Суруди Сулаймон БОБИ 1 1 Суруди суруд, ки аз Сулаймон аст. 2 Ба бӯсаи даҳонаш бибӯсад, Ки ишқи ту беҳтар аз май аст. 3 Аз маззаи атрафшони неки ту номи ту мисли равғани атрафшон аст, бинобар ин бокираҳо туро дӯст доранд. 4 Маро бикаш, аз қафои ту меравем, подшоҳ маро ба утоқҳои худ овард: Мо шодӣ мекунем ва аз ту шодӣ хоҳем кард, Ишқи туро аз шароб бештар ба ёд хоҳем овард; 5 Ман сиёҳ ҳастам, вале зебоям, эй духтарони Ерусалим, мисли хаймаҳои Қадар, мисли пардаҳои Сулаймон. 6 Ба ман нигоҳ накунед, зеро ки ман сиёҳ ҳастам, зеро ки офтоб ба ман нигарист; фарзандони модарам аз ман хашмгин буданд; Маро нигаҳбони токзорҳо карданд; аммо токзори худамро нигоҳ накардаам. 7 Ба ман бигӯ, эй ҷони ман, ки дӯст медорад, дар куҷо мечаронӣ, рамаи худро дар нимаирӯз дар куҷо истироҳат мекунӣ; 8 Агар надонӣ, эй зеботарини занон, бо пои рама бирав ва бачаҳои худро дар канори хаймаҳои чӯпонон бихӯр. 9 Туро, эй ишқи ман, ба як даста аспони аробаҳои Фиръавн монанд кардам. 10 Рухсори ту зи қатори ҷавоҳирот, гарданат аз занҷирҳои тилло. 11 Мо туро аз тилло бо чӯҷаҳои нуқра месозем. 12 Ҳангоме ки подшоҳ сари дастархонаш менишаст, Хӯшаи ман бӯи он мекунад. 13 Як бастаи мур барои ман маҳбуби ман аст; тамоми шаб дар миёни синаҳои ман хобида хоҳад буд. 14 Маҳбуби ман барои ман мисли хӯшаи кофур дар токзорҳои Энгедӣ аст. 15 Инак, ту одил ҳастӣ, эй дӯсти ман; инак, ту одил ҳастӣ; ту чашмони кабӯтар дорӣ. 16 Инак, ту, эй маҳбуби ман, одилона ҳастӣ, бале, дилпазир: бистари мо низ сабз аст. 17Чорҳои хонаи мо арча аст, ва чӯбҳои мо аз арча. БОБИ 2 1 Ман садбарги Шаронам, ва савсани водиҳоям. 2 Чу савсан дар миёни хорҳо, Ишқи ман дар миёни духтарон чунин аст. 3 Чӣ тавре ки себ дар миёни дарахтони ҳезум аст, маҳбуби ман дар миёни писарон чунин аст. Зери сояи ӯ нишастам бо завқ, ва меваҳояш ба табъам ширин буд. 4 Маро ба зиёфат овард, Байракаш бар ман ишқ буд. 5 Маро бо парчаҳо бимон, бо себ тасаллӣ деҳ, зеро ман аз ишқ беморам. 6 Дасти чапаш дар зери сари ман аст, ва дасти росташ маро ба оғӯш мегирад. 7 «Эй духтарони Ерусалим, ба шумо, эй духтарони Ерусалим, ба қаҳварангҳо ва теппаҳои саҳро амр медиҳам, ки то даме ки Ӯ бихоҳад, ба шӯр назанед ва муҳаббати маро бедор накунед. 8 Овози маҳбуби ман! инак, вай ҷаҳида бар кӯҳҳо меояд, бар теппаҳо.
9 Маҳбуби ман мисли ҷӯйбор ё харби ҷавон аст: инак, вай дар паси девори мо истода, ба тирезаҳо нигоҳ карда, худро аз панҷара нишон медиҳад. 10 Маҳбуби ман сухан ронда, ба ман гуфт: «Эй дӯсти ман, бархез ва дур шав». 11 Зеро, инак, зимистон гузашт, борон тамом шуд ва рафт; 12 Гулҳо дар рӯи замин пайдо мешаванд; замони сурудхонии паррандагон фаро расид ва дар сарзамини мо овози сангпушт шунида мешавад; 13 Дарахти анҷир анҷири сабзи худро баровард, ва токҳои ангури нарм бӯи хуше медиҳанд. Бархез, эй ишки ман, одинам, дур шав. 14 Эй кабутари ман, ки дар пораҳои санг, дар ҷойҳои ниҳони зинапояҳо ҳастӣ, чеҳраи туро бубинам, овозатро бишнавам; зеро ки овозат ширин аст ва чеҳраи ту зебост. 15 Рӯбоҳон, рӯбоҳҳои хурдро, ки токҳоро вайрон мекунанд, ба мо бигиред, зеро токҳои мо ангури нарм доранд. 16 Маҳбуби Ман аз они Ман аст, ва ман аз они: вай дар миёни савсанҳо мечаррад. 17 То фаро расидани рӯз, ва сояҳо гурезанд, рӯй гардон, эй маҳбуби ман, ва ту мисли гӯсфанд ва ё ҷавоне дар кӯҳҳои Беттер бош. БОБИ 3 1 Шаб бар ҷойгаҳ он касеро, ки ҷонам дӯст дорад, хостам, Ӯро ҷустам, вале наёфтам. 2 Ман алҳол бархоста, дар шаҳр дар кӯчаҳо меравам, ва дар роҳҳои васеъ Онеро, ки ҷонам дӯст медорад, меҷӯям; Ӯро меҷустам, вале наёфтам. 3 Посбононе, ки дар гирду атрофи шаҳр мерафтанд, Маро ёфтанд: ба ӯ гуфтам: "Оё Он Касеро, ки ҷонам дӯст медорад, дидӣ?" 4 Каме аз онҳо гузаштам, вале касеро ёфтам, ки ҷонам дӯст медорад; Ӯро нигоҳ доштам ва намегузорам, ки то он даме ки ӯро ба хонаи модарам ва ба хонаи модарам, ки маро ҳомила буд, наовардам. 5 «Эй духтарони Ерусалим, ба шумо, эй духтарони Ерусалим, ба қаҳварангҳо ва теппаҳои саҳро амр медиҳам, ки то даме ки Ӯ бихоҳад, ба шӯр назанед ва муҳаббати маро бедор накунед. 6 Ин кист, ки аз биёбон мисли сутунҳои дуд берун меояд, ки бо мур ва ладан хушбӯй шудааст, ва бо ҳама хокаҳои савдогар? 7 Инак бистари ӯ, ки аз они Сулаймон аст; шаст нафар мардони далер дар бораи он, аз далери Исроил. 8 Ҳама шамшер дар даст доранд, ки дар ҷанг моҳиранд: Ҳар кас шамшер бар рони худ дорад аз тарси шаб. 9 Шоҳ Сулаймон барои худ аробае аз чӯби Лубнон сохт. 10 Барои духтарони Ерусалим сутунҳои онро аз нуқра сохт, қаъри онро аз тилло, рӯйпӯшашро аз арғувон, ва миёнашро бо муҳаббат сангфарш карда буд. 11 Биравед, эй духтарони Сион, ва инак, подшоҳ Сулаймонро бо тоҷе, ки модараш дар рӯзи ҳамсараш ва дар рӯзи шодии дилаш тоҷ гузошта буд.