Одаҳои Сулаймон МУҚАДДИМА Инҳоянд баъзе аз зеботарин сурудҳои сулҳ ва шодмонӣ, ки ҷаҳон дорад. Бо вуҷуди ин, пайдоиши онҳо, санаи навиштани онҳо ва маънои дақиқи бисёре аз байтҳо яке аз асрори бузурги адабӣ боқӣ мемонад. Онҳо дар як ҳуҷҷати ягона ва хеле қадимӣ бо забони сурёнӣ то ба мо расидаанд. Аён аст, ки ин ҳуҷҷат тарҷума аз асли юнонӣ аст. Дар атрофи ин Одаҳо баҳсҳои интиқодӣ авҷ гирифтаанд; яке аз асосноктарин шарҳҳо ин аст, ки онҳо сурудҳои масеҳиёни навтаъмидёфтаи асри як мебошанд. Онҳо ба таври аҷибе аз ишораҳои таърихӣ маҳруманд. Дурахши онҳо инъикоси рӯзҳои дигар нест. Онҳо на аз Аҳди Қадим ва на аз Инҷил қарз гирифтаанд. Илҳоми ин оятҳо аз дасти аввал аст. Онҳо ба шумо гуфтаҳои Аристидро хотиррасон мекунанд: «Мардуми наве, ки бо онҳо чизе илоҳӣ омехта шудааст». Дар ин ҷо нерӯ ва фаҳмишест, ки мо метавонем бо он танҳо дар қисматҳои олии Навиштаҳои Муқаддас муқоисаҳоро пайдо кунем. Барои ин одаҳои пурасрори дилкаш, мо тарҷумаи худро ба Ҷ. Рендел Харрис, магистр, узви муҳтарами Коллеҷи Клэр, Кембриҷ қарздорем. Ӯ дар бораи онҳо мегӯяд: «Ба назар чунин мерасад, ки ҳеҷ чизе дар бораи он вуҷуд надорад, ки ҳама дар он розӣ бошанд, магар ин ки одаҳо дорои зебоии беназир ва арзиши баланди маънавӣ бошанд». ҚОДАИ 1 1 Худованд мисли тоҷ бар сари ман аст, ва ман бе Ӯ нахоҳам буд. 2 Онҳо барои ман тоҷи ростӣ бофтанд ва он шохаҳои туро дар ман шукуфт. 3 Зеро он мисли тоҷи пажмурда нест, ки гул набарад, балки ту бар сари ман зиндагӣ мекунӣ ва бар сари ман шукуфтаӣ. 4 Меваҳои ту пур аз ҳосил ва комиланд, онҳо пур аз наҷоти ту ҳастанд. ҚОИДА 2 (Ҳеҷ як қисми ин Оде то ҳол муайян нашудааст.)
ҚОДАИ 3 1... Ман пӯшидам: 2 Ва узвҳояш бо ӯст, ва ман бар онҳо истодаам, ва Ӯ маро дӯст медорад. 3 Зеро агар Худованд маро дӯст намедошт, ман намедонистам, ки чӣ тавр Ӯро дӯст дорам. 4 Зеро кӣ метавонад муҳаббатро фарқ кунад, ҷуз касе ки дӯст дошта мешавад? 5Ман Маҳбубро дӯст медорам, ва ҷонам Ӯро дӯст медорад: 6 Ва ҳар ҷое ки оромии Ӯ бошад, Ман низ дар он ҷо ҳастам; 7Ва ман бегона нахоҳам буд, зеро ки Худованди Таоло ва Раҳим кина надорад. 8 Ман барои давидан муттаҳид шудаам, зеро Ошиқ Маҳбубро ёфтааст, 9 Ва азбаски Ман Писарро дӯст хоҳам дошт, Ман Писар хоҳам шуд; 10 Зеро касе ки бо Ӯ, ки намиранда аст, пайваст мешавад, худаш низ намиранда хоҳад буд; 11 Ва ҳар кӣ аз Зинда лаззат барад, зинда хоҳад шуд. 12 Ин Рӯҳи Худованд аст, ки дурӯғ намегӯяд, ва ба банӣ-одам таълим медиҳад, ки роҳҳои Ӯро донанд. 13 Доно ва бофаҳм ва ҳушёр бошед. Аллелуя. ҚОДЕ 4 1 Эй Худои ман, ҳеҷ кас макони муқаддаси Туро дигаргун намекунад; 2 Ва (мумкин нест), ки онро иваз кунад ва дар ҷои дигар гузорад, зеро ки ӯ бар он қудрат надорад. 3 Пеш аз он ки маконҳои дигарро созӣ, Ту макони муқаддаси Худро тарҳрезӣ кардаӣ. 4 Он чи ки калонтар аст, аз ҷониби онҳое, ки аз худашон хурдтаранд, тағйир дода намешавад. 5 Эй Худованд, дили Худро ба мӯъминони Худ бахшидаӣ; ҳаргиз ноумед нахоҳӣ шуд ва бесамар нахоҳӣ монд. 6 Зеро як соати имони ту аз ҳама рӯзҳо ва солҳо гаронбаҳотар аст. 7 Зеро кист, ки лутфи туро бипӯшад ва азоб кашад? 8 Зеро мӯҳри Ту маълум аст ва махлуқоти Ту онро медонанд, ва лашкарҳои осмонии Ту онро доранд, ва фариштагони баргузида онро мепӯшанд. 9 Ту ба мо ёрӣ додӣ; на ин ки Ту ба мо эҳтиёҷ дорӣ, балки мо ба Ту эҳтиёҷ дорем. 10 Шабнамҳои Худро бар мо пош ва чашмаҳои пурғановати Худро кушо, ки шир ва асалро барои мо мерезанд: 11 Зеро тавбае нест, ки аз ҳар чизе ки ваъда додаӣ, тавба кунӣ.