Гӯсфанди гумшуда, тангаи гумшуда ва писари саркаш Луқо 15:1-32 1 Он гоҳ ҳамаи боҷгирон ва гуноҳкорон назди Ӯ ҷамъ омаданд, то ӯро гӯш кунанд. 2 Фарисиён ва китобдонон норозигӣ баён карда, мегуфтанд: «Ин одам гунаҳкоронро қабул мекунад ва бо онҳо хӯрок мехӯрад». 3 Ва Ӯ ба онҳо ин масалро нақл карда, гуфт: 4 Кадом мард аз шумо сад гӯсфанд дошта бошад ва яке аз онҳоро гум кунад, оё наваду нӯҳ гӯсфандро дар биёбон гузошта, он гумшударо то ёфтани он намеҷӯяд? 5 Ва чун онро ёбад, бо шодӣ онро бар китфаш мегузорад. 6 Ва ҳангоме ки ба хона меояд, дӯстон ва ҳамсоягонашро ҷеғ зада, мегӯяд: “Бо ман шодӣ кунед, зеро ман гӯсфанди гумшудаи худро ёфтам”. 7 Ба шумо мегӯям, ки дар осмон барои як гуноҳкоре ки тавба мекунад, шодӣ бештар аз наваду нӯҳ одиле хоҳад буд, ки ба тавба эҳтиёҷ надоранд. 8 Ё кадом зане, ки даҳ тангаи нуқра дорад ва як тангаашро гум мекунад, чароғе даргиронда, хонаро рӯфта, бодиққат ҷустуҷӯ намекунад, то он даме ки онро ёбад? 9 Ва чун онро ёбад, дӯстон ва ҳамсоягонашро ҷеғ зада, мегӯяд: “Бо ман шодӣ кунед, чунки ман тангаи гумкардаамро ёфтам”. 10 Ба шумо мегӯям, ки дар ҳузури фариштагони Худо барои як гунаҳкоре, ки тавба мекунад, шодӣ мешавад. 11 Ӯ гуфт: « Марде ду писар дошт; 12 Ва хурдии онҳо ба падараш гуфт: «Эй падар, қисми молу мулкеро, ки ба ман тааллуқ дорад, ба ман деҳ». Ва ӯ дороии худро ба онҳо тақсим кард. 13 Рӯзҳои зиёд нагузашта, писари хурдӣ ҳама чизро ҷамъ карда, ба кишвари дурдасте рафт ва дар он ҷо дороии худро бо айшу ишрат исроф кард. 14 Вақте ки ӯ ҳамаашро сарф кард, дар он сарзамин қаҳтии сахте ба амал омад ва ӯ ба мӯҳтоҷӣ дучор шуд. 15 Ва рафта, ба яке аз сокинони он кишвар пайваст шуд ва ӯро ба саҳроҳои худ фиристод, то хукбонӣ кунад. 16 Ва ӯ мехост шиками худро аз пӯстҳое, ки хукон мехӯрданд, пур кунад, аммо касе ба ӯ чизе намедод.
1
17 Вақте ки ӯ ба худ омад, гуфт: «Чанд нафар аз коргарони падарам нони фаровон ва зиёдатӣ доранд, ман аз гуруснагӣ мемирам!» 18 Ман бархоста, назди падарам меравам ва ба ӯ мегӯям: Падар, ман бар зидди осмон ва пеши ту гуноҳ кардам. 19 Ва дигар сазовори он нестам, ки писари ту номида шавам; маро яке аз хизматгорони муздури худ гардон. 20 Ӯ бархоста, назди падараш омад. Аммо вақте ки ӯ ҳанӯз дар роҳ буд, падараш ӯро дида, раҳмаш омад ва давида, ба гарданаш афтод ва ӯро бӯсид. 21 Писар ба вай гуфт: “Падар, ман бар осмон ва дар пеши ту гуноҳ кардам ва дигар сазовори он нестам, ки писари ту номида шавам”. 22 Аммо падар ба хизматгоронаш гуфт: «Либоси беҳтаринро оварда, ба ӯ пӯшонед, ангуштаринро ба дасташ ва пойафзолро ба пойҳояш пӯшонед». 23 Ва гӯсолаи фарбеҳро биёред ва онро сар кунед; биёед бихӯрем ва хурсандӣ кунем. 24 Зеро писари ман мурда буд ва зинда шуд; гумшуда буд ва ёфт шуд; ва онҳо шодӣ кардан гирифтанд. 25 Писари калонии ӯ дар саҳро буд; ва ҳангоме ки ӯ ба хона наздик шуд, садоҳои мусиқӣ ва рақсро шунид. 26 Ва яке аз хизматгоронро ҷеғ зада, пурсид, ки ин чӣ маъно дорад? 27 Ӯ ба ӯ гуфт: «Бародарат омад, ва падарат гӯсолаи фарбеҳро сар бурид, зеро ӯро сиҳату саломат ба дунё овард». 28 Ӯ хашмгин шуд ва нахост ба дарун дарояд. Пас падараш берун омада, ӯро зорӣ кард. 29 Ӯ ба падараш ҷавоб дод: «Инак, солҳои зиёд ман ба ту хизмат мекунам ва ҳеҷ гоҳ аз фармони ту нагузаштаам, вале ту ҳеҷ гоҳ ба ман як бузғола ҳам надодӣ, то ки бо дӯстонам хурсандӣ кунам». 30 Аммо ҳамин ки ин писарат, ки дороии туро бо фоҳишаҳо фурӯ бурд, пайдо шуд, ту гӯсолаи фарбеҳро барои ӯ куштӣ. 31 Ва ӯ ба вай гуфт: «Писарам, ту ҳамеша бо ман ҳастӣ ва ҳар он чи дорам, аз они туст». 32 Мо бояд шодӣ кунем ва шодӣ кунем, зеро бародарат мурда буд ва зинда шуд, гум шуда буд ва ёфт шуд».
2