Китоби дуюми Одаму Ҳавво БОБИ 1 1 Лулуво суханони Қобилро шунид, гиря кард ва назди падар ва модари худ рафт ва ба онҳо нақл кард, ки Қобил бародараш Ҳобилро чӣ тавр куштааст. 2 Он гоҳ ҳама бо овози баланд фарьёд зада, овози худро баланд карданд, ва ба рӯи худ торсакӣ заданд, ва бар сарҳояшон хок партофтанд, ва ҷомаҳои худро пора-пора карданд, ва берун рафта, ба ҷои кушта шудани Ҳобил омаданд. 3 Ва ӯро дар замин хобида, кушта ва дар гирду атрофаш ҳайвоноти ваҳшӣ диданд; дар ҳоле ки онҳо барои ин танҳо гиря ва гиря мекарданд. Аз баданаш аз покии худ бӯи хушбӯй баромад. 4 Ва Одам ӯро бардошт, Ашк ба рӯи ӯ ҷорӣ шуд. ва ба ғори ганҷҳо рафта, дар он ҷо ӯро гузошт ва бо ҳанут ва мури ширин ӯро печонд. 5 Ва Одаму Ҳавво дар дафни ӯ саду чил рӯз дар ғаму андӯҳи азим давом карданд. Ҳобил понздаҳу нимсола ва Қобил ҳабдаҳ ва нимсола буданд. 6 Аммо Қобил, вақте ки мотами бародараш ба охир расид, хоҳари худ Лулуворо гирифта, бе иҷозати падар ва модараш ба занӣ гирифт; зеро ки аз дили пурхунашон ӯро аз пеши вай нигоҳ дошта натавонистанд. 7 Пас ба қаъри кӯҳ, дуртар аз боғ, наздик ба ҷое, ки бародарашро кушта буд, фуромад. 8 Ва дар он ҷо дарахтони мевадиҳанда ва ҷангал бисёр буданд. Хоҳараш ба ӯ фарзандон таваллуд кард, ки онҳо дар навбати худ ба дараҷаҳо афзоиш ёфтанд, то он ҷоро пур кунанд. 9 Аммо Одаму Ҳавво пас аз дафни Ҳобил ҳафт сол бо ҳам наомаданд. Аммо баъд аз ин Ҳавво ҳомиладор шуд; ва ҳангоме ки вай ҳомила буд, Одам ба вай гуфт: «Биё, қурбоние гирем ва онро ба Худо тақдим кунем ва аз Ӯ бихоҳем, ки ба мо фарзанди некӯе ато кунад, то ки ба ӯ тасаллӣ ёбад ва бо хоҳари Ҳобил ба занӣ бигирем». 10 Он гоҳ онҳо ҳадия тайёр карда, онро назди қурбонгоҳ бурданд, ва онро ба ҳузури Худованд оварданд, ва аз Ӯ илтимос карданд, ки қурбонии онҳоро қабул кунад ва ба онҳо насли некӯ диҳад. 11 Ва Худо Одамро шунид ва ҳадияи ӯро қабул кард. Он гоҳ онҳо Одам, Ҳавво ва духтарашонро саҷда карданд ва ба ғори ганҷҳо фуромаданд ва дар он чароғе гузоштанд, то шабу рӯз дар пеши ҷасади Ҳобил сӯзонанд. 12 Он гоҳ Одаму Ҳавво рӯза гирифтан ва дуо гуфтанро давом доданд, то вақти расидани вақти Ҳавво, ки вай раҳо шавад, ва ба Одам гуфт: «Мехоҳам ба ғоре дар санг равам ва дар он берун оварам». 13 Ва гуфт: «Бирав ва духтаратро бо худ бибар, то ки мунтазири ту бош, аммо ман дар ин ғори ганҷҳо пеши ҷасади писарам Ҳобил мемонам». 14 Он гоҳ Ҳавво ба сухани Одам гӯш дода, бо духтараш рафтанд. Аммо Одам дар ғори ганҷҳо танҳо монд.
БОБИ 2 1 Ва Ҳавво писаре ба дунё овард, ки дар сурат ва чеҳраи зебо зебо буд. Зебогии ӯ мисли зебоии падараш Одам буд, вале зеботар. 2 Ҳавво ӯро дида, тасаллӣ ёфт ва ҳашт рӯз дар ғор монд; пас духтарашро назди Одам фиристод, то ба ӯ бигӯяд, ки биё ва кӯдакро бубинад ва ӯро номбар кунад. Аммо духтар дар ҷасади бародараш дар ҷои худ монд, то даме ки Одам баргашт. Вай хам хамин тавр кард. 3 Аммо чун Одам омад ва чеҳраи зебои кӯдак, зебоӣ ва ҷамоли комили кӯдакро дид, аз ӯ шод шуд ва барои Ҳобил тасаллӣ ёфт. Он гоҳ ӯ ба кӯдак Шит ном гузошт, яъне "Худо дуои маро шунида, маро аз андӯҳи ман раҳоӣ дод". Аммо ин маънои "қудрат ва қувват" -ро низ дорад. 4 Пас аз он ки Одам ба кӯдак ном гузошт, ба ғори ганҷҳо баргашт; ва духтараш ба назди модараш баргашт. 5 Аммо Ҳавво дар ғори худ монд, то даме ки чиҳил рӯз анҷом ёфт, вақте ки назди Одам омад, ва кӯдак ва духтарашро бо худ овард. 6 Ва назди дарёи обе омаданд, ки Одам ва духтараш аз ғамгинии Ҳобил дар он ҷо шустушӯй карданд; лекин Ҳавво ва кӯдак барои пок шудан шустаниданд. 7 Ва онҳо баргашта, ҳадия гирифтанд ва ба кӯҳ рафта, онро барои кӯдак тақдим карданд; ва Худо қурбонии онҳоро пазируфт, ва баракати Худро бар онҳо ва бар писарашон Шет фиристод; ва ба ғори ганҷҳо баргаштанд. 8 Одам бошад, дар тамоми айёми умраш занаш Ҳавворо дигар нашинохт; ва дигар насле аз онҳо таваллуд наёфт; балки танҳо он панҷ, Қобил, Лулува, Ҳобил, Аклия ва Шет танҳо. 9 Аммо Шет қомат ва қувват дошт; ва бо ҷидду ҷаҳд рӯза гирифтан ва намоз хонданро сар кард. БОБИ 3 1 Аммо падари мо Одам, пас аз ҳафт сол аз рӯзе, ки аз ҳамсараш Ҳавво ҷудо шуд, шайтон ба ӯ ҳасад бурд, чун дид, ки ӯро аз вай ҷудо кардааст. ва талош кард, ки ӯро дубора бо ӯ зиндагӣ кунад. 2 Он гоҳ Одам бархоста, ба болои ғори ганҷҳо баромад; ва шабу рӯз дар он ҷо хоб рафтанро идома медод. Аммо баробари равшан шудани ҳар рӯз ба ғор мефаромад, то дар он ҷо намоз бихонад ва аз он баракат гирад. 3 Ва чун бегоҳ шуд, ӯ ба болои боми ғор баромад ва дар он ҷо танҳо хобид, аз тарси он ки шайтон ӯро мағлуб кунад. Ва ӯ сию нӯҳ рӯз ҷудо ҳамин тавр давом кард. 4 Ва шайтон, ки аз ҳама некиҳо бадбин буд, чун дид, ки Одамро ин гуна танҳо, рӯзадор ва намозгузор буд, дар сурати зани зебое ба ӯ зоҳир шуд, ки шаби рӯзи чиҳил омада, дар пеши назари ӯ истод ва ба ӯ гуфт: 5 «Эй Одам, аз замоне, ки шумо дар ин ғор будед, аз ту оромиши бузурге дидем ва дуоҳои шумо ба мо расид ва бар шумо тасаллӣ ёфтем. 6 «Аммо акнун, эй Одам, аз болои боми ғор баромада хобидаӣ, дар бораи ту шубҳа доштем, ва аз ҷудоии ту аз Ҳавво андӯҳи бузурге бар сари мо омад. Боз, вақте