2 Самуил БОБИ 1 1Ва воқеъ шуд, ки баъд аз марги Шоул, вақте ки Довуд аз кушта шудани Амолеқиён баргашт, ва Довуд ду рӯз дар Сиқлоҷ монд; 2Дар рӯзи сеюм чунин воқеъ шуд, ки инак, марде аз ӯрдугоҳ аз Шоул бо либосаш дарида ва замин бар сараш баромад, ва ҳамин тавр шуд, вақте ки назди Довуд омад, ба замин афтода, саҷда кард. 3 Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Аз куҷо омадӣ? Ва ба вай гуфт: «Ман аз ӯрдуи Исроил раҳо ёфтаам». 4 Ва Довуд ба ӯ гуфт: «Ин кор чӣ гуна шуд? Аз ту илтимос мекунам, ба ман бигӯй. Ва ӯ ҷавоб дод: «Мардум аз ҷанг гурехтаанд, ва бисьёре аз мардум низ афтода ва мурданд; ва Шоул ва писараш Йӯнотон низ мурданд. 5 Ва Довуд ба ҷавоне, ки ба ӯ хабар дод, гуфт: «Ту аз куҷо донӣ, ки Шоул ва писараш Йӯнотон мурдаанд? 6 Ва ҷавоне ки ба ӯ хабар дод, гуфт: «Вақте ки ман тасодуфан дар кӯҳи Ҷилбоа рӯй додам, инак, Шоул ба найзаи худ такя кард; ва инак, аробаҳо ва саворон аз ақиби ӯ рафтанд. 7 Ва чун ба қафо нигарист, маро дид, ва маро даъват кард. Ва ман ҷавоб додам: «Инак ман ҳастам». 8 Ва ӯ ба ман гуфт: "Ту кистӣ?" Ва ман ба ӯ ҷавоб додам: «Ман Амолеқӣ ҳастам». 9 Ӯ боз ба ман гуфт: "Илтимос, бар ман бархез ва маро бикуш; зеро ки андӯҳ ба сари ман расидааст, зеро ки ҳаёти ман ҳанӯз дар ман комил аст". 10 Ва ман бар вай истода, ӯро куштам, зеро боварӣ доштам, ки пас аз афтодани ӯ зинда наметавонад; ва тоҷро, ки бар сараш буд, ва дастпонаеро, ки дар дасташ буд, гирифта, ба ин ҷо назди оғои худ овардам. 11Ва Довуд ҷомаи худро гирифта, дарронд; ва инчунин ҳамаи одамоне ки бо ӯ буданд: 12Ва барои Шоул ва барои писараш Йӯнотон, ва барои қавми Худованд ва хонадони Исроил мотам гирифта, гиря карданд ва то шом рӯза гирифтанд; зеро онҳо аз шамшер афтода буданд. 13 Ва Довуд ба ҷавоне, ки ба ӯ хабар дод, гуфт: «Ту аз куҷоӣ? Ва ӯ ҷавоб дод: «Ман писари аҷнабие аз Амолеқӣ ҳастам». 14 Ва Довуд ба вай гуфт: «Чӣ гуна натарсидаӣ, ки дасти худро дароз карда, тадҳиншудаи Худовандро несту нобуд кунӣ? 15Ва Довуд яке аз ҷавононро ҷеғ зада, гуфт: «Наздик рафта, бар вай биафтед». Ва ӯро зад, ки мурд. 16 Ва Довуд ба вай гуфт: «Хуни ту бар сари туст; зеро даҳони ту бар зидди ту шаҳодат дода, гуфтааст: "Ман тадҳиншудаи Худовандро куштаам". 17Ва Довуд барои Шоул ва писараш Йӯнотон бо ин навҳа гиря кард: 18 (Инчунин ба онҳо фармуд, ки ба банӣ-Яҳудо истифода бурдани камонро омӯзанд; инак, дар китоби Ёшер навишта шудааст). 19 Зебогии Исроил бар баландиҳои ту кушта шуд: чӣ гуна тавоноён афтодаанд!
20 Дар Ҷат нагӯед, дар кӯчаҳои Асқалӯн интишор накунед; мабодо духтарони фалиштиён шод шаванд, мабодо духтарони номахтунон пирӯз шаванд. 21 Эй кӯҳҳои Ҷилбӯа, бигзор шабнам наборад, бар шумо борон борид, ва киштзорҳои ҳадияҳо, зеро ки дар он ҷо сипари тавоно, сипари Шоул, гӯё ки бо равған тадҳин нашудааст, ба таври зишт партофта шудааст. 22 Аз хуни куштагон, аз чарбуи тавоноён камони Йӯнотон барнагашт, ва шамшери Шоул холӣ барнагашт. 23 Шоул ва Йӯнотон дар ҳаёти худ зебо ва дилпазир буданд, ва дар марги худ аз ҳам ҷудо нашуданд: аз уқобҳо тезтар буданд, аз шерҳо тавонотар буданд. 24 Эй духтарони Исроил, барои Шоул гиря кунед, ки ба шумо либоси арғувонӣ дар бар кард, бо лаззатҳои дигар, ки дар либоси шумо зебу зинатҳои тилло ба бар кард. 25 Чӣ гуна тавоноён дар миёни ҷанг афтодаанд! Эй Йӯнотон, ту дар баландиҳои худ кушта шудаӣ. 26 Ман барои ту, эй бародарам Йӯнотон, ғамгин шудам: ба ман хеле писанд будӣ: муҳаббати ту ба ман аҷоиб буд, аз муҳаббати занон. 27 Чӣ гуна тавоноён афтодаанд, ва аслиҳаҳои ҷангӣ нобуд шуданд! БОБИ 2 1 Ва баъд аз ин чунин воқеъ шуд, ки Довуд аз Худованд пурсида, гуфт: «Оё ба ягон шаҳрҳои Яҳудо равам? Ва Худованд ба вай гуфт: «Бирав». Ва Довуд гуфт: «Ба куҷо равам? Ва гуфт: «Ба Ҳебрӯн». 2Ва Довуд ва ду занаш, Аҳинӯоми изреъилӣ ва зани Абиҷайл Ноболи кармалӣ ба он ҷо рафт. 3Ва одамонашро, ки бо ӯ буданд, Довуд, ҳамаро бо аҳли байташ ба воя расонд, ва онҳо дар шаҳрҳои Ҳебрӯн сокин буданд. 4Ва мардони Яҳудо омаданд, ва дар он ҷо Довудро ба подшоҳи хонадони Яҳудо тадҳин карданд. Ва ба Довуд гуфтанд: «Мардуми Ёбишҷилъод Шоулро дафн карданд». 5Ва Довуд қосидонро назди мардуми Ёбишҷилъод фиристод, ва ба онҳо гуфт: «Муборак аст аз ҷониби Худованд, ки ин эҳсонро ба оғои худ, ба Шоул зоҳир карда, ӯро дафн кардед». 6 Ва алҳол Худованд ба шумо эҳсон ва ростиро нишон медиҳад, ва ман низ ба шумо ин эҳсонро хоҳам дод, зеро ки ин корро кардаед. 7 Пас, алҳол дасти шумо қавӣ ва далер бошед, зеро ки оғои шумо Шоул мурдааст, ва хонадони Яҳудо низ маро бар онҳо подшоҳ таъин кардаанд. 8Аммо Абнир ибни Нир, сардори лашкари Шоул, Ишбӯшет ибни Шоулро гирифта, ба Маҳаноим бурд; 9Ва ӯро бар Ҷилъод, ва бар ашӯриён, ва бар Изреъил, ва бар Эфроим, ва бар Биньёмин ва бар тамоми Исроил подшоҳ гардонд. 10 Писари Ишбӯшет Шоул чилсола буд, вақте ки ӯ бар Исроил подшоҳӣ кард, ва ду сол подшоҳӣ кард. Аммо хонадони Яҳудо аз ақиби Довуд рафтанд. 11Ва вақти подшоҳии Довуд дар Ҳебрӯн бар хонадони Яҳудо ҳафт солу шаш моҳ буд. 12Ва Абнир ибни Нир ва навкарони Ишбӯшет ибни Шоул аз Маҳаноим ба Ҷибъӯн рафтанд.