Масал дар бораи коранда Матто 13:1-23 1 Дар ҳамон рӯз Исо аз хона берун рафта, дар соҳили баҳр нишаст. 2 Ва мардуми зиёде назди Ӯ ҷамъ омаданд, ба тавре ки ӯ ба қаиқ савор шуда, нишаст; ва тамоми мардум дар соҳил истоданд. 3 Ва Ӯ бо масалҳо ба онҳо чизҳои зиёдеро нақл карда, гуфт: « Инак, корандае барои киштукор берун рафт; 4 Ва ҳангоме ки тухмӣ мепошид, чандтоаш дар канори роҳ афтод ва паррандагон омада, онҳоро хӯрданд. 5 Баъзеи онҳо ба санглох афтоданд, дар ҷое ки хоки зиёд надоштанд ва зуд сабзиданд, зеро хок умқ надоштанд. 6 Вақте ки офтоб баромад, онҳо пажмурда шуданд ва азбаски реша надоштанд, хушк шуданд. 7 Баъзеи онҳо дар миёни хорҳо афтоданд ва хорҳо сабзида, онҳоро пахш карданд. 8 Аммо баъзеи дигар ба замини хуб афтоданд ва баъзе сад, баъзе шаст ва баъзе сӣ баробар ҳосил доданд. 9 Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад. 10 Шогирдон назди Ӯ омада, гуфтанд: «Чаро ту ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯӣ?» 11 Ӯ ба онҳо ҷавоб дод: « Чунки ба шумо донистани асрори Подшоҳии Осмон ато шудааст, вале ба онҳо ато нашудааст». 12 Зеро ҳар кӣ дорад, ба ӯ дода мешавад ва ӯ фаровонӣ хоҳад дошт, аммо ҳар кӣ надорад, аз ӯ ҳатто он чизе, ки дорад, гирифта мешавад. 13 Бинобар ин ман ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯям: зеро онҳо мебинанд, вале намебинанд, ва мешунаванд, вале намешунаванд ва намефаҳманд. 14 Ва дар онҳо пешгӯии Ишаъё иҷро мешавад, ки мегӯяд: «Бо шунидани он ки шумо хоҳед шунид, вале нахоҳед фаҳмид; ва бо чашмони худ хоҳед дид, вале нахоҳед дид». 15 Зеро дили ин қавм сахт ва гӯшҳояшон вазнин шудааст, ва чашмонашонро пӯшидаанд, мабодо бо чашмони худ бубинанд ва бо гӯшҳои худ бишнаванд ва бо дили худ дарк накунанд ва руҷӯъ накунанд, ва Ман онҳоро шифо диҳам».
1
16 Аммо хушо чашмони шумо, ки мебинанд; ва гӯшҳои шумо, ки мешунаванд. 17 Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки бисёр пайғамбарон ва одамони росткор орзуи дидани он чиро, ки шумо мебинед, доштанд, вале надиданд, ва шунидани он чиро, ки шумо мешунавед, орзу мекарданд, вале нашуниданд. 18 Пас, ба масали деҳқон гӯш диҳед. 19 Вақте ки касе каломи Подшоҳӣро мешунавад ва онро намефаҳмад, бадкирдор меояд ва он чиро, ки дар дили ӯ кошта шудааст, мерабояд; ин ҳамон касест, ки тухмӣ дар канори роҳ кошта шудааст. 20 Вале он ки тухмиро ба заминҳои санглох меандозад, он кас аст, ки каломро мешунавад ва дарҳол онро бо шодӣ қабул мекунад; 21 Аммо дар худ реша надорад, балки муддате устувор мемонад, зеро вақте ки аз сабаби калом азобу уқубат ё таъқибот рӯй медиҳад, дарҳол ба васваса меафтад. 22 Ҳамчунин, касе ки дар миёни хорҳо тухмӣ мекобад, он кас аст, ки каломро мешунавад, аммо ғаму андӯҳи ин ҷаҳон ва фиреби сарват каломро пахш мекунад ва он бесамар мегардад. 23 Аммо он ки тухмӣ ба замини хуб кошта шудааст, он кас аст, ки каломро мешунавад ва мефаҳмад ва самар меорад ва бор меорад, баъзе сад баробар, баъзе шаст ва баъзе сӣ баробар.
Марқӯс 4:1-20 1 Ва Ӯ боз дар соҳили баҳр ба таълим додан шурӯъ кард; ва мардуми зиёде назди Ӯ ҷамъ омаданд, ба тавре ки Ӯ ба қаиқ савор шуда, дар баҳр нишаст; ва тамоми мардум дар соҳили баҳр дар хушкӣ буданд. 2 Ва Ӯ ба онҳо бо масалҳо чизҳои зиёдеро таълим медод ва дар таълимоти Худ ба онҳо мегуфт: 3 Гӯш кунед; инак, деҳқоне барои киштукор берун рафт; 4 Ва ҳангоме ки ӯ тухм мепошид, чандтоаш дар канори роҳ афтод, ва паррандагон омада, онро хӯрданд. 5 Баъзеи онҳо ба замини санглох афтоданд, ки дар он ҷо хоки кам буд, ва зуд сабзид, зеро хок умқ надошт. 6 Аммо бо тулӯи офтоб он пажмурда шуд ва азбаски реша надошт, хушк шуд. 7Қисме аз онҳо дар миёни хорҳо афтод, ва хорҳо қад кашида, онро пахш карданд, ва самаре надод. 8 Баъзеи дигар ба замини хуб афтоданд ва самар доданд, ки сабзиданд ва нашъунамо ёфтанд ва бор оварданд, баъзе сӣ, баъзе шаст ва баъзе сад. 9 Ва ба онҳо гуфт: « Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад». 10 Вақте ки танҳо монд, ҳозирон бо дувоздаҳ нафар дар атрофаш буданд ва аз ӯ маънои ин масалро пурсиданд. 11 Ӯ ба онҳо гуфт: « Ба шумо донистани сирри Подшоҳии Худо дода шудааст, аммо ба онҳое ки дар берунанд, ҳамаи ин бо масалҳо гуфта мешавад. 12 То ки онҳо бо чашмони худ бубинанд, вале набинанд, ва бо гӯш кардани онҳо бишнаванд, вале нафаҳманд, мабодо ҳар вақт тавба кунанд ва гуноҳҳои онҳо бахшида шаванд. 13 Ва Ӯ ба онҳо гуфт: « Оё шумо ин масалро намедонед? Пас, чӣ тавр шумо ҳамаи масалҳоро медонед?» 14 Деҳқон каломро мекорад. 15 Онҳо касоне ҳастанд, ки дар канори роҳ ҳастанд, ки дар онҳо калом кошта мешавад, аммо ҳамин ки онҳо мешунаванд, Шайтон фавран омада, каломи кошташударо аз дилҳои онҳо мерабояд. 16 Ҳамчунин онҳо касоне ҳастанд, ки дар замини санглох кошта шудаанд ва каломро шунида, дарҳол онро бо шодӣ қабул мекунанд. 2
17 Ва дар худ реша надоранд ва муддати тӯлонӣ устувор мемонанд; баъд, вақте ки аз барои калом азобу уқубат ё таъқиб рӯй медиҳад, дарҳол ба васваса меафтанд. 18 Ва инҳо касоне ҳастанд, ки дар миёни хорҳо кошта шудаанд ва каломро мешунаванд. 19 Ва ғаму андӯҳи ин ҷаҳон, фиреби сарват ва ҳавасҳои дигар ба дилашон дохил мешаванд, каломро пахш мекунанд ва он бесамар мегардад. 20 Ва инҳо касоне ҳастанд, ки дар замини нағз кошта шудаанд, ки каломро мешунаванд ва қабул мекунанд ва бор меоранд, баъзе сӣ баробар, баъзе шаст ва баъзе сад.
Луқо 8:4-15 4 Вақте ки мардуми зиёде ҷамъ шуданд ва аз ҳар шаҳр назди Ӯ меомаданд, Ӯ бо масал сухан гуфт: 5 Деҳқоне барои коштани тухми худ берун рафт ва ҳангоми коштан, чандтоаш дар канори роҳ афтод ва поймол шуд ва паррандагон онро хӯрданд. 6 Баъзеи онҳо ба санглох афтоданд ва ҳамин ки сабзид, хушк шуд, зеро намӣ набуд. 7 Баъзеи онҳо дар миёни хорҳо афтоданд ва хорҳо бо онҳо қад кашида, онро пахш карданд. 8 Ва баъзеи дигар ба замини хуб афтоданд ва сабзида, сад баробар ҳосил доданд. Ва ин суханонро гуфта, нидо кард: « Ҳар кӣ гӯши шунаво дорад, бишнавад». 9 Шогирдонаш аз ӯ пурсиданд: «Маънои ин масал чист?» 10 Ва Ӯ гуфт: « Ба шумо донистани асрори Малакути Худо ато шудааст, аммо ба дигарон бо масалҳо мегӯям, то ки онҳо бубинанд, набинанд ва гӯш кунанд, нафаҳманд. 11 Ин масал чунин аст: Тухм каломи Худост. 12 Онҳое, ки дар канори роҳ ҳастанд, касоне ҳастанд, ки каломро мешунаванд, вале баъд шайтон меояд ва каломро аз дилашон мебарад, то ки онҳо имон наоранд ва наҷот наёбанд. 13 Афроди бар санглох касоне ҳастанд, ки каломро шунида, бо шодӣ қабул мекунанд, вале реша надоранд ва муддате имон меоранд ва дар вақти озмоиш аз даст мераванд. 14 Афтида дар миёни хорҳо касоне ҳастанд, ки каломро мешунаванд, вале аз ташвишҳо, сарват ва кайфу сафои зиндагӣ фаро гирифта мешаванд ва самаре намеоранд. 15 Вале афтодагон дар хоки нағз касоне ҳастанд, ки каломро шунида, онро бо дили нек ва самимӣ нигоҳ медоранд ва бо сабр самар меоранд.
3