3 Маккаби БОБИ 1 [1] Вақте ки Филопатор аз онҳое, ки баргаштанд, фаҳмид, ки минтақаҳое, ки ӯ таҳти назорат дошт, аз ҷониби Антиох забт карда шудааст, ӯ ба тамоми қувваҳои худ, ҳам пиёда ва ҳам савора фармон дод ва хоҳари худ Арсиноеро бо худ гирифт ва ба минтақае, ки дар наздикии Рафия ҷойгир буд, равона шуд, ки тарафдорони Антиох дар он ҷо қарор доштанд. [2] Аммо як нафар Теодот, ки нияти амалї кардани дасисаи пешбинїкардаашро ба амал овард, бењтарин аслињањои птолемейиро, ки ќаблан ба ў дода шуда буд, бо худ гирифт ва шабона ба хаймаи Птолемей убур кард ва ният дошт, ки яккаса ўро бикушад ва ба ин васила љангро хотима бахшад. [3] Аммо Доситей, ки бо номи писари Дримилус, яњудї, ки баъдан таѓйир дода, аз суннатњои аљдодї муртад шуда буд, маъруф буд, подшоњро пеш бурда, тартиб дод, ки як марди ночиз дар хайма хобад; ва аз ин рӯ маълум шуд, ки ин шахс қасос гирифтааст, ки барои подшоҳ пешбинӣ шуда буд. [4] Вақте ки задухӯрди шадид ба вуқӯъ пайваст ва корҳо ба фоидаи Антиох рӯ ба рӯ мешуданд, Арсиное бо гиряву ашк назди сарбозон рафт, қуфлҳояш парешон шуда, онҳоро насиҳат кард, ки худ ва фарзандон ва занони худро далерона дифоъ кунанд ва ваъда дод, ки агар дар ҷанг пирӯз шаванд, ба ҳар як ду мина тилло медиҳанд. 5 Ва ин тавр шуд, ки душман дар ин амалиёт торумор карда шуд ва асирони зиёде низ гирифта шуданд. [6] Акнун, ки вай ин нақшаро барбод дод, Птолемей тасмим гирифт, ки ба шаҳрҳои ҳамсоя сафар кунад ва онҳоро рӯҳбаланд кунад. [7] Бо ин кораш ва бо инъомњо ба кулбањои муќаддаси онњо рўњияи тобеонашро ќувват дод. 8 Азбаски я удиён чанде аз шўрои худ ва пирони худро барои истиќболи ў фиристода буданд, то ки ба вай тўњфањои истиќбол оваранд ва бо он одисаи р¢йдодаро табрик кунанд, вай бештар саъй дошт, ки зудтар ба аёдати он о биравад. 9 Пас аз он ки ба Ерусалим расид, ба Худои олї ќурбонї овард ва шукргузорї намуд ва он чи ба макони муќаддас мувофиќ буд, кард. Пас, бо ворид шудан ба ин макон ва мутаассир шудан аз фазилат ва зебоии он, 10 Вай аз тартиботи хуби маъбад дар тааҷҷуб монд ва хоҳиши ворид шудан ба муқаддасоти муқаддасро пайдо кард. 11 Ваќте он о гуфтанд, ки ин иœозат нест, чунки на атто аз а ли миллати худашон, на атто ба амаи ко инон иœозат дода нашудааст, балки танœо сарк онине, ки бар ама бартарият дошт ва вай дар як сол як маротиба буд, подшо ро бовар намекунонад. 12 атто пас аз хондани шариат, атто атто баъд аз хондани шариат, вай дар бораи он ки бояд дохил шавад, фикрашро бас намекард ва мегуфт: «Агар он одамон аз ин шаъну шараф мањрум бошанд њам, ман набояд шавам». 13 Ва пурсид, ки чаро ангоме ки ба дигар маъбад медаромад, касе дар он œо ба вай монеъ нашудааст?
14 Ва касе бехабарона гуфт, ки инро худ аз худ нишона гирифтан нодуруст аст. 15 «Аммо модоме ки ин р й дод, — гуфт подшо , «чаро хо иш о хо анд нахо анд а аќаллан дохил нашавам?» 16 Он о ко они н бо тамоми либоси худ сачда карданд ва аз Худои муаззам илти о карданд, ки дар вазъияти œозир ёрї ди ад ва аз зўроварии ин макри бади худ ¢ ¢ ¢ ¢ро ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ ¢ро ¢ р¢ р намояд ва маъбадро аз фарьёду ашк пур карданд; 17 Ва он ое, ки дар ша р монда буданд, ба изтироб афтода, саросема берун рафтанд ва гумон карданд, ки одисаи пурасрор р й дода истодааст. 18 Духтарони бокирае, ки дар хонаи худ баста буданд, бо модаронашон шитофта, ба мўйњояшон хок пошиданд ва кўчањоро аз оњу нола пур мекарданд. [19] Он занҳое, ки ба наздикӣ барои издивоҷ ҷамъ омада буданд, утоқҳои арӯсро, ки барои издивоҷи арӯсӣ омода карда шудаанд, партофта, ба хоксории дуруст беэътиноӣ карда, дар шаҳр як саросемагӣ ҷамъ меомаданд. 20 Модарон ва ҳамшираҳои шафқат ҳатто кӯдакони навзодро дар ин ҷову он ҷо, баъзеро дар хонаҳо ва баъзеро дар кӯча партофта, бе ақиб нигоҳ накарда, дар баландтарин маъбад ҷамъ мешуданд. 21 Мардуми дар он œо œамъ омада, аз он œо, ки подшо наќшаи ношоиста мекард, гуногун буд. [22] Илова бар ин, ҷасорати шаҳрвандон ба анҷоми нақшаҳои ӯ ё иҷрои ҳадафи пешбинишуда таҳаммул намекунад. 23 Он о ба рафиќони худ фарьёд заданд, ки силоњ гирифта, барои шариати аљдодї далерона бимиранд ва дар макони муќаддас бетартибии зиёд ба амал оварданд; ва муйсафедону муйсафедон базӯр худдорӣ карда, ба ҳамон мавқеъи дуогӯӣ даст мезаданд. 24 Дар ин миён мардум мисли пештара ба ибодат машгул буданд. [25] Дар ҳоле ки пирони назди подшоҳ бо роҳҳои гуногун кӯшиш мекарданд, ки ақидаи мағруронаи ӯро аз нақшае, ки ҳомила буд, дигар кунанд. 26 Аммо вай дар такаббури худ чизеро ба эътибор нагирифт ва акнун наздик шудан гирифт ва тасмим гирифт, ки наќшаи дар боло зикршударо ба нати ља расонад. 27 Он ое, ки дар гирду атрофаш буданд, инро дида, бо амро и мардуми мо рў оварда, ба он кас, ки тамоми ќудрат дорад, дар душворињои имрўза аз онњо дифоъ карда, аз ин кори ѓайриќонунї ва маѓрур нодида нагиранд, даъват карданд. [28] Фарёди давомдор, шадид ва якљояи издињом боиси изњори беандоза гардид; 29 Зеро ба назар чунин менамуд, ки на танњо одамон, балки деворњо ва тамоми замини гирду атроф низ садо медињанд, зеро дар њаќиќат дар он ваќт њама маргро аз ифлосшавии он мавзеъ авлотар медонистанд. БОБИ 2 1 Он о Шимъ¢ни сарк¢ они н рў ба œои маъбад шуда, зону хам карда, дастонашро бо иззату шаъну ором дароз карда, чунин дуо кард: 2 «Худовандо, Худовандо, Подшоҳи Осмон ва Подшоҳи тамоми махлуқот, муқаддасон дар миёни муқаддасон, ҳокими ягона ва Қодири Мутлақ, диққат