Хуруҷ БОБИ 1 1Ва инҳоянд номҳои банӣ-Исроил, ки ба Миср омаданд; ҳар кас ва аҳли байташ бо Яъқуб омаданд. 2Рубен, Шимъӯн, Левӣ ва Яҳудо, 3 Иссокор, Забулун ва Биньёмин, 4Дон ва Нафталӣ, Ҷод ва Ошер. 5Ва ҳамаи ҷонҳое, ки аз камари Яъқуб баромаданд, ҳафтод ҷон буданд, зеро ки Юсуф аллакай дар Миср буд. 6Ва Юсуф ва ҳамаи бародаронаш ва тамоми он насл мурд. 7 Ва банӣ-Исроил борвар буданд, ва ба фаровонӣ меафзуданд, ва афзун мегардид, ва бағоят тавоно мегаштанд; ва замин аз онҳо пур шуд. 8Ва подшоҳи нав бар Миср бархост, ки Юсуфро намешинохт. 9 Ва ба қавми худ гуфт: «Инак, қавми банӣ-Исроил аз мо бештар ва тавонотаранд; 10 Биёед, бо онҳо оқилона рафтор кунем; Мабодо зиёд нашаванд, ва чунин воқеъ шавад, ки вақте ки ягон ҷанг ба вуқӯъ ояд, онҳо низ ба душманони мо ҳамроҳ шуда, бо мо меҷанганд ва онҳоро аз замин берун кунанд. 11 Бинобар ин, онҳо бар сари онҳо мудироне таъин карданд, то бори вазнини худро ба онҳо баранд. Ва барои фиръавн шаҳрҳои ганҷӣ Питом ва Раамсес бино карданд. 12 Аммо ҳар қадар ки онҳо онҳоро азоб медоданд, ҳамон қадар зиёд мешуданд ва меафзоянд. Ва онҳо аз банӣ-Исроил ғамгин шуданд. 13Ва мисриён банӣ-Исроилро маҷбур карданд, ки бо ҷидду ҷаҳд хизмат кунанд; 14 Ва ҳаёти худро бо ғуломии сахт, бо гил ва хишт ва бо ҳар намуди хизмат дар саҳро талх карданд; тамоми хизмати онҳо, ки дар он ба онҳо хизмат мекарданд, бо сахтгирӣ буд. 15Ва подшоҳи Миср ба дояҳои ибрӣ, ки номи яке Шифро ва номи дигаре Фуаҳ буд, гуфт: 16 Ва гуфт: «Вақте ки шумо ба занони ибрӣ доягӣ мекунед, ва онҳоро дар тахтаҳо мебинед; агар писар бошад, вайро бикушед; ва агар духтар бошад, зинда хоҳад монд. 17 Аммо дояҳо аз Худо метарсиданд, ва ончунон ки подшоҳи Миср ба онҳо фармуда буд, амал накарданд, балки мардони кӯдаконро зинда наҷот доданд. 18 Ва подшоҳи Миср дояҳоро ҷеғ зада, ба онҳо гуфт: «Чаро шумо ин корро кардаед ва кӯдаконро зинда наҷот додед? 19 Ва дояҳо ба фиръавн гуфтанд: «Зеро ки занони ибрӣ мисли занони мисрӣ нестанд; зеро ки онҳо зиндаанд ва пеш аз он ки дояҳо ба назди онҳо наоянд, таваллуд мешаванд. 20 «Бинобар ин Худо ба доягон некӣ кард, ва мардум афзун мешуданд ва бағоят тавоно мешуданд. 21 Ва азбаски дояҳо аз Худо метарсиданд, Ӯ онҳоро хонаҳо сохт. 22 Ва фиръавн ба тамоми қавми худ амр фармуда, гуфт: «Ҳар писари таваллудшударо ба дарё партоед, ва ҳар духтарро зинда наҷот диҳед».
БОБИ 2 1 Ва марде аз хонадони Левӣ рафт, ва духтари Левӣро ба занӣ гирифт. 2 Зан ҳомила шуда, писаре зоид, ва чун дид, ки вай кӯдаки солим аст, ӯро се моҳ пинҳон кард. 3 Ва чун дигар ӯро пинҳон карда натавонист, барои ӯ як сандуқи бутта гирифта, онро бо лой ва қатрон молида, кӯдакро дар он ҷо гузошт; ва онро дар назди парчамхои лаби дарьё гузошт. 4 Ва хоҳараш дуртар истод, то бифаҳмад, ки бо ӯ чӣ мешавад. 5 Ва духтари Фиръавн барои шустушӯ дар назди дарё фуруд омад; ва канизонаш дар канори дарё мерафтанд; Ва чун сандуқро дар миёни парчамҳо дид, канизи худро фиристод, то онро биёрад. 6 Ва ҳангоме ки онро кушод, кӯдакро дид, ва инак, кӯдак гирист. Ва ба ӯ раҳмаш омад ва гуфт: «Ин яке аз фарзандони ибриён аст». 7 Он гоҳ хоҳараш ба духтари фиръавн гуфт: «Оё ман рафта, аз занони иброниро назди ту даъват кунам, то ки кӯдакро барои ту шир диҳад? 8 Ва духтари фиръавн ба вай гуфт: «Бирав». Ва каниз рафта, модари кӯдакро ҷеғ зад. 9 Ва духтари фиръавн ба вай гуфт: «Ин кӯдакро бигир ва барои ман шир бидеҳ, ва музди туро медиҳам». Ва зан кӯдакро гирифта шир дод. 10 Ва кӯдак калон шуд, ва ӯро назди духтари фиръавн овард, ва ӯ писари вай шуд. Ва ӯро Мусо номид, ва гуфт: «Зеро ки ӯро аз об берун кашидам». 11 Ва чунин воқеъ шуд, ки дар он айём, вақте ки Мусо ба воя расид, назди бародарони худ баромада, ба бори онҳо назар кард; 12Ва ба ин тарафу он тараф нигоҳ кард, ва чун дид, ки касе нест, мисриро кушта, дар рег пинҳон кард. 13 Ва рӯзи дуюм, вақте ки ӯ берун рафт, инак, ду марди ибриён бо ҳам ҷанҷол карданд, ва ӯ ба шахси бадкор гуфт: "Чаро рафиқи худро мезанӣ?" 14 Ва гуфт: «Кӣ туро бар мо миру қозӣ таъин кардааст? Оё мехостӣ маро бикушӣ, чунон ки мисриро куштаӣ? Ва Мусо тарсид ва гуфт: «Ба ростӣ, ки ин маълум аст». 15 Фиръавн ин суханонро шунида, хост Мӯсоро бикушад. Аммо Мусо аз пеши фиръавн гурехта, дар замини Мидён сукунат кард, ва ӯ дар канори чоҳ нишаст. 16Ва коҳини Мидьён ҳафт духтар дошт; ва онҳо омада, об кашиданд, ва чуякҳоро пур карданд, то рамаи падари худро об кунанд. 17 Ва чӯпонон омада, онҳоро ронданд, вале Мусо бархоста, ба онҳо кӯмак кард ва рамаи онҳоро об дод. 18 Ва ҳангоме ки назди падарашон Реуил омаданд, ӯ гуфт: «Чӣ гуна аст, ки имрӯз ин қадар зуд омадед? 19 Ва гуфтанд: «Як мисрӣ моро аз дасти чӯпонон раҳо кард, ва инчунин барои мо ба қадри кофӣ об кашида, рамаро об дод». 20 Ва ба духтарони худ гуфт: «Вай куҷост? Чаро шумо он мардро тарк кардаед? ӯро даъват кунед, то нон бихӯрад. 21 Ва Мусо қаноатманд шуд, ки бо он мард сукунат кунад, ва духтари худ Сипураро ба Мусо дод. 22 Ва ӯ писаре зоид, ва ӯ ӯро Ҷершом ном ниҳод, зеро ки ӯ гуфта буд: "Дар замини бегона ғариб будам".