БОБИ 1 1 Ва подшоҳ Астиёг назди падарони худ ҷамъ шуд, ва Куруши Форс подшоҳии худро гирифт. 2Ва Дониёл бо подшоҳ сӯҳбат кард, ва аз ҳама дӯстонаш иззату эҳтиром дошт. 3Ва Бобилҳо буте доштанд, ки Бел ном дошт, ва ҳар рӯз барои ӯ дувоздаҳ коса орди маҳин, ва чил гӯсфанд ва шаш зарфи шароб сарф мешуд. 4Ва подшоҳ ба он саҷда мекард ва ҳар рӯз ба он саҷда мекард, аммо Дониёл ба Худои худ саҷда мекард. Ва подшоҳ ба ӯ гуфт: «Чаро Белро парастиш намекунӣ? 5 Ӯ дар ҷавоб гуфт: «Зеро ки ман метавонам на бутҳои бо даст сохташударо, балки ба Худои Ҳай, ки осмон ва заминро офарид, ва бар тамоми башар қудрат дорад, саҷда кунам». 6 Подшоҳ ба ӯ гуфт: «Оё гумон намекунӣ, ки Бел Худои зинда аст? Оё намебинӣ, ки ӯ ҳар рӯз чӣ қадар мехӯрад ва менӯшад? 7 Он гоҳ Дониёл табассум карда, гуфт: «Эй подшоҳ, фирефта нашав, зеро ин танҳо гили дарун аст, ва берун аз он, ва ҳеҷ гоҳ чизе нахӯрдаасту на менӯшидааст». 8 Подшоҳ ба хашм омада, коҳинонашро даъват карда, ба онҳо гуфт: «Агар ба ман нагӯед, ки ин кист, ки ин харҷиҳоро мехӯрад, хоҳед мурд». 9Вале агар шумо ба ман шаҳодат диҳед, ки Бел онҳоро мехӯрад, Дониёл хоҳад мурд, зеро ки вай дар ҳаққи Бел куфр гуфтааст. Ва Дониёл ба подшоҳ гуфт: «Бигзор он мувофиқи каломи ту бошад». 10Ва коҳинони Бел ба ғайр аз занону фарзандони худ шаст нафар буданд. Ва подшоҳ бо Дониёл ба маъбади Бел рафт. 11 Ва коҳинони Бел гуфтанд: «Инак, мо берун меравем; лекин ту, эй подшоҳ, гӯшт бипӯш, ва шароб тайёр кун, ва дарро маҳкам баста, бо мӯҳри худ мӯҳр кун; 12 «Ва фардо, ҳангоме ки меоӣ, агар наёбӣ, ки Бел ҳама чизро хӯрдааст, мо ба марг дучор мешавем, вагарна Дониёл, ки бар зидди мо дурӯғ мегӯяд. 13 Ва онҳо ба ин кам аҳамият медоданд, зеро дар зери миз даромадгоҳи махфие сохта буданд, ки ба он пайваста медаромаданд ва он чизҳоро мехӯрданд. 14Ва ҳангоме ки онҳо берун рафтанд, подшоҳ дар назди Бел хӯрок гузошт. Ва Дониёл ба хизматгорони худ амр фармуда буд, ки хокистарро оваранд, ва онҳоеро, ки дар тамоми маъбад танҳо дар ҳузури подшоҳ мепошиданд; ва онҳо берун рафта, дарро баста, бо мӯҳри подшоҳ мӯҳр заданд, ва ҳамин тавр рафтанд. 15 Ва шаб коҳинон бо занону кӯдакони худ, чунон ки одат карда буданд, омада, ҳамаро мехӯрданд ва менӯшиданд. 16 Бомдодон подшоҳ бархост ва Дониёл бо ӯ. 17 Подшоҳ гуфт: «Эй Дониёл, оё мӯҳрҳо солим аст? Ва гуфт: «Оре, эй подшоҳ! 18 Ва чун дарро кушод, подшоҳ ба рӯи миз нигарист ва бо овози баланд нидо кард: «Ту бузург ҳастӣ, эй Бел, ва бо ту ҳеҷ макр нест». 19 Он гоҳ Дониёл хандид ва подшоҳро нигоҳ дошт, ки ба он дохил нашавад ва гуфт: «Инак, сангфаршро бубин ва хуб қайд кун, ки ин қадамҳои аз они кист». 20 Подшоҳ гуфт: «Ман қадамҳои мардону занон ва кӯдаконро мебинам». Ва подшоҳ ба хашм омад,
21 Ва коҳинонро бо занону фарзандони худ бурданд, ва онҳо дарҳои хонаро ба ӯ нишон доданд, ки ба куҷо даромаданд ва он чи дар рӯи миз буд, хӯрданд. 22 Бинобар ин подшоҳ онҳоро кушта, Белро ба дасти Дониёл таслим кард, ки вай ва маъбади ӯро хароб кард. 23 Дар ҳамон ҷо аждаҳои бузурге буд, ки аҳли Бобил ба он саҷда мекарданд. 24 Подшоҳ ба Дониёл гуфт: «Оё ту ҳам мегӯӣ, ки ин аз мис аст? инак, вай зинда аст, мехӯрад ва менӯшад; ту наметавонӣ бигӯӣ, ки вай худои зинда нест; бинобар ин Ӯро саҷда кун. 25 Он гоҳ Дониёл ба подшоҳ гуфт: «Ман ба Худованд Худои худ саҷда хоҳам кард, зеро ки Ӯ Худои Ҳай аст». 26 Ба ман иҷозат деҳ, эй подшоҳ, ва ин аждаҳоро бе шамшеру асо бикушам. Подшоҳ гуфт: Ба ту рухсат медиҳам. 27 Он гоҳ Дониёл қатрон, фарбеҳ ва мӯйро гирифта, онҳоро бо ҳам омехта кард ва пораҳо сохт; инро дар даҳони аждаҳо гузошт, ва аждаҳо пора-пора шуд; ва Дониёл гуфт: «Инак, инҳо худоёни шумо ҳастанд. ибодат кардан. 28 Вакте ки сокинони Бобил инро шуниданд, хашмгин шуданд ва бар зидди подшоҳ қасд карданд ва гуфтанд: «Подшоҳ яҳудӣ шуд, ва Белро несту нобуд кард, аждаҳоро кушта, коҳинонро ба қатл расонд». 29 Ва онҳо назди подшоҳ омада, гуфтанд: «Моро раҳо кун, Дониёл, вагарна ту ва хонаатро несту нобуд хоҳем кард». 30 Подшоҳ чун дид, ки онҳо ӯро сахт фишор медоданд, Дониёлро ба дасти онҳо супурд. 31 Ки ӯро ба чоҳи шер андохт: дар он ҷо шаш рӯз буд. 32 Ва дар чоҳ ҳафт шер буд, ва ҳар рӯз ба онҳо ду лоша ва ду гӯсфанд медоданд; 33 Дар яҳудиён пайғамбаре буд, ки Ҳаббакуқ ном дошт, ки коза месохт ва дар коса нонро шикаста, ба саҳро мерафт, то ки онро ба даравгарон биёрад. 34 Аммо фариштаи Худованд ба Ҳаббакук гуфт: «Бирав ва хӯроки шомро, ки ба Бобил медиҳӣ, ба Дониёл, ки дар дами шерҳост, бибар». 35 Ва Ҳаббок гуфт: «Худовандо! Ман ҳеҷ гоҳ Бобилро надидаам; Ман ҳам намедонам, ки дар куҷост. 36 Он гоҳ фариштаи Худованд аз тоҷи вай гирифта, аз мӯйи сараш бардошт, ва бо шиддати рӯҳаш ӯро дар Бобил бар болои чоҳ гузошт. 37 Ва Ҳаббок фарьёд зада, гуфт: «Эй Дониёл, Дониёл! 38 Ва Дониёл гуфт: «Ту маро ба ёд овардӣ, эй Худо, ва онҳоеро, ки Туро меҷӯянд ва дӯст медоранд, тарк накардаӣ». 39Ва Дониёл бархоста, хӯрок хӯрд, ва фариштаи Худованд дарҳол Ҳаббокуқро боз ба ҷои худ гузошт. 40 Дар рӯзи ҳафтум подшоҳ ба доду фиғон Дониёл рафт, ва чун ба чоҳ омад, ба дарун нигарист, ва инак, Дониёл нишастааст. 41 Он гоҳ подшоҳ бо овози баланд нидо карда, гуфт: «Санъати бузург Худованд Худои Дониёл аст, ва ҳеҷ кас ғайр аз ту нест». 42 Ва Ӯро берун кашид ва онҳоеро, ки сабаби ҳалокати ӯ буданд, ба чоҳ андохт, ва онҳо дар як лаҳза пеши рӯи Ӯ хӯрда шуданд.