Аъмоли Павлус ва Текла БОБИ 1 1 Вақте ки Павлус пас аз гурехтан аз Антиёхия ба Иқуния рафт, Димос ва Ҳермоген, ки дар он вақт пур аз риёкорӣ буданд, ҳамроҳони ӯ шуданд. 2 Аммо Павлус танҳо ба некии Худо нигоҳ карда, ба онҳо ҳеҷ бадӣ накард, балки онҳоро хеле дӯст медошт. 3 Бинобар ин, ӯ кӯшиш мекард, ки ҳамаи суханон ва таълимоти Масеҳ ва тарҳи Инҷили Писари маҳбуби Худоро ба онҳо писанд оварад ва онҳоро дар дониши Масеҳ, чунон ки ба ӯ ошкор шуда буд, таълим диҳад. 4 Ва Онисифорус ном марде, чун шунид, ки Павлус ба Иқуния омадааст, бо занаш Лектра ва писаронаш Симмия ва Зено зуд ба пешвози ӯ баромаданд, то ӯро ба хонаашон даъват кунанд. 5 Зеро Титус ба онҳо шахсияти Павлусро тавсиф карда буд, зеро онҳо ҳанӯз ӯро шахсан намешинохтанд, балки танҳо бо хислати ӯ ошно буданд. 6 Онҳо бо роҳи подшоҳ ба сӯи Листра рафтанд ва дар он ҷо истода, мунтазири ӯ буданд ва ҳамаи онҳоеро, ки аз он ҷо мегузаштанд, бо тавсифи Титус муқоиса мекарданд. 7 Ниҳоят онҳо мардеро диданд, ки меояд (яъне Павлус), қади паст, сараш кал (ё тарошида), ронҳои каҷ, пойҳои зебо, чашмони холӣ; бинии каҷ ва пур аз файз, зеро ӯ гоҳ ба одам монанд буд, гоҳ ба фаришта. Ва Павлус Онисифорро дид ва хурсанд шуд. 8 Онисифор гуфт: «Салом, эй бандаи Худои муборак!» Павлус ҷавоб дод: «Файзи Худо бо ту ва оилаат бод». 9 Аммо Демос ва Ҳермоген аз ҳасад бархостанд ва бо нишон додани дини бузург, Димос гуфт: «Оё мо низ бандагони Худои муборак нестем? Чаро ба мо салом надодӣ?» 10 Онисифор ҷавоб дод: «Азбаски ман дар шумо самари росткориро надидаам; аммо, агар шумо аз чунин шахсон бошед, ба хонаи ман низ хуш омадед». 11 Он гоҳ Павлус ба хонаи Онисифорус даромад ва дар байни аҳли оила шодмонии бузурге ҳукмфармо шуд. Онҳо бо дуо гуфтан, шикастани нон ва шунидани каломи Худо, ки Павлус дар бораи парҳезгорӣ ва эҳё сухан мегуфт, машғул буданд. 12 Хушбахтанд покдилон, зеро онҳо Худоро хоҳанд дид. 13 Хушбахтанд онҳое ки ҷисми худро беайб (ё пок) нигоҳ медоранд, зеро онҳо маъбади Худо хоҳанд буд. 14 Хушбахтанд касоне, ки мӯътадил ҳастанд (ё покдомананд), зеро Худо Худро ба онҳо ошкор хоҳад кард. 15 Хушбахтанд онҳое ки аз лаззатҳои дунявии худ даст мекашанд; зеро онҳо аз ҷониби Худо қабул карда мешаванд. 16 Хушбахтанд касоне ки зан доранд, гӯё ки зан надошта бошанд, зеро онҳо фариштагони Худо хоҳанд шуд. 17 Хушбахтанд онҳое ки аз каломи Худо меларзанд, зеро онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт.
18 Хушбахтанд онҳое ки таъмиди худро пок нигоҳ медоранд, зеро онҳо бо Падар, Писар ва Рӯҳулқудс сулҳу осоиштагӣ хоҳанд ёфт. 19 Хушбахтанд онҳое ки ҳикмати (ё таълимоти) Исои Масеҳро пайгирӣ мекунанд; зеро онҳо писарони Худои Таоло номида хоҳанд шуд. 20 Хушбахтанд онҳое ки дастуроти Исои Масеҳро риоя мекунанд, зеро онҳо дар нури абадӣ сокин хоҳанд шуд. 21 Хушбахтанд онҳое ки ба хотири муҳаббати Масеҳ аз ҷалоли ҷаҳон даст мекашанд, зеро онҳо фариштагонро доварӣ хоҳанд кард ва ба ямини Масеҳ хоҳанд нишаст ва талхии доварии охиринро нахоҳанд кашид. 22 Хушо ҷисмҳо ва ҷонҳои бокираҳо; зеро онҳо ба Худо писандидаанд ва мукофоти бокирагии худро аз даст нахоҳанд дод; зеро каломи Падари онҳо (осмонӣ) дар рӯзи Писари Ӯ барои наҷоти онҳо таъсир хоҳад кард ва онҳо то абад аз оромӣ баҳравар хоҳанд шуд. БОБИ 2 1 Ҳангоме ки Павлус ин мавъизаро дар калисои хонаи Онисифорус мавъиза мекард, бокирае бо номи Текла, ки номи модараш Теоклия буда, номзади марде бо номи Тамирис буд, дар назди тирезаи хонаи ӯ нишаста буд. 2 Аз он ҷо, бо тирезаи хонае, ки Павлус дар он ҷо буд, вай шабу рӯз мавъизаҳои Павлусро дар бораи Худо, дар бораи муҳаббат, дар бораи имон ба Масеҳ ва дар бораи дуо мешунид; 3 Ва ӯ аз тиреза дур нашуд, то он даме ки бо шодмонии зиёд ба таълимоти имон итоат накард. 4 Ниҳоят, вақте ки вай занон ва бокираҳои зиёдеро дид, ки назди Павлус меомаданд, бо камоли майл мехост, ки сазовори он бошад, ки дар ҳузури ӯ ҳозир шавад ва каломи Масеҳро бишнавад, зеро вай ҳанӯз чеҳраи Павлусро надида буд, балки танҳо мавъизаҳои ӯро шунида буд, ва танҳо ҳаминро. 5 Аммо вақте ки модараш розӣ нашуд, ки аз тиреза берун равад, ба назди Тамирис фиристод, ки бо хурсандии зиёд омад, зеро умедвор буд, ки ҳоло бо ӯ издивоҷ мекунад. Пас, ӯ ба Теоклия гуфт: «Теклаи ман куҷост?» 6 Теоклия ҷавоб дод: «Эй Тамирис, ман ба ту чизе хеле аҷибе мегӯям; зеро Текла дар тӯли се рӯз на танҳо аз тиреза мехезад, балки барои хӯрдан ва нӯшидан чунон майл дорад, ки суханони маккорона ва фиребандаи як хориҷиро гӯш кунад, ки ман, Тамирис, комилан ба он бовар мекунам, ки як зани ҷавон бо хоксории машҳураш худро ба чунин фиреб додан роҳ медиҳад. 7 Зеро ин мард тамоми шаҳри Икуния ва ҳатто Теклаи шуморо, аз ҷумла дигарон, ба изтироб овардааст. Ҳамаи занон ва ҷавонон назди ӯ ҷамъ мешаванд, то таълимоти ӯро қабул кунанд; ки ба ғайр аз ҳамаи дигарон ба онҳо мегӯяд, ки танҳо як Худо вуҷуд дорад, ки танҳо Ӯро бояд парастиш кард ва мо бояд дар покӣ зиндагӣ кунем. 8 Бо вуҷуди ин, духтари ман Текла, мисли тори анкабут, ки ба тиреза часпонида шудааст, аз суханрониҳои Павлус мафтун мешавад ва бо шавқу завқи зиёд ва лаззати зиёд ба онҳо гӯш медиҳад; ва бо гӯш кардани суханони ӯ, духтари ҷавон фиреб мехӯрад. Акнун ту рафта бо вай сӯҳбат кун, зеро вай бо ту номзад шудааст.