Воиз БОБИ 1 1 Суханони воиз, писари Довуд, подшоҳи Ерусалим. 2 Ботил, - мегӯяд воиз, - ботил. ҳамааш ботил аст. 3 Одам аз тамоми меҳнати худ, ки зери офтоб мекунад, чӣ фоида дорад? 4 Як насл мегузарад ва насли дигар меояд, лекин замин то абад мемонад. 5 Офтоб низ тулӯъ мекунад ва офтоб фурӯ меравад ва ба ҷои худ, ки тулӯъ кардааст, мешитобад. 6 Шамол ба самти ҷануб меравад ва ба шимол гардиш мекунад; он пайваста чарх мезанад, ва шамол аз рӯи гардиши худ боз бармегардад. 7 Ҳама дарёҳо ба баҳр равон мешаванд; аммо баҳр пур нест; ба ҷое, ки дарёҳо аз он ҷо меоянд, боз ба он ҷо бармегарданд. 8 Ҳама чиз пур аз меҳнат аст; одам онро ба забон оварда наметавонад: чашм аз дидан сер нест, гӯш аз шунидан сер намешавад. 9 Он чи буд, он чи хоҳад буд; ва он чи анҷом дода мешавад, бояд анҷом дода шавад; ва дар зери офтоб чизи нав нест. 10 Оё чизе ҳаст, ки дар бораи он гуфта шавад: "Инак, ин нав аст?" он аллакай аз замонҳои қадим буд, ки пеш аз мо буд. 11 Ҳеҷ чизи пештараро ба ёд намеоранд; ва он чиро, ки баъд аз он хоҳанд омад, ба хотир нахоҳад овард. 12 Ман Подшоҳи Исроил дар Ерусалим будам. 13 Ва дили худро бахшидам, то ки дар бораи ҳар он чи дар зери осмон ба амал меояд, бо ҳикмат биҷӯям ва биомӯзам: ин азоби сахтро Худо ба фарзандони одам додааст, то ки бо он амал кунанд. 14 Ман тамоми корҳоеро, ки дар зери офтоб анҷом дода мешавад, дидаам; ва инак, ҳама чиз ботил ва ғамгинии рӯҳ аст. 15 Он чи каҷ аст, наметавонад рост карда шавад, ва он чи нотавон бошад, шуморида намешавад. 16 Ман бо дили худ сухан ронда, гуфтам: "Инак, ман ба мулки бузург омадаам ва аз ҳамаи онҳое ки пеш аз ман дар Ерусалим буданд, ҳикмати бештаре ба даст овардаам; Оре, дили ман аз ҳикмат ва дониш таҷрибаи бузурге дошт". 17 Ва диламро бахшидам, то ки ҳикматро бидонам, ва девонагӣ ва ҷаҳолатро бидонам; 18 Зеро дар ҳикмати зиёд андӯҳи зиёд аст, ва ҳар кӣ дониш афзояд, андӯҳро афзун мекунад. БОБИ 2 1 Дар дили худ гуфтам: «Баро, акнун туро бо шодмонӣ имтиҳон хоҳам кард, Пас, ҳаловат бибар; ва инак, ин ҳам беҳуда аст. 2 Ба ханда гуфтам, ки девона аст, ва аз шодӣ чӣ мекунад? 3 Дар дили худ хостам, ки худро ба май бидиҳам, вале диламро бо ҳикмат ошно кардам; ва беақлӣ бимонам, то бубинам, ки барои писарони одам чӣ фоидае буд, ки онҳо бояд тамоми айёми умри худ дар зери осмон кунанд.
4 Ман корҳои бузурге ба вуҷуд овардам; Ман хонаҳо сохтам; Ман токзорҳо шинондаам: 5 Боғҳову боғҳо сохтам, Аз ҳар гуна мева дарахт шинондам. 6 Ба ман ҳавзҳои об сохтам, то ҳезумеро, ки дарахтон оварад, аз он об кунам. 7 Ман ғуломон ва канизонро гирифтам, ва дар хонаи худ навкарон таваллуд ёфтаам; инчунин дороии калони чорпоён ва чорпоёне доштам, ки пеш аз ман дар Ерусалим буд; 8Ва нуқра ва тилло ва ганҷи хоси подшоҳон ва музофотҳоро барои худ ҷамъ кардаам: мардони сароянда ва занони сароянда, ва лаззатҳои писарони одамонро ҳамчун асбобҳои мусиқӣ ва ҳар гуна чизҳо ҷамъ кардаам. 9 Ҳамин тавр ман бузург будам ва аз ҳар чизе ки пеш аз ман дар Ерусалим буданд, бештар афзойиш ёфтам; ҳикмати ман низ бо ман монд. 10 Ва ҳар он чиро, ки чашмонам мехост, аз онҳо нигоҳ надоштам, диламро аз шодӣ дареғ надоштам; зеро ки дилам аз тамоми мехнатам шод шуд, ва ин хисси ман аз тамоми мехнати ман буд. 11 Он гоҳ ман ба тамоми корҳое, ки дастҳои ман кардаам, ва ба меҳнате ки ман барои ба ҷо овардаам, назар андохтам; ва инак, ҳама чиз ботил ва ғамгинии рӯҳ буд, ва дар зери офтоб ҳеҷ фоидае набуд. 12 Ва ман рӯ овардам, ки ҳикмат ва девонагӣ ва ҷаҳолатро бубинам: зеро он кас чӣ кор карда метавонад, ки пас аз подшоҳ меояд? ҳатто он чизе ки аллакай анҷом дода шудааст. 13 Он гоҳ ман дидам, ки ҳикмат аз беақлӣ бартар аст, чунон ки нур аз торикӣ бартар аст. 14 Чашмони хирад дар сари ӯ аст; лекин аблаҳ дар торикӣ роҳ меравад; ва ман низ фаҳмидам, ки як воқеа бо ҳама рӯй медиҳад. 15 Он гоҳ дар дили худ гуфтам: "Чунон ки ба аблаҳ рӯй медиҳад, бо ман ҳам ҳамон тавр мешавад"; ва чаро ман донотар будам? Он гоҳ дар дил гуфтам, ки ин ҳам ботил аст. 16 Зеро ки ҳеҷ ёдгории хирадмандон то абад бештар аз аблаҳон нест; зеро ки он чи дар айёми оянда аст, ҳама фаромӯш хоҳанд шуд. Ва хирадманд чӣ гуна мемирад? ҳамчун аблаҳ. 17 Бинобар ин ман аз ҳаёт нафрат доштам; зеро коре ки дар зери офтоб анҷом дода мешавад, бароям гарон аст, зеро ки ҳама чиз ботил ва ғамгинии рӯҳ аст. 18 Оре, ман аз тамоми меҳнати худ, ки зери офтоб гирифтаам, нафрат мекардам, зеро ки онро бояд ба касе вогузорам, ки пас аз ман хоҳад буд. 19 Ва кӣ медонад, ки ӯ хирадманд хоҳад буд ё аблаҳ? аммо вай бар тамоми меҳнати ман, ки дар он меҳнат кардам, ва дар зери офтоб худро хирадманд нишон додаам, ҳукмронӣ хоҳад кард. Ин ҳам беҳуда аст. 20 Бинобар ин ман мехостам диламро аз тамоми меҳнате, ки зери офтоб гирифтаам, ноумед созам. 21 Зеро марде ҳаст, ки меҳнаташ дар ҳикмат, дар дониш ва адолат аст; лекин ба касе, ки дар он меҳнат накардааст, онро ба насиби худ мегузорад. Ин ҳам ботил ва бадии бузург аст. 22 Зеро ки одам аз тамоми меҳнати худ ва аз изтироби дилаш, ки дар зери офтоб заҳмат кашидааст, чӣ дорад?