Посбон Ҳизқиёл 3:17-21 17 Эй писари одам, Ман туро барои хонадони Исроил посбон таъин кардам; пас, каломи даҳони Маро бишнав ва онҳоро аз ҷониби Ман огоҳ намо. 18Ҳангоме ки Ман ба бадкирдор гӯям: «Албатта хоҳӣ мурд», ва ту ӯро огоҳ намекунӣ ва сухане намегӯӣ, то бадкирдорро аз роҳи бади ӯ огоҳ кунӣ, то ҷони ӯро наҷот диҳад, он бадкирдор дар гуноҳи худ хоҳад мурд, аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард. 19Аммо агар ту шарирро огоҳ кунӣ, ва ӯ аз шарорати худ ва аз роҳи бади худ рӯй нагардонад, дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва ту ҷони худро наҷот додаӣ. 20 Боз ҳам, агар одиле аз адолати худ рӯй гардонад ва бадкорӣ кунад, ва Ман пеши ӯ монеае гузорам, ӯ хоҳад мурд, зеро ки ту ӯро огоҳ накардаӣ, ӯ дар гуноҳи худ хоҳад мурд, ва адолате ки ӯ кардааст, ба ёд оварда нахоҳад шуд, аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард. 21 Аммо агар ту одилро огоҳ кунӣ, ки одил гуноҳ накунад ва гуноҳ накунад, ӯ ҳатман зинда хоҳад монд, зеро ки огоҳ карда шудааст; ту низ ҷони худро наҷот додаӣ.
Ҳизқиёл 33:1-33 1Боз каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: 2Эй писари одам, ба писарони қавми худ сухан ронда, ба онҳо бигӯ: «Ҳангоме ки Ман шамшерро бар сарзамине биёрам, агар қавми он сарзамин марде аз сарзамини худро гирифта, ӯро посбони худ таъин кунанд, 3 Агар ӯ шамшерро бар замин биёяд, карнай навозад ва мардумро огоҳ кунад; 4 Пас ҳар кӣ садои карнайро бишнавад ва огоҳӣ нагирад, агар шамшер биёяд ва ӯро бигирад, хунаш бар сари худаш хоҳад буд. 5 Ӯ садои карнайро шунид, аммо огоҳӣ нагирифт, хунаш бар дӯши ӯст, вале касе ки огоҳӣ бигирад, ҷони худро раҳо хоҳад кард.
1
6 Аммо агар посбон шамшерро бубинад, ки меояд, ва карнай нанавозад, ва қавм огоҳ карда нашаванд; ва агар шамшер биёяд ва касеро аз миёни онҳо бикушад, ӯ барои гуноҳи худ гирифта мешавад, аммо хуни ӯро Ман аз дасти посбон талаб хоҳам кард. 7Пас ту, эй писари одам, Ман туро барои хонадони Исроил посбон таъин кардам; бинобар ин ту каломро аз даҳони Ман хоҳӣ шунид ва онҳоро аз ман огоҳ хоҳӣ кард. 8Ҳангоме ки Ман ба бадкирдор мегӯям: «Эй бадкирдор, ту ҳатман хоҳӣ мурд», ва агар ту сухан нагӯӣ, ки бадкирдорро аз роҳи ӯ огоҳ кунӣ, он бадкирдор дар гуноҳи худ хоҳад мурд; аммо хуни ӯро Ман аз дасти ту талаб хоҳам кард. 9Аммо, агар ту шарирро аз роҳи ӯ огоҳ кунӣ, то ки аз он рӯй гардонад; ва агар ӯ аз роҳи худ рӯй нагардонад, дар гуноҳи худ хоҳад мурд; ва ту ҷони худро наҷот додаӣ. 10Пас, эй писари одам, ба хонадони Исроил сухан гӯй: шумо чунин сухан гӯед: «Агар гуноҳҳо ва гуноҳҳои мо бар мо бошанд ва мо дар онҳо суст шавем, пас чӣ гуна бояд зиндагӣ кунем?» 11Ба онҳо бигӯ: «Қасам ба ҳаёти Худам, мегӯяд Худованд Худо, Ман аз марги шарирон хушҳол нестам, балки аз он ки шарирон аз роҳи худ рӯй гардонанд ва зинда монанд; шумо рӯй гардонед, аз роҳҳои бади худ рӯй гардонед; зеро, эй хонадони Исроил, чаро шумо мехоҳед бимиред?» 12Пас, эй писари одам, ба фарзандони қавми худ бигӯ: «Адолати одил ӯро дар рӯзи гуноҳаш раҳо нахоҳад кард; аммо бадии шарир дар рӯзе ки аз шарорати худ рӯй гардонад, нахоҳад афтод; ва одил дар рӯзе ки гуноҳ мекунад, наметавонад барои адолати худ зиндагӣ кунад». 13Вақте ки Ман ба одил гӯям, ки ӯ ҳатман зинда хоҳад монд; ва агар ӯ ба адолати худ таваккал кунад ва бадӣ кунад, ҳамаи адолати ӯ ба ёд оварда нахоҳад шуд; балки барои гуноҳе ки кардааст, ӯ барои он хоҳад мурд. 14 Боз, вақте ки Ман ба шарирон мегӯям: «Албатта хоҳӣ мурд», агар ӯ аз гуноҳи худ рӯй гардонад ва корҳои қонунӣ ва одилонаро анҷом диҳад, 15Агар шарир гаравро баргардонад, он чиро, ки дуздида буд, баргардонад, бар тибқи қонунҳои ҳаёт рафтор кунад, бе он ки бадкорӣ кунад, — ӯ ҳатман зинда хоҳад монд, нахоҳад мурд. 16 Ҳеҷ яке аз гуноҳҳое ки кардааст, дар борааш зикр нахоҳад шуд; ӯ кори қонунӣ ва одилонаро анҷом додааст, ва ҳатман зинда хоҳад монд. 17Вале фарзандони қавми ту мегӯянд: «Роҳи Худованд рост нест», вале роҳи онҳо рост нест. 18Вақте ки одил аз адолати худ рӯй гардонад ва бадкорӣ кунад, бо он хоҳад мурд. 19Аммо агар шарир аз шарорати худ тавба карда, корҳои қонунӣ ва росткориро анҷом диҳад, бо он зинда хоҳад монд. 20 Аммо шумо мегӯед: «Роҳи Худованд рост нест». Эй хонадони Исроил, Ман ҳар яки шуморо мувофиқи роҳҳояш доварӣ хоҳам кард. 21 Ва чунин воқеъ шуд, ки дар соли дувоздаҳуми асирии мо, дар моҳи даҳум, дар рӯзи панҷуми моҳ, касе ки аз Ерусалим фирор карда буд, назди ман омада, гуфт: «Шаҳр забт шудааст». 22 Ва дасти Худованд шомгоҳон бар ман буд, пеш аз он ки фирорӣ омада бошад; ва даҳонамро кушода буд, то даме ки субҳ назди ман омад; ва даҳонам кушода шуд, ва ман дигар лол набудам. 23 Он гоҳ каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт: 24Эй писари одам, сокинони он харобаҳои замини Исроил мегӯянд: «Иброҳим як нафар буд ва заминро мерос гирифт; вале мо бисёрем; замин ба мо мерос дода шудааст». 25Пас ба онҳо бигӯ: «Худованд Худо чунин мегӯяд: шумо бо хун мехӯред ва чашмони худро ба бутҳои худ мебардоред ва хун мерезед, ва оё шумо ин заминро тасарруф мекунед?» 26Шумо бар шамшери худ такя мекунед, корҳои зишт мекунед ва ҳар кас зани ёри худро палид мекунед; ва оё шумо заминро тасарруф хоҳед кард?
2
27Ба онҳо чунин бигӯй: Худованд Худо чунин мегӯяд: «Ба ҳаёти Худам қасам, ки онҳое ки дар биёбон ҳастанд, аз шамшер хоҳанд афтод, ва онҳоеро, ки дар саҳро ҳастанд, ба ҳайвонот хоҳам дод, то хӯранд, ва онҳое ки дар қалъаҳо ва ғорҳо ҳастанд, аз вабо хоҳанд мурд». 28Зеро Ман заминро харобтарин хоҳам кард, ва ғурури қуввати он қатъ хоҳад шуд; ва кӯҳҳои Исроил хароб хоҳанд шуд, то ки касе аз он гузар накунад. 29Он гоҳ хоҳанд донист, ки Ман Худованд ҳастам, вақте ки заминро аз сабаби ҳамаи корҳои зиште, ки кардаанд, харобтарин гардонам. 30Ва эй писари одам, писарони қавми ту ҳанӯз дар назди деворҳо ва дарҳои хонаҳо бар зидди ту сухан меронанд ва ҳар кас бо якдигар ба бародари худ сухан ронда, мегӯянд: «Биёед ва бишнавед, ки каломе аз ҷониби Худованд чӣ гуна аст». 31Ва онҳо мисли мардум назди ту меоянд, ва мисли қавми ман дар пеши ту менишинанд, ва суханони туро мешунаванд, вале онҳоро иҷро намекунанд, зеро ки бо забони худ муҳаббати зиёд зоҳир мекунанд, вале дилашон аз паи тамаъкории онҳо меравад. 32 Ва инак, ту барои онҳо мисли суруди хеле зебое ҳастӣ, ки овози хуш дорад ва метавонад дар созҳои мусиқӣ хуб навозад, зеро онҳо суханони туро мешунаванд, вале онҳоро иҷро намекунанд. 33 Ва ҳангоме ки ин рӯй медиҳад (инак, он рӯй хоҳад дод), онҳо хоҳанд донист, ки пайғамбаре дар миёни онҳо будааст.
Нақши посбон Дар девор истода: Мисли посбони қадимӣ дар бурҷи мушоҳида, ки душманро мебинад ва карнай менавозад, Ҳизқиёл даъват карда шуд, ки хатари рӯҳониро бубинад ва бонги хатар занад. Огоҳӣ расондан: Ӯ бояд ба бадкорон мегуфт, ки аз роҳҳои гунаҳкоронаи худ рӯй гардонанд.
Принсипи ҳисоботдиҳӣ Агар посбон огоҳ кунад: Агар Ҳизқиёл огоҳӣ медод ва мардум гӯш карданро саркашӣ мекарданд, мардум барои нобудии худ масъул буданд. Агар посбон ноком шавад: Агар Ҳизқиёл аз задани занги хатар натавониста бошад, Худо Ҳизқиёлро барои ҷонҳои аз даст рафта шахсан масъул медонист.
Таҳлили оят ба ояти Ҳизқиёл 33 Қисми 1: Вазифаи посбон (оятҳои 1-9) Дар ин бахш барои муайян кардани масъулиятҳои рӯҳонии Ҳизқиёл аз тасвирҳои равшани посбони низомӣ истифода шудааст. Оятҳои 1-3: Сенария. Худо як амалияи қадимии стандартиро тасвир мекунад: вақте ки шаҳр зери хатари ҳуҷум қарор мегирад, шаҳрвандон мардеро интихоб мекунанд, ки дар девор истода бошад. Ягона вазифаи ӯ ин аст, ки аз шамшер (душман) эҳтиёт шавад ва карнай навозад, то мардумро огоҳ кунад. Оятҳои 4-5: Масъулияти мардум. Агар карнай садо диҳад ва касе онро нодида гирад, марги онҳо айби худи онҳост. Онҳо огоҳиро шуниданд ва беамалиро интихоб карданд. Баръакс, онҳое, ки огоҳиро қабул мекунанд, ҷони худро наҷот медиҳанд. 3
Ояти 6: Нокомии посбон. Агар посбон душманро бубинад, аммо карнай нанавозад , шаҳрвандон ба ҳар ҳол аз сабаби гуноҳҳояшон бурда мешаванд, аммо Худо посбонро барои хуни онҳо ҷавобгар мешуморад. Оятҳои 7-9: Татбиқи рӯҳонӣ. Худо Ҳизқиёлро ба таври возеҳ ҳамчун посбони хонадони Исроил номбар мекунад . Ҳизқиёл бояд каломро аз даҳони Худо бишнавад ва мардумро огоҳ кунад. Агар Худо бар бадкорон доварӣ эълон кунад ва Ҳизқиёл хомӯш монад, шахси бадкор мемирад, аммо Ҳизқиёл гунаҳкор дониста мешавад. Агар Ҳизқиёл онҳоро огоҳ кунад ва онҳо онро нодида гиранд, Ҳизқиёл аз ҳама гунаҳкорӣ сафед карда мешавад. Қисми 2: Масъулияти инфиродӣ ва файз (оятҳои 10-20) Ин бахш ба ноумедии исроилиёни бадарғашуда муроҷиат мекунад ва хоҳиши ҳақиқии Худоро барои инсоният шарҳ медиҳад. Ояти 10: Ноумедии мардум. Бадарғашудагон аз гуноҳҳои худ худро зери фишор ҳис мекунанд ва мепурсанд: «Пас чӣ гуна бояд зиндагӣ кунем?» Онҳо боварӣ доранд, ки доварии онҳо муқаррар шудааст ва роҳи гурез нест. Ояти 11: Қалби Худо. Ин яке аз машҳуртарин оятҳои Ҳизқиёл аст. Худо эълон мекунад: «Ман аз марги шарирон лаззат намебарам; балки аз он ки шарирон аз роҳи худ рӯй гардонанд ва зинда монанд » , Ӯ бо як изҳороти пурҳаяҷон мегӯяд: «Равед, аз роҳҳои бади худ рӯй гардонед; зеро чаро шумо, эй хонадони Исроил, мемиред?» Оятҳои 12-16: Динамикаи адолат. Худо мефаҳмонад, ки амалҳои гузашта мақоми ояндаро кафолат намедиҳанд. Агар шахси аз ҷиҳати таърихӣ одил ба аъмоли неки гузаштаи худ эътимод кунад ва ба гуноҳ рӯй оварад, одилонаи гузаштаи онҳо ӯро наҷот нахоҳад дод. Агар шахси бадкори таърихӣ тавба кунад, амволи дуздидашударо баргардонад ва мувофиқи фармонҳои Худо амал кунад, гуноҳҳои гузаштаи ӯ фаромӯш мешаванд. Онҳо бешубҳа зинда хоҳанд монд. Оятҳои 17-20: Адолати Худо. Исроилиён шикоят мекунанд, ки «Роҳи Худованд баробар нест » : Худо ҷавоб медиҳад, ки роҳҳои онҳо ноодилонаанд. Ӯ бори дигар таъкид мекунад, ки Ӯ ҳар як шахсро мувофиқи рафтори худаш доварӣ мекунад ва ба масъулияти шахсӣ нисбат ба гуноҳи коллективӣ таъкид мекунад. Қисми 3: Суқути Ерусалим тасдиқ шуд (оятҳои 21-22) Ин қисмати кӯтоҳи ривоятӣ нуқтаи гардиши бузургеро дар хизмати Ҳизқиёл нишон медиҳад. Ояти 21: Хабар мерасад. Дар соли 12-уми бадарға, як наҷотёфта аз Ерусалим меояд ва хабари фоҷиабори зеринро мерасонад: «Шаҳр забт шудааст » . Ин ҳама чизеро, ки Ҳизқиёл солҳои тӯлонӣ пешгӯӣ карда буд, иҷро мекунад. Ояти 22: Даҳони Ҳизқиёл кушода шуд. Шабе пеш аз омадани шахси наҷотёфта, дасти Худо бар Ҳизқиёл буд ва даҳонашро кушод. То ин дам, Ҳизқиёл ба таври ғайритабиӣ « гунг » шуда буд ва танҳо вақте ки Худо ба ӯ пешгӯии мустақим дод, метавонист сухан гӯяд (Ҳизқиёл 3:2627). Аз ин лаҳза сар карда, нутқи ӯ пурра барқарор шуд.
4
Қисми 4: Доварӣ бар онҳое, ки дар замин мондаанд (оятҳои 23-29) Худо васвасаҳои яҳудиёне, ки тавонистанд дар сарзамини харобшудаи Исроил бимонанд, баррасӣ мекунад. Оятҳои 24-26: Мағрурии боқимондаҳо. Мардуми дар харобазор монда даъвои моликияти заминро доранд. Онҳо иддао мекунанд, ки агар Иброҳим танҳо як нафар мебуд ва заминро мерос мегирифт, онҳо — мисли бисёриҳо — ҳаққи боз ҳам бештар ба он доранд. Худо бо ишора ба гуноҳҳои пайвастаи онҳо — хӯрдани гӯшт бо хун, бутпарастӣ ва рехтани хун — посух медиҳад. Ӯ мепурсад: «Оё шумо заминро соҳиб мешавед?» Оятҳои 27-29: Харобазории комил. Худо ваъда медиҳад, ки онҳое, ки дар харобаҳо, ғорҳо ва саҳроҳои кушод пинҳон мешаванд, аз шамшер, ҳайвоноти ваҳшӣ ва вабоҳо мемиранд. Замин барои шикастани ғурури онҳо ба харобазори комил табдил дода мешавад. Қисми 5: Хатари гӯш кардани сатҳӣ (оятҳои 30-33) Ин боб бо огоҳӣ ба Ҳизқиёл дар бораи обрӯи машҳури ӯ дар байни бадарғашудагон ба анҷом мерасад. Оятҳои 30-32: Вақтхушӣ ва итоаткорӣ. Худо ба Ҳизқиёл ҳушдор медиҳад, ки мардум дар бораи ӯ аз паси ӯ гап мезананд ва якдигарро даъват мекунанд, ки «Биёед, лутфан бишнавед, ки каломе, ки аз Худованд мебарояд, чист». Аммо, онҳо бо Ҳизқиёл мисли сарояндаи сурудҳои ишқӣ бо овози зебо муносибат мекунанд . Онҳо дӯст медоранд, ки суханони ӯро ҳамчун вақтхушӣ гӯш кунанд, аммо онҳо тамоман нияти амалӣ кардани онҳоро надоранд, зеро дилҳояшон тамаъкор аст. Ояти 33: Далели ниҳоӣ. Худо ба хулосае омад, ки вақте ҳама чизе, ки Ҳизқиёл пешгӯӣ карда буд, ниҳоят амалӣ мешавад, ин шунавандагони сатҳӣ хеле дер дарк мекунанд, ки «пайғамбаре дар миёни онҳо будааст».
Татбиқи Аҳди Ҷадид аз мафҳуми посбон Аҳди Ҷадид нақши посбонро аз як пайғамбари Аҳди Қадим ба коҳинони масеҳӣ, роҳбарони калисо ва имондороне, ки Инҷилро мубодила мекунанд, интиқол медиҳад. 1. Ҳисоботдиҳии вазоратӣ (Рӯҳониён ва роҳбарон) Дар Аҳди Ҷадид, роҳбарони калисо ҳамчун посбонони рӯҳонӣ тавсиф мешаванд, ки бояд дар назди Худо барои ҷонҳои зери нигоҳубини худ ҳисобот диҳанд. Ибриён 13:17: «Ба онҳое ки бар шумо сардоранд, итоат кунед ва итоат кунед, зеро онҳо мисли онҳое ки бояд ҳисобот диҳанд, аз ҷонҳои шумо нигоҳубин мекунанд ...» Татбиқ: Пасторҳо ӯҳдадории қатъӣ доранд, ки ҳақиқати пурраро мавъиза кунанд, аз ҷумла огоҳиҳо дар бораи гуноҳ ва доварӣ, на танҳо паёмҳои гуворо, ки инъикоси масъулияти Ҳизқиёл мебошанд. 2. Ҳимояи "дастҳои тоза"-и Павлус Павлуси расул барои тасвири кори миссионерии худ ба таври возеҳ аз забони Ҳизқиёл истифода бурд. Ҳангоми ҷудо шудан аз пирони Эфсӯс, ӯ гуфт:
5
Аъмол 20:26–27: «Бинобар ин, ман имрӯз шуморо барои шаҳодат додан даъват мекунам, ки ман аз хуни ҳама одамон пок ҳастам . Зеро ман аз эълон кардани тамоми иродаи Худо ба шумо худдорӣ накардаам». Татбиқ: Павлус медонист, ки азбаски ӯ Инҷилро содиқона мавъиза мекард ва ҳар касеро, ки вомехӯрд, огоҳ мекард, бомуваффақият «ҷони худро» ба услуби Ҳизқиёл 33:9 наҷот додааст. 3. Даъват ба ҳушёрии маънавӣ (ҳамаи мӯъминон) Калимаи юноние, ки аксар вақт ҳамчун "бедор" ё "ҳушёр бошед" тарҷума мешавад ( gregoreo ), аз ҷониби Исо ва ҳаввориён зуд-зуд истифода мешавад ва тарзи фикрронии посбонро ба ҳамаи масеҳиён васеъ мекунад. Марқӯс 13:37 (фармони Исо): « Ва он чи ба шумо мегӯям, ба ҳама мегӯям: « Бедор бошед » . 1 Петрус 5:8: «Ҳушёр ва бедор бошед ; зеро ки душмани шумо, иблис, мисли шери ғуррон гаштугузор карда, касеро меҷӯяд, ки фурӯ барад». Татбиқ: Имондорони Аҳди Ҷадид даъват шудаанд, ки посбони ҳаёти худ, оилаҳо ва ҷамоатҳои худ бошанд ва аз фиреби рӯҳонӣ ва омадани дуюми Масеҳ ҳушёр бошанд.
6