2 Вақоеънома
подшоҳони Ҳиттиён ва подшоҳони Сурия аспҳо бароварданд.
БОБИ 1
1Ва Сулаймон тасмим гирифт, ки хонае ба исми Худованд, ва хонае барои салтанати худ бисозад. 2Ва Сулаймон ба ҳасту даҳ ҳазор нафар гуфт, ки борҳояшонро бардорад, ва ҳашт ҳазор нафар барои кандани кӯҳ, ва се ҳазору шашсад нафарро назорат кунанд. 3Ва Сулаймон назди Ҳуром подшоҳи Сӯр фиристода, гуфт: «Чунон ки ту бо падари ман Довуд муомила кардӣ, ва ба ӯ арҷ фиристодӣ, то ки хонае барояш бисозад, то ки дар он сокин бошад, ба ман низ чунин бикун». 4Инак, ман хонаеро ба исми Худованд Худои худ месозам, то ки онро ба Ӯ бибахшам, ва дар пеши Ӯ бухури ширин сӯзонам, ва барои нони доимӣ ва барои қурбониҳои сӯхтанӣ саҳару шом, дар рӯзҳои шанбе, ва дар моҳи нав ва дар идҳои тантанавии Худованд Худои мо. Ин амр барои Исроил то абад аст. 5 Ва хонае ки ман месозам, бузург аст, зеро ки Худои мо аз ҳама худоён бузург аст. 6 Аммо кист, ки барои Ӯ хона бино кунад, дар сурате ки осмон ва осмони осмон ӯро дарбар гирифта наметавонанд? Пас, ман кистам, ки барои ӯ хонае бино кунам, магар барои он ки қурбонии сӯхтанӣ ба ҳузури ӯ бирасонам? 7Пас, алҳол ба ман шахсеро бифирист, ки бо тилло ва нуқра ва мис ва оҳан ва арғувон ва арғувон ва кабуд кор кунад, ва метавонад бо одамони маккоре, ки бо ман дар Яҳудо ва дар Ерусалим ҳастанд,, ки падарам Довуд онҳоро таъмин карда буд, қабр кунад. 8 Аз Лубнон ба ман дарахтони арз, арча ва дарахтони алгум низ бифирист; зеро ман медонам, ки бандагони ту дар Лубнон чӯб бурида метавонанд; ва инак, бандагони Ман бо бандагони ту хоҳанд буд, 9 То ки барои ман чӯби фаровон омода созам, зеро ки хонае ки ман бино мекунам, олиҷаноб хоҳад буд. 10Ва инак, Ман ба бандагони ту, ба даравгарон, ки чӯбдараванд, бист ҳазор гандум кӯфта, ва бист ҳазор кот ҷав, ва бист ҳазор бат шароб ва бист ҳазор бат равған хоҳам дод. 11Ва Ҳуром подшоҳи Сӯр, ки ба Сулаймон фиристод, дар навиштаҷот ҷавоб дод: «Азбаски Худованд қавми Худро дӯст дошт, туро бар онҳо подшоҳ таъин кардааст». 12Ва Ҳурам ҳамчунин гуфт: «Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки осмон ва заминро офарид, ва ба Довуд подшоҳ писари доно, бо хирад ва хирад дод, то ки хонае барои Худованд ва хонае барои салтанати Ӯ бино кунад». 13Ва алҳол ман як марди маккореро, ки аз они падарам Ҳуром буд, фиристодаам, 14 Писари зане аз духтарони Дон, ва падараш марди Сӯр буд, ки дар кор дар тилло ва нуқра, мис, оҳан, санг ва чубу тахта, арғувон, кабуд ва катони маҳин ва арғувонӣ моҳир буд; инчунин барои гӯр кардани ҳар гуна қабр ва ҳар кореро, ки барои ӯ гузошта мешавад, бо одамони маккоронаи ту ва бо одамони маккоронаи оғоям падарат Довуд бифаҳмад.
1Ва Сулаймон ибни Довуд дар салтанати худ қувват гирифт, ва Худованд Худои ӯ бо ӯ буд, ва ӯро бағоят ҷалол дод. 2Ва Сулаймон ба тамоми Исроил, ба мириҳазорон ва садҳо, ва доварон ва ба ҳар як ҳокими тамоми Исроил, ки сардорони падарон буд, сухан гуфт. 3Ва Сулаймон ва тамоми ҷамоат бо ӯ ба баландӣ, ки дар Ҷибъӯн буд, рафтанд; зеро ки дар он ҷо хаймаи ҷамоати Худо буд, ки Мусо, бандаи Худованд дар биёбон сохта буд. 4 Аммо сандуқи Худо Довудро аз Қирьят-Еорим ба ҷое ки Довуд барои он омода карда буд, баровард, зеро ки вай дар Ерусалим хаймае барои он бино карда буд. 5Ва қурбонгоҳи мисинро, ки Басалил ибни Урӣ ибни Ҳур сохта буд, пеши хаймаи Худованд гузошт, ва Сулаймон ва ҷамоат дар ҷустуҷӯи он буданд. 6Ва Сулаймон ба он ҷо ба қурбонгоҳи мисин ба ҳузури Худованд, ки дар хаймаи ҷомеъ буд, баромад ва бар он ҳазор қурбонии сӯхтанӣ овард. 7 Дар он шаб Худо ба Сулаймон зоҳир шуда, ба ӯ гуфт: «Бипурс, ки ба ту чӣ медиҳам». 8 Ва Сулаймон ба Худо гуфт: «Ту ба падарам Довуд марҳамати бузурге кардаӣ, ва маро ба ҷои ӯ подшоҳӣ гардондӣ». 9Ва алҳол, эй Худованд Худо, бигзор ваъдаи Ту ба падари ман Довуд устувор бошад, зеро ки маро бар қавме мисли хоки замин ба миқдори зиёд подшоҳ кардаӣ. 10 Ба ман ҳикмат ва дониш деҳ, то ки берун рафта, пеши ин қавм дохил шавам; зеро ки ин қавми Туро доварӣ карда метавонад, ки ин қадар бузург аст? 11 Ва Худо ба Сулаймон гуфт: «Зеро ки ин дар дили ту буд, ва ту сарват, сарват ва шаъну шараф ва ҳаёти душманони худро напурсидаӣ, ва то ҳол умри дароз напурсидаӣ; балки барои худ хирад ва дониш талабидаӣ, то ки қавми Маро, ки туро бар онҳо подшоҳӣ кардаам, доварӣ кунӣ. 12 Ҳикмат ва дониш ба ту дода шудааст; ва ба ту сарват ва сарват ва иззат хоҳам дод, чунон ки ҳеҷ яке аз подшоҳоне, ки пеш аз ту набуд, ва ҳеҷ кас пас аз ту монанди он нахоҳад дошт. 13Ва Сулаймон аз сафари худ ба баландии Ҷибъӯн ба Ерусалим, аз пеши хаймаи ҷомеъ омад ва бар Исроил подшоҳӣ кард. 14Ва Сулаймон аробаҳо ва саворонро ҷамъ кард, ва ӯ ҳазору чорсад ароба ва дувоздаҳ ҳазор савора дошт, ки онҳоро дар шаҳрҳои аробаҳо ва бо подшоҳ дар Ерусалим гузошта буд. 15Ва подшоҳ нуқра ва тиллоро дар Ерусалим мисли сангҳо фаровон сохт, ва дарахтони арзро мисли дарахтони ангуре, ки дар водӣ фаровонанд, гардонид. 16Ва Сулаймон аспҳои аз Миср овардашуда ва риштаи катон дошт; тоҷирони подшоҳ риштаи катонро бо нархе гирифтанд. 17Ва онҳо бардошта, аз Миср аробае ба маблағи шашсад сиқл нуқра ва як асп ба саду панҷоҳ сиқл берун оварданд, ва ба воситаи онҳо барои ҳамаи
БОБИ 2