Еҳушаъ БОБИ 1 1Ва баъд аз марги Мусо бандаи Худованд чунин воқеъ шуд, ки Худованд ба Еҳушаъ ибни Нун, вазири Мусо, сухан ронда, гуфт: 2 Бандаи ман Мусо мурдааст; Пас, алҳол бархоста, ту ва тамоми ин қавм, аз ин Урдун убур кун, то замине ки Ман ба онҳо, яъне ба банӣ-Исроил медиҳам. 3 Ҳар ҷое ки кафи пои ту бар он занад, онро ба ту додаам, чунон ки ба Мусо гуфтам. 4 Аз биёбон ва ин Лубнон то дарёи бузург, дарёи Фурот, тамоми замини Ҳиттиён, ва то баҳри бузург, ки сӯи ғуруби офтоб, соҳили шумо хоҳад буд. 5 Ҳеҷ кас наметавонад дар тамоми айёми умрат пеши ту биистад: чунон ки Ман бо Мусо будам, ончунон бо ту хоҳам буд: Туро ноумед нахоҳам кард ва туро тарк нахоҳам кард. 6 Қавӣ ва далер бош, зеро ки заминеро, ки ба падаронашон қасам хӯрдам, ки ба онҳо бидиҳам, ба ин қавм тақсим хоҳӣ кард. 7 Фақат ту тавоно ва далер бош, то мувофиқи тамоми шариате ки бандаи ман Мусо ба ту амр фармуда буд, ба ҷо овар; 8 Ин китоби шариат аз даҳони ту дур нахоҳад шуд; балки шабу рӯз дар он ҷо мулоҳиза хоҳӣ кард, то мувофиқи он чи дар он навишта шудааст, ба ҷо овар; 9 Оё ман ба ту амр накардаам? Қавӣ ва далер бошед; натарс ва ҳаросон нашав, зеро ки Худованд Худои ту ба ҳар ҷое ки биравӣ, бо туст. 10Ва Еҳушаъ ба нозирони қавм амр фармуда, гуфт: 11 Аз лашкар гузашта, ба мардум амр карда, бигӯед: «Тӯрӣ тайёр кунед; зеро ки дар давоми се рӯз шумо аз ин Урдун убур хоҳед кард, то ки ба тасарруфи замине ки Худованд Худои шумо ба шумо медиҳад, то тасарруфи он дохил шавед. 12Ва Еҳушаъ ба реубениён ва ҷодиён ва ба нисфи сибти Менашше сухан ронда, гуфт: 13 Каломеро, ки Мусо, бандаи Худованд ба ту фармуда буд, ба ёд овар, ки гуфта буд: "Худованд Худои ту ба ту оромӣ ато кардааст ва ин заминро ба ту додааст". 14Занони шумо, фарзандони шумо ва чорпоёни шумо дар замине ки Мусо дар он тарафи Ӯрдун ба шумо додааст, хоҳанд монд; лекин шумо аз пеши бародарони худ, яъне ҳамаи мардони шуҷоъ мусаллаҳ шуда, гузашта, ба онҳо кӯмак хоҳед кард; 15То даме ки Худованд ба бародарони шумо оромӣ ато накунад, чунон ки ба шумо ато кардааст, ва онҳо низ заминеро, ки Худованд Худои шумо ба онҳо медиҳад, тасарруф накунанд; он гоҳ ба замини тасарруфи худ баргардед ва аз он баҳра баред, ки Мусо бандаи Худованд дар ин тарафи Ӯрдун то тулӯи офтоб ба шумо додааст. 16 Ва онҳо ба Еҳушаъ ҷавоб дода, гуфтанд: «Ҳар он чи ба мо фармудаӣ, ба ҷо меоварем ва ба ҳар ҷое ки моро мефиристӣ, хоҳем рафт». 17 Чунон ки мо дар ҳама чиз ба Мусо гӯш додаем, ба ту низ гӯш хоҳем дод: танҳо Худованд Худои ту бо ту бод, чунон ки бо Мусо буд.
18 Ҳар кӣ бошад, ки бар зидди амри Ту исён кунад ва дар ҳар он чи ба ӯ амр медиҳӣ, ба суханони Ту гӯш надиҳад, вай кушта хоҳад шуд: танҳо қавӣ ва далер бош. БОБИ 2 1Ва Еҳушаъ ибни Нун аз Шиттим ду нафарро фиристод, то ки пинҳонӣ ҷосусӣ кунанд ва гуфтанд: «Биравед, заминро, ҳатто Ериҳӯро бубинед». Ва онҳо рафта, ба хонаи фоҳишае, ки Роҳоб ном дошт, даромада, дар он ҷо маскан гирифтанд. 2 Ва ба подшоҳи Ериҳӯ хабар дода, гуфтанд: «Инак, шабе аз банӣ-Исроил одамоне омаданд, то ки сарзаминро ҷустуҷӯ кунанд. 3 Ва подшоҳи Ериҳӯ назди Роҳоб фиристода, гуфт: «Одамонеро, ки назди ту омадаанд, ба хонаи ту даромадаанд, берун овар, зеро ки онҳо барои ҷустуҷӯи тамоми кишвар омадаанд». 4 Ва зан он ду мардро гирифта, пинҳон кард ва гуфт: «Одамоне назди ман омаданд, вале намедонам, ки онҳо аз куҷоянд; 5 Ва воқеъ шуд, ки вақти баста шудани дарвоза, вақте ки торик шуд, одамон берун рафтанд; намедонам, ки ин одамон ба куҷо рафтанд; зеро ки шумо ба онҳо хоҳед расид. 6 Аммо вай онҳоро ба боми хона бароварда, бо ғӯзапояҳои зағир, ки бар бом ба тартиб оварда буд, пинҳон карда буд. 7 Ва одамон аз паси онҳо роҳи Урдун то дарёҳо рафтанд, ва чун аз ақиби онҳо берун рафтанд, дарвозаро бастанд. 8 Пеш аз гузоштани онҳо, вай ба болои бом баромад. 9 Ва вай ба мардон гуфт: «Ман медонам, ки Худованд заминро ба шумо додааст, ва ваҳшати шумо бар мо афтод, ва ҳамаи сокинони ин замин аз шумо хаста шудаанд. 10Зеро мо шунидаем, ки вақте ки шумо аз Миср баромадед, Худованд оби баҳри Сурхро барои шумо хушк кардааст; ва он чи шумо ба ду подшоҳи амӯриён, ки дар он тарафи Ӯрдун буданд, кардед: Сиҳӯн ва Ӯҷ, ки шумо онҳоро тамоман несту нобуд кардаед. 11 Ва ҳамин ки мо ин суханонро шунид, дилҳои мо об шуд, ва дар ҳеҷ кас дигар ҷасорате намонд, зеро ки Худованд Худои ту дар осмон ва дар зери замин Худост. 12Пас, алҳол аз шумо илтимос мекунам, ба ман қасам хӯред ба Худованд, зеро ки ман ба шумо эҳсон кардаам, ки шумо низ ба хонаи падари ман эҳсон хоҳед кард, ва ба ман аломати ҳақиқӣ диҳед. 13 Ва шумо падар ва модари маро, ва бародарони маро, ва хоҳарони маро, ва ҳар он чиро, ки онҳо доранд, зинда наҷот диҳед, ва ҷони моро аз марг раҳо кунед. 14 Мардон дар ҷавоби вай гуфтанд: «Ҷони мо барои ту аст, агар ин кори моро нагӯй». Ва ҳангоме ки Худованд заминро ба мо дод, мо бо ту меҳрубонӣ ва самимӣ хоҳем кард. 15 Он гоҳ вай онҳоро бо ресмоне аз тиреза фуровард, зеро ки хонааш бар девори шаҳр буд, ва вай бар девор сукунат дошт. 16 Вай ба онҳо гуфт: «Ба кӯҳ биравед, мабодо таъқибкунандагон бо шумо вохӯранд; ва се рӯз дар он