Ҳастӣ БОБИ 1 1 Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид. 2 Ва замин бе шакл ва холӣ буд; ва торикӣ бар рӯи чуқурӣ буд. Ва Рӯҳи Худо бар рӯи об ҳаракат кард. 3 Ва Худо гуфт: «Бигзор нур бошад, ва нур буд». 4 Ва Худо нурро дид, ки он хуб аст, ва Худо нурро аз зулмот ҷудо кард. 5 Ва Худо рӯшноиро рӯз номид, ва торикиро шаб номид. Ва шом ва субҳ рӯзи аввал буд. 6 Ва Худо гуфт: «Дар миёни обҳо фалаке бошад, ва он обҳоро аз об ҷудо кунад. 7 Ва Худо фалакро офарид, ва обҳои зери фалакро аз обҳои болои фалак ҷудо кард, ва ҳамин тавр ҳам шуд. 8 Ва Худо фалакро Осмон номид. Ва шом ва субҳ рӯзи дуюм буд. 9 Ва Худо гуфт: «Бигзор обҳои зери осмон дар як ҷо ҷамъ шаванд, ва хушкӣ пайдо шавад; ва ҳамин тавр ҳам шуд. 10 Ва Худо хушкиро Замин номид; ва ҷамъшавии обҳо Ӯро баҳрҳо номид; ва Худо дид, ки ин хуб аст. 11 Ва Худо гуфт: «Бигзор замин алаф, алафи тухмдор ва дарахти мевадиҳандаеро, ки мувофиқи ҷинсаш мева медиҳад, ки тухмаш дар худ аст, бар замин оварад; ва ҳамин тавр ҳам шуд. 12 Ва замин алаф, ва гиёҳи тухмие, ки мувофиқи ҷинсаш, ва дарахти мевадор, ки тухмаш дар худ, мувофиқи ҷинсаш буд, ба вуҷуд овард; ва Худо дид, ки ин хуб аст. 13 Ва шом ва субҳ рӯзи сеюм буд. 14 Ва Худо гуфт: «Бигзор дар фалаки осмон чароғҳо бошанд, то рӯзро аз шаб ҷудо кунанд; ва бигзор онҳо барои аломатҳо, барои фаслҳо, ва рӯзҳо ва солҳо бошанд; 15 Ва бигзор онҳо дар фалаки осмон чароғҳо бошанд, то бар замин рӯшноӣ диҳанд; ва ҳамин тавр ҳам шуд. 16 Ва Худо ду чароғҳои бузург офарид; нури бузургтар барои ҳукмронии рӯз ва нур камтар барои ҳукмронии шаб: Ӯ ситораҳоро низ офарид. 17Ва Худо онҳоро дар фалаки осмон гузошт, то бар замин рӯшноӣ диҳад, 18 Ва бар рӯз ва бар шаб ҳукмронӣ кунад, ва рӯшноиро аз зулмот ҷудо кунад, ва Худо дид, ки ин хуб аст. 19 Ва шом ва субҳ рӯзи чорум буд. 20 Ва Худо гуфт: «Бигзор об мавҷудоти ҳаракаткунандаро, ки ҳаёт дорад, ва паррандагонро, ки дар фалаки кушоди осмон дар болои замин парвоз кунанд, ба фаровонӣ оварад». 21 Ва Худо наҳангҳои бузург ва ҳар ҷунбандаеро, ки об ба таври фаровон ба вуҷуд овард, мувофиқи ҷинсашон ва ҳар мурғони болдор мувофиқи ҷинсаш офарид, ва Худо дид, ки ин хуб аст. 22 Ва Худо онҳоро баракат дода, гуфт: «Борвар ва афзун шавед, ва обҳоро дар баҳр пур кунед, ва паррандагон дар замин афзун шаванд». 23 Ва шом ва субҳ рӯзи панҷум буд. 24 Ва Худо гуфт: «Бигзор замин мавҷудоти зиндаро мувофиқи ҷинсаш, чорпоён ва хазандагон ва ҳайвоноти
ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсаш ба вуҷуд оварад; ва ҳамин тавр ҳам шуд. 25 Ва Худо ҳайвони ваҳшии заминро мувофиқи ҷинсаш, ва чорпоёнро аз рӯи ҷинсашон, ва ҳар он чиро, ки дар рӯи замин мехазанд, мувофиқи ҷинсаш офарид, ва Худо дид, ки ин хуб аст. 26 Ва Худо гуфт: «Биёед, одамро ба сурати худ, мувофиқи шабоҳати худ ба вуҷуд оварем, ва бигзор онҳо бар моҳиёни баҳр, ва бар мурғони ҳаво, ва бар чорпоён, ва бар тамоми замин, ва бар ҳар хазандае, ки дар рӯи замин мехазад, салтанат дошта бошанд. 27 Пас, Худо одамро ба сурати худ офарид, ба сурати Худо ӯро офарид; мард ва зан онҳоро офарид. 28 Ва Худо онҳоро баракат дод, ва Худо ба онҳо гуфт: «Борвар кунед, ва афзун шавед, ва заминро пур кунед, ва онро тасарруф намоед; ва бар моҳиёни баҳр, ва бар мурғони ҳаво ва бар ҳар мавҷуди зиндае, ки дар рӯи замин ҳаракат мекунад, ҳукмрон бошед». 29 Ва Худо гуфт: «Инак, Ман ба шумо ҳар алафи тухмдорро, ки дар рӯи тамоми замин аст, ва ҳар дарахте, ки дар он меваи дарахте, ки тухм медиҳад, додаам; барои шумо барои гӯшт хоҳад буд. 30 Ва ба ҳар ҳайвони ваҳшии рӯи замин, ва ба ҳар мурғи ҳаво, ва ба ҳар чизе ки дар рӯи замин хазандагон, ки дар он ҳаёт вуҷуд дорад, ҳар алафи сабзро барои гӯшт додаам, ва ҳамин тавр ҳам шуд. 31 Ва Худо ҳар он чиро, ки Ӯ офаридааст, дид, ва инак, хеле хуб буд. Ва шом ва субҳ рӯзи шашум буд. БОБИ 2 1 Ҳамин тавр осмону замин ва тамоми лашкари онҳо ба анҷом расид. 2 Ва дар рӯзи ҳафтум Худо коре ки карда буд, анҷом дод; ва дар рӯзи ҳафтум аз тамоми корҳои кардааш истироҳат кард. 3 Ва Худо рӯзи ҳафтумро баракат дода, онро тақдис кард, зеро ки дар он аз тамоми кори худ, ки Худо офарида ва офаридааст, истироҳат карда буд. 4Инҳоянд наслҳои осмонҳо ва замин, вақте ки онҳо офарида шуданд, дар рӯзе ки Худованд Худо замин ва осмонро офарид, 5Ва ҳар растании саҳро пеш аз он дар замин буд, ва ҳар алафи саҳро пеш аз нашъунамои худ, зеро ки Худованд Худо борон бар замин наборонда буд, ва касе набуд, ки заминро корад. 6 Аммо туман аз замин баромад ва тамоми рӯи заминро об кард. 7Ва Худованд Худо одамро аз хоки замин ба вуҷуд овард, ва ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид; ва одам ба чони зинда табдил ёфт. 8 Ва Худованд Худо боғе ба самти шарқ дар Адан шинонд; ва дар он ҷо одамеро, ки офарида буд, гузошт. 9Ва аз замин Худованд Худоро ба воя расонд, ки ҳар дарахте ки ба назар писанд ва барои ғизо хуб бошад; дарахти ҳаёт низ дар миёни боғ ва дарахти маърифати неку бад. 10 Ва дарёе аз Адан берун омад, то боғро об диҳад; ва аз он ҷо ҷудо шуда, ба чор калла табдил ёфт. 11 Номи якум Писон аст: он аст, ки тамоми замини Ҳавилоро, ки дар он тилло ҳаст, иҳота мекунад; 12 Ва тиллои он замин хуб аст: дар он ҷо бделлиум ва санги оникс ҳаст.