Аввалин китоби Одаму Ҳавво БОБИ 1 1 Дар рӯзи сеюм Худо боғеро дар шарқи замин, дар сарҳади ҷаҳон ба самти шарқ шинонд, ки аз он пас, ба сӯи тулӯи офтоб, касе ҷуз об чизе намеёбад, ки тамоми ҷаҳонро фаро мегирад ва то сарҳади осмон мерасад. 2 Ва дар шимоли биҳишт баҳри вафли шаффоф ва ба табъаш пок, монанди ҳеҷ чиз нест; то ки кас ба воситаи равшании он ба каъри замин нигарист. 3 Ва ҳангоме ки одам дар он шустушӯй мекунад, аз покии он пок мешавад ва аз сафедии он, ҳатто агар торик бошад ҳам. 4 Ва Худо он баҳрро ба рӯи хушнудии Худ офарид, зеро медонист, ки аз сари одам чӣ хоҳад омад; Пас аз он ки ӯ аз биҳишт рафт, ба сабаби гуноҳаш, дар замин одамон таваллуд шаванд, ки аз миёни онҳо некӯкорон бимиранд ва Худо ҷони онҳоро дар рӯзи охир эҳё мекунад. вақте ки онҳо ба ҷисми худ бармегарданд; бояд дар оби он баҳр ғусл кунанд ва ҳама аз гуноҳҳои худ тавба кунанд. 5 Аммо вақте ки Худо Одамро аз биҳишт берун кард, ӯро дар сарҳади он ба самти шимол ҷой надод, то ба баҳри об наздик нашаванд ва ӯ ва Ҳавво дар он шуста, аз гуноҳҳояшон пок шаванд ва гуноҳи кардаашонро фаромӯш кунанд ва дар фикри ҷазои онҳо онро дигар ба хотир наовард. 6 Ва боз, ба тарафи ҷанубии боғ, Худо нахост, ки Одамро дар он ҷо сокин кунад; зеро вакте ки шамол аз шимол вазид, ба вай, дар он тарафи чануб буи хушбӯи дарахтони бог меовард. 7 Бинобар ин Худо Одамро дар он ҷо нагузошт, то бӯи хуши он дарахтонро набинад, гуноҳи ӯро фаромӯш кунад ва аз кори кардааш тасаллӣ ёбад ва аз бӯи дарахтон лаззат барад ва аз гуноҳи ӯ пок нашавад. 8 Боз, азбаски Худо раҳим ва раҳмдил аст ва ҳама чизро ба тарзе ки Худ медонад, идора мекунад, - Ӯ падари мо Одамро дар сарҳади ғарбии боғ маскан дод, зеро дар он тараф замин хеле васеъ аст. 9 Ва Худо ба ӯ амр фармуд, ки дар он ҷо дар ғоре, ки дар санг аст, яъне ғори ганҷҳо дар поёни боғ, сокин шавад. БОБИ 2 1 Аммо вақте ки падари мо Одам ва Ҳавво аз боғ баромаданд, заминро поймол карданд, зеро намедонистанд, ки поймол мекунанд. 2 Ва чун ба кушодани дарвозаи боғ омаданд ва диданд, ки замини фарох дар пеши назари онҳо паҳн шуда, бо сангҳои хурду хурд ва рег пӯшонида шуда буд, аз тарс, ки бар онҳо омад, тарсиданд ва ларзонданд ва рӯй ба замин афтоданд; ва онҳо мисли мурда буданд. 3 Зеро, дар ҳоле ки то ин вақт онҳо дар боғи зебое, ки бо ҳама дарахтҳо шинонда шуда буданд, буданд, акнун худро дар замини бегона диданд, ки онро намешинохтанд ва ҳеҷ гоҳ надида буданд.
4 Ва барои он ки дар он замон онҳо аз файзи табиати дурахшон пур шуда буданд ва дилҳо ба чизҳои заминӣ нигаронида нашуда буданд. 5 Бинобар ин Худо ба онҳо раҳм кард; Ва чун дид, ки онҳоро пеши дарвозаи боғ афтодаанд, Каломи Худро ба падар Одаму Ҳавво фиристод ва онҳоро аз ҳолати афтодаашон эҳё кард. БОБИ 3 1Худованд ба Одам гуфт: «Ман дар ин замин рӯзҳо ва солҳоро муқаррар кардам, ва ту ва насли ту дар он сокин ва роҳ хоҳӣ хоҳӣ рафт, то он даме ки айём ва солҳо ба анҷом расад; ва ҳангоме ки Каломеро, ки туро офарид, ва бар зидди он таҷовуз кардӣ, Каломеро, ки туро аз биҳишт берун овард ва ҳангоми афтодан туро эҳьё кард, мефиристам. 2 Бале, Каломе, ки баъд аз анҷоми панҷу ним рӯз туро наҷот хоҳад дод». 3 Аммо вақте ки Одам ин суханонро аз Худо шунид ва дар бораи панҷу ним рӯзи бузург, маънои онҳоро нафаҳмид. 4 Зеро Одам фикр мекард, ки то охири дунё танҳо панҷуним рӯз боқӣ мемонад. 5 Ва Одам гиря кард ва аз Худо хоҳиш кард, ки инро ба ӯ фаҳмонад. 6 Он гоҳ Худо дар марҳамати худ ба Одам, ки мувофиқи сурат ва мисоли Худ офарида шудааст, ба ӯ фаҳмонд, ки ин 5000 ва 500 сол аст; ва чӣ тавр он гоҳ касе омада, ӯ ва насли ӯро наҷот медиҳад. 7 Аммо Худо пеш аз ин бо падари мо Одам ин аҳд баста буд, ки пеш аз он ки аз боғ берун барояд, ҳангоме ки дар назди дарахте буд, ки Ҳавво меваи онро гирифта, ба ӯ дод, то бихӯрад. 8 Чун падари мо Одам аз боғ берун омад, аз назди он дарахт гузашт ва дид, ки чӣ гуна Худо намуди онро ба шакли дигар иваз кардааст ва он чӣ гуна пажмурда мешавад. 9 Ва ҳангоме ки Одам сӯи он мерафт, тарсиду ларзид ва афтод; вале Худо бо марҳамати худ ӯро боло бурд ва он гоҳ бо ӯ ин аҳд баст. 10 Ва боз, ҳангоме ки Одам назди дарвозаи боғ буд, ва каррубиро дид, ки шамшери оташи дурахшанда дар дасташ буд, ва карруб ба хашм омада, ба ӯ абрӯ бардошт, ҳам Одам ва ҳам Ҳавво аз ӯ тарсиданд ва гумон карданд, ки Ӯ мехоҳад онҳоро ба қатл расонад. Пас, ба рӯи худ афтоданд ва аз тарс меларзиданд. 11 Аммо ба онҳо раҳм кард ва марҳамат намуд; ва аз онҳо рӯй гардонда, ба осмон баромад ва ба Худованд дуо карда, гуфт: 12 «Худовандо! Маро бо шамшери оташ фиристодӣ, то назди дарвозаи боғ посбонӣ кунам. 13 «Аммо бандагони Ту Одам ва Ҳавво маро диданд, рӯй ба замин афтоданд ва мурданд. Эй Парвардигори ман, ба бандагони Ту чӣ кор кунем? 14 Он гоҳ Худо ба онҳо раҳм кард ва ба онҳо раҳм кард ва фариштаи Худро фиристод, то боғро нигоҳ дорад. 15 Ва каломи Худованд ба Одаму Ҳавво нозил шуда, онҳоро эҳьё кард. 16Ва Худованд ба Одам гуфт: «Ман ба ту гуфтам, ки пас аз панҷу ним рӯз каломи Худро фиристода, туро наҷот хоҳам дод.