1 Самуил БОБИ 1 1Ва марде аз Раматоимсофим, аз кӯҳи Эфроим буд, ва номаш Элқоно, ибни Ёроҳом, ибни Элиҳу, ибни Тоҳу, ибни Зуф, эфритӣ; 2 Ва ӯ ду зан дошт; Номи яке Ҳанно ва номи дигаре Фанинно буд; ва Фанинно фарзанддор шуд, вале Ҳанно фарзанд надошт. 3Ва ин одам ҳар сол аз шаҳри худ мерафт, то ки барои Худованди лашкарҳо дар Шилӯ ибодат кунад ва қурбонӣ кунад. Ва ду писари Элӣ, Ҳофнӣ ва Финҳос, коҳинони Худованд дар он ҷо буданд. 4Ва ҳангоме ки вақти қурбонии Элқоно расид, ӯ ба зани худ Фанинно ва ба ҳамаи писарон ва духтарони вай ҳисса дод; 5 Аммо ӯ ба Ҳанно ҳиссаи сазовор дод; зеро ки ӯ Ҳанноро дӯст медошт, вале Худованд шиками ӯро баста буд. 6Ва рақиби вай низ дарди вайро ба хашм овард, то ки вайро ғамгин кунад, зеро ки Худованд шиками ӯро баста буд. 7Ва ончунон ки ӯ сол ба сол чунин мекард, вақте ки вай ба хонаи Худованд мерафт, вайро ба хашм меовард; бинобар ин вай гирист ва нахӯрд. 8 Он гоҳ шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Эй Ҳанно, чаро гиря мекунӣ? ва чаро намехӯрӣ? ва чаро дили ту ғамгин аст? Оё ман барои ту аз даҳ писар беҳтар нестам? 9Ва Ҳанно пас аз хӯрокхӯрӣ дар Шилӯ ва нӯшидани онҳо бархост. Ва Элии коҳин бар курсии назди сутуни маъбади Худованд нишаст. 10Ва дар алам буд, ва ба Худованд дуо гуфт, ва гиря мекард. 11Ва назр карда, гуфт: «Эй Худованди лашкарҳо, агар дар ҳақиқат ба андӯҳи канизи Худ назар андозӣ, ва маро ба ёд оварӣ, ва канизи худро фаромӯш накунӣ, балки ба канизи худ писаре хоҳӣ дод, вайро тамоми айёми умраш ба Худованд хоҳам дод, ва ба сари ӯ риштарош нахоҳад афтод». 12Ва ҳангоме ки вай ба ҳузури Худованд дуо мегуфт, Элӣ даҳони худро нишон дод. 13 Ва Ҳанно дар дили худ гуфт; танҳо лабонаш ҷунбид, вале овозаш шунида нашуд; бинобар ин Элӣ гумон кард, ки вай маст шудааст. 14 Ва Элӣ ба вай гуфт: «То ба кай маст хоҳӣ буд? майи худро аз худ дур кун. 15 Ва Ҳанно дар ҷавоб гуфт: «Не, оғоям, ман зани рӯҳи ғамгин ҳастам; на шароб ва на нӯшокии спиртӣ нӯшидаам, балки ҷонамро ба ҳузури Худованд рехт». 16 Канизи худро ба духтари иблис ҳисоб накун, зеро ки ман то ҳол аз фаровонии шикоят ва андӯҳи худ гуфтам. 17Ва Элӣ ҷавоб дода, гуфт: «Ба саломатӣ бирав; ва Худои Исроил хоҳиши худро, ки аз ӯ талаб кардаӣ, ба ту бирасон». 18 Вай гуфт: «Бигзор канизи ту дар назари ту файз ёбад». Пас, зан ба роҳи худ рафт ва хӯрок хӯрд, ва чеҳраи вай дигар ғамгин набуд. 19Ва субҳи барвақт бархоста, ба ҳузури Худованд саҷда карданд, ва баргаштанд, ва ба хонаи худ ба Ромо
омаданд, ва Элқоно зани худ Ҳанноро шинохт; ва Худованд вайро ба ёд овард. 20 Бинобар ин, ҳангоме ки ҳанно ҳомила шуд, писаре зоид, ва ӯро Самуил номида, гуфт: "Зеро ки ӯро аз Худованд талаб кардаам". 21Ва он мард Элқоно ва тамоми аҳли байташ барои тақдим кардани қурбонии солона ва назри ӯ барои Худованд баромаданд. 22 Аммо Ҳанно нарафт; зеро ки вай ба шавҳараш гуфта буд: «То даме ки кӯдак аз шир ҷудо нашавад, намеравам, ва он гоҳ ӯро хоҳам овард, то ки ба ҳузури Худованд ҳозир шавад ва дар он ҷо то абад бимонад». 23 Шавҳараш Элқоно ба вай гуфт: «Он чи ба назари худат нек ояд, бикун; То он даме ки ӯро аз шир ҷудо кунӣ, бимон; танҳо Худованд каломи Худро устувор мекунад. Пас он зан иқомат кард ва писарашро шир дод, то аз шираш ҷудо кард. 24 Ва ҳангоме ки вайро аз шир ҷудо кард, вайро бо се гов, ва як эфа орд ва як машки шароб бурд, ва ӯро ба хонаи Худованд дар Шилӯ овард, ва кӯдак хурдсол буд. 25 Ва говеро куштанд, ва кӯдакро назди Элӣ оварданд. 26 Ва вай гуфт: «Эй оғоям, ба ҳаёти ҷони ту, оғоям! Ман он зане ҳастам, ки дар ин ҷо назди ту истода, ба Худованд дуо гуфтам». 27 Ман барои ин кӯдак дуо гуфтам; ва Худованд хоҳиши маро, ки аз ӯ пурсидам, ба ман дод: 28 Бинобар ин ман низ ӯро ба Худованд қарз додаам; то даме ки зинда аст, ба Худованд қарз дода мешавад. Ва дар он ҷо ба Худованд саҷда кард. БОБИ 2 1Ва Ҳанно дуо карда, гуфт: «Дили ман дар Худованд шодӣ мекунад, шохи ман дар Худованд баланд аст; даҳони ман бар душманонам васеъ шудааст; зеро ки ман аз наҷоти Ту шодам. 2 Ҳеҷ муқаддас мисли Худованд нест, зеро ки ҳеҷ кас ҷуз Ту нест, ва ҳеҷ санге монанди Худои мо нест. 3 Аз ҳад зиёд мағрур нагӯй; аз даҳони худ такаббур набарояд, зеро ки Худованд Худои донишманд аст, ва аъмол ба воситаи Ӯ вазн карда мешавад. 4 Камони тавоноён шикастанд, ва пешпохӯрдагон камарбанданд. 5 Онҳое ки сер шуда буданд, барои нон киро кардаанд; ва гуруснагон бас шуданд, ба тавре ки нозой ҳафт зоид; ва зани серфарзанд нотавон аст. 6Худованд мекушад ва зинда мегардонад, ба қабр мефурорад ва мебардорад. 7 Худованд камбағал мегардонад ва бой мегардонад, паст мекунад ва боло мебардорад. 8 Вай камбағалонро аз хок бархоста, гадоро аз пору боло мебарад, то ки онҳоро дар миёни ҳокимон гузорад, ва онҳоро вориси тахти ҷалол гардонад, зеро ки сутунҳои замин аз они Худованд аст, ва ҷаҳонро бар онҳо гузоштааст. 9 Пойҳои муқаддасони Худро нигоҳ хоҳад дошт, ва шарирон дар торикӣ хомуш хоҳанд шуд; зеро ҳеҷ кас бо қувват ғолиб нахоҳад шуд. 10 Душманони Худованд пора-пора хоҳанд шуд; аз осмон бар онҳо раъд хоҳад зад: Худованд ақсои заминро доварӣ хоҳад кард; ва ба подшоҳи худ қувват мебахшад, ва шохи тадҳиншудаи худро баланд хоҳад кард.