Ulangan BAB 1 1 Ieu kecap Musa ka sakumna urang Israil di peuntaseun Walungan Yordan di gurun keusik, di dataran peuntas Laut Beureum, antara Paran, Topel, Laban, Haserot, jeung Dizahab. 2 (Aya sabelas poe perjalanan ti Horeb ngaliwatan jalan Gunung Seir ka Kadesbarnea.) 3 Dina taun kaopat puluh, dina bulan sawelas, dina tanggal hiji bulan, Musa nyarioskeun ka urang Israil, nurutkeun sagala parentah PANGERAN ka anjeunna; 4 Sanggeus maehan Sihon, raja urang Emor, anu calik di Hesbon, jeung Og raja Basan, anu calik di Astaroth di Edrei. 5 Di sisi ieu Yordan, di tanah Moab, Musa mimiti ngumumkeun ieu hukum, saurna, 6 PANGERAN, Allah urang, nimbalan ka urang di Horeb, saurna, "Aranjeun geus cukup lila cicing di ieu gunung. 7 Balik deui, angkat, angkat ka gunung urang Emori, sareng ka sadaya tempat anu caket di dinya, di dataran, di pasir, di lebak, sareng di kidul, sareng sisi laut, ka tanah Kanaan, sareng ka Libanon, dugi ka Walungan Eprat anu ageung. 8 Nya eta tanah teh ku Kami geus diserahkeun ka maraneh. 9 Dina waktu harita kaula nyarita ka aranjeun, yen Kami moal bisa nanggung maneh sorangan. 10 PANGERAN, Allah maraneh, geus ngalobaan maneh, jeung ayeuna maraneh teh lir bentang-bentang di langit loba pisan. 11 (PANGERAN, Allah karuhun maraneh, ngajadikeun maraneh sarebu kali leuwih loba ti batan maraneh, sarta ngaberkahan maraneh, sakumaha anu geus dijangjikeun ka maraneh!) 12 Kumaha kuring sorangan bisa nanggung kasulitan anjeun, sareng beban anjeun, sareng pasea anjeun? 13 Kumpulkeun aranjeun jelema-jelema anu bijaksana, anu pangarti, sarta dipikawanoh di antara kaom-kaom maraneh, ku Kami rek dijadikeun pangawasa maraneh. 14 Saur aranjeun, "Pangandika maneh teh hade pikeun urang laksanakeun." 15 Ku sabab kitu Kami nyokot kapala kaom aranjeun, jelema-jelema anu wijaksana, sarta dipikawanoh, sarta dijadikeun kapala-kapala aranjeun, jadi kapten-kapten sarebu-rebu, kapala-kapala ratusan, kapala-kapala limapuluhan, kapala-kapala sapuluh-puluhan, jeung kapalakapala di kaom-kaom maraneh. 16 Sareng kuring maréntahkeun hakim-hakim anjeun dina waktos éta, saurna, Dangukeun panyababna antara dulurdulur anjeun, sareng hakim anu adil antara unggal lalaki sareng dulurna, sareng jalma asing anu aya sareng anjeunna. 17 Ulah ngajenan ka jalma-jalma dina pangadilan; tapi maraneh bakal ngadenge nu leutik oge nu gede; ye teu kudu sieun beungeut manusa; pikeun judgment nyaeta Allah: sarta ngabalukarkeun anu teuas teuing pikeun anjeun, bawa ka kuring, sarta kuring bakal ngadangu eta. 18 Sareng kuring maréntahkeun ka anjeun dina waktos éta sagala hal anu kedah dilakukeun. 19 Sabot urang angkat ti Horeb, urang ngaliwat ka gurun keusik anu gede jeung pikasieuneun, anu ku aranjeun
katenjo di jalan ka pagunungan urang Emor, sakumaha timbalan PANGERAN Allah urang ka urang; sarta kami sumping ka Kadesbarnea. 20 Saur Kami ka maraneh, maraneh geus datang ka pagunungan urang Emor, anu dipaparinkeun ku PANGERAN Allah urang ka urang. 21 Tah, eta tanah teh ku PANGERAN Allah maraneh geus dipaparinkeun ka maraneh. ulah sieun, ulah pundung. 22 Geus kitu maraneh narembongan ka Kami masingmasing, pokna, "Kami baris ngintunkeun jelema-jelema ti payun, sina mariksa ka urang eta tanah, sarta ngabejaan ka kami kumaha jalan anu kudu dijugjug, jeung ka kota-kota mana anu bakal kami datang." 23 Eta pidato teh matak pikabungaheun, sarta sim kuring nyokot dua belas lalaki ti maraneh, hiji-hiji ti hiji kaom. 24 Maranehna baralik, nanjak ka gunung, nepi ka lebak Eskol, tuluy diriksa. 25 Geus kitu maranehna nyokot buah tina lahan, tuluy dibawa ka urang, tuluy dicaritakeun deui, pokna, "Ieu tanah anu hade anu dipaparinkeun ku PANGERAN Allah urang." 26 Najan kitu, aranjeun teu daek nanjak, tapi barontak kana parentah PANGERAN Allah maraneh. 27 Saur maraneh di kemah-kemah maraneh, pokna, "Ku sabab PANGERAN benci ka urang, Mantenna ngaluarkeun urang ti Mesir, rek diserenkeun ka urang Emor, rek ditumpes." 28 Ka mana urang kudu naek? baraya urang geus discouraged haté urang, nyebutkeun, jalma leuwih gede jeung jangkung ti urang; kota-kota gede jeung tembokna nepi ka langit; komo deui urang geus katempo putra Enak di dinya. 29 Saur Kami ka aranjeun, ulah sieun, ulah sieun ku maranehna. 30 PANGERAN, Allah maraneh, anu miheulaan maraneh, bakal merangan maraneh, sakumaha anu dipilampahna pikeun maraneh di Mesir di hareupeun maraneh; 31 Sarta di gurun keusik, dimana anjeun geus katempo kumaha PANGERAN Allah maraneh ngalahirkeun anjeun, sakumaha lalaki ngasuh anakna, dina sagala jalan anu anjeun indit, nepi ka anjeun datang ka ieu tempat. 32 Tapi dina hal ieu aranjeun henteu palercaya ka PANGERAN Allah maraneh. 33 Anu miheulaan maraneh, rek neangan tempat keur masangkeun kemah maraneh, di jero seuneu peutingpeuting, pikeun nembongkeun ka maraneh kumaha jalan anu kudu maraneh, jeung dina mega beurang. 34 Geus kitu PANGERAN ngupingkeun omongan maraneh, tuluy bendu, tuluy sumpah, 35 Pasti moal aya hiji jalma ti generasi jahat ieu moal ningali tanah anu saé, anu ku Kami sumpah bakal diserenkeun ka karuhun anjeun, 36 Iwal Kaleb bin Yepune; Anjeunna bakal ningali éta, sareng ka anjeunna abdi bakal masihan tanah anu anjeunna pijak, sareng ka anak-anakna, sabab anjeunna parantos nuturkeun PANGERAN. 37 PANGERAN oge bendu ka kaula lantaran aranjeun, saur-Na, Maneh oge teu meunang asup ka dinya. 38 Tapi Yosua bin Nun, anu nangtung di payuneun anjeun, anjeunna bakal angkat ka dinya. 39 Nya kitu deui budak-budak maraneh, anu ceuk maraneh bakal jadi mangsana, jeung anak-anak maraneh anu dina poe eta tacan nyahoeun mana nu hade jeung nu jahat,