Sindhi - The Gospels and the Acts of the Apostles

‫انجيل ۽ رسولن جا ڪم‬

‫مواد جي جدول‬ ‫متي جي انجيل ‪1‬‬ ‫مرقس جي انجيل ‪30‬‬ ‫لوقا جي انجيل ‪48‬‬ ‫يوحنا جي انجيل ‪78‬‬ ‫رسولن جا ڪم ‪102‬‬

‫ميٿيو‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬عيسي مسيح جي نسل جو ڪتاب‪ ،‬دائود جو پٽ‪ ،‬ابراھيم جو پٽ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬ابراھيم کي اسحاق پيدا ٿيو؛ ۽ اسحاق يعقوب پيدا ڪيو؛ ۽ جيڪب مان يھوداہ ۽ سندس ڀائر پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪3‬يھوداہ مان فارس ۽ زارا پيدا ٿيا تامر مان ‪.‬۽ فارس کي اسروم پيدا ٿيو؛ ۽ اسروم کي ارم پيدا ٿيو؛‬ ‫‪4‬ارم مان اميناداب پيدا ٿيو ‪.‬۽ اميناداب ناسون پيدا ڪيو؛ ۽ ناسون کي سالمون پيدا ٿيو؛‬ ‫‪5‬۽ سلمون کي راچاب مان بوز پيدا ٿيو ‪.‬۽ بوز روٿ مان عوبيد پيدا ٿيو؛ ۽ عوبيد جيسي پيدا ٿيو؛‬ ‫‪6‬۽ يشي ءَ مان دائود بادشاھه پيدا ٿيو ‪.‬۽ دائود بادشاھه مان سليمان پيدا ٿيو‪ ،‬جيڪا يوريا جي زال ھئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ سليمان کي رابعام پيدا ٿيو ‪.‬۽ رابعم کي ابيا پيدا ٿيو؛ ۽ ابيا پيدا ٿيو آسا؛‬ ‫‪8‬۽ آسا کي يوسفط پيدا ٿيو ‪.‬۽ يوسفات يورام پيدا ڪيو؛ ۽ يورام کي اوزياس پيدا ٿيو؛‬ ‫‪9‬۽ اوزياس کي يوٿام پيدا ٿيو ‪.‬۽ يوٿم مان اچاز پيدا ٿيو ‪.‬۽ اچاز ‪Ezekias‬پيدا ٿيو؛‬ ‫‪10‬۽ حزقيا مان مناسس پيدا ٿيو ‪.‬۽ مناسس امون پيدا ڪيو؛ ۽ امون جوسيا پيدا ٿيو؛‬ ‫‪11‬يوسياس مان يڪونياس ۽ سندس ڀائر پيدا ٿيا‪ ،‬جڏھن اھي بابل ڏانھن ويا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انھن کي بابل ڏانھن آڻڻ کان پوَ‪ ،‬يڪونياس کي سالٿيل پيدا ٿيو ‪.‬۽ الحتيل کي زوروابيل پيدا ٿيو؛‬ ‫‪13‬۽ زوروبابل ابيود پيدا ڪيو ‪.‬۽ ابيود الياقيم پيدا ڪيو؛ ۽ الياقيم ازور پيدا ٿيو؛‬ ‫سددوقء ‪.‬۽ سادوڪ مان اچيم پيدا ٿيو؛ ۽ اچيم ايليوڊ کي پيدا ڪيو؛‬ ‫ور ء‬ ‫‪14‬وَ ء دز ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬ولء ييدد ءعلى الزر پيدا ٿيو ‪.‬۽ الئزر متان پيدا ٿيو؛ ۽ متان مان يعقوب پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پيدا ٿيو‪ ،‬جنھن کي مسيح سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫مان‬ ‫جنھن‬ ‫ٿيو‪،‬‬ ‫پيدا‬ ‫يوسف‬ ‫مڙس‬ ‫جو‬ ‫مريم‬ ‫مان‬ ‫يعقوب‬ ‫‪16‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪17‬تنھنڪري ابراھيم کان دائود تائين سڀيئي نسلون چوڏھن پيڙھيون آھن ‪.‬۽ دائود کان وٺي بابل ۾ کڻي وڃڻ تائين چوڏھن پيڙھيون آھن ‪.‬۽‬ ‫بابل ۾ کڻي وڃڻ کان وٺي مسيح تائين چوڏھن نسلون آھن‪.‬‬ ‫عيسي مسيح جي پيدائش ھن حڪمت تي ٿي ھئي ‪:‬جڏھن سندس ما دَ مريم يوسف سان شادي ڪئي ھئي‪ ،‬تڏھن انھن جي گڏ ٿيڻ‬ ‫‪18‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫کان اڳ‪ ،‬ھو پاڪ روح جي ٻار سان مليو‪.‬‬ ‫لَ تيار نہ ھو‪ ،‬تنھنڪري ھن کي ڳجھي‬ ‫‪19‬پوَ ھن جي مڙس جوزف‪ ،‬ھڪڙو عادل ماڻھو ھو‪ ،‬۽ ھن کي عام طور تي ھڪڙو مثال بڻائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫طرح ڇڏي ڏيڻ جو ارادو ڪيو‪.‬‬ ‫‪20‬جڏھن ھو انھن ڳالھين تي سوچي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن خداوند جو ملئڪ کيس خواب ۾ نظر آيو ۽ چيائين تہ ”اي يوسف‪ ،‬اي پٽ دائود‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو ئي آھي جيڪو ھن ۾ آھي ‪.‬پاڪ روح جي‪.‬‬ ‫پنھنجي زال مريم کي پاڻ وٽ وٺي وڃڻ کان نہ ڊڄ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ اھو ھڪڙو پٽ ڄمندو‪ ،‬۽ تون سندس نالو يسوع رکين ٿو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھو پنھنجي قوم کي سندن گناھن کان بچائيندو‪.‬‬ ‫لَ ٿيو تہ اھو پورو ٿئي جيڪو خداوند جي طرفان نبي ءَ جي معرفت چيو ويو ھو تہ‬ ‫‪22‬ھاڻي اھو سڀ ڪجھہ انھي ءَ ء‬ ‫‪23‬ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ڪنواري کي پيٽ ٿيندو‪ ،‬۽ ھڪڙو پٽ ڄمندو‪ ،‬۽ اھي سندس نالو ايمانوئيل سڏيندا‪ ،‬جنھن جي معني آھي‪ ،‬خدا اسان سان‬ ‫گڏ‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ يوسف ننڊ مان جيئرو ٿي ڪيو‪ ،‬جيئن خداوند جي ملئڪ کيس چيو ھو‪ ،‬۽ ساڻس گڏ پنھنجي زال کي وٺي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي رکيو‪.‬‬ ‫نالو‬ ‫جو‬ ‫ھن‬ ‫تنھنڪري‬ ‫سڃاتائين‪،‬‬ ‫ڪين‬ ‫ڄائي‬ ‫جيستائين‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫‪25‬۽‬ ‫ي‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫عيسي يھوديہ جي بيت ⁠لحم شھر ۾ ھيروديس بادشاھہ جي ڏينھن ۾ پيدا ٿيو‪ ،‬تڏھن اڀرندي کان يروشلم ڏانھن ڪي ڏاھا آيا‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اسان ھن جو تارو اوڀر ۾ ڏٺو آھي‪ ،‬۽ اسين سندس پوڄا ڪرڻ آيا آھيون‪.‬‬ ‫‪2‬چيائون تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ ڪٿي آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪3‬جڏھن ھيروديس بادشاھہ اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن ھو ۽ سڄو يروشلم ساڻس گڏ پريشان ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھن ماڻھن جي سڀني سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن کي گڏ ڪري کانئن پڇيو تہ مسيح ڪٿي پيدا ٿئي‪.‬‬ ‫ي‪:‬‬ ‫حم ءمنء يالي يدو ءديءا‪ ،‬لءننهد ءل دُ يم ءمنء الننبء ءي‬ ‫‪5‬فءقءا ءل لءهد« ‪:‬إء نن بءييتء ءل ء‬ ‫‪6‬۽ تون بيت لحم‪ ،‬يھوداہ جي سرزمين ۾‪ ،‬يھوداہ جي اميرن ۾ گھٽ نه آھين‪ ،‬ڇالَ ⁠جو توھان مان ھڪڙو گورنر نڪرندو‪ ،‬جيڪو‬ ‫منھنجي قوم بني اسرائيل تي حڪومت ڪندو‪.‬‬ ‫‪7‬پوَ ھيروديس‪ ،‬جڏھن ڏاھرن کي راز ۾ سڏي پڇيائين تہ اھو تارو ڪھڙي وقت ظاھر ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬ھن انھن کي بيت ⁠لحم ڏانھن موڪليو ۽ چيائين تہ ”وڃو ۽ چڱي ءَ طرح سان ٻار جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ جڏھن اوھين کيس مليا‪ ،‬مون کي‬ ‫پھريون ڳالھايو‪ ،‬تہ جيئن آ ءَ اچي سندس عبادت ڪريان‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن انھن بادشاھہ کي ٻڌو‪ ،‬تڏھن ھليا ويا ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اھو تارو‪ ،‬جيڪو ھنن اوڀر ۾ ڏٺو‪ ،‬سو انھن جي اڳيان ھليو ويو‪ ،‬تان جو اھو اچي‬ ‫بيٺو‪ ،‬جتي اھو ننڍڙو ٻار ھو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن انھن تارو ڏٺو‪ ،‬تڏھن بيحد خوش ٿيا‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ھو گھر ۾ پھتا‪ ،‬تڏھن ٻار کي سندس ما دَ مريم سان گڏ ڏٺائون ۽ پير ڪري سندس پوڄا ڪيائون‪ ،‬۽ جڏھن پنھنجا خزانا کوليا‪،‬‬ ‫تڏھن ھنن کيس تحفا ڏنا ‪.‬سون‪ ،‬لوبان‪ ،‬۽ مرر‪.‬‬ ‫‪12‬۽ خدا کي خواب ۾ خبردار ڪيو ويو ته اھي ھيروديس ڏانھن واپس نه وڃو‪ ،‬اھي پنھنجي ملڪ ڏانھن ٻيَ طرح ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪1‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪13‬جڏھن اھي ھليا ويا‪ ،‬تڏھن خداوند جو ملئڪ يدوسف کي خواب ۾ ظاھر ٿيو ۽ چيائين تہ ”ادٿ‪ ،‬جوان ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي مصر‬ ‫ڏانھن ڀڄي وڃ ۽ ادتي رھ‪ ،‬جيستائين آ ءَ تو کي ڳالھائي نہ ڏيان ‪.‬ھيرود ننڍي ٻار کي ڳوليندو ته کيس تباھه ڪري‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھو اٿيو‪ ،‬تڏھن رات جو ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي مصر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو خداوند جي طرفان نبي ءَ جي معرفت چيو ويو ھو تہ ”مون‬ ‫‪15‬۽ ھيروديس جي مرڻ تائين اتي رھيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫پنھنجي پٽ کي مصر مان سڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ ھيروديس جڏھن ڏٺائين تہ ڏاھپ جا ماڻھو مٿس ٺٺوليون ٿا ڪن‪ ،‬تڏھن ڏاڍو ڪاوڙيو ۽ ٻاھر موڪليو ۽ بيت ⁠لحم ۽ ان جي آسپاس‬ ‫ء‬ ‫جي سڀني علئقن ۾ جيڪي ٻن سالن کان گھٽ عمر جا ھئا‪ ،‬تن کي مارائي ڇڏيائين ‪.‬جنھن وقت ھن ڏاڍائي ءَ سان عالمن کان پڇيو ھو‪.‬‬ ‫‪17‬پوَ اھو پورو ٿيو جيڪو يرمي نبي ءَ چيو ھو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪18‬رام ۾ ھڪڙو آواز ٻڌو ويو‪ ،‬ماتم‪ ،‬روئڻ‪ ،‬۽ وڏو ماتم‪ ،‬راحيل پنھنجي ٻارن لَ روئي‪ ،‬۽ تسلي نه ٿيندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھي نه آھن‪.‬‬ ‫‪19‬پر جڏھن ھيروديس مري ويو‪ ،‬تڏھن خداوند جو ھڪڙو ملئڪ مصر ۾ يوسف کي خواب ۾ نظر اچي ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي مري ويا آھن جيڪي ٻار جي‬ ‫‪20‬۽ چيائين تہ ”ادٿ‪ ،‬جوان ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي وڃي بني اسرائيل جي ملڪ ۾ وڃ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئري جاڳندا ھئا‪.‬‬ ‫‪21‬ھو اٿيو ۽ ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي بني اسرائيل جي ملڪ ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن ھن ٻڌو تہ ارڪيلوس يھوديہ ۾ پنھنجي پي دَ ھيروديس جي ڪمري ۾ راڄ ڪيو آھي‪ ،‬تڏھن ھو ادتي وڃڻ کان ڊڄي ويو‪ ،‬پر‬ ‫انھي ءَ جي باوجود‪ ،‬خواب ۾ خدا جي طرفان خبردار ڪري‪ ،‬ھو گليل جي علئقن ڏانھن منھن موڙي ويو‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبين جي طرفان چيو ويو ھو‪” ،‬ھن کي نااري‬ ‫‪23‬۽ ھو آيو ۽ ناارت نالي ھڪڙي شھر ۾ رھيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو آيو‪ ،‬جيڪو يھوديہ جي رڻ ⁠پٽ ۾ تبليغ ڪندو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ چيو تہ ”توبھہ ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬ڇالَ ⁠جو اھو اھو آھي جنھن بابت يسعياہ نبي ءَ چيو ھو تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ ڪندڙ جو آواز آيو تہ ”خداوند جو رستو تيار ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس رستا سڌو ڪريو‪.‬‬ ‫‪4‬ساڳي ءَ طرح يوحنا کي ادٺ جي وارن جا ڪپڙا پيل ھئا ۽ چمڙي ءَ جي پٺي ءَ تي چادر ھئي ‪.‬۽ سندس گوشت ماڪڙ ۽ جھنگلي ماکي ھو‪.‬‬ ‫پوَ يروشلم‪ ،‬سمورو يھوديہ ۽ اردن جي آس پاس جو سڄو علئقو ھن وٽ آيو‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن کان ء‬ ‫‪6‬۽ اردن ۾ ھن کان بپتسما ورتي‪ ،‬پنھنجن گناھن جو اقرار ڪيو‪.‬‬ ‫لَ اچن ٿا‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اي نانگ جا نسل‪ ،‬ڪنھن اوھان‬ ‫‪7‬پر جڏھن ھن ڏٺو تہ گھڻا ئي فريسي ۽ ادوقي سندس بپتسما وٺڻ ء‬ ‫کي خبردار ڪيو آھي تہ ھو ايندڙ غضب کان ڀڄي وڃو؟‬ ‫لَ ميوو ملن ٿا‪:‬‬ ‫‪8‬تنھنڪري توبه ڪرڻ ء‬ ‫لَ ٻار‬ ‫‪9‬۽ پنھنجي اندر ۾ ائين نہ چئو تہ ”اسان جو پي دَ ابراھيم آھي‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا انھن پٿرن مان ابراھيم ء‬ ‫ء‬ ‫پيدا ڪرڻ جي قابل آھي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ھاڻي پڻ وڻن جي پاڙن تي ڪھاڙو رکيل آھي‪ ،‬تنھنڪري ھر وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو ڪٽيو وڃي ٿو ۽ باھ ۾ اڇليو وڃي‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫پوَ ايندو اھو مون کان وڌيڪ طاقتور‬ ‫لَ توھان کي پاڻي ءَ سان بپتسما ڏيان ٿو‪ ،‬پر اھو جيڪو مون کان ء‬ ‫‪11‬مان سچ پچ توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫آھي‪ ،‬جنھن جي بوٽن کڻڻ جي آ ءَ لئق نہ آھيان‪ ،‬اھو اوھان کي پاڪ روح ۽ باھہ سان بپتسما ڏيندو‪.‬‬ ‫‪12‬جنھن جو پنو ھٿ ۾ ھوندو‪ ،‬۽ ھو پنھنجي فرش کي چڱي ءَ طرح ااف ڪندو‪ ،‬۽ پنھنجي ڪڻڪ گڏ ڪري ان کي گڏ ڪندو ‪.‬پر ھو‬ ‫ڀاڄي ءَ کي نه وسارڻ واري باھه سان ساڙي ڇڏيندو‪.‬‬ ‫لَ تہ کانئس بپتسما وٺي‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ‬ ‫عيسي گليل کان اردن ڏانھن يوحنا وٽ آيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪14‬پر يوحنا ھن کي منع ڪندي چيو تہ ”مون کي توکان بپتسما وٺڻي آھي‪ ،‬ڇا تون مون وٽ ايندين؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي ءَ طرح اسان کي ھر طرح جي سچائي پوري ڪرڻي پوندي ‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ھاڻي ھاڻي ائين ٿيڻ ڏي‪،‬‬ ‫‪15‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوَ ھن کيس تڪليف ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ کولي ويو‪ ،‬۽ ھن خدا جي روح کي ڪبوتر وانگر‬ ‫ھن‬ ‫آسمان‬ ‫۽‬ ‫ويو‪،‬‬ ‫نڪري‬ ‫ٻاھر‬ ‫مان‬ ‫َ‬ ‫پاڻي‬ ‫تڏھن‬ ‫وٺي‪،‬‬ ‫بپتسما‬ ‫جڏھن‬ ‫‪،‬‬ ‫عيسي‬ ‫‪16‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ھيٺ لھندي ۽ مٿس روشني ڪندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬چيائين تہ ”ھي منھنجو پيارو فرزند آھي‪ ،‬جنھن مان آ ءَ خوش آھيان‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫لَ تہ شيطان جي آزمائش ۾ پوي‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ روح جي وسيلي‬ ‫عيسي کي بيابان ۾ آندو ويو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬جڏھن ھن چاليھہ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون روزا رکيا‪ ،‬تڏھن ھن کي بک لڳي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن اھو آزمائيندڙ وٽس آيو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين تہ حڪم ڪر تہ ھي پٿر ماني ٺاھين‪.‬‬ ‫‪4‬پر ھن وراڻيو تہ ”اھو لکيل آھي تہ ’انسان رڳو ماني ءَ سان جيئرو نہ رھندو‪ ،‬پر ھر ڳالھہ سان‪ ،‬جيڪو خدا جي وات مان نڪرندو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ شيطان کيس پاڪ شھر ۾ وٺي وڃي ھيڪل جي ھڪڙي چوٽي ءَ تي ويھاري ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬‬

‫ميٿيو‬

‫لَ‬ ‫‪6‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين تہ پنھنجو پاڻ کي ھيٺ ڪر‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو لکيل آھي تہ ”ھو پنھنجن ملئڪن کي تو ء‬ ‫ء‬ ‫حڪم ڏيندو‪ ،‬۽ اھي تو کي پنھنجن ھٿن ۾ کڻندا‪ ،‬متان ڪڏھن بہ تنھنجي پيرن کي ڌڪ لڳندو ‪.‬ھڪ پٿر جي خلف‪.‬‬ ‫آزماَ‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي کيس چيو تہ ”ھي وري لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا کي نہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪8‬وري شيطان کيس ھڪ تمام مٿاھين جبل تي وٺي ٿو وڃي ۽ کيس دنيا جون سڀ بادشاھتون ۽ انھن جو شان ڏيکاري ٿو‪.‬‬ ‫‪9‬وقءا ءل لءهد” ‪:‬جيڪڏھن تون ڪرين ۽ مون کي سجدو ڪندين‪ ،‬ته ھي سڀ شيون توکي ڏيندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا جي عبادت ڪر ۽ رڳو‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”ھتان ھليو وڃ‪ ،‬شيطان‪،‬‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫انھي ءَ جي ئي عبادت ڪر‪.‬‬ ‫‪11‬پوَ شيطان کيس ڇڏي ويو ۽ ملئڪ آيا ۽ سندس خدمت ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫يحي کي جيل ۾ وڌو ويو آھي‪ ،‬تڏھن ھو گليل ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫‪12‬جڏھن‬ ‫عيسي‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪13‬۽ ناارت ڇڏي‪ ،‬ھو ڪفرناحوم ۾ اچي رھيو‪ ،‬جيڪو سامونڊي ڪناري تي‪ ،‬زبولون ۽ نفتاليم جي حدن ۾ آھي‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو يسعياہ نبي ءَ جي طرفان چيو ويو ھو تہ‬ ‫‪14‬انھي ءَ ء‬ ‫‪15‬زبولون جو ملڪ ۽ نفتاليم جو ملڪ‪ ،‬سمنڊ جي ڪناري تي‪ ،‬اردن جي پار‪ ،‬غير قومن جي گليل؛‬ ‫لَ جيڪي ھن علئقي ۾ ويٺا ھئا ۽ موت جي ڇانو ۾ روشني وڌي وئي‬ ‫‪16‬جيڪي ماڻھو اونداھين ۾ ويٺا ھئا‪ ،‬تن وڏي روشني ڏٺي ‪.‬۽ انھن ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫عيسي منادي ڪرڻ لڳو تہ ”توبھہ ڪر‪،‬‬ ‫‪17‬انھي ءَ وقت کان وٺي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪18‬پوَ‬ ‫عيسي گليل ڍنڍ جي ڪناري سان ھلندي ٻن ڀائرن شمعون جنھن کي پطرس سڏين ٿو ۽ سندس ڀا دَ اندرياس کي سمنڊ ۾ ڄار‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي مڇيون ھئا‪.‬‬ ‫وجھندي ڏٺو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬فءقءا ءل لءهد« ‪ :‬ءم ين ت ء يعلء دمونء ءإلءى َ ء ينتء فءي يال ءم يوسءينء ‪.‬‬ ‫‪20‬تنھن تي اھي پنھنجا ڄار ڇڏي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن اتان اڳتي ھليو تہ ھن ٻين ٻن ڀائرن يعني زبدي ءَ جي پٽ يعقوب ۽ سندس ڀا دَ يوحنا کي ڏٺو‪ ،‬جيڪي ٻيڙي ءَ ۾ پنھنجي پي دَ زبدي ءَ‬ ‫سان گڏ جال ٺھرائي رھيا ھئا ‪.‬۽ ھن انھن کي سڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬اھي ھڪدم ٻيڙي ءَ ۽ پي دَ کي ڇڏي ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي سڄي گليل ۾ گھميو‪ ،‬انھن جي عبادت ⁠خانن ۾ تعليم ڏيندو‪ ،‬بادشاھت جي خوشخبري ءَ جي منادي ڪندو رھيو ۽ ماڻھن جي ھر‬ ‫ي‬ ‫قسم جي بيماري ءَ کان شفا ڏيندو رھيو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ سندس شھرت سڄي شام ۾ پکڙيل ھئي‪ ،‬۽ اھي وٽس سڀني بيمار ماڻھن کي کڻي آيا جيڪي مختلف بيمارين ۽ عذابن سان ورتل ھئا‪ ،‬۽‬ ‫جن کي ڀوتن سان ورتل ھو‪ ،‬۽ جن کي چريو ھو ۽ جن کي فالج ھو ‪.‬۽ انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪25‬ھن جي پٺيان ماڻھن جا وڏا ميڙ گليل‪ ،‬ديڪاپولس‪ ،‬يروشلم‪ ،‬يھوديہ ۽ اردن جي دريا ءَ کان آيا‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬ماڻھن کي ڏسي ھو ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جڏھن ھو بيٺو تہ سندس شاگرد وٽس آيا‪.‬‬ ‫‪2‬ھن پنھنجو وات کوليو ۽ انھن کي سيکاريندي چيائين تہ‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھن جي آھي‪.‬‬ ‫‪3‬سڀاڳا آھن اھي آھن جيڪي روح ۾ غريب آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن کي تسلي ملندي‪.‬‬ ‫‪4‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي ماتم ڪن ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي زمين جا وارث ٿيندا‪.‬‬ ‫‪5‬سڀاڳا آھن حليم‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڀاڄي پوندا‪.‬‬ ‫‪6‬سڀاڳا آھن ادھي جيڪي ادڃ ۽ ادڃا آھن جيڪي سچائي ءَ جا آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن تي رحم ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪7‬سڀاڳا آھن اھي مھربان آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي خدا کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪8‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي دل جا ااف آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي خدا جا فرزند سڏبا‪.‬‬ ‫‪9‬سڀاڳا آھن اھي الح ڪرڻ وارا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھن جي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي سچائي ءَ جي ڪري ستايا ويا آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬سڀاڳا آھيو اوھين‪ ،‬جڏھن ماڻھو منھنجي خاطر اوھان کي گاريون ڏيندا‪ ،‬ستائيندا ۽ اوھان جي خلف ھر قسم جون بڇڙايون ڪندا‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن انھن نبين کي بہ ايذايو جيڪي توھان کان‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان ۾ توھان جو اجر وڏو آھي‪،‬‬ ‫‪12‬خوش ٿيو ۽ بيحد خوش ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اڳ ھئا‪.‬‬ ‫سواَ ٻيو‬ ‫پوَ ادن کان‬ ‫ء‬ ‫پوَ ان کي لوڻ ڪٿان ملندو؟ ادن کان ء‬ ‫‪13‬اوھين زمين جو لوڻ آھيو‪ ،‬پر جيڪڏھن لوڻ پنھنجو ذائقو وڃائي ويھي تہ ء‬ ‫ڪجھ به نه چڱائي آھي‪ ،‬پر ٻاھر ڪڍيو وڃي ۽ ماڻھن جي پيرن ھيٺان لٿو‪.‬‬ ‫‪14‬اوھين دنيا جي روشني آھيو ‪.‬اھو شھر جيڪو ٽڪري ءَ تي قائم آھي‪ ،‬ان کي لڪائي نٿو سگھجي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ نڪي ماڻھو ڏيئا ٻاريندا ٿان ءَ ھيٺان‪ ،‬پر ڏيئا ٻاري ‪.‬۽ اھو انھن سڀني کي روشني ڏئي ٿو جيڪي گھر ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪16‬تنھنجي روشني ماڻھن جي اڳيان ائين چمڪي‪ ،‬تہ اھي اوھان جا چڱا ڪم ڏسن ۽ اوھان جي آسماني پي دَ جي واکاڻ ڪن‪.‬‬ ‫لَ نہ‪ ،‬پر پورو ڪرڻ آيو آھيان‪.‬‬ ‫‪17‬اھو نہ سمجھو تہ آ ءَ شريعت يا نبين کي ڊاھڻ آيو آھيان‪ ،‬آ ءَ برباد ڪرڻ ء‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين آسمان ۽ زمين لنگھي‪ ،‬تيستائين ھڪڙو ٽڪرو يا ھڪڙو ٽڪرو به شريعت مان نه‬ ‫ء‬ ‫ٽري ويندو‪ ،‬تيستائين سڀيئي پوريون نه ٿينديون‪.‬‬ ‫‪19‬تنھنڪري جيڪو انھن سڀني ننڍڙن حڪمن مان ڪنھن ھڪڙي کي ٽوڙيندو ۽ ماڻھن کي اھو سيکاريندو‪ ،‬اھو آسمان جي بادشاھت ۾‬ ‫سڀني کان ننڍو سڏيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو انھن تي عمل ڪندو ۽ سيکاريندو‪ ،‬اھو ئي آسمان جي بادشاھت ۾ وڏو سڏيو ويندو‪.‬‬

‫‪3‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪20‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيستائين اوھان جي سچائي شريعت جي عالمن ۽ فريسين جي سچائي ءَ کان وڌيڪ نہ ٿيندي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تيستائين اوھين ڪنھن بہ اورت ۾ آسمان واري بادشاھت ۾ داخل نہ ٿيندا‪.‬‬ ‫‪21‬توھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان پراڻي زماني ۾ چيو ويو ھو‪" ،‬تون قتل نه ڪر ‪.‬۽ جيڪو به قتل ڪندو اھو فيصلي جي خطري‬ ‫۾ ھوندو‪:‬‬ ‫‪22‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي ڀا دَ سان بي سبب ناراض ٿئي ٿو سو عدالت جي خطري ۾ ھوندو ۽ جيڪو پنھنجي ڀا دَ‬ ‫کي ريڪا چوندو سو ڪائونسل جي خطري ۾ ھوندو‪ ،‬پر جيڪو چوندو تہ ”تون بيوقوف آھين ‪ ،.‬جھنم جي باھه جي خطري ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫‪23‬تنھنڪري جيڪڏھن تون پنھنجو نذرانو قربان ⁠گاھہ تي آڻين ۽ اتي ياد اچي تہ تنھنجي ڀا دَ جو تو تي اھڙو آھي‪.‬‬ ‫پوَ اچي پنھنجو تحفو‬ ‫‪24‬اتي قربان ⁠گاھہ جي اڳيان پنھنجو نذرانو ڇڏي‪ ،‬پنھنجي واٽ ڏانھن وڃو ‪.‬پھرين پنھنجي ڀا دَ سان الح ڪر ۽ ء‬ ‫پيش ڪر‪.‬‬ ‫‪25‬پنھنجي مخالف سان جلدي راضي ٿي وڃو‪ ،‬جيستائين توھان ان سان گڏ آھيو ‪.‬متان ڪنھن وقت مخالف توکي جج جي حوالي ڪري‪ ،‬۽‬ ‫جج تو کي آفيسر جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ توکي جيل ۾ وڌو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ تون ڪنھن بہ طرح ادتان ٻاھر نه ايندين‪ ،‬جيستائين تون پورو پورو پورو حصو ادا نہ ڪرين‪.‬‬ ‫‪27‬اوھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان پراڻي زماني ۾ چيو ويو ھو‪” ،‬زنا نہ ڪر‪.‬‬ ‫‪28‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪو بہ ڪنھن عورت ڏانھن نھاري ٿو‪ ،‬تنھن پنھنجي دل ۾ ئي انھي ءَ سان زنا ڪري ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جيڪڏھن تنھنجي ساڄي اک تو کي گمراھہ ڪري‪ ،‬ان کي ڪڍي ڇڏيو ۽ ان کي اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي لَ فائدي‬ ‫وارو آھي ته توھان جي ھڪڙي عضون کي برباد ٿئي‪ ،‬۽ تنھنجو سڄو بدن دوزخ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جيڪڏھن تنھنجو ساڄو ھٿ تو کي گمراھہ ڪري‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏيو ۽ ان کي پاڻ وٽان اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي لَ‬ ‫فائدي وارو آھي ته توھان جي ھڪڙي عضون کي برباد ٿئي‪ ،‬۽ تنھنجو سڄو بدن دوزخ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪31‬چيو ويو آھي تہ ”جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڇڏي ڏئي‪ ،‬تنھن کي گھرجي تہ کيس طلق جو لکت ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫‪32‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي زال کي زناڪاري جي سببن کان ڌار ڪري‪ ،‬سو ان کي زنا ڪري ٿو‪ ،‬۽ جيڪو انھي ءَ‬ ‫طلقيل عورت سان شادي ڪري ٿو‪ ،‬سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫لَ پنھنجا‬ ‫‪33‬وري‪ ،‬توھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان چيو ويو آھي پراڻي زماني ۾‪ ،‬تون پاڻ کي حلف نه ڪر‪ ،‬پر پنھنجي پالڻھار ء‬ ‫قسم پورا ڪر‪.‬‬ ‫‪34‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قسم نہ کڻو ‪.‬نه ئي آسمان طرفان؛ ڇاڪاڻ ته اھو خدا جو تخت آھي‪:‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو اھو سندس پيرن جي اندلي آھي ‪:‬نڪي يروشلم پاران ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھو عظيم بادشاھه جو شھر‬ ‫‪35‬۽ نڪي زمين جو قسم‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو تون ھڪڙو وار اڇو يا ڪارا ڪري نہ سگھندين‪.‬‬ ‫‪36‬نڪي تون پنھنجي مٿي جو قسم کڻ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪:‬ڇالَ ⁠جو جيڪي ڪجھہ انھن کان وڌيڪ آھي‪ ،‬سو برائي ءَ مان اچي ٿو‪.‬‬ ‫‪37‬پر توھان جي ڳالھ ٻولھ ٿيڻ ڏيو‪ ،‬ھائو‪ ،‬ھائو ‪.‬بلڪ‪ ،‬بلڪ‬ ‫ء‬ ‫‪38‬اوھان ٻڌو آھي تہ اھو چيو ويو آھي تہ ”اک جي بدلي اک ۽ ڏند جي بدلي ڏند‪.‬‬ ‫‪39‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ برائي ءَ جو مقابلو نہ ڪجو‪ ،‬پر جيڪو تنھنجي ساڄي ڳل تي ڌڪ ھڻي‪ ،‬انھي ءَ ڏانھن ٻيو بہ ڦيرايو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توتي قانون تي ڪيس ڪري ۽ تنھنجو ڪوٽ لھي‪ ،‬انھي ءَ کي پنھنجو چادر بہ ڏي‪.‬‬ ‫‪41‬۽ جيڪو اوھان کي ھڪ ميل وڃڻ لَ مجبور ڪري‪ ،‬ان سان گڏ ٻه ھل‪.‬‬ ‫‪42‬جيڪو توکان گھري تنھن کي ڏيو‪ ،‬۽ جيڪو توکان قرض وٺي تنھن کان منھن موڙيو نه‪.‬‬ ‫‪43‬اوھان ٻڌو آھي تہ اھو چيو ويو آھي تہ ’تون پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پيار ڪر ۽ پنھنجي دشمن کان نفرت ڪر‪.‬‬ ‫‪44‬پر مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬پنھنجي دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬انھن کي برڪت ڏيو جيڪي توھان کي لعنت ڪن ٿا‪ ،‬انھن سان سٺو‬ ‫ڪريو جيڪي توھان کان نفرت ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن لَ دعا ڪريو جيڪي توھان کي استعمال ڪرڻ جي باوجود‪ ،‬۽ توھان کي ايذائيندا آھن‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو پنھنجو سج اڀري ٿو برائي ءَ ۽ چڱائي ءَ تي‪ ،‬۽ مينھن موڪلي ٿو‬ ‫لَ تہ اوھين پنھنجي آسماني پي دَ جا ٻار بڻجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬انھي ءَ ء‬ ‫نيڪن ۽ بي ⁠انصافن تي‪.‬‬ ‫‪46‬ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اوھين انھن سان پيار ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان پيار ڪن ٿا‪ ،‬تہ اوھان کي ڪھڙو اجر ملندو؟ ڇا عوام به‬ ‫ء‬ ‫ساڳيو نه آھي؟‬ ‫‪47‬۽ جيڪڏھن اوھين رڳو پنھنجن ڀائرن کي سلم ڪريو‪ ،‬توھان ٻين کان وڌيڪ ڇا ٿا ڪريو؟ ڇا عوام کي به ائين نه آھي؟‬ ‫‪48‬تنھنڪري اوھين ڪامل ٿيو‪ ،‬جھڙي ءَ طرح اوھان جو آسمان وارو پي دَ ڪامل آھي‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫لَ تہ انھن کي ڏيکاريو وڃي‪ ،‬ٻي اورت ۾ اوھان کي‬ ‫‪1‬ھوشيار ٿجو تہ اوھين پنھنجيون خيرات ماڻھن جي اڳيان نہ ڪريو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫اوھان جي آسماني پي دَ جو ڪو اجر ڪونھي‪.‬‬ ‫‪2‬تنھنڪري جڏھن تون خيرات ڪرين‪ ،‬تڏھن پنھنجي اڳيان توتارو نہ وڄائي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح رياڪار عبادت ⁠خانن ۽ گھٽين ۾ ڪن ٿا‪،‬‬ ‫لَ تہ ماڻھن جي واکاڻ ٿئي ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬ ‫انھي ءَ ء‬ ‫‪3‬پر جڏھن تون خيرات ڪرين تہ تنھنجي کاٻي ھٿ کي خبر نہ پوي تہ تنھنجو ساڄو ھٿ ڇا ٿو ڪري‪.‬‬ ‫لَ تہ توھان جو خيرات ڳجھي ۾ ھجي ‪:‬۽ توھان جو پي دَ جيڪو پاڻ کي ڳجھو ڏسي ٿو سو توھان کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫‪4‬انھي ءَ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي عبادت ⁠خانن ۾ ۽ گھٽين جي ڪنڊن ۾ بيھي دعا گھرن ٿا‪ ،‬تہ‬ ‫‪5‬جڏھن تون دعا گھرين تڏھن رياڪارن جھڙو نہ ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئن اھي ماڻھن کي ڏيکارين ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬

‫‪4‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪6‬پر تون‪ ،‬جڏھن تون دعا گھرين‪ ،‬پنھنجي ڪمري ۾ گھڙي‪ ،‬۽ جڏھن پنھنجو دروازو بند ڪر‪ ،‬پنھنجي پيَ کي دعا ڪر‪ ،‬جيڪو ڳجھي‬ ‫آھي ‪.‬۽ تنھنجو پي دَ جيڪو ڳجھي ڏسندو آھي تنھن کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي سمجھن ٿا تہ انھن جي گھڻي‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫ڪندا‬ ‫قومون‬ ‫غير‬ ‫‪7‬پر جڏھن اوھين دعا گھرو‪ ،‬تڏھن بيڪار ورجائي نہ ڪريو‪ ،‬جيئن‬ ‫ء‬ ‫ڳالھائڻ ڪري کين ٻڌو ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھان جو پي دَ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي ڪھڙين شين جي ضرورت آھي‪ ،‬ان کان اڳ جو‬ ‫ٿيو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫جھڙا‬ ‫‪8‬تنھنڪري اوھين انھن‬ ‫ء‬ ‫توھان کانئس پڇو‪.‬‬ ‫پوَ دعا گھرو ‪:‬اسان جا پي دَ‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬تنھنجو نالو پاڪ ھجي‪.‬‬ ‫‪9‬تنھنڪري ھن طريقي کان ء‬ ‫‪10‬تنھنجي بادشاھت اچي ‪.‬تنھنجي مرضي زمين تي پوري ٿئي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪11‬اڄ اسان جي روزاني ماني اسان کي ڏيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اسان جا قرض اسان کي معاف ڪريو‪ ،‬جيئن اسين پنھنجن قرضدارن کي معاف ڪندا آھيون‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو بادشاھت‪ ،‬طاقت ۽ جلل تنھنجي ئي آھي ‪.‬آمين‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اسان کي آزمائش ۾ نه آڻي‪ ،‬پر اسان کي برائي کان ڇوٽڪارو ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اوھين ماڻھن کي سندن ڏوھہ بخشيندا‪ ،‬تہ اوھان جو آسماني پي دَ بہ اوھان کي معاف ڪندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پر جيڪڏھن اوھين ماڻھن کي سندن ڏوھہ معاف نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھان جو پي دَ بہ اوھان جا ڏوھہ معاف نہ ڪندو‪.‬‬ ‫لَ تہ‬ ‫‪16‬ان کان علوہ جڏھن اوھين روزو رکو ٿا‪ ،‬منافقن وانگر اداس نه ڪريو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھي پنھنجا منھن خراب ڪن ٿا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫اھي ماڻھن کي روزا رکندا نظر اچن ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پر تون‪ ،‬جڏھن تون روزو رکين‪ ،‬پنھنجي مٿي تي عطر ڪر ۽ پنھنجو منھن ڌوَ‪.‬‬ ‫لَ ظاھر نہ ٿئي‪ ،‬پر پنھنجي پي دَ ڏانھن جيڪو ڳجھو آھي‪ ،‬۽ تنھنجو پي دَ‪ ،‬جيڪو ڳجھو ڏسندو‪،‬‬ ‫‪18‬تہ جيئن تون ماڻھن کي روزو رکڻ ء‬ ‫تنھن کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫لَ زمين تي خزانو گڏ نہ ڪريو‪ ،‬جتي ڪڪڙ ۽ مورچا خراب ٿين ٿا ۽ چور چوري ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪19‬پنھنجي ء‬ ‫لَ آسمان ۾ خزانو گڏ ڪريو‪ ،‬جتي نڪي ڪيڏا‪ ،‬نڪي زنگ خراب ڪن ٿا‪ ،‬۽ جتي چور نڪي چوري ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪20‬پر پنھنجن ء‬ ‫‪21‬ڇالَ ⁠جو جتي توھان جو خزانو ھوندو‪ ،‬اتي تنھنجي دل بہ ھوندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬بدن جي روشني اک آھي‪ ،‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجي اک واحد آھي‪ ،‬تنھنجو سڄو بدن روشني ءَ سان ڀريل ھوندو‪.‬‬ ‫‪23‬پر جيڪڏھن تنھنجي اک بڇڙي آھي‪ ،‬تنھنجو سڄو بدن اونداھين سان ڀريل ھوندو ‪.‬تنھنڪري جيڪڏھن تو ۾ جيڪا روشني آھي‪ ،‬سا‬ ‫اونداھي آھي‪ ،‬تہ اھا اوندھہ ڪيڏي نہ وڏي آھي!‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھڪ کان نفرت ڪندو ۽ ٻئي سان پيار ڪندو ‪.‬ٻي اورت ۾ ھو‬ ‫سگھي‪،‬‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫‪24‬ڪوبہ ماڻھو ٻن مالڪن جي خدمت ڪري‬ ‫ء‬ ‫ھڪ کي پڪڙيندو‪ ،‬۽ ٻئي کي ناپسند ڪندو ‪.‬توھان خدا ۽ مال جي خدمت نٿا ڪري سگھو‪.‬‬ ‫لَ ڪوبہ خيال نہ ڪريو تہ ڇا کائو يا ڇا پيئنداسين ‪.‬۽ نه اڃا تائين توھان جي‬ ‫‪25‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي زندگي ءَ ء‬ ‫جسم لَ‪ ،‬توھان کي ڇا پائڻ گھرجي ‪.‬ڇا زندگي گوشت کان وڌيڪ نه آھي ۽ بدن ڪپڙن کان وڌيڪ؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي نه پوکين ٿا‪ ،‬نڪي لڻين ٿا ۽ نڪي گودامن ۾ گڏ ٿين ٿا ‪.‬تنھن ھوندي به توھان جو آسماني پيَ‬ ‫‪26‬ھوا جي پکين کي ڏسو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن کي کارائيندو آھي ‪.‬ڇا توھان انھن کان گھڻو بھتر نه آھيو؟‬ ‫‪27‬اوھان مان ڪير آھي جيڪو سوچي سمجھي پنھنجي قد ۾ ھڪڙو ھٿ وڌائي سگھي ٿو؟‬ ‫لَ؟ غور ڪريو ميدان جي للي‪ ،‬ڪيئن وڌندا آھن؛ اھي نه محنت ڪن ٿا‪ ،‬نه ئي ڦرن ٿا‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬پوَ ڇو ٿو سوچين ڪپڙن ء‬ ‫پوَ بہ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ سليمان بہ پنھنجي پوري شان و شوڪت ۾ انھن مان ھڪڙي ءَ جھڙو پھريائين پھريائين‪.‬‬ ‫‪29‬پر ء‬ ‫‪30‬تنھنڪري‪ ،‬جيڪڏھن خدا ميدان جي گھاس کي اھو پھريائين‪ ،‬جيڪو اڄ آھي ۽ سڀاڻي تنور ۾ اڇليو ويندو‪ ،‬ڇا اھو اوھان کي وڌيڪ‬ ‫پھري نہ ڏيندو‪ ،‬اي ٿورڙو ايمان وارو؟‬ ‫‪31‬تنھنڪري ڪوبہ خيال نہ ڪجو‪ ،‬۽ چوندا تہ ”ڇا کائينداسين؟ يا‪ ،‬ڇا پيئنداسين؟ يا‪ ،‬اسان کي ڪپڙا پائڻ گھرجي؟‬ ‫)ڇالَ ⁠جو اوھان جو آسماني پي دَ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي انھن‬ ‫پوَ غير قومون ڳولي رھيون آھن‬ ‫(‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ڇالَ ⁠جو انھن سڀني شين کان ء‬ ‫ء‬ ‫سڀني شين جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫‪33‬پر اوھين پھريائين خدا جي بادشاھت ۽ سندس سچائي ءَ جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ اھي سڀ شيون توھان ۾ شامل ڪيون وينديون‪.‬‬ ‫لَ ڪافي آھي‪.‬‬ ‫لَ ڪوبہ خيال نہ ڪجو‪،‬‬ ‫لَ سوچيندو ‪.‬ان ڏينھن جي برائي ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو سڀاڻي پنھنجو پاڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪34‬تنھنڪري سڀاڻي ء‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬فيصلو نہ ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اوھان تي انصاف نہ ڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪2‬ڇالَ ⁠جو جنھن اندازي سان اوھين فيصلو ڪريو ٿا‪ ،‬تنھن تي اوھان کي بہ انصاف ڪيو ويندو‪ ،‬۽ جنھن ماپي سان اوھين ملندا‪ ،‬اھو‬ ‫ء‬ ‫لَ وري ماپيو ويندو‪.‬‬ ‫اوھان ء‬ ‫‪3‬پوَ تون ڇو ٿو ڏسن تہ ادن کير جو‪ ،‬جيڪو تنھنجي ڀا دَ جي اک ۾ آھي‪ ،‬پر انھي ءَ شعاع تي غور نہ ٿو ڪري جيڪو تنھنجي ئي اک ۾‬ ‫ء‬ ‫آھي؟‬ ‫‪4‬يا تون پنھنجي ڀا دَ کي ڪھڙي ءَ طرح چوندين‪” ،‬مون کي تنھنجي اک مان ٿلھو ڪڍڻ ڏي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬تنھنجي ئي اک ۾ شعاع آھي؟‬ ‫پوَ تون ااف ڏسندين ءَ ته پنھنجي ڀا دَ جي اک مان مٽي ءَ کي ٻاھر ڪڍندي‪.‬‬ ‫‪5‬اي منافق‪ ،‬پھريائين پنھنجي اک مان شعاع ڪڍي ‪.‬۽ ء‬ ‫‪6‬جيڪي پاڪ آھي سو ڪتن کي نہ ڏيو‪ ،‬نڪي پنھنجا موتي سوئر جي اڳيان اڇليو‪ ،‬متان اھي انھن کي پنھنجن پيرن ھيٺان لتاڙيندا‪ ،‬۽‬ ‫وري ڦرندا ۽ اوھان کي چيڀاٽيندا‪.‬‬ ‫‪7‬گھرو‪ ،‬اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬ڳوليو ۽ ڳوليندؤ ‪.‬کڙڪايو‪ ،‬۽ اھو توھان ڏانھن کوليو ويندو‪:‬‬ ‫لَ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالَ ⁠جو ھر ڪو جيڪو گھري ٿو سو ملي ٿو ‪.‬۽ جيڪو ڳولي ٿو سو ڳولي ٿو ‪.‬۽ جيڪو کڙڪائيندو ان ء‬ ‫ء‬ ‫‪5‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪9‬اوھان مان ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جنھن کان سندس پٽ ماني گھري تہ کيس پٿر ڏيندو؟‬ ‫‪10‬يا جيڪڏھن ھو ڪا مڇي گھري تہ کيس نانگ ڏيندو؟‬ ‫پوَ ڪيترو نہ وڌيڪ اوھان جو آسماني پي دَ‪ ،‬جيڪي‬ ‫تہ‬ ‫ٿا‪،‬‬ ‫ڄاڻو‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شيون‬ ‫سٺيون‬ ‫‪11‬پوَ جيڪڏھن اوھين بڇڙا ٿي پنھنجي ٻارن کي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کانئس گھرندا آھن تن کي سٺيون شيون ڏيندو؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو ئي آھي شريعت ۽ نبين جو‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري جيڪي اوھين چاھيو ٿا تہ ماڻھو اوھان سان ڪن‪ ،‬سو انھن سان بہ ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو دروازو ويڪرو آھي ۽ رستو ڪشادو آھي‪ ،‬جيڪو تباھي ءَ ڏانھن وٺي وڃي ٿو‬ ‫‪13‬اوھين سڙيل دروازي مان اندر گھڙيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ ادن مان گھڻا گھڻا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو تنگي اھو دروازو آھي ۽ اھو رستو تنگ آھي‪ ،‬جيڪو زندگي ءَ ڏانھن وٺي وڃي ٿو‪ ،‬۽ ٿورا آھن جيڪي ان کي ڳولين ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬انھن ڪوڙن نبين کان ھوشيار ٿجو‪ ،‬جيڪي اوھان وٽ رڍن جي پوشاڪ ۾ اچن ٿا‪ ،‬پر اندر ۾ اھي ڀوڏا بگھڙا آھن‪.‬‬ ‫‪16‬توھان انھن کي انھن جي ميون مان سڃاڻندا ‪.‬ڇا ماڻھو ڪنڊن جا انگور گڏ ڪندا آھن‪ ،‬يا ڪنٽين جا انجير؟‬ ‫‪17‬اھڙي ءَ طرح ھر سٺو وڻ سٺو ميوو ڏئي ٿو ‪.‬پر خراب وڻ بڇڙو ميوو ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬سٺو وڻ بڇڙو ميوو ڏئي نہ ٿو سگھي‪ ،‬نڪي خراب وڻ سٺو ميوو ڏئي سگھي ٿو‪.‬‬ ‫‪19‬ھر ھڪڙو وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو وڍي باھ ۾ اڇليو ويندو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھنڪري انھن جي ميوي جي ذريعي توھان انھن کي سڃاڻندا‪.‬‬ ‫‪21‬ھر ڪو جيڪو مون کي چوي ٿو‪ ،‬خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ۾ داخل نه ٿيندو ‪.‬پر اھو جيڪو منھنجي پي دَ جي مرضي تي‬ ‫عمل ڪري ٿو جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪22‬انھي ءَ ڏينھن گھڻا ئي مون کي چوندا تہ ”اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬ڇا اسان تنھنجي نالي تي اڳڪٿي نہ ڪئي آھي؟ ۽ تنھنجي نالي تي ڀوتن‬ ‫کي ڪڍي ڇڏيو آھي؟ ۽ تنھنجي نالي تي ڪيترائي عجيب ڪم ڪيا آھن؟‬ ‫پوَ آ ءَ انھن آڏو اقرار ڪندس‪ ،‬مون توھان کي ڪڏھن بہ نہ سڃاتو ‪:‬مون کان ھليو وڃ‪ ،‬اي بدڪاري ڪرڻ وارا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ء‬ ‫‪24‬تنھنڪري جيڪو منھنجي اھي ڳالھيون ٻڌي ۽ انھن تي عمل ڪري‪ ،‬تنھن کي آ ءَ انھي ءَ عقلمند ماڻھو ءَ سان تشبيھ ڏيندس‪ ،‬جنھن پنھنجو‬ ‫گھر پٿر تي ٺاھيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ مينھن لھي ويو‪ ،‬۽ ٻوڏ آئي‪ ،‬۽ واَ وھڻ لڳا‪ ،‬۽ ان گھر کي ماريو ‪.‬۽ اھو نه ڪري سگھيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته اھو ھڪ پٿر تي ٺھيل ھو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ھر ڪو جيڪو منھنجي اھي ڳالھيون ٻڌي ٿو‪ ،‬۽ انھن تي عمل نٿو ڪري‪ ،‬تنھن کي ھڪڙي بيوقوف ماڻھو ءَ سان ڀيٽيو ويندو‪ ،‬جنھن‬ ‫پنھنجو گھر ريل تي ٺاھيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ مينھن لھي ويو‪ ،‬سيلب آيو‪ ،‬۽ واَ وھڻ لڳا‪ ،‬۽ ان گھر کي ماريو ‪.‬۽ اھو ڪري پيو ‪:‬۽ ان جو زوال عظيم ھو‪.‬‬ ‫عيسي ھي ڳالھيون ختم ڪيون تہ ماڻھو ھن جي تعليم تي حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪29‬ڇالَ ⁠جو ھن انھن کي ھڪڙي اختياري ءَ جي حيثيت سان سيکاريو‪ ،‬نڪي شريعت جي عالمن وانگر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لٿو تہ وڏا ميڙ سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪2‬پوَ اتي ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مريض آيو ۽ کيس سجدو ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ مون کي پاڪ‬ ‫ء‬ ‫ااف ڪري سگھو ٿا‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھي چيو تہ ”مان ڪندس ‪.‬تون ااف ڪر ‪.‬۽ فوري طور تي سندس ڪوڙھه ااف ٿي‬ ‫‪3‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫َ‬ ‫پادري‬ ‫موسي‬ ‫چئجانَ‬ ‫‪4‬عيسي‬ ‫جيڪو‬ ‫ڪر‬ ‫پيش‬ ‫نذرانو‬ ‫اھو‬ ‫۽‬ ‫ڏيکار‪،‬‬ ‫کي‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫پنھنجو‬ ‫وڃ‪،‬‬ ‫‪.‬پر‬ ‫نہ‬ ‫بہ‬ ‫کي‬ ‫ڪنھن‬ ‫”ڏس‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫لَ شاھدي ء‬ ‫حڪم ڏنو آھي‪ ،‬انھن ء‬ ‫عيسي ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو اوبيدار وٽس آيو ۽ منٿ ڪيائين تہ‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪6‬۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬منھنجو نوڪر فالج جو بيمار‪ ،‬سخت عذاب ۾ گھري پيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءَ اچي کيس شفا ڏيندس‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬اوبيدار جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬آ ءَ انھي ءَ لئق نہ آھيان جو تون منھنجي ڇت ھيٺان اچين‪ ،‬پر رڳو ڳالھ ڪر تہ منھنجو نوڪر چڱو‬ ‫ڀلو ٿي ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ ھڪ ماڻھو ءَ جي ھيٺان آھيان‪ ،‬جنھن جي ھيٺان سپاھي آھن‪ ،‬۽ آ ءَ ھن ماڻھو ءَ کي چوان ٿو تہ وڃ‪ ،‬تہ ھو وڃي ٿو ‪.‬۽ ٻئي‬ ‫ء‬ ‫کي‪ ،‬اچو‪ ،‬۽ ھو اچي ٿو ‪.‬۽ منھنجي نوڪر کي‪ ،‬ھي ڪر‪ ،‬۽ ھو اھو ڪري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تہ عجب ۾ پئجي ويو ۽ جيڪي پٺيان آيا ھئا تن کي چيائين تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ مون ايترو وڏو ايمان‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫بني اسرائيل ۾ نہ ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ڪيترائي اوڀر ۽ اولھھ کان ايندا‪ ،‬۽ آسمان جي بادشاھت ۾ ابراھيم‪ ،‬اسحاق ۽ يعقوب سان گڏ ويھندا‪.‬‬ ‫‪12‬پر بادشاھت جي ٻارن کي ٻاھرين اونداھين ۾ اڇليو ويندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪.‬‬ ‫عيسي اوبيدار کي چيو تہ ”پنھنجو رستو وڃ ‪.‬۽ جيئن تو ايمان آندو آھي‪ ،‬تيئن ئي تو سان ڪيو وڃي ‪.‬۽ سندس نوڪر پاڻ‬ ‫‪13‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ئي ڪلڪ ۾ شفا ٿي ويو‪.‬‬ ‫عيسي پطرس جي گھر آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ سندس زال جي ما دَ ليٽيل ھئي ۽ بخار جي ڪري بيمار ھئي‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪15‬ھن ھن کي ھٿ ھٿ لڳايو تہ بخار ڇڏي ويو‪ ،‬سو ھو اٿي بيٺي ۽ انھن جي خدمت ڪرڻ لڳي‪.‬‬ ‫‪16‬جڏھن شام ٿي‪ ،‬تڏھن اھي گھڻن ئي ماڻھن کي وٽس وٺي آيا جن کي ڀوت ورتل ھو‪ ،‬۽ ھن پنھنجي ڪلم سان ڀوت ڪڍي ڇڏيو ۽ سڀني‬ ‫بيمارن کي ڇٽائي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪6‬‬

‫ميٿيو‬

‫لَ تہ اھا ڳالھہ پوري ٿئي جيڪا يسعياہ نبي ءَ جي فرمائش ڪئي ھئي تہ ”پاڻ اسان جون بيماريون کنيون ۽ اسان جون‬ ‫‪17‬انھي ءَ ء‬ ‫بيماريون کنيون‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجي چوڌاري وڏا ميڙ ڏٺا‪ ،‬تڏھن ھن حڪم ڏنو تہ ”ٻي طرف ھليو وڃ‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫س ءل ءوقءا ءل لءهد” ‪:‬اي استاد‪ ،‬آ ءَ تنھنجي پٺيان ايندس جتي تون ويندين‪.‬‬ ‫‪19‬فءقءا ءل ءمنء ال دم ير ء‬ ‫‪20‬عيسي ھن کي چيو تہ ”لومڙين کي سوراخ آھن ۽ ھوائي پکين کي آکيرا آھن ‪.‬پر ابن ⁠آدم وٽ ڪونہ آھي جتي پنھنجو مٿو رکي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪21‬ھن جي شاگردن مان ھڪڙي چيس تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون کي اجازت ڏي تہ پھريائين وڃان ۽ پنھنجي پي دَ کي دفن ڪريان‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬۽ مئلن کي سندن مئل دفن ڪرڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھيو تہ سندس شاگرد سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ڏسو‪ ،‬سمنڊ ۾ ھڪڙو وڏو طوفان آيو‪ ،‬ايتري قدر جو ٻيڙيَ کي موجن سان ڍڪيو ويو‪ ،‬پر ھو ننڊ ۾ ھو‪.‬‬ ‫بچاَ‪ ،‬اسين تباھہ ٿياسين‪.‬‬ ‫‪25‬تنھن تي سندس شاگرد وٽس آيا ۽ کيس جاڳائي چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي‬ ‫ء‬ ‫پوَ ھو اٿيو ۽ ھوائن ۽ سمنڊ کي ڇرڪايو ‪.‬۽ اتي ھڪ وڏو آرام ھو‪.‬‬ ‫‪26‬فءقءا ءل لءهد « ‪َ:‬ءيي ءھا النذءينء آ ءمندوا اتنقدوا؟ ء‬ ‫‪27‬پر ماڻھو عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھي دَ ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جو ھوا ۽ سمنڊ بہ ھن جو چيو مڃين‪.‬‬ ‫لَ تہ‬ ‫‪28‬جڏھن ھو ٻئي پاسي گرجيسينس جي ملڪ ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن کيس ٻه ڀوتن ورتل قبرن مان نڪرندا آيا‪ ،‬جيڪي ڏاڍا سخت ھئا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ڪو ماڻھو انھي ءَ رستي تان لنگھي نہ سگھي‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬اي خدا جا فرزند‪ ،‬اسان کي توسان ڪھڙو ڪم؟ ڇا تون اسان کي وقت کان اڳ عذاب‬ ‫‪29‬پوَ اھي رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”اي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڪرڻ آيو آھين؟‬ ‫‪30‬۽ انھن کان ھڪڙو سٺو رستو ھو‪ ،‬جيڪو ڪيترن ئي سوئرن جو ڌڻ چري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري ڀوتن کيس منٿ ڪري چيو تہ ”جيڪڏھن تون اسان کي ڪڍين ٿو تہ اسان کي سوئرن جي ڌڻ ۾ ڦاسائي ڇڏ‪.‬‬ ‫‪32‬ھن انھن کي چيو تہ ”وڃو ‪.‬۽ جڏھن اھي ٻاھر نڪتا‪ ،‬اھي سوئرن جي ڌڻ ۾ ويا ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬سوئرن جو سمورو ڌاڙي ھڪڙي وڏي جاَ‬ ‫تي سمنڊ ۾ ڀڄي ويو‪ ،‬۽ پاڻيَ ۾ مري ويو‪.‬‬ ‫‪33‬پوَ جيڪي انھن کي بچائيندا ھئا‪ ،‬سي ڀڄي ويا ۽ شھر ڏانھن ويا ۽ ھر ڳالھہ ٻڌايو ۽ جيڪي ڀوتن کي ورتل ھو‪ ،‬سو ٻڌايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ٻاھر نڪري آيو ۽ جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ منٿون ڪيائون تہ ”آ ءَ پنھنجي ساحل تان ھليو وڃان‪.‬‬ ‫شھر‬ ‫سڄو‬ ‫‪34‬پوَ‬ ‫عيسي سان ملڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي اتان لنگھي پنھنجي شھر ۾ آيو‪.‬‬ ‫عيسي انھن جو ايمان ڏسي انھي ءَ اڌرنگي جي‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫پيو‬ ‫تي‬ ‫بستري‬ ‫جيڪو‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫کڻي‬ ‫کي‬ ‫‪2‬پوَ اھي ھن وٽ ھڪڙي فالج جي بيمار ماڻھو ءَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫مريض کي چيو تہ ”اي !پٽ‪ ،‬خوش رھو؛ تنھنجا گناھه توکي معاف ڪيا وڃن‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ڏسو‪ ،‬ڪي شريعت جي عالمن پاڻ ۾ چيو تہ ”ھي ماڻھو ڪفر ٿو چوي‪.‬‬ ‫‪4‬عيسي انھن جي خيالن کي ڄاڻيندي چيو تہ ”اوھين پنھنجي دلين ۾ بڇڙو ڇو ٿا سمجھو؟‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ڇالَ ⁠جو اھو چوڻ سولو آھي تہ تنھنجا گناھ معاف ڪيا وڃن ‪.‬يا چئجي‪ ،‬اٿو ۽ ھلندو؟‬ ‫ء‬ ‫(پوَ ھو فالج جي مريض کي چوي ٿو )‬ ‫لَ توھان کي خبر پوي تہ ابن ⁠آدم کي زمين تي گناھہ معاف ڪرڻ جي طاقت آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پر انھي ءَ ء‬ ‫ادٿ‪ ،‬پنھنجو بسترو کڻ ۽ پنھنجي گھر وڃ‪.‬‬ ‫‪7‬پوَ ھو اٿيو ۽ پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬پر جڏھن ميڙ اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳا‪ ،‬جنھن ماڻھن کي اھڙي طاقت ڏني آھي‪.‬‬ ‫عيسي اتان لنگھيو تہ متي نالي ھڪڙي ماڻھو ءَ کي رڪعت جي چوڪ تي ويٺل ڏٺائين‪ ،‬جنھن کيس چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬۽‬ ‫‪9‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ھو اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي گھر ۾ ماني کائڻ ويٺو ھو‪ ،‬تڏھن ڪيترائي محصول وٺندڙ ۽ گنھگار اچي ساڻس ۽ سندس شاگردن سان گڏ ويٺا‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪11‬جڏھن فريسين اھو ڏٺو تڏھن سندس شاگردن کي چيائون تہ ”تنھنجو مالڪ محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان ڇو ٿو کائي؟‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”احيفہ ٿيڻ وارن کي طبيب جي ضرورت نہ‪ ،‬پر بيمارن کي‪.‬‬ ‫‪12‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ نيڪن کي سڏڻ نہ آيو آھيان‪ ،‬پر‬ ‫‪13‬پر اوھين وڃو ۽ ڄاڻو تہ انھي ءَ جو مطلب ڇا آھي‪ ،‬آ ءَ رحم ڪندس‪ ،‬قرباني ءَ جو نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫يحي جا شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان ۽ فريسي تہ روزا ڇو ٿا رکون‪ ،‬پر تنھنجا شاگرد روزا ڇو نہ ٿا رکن؟‬ ‫ء‬ ‫‪14‬پوَ ي‬ ‫‪15‬عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا ڪنوار جا ٻار ماتم ڪري سگھن ٿا‪ ،‬جيستائين گھوٽ وٽن آھي؟ پر اھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن گھوٽ انھن‬ ‫ي‬ ‫کان ورتو ويندو‪ ،‬۽ پوَ اھي روزو رکندا‪.‬‬ ‫لَ وجھي وڃي ٿي‪ ،‬سا انھي ءَ‬ ‫ڇالَ ⁠جو جيڪا‬ ‫‪16‬ڪوبہ ماڻھو نئين ڪپڙي جو ٽڪڙو پراڻي ڪپڙي تي نہ ٿو رکي‪،‬‬ ‫شيَ ڀرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪپڙي مان کسي وڃي ٿي ۽ ان جو ٽڪڙو وڌيڪ خراب ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ نڪي ماڻھو نئين شراب کي پراڻي بوتلن ۾ وجھندا آھن‪ ،‬ٻي اورت ۾ بوتلون ٽٽي وينديون آھن ۽ شراب ختم ٿي ويندا آھن ۽ بوتلون‬ ‫ناس ٿي وينديون آھن‪ ،‬پر اھي نئون شراب نئين بوتلن ۾ وجھندا آھن‪ ،‬۽ ٻئي محفوظ آھن‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن ھو انھن کي اھي ڳالھيون ٻڌائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو حاڪم آيو‪ ،‬جنھن کيس سجدو ڪندي چيو تہ ”منھنجي ڌي ءَ ھاڻي مري‬ ‫ويئي آھي‪ ،‬پر اچو ۽ پنھنجو ھٿ ھن تي رک تہ ھو ءَ جيئري ٿي پوندي‪.‬‬ ‫عيسي اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو ۽ سندس شاگرد پڻ‪.‬‬ ‫‪19‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي عورت‪ ،‬جيڪا ٻارھن ورھين کان رت جي بيماري ءَ سان بيمار ھئي‪ ،‬سا سندس پٺيان آئي ۽ ھن جي ڪپڙي جي‬ ‫ڇيڙي کي ڇھي‪.‬‬ ‫‪7‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪21‬ڇالَ ⁠جو ھن پنھنجي دل ۾ چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءَ ھن جي ڪپڙي کي ڇھيندس تہ چڱو ڀلو ٿي ويندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬پر‬ ‫عيسي کيس ڦيرايو ۽ کيس ڏسي چيائين تہ ”ڌي ءَ‪ ،‬آرام ڪر ‪.‬توھان جي ايمان توھان کي مڪمل ڪيو آھي ‪.‬۽ عورت انھي ءَ‬ ‫ي‬ ‫ڪلڪ کان پوري ٿي ويئي‪.‬‬ ‫عيسي رئيس جي گھر ۾ آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ منٿون ۽ ماڻھو گوڙ پيا ڪن‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪24‬ھن انھن کي چيو تہ‪ ،‬جاَ ڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو نوڪر مئل نه آھي‪ ،‬پر ننڊ ۾ آھي ‪.‬۽ ادھي کيس ٺٺوليون ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪25‬پر جڏھن ماڻھن کي ٻاھر ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏھن ھو اندر ويو ۽ سندس ھٿ کان وٺي نوڪر ادٿي بيٺي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ھن جي شھرت سڄي ملڪ ۾ پکڙيل آھي‪.‬‬ ‫عيسي اتان روانو ٿيو تہ ٻہ انڌا سندس پٺيان آيا ۽ رڙ ڪري چيائون تہ ”اي ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين مڃيو ٿا تہ آ ءَ ھي ڪم ڪري سگھان ٿو؟ انھن کيس چيو ته‪،‬‬ ‫۽‬ ‫آيا‬ ‫وٽس‬ ‫انڌا‬ ‫تہ‬ ‫پھتو‬ ‫۾‬ ‫گھر‬ ‫ھو‬ ‫‪28‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ھائو‪ ،‬خداوند‪.‬‬ ‫‪29‬پوَ ھن انھن جي اکين کي ڇھي چيو تہ ”اوھان جي ايمان موجب ائين ئي ٿئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن کي سخت تاڪيد ڪندي چيو تہ ”ڏسو تہ ڪنھن کي بہ خبر نہ پوي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انھن جون اکيون کولي ويون ‪.‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬پر جڏھن اھي ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ھن سڄي ملڪ ۾ سندس شھرت پکڙجي وئي‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن اھي ٻاھر نڪري رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو وٽس ھڪڙي گونگي ماڻھو ءَ کي وٺي آيا‪ ،‬جنھن کي ڀوت ھو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن شيطان ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏھن گونگو ڳالھائڻ لڳو‪ ،‬۽ ميڙ عجب ۾ پئجي ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”اءئين ڪڏھن بہ نہ ڏٺو ويو آھي بني‬ ‫اسرائيل ۾‪.‬‬ ‫‪34‬پر فريسين چيو تہ ”ھو ڀوتن جي سردار جي مدد سان ڀوت ٿو ڪڍي‪.‬‬ ‫عيسي سڀني شھرن ۽ ڳوٺن ۾ گھميو‪ ،‬پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ تعليم ڏيندو‪ ،‬بادشاھت جي خوشخبري ءَ جي منادي ڪندو ۽ ماڻھن‬ ‫‪35‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جي ھر بيماري ءَ کان شفا ڏيندو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي بي ھوش ٿي ويا ۽ ائين پکڙجي ويا‪ ،‬جيئن رڍن جو ڪو‬ ‫‪36‬پر جڏھن ھن ميڙ کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن کي مٿن رحم اچي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ريڍار ئي ڪونھي‪.‬‬ ‫‪37‬پوَ ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”فصل تہ تمام گھڻو آھي‪ ،‬پر مزدور ٿورا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ مزدور موڪلي‪.‬‬ ‫فصل‬ ‫پنھنجي‬ ‫ھو‬ ‫تہ‬ ‫گھرو‬ ‫دعا‬ ‫کان‬ ‫پالڻھار‬ ‫جي‬ ‫فصل‬ ‫‪38‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھن پنھنجن ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو‪ ،‬تڏھن انھن کي ناپاڪ ڀوتن جي خلف طاقت ڏني‪ ،‬جيڪي انھن کي ڪڍن ۽ ھر قسم‬ ‫جي بيماري ءَ کان شفا ڏين‪.‬‬ ‫‪2‬ھاڻي ٻارھن رسولن جا نال ھي آھن ‪.‬پھريون‪ ،‬شمعون‪ ،‬جيڪو پطرس سڏجي ٿو ۽ سندس ڀا دَ اندرياس ‪.‬زبدي ءَ جو پٽ يعقوب ۽ سندس‬ ‫ڀا دَ يوحنا؛‬ ‫‪3‬فلپس ۽ بارٿولوميو؛ ٿامس‪ ،‬۽ متي جو محصول ڏيندڙ؛ جيمس پٽ ‪ ،Alphaeus‬۽ ‪ ،Lebbaeus‬جنھن جو نالو ‪Thaddaeus‬ھو‪.‬‬ ‫‪4‬شمعون ڪنعاني ۽ يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬جنھن پڻ ھن کي پڪڙايو‪.‬‬ ‫عيسي موڪليا ۽ کين حڪم ڏنائين تہ ”غير قومن جي واٽ ۾ نہ وڃو ۽ سامرين جي ڪنھن شھر ۾ نہ وڃو‪.‬‬ ‫‪5‬اھي ٻارھن‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پر بني اسرائيل جي گھر جي وڃايل رڍن ڏانھن وڃو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اوھين وڃو تہ منادي ڪريو تہ ”آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪8‬بيمارن کي شفا ڏيو‪ ،‬ڪوڙھہ جي مرض وارن کي ااف ڪريو‪ ،‬مئلن کي جياريو‪ ،‬ڀوتن کي ڪڍو ‪:‬اوھان کي مفت ۾ مليو آھي‪ ،‬مفت ۾‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪9‬نڪي سون‪ ،‬نڪي چاندي‪ ،‬نڪي پيتل پنھنجي پرس ۾ ڏيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ڪم ڪندڙ پنھنجي ماني جي لئق آھي‪.‬‬ ‫لَ ٿلھو‪ ،‬نڪي ٻه ڪوٽ‪ ،‬نڪي بوٽ ۽ نڪي لٺ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬۽ نڪي پنھنجي سفر ء‬ ‫‪11‬۽ جنھن شھر يا ڳوٺ ۾ داخل ٿيو‪ ،‬ان کان پڇو ته ان جي لئق ڪير آھي ‪.‬۽ اتي رھو جيستائين توھان اتان نه وڃو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اوھين ڪنھن گھر ۾ اچو تہ ان کي سلم ڪريو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيڪڏھن گھر لئق آھي تہ اوھان جو سلمتي مٿس اچي‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو لئق نہ آھي تہ اوھان جو سلمتي اوھان ڏانھن موٽي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جيڪو اوھان کي قبول نه ڪندو‪ ،‬۽ نڪي اوھان جون ڳالھيون ٻڌي‪ ،‬جڏھن اوھين ان گھر يا شھر مان نڪرندا‪ ،‬پنھنجي پيرن جي‬ ‫مٽي ڌوَ‪.‬‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪ ،‬انھي ءَ شھر کان‪.‬‬ ‫ملڪ‬ ‫جي‬ ‫عمورھا‬ ‫۽‬ ‫سدوم‬ ‫ڏينھن‬ ‫جي‬ ‫قيامت‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايان‬ ‫ٿو‬ ‫سچ‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫‪15‬آ ءَ‬ ‫ء‬ ‫‪16‬ڏس‪ ،‬آ ءَ اوھان کي بگھڙن جي وچ ۾ رڍن وانگر ٻاھر موڪليان ٿو‪ ،‬تنھنڪري اوھين نانگن وانگر عقلمند ۽ ڪبوتر وانگر بي ضرر‬ ‫ٿيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي اوھان کي ڪائونسلن جي حوالي ڪندا ۽ پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ اوھان کي چھبڪ‬ ‫‪17‬پر ماڻھن کان ھوشيار رھجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھڻندا‪.‬‬ ‫لَ تہ انھن ۽ غير قومن جي خلف شاھدي ھجي‪.‬‬ ‫‪18‬اوھان کي گورنرن ۽ بادشاھن جي اڳيان منھنجي خاطر پيش ڪيو ويندو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو اوھان کي‬ ‫‪19‬پر جڏھن اھي اوھان کي حوالي ڪن‪ ،‬تڏھن ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ اوھين ڪھڙي ءَ طرح يا ڇا ڳالھائيندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھي ءَ ئي گھڙي ءَ ۾ ڏنو ويندو جيڪي اوھين چوندا‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالَ ⁠جو ڳالھائڻ وارا اوھين نہ آھيو‪ ،‬پر اوھان جي پي دَ جو روح آھي جيڪو اوھان ۾ ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ ڀا دَ ڀا دَ کي موت جي حوالي ڪندو ۽ پي دَ ٻار کي‪ ،‬۽ ٻار پنھنجن ما دَ ⁠پي دَ جي خلف اٿي کڙا ٿيندا ۽ کين مارڻ جي سزا ڏيندا‪.‬‬ ‫‪8‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪22‬۽ منھنجي نالي جي ڪري توھان سڀني ماڻھن کان نفرت ڪئي ويندي‪ ،‬پر اھو جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو‪ ،‬اھو بچايو ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين بني‬ ‫‪23‬پر جڏھن اھي اوھان کي ھن شھر ۾ ستاين‪ ،‬تڏھن ڀڄي وڃو ٻئي شھر ڏانھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اسرائيل جي شھرن تي ايستائين نہ ويندا‪ ،‬جيستائين ابن ⁠آدم اچي‪.‬‬ ‫‪24‬شاگرد نہ پنھنجي مالڪ کان مٿي آھي ۽ نڪي نوڪر پنھنجي مالڪ کان‪.‬‬ ‫لَ اھو ئي ڪافي آھي تہ ھو پنھنجي مالڪ وانگر ھجي ۽ نوڪر پنھنجي مالڪ وانگر ‪.‬جيڪڏھن انھن گھر جي مالڪ کي‬ ‫‪25‬شاگرد ء‬ ‫بيلزبب سڏيو آھي‪ ،‬اھي انھن کي پنھنجي گھر وارن مان ڪيترو وڌيڪ سڏيندا؟‬ ‫شيَ ڍڪيل نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬۽ لڪايو‪ ،‬اھو معلوم نه‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي ڪابہ‬ ‫‪26‬تنھنڪري انھن کان نہ ڊڄو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندو‪.‬‬ ‫‪27‬جيڪي آ ءَ اوھان کي اوندھہ ۾ ٻڌايان ٿو‪ ،‬سو روشني ءَ ۾ ٻڌو ٿا ۽ جيڪي ڪنن ۾ ٻڌو ٿا‪ ،‬سو گھر جي ڇت تي تبليغ ڪريو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ انھن کان نه ڊڄو جيڪي جسم کي مارين ٿا‪ ،‬پر روح کي مارڻ جي قابل نه آھن‪ ،‬پر انھي ءَ کان ڊڄو جيڪو روح ۽ جسم ٻنھي کي‬ ‫دوزخ ۾ ناس ڪري سگھي ٿو‪.‬‬ ‫سواَ زمين تي نه ڪري سگھندو‪.‬‬ ‫‪29‬ڇا ٻه ڳاڙھيون ھڪ سگھ ۾ وڪڻي نہ ٿيون وڃن؟ ۽ انھن مان ھڪڙو به توھان جي پي دَ کان‬ ‫ء‬ ‫‪30‬پر تنھنجي مٿي جا وار سڀيئي ڳڻيل آھن‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري اوھين نہ ڊڄو‪ ،‬اوھين گھڻن ڦورن کان وڌيڪ قيمتي آھيو‪.‬‬ ‫‪32‬تنھنڪري جيڪو مون کي ماڻھن جي اڳيان اقرار ڪندو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ بہ پنھنجي آسماني پي دَ جي اڳيان اقرار ڪندس‪.‬‬ ‫‪33‬پر جيڪو ماڻھو ماڻھن جي اڳيان مون کي رد ڪندو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ بہ پنھنجي آسماني پي دَ جي اڳيان انڪار ڪندس‪.‬‬ ‫‪34‬اھو نہ سمجھو تہ آ ءَ زمين تي الح موڪلڻ آيو آھيان ‪:‬آ ءَ الح موڪلڻ نہ آيو آھيان‪ ،‬پر تلوار‪.‬‬ ‫لَ آيو آھيان تہ ھڪ ماڻھو ءَ کي پنھنجي پي دَ جي خلف‪ ،‬ڌي ءَ کي پنھنجي ما دَ جي خلف‪ ،‬۽ نءٽ کي پنھنجي‬ ‫‪35‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ساس جي خلف‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ماڻھو ءَ جا دشمن ھوندا اھي ئي سندس گھر وارا‪.‬‬ ‫‪37‬جيڪو پي دَ يا ما دَ کي مون کان وڌيڪ پيار ڪري ٿو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪ ،‬۽ جيڪو مون کان وڌيڪ پٽ يا ڌي ءَ کي پيار‬ ‫ڪري ٿو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ جيڪو پنھنجو اليب نه کڻندو ۽ منھنجي پٺيان ھلندو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫‪39‬جيڪو پنھنجي جان ڳوليندو اھو ان کي وڃائيندو‪ ،‬۽ جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائي ٿو سو ان کي ملندو‪.‬‬ ‫‪40‬جيڪو اوھان کي قبول ڪري ٿو سو مون کي قبول ڪري ٿو ۽ جيڪو مون کي قبول ڪري ٿو سو انھي ءَ کي قبول ڪري ٿو جنھن‬ ‫مون کي موڪليو آھي‪.‬‬ ‫‪41‬جيڪو ڪنھن نبي ءَ کي نبي ءَ جي نالي تي قبول ڪري‪ ،‬تنھن کي نبي ءَ جو اجر ملندو ‪.‬۽ جيڪو ڪنھن نيڪ ماڻھو ءَ کي نيڪ ماڻھو ءَ‬ ‫جي نالي تي قبول ڪري ٿو تنھن کي نيڪ ماڻھو ءَ جو اجر ملندو‪.‬‬ ‫‪42‬۽ جيڪو انھن ننڍڙن مان ھڪڙي کي ھڪڙو پيالو ٿڌو پاڻي ارف ھڪڙي شاگرد جي نالي تي پياريندو‪ ،‬مان توھان کي سچ ٻڌايان‬ ‫ٿو‪ ،‬اھو ڪنھن بہ اورت ۾ پنھنجو اجر وڃائي نه سگھندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫عيسي پنھنجن ٻارھن شاگردن کي حڪم ڏيئي پڄاڻي ءَ تي پھتو‪ ،‬تڏھن ھو اتان روانو ٿيو‪ ،‬تہ جيئن انھن جي شھرن ۾ تعليم ڏئي ۽‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫تبليغ ڪري‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن يوحنا جيل ۾ مسيح جا ڪم ٻڌا‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن مان ٻن کي موڪليو‪.‬‬ ‫‪3‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬جنھن کي اچڻو آھي‪ ،‬سو تون ئي آھين يا ڪنھن ٻئي کي ڳوليون؟‬ ‫‪4‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”وڃو ۽ يوحنا کي وري ڏيکاريو اھي شيون جيڪي اوھين ٻڌو ۽ ڏسو ٿا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪5‬انڌن کي بصارت ملي ٿي‪ ،‬منڊا ھلن ٿا‪ ،‬ڪوڙھہ جھڙي مرض وارا پاڪ ااف ٿين ٿا‪ ،‬ٻوڙا ٻڌن ٿا‪ ،‬مئل جيئرا ٿا ٿين ۽ غريبن کي‬ ‫خوشخبري ءَ جي منادي ڪئي ويئي آھي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ سڀاڳو آھي اھو‪ ،‬جيڪو مون ۾ ناراض نه ٿيندو‪.‬‬ ‫يحي بابت چوڻ لڳو تہ ”اوھين رڻ ⁠پٽ ۾ ڇا ڏسڻ ويا ھئا؟ وا ءَ سان لڏندڙ ھڪ ريڊ؟‬ ‫‪7‬جڏھن ھو روانا ٿيا تہ‬ ‫عيسي ميڙ کي ي‬ ‫ي‬ ‫لَ ويا ھئا؟ ھڪڙو ماڻھو نرم لباس ۾ ڪپڙا؟ ڏسو‪ ،‬جيڪي نرم ڪپڙا پائيندا آھن سي بادشاھن جي گھرن ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪8‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫لَ ويا ھئا؟ ھڪ نبي؟ ھا‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬۽ ھڪ نبي کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪9‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫‪10‬ڇالَ ⁠جو اھو اھو آھي‪ ،‬جنھن بابت لکيل آھي تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءَ پنھنجو پيغمبر توکان اڳي موڪليان ٿو‪ ،‬جيڪو تنھنجي اڳيان رستو تيار‬ ‫ء‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫يحي بپتسما ڏيڻ واري کان وڏو ڪوبہ ڪونھي‪ ،‬پر جيڪو آسمان‬ ‫۾‬ ‫تن‬ ‫آھن‬ ‫ٿيا‬ ‫پيدا‬ ‫مان‬ ‫عورتن‬ ‫جيڪي‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايان‬ ‫ٿو‬ ‫سچ‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫‪11‬آ ءَ‬ ‫ي‬ ‫واري بادشاھت ۾ ننڍو آھي سو کانئس وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪12‬يوحنا بپتسما ڏيڻ واري جي ڏينھن کان وٺي ھن وقت تائين آسمان واري بادشاھت تي تشدد ٿي رھيو آھي ۽ ظالم ان کي زوري ءَ سان‬ ‫کسي ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬ڇالَ ⁠جو سڀني نبين ۽ شريعت يوحنا تائين اڳڪٿي ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬۽ جيڪڏھن اھو اوھان کي ملندو‪ ،‬اھو اھو الياس آھي‪ ،‬جيڪو اچڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪15‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪16‬پر آ ءَ ھن پيڙھي ءَ کي ڪنھن سان ڀيٽيان؟ اھو انھن ٻارن وانگر آھي جيڪو بازارن ۾ ويھي پنھنجي ساٿين کي سڏي‪،‬‬ ‫‪9‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪17‬۽ چوڻ لڳا ته‪ ،‬اسان توھان کي پائپ وڄائي‪ ،‬۽ توھان ناچ نه ڪيو آھي ‪.‬اسان توھان تي ماتم ڪيو آھي‪ ،‬۽ توھان ماتم نه ڪيو آھي‪.‬‬ ‫يحي نہ کائيندو ۽ نہ پيتو ۽ چون ٿا تہ ”ھن کي شيطان آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو ي‬ ‫‪19‬ابن ⁠آدم کائيندو پيئندو آيو ۽ چون ٿا تہ ”ڏسو ھڪڙو پيٽو ۽ شرابي آھي‪ ،‬محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن جو دوست آھي ‪.‬پر عقل ان جي‬ ‫اولد جو حق آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن توبھہ نہ ڪيو‪.‬‬ ‫ويا‪،‬‬ ‫ڪيا‬ ‫ڪم‬ ‫وڏا‬ ‫وڏا‬ ‫سندس‬ ‫۾‬ ‫جن‬ ‫ڪيو‪،‬‬ ‫شروع‬ ‫پائڻ‬ ‫ڀاڪر‬ ‫کي‬ ‫شھرن‬ ‫‪20‬پوَ ھن انھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫!ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اھي زبردست ڪم‪ ،‬جيڪي اوھان ۾ ڪيا ويا‬ ‫‪21‬افسوس آھي تو تي اي چورازين !افسوس آھي تو تي‪ ،‬بيت ايدا‬ ‫ء‬ ‫آھن‪ ،‬سي اور ۽ ايدا ۾ ڪيا وڃن ھا‪ ،‬تہ اھي گھڻو وقت اڳي ئي ٽٽل ڪپھہ ۽ خاڪ ۾ پشيمان ٿين ھا‪.‬‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو‪ ،‬اوھان کان‪.‬‬ ‫‪22‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قيامت جي ڏينھن اور ۽ ايدا ء‬ ‫د‬ ‫س‬ ‫دوم‪ ،‬يءا يءجي عءلدونء‬ ‫‪23‬وَ ء ينت د يم فءي يالء ير ء‬ ‫وم النذءي فءي يال ءجا ءھدء‪ ،‬ل ء ين تءجي عء ءل ءمنء يالعء ءظ ءيم ء ء‬ ‫ء‬ ‫ض يالقء ير دح ء‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪24‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قيامت جي ڏينھن سدوم جي ملڪ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو تو انھن ڳالھين کي سياڻن ۽‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي پي دَ‪ ،‬آسمان ۽ زمين جا مالڪ‪ ،‬آ ءَ تنھنجو شڪرگذار آھيان‪،‬‬ ‫‪25‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سمجھدارن کان لڪايو آھي ۽ انھن کي ننڍڙن ٻارن تي ظاھر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي نظر ۾ چڱو پيو‪.‬‬ ‫‪26‬ائين ئي ابا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬سڀ شيون مون کي منھنجي پي دَ جي حوالي ڪيون ويون آھن ‪:‬۽ ڪوبہ ماڻھو پٽ کي نہ ٿو سڃاڻي پر پي دَ ‪.‬نڪي پي دَ کي ڪوبہ‬ ‫سواَ پٽ‪ ،‬۽ اھو جنھن تي پٽ کيس ظاھر ڪندو‪.‬‬ ‫ڄاڻي ٿو‬ ‫ء‬ ‫‪28‬اوھين سڀيئي محنتي ۽ ڳري بار ٿيل آھيو‪ ،‬مون وٽ اچو ۽ آ ءَ اوھان کي آرام ڏيندس‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ نرم دل آھيان ۽ دل ۾ گھٽ آھيان ‪:‬۽ توھان پنھنجي روح کي آرام ملندا‪.‬‬ ‫‪29‬منھنجو جوڙو پاڻ تي کڻو ۽ مون کان سکو‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ڇالَ ⁠جو منھنجو جوڙو سولو آھي ۽ منھنجو بار ھلڪو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫عيسي سبت جي ڏينھن اءنء مان لنگھيو ‪.‬۽ سندس شاگردن کي بک لڳي‪ ،‬۽ اءنء جا ڪن لدٽي کائڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ مھل‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پر جڏھن فريسين اھو ڏٺو تڏھن چيائون تہ ”ڏس‪ ،‬تنھنجا شاگرد اھڙا ڪم ڪن ٿا‪ ،‬جيڪي سبت جي ڏينھن ڪرڻ جائز نہ آھن‪.‬‬ ‫‪3‬پر ھن انھن کي چيو تہ ”ڇا اوھان اھو نہ پڙھيو آھي تہ دائود ڇا ڪيو ھو‪ ،‬جڏھن ھو بکايل ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪.‬‬ ‫لَ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬پر رڳو‬ ‫لَ جائز نہ ھئي ۽ نڪي انھن ء‬ ‫‪4‬ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ داخل ٿيو ۽ نذر جي ماني کائي‪ ،‬جيڪا ھن ء‬ ‫لَ؟‬ ‫ڪاھنن ء‬ ‫‪5‬يا اوھان شريعت ۾ نہ پڙھيو آھي تہ سبت جي ڏينھن تي ھيڪل جا ڪاھن سبت جي ڏينھن کي بي ⁠عيب ٿا چون؟‬ ‫جاَ تي ھيڪل کان بہ ھڪڙو وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪6‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھن ء‬ ‫‪7‬پر جيڪڏھن توھان ڄاڻو ھا تہ ھن جو مطلب ڇا آھي‪ ،‬آ ءَ رحم ڪريان ھا ۽ قرباني نہ ڪريان‪ ،‬توھان ڏوھارين کي ڏوھاري نہ ٺھرائي‬ ‫ھا‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم سبت جي ڏينھن جو خداوند آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬جڏھن ھو اتان روانو ٿيو‪ ،‬تڏھن انھن جي عبادت ⁠خاني ۾ ويو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ھٿ سڪي ويو ھو ‪.‬انھن کانئس پڇيو تہ ”ڇا سبت جي ڏينھن شفا ڏيڻ جائز آھي؟ ته جيئن مٿس الزام‬ ‫لڳائين‪.‬‬ ‫‪11‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان مان ڪھڙو ماڻھو ھوندو‪ ،‬جنھن وٽ ھڪڙي رڍ ھجي ۽ جيڪڏھن اھا سبت جي ڏينھن کڏ ۾ ڪري پوي‪،‬‬ ‫تہ ڇا ھو ان کي پڪڙي ٻاھر نہ ڪڍندو؟‬ ‫‪12‬پوَ ھڪڙو ماڻھو رڍ کان ڪيترو بھتر آھي؟ تنھنڪري سبت جي ڏينھن تي چڱا ڪم ڪرڻ جائز آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پوَ ھن ماڻھو ءَ کي چيو تہ ”پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪر ‪.‬۽ ان کي اڳتي وڌايو؛ ۽ اھو مڪمل طور تي بحال ڪيو ويو‪ ،‬ٻين وانگر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ ھن جي خلف ڪائونسل ٺاھيائين تہ ڪيئن کيس برباد ڪن‪.‬‬ ‫عيسي کي اھا خبر پئي تڏھن ھو اتان ھليو ويو‪ ،‬۽ وڏا ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا ۽ ھن انھن سڀني کي چڱو ڀلو ڪيو‪.‬‬ ‫‪15‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬۽ کين تاڪيد ڪيائين تہ کيس ظاھر نہ ڪن‪.‬‬ ‫لَ تہ اھا ڳالھہ پوري ٿئي جيڪا يسعياہ نبي ءَ جي چوڻ موجب‪،‬‬ ‫‪17‬انھي ءَ ء‬ ‫‪18‬ڏسو منھنجو خادم‪ ،‬جنھن کي مون چونڊيو آھي ‪.‬منھنجو پيارو‪ ،‬جنھن ۾ منھنجو روح خوش آھي ‪:‬مان پنھنجو روح مٿس رکندس‪ ،‬۽ ھو‬ ‫غير قومن کي فيصلو ڪندو‪.‬‬ ‫‪19‬ھو نه ڪوشش ڪندو‪ ،‬نڪي روئندو ‪.‬نه ئي ڪو ماڻھو سندس آواز گھٽين ۾ ٻڌندو‪.‬‬ ‫‪20‬سڙيل سرن کي ٽوڙي نه سگھندو‪ ،‬۽ تماڪ ڇڪيندڙ عين کي نه ٻرندو‪ ،‬جيستائين اھو فيصلو فتح ڏانھن نہ موڪلي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ غير قومون ھن جي نالي تي ڀروسو ڪندا‪.‬‬ ‫‪22‬پوَ ھن وٽ ھڪڙي انڌي ۽ گونگي شيطان کي آندو ويو‪ ،‬جنھن کيس شفا ڏني‪ ،‬ايتري قدر جو انڌا ۽ گونگا ڳالھائي ۽ ڏسندا رھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬سڀئي ماڻھو حيران ٿي ويا ۽ چيائون تہ ”ڇا ھي دائود جو پٽ نہ آھي؟‬ ‫‪24‬پر جڏھن فريسين اھو ٻڌو تڏھن چيائون تہ ”ھي ماڻھو ڀوت نہ ٿو ڪڍي‪ ،‬پر شيطانن جي سردار بعلزبول جي مدد سان‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي انھن جي سوچن کي سمجھي کين چيو تہ ”جنھن بادشاھت ۾ ڦاٿل آھي‪ ،‬سا ويران ٿيندي ‪.‬۽ ھر شھر يا گھر پاڻ ۾ ورھايل نه‬ ‫ي‬ ‫بيٺو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سندس بادشاھي ڪيئن قائم رھندي؟‬ ‫‪26‬۽ جيڪڏھن شيطان شيطان کي ڪڍي ٿو‪ ،‬اھو پاڻ ۾ ورھايل آھي ء‬

‫‪10‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪27‬۽ جيڪڏھن آ ءَ بعلزبول جي مدد سان ڀوتن کي ڪڍان‪ ،‬تہ اوھان جا ٻار ڪنھن جي مدد سان انھن کي ڪڍن؟ تنھن ڪري اھي توھان‬ ‫جا جج ھوندا‪.‬‬ ‫پوَ خدا جي بادشاھت اچي پھتي آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪڍان‪،‬‬ ‫کي‬ ‫ڀوتن‬ ‫سان‬ ‫مدد‬ ‫جي‬ ‫روح‬ ‫جي‬ ‫خدا‬ ‫َ‬ ‫آ‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪28‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ انھي ءَ جي جو ھو پھريائين طاقتور ماڻھو ءَ‬ ‫پوَ ڪيئن ٿي سگھي ٿو ڪنھن زورآور ماڻھو ءَ جي گھر ۾ گھڙي سندس مال ڦري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬يا ء‬ ‫پوَ ھو پنھنجي گھر کي خراب ڪندو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫جڪڙي؟‬ ‫کي‬ ‫ء‬ ‫‪30‬جيڪو مون سان نه آھي سو منھنجي خلف آھي ‪.‬۽ جيڪو مون سان گڏ نه ٿو ڪري‪ ،‬ٻاھر پکڙيل آھي‪.‬‬ ‫لَ ھر قسم جو گناھ ۽ ڪفر معاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر پاڪ روح جي خلف ڪفر ماڻھن کي‬ ‫‪31‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ماڻھن ء‬ ‫معاف نہ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ جيڪو ماڻھو ابن ⁠آدم جي خلف ڪجھہ ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن کي معاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو پاڪ روح جي خلف ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن‬ ‫کي نڪي ھن دنيا ۾‪ ،‬نڪي ايندڙ دنيا ۾ بخشيو ويندو‪.‬‬ ‫‪33‬يا ته وڻ سٺو ڪر‪ ،‬۽ سندس ميوو سٺو ‪.‬يا ٻي اورت ۾ وڻ کي خراب ڪري‪ ،‬۽ سندس ميوو خراب‪ ،‬ڇاڪاڻ ته وڻ پنھنجي ميوي‬ ‫سان سڃاتو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو دل جي گھڻائي ءَ مان وات ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬اي نانگ جا نسل‪ ،‬اوھين ڪيئن بڇڙا ٿي چڱا ڳالھائي سگھو ٿا؟‬ ‫ء‬ ‫‪35‬سٺو ماڻھو دل جي سٺي خزاني مان سٺيون شيون ڪڍي ٿو‪ ،‬۽ بڇڙو ماڻھو بڇڙي خزاني مان بڇڙا شيون ڪڍي ٿو‪.‬‬ ‫‪36‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھر بيڪار ڳالھھ جيڪي ماڻھو چوندا‪ ،‬تن جو حساب ڏينھن تي ھوندو‪.‬‬ ‫‪37‬ڇالَ ⁠جو تنھنجي لفظن جي ڪري تون سچار بڻجندين‪ ،‬۽ تنھنجي لفظن جي ڪري تو کي سزا ڏني ويندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬تڏھن ڪن شريعت جي عالمن ۽ فريسينن وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي تو وٽان ڪا نشاني ڏسڻي پوندي‪.‬‬ ‫‪39‬پر ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ھڪ بڇڙو ۽ زناڪار نسل نشان ڳولي ٿو ‪.‬۽ ان کي ڪا نشاني نه ڏني ويندي‪ ،‬پر يونس نبي جي‬ ‫نشاني‪:‬‬ ‫‪40‬جيئن يونس ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون وھيل مڇي ءَ جي پيٽ ۾ رھيو ‪.‬اھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون زمين جي دل ۾‬ ‫رھندو‪.‬‬ ‫‪41‬نينوا جا ماڻھو ھن نسل سان گڏ عدالت ۾ اٿندا‪ ،‬۽ ان کي سزا ڏيندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن يونس جي تبليغ تي توبه ڪئي ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي‬ ‫يونس کان به وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ڏکڻ جي راڻي عدالت ۾ ھن نسل سان گڏ اٿندي‪ ،‬۽ ان جي مذمت ڪندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو زمين جي ڏاڪڻ کان سليمان جي حڪمت‬ ‫ٻڌڻ لَ آيو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬سليمان کان وڏو ھتي آھي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن ناپاڪ روح ماڻھو ءَ مان نڪري وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن ھو سڪل جاين ۾ گھمندو رھي ٿو‪ ،‬آرام ڳولھي ٿو‪ ،‬پر ڪنھن کي بہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫‪44‬پوَ ھن چيو تہ ”آ ءَ پنھنجي گھر موٽي ويندس جتان آ ءَ ٻاھر آيو آھيان ‪.‬۽ جڏھن ھو آيو آھي‪ ،‬تڏھن اھو ڏسندو آھي ته ان کي خالي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ويڙھيل ۽ سجايل‪.‬‬ ‫‪45‬پوَ ھو وڃي ٿو‪ ،‬۽ پاڻ سان گڏ ست ٻيا ڀوت کڻي ٿو‪ ،‬جيڪي پاڻ کان وڌيڪ بڇڙا آھن‪ ،‬۽ اھي اندر گھڙي اتي رھن ٿا‪ ،‬۽ انھي ءَ‬ ‫ء‬ ‫ماڻھو ءَ جي آخري حالت پھرين کان وڌيڪ خراب آھي ‪.‬ائين ئي ھن بڇڙي نسل ڏانھن پڻ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪46‬جڏھن ھو ماڻھن سان ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سندس ما دَ ۽ ڀائر ٻاھر بيٺا ھئا‪ ،‬جيڪي ساڻس ڳالھائڻ چاھين پيا‪.‬‬ ‫‪47‬پوَ ھڪڙي کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تنھنجي ما دَ ۽ تنھنجا ڀائر ٻاھر بيٺا آھن‪ ،‬توسان ڳالھائڻ چاھين ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪48‬پر ھن جواب ڏنو ۽ انھي ءَ کي چيو جنھن ٻڌايو تہ ”منھنجي ما دَ ڪير آھي؟ ۽ منھنجا ڀائر ڪير آھن؟‬ ‫‪49‬ھن پنھنجو ھٿ پنھنجي شاگردن ڏانھن ڊگھو ڪري چيو تہ ”ڏسو منھنجي ما دَ ۽ منھنجا ڀائر!‬ ‫‪50‬ڇالَ ⁠جو جيڪو منھنجي پي دَ جي مرضي ءَ تي عمل ڪندو‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬سو ئي منھنجو ڀا دَ‪ ،‬ڀيڻ ۽ ما دَ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫عيسي گھر مان نڪري سمنڊ جي ڪناري تي ويٺو‪.‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ ئي ڏينھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬تنھن تي وڏا ميڙ اچي گڏ ٿيا‪ ،‬جو ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ويٺو ‪.‬۽ سڄو ميڙ ڪناري تي بيٺو‪.‬‬ ‫لَ نڪتو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن انھن کي ڪيتريون ئي ڳالھيون مثالن ۾ ٻڌايون‪ ،‬تہ ”ڏسو‪ ،‬ھڪڙو ٻج پوکڻ ء‬ ‫‪4‬جڏھن ھن ٻج پوکيو تہ ڪي ٻج رستي جي پاسي ڪري پيا ۽ پکي اچي انھن کي کائي ويا‪.‬‬ ‫پوَ ادڀريا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي زمين جي اونھائي نه ھئي‪.‬‬ ‫‪5‬ڪي پٿرن جي ھنڌن تي ڪريا‪ ،‬جتي انھن کي گھڻي زمين نہ ھئي‪ ،‬۽ ء‬ ‫‪6‬۽ جڏھن سج اڀريو‪ ،‬اھي سڪي ويا ‪.‬۽ ڇاڪاڻ ته انھن جي ڪا به پاڙ نه ھئي‪ ،‬اھي سڪي ويا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ‪.‬۽ ڪنڊا اڀريا‪ ،‬۽ انھن کي دٻائي ڇڏيو‪:‬‬ ‫‪8‬پر ٻيا چڱي ءَ زمين ۾ ڪريا ۽ ميوو ڏنائين‪ ،‬ڪي سؤ ڀيرا‪ ،‬ڪي سٺ ڀيرا‪ ،‬ڪي ٽيھہ دفعا‪.‬‬ ‫‪9‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”تون انھن سان مثالن ۾ ڇو ٿو ڳالھائي؟‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو ڏنو ويو آھي اوھان کي آسمان واري بادشاھت جي اسرار جي‪ ،‬پر انھن کي نہ ڏني ويئي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو جنھن وٽ آھي‪ ،‬تنھن کي ڏنو ويندو ۽ وٽس وڌيڪ گھڻائي ھوندي‪ ،‬پر جنھن وٽ نہ آھي تنھن کان اھو کسي ورتو ويندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪو وٽس آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڏسندي بہ نہ ٿا ڏسن ‪.‬۽ ٻڌڻ سان نه ٻڌن ٿا‪ ،‬نه سمجھن ٿا‪.‬‬ ‫‪13‬تنھنڪري آ ءَ انھن سان مثالن ۾ ڳالھايان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬انھن ۾ يسعياہ جي پيشنگوئي پوري ٿي‪ ،‬جيڪا چوي ٿي تہ ”اوھين ٻڌندا پر سمجھندا نہ ‪.‬۽ ڏسندي ڏسندين‪ ،‬۽ نه ڏسندين‪.‬‬ ‫‪11‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪15‬ڇالَ ⁠جو ھنن ماڻھن جي دل خراب ٿي ويئي آھي‪ ،‬۽ سندن ڪن ٻڌڻ کان بيزار آھن ۽ سندن اکيون بند آھن ‪.‬متان اھي ڪنھن وقت‬ ‫ء‬ ‫پنھنجين اکين سان ڏسن‪ ،‬۽ پنھنجن ڪنن سان ٻڌن‪ ،‬۽ پنھنجي دل سان سمجھن‪ ،‬۽ تبديل ٿي وڃن‪ ،‬۽ مان انھن کي شفا ڏيان‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڏسن ٿيون ۽ اوھان جا ڪن ٻڌن ٿا‪.‬‬ ‫‪16‬پر سڀاڳا آھيو اوھان جون اکيون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪيترن ئي نبين ۽ نيڪ ماڻھن جي اھا خواھش ھئي تہ اھي اھي شيون ڏسن‪ ،‬جيڪي اوھين‬ ‫ء‬ ‫ڏسو ٿا‪ ،‬پر انھن نہ ڏٺو آھي ‪.‬۽ اھي ڳالھيون ٻڌو جيڪي اوھين ٻڌو ٿا‪ ،‬پر انھن کي ٻڌو نه آھي‪.‬‬ ‫‪18‬تنھنڪري اوھين ٻج پوکيندڙ جو مثال ٻڌو‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ڪوبہ بادشاھت جو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ سمجھي نہ ٿو‪ ،‬تڏھن اھو بڇڙو اچي ٿو‪ ،‬جيڪو سندس دل ۾ پوکيل آھي سو پڪڙي ٿو ‪.‬اھو‬ ‫اھو آھي جنھن کي رستي جي پاسي کان ٻج مليو‪.‬‬ ‫‪20‬پر اھو جنھن ٻج کي پٿريلي جڳھن ۾ قبول ڪيو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ خوشيَ سان قبول ڪري ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو جڏھن ڪلم جي ڪري مصيبت يا ايذا دَ اچي ٿو‪ ،‬تڏھن‬ ‫لَ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬تنھن ھوندي بہ ھن پاڻ ۾ جڙيل نہ آھي‪ ،‬پر ٿوري وقت ء‬ ‫ھو ناراض ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪22‬اھو ئي آھي جنھن کي ڪنڊن ۾ ٻج ملي ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ‪.‬۽ ھن دنيا جي پرواھه‪ ،‬۽ دولت جي فريب‪ ،‬لفظ کي‬ ‫ڇڪيندو آھي‪ ،‬۽ ھو بيڪار ٿي ويندو آھي‪.‬‬ ‫‪23‬پر اھو آھي جنھن کي سٺي زمين ۾ ٻج ملي ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ سمجھي ٿو ‪.‬جيڪو ميوو به ڏئي ٿو‪ ،‬۽ نڪرندو‬ ‫آھي‪ ،‬ڪي سئو ڀيرا‪ ،‬ڪي سٺ‪ ،‬ڪي ٽيھه‪.‬‬ ‫‪24‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو تہ ”آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ سان مشابہت رکي ٿي جنھن پنھنجي ٻني ءَ ۾ سٺو ٻج‬ ‫پوکيو‪.‬‬ ‫‪25‬پر جڏھن ماڻھو سمھي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن سندس دشمن آيو ۽ ڪڻڪ جي ٻني ءَ ۾ ٻج پوکيائين ۽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪26‬پر جڏھن ڦٽي ڦٽي نڪتي ۽ ميوو پيدا ٿيو‪ ،‬تڏھن ٻج پڻ ظاھر ٿيا‪.‬‬ ‫پوَ ڪٿان کان ٽٽي‬ ‫‪27‬تنھنڪري گھر جي مالڪ جا نوڪر آيا ۽ کيس چيائونس تہ ”سائين‪ ،‬ڇا توھان پنھنجي پوک ۾ سٺو ٻج نہ پوکيو؟ ء‬ ‫پيو؟‬ ‫پوَ چاھين ته اسان وڃي انھن کي گڏ ڪريون؟‬ ‫‪28‬ھن انھن کي چيو تہ ”ھي ڪنھن دشمن ڪيو آھي ‪.‬نوڪرن کيس چيو‪” ،‬ڇا تون ء‬ ‫‪29‬پر ھن چيو تہ ”نه !ائين نه ٿئي ته جڏھن اوھين ڀاڄيون گڏ ڪندا‪ ،‬تڏھن انھن سان گڏ ڪڻڪ به پوکيندا‪.‬‬ ‫‪30‬اچو ته ٻنھي کي فصل جي لھڻ تائين گڏ وڌو‪ ،‬۽ لڻڻ جي وقت ۾ مان لڻندڙن کي چوندس‪" ،‬اوھين پھريائين گڏ ڪريو‪ ،‬۽ انھن کي‬ ‫ساڙڻ لَ انھن کي بنڊل ۾ ڳنڍيو‪ ،‬پر ڪڻڪ منھنجي گودام ۾ گڏ ڪريو‪.‬‬ ‫‪31‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو تہ ”آسمان واري بادشاھت سرنھن جي داڻي مثل آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي ماڻھو ءَ کڻي پنھنجي ٻني ءَ ۾‬ ‫پوکيو‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪32‬جيڪو حقيقت ۾ سڀني ٻج کان ننڍو آھي‪ ،‬پر جڏھن اڀري ٿو‪ ،‬تڏھن اھو ٻوٽن ۾ سڀ کان وڏو ٿئي ٿو ۽ ھڪڙو وڻ بڻجي وڃي ٿو‪ ،‬جو‬ ‫ھوائي پکي اچي ادن جي شاخن ۾ رھن ٿا‪.‬‬ ‫‪33‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو ‪.‬آسمان جي بادشاھت خميري جھڙي آھي‪ ،‬جيڪا ھڪڙي عورت کڻي‪ ،‬کاڌي جي ٽن ماپن ۾ لڪائي‬ ‫ڇڏي‪ ،‬جيستائين سڄو خميري ٿي ويو‪.‬‬ ‫عيسي ماڻھن کي مثالن ۾ ٻڌايون ‪.‬۽ بغير ڪنھن مثال جي ھن انھن سان نه ڳالھايو‪:‬‬ ‫‪34‬اھي سڀ ڳالھيون‬ ‫ي‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبي ءَ چيو ھو تہ ”آ ءَ مثالن ۾ وات کوليندس ‪.‬مان اھي ڳالھيون بيان ڪندس جيڪي دنيا جي بنياد کان‬ ‫‪35‬انھي ءَ ء‬ ‫ڳجھي رکيون ويون آھن‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪.‬‬ ‫‪36‬پوَ‬ ‫عيسي ميڙ کي موڪلئي گھر ۾ گھڙي ويو ۽ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان کي ٻني ءَ جي ٻج جو مثال ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪37‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جنھن سٺو ٻج پوکيو سو ابن ⁠آدم آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ميدان دنيا آھي ‪.‬سٺو ٻج بادشاھت جا ٻار آھن ‪.‬پر داڻا بڇڙا ٻار آھن‪.‬‬ ‫‪39‬اھو دشمن جنھن انھن کي پوکيو اھو شيطان آھي ‪.‬فصل دنيا جي پڇاڙي آھي؛ ۽ ڪٽڻ وارا ملئڪ آھن‪.‬‬ ‫‪40‬اھڙي ءَ طرح ٽاريون گڏ ڪري باھہ ۾ سڙي وڃن ٿيون ‪.‬ائين ئي ھن دنيا جي آخر ۾ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪41‬ابن ⁠آدم پنھنجن ملئڪن کي موڪليندو‪ ،‬۽ اھي سندس بادشاھت مان اھي سڀ شيون گڏ ڪندا‪ ،‬جيڪي ڏوھ ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن کي‬ ‫جيڪي بڇڙائي ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪42‬۽ انھن کي باھ جي باھہ ۾ اڇلئي ڇڏيندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪.‬‬ ‫لَ ڪن آھن‪ ،‬سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪43‬پوَ سچار پنھنجي پي دَ جي بادشاھت ۾ سج وانگر چمڪندا ‪.‬جنھن کي ٻڌڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪44‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي خزاني وانگر آھي جيڪو ميدان ۾ لڪيل آھي ‪.‬جنھن کي جڏھن ماڻھو لھي ٿو تڏھن لڪائي ٿو ۽ ان‬ ‫لَ وڃي ٿو ۽ پنھنجو سمورو مال وڪڻي ٿو ۽ اھو ميدان خريد ڪري ٿو‪.‬‬ ‫جي خوشي ءَ ء‬ ‫‪45‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي سوداگر وانگر آھي‪ ،‬جيڪي سٺا موتي ڳولي رھيا آھن‪.‬‬ ‫‪46‬جڏھن ھن کي ھڪڙو وڏو قيمتي موتي مليو‪ ،‬تڏھن وڃي پنھنجو سڀ ڪجھ وڪڻي خريد ڪيائين‪.‬‬ ‫‪47‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي ڄار وانگر آھي‪ ،‬جيڪو سمنڊ ۾ اڇليو ويو‪ ،‬۽ ھر قسم جو گڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪48‬جڏھن ادھو ڀرجي ويو تڏھن ھو ڪنڌي ءَ تي لٿا ۽ ويھي رھيا ۽ سٺيون شيون گڏ ڪن ٿا‪ ،‬پر خراب کي اڇلئي ڇڏيون‪.‬‬ ‫‪49‬ائين ئي ٿيندو دنيا جي پڇاڙي ءَ ۾ ‪:‬ملئڪ ٻاھر نڪرندا‪ ،‬۽ نيڪن مان بڇڙن کي ڌار ڪندا‪،‬‬ ‫‪50‬۽ انھن کي باھ جي بھٽي ۾ اڇلئي ڇڏيندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽڻ ھوندو‪.‬‬ ‫‪51‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھي سڀ ڳالھيون سمجھي آيا آھيو ڇا؟ اھي کيس چون ٿا‪ ،‬ھائو‪ ،‬خداوند‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪52‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”تنھنڪري ھر ھڪ لکندڙ‪ ،‬جنھن کي آسمان واري بادشاھت جي تعليم ڏني وڃي ٿي‪ ،‬سو انھي ءَ ماڻھو ءَ‬ ‫ء‬ ‫وانگر آھي‪ ،‬جيڪو گھر جي مالڪ آھي‪ ،‬جيڪو پنھنجي خزاني مان نيون ۽ پراڻيون شيون ڪڍي ٿو‪.‬‬ ‫‪12‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن مثالن کي پورو ڪري چڪو‪ ،‬تڏھن اتان ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪53‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪54‬جڏھن ھو پنھنجي ملڪ ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن انھن کي انھن جي عبادت ⁠خاني ۾ ائين سيکاريائين جو اھي حيران ٿي ويا ۽ چيائونس تہ ”ھن‬ ‫ماڻھو ءَ وٽ ھي ڏاھپ ۽ اھي وڏا ڪم ڪٿان آيا؟‬ ‫‪55‬ڇا ھي ڪارخانيدار جو پٽ ناھي؟ ڇا سندس ما دَ مريم نه سڏجي؟ ۽ سندس ڀائر‪ ،‬جيمس ۽ يوسيس‪ ،‬شمعون ۽ يھوداہ؟‬ ‫پوَ ھن ماڻھو ءَ وٽ اھي سڀ شيون ڪٿان آيون؟‬ ‫‪56‬۽ سندس ڀينرون‪ ،‬ڇا اھي سڀيئي اسان سان گڏ آھن؟ ء‬ ‫سواَ پنھنجي وطن ۽ پنھنجي گھر ۾‪.‬‬ ‫سواَ نہ آھي‪،‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”پيغمبر جي عزت کان‬ ‫‪57‬۽ اھي مٿس ناراض ٿيا ‪.‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪58‬۽ انھن جي بي ايماني ءَ جي ڪري ھن اتي ڪيترائي وڏا ڪم نہ ڪيا‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫عيسي جي نالي جي خبر ٻڌي‪،‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ مھل ھيروديس بادشاھه‬ ‫ي‬ ‫‪2‬۽ پنھنجن نوڪرن کي چيائين تہ ”ھي آھي يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو ‪.‬ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي ‪.‬۽ تنھن ڪري عظيم ڪم ھن ۾ پاڻ‬ ‫کي ظاھر ڪن ٿا‪.‬‬ ‫يحي کي پڪڙي کيس قيد ڪيو ھو ۽ سندس ڀا دَ فلپس جي زال ھيرودياس جي ڪري جيل ۾ وڌو ھو‪.‬‬ ‫ھيروديس‬ ‫‪3‬ڇالَ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو يوحنا ھن کي چيو تہ ”توکي اھو جائز نہ آھي جو ھي ءَ ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھنن کيس نبي ڪري ورتو‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن ھن کي مارڻ گھري تہ ميڙ کان ڊڄي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پر جڏھن ھيروديس جي سالگرھ جو ڏينھن ھو‪ ،‬تڏھن ھيرودياس جي ڌي ءَ انھن جي اڳيان ناچ ڪري ھيروديس کي خوش ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن ھن قسم کڻي واعدو ڪيو تہ جيڪو ڪجھہ گھرندو سو ڏيندو‪.‬‬ ‫‪8‬پوَ ھن پنھنجي ما دَ جي ھدايت کان اڳ ۾ چيو تہ ”ھتي مون کي يوحنا بپتسما جو مٿو چارجر ۾ ڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬پوَ بادشاھہ کي افسوس ٿيو‪ ،‬پر انھي ءَ قسم جي خاطر ۽ جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويھي رھيا ھئا‪ ،‬تن اھو حڪم ڏنو تہ اھو کيس ڏنو‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ موڪليائين تہ جيل ۾ يوحنا جو مٿو پٽيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬پوَ سندس مٿو چارجر ۾ آندو ويو‪ ،‬۽ ڇوڪري ءَ کي ڏنو ويو‪ ،‬۽ اھو پنھنجي ما دَ ڏانھن وٺي آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪12‬تنھن تي سندس شاگرد آيا ۽ لش کڻائي دفن ڪيائون ۽ وڃي‬ ‫ي‬ ‫جاَ ڏانھن روانو ٿيو ۽ جڏھن ماڻھن اھو ٻڌو تڏھن ھو شھرن مان‬ ‫‪13‬جڏھن‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن ھو ادتان ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ھڪڙي ويران ء‬ ‫ي‬ ‫سندس پٺيان پيادل ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪14‬پوَ‬ ‫عيسي ٻاھر نڪتو ۽ ھڪڙو وڏو ميڙ ڏٺائين‪ ،‬جو کين انھن تي رحم اچي ويو ۽ ھن انھن جي بيمارن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جاَ آھي ۽ وقت گذري چڪو آھي ‪.‬ميڙ کي موڪليو ته ھو ڳوٺن ۾‬ ‫‪15‬جڏھن شام ٿي تہ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”ھي دَ ويران ء‬ ‫لَ کاڌو خريد ڪن‪.‬‬ ‫وڃن ۽ پاڻ ء‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ھنن کي وڃڻ جي ضرورت نہ آھي ‪.‬توھان انھن کي کائڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪17‬انھن کيس چيو تہ ”اسان وٽ ھتي رڳو پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون آھن‪.‬‬ ‫‪18‬ھن چيو تہ ”ھنن کي مون وٽ وٺي اچ‪.‬‬ ‫‪19‬ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ھو گھاس تي ويھي رھن ۽ پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کڻي آسمان ڏانھن نھاري دعا گھريائين ۽ مانيون پنھنجي‬ ‫شاگردن کي ڏنائين ۽ شاگردن ميڙ کي ڏنائين‪. .‬‬ ‫‪20‬پوَ انھن سڀني کاڌو ۽ ڀرجي ويا ۽ انھن ٽڪرن مان جيڪي ٻارھن ٽوڪريون ڀرجي رھيا ھئا تن مان ڪڍيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫سواَ اٽڪل پنج ھزار مرد ھئا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيڪي کاڌو کائين تن ۾ عورتن ۽ ٻارن کان‬ ‫ء‬ ‫لَ جھليو ۽ انھي ءَ کان اڳي ٻي ءَ ڀر ھليو‪ ،‬جڏھن ھو ميڙ کي روانو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪22‬تنھن تي‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي جھاز ۾ چڙھڻ ء‬ ‫ي‬ ‫لَ ڌاران ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جڏھن شام ٿي تہ ھو ادتي اڪيلو ھو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ميڙ کي روانو ڪري‪ ،‬دعا گھرڻ ء‬ ‫‪24‬پر ٻيڙي ھاڻي سمنڊ جي وچ ۾ ھئي‪ ،‬لھرن سان ٽڪرائجي وئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھواَ جي برخلف ھئي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ رات جي چوٿين پڄاڻي تي عيسي انھن وٽ ويو‪ ،‬سمنڊ تي پيادل‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن شاگردن کيس سمنڊ تي ھلندي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پريشان ٿي چوڻ لڳا تہ ”ھي ڪو ڀوت آھي ‪.‬۽ اھي ڊڄي رڙ ڪئي‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”خوش رھو ‪.‬اھو مان آھيان؛ ڊڄو نه‪.‬‬ ‫‪27‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن اھو تون آھين تہ مون کي حڪم ڪر تہ پاڻي ءَ تي تو وٽ اچان‪.‬‬ ‫عيسي ڏانھن‪.‬‬ ‫‪29‬ھن چيو تہ اچو ‪.‬جڏھن پطرس ٻيڙي ءَ مان ھيٺ لٿو تہ پاڻي ءَ تي ھلڻ لڳو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪30‬پر جڏھن ھوا کي زور سان ڏٺائين‪ ،‬تڏھن ڊڄي ويو ‪.‬۽ ٻڏڻ شروع ڪيو‪ ،‬ھن رڙ ڪري چيو‪" ،‬خداوند‪ ،‬مون کي بچايو‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس پڪڙي چيو تہ ”اي ٿورڙو ايمان وارو‪ ،‬تو کي شڪ ڇو پيو؟‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪32‬جڏھن ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ويا تہ وا دَ بند ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪33‬پوَ جيڪي ٻيڙي ءَ ۾ ھئا سي آيا ۽ سندس پوڄا ڪيائونس تہ ”سچ ۾ تون خدا جو فرزند آھين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جڏھن ھو پار ڪري گنيسرت جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن انھي ءَ ھنڌ جي ماڻھن کي ھن جي خبر پيئي‪ ،‬تڏھن اھي انھي ءَ سڄي ملڪ ۾ موڪليائون‪ ،‬جيڪي بيمار ھئا‪ ،‬تن کي وٽس وٺي آيا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ کيس عرض ڪيائون تہ رڳو ھن جي ڪپڙي جي ڇٽي ءَ کي ڇھون‪ ،‬۽ جيترا ھٿ ھليا سي سھڻا ٿي ويا‪.‬‬

‫‪13‬‬

‫ميٿيو‬

‫باب ‪15‬‬ ‫عيسي وٽ شريعت جا عالم ۽ فريسي آيا‪ ،‬جيڪي يروشلم جا ھئا ۽ چيائونس‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي پنھنجا ھٿ نہ ڌوئن جڏھن ماني کائيندا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬تنھنجا شاگرد بزرگن جي روايتن جي ڀڃڪڙي ڇو ٿا ڪن؟‬ ‫ء‬ ‫‪3‬پر ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين بہ پنھنجي رسم موجب خدا جي حڪم جي ڀڃڪڙي ڇو ٿا ڪريو؟‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو خدا حڪم ڏنو آھي تہ ”پنھنجي پي دَ ۽ ما دَ جي عزت ڪر‪ ،‬۽ جيڪو پنھنجي پي دَ يا ما دَ کي لعنت ڪري‪ ،‬تنھن کي موت‬ ‫ء‬ ‫جي سزا ڏي‪.‬‬ ‫‪5‬پر اوھين چئو ٿا تہ جيڪوبہ پنھنجي پي دَ يا ما دَ کي چوندو تہ اھو ھڪڙو تحفو آھي‪ ،‬جنھن مان تو کي مون مان فائدو ٿئي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ پنھنجي پي دَ يا ما دَ جي عزت نہ ڪريو‪ ،‬ھو آزاد رھندو ‪.‬اھڙي ءَ طرح توھان پنھنجي روايتن سان خدا جي حڪم کي بي اثر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬اي رياڪارو‪ ،‬يسعياہ چڱي ءَ طرح پيشنگوئي ڪئي آھي اوھان بابت‪،‬‬ ‫‪8‬ھي ماڻھو پنھنجي وات سان منھنجي ويجھو اچي ٿو‪ ،‬۽ پنھنجن چپن سان منھنجي عزت ڪري ٿو ‪.‬پر انھن جي دل مون کان پري آھي‪.‬‬ ‫‪9‬پر اھي منھنجي عبادت اجائي ٿا ڪن‪ ،‬سيکارين ٿا ماڻھن جا حڪم‪.‬‬ ‫‪10‬فءقءا ءل ءمنء يال ءمجي عء ءل فءقءالء« ‪ َ:‬ء ين ت ء يعلء دم يوا‪:‬‬ ‫‪11‬جيڪو وات ۾ وڃي ٿو سو ماڻھو ءَ کي پليت نٿو ڪري ‪.‬پر جيڪو وات مان نڪرندو آھي‪ ،‬اھو انسان کي ناپاڪ ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪12‬تڏھن سندس شاگرد آيا ۽ چيائونس تہ ”تون ڄاڻين ٿو ڇا تہ فريسين ھي ڳالھيون ٻڌي ناراض ٿيا آھن؟‬ ‫‪13‬پر ھن وراڻيو تہ ”ھر پوک‪ ،‬جيڪو منھنجي آسماني پي دَ نہ پوکيو آھي‪ ،‬سو پوکيو ويندو‪.‬‬ ‫‪14‬انھن کي ڇڏي ڏيو ‪:‬اھي انڌن جا انڌا اڳواڻ آھن ‪.‬۽ جيڪڏھن انڌو انڌي ءَ جي اڳواڻي ڪندو‪ ،‬ته ٻئي کڏ ۾ ڪري ويندا‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪.‬‬ ‫‪15‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اسان کي ھي مثال ء‬ ‫عيسي چيو تہ ”اوھين اڃا تائين بي سمجھ آھيو ڇا؟‬ ‫‪16‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪17‬ڇا توھان اڃا تائين نہ ٿا سمجھو تہ جيڪو وات ۾ داخل ٿئي ٿو سو پيٽ ۾ وڃي ٿو ۽ ٻاھر ڪڍيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬پر جيڪي شيون وات مان نڪرنديون آھن سي دل مان نڪرنديون آھن ‪.‬۽ اھي ماڻھو ءَ کي ناپاڪ ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪19‬ڇالَ ⁠جو دل مان بڇڙا خيال‪ ،‬قتل‪ ،‬زنا‪ ،‬زنا‪ ،‬چوريون‪ ،‬ڪوڙي شاھدي‪ ،‬ڪفر‪ ،‬نڪرندا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪20‬اھي شيون آھن جيڪي ماڻھو ءَ کي پليت ڪن ٿيون‪ ،‬پر اڻڄاڻ ھٿن سان کائڻ ماڻھو ءَ کي پليت نہ ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪21‬پوَ‬ ‫عيسي اتان روانو ٿيو ۽ اور ۽ ايدا جي ڪنارن ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪22‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ڪنعان جي عورت انھن ئي ساحلن مان نڪرندي ھئي ۽ کيس رڙ ڪري چيائين تہ ”اي خداوند ابن داؤد‪ ،‬مون تي‬ ‫رحم ڪر ‪.‬منھنجي ڌي ءَ ھڪ شيطان سان سخت ڪاوڙيل آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ عرض ڪيائون تہ ”ھن کي موڪل ڏيو ‪.‬ڇو ته ھو ءَ اسان جي پٺيان‬ ‫‪23‬پر ھن کيس ھڪ لفظ بہ نہ چيو‬ ‫ء‬ ‫روئي ٿي‪.‬‬ ‫‪24‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”آ ءَ نہ موڪليو ويو آھيان پر بني اسرائيل جي گھر جي گم ٿيل رڍن ڏانھن‪.‬‬ ‫‪25‬پوَ ھو ءَ آئي ۽ کيس سجدو ڪندي چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬منھنجي مدد ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”ٻارن جي ماني کڻي ڪتن ڏانھن اڇلئڻ مناسب نہ آھي‪.‬‬ ‫‪27‬پوَ ھن چيو تہ ”سچ‪ ،‬خداوند‪ ،‬اڃا ڪتا کائيندا آھن انھن ٽڪرن مان جيڪي پنھنجن مالڪن جي ميز تان ڪرندا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تنھنجو ايمان وڏو آھي‪ ،‬جيئن تون گھرين تيئن تو سان ٿئي ‪.‬۽ سندس ڌي ءَ ان ئي ڪلڪ کان‬ ‫تي‬ ‫‪28‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫ٺيڪ ٿي وئي‪.‬‬ ‫‪29‬عيسي اتان روانو ٿي گليل ڍنڍ جي ويجھو آيو ‪.‬۽ ھڪ جبل تي چڙھي ويو‪ ،‬۽ اتي ويٺو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫د‬ ‫عيسي جي پيرن تي اڇلئي ڇڏيائون ‪.‬۽ ھن انھن‬ ‫کي‬ ‫تن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫ئي‬ ‫گھڻا‬ ‫ٻيا‬ ‫۽‬ ‫نڊا‬ ‫ٽ‬ ‫گونگا‪،‬‬ ‫انڌا‪،‬‬ ‫منڊا‪،‬‬ ‫گڏ‬ ‫سان‬ ‫پاڻ‬ ‫جيڪي‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫وٽس‬ ‫ميڙ‬ ‫‪30‬وڏا‬ ‫ي‬ ‫کي شفا ڏني‪:‬‬ ‫‪31‬ايتري قدر جو ميڙ عجب ۾ پئجي ويو‪ ،‬جڏھن انھن ڏٺو تہ گونگا ڳالھائي سگھن ٿا‪ ،‬ٽنڊا سڄا آھن‪ ،‬منڊا ھلندا آھن ۽ انڌا ڏسندا آھن‪ ،‬۽‬ ‫انھن بني اسرائيل جي خدا جي واکاڻ ڪئي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو مون سان گڏ ھاڻي ٽن‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”مون کي ماڻھن تي رحم اچي ٿو‪،‬‬ ‫‪32‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لَ ڪجھہ بہ ڪونھي‪ ،‬۽ آ ءَ انھن کي روزا رکي موڪلئي نہ ڏيندس‪ ،‬متان اھي رستي ۾ بيھوش ٿين‪.‬‬ ‫ڏينھن کان بيٺا آھن‪ ،‬وٽن کائڻ ء‬ ‫‪33‬تنھن تي سندس شاگردن پڇيس تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ ايتري ماني ڪٿان ھجي‪ ،‬جو ايتري وڏي ميڙ کي ڀرجي؟‬ ‫‪34‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ ۽ چيائون ته‪ ،‬ست‪ ،‬۽ چند ننڍيون مڇيون‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ”زمين تي ويھي رھو‪.‬‬ ‫‪36‬پوَ ھن ست مانيون ۽ مڇيون ورتيون ۽ شڪر ڪري ٽوڙي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين ۽ شاگردن ميڙ کي ڏنائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ انھن ست ٽوڪريون ڀري ڇڏيون‪.‬‬ ‫‪37‬پوَ انھن سڀيئي کاڌو ۽ ڀاڪر پائي ڀاڪر پاتائون‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ چار ھزار مرد ھئا‪.‬‬ ‫‪38‬۽ جيڪي کائين تن ۾ عورتن ۽ ٻارن کان‬ ‫ء‬ ‫‪39‬ھن ميڙ کي روانو ڪيو ۽ ٻيڙي ءَ تي چڙھي مگدلي ءَ جي ساحلن ۾ آيو‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬فريسي بہ ادوقين سان گڏ آيا ۽ کيس آزمائي رھيا ھئا تہ ھو کين آسمان مان ڪا نشاني ڏيکاري‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان ڳاڙھو آھي‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جڏھن شام ٿئي ٿي‪ ،‬تڏھن اوھين چئو ٿا تہ موسم سٺي ٿيندي‪،‬‬ ‫ء‬

‫‪14‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪3‬۽ ابح جو‪ ،‬اھو ڏينھن خراب موسم ھوندو ‪:‬آسمان ڳاڙھو ۽ ھيٺ لھي رھيو آھي ‪.‬اي منافقو‪ ،‬تون آسمان جو منھن سمجھين ٿو ‪.‬پر ڇا‬ ‫اوھين زماني جي نشانين کي سمجھي نٿا سگھو؟‬ ‫‪4‬ھڪڙو بڇڙو ۽ زناڪار نسل ھڪڙي نشاني ڳولي ٿو ‪.‬۽ ان کي ڪوبه نشان نه ڏنو ويندو‪ ،‬پر يونس نبي جي نشاني ‪.‬۽ ھو انھن کي ڇڏي‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن سندس شاگرد ٻئي پاسي آيا‪ ،‬تڏھن ماني کڻڻ وسري ويا‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”خبردار ٿجو ۽ فريسين ۽ ادوقين جي خميري ءَ کان ھوشيار ٿجو‪.‬‬ ‫‪6‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪7‬اھي پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا تہ ”اھو آھي جو اسان ماني نہ ورتي آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين ماني نہ کڻي آيا‬ ‫عيسي سمجھيو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اي ٿورا ايمان وارا‪ ،‬ڇو ٿا پاڻ ۾ ڇو ٿا بحث ڪريو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھيو؟‬ ‫‪9‬ڇا توھان اڃا تائين نہ ٿا سمجھو‪ ،‬۽ نڪي ياد آھي پنجن مانيون پنج ھزارن جي‪ ،‬۽ اوھان ڪيتريون ٽوڪريون کنيا؟‬ ‫‪10‬نڪي ست مانيون چار ھزارن جون‪ ،‬۽ ڪيتريون ٽوڪريون کڻي ويا؟‬ ‫‪11‬اوھين ڪيئن نہ ٿا سمجھو تہ مون اوھان کي ماني ءَ بابت نہ چيو آھي‪ ،‬تہ جيئن اوھين فريسين ۽ ادوقين جي خميري کان ھوشيار‬ ‫رھو؟‬ ‫‪12‬پوَ انھن کي سمجھ ۾ آيو تہ ھو کين ماني ءَ جي خميري ءَ کان نہ‪ ،‬پر فريسين ۽ ادوقين جي تعليم کان خبردار رھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي قيصريہ فلپي جي ڪنارن ۾ آيو‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن کان پڇيائين تہ ”ماڻھو ڪير ٿا چون تہ آ ءَ ابن ⁠آدم آھيان؟‬ ‫‪13‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪14‬انھن چيو تہ ”ڪي چون ٿا تہ تون يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو آھين‪ ،‬ڪي چون ٿا تہ الياس ‪.‬۽ ٻيا‪ ،‬يرمياس‪ ،‬يا نبين مان ھڪڙو‪.‬‬ ‫‪15‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين چئو ٿا تہ آ ءَ ڪير آھيان؟‬ ‫‪16‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”تون مسيح آھين‪ ،‬جيئري خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو تو تي گوشت ۽ رت نہ‪ ،‬پر منھنجي پي دَ جيڪو آسمان‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”سڀاڳو آھين تون‪ ،‬شمعون برجونا‪،‬‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫۾ آھي‪ ،‬ظاھر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ آ ءَ تو کي چوان ٿو تہ تون ئي پطرس آھين ۽ انھي ءَ پٿر تي آ ءَ پنھنجو چرچ ٺاھيندس ‪.‬۽ دوزخ جا دروازا ان تي غالب نه ٿيندا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ مان توکي آسمان جي بادشاھت جون ڪنجيون ڏيندس ‪:‬۽ جيڪو تون زمين تي ڳنڍيندين سو آسمان ۾ بند ڪيو ويندو‪ ،‬۽ جيڪو تون‬ ‫زمين تي ڇڏائيندين سو آسمان ۾ کليل ھوندو‪.‬‬ ‫عيسي مسيح آھي‪.‬‬ ‫‪20‬پوَ ھن پنھنجن شاگردن کي تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائن تہ اھو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي ٻڌائڻ لڳو تہ ڪيئن کيس يروشلم ڏانھن وڃڻو آھي ۽ اتي جي بزرگن‪ ،‬سردار ڪاھنن‬ ‫وٺي‬ ‫کان‬ ‫وقت‬ ‫َ‬ ‫‪21‬انھي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫۽ شريعت جي عالمن جون ڪيتريون ئي تڪليفون سھڻو آھي ۽ کيس قتل ڪيو ويندو ۽ ٽئين ڏينھن تي وري جيئرو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬تڏھن پطرس ھن کي پڪڙي ڇينڀڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو توکان پري ھجي‪ ،‬اھو تو کي نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو تون انھن شين جو ذائقو‬ ‫لَ ڏوھاري آھين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬پر ھو منھن موڙي پطرس کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل‪ ،‬شيطان‪ ،‬تون مون ء‬ ‫نہ ٿو رکين جيڪي خدا جون آھن پر ماڻھن جون آھن‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”جيڪڏھن ڪو منھنجي پٺيان ھلڻ گھري تہ اھو پنھنجو پاڻ کي رد ڪري ۽ پنھنجو اليب‬ ‫‪24‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫کڻي منھنجي پٺيان ھلي‪.‬‬ ‫‪25‬ڇالَ ⁠جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو ۽ جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو سو اھا لھندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالَ ⁠جو ماڻھو ءَ کي ڪھڙو فائدو آھي‪ ،‬جيڪڏھن ھو سڄي دنيا حاال ڪري ۽ پنھنجو جان وڃائي ڇڏي؟ يا ماڻھو پنھنجي جان جي‬ ‫ء‬ ‫بدلي ۾ ڇا ڏيندو؟‬ ‫پوَ ھو ھر ماڻھو ءَ کي سندس ڪمن مطابق بدلو‬ ‫‪27‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم پنھنجي پي دَ جي جلوي ۾ پنھنجن ملئڪن سان گڏ ايندو ‪.‬۽ ء‬ ‫ء‬ ‫ڏيندو‪.‬‬ ‫‪28‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪي ھتي بيٺا آھن‪ ،‬جيڪي موت جو ذائقو نہ چکندا‪ ،‬جيستائين اھي ابن ⁠آدم کي پنھنجي بادشاھت ۾‬ ‫ايندي نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫عيسي پطرس‪ ،‬يعقوب ۽ سندس ڀا دَ يوحنا کي وٺي ھڪ مٿاھين جبل تي کڻي ويو‪.‬‬ ‫پوَ‬ ‫‪1‬ڇھن ڏينھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬۽ انھن جي اڳيان تبديل ٿي ويو‪ ،‬۽ سندس منھن سج وانگر چمڪيو‪ ،‬۽ سندس ڪپڙا روشني وانگر اڇا ھئا‪.‬‬ ‫اس‪.‬‬ ‫سى ءو‬ ‫الياس ءعلءى النن ء‬ ‫‪3‬وقءا ءل لءهد دمو ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ ھتي ٽي خيما ٺاھيون ‪.‬ھڪڙو‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬ھڪڙو‬ ‫لَ‪ ،‬۽ ھڪڙو الياس ء‬ ‫موسي ء‬ ‫تنھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫ڇانو ڪيو ۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنھن چيو تہ ”ھي منھنجو‬ ‫مٿن‬ ‫ڪڪر‬ ‫روشن‬ ‫ھڪڙو‬ ‫تڏھن‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫رھيو‬ ‫ڳالھائي‬ ‫ھو‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫پيارو فرزند آھي‪ ،‬جنھن مان آ ءَ ڏاڍو خوش آھيان ‪.‬تون ھن کي ٻڌ‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن شاگردن اھو ٻڌو تڏھن منھن ڀر ڪري پيا ۽ ڏاڍا ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫عيسي اچي انھن کي ڇھيو ۽ چيائين تہ ”اٿو ۽ ڊڄو نہ‪.‬‬ ‫‪7‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫سواَ ٻيو ڪوبہ ماڻھو نہ ڏٺائون‪.‬‬ ‫عيسي کان‬ ‫رڳو‬ ‫تہ‬ ‫کنيون‬ ‫مٿي‬ ‫اکيون‬ ‫انھن‬ ‫‪8‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي انھن کي تاڪيد ڪندي چيو تہ ”ڪنھن بہ انھي ءَ رويا کي نہ ٻڌائجو‪ ،‬جيستائين ابن ⁠آدم مئلن‬ ‫‪9‬جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لٿا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫مان جيئرو نہ ٿئي‪.‬‬ ‫”پوَ شريعت جا عالم ڇو ٿا چون تہ پھريائين الياس جو اچڻ ضروري آھي؟‬ ‫تہ‬ ‫پڇيو‬ ‫کانئس‬ ‫شاگردن‬ ‫سندس‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫‪15‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪11‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”الياس سچ پچ پھريائين ايندو ۽ سڀ شيون بحال ڪندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪12‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ الياس اڳي ئي اچي چڪو آھي‪ ،‬پر انھن کيس نہ سڃاتو‪ ،‬پر ھن سان جيڪي ڪجھہ ٻڌايو سو ئي ڪيو ‪.‬‬ ‫اھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم بہ انھن مان ڏک سھندو‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ شاگردن سمجھيو تہ ھن کين يوحنا بپتسما ڏيڻ واري بابت چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬جڏھن اھي ميڙ وٽ پھتا‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ماڻھو وٽس آيو‪ ،‬جنھن کيس گوڏن ڀر ڪري چيو تہ‬ ‫‪15‬اي پالڻھار‪ ،‬منھنجي پٽ تي رحم ڪر‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھو چريو آھي ۽ سخت پريشان آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھو ڪڏھن ڪڏھن باھ ۾ ڪري‬ ‫ٿو‪ ،‬۽ ڪڏھن پاڻيَ ۾‪.‬‬ ‫‪16‬آ ءَ ھن کي اوھان جي شاگردن وٽ وٺي آيس‪ ،‬پر اھي کيس شفا ڏيئي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي بي ايمان ۽ گمراھہ قوم‪ ،‬آ ءَ ڪڏھن تائين اوھان سان گڏ رھندس؟ مان توکي ڪيترو وقت برداشت‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪندس ھن کي مون وٽ آڻيو‪.‬‬ ‫‪18‬عيسي شيطان کي ڇرڪايو ‪.‬۽ اھو ھن کان ٻاھر نڪري ويو ‪:‬۽ اھو ٻار انھي ءَ گھڙي ءَ کان چڱو ڀلو ٿي ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان ھن کي ڇو نہ ڪڍي سگھيا؟‬ ‫‪19‬پوَ شاگرد جدا جدا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن اوھان ۾‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھان جي بي ⁠ايماني ءَ جي ڪري‪،‬‬ ‫تي‬ ‫‪20‬تنھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سرنھن جي داڻي جيترو ايمان آھي‪ ،‬تہ اوھين ھن جبل کي چوندا تہ ھتان ھتان ھتان ھليو وڃ ‪.‬۽ ان کي ھٽائي ڇڏيندو؛ ۽ ڪجھ به توھان لَ‬ ‫ناممڪن نه ٿيندو‪.‬‬ ‫‪21‬تڏھن بہ اھا قسم نڪرندي آھي پر نماز ۽ روزي سان‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ابن ⁠آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ پڪڙجي ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬جڏھن اھي گليل ۾ رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪23‬اھي کيس ماري ڇڏيندا ۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو ‪.‬۽ اھي تمام گھڻو افسوس ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ھو ڪفرناحوم ۾ پھتا‪ ،‬تڏھن جن کي ڀاڄيون مليون سي پطرس وٽ آيا ۽ چيائونس تہ ”ڇا اوھان جو مالڪ محصول نہ ٿو ڏئي؟‬ ‫عيسي کيس روڪيندي چيو تہ ”تون ڇا ٿو سمجھين‪ ،‬شمعون؟ زمين جا بادشاھ ڪنھن کان‬ ‫‪25‬ھن چيو تہ ”ھا ‪.‬جڏھن ھو گھر ۾ آيو تہ‬ ‫ي‬ ‫رواج يا خراج وٺندا آھن؟ پنھنجن ٻارن جي‪ ،‬يا اجنبي جي؟‬ ‫”پوَ ٻار آزاد آھن‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ‬ ‫‪26‬پطرس کيس چيو ته‪ ،‬اجنبي مان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬ان جي باوجود‪ ،‬متان انھن کي ناراض ڪريون‪ ،‬تون سمنڊ ڏانھن وڃ ۽ ڪڪر اڇلئي‪ ،‬پھريائين مڇي ءَ کي وٺي اچ ‪.‬۽ جڏھن تو ھن‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫جو وات کوليو آھي‪ ،‬تڏھن توھان کي پئسن جو ھڪڙو ٽڪرو ملندو ‪:‬اھو وٺو‪ ،‬۽ انھن کي ڏيو ۽ منھنجي ء‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ چيائون تہ ”آسمان واري بادشاھت ۾ سڀ کان وڏو ڪير آھي؟‬ ‫‪1‬جڏھن شاگرد‬ ‫ي‬ ‫‪2‬عيسي ھڪڙي ننڍڙي ٻار کي پاڻ وٽ سڏي انھن جي وچ ۾ بيھاريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪3‬۽ چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اوھين مٽائي نہندؤ ۽ ننڍڙا ٻار ٿيندا‪ ،‬تيستائين آسمان واري بادشاھت ۾ داخل نہ ٿيندا‪.‬‬ ‫‪4‬تنھنڪري جيڪوبہ پاڻ کي ھن ننڍڙي ٻار وانگر جھليندو‪ ،‬اھو ئي آسمان واري بادشاھت ۾ سڀني کان وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جيڪو منھنجي نالي تي ھڪڙو ننڍڙو ٻار قبول ڪري ٿو‪ ،‬اھو مون کي قبول ڪري ٿو‪.‬‬ ‫لَ اھو بھتر ھو تہ سندس ڳچي ءَ ۾‬ ‫‪6‬پر انھن ننڍڙن مان جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬تن مان ڪنھن ھڪ کي ڪير تنگ ڪندو‪ ،‬تنھن ء‬ ‫چاڙھي ءَ جو پاٽ ھجي ۽ کيس سمنڊ جي اونھائي ۾ ٻوڙيو وڃي‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬جنھن جي ذريعي ڏوھ‬ ‫لَ ضروري آھي ته ڏوھه اچن ‪.‬پر افسوس آھي انھي ءَ ماڻھو ءَ ء‬ ‫لَ ڏوھن جي ڪري !ان ء‬ ‫‪7‬مصيبت آھي دنيا ء‬ ‫اچي ٿو!‬ ‫‪8‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجو ھٿ يا تنھنجو پير تو کي ڏوھاري‪ ،‬انھن کي وڍي ڇڏيو ۽ انھن کي پاڻ وٽان اڇلئي ڇڏ‪ ،‬اھو بھتر آھي تہ تو‬ ‫لَ ھٿ يا پير ھميشہ جي باھہ ۾ اڇلئڻ کان‪ ،‬ھٿ يا پير ھجڻ کان‪ ،‬ھٿ ۽ پيرن جي ھٿن ۾ ڦاٿل ٿي زندگي ءَ ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬۽ جيڪڏھن تنھنجي اک توکي ناراض ڪري‪ ،‬ان کي ڪڍي ڇڏيو ۽ ان کي اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬اھو بھتر آھي ته توھان ھڪڙي اک سان‬ ‫زندگي ۾ داخل ٿيو‪ ،‬بجاَ ٻن اکين سان دوزخ جي باھ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آسمان ۾ انھن جا ملئڪ ھميشہ‬ ‫‪10‬ھوشيار ٿجو تہ انھن ننڍڙن مان ڪنھن کي بہ حقير نہ سمجھو‬ ‫ء‬ ‫منھنجي پي دَ جو منھن ڏسندا آھن‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءَ کي بچائڻ آيو آھي جيڪو گم ٿي ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬توھان ڪيئن ٿا سوچيو؟ جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءَ وٽ سؤ رڍون ھجن ۽ انھن مان ھڪڙي گمراھ ٿي وڃي تہ ڇا ھو نوانوي رڍن کي‬ ‫شيَ کي ڳوليندو؟‬ ‫ڇڏي جبلن ۾ وڃي گمراھ ٿيل‬ ‫ء‬ ‫‪13‬۽ جيڪڏھن ائين ٿئي ٿو ته اھو اھو ڳولي ٿو‪ ،‬آَ اوھان کي سچ ٻڌايان ٿو‪ ،‬ھو انھن ننھنن رڍن کان وڌيڪ خوش ٿئي ٿو جيڪي گمراھ‬ ‫نه ٿيا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن بہ اوھان جي آسماني پي دَ جي مرضي نہ آھي تہ انھن ننڍڙن مان ھڪڙو مري‪.‬‬ ‫ٻڌاَ ته سندس ڏوھ رڳو تنھنجي ۽ ھن جي وچ ۾‬ ‫‪15‬ان کان علوہ جيڪڏھن تنھنجو ڀا دَ توھان جي خلف ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬وڃي ۽ کيس ء‬ ‫آھي ‪:‬جيڪڏھن اھو ٻڌندو‪ ،‬تو کي پنھنجو ڀا دَ حاال ڪيو آھي‪.‬‬ ‫پوَ پاڻ سان گڏ ھڪڙو يا ٻہ وڌيڪ کڻي وڃ‪ ،‬تہ جيئن ٻن يا ٽن شاھدن جي وات ۾ ھر ڳالھہ ثابت‬ ‫‪16‬پر جيڪڏھن ھو تنھنجي نہ ٻڌي‪ ،‬تہ ء‬ ‫ٿئي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جيڪڏھن اھو انھن کي ٻڌڻ ۾ غفلت ڪري‪ ،‬اھو چرچ کي ٻڌاَ‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو چرچ کي ٻڌڻ ۾ غفلت ڪري‪ ،‬اھو توھان کي‬ ‫ھڪڙو غير قومن ۽ محصول ڏيندڙ وانگر سمجھو‪.‬‬ ‫‪16‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪18‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪي بہ اوھين زمين تي ڳنڍيندا سو آسمان ۾ بند ھوندو‪ ،‬۽ جيڪي اوھين زمين تي بند ڪندا سو آسمان ۾‬ ‫بند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫انھن‬ ‫اھو‬ ‫گھرندا‪،‬‬ ‫جيڪي‬ ‫ٿين‪،‬‬ ‫راضي‬ ‫لَ‬ ‫ڇھڻ‬ ‫کي‬ ‫شيَ‬ ‫ڪنھن‬ ‫تي‬ ‫زمين‬ ‫ٻه‬ ‫مان‬ ‫اوھان‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫تہ‬ ‫ٿو‬ ‫ٻڌايان‬ ‫وري‬ ‫کي‬ ‫‪19‬آ ءَ اوھان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪيو ويندو‪ ،‬جيڪو منھنجي آسمان تي آھي‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالَ ⁠جو جتي ٻه يا ٽي منھنجي نالي تي گڏ ٿيا آھن‪ ،‬اتي آ ءَ انھن جي وچ ۾ آھيان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پوَ پطرس وٽس آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڪيترو دفعا منھنجو ڀا دَ منھنجي خلف ڏوھہ ڪندو ۽ آ ءَ کيس معاف ڪريان؟ ست ڀيرا‬ ‫ء‬ ‫تائين؟‬ ‫‪22‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءَ تو کي ائين نہ ٿو چوان‪ ،‬جيستائين ست دفعا‪ ،‬پر ست دفعا ست دفعا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪23‬تنھنڪري آسمان واري بادشاھت ھڪڙي خاص بادشاھہ سان مشابہت رکي ٿي‪ ،‬جيڪو پنھنجي نوڪرن جو حساب وٺندو‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ھن حساب ڪرڻ شروع ڪيو‪ ،‬تڏھن ھڪڙي کي وٽس آندو ويو‪ ،‬جنھن تي مٿس ڏھ ھزار تول قرض ھو‪.‬‬ ‫‪25‬پر جيئن ته ھن کي ادائگي نه ڪرڻي ھئي‪ ،‬تنھنڪري سندس مالڪ حڪم ڏنو ته کيس‪ ،‬سندس زال‪ ،‬ٻار ۽ جيڪي ڪجھ ھن وٽ آھي‪،‬‬ ‫سو وڪڻي ڏنو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنڪري نوڪر ڪري پيو ۽ کيس سجدو ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون سان ابر ڪر‪ ،‬۽ آ ءَ توکي سڀ پئسا ڏيندس‪.‬‬ ‫‪27‬تڏھن انھي ءَ نوڪر جي مالڪ کي رحم اچي ويو‪ ،‬تنھن کيس ڇڏايو ۽ قرض معاف ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬پر اھو ئي نوڪر ٻاھر نڪتو ۽ پنھنجي ساٿين مان ھڪڙي کي مليو‪ ،‬جنھن تي مٿس سؤ سؤ سؤ سڪا قرض ھو‪ ،‬تنھن تي ھٿ رکي‬ ‫کيس ڳلي کان وٺي چيائين تہ ”جنھن جو قرض آھي سو ادا ڪر‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي سندس ساٿي سندس پيرن تي ڪري پيو ۽ کيس منٿ ڪري چيائين تہ ”مون سان ابر ڪر‪ ،‬آ ءَ تو کي سڀ ڪجھہ ڏيندس‪.‬‬ ‫‪30‬ھن نه گھريو‪ ،‬پر ويو ۽ کيس جيل ۾ وڌو‪ ،‬جيستائين ھو قرض ادا ڪري‪.‬‬ ‫‪31‬پوَ جڏھن ھن جي ساٿين اھو حال ڏٺو‪ ،‬تڏھن ڏاڍا افسوس ڪيائون ۽ اچي پنھنجي مالڪ کي سڀ ڪجھہ ٻڌايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ ھن کيس سڏيو‪ ،‬تنھن کيس چيو تہ ”اي بدڪار نوڪر‪ ،‬مون تو کي اھو سمورو قرض معاف ڪيو‪،‬‬ ‫‪32‬پوَ سندس مالڪ‪ ،‬جنھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ تو مون کي گھريو ھو‪.‬‬ ‫‪33‬ڇا تو کي پنھنجي ساٿي ٻانھن تي رحم ڪرڻ نہ گھرجي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح مون کي تو تي رحم آيو؟‬ ‫‪34‬۽ سندس مالڪ ڪاوڙجي ويو‪ ،‬۽ کيس سزا ڏيڻ وارن جي حوالي ڪيو‪ ،‬جيستائين اھو سڀ ڪجھہ ادا ڪري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪35‬اھڙي ءَ طرح منھنجو آسماني پي دَ پڻ اوھان سان ڪندو‪ ،‬جيڪڏھن اوھين پنھنجن دلين مان ھر ڪنھن پنھنجي ڀا دَ کي پنھنجا ڏوھہ‬ ‫معاف نہ ڪندا‪.‬‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون پوريون ڪيون‪ ،‬تڏھن ھو گليل مان روانو ٿي اردن دريا ءَ جي پار يھوديہ جي ڪنارن ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬وڏا ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا ‪.‬۽ اتي انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫لَ اھو جائز آھي جو پنھنجي زال کي ھر ڪنھن سبب کان ڌار‬ ‫‪3‬فريسي بہ وٽس آيا ۽ کيس آزمائڻ لڳا ۽ چيائونس تہ ”ڇا ڪنھن ماڻھو ءَ ء‬ ‫ڪري؟‬ ‫‪4‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬اوھان نه پڙھيو آھي ڇا‪ ،‬جنھن انھن کي شروعات ۾ بڻايو تنھن ئي کين نر ۽ مادي بڻايو‪.‬‬ ‫‪5‬وقءالء” ‪:‬انھي ءَ ڪري ھڪڙو ماڻھو پنھنجي ما دَ ۽ پي دَ کي ڇڏي پنھنجي زال سان جڙيل رھندو‪ ،‬۽ اھي ٻئي ھڪ جسم ٿيندا؟‬ ‫ء‬ ‫‪6‬تنھنڪري اھي وڌيڪ ٻٽي نہ آھن‪ ،‬پر ھڪڙو گوشت آھن ‪.‬تنھنڪري جن کي خدا پاڻ ۾ ڳنڍيو آھي‪ ،‬تنھن کي ماڻھو جدا نه ڪري‪.‬‬ ‫”پوَ‬ ‫موسي ڇو حڪم ڏنو تہ ”طلق لکت ۾ ڏئي ڇڏجي؟‬ ‫‪7‬انھن وراڻيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫”موسي اوھان جي دلين جي سختي ءَ جي ڪري اوھان کي پنھنجن زالن کان ڌار ڪرڻ تي مجبور ڪيو‪ ،‬پر شروع‬ ‫‪8‬ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ي‬ ‫کان وٺي ائين نہ ھو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي زال کي زناڪاري جي ڪري ڇڏي ڏئي ۽ ٻي ءَ سان شادي ڪري‪ ،‬سو زنا ڪري ٿو‪ ،‬۽‬ ‫جيڪو انھي ءَ سان پرڻجي ٿو سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫پوَ شادي ڪرڻ چڱو نہ آھي‪.‬‬ ‫‪10‬ھن جي شاگردن کيس چيو تہ ”جيڪڏھن مڙس جو معاملو پنھنجي زال سان ائين ھجي تہ ء‬ ‫سواَ انھن جي جن کي اھو ڏنو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪11‬پر ھن انھن کي چيو تہ ”سڀ ماڻھو اھا ڳالھہ قبول ڪري نہ سگھندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو ڪي اھڙا آھن‪ ،‬جيڪي پنھنجي ما دَ جي پيٽ مان ڄڻيا ھئا‪ ،‬۽ ڪي اھڙا آھن‪ ،‬جيڪي ماڻھن جا خوسا بڻايا ويا ھئا‪ ،‬۽ ڪي‬ ‫ء‬ ‫اھڙا آھن‪ ،‬جن آسمان جي بادشاھت جي خاطر پاڻ کي خوسا بڻايو آھي ‪.‬جيڪو ان کي حاال ڪرڻ جي قابل آھي‪ ،‬ان کي حاال ڪرڻ‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ ڪي ننڍڙا ٻار وٽس کڻي آيا تہ ھو انھن تي ھٿ رکي دعا گھري‪ ،‬تہ شاگردن انھن کي ڇينڀيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت اھڙن جي‬ ‫عيسي چيو تہ ”ننڍن ٻارن کي تڪليف ڏيو ۽ کين مون وٽ اچڻ کان نہ روڪيو‪،‬‬ ‫‪14‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪15‬ھن پنھنجا ھٿ انھن تي رکيا ۽ اتان ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ ھڪڙو ماڻھو آيو ۽ کيس چيائين تہ ”سائين استاد‪ ،‬آ ءَ ڪھڙو چڱو ڪم ڪريان‪ ،‬جو مون کي دائمي زندگي ملي؟‬ ‫ء‬ ‫‪17‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ اتي ٻيو ڪو به سٺو نه آھي‪ ،‬ھڪ آھي‪ ،‬خدا‪ ،‬پر جيڪڏھن توھان زندگي ۾ داخل ٿيڻ‬ ‫چاھيو‪ ،‬حڪمن تي عمل ڪريو‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ” دخون نہ ڪر‪ ،‬زنا نہ ڪر‪ ،‬چوري نہ ڪر‪ ،‬ڪوڙي شاھدي نہ ڏي‪،‬‬ ‫‪18‬ھن کيس چيو تہ ”ڪھڙو؟‬ ‫ي‬ ‫‪19‬پنھنجي پي دَ ۽ ما دَ جي عزت ڪر‪ ،‬۽ پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر‪.‬‬ ‫‪17‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪20‬تنھن تي جوان وراڻيو تہ ”مون ھي سڀ شيون پنھنجي جواني ءَ کان سنڀالي رکيون آھن‪ ،‬اڃا مون کي ڪھڙي گھٽتائي آھي؟‬ ‫‪21‬عيسي ھن کي چيو تہ ”جيڪڏھن تون ڪامل ٿئين تہ وڃي وڪڻي جيڪي تو وٽ آھي‪ ،‬سو غريبن کي ڏئي ڇڏ تہ تو کي بھشت ۾‬ ‫ي‬ ‫خزانو ملندو‪ ،‬۽ اچي منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھن وٽ وڏو مال ھو‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن جوان اھو ٻڌو تڏھن غمگين ٿي ھليو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھڪڙو شاھوڪار ماڻھو آسمان واري بادشاھت ۾ مشڪل‬ ‫‪23‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫سان داخل ٿيندو‪.‬‬ ‫سواَ تہ ڪنھن امير ماڻھو ءَ جو خدا جي‬ ‫سئي ءَ جي ناڪي مان لنگھڻ آسان آھي‪ ،‬انھي ءَ کان‬ ‫ء‬ ‫‪24‬وري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ادٺ جو د‬ ‫بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ‪.‬‬ ‫”پوَ ڪير بچي سگھندو؟‬ ‫‪25‬جڏھن سندس شاگردن اھو ٻڌو تہ ڏاڍا عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ‬ ‫ء‬ ‫لَ اھو ناممڪن آھي ‪.‬پر خدا سان سڀ ڪجھه ممڪن آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پر‬ ‫عيسي انھن کي ڏسندي چيو تہ ”ماڻھن ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬تڏھن پطرس جواب ڏنو تہ ”ڏس‪ ،‬اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون ‪.‬تنھن ڪري اسان کي ڇا گھرجي؟‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين جيڪي منھنجي پٺيان آيا آھيو‪ ،‬تن جي پيدائش ۾ جڏھن ابن ⁠آدم‬ ‫‪28‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫پنھنجي جلوي واري تخت تي ويھندو‪ ،‬تڏھن اوھين بہ ٻارھن تختن تي ويھندؤ‪ ،‬۽ ٻارھن قبيلن جو انصاف ڪندا ‪.‬اسرائيل‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ھر ڪنھن ماڻھو ءَ جنھن منھنجي نالي جي ڪري گھر‪ ،‬ڀائر‪ ،‬ڀينر‪ ،‬پي دَ‪ ،‬ما دَ‪ ،‬زال‪ ،‬ٻار يا زمينون ڇڏي ڏنيون آھن‪ ،‬تن کي سو دفعا‬ ‫ملندو ۽ ھميشه جي زندگي ءَ جو وارث ٿيندو‪.‬‬ ‫‪30‬پر گھڻا ئي آھن جيڪي پھريائين آھن‪ ،‬پويون آھن ‪.‬۽ آخري پھريون ھوندو‪.‬‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ وانگر آھي‪ ،‬جيڪو گھر جي مالڪ آھي‪ ،‬جيڪو ابح جو سوير ٻاھر نڪتو تہ‬ ‫ء‬ ‫پنھنجي انگورن جي باغ ۾ مزدور لھي‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھن مزدورن سان ھڪڙي ڏينھن جي ھڪڙي رقم تي اتفاق ڪيو‪ ،‬تڏھن انھن کي پنھنجي انگورن جي باغ ۾ موڪليو‪.‬‬ ‫‪3‬پوَ ھو ٽيون ڪلڪ ٻاھر نڪتو ۽ ڏٺائين تہ ٻيا ماڻھو بازار ۾ بيڪار بيٺا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬۽ انھن کي چيو ‪.‬اوھين پڻ انگورن جي باغ ۾ وڃو‪ ،‬۽ جيڪو احيح آھي سو آ ءَ اوھان کي ڏيندس ‪.‬۽ اھي پنھنجي رستي تي ويا‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ ھو وري ڇھين وڳي ڌاري ٻاھر نڪتو ۽ ائين ئي ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬اٽڪل يارھين ڪلڪ ھو ٻاھر نڪتو ۽ ڏٺائين تہ ٻيا بيڪار بيٺا آھن ۽ کين چيائين تہ ”اوھين ھتي سڄو ڏينھن بيڪار ڇو بيٺا آھيو؟‬ ‫”ڇالَ ⁠جو ڪنھن ماڻھو ءَ اسان کي نوڪري ءَ تي نہ رکيو آھي ‪.‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين بہ انگورن جي باغ ۾‬ ‫‪7‬انھن کيس چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫وڃو ‪.‬۽ جيڪو احيح آھي‪ ،‬اھو اوھان کي ملندو‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن شام ٿي تہ انگورن جي باغ جي مالڪ پنھنجي نوڪر کي چيو تہ ”مزدورن کي سڏي کين سندن اجورو ڏيو‪ ،‬پوئين کان پھرين‬ ‫تائين‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن اھي آيا‪ ،‬جن کي يارھين ڪلڪ ڪم ڪيو ويو ھو‪ ،‬تڏھن انھن ھر ھڪ ماڻھو ءَ کي ھڪڙو سڪو ڏنو‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن پھريون آيون‪ ،‬تڏھن سمجھيائون تہ کين وڌيڪ ملڻ گھرجي ‪.‬۽ ساڳئي طرح ھر ماڻھو کي ھڪ پئسو واول ڪيو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن اھي اھا ملي ويا‪ ،‬تڏھن گھر جي مالڪ تي گاريون ڏيڻ لڳا‪.‬‬ ‫سواَ ھڪ ڪلڪ ڪم ڪيو آھي‪ ،‬۽ تو انھن کي اسان جي برابر ڪيو آھي‪ ،‬جن ڏينھن جو بار ۽‬ ‫‪12‬چيائون تہ ”ھنن آخري گھڙي ءَ کان‬ ‫ء‬ ‫گرمي برداشت ڪئي آھي‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫‪13‬پر ھن انھن مان ھڪڙي کي جواب ڏنو تہ ”دوست‪ ،‬آ ءَ توسان ڪوبہ غلط ڪم نہ ٿو ڪريان‪ ،‬ڇا تون مون سان ھڪڙي پئسي ء‬ ‫راضي نہ ھئين؟‬ ‫‪14‬اھو وٺو جيڪو توھان جو آھي‪ ،‬۽ پنھنجي رستي ڏانھن وڃو ‪:‬مان ھن آخري کي ڏيندس‪ ،‬جيئن توھان کي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ چڱو آھيان؟‬ ‫لَ جائز نہ آھي تہ جيڪي گھران سو پاڻ سان ڪريان؟ ڇا تنھنجي اک بڇڙي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬ڇا اھو مون ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو سڏيا ويندا گھڻا‪ ،‬پر چونڊيل ٿورا‪.‬‬ ‫‪16‬تنھنڪري پويون پھريون ٿينديون ۽ پھريون پويون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬عيسي يروشلم ڏانھن وڃي رھيو ھو تہ انھن ٻارھن شاگردن کي رستي ۾ ڌار ڪري ورتو ۽ کين چيائين تہ‬ ‫ي‬ ‫ابن آدم کي پڪڙايو ويندو سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن وٽ‪ ،‬۽ اھي کيس موت‬ ‫‪.‬۽‬ ‫آھيون‬ ‫رھيا‬ ‫ھلي‬ ‫ڏانھن‬ ‫يروشلم‬ ‫اسين‬ ‫‪18‬ڏسو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي سزا ڏيندا‪،‬‬ ‫‪19‬۽ کيس غير قومن جي حوالي ڪندا تہ ٺٺوليون‪ ،‬چھبڪ ھڻڻ ۽ اليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻن‪ ،‬۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي‬ ‫اٿندو‪.‬‬ ‫‪20‬پوَ زبدي ءَ جي ٻارن جي ما دَ پنھنجن پٽن سان گڏ وٽس آئي‪ ،‬کيس سجدو ڪيائين ۽ کيس ڪا خاص ڳالھہ گھريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬تون ڇا ڪندين؟ ھن کيس چيو تہ ”منھنجا ھي ٻہ پٽ ويھي رھن‪ ،‬ھڪڙو تنھنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو کاٻي پاسي‪ ،‬تنھنجي‬ ‫بادشاھت ۾‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڇا ٿا گھرو ‪.‬ڇا توھان ان قابل آھيو جيڪو پيالو مان پيئندس‪ ،‬۽ انھي ءَ بپتسما سان‬ ‫‪22‬پر‬ ‫ي‬ ‫بپتسما وٺڻ جي قابل آھيو جنھن سان آ ءَ بپتسما وٺان؟ انھن کيس چيو ته‪ ،‬اسين قابل آھيون‪.‬‬ ‫‪23‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين منھنجي پيالي مان ضرور پيئندؤ ۽ انھي ءَ بپتسما سان بپتسما وٺندؤ‪ ،‬جنھن سان آ ءَ بپتسما وٺان ٿو‪ ،‬پر‬ ‫لَ اھو منھنجي پي دَ تيار ڪيو آھي‪.‬‬ ‫منھنجي ساڄي ۽ کاٻي پاسي ويھڻ منھنجو ڪم نہ آھي‪ ،‬پر اھو ھوندو ‪.‬انھن کي ڏنو ويو جن ء‬ ‫‪24‬جڏھن ڏھن شاگردن اھو ٻڌو تڏھن انھن ٻنھي ڀائرن تي ڪاوڙ ۾ اچي ويا‪.‬‬

‫‪18‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ غير قومن جا سردار مٿن حڪومت ڪن ٿا ۽ جيڪي وڏا آھن سي‬ ‫‪25‬پر‬ ‫ي‬ ‫مٿن اختيار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھان ۾ ائين نہ ٿئي‪ ،‬پر جيڪو اوھان مان وڏو ٿيڻ گھري‪ ،‬سو اوھان جو وزير ٿئي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جيڪو اوھان مان سردار ٿيڻ گھرجي‪ ،‬اھو توھان جو نوڪر بڻجو‪.‬‬ ‫لَ آيو آھي تہ پنھنجي جان‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫۽‬ ‫ڪري‬ ‫خدمت‬ ‫تہ‬ ‫لَ‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫لَ نہ آيو آھي تہ خدمت ڪري‪ ،‬پر‬ ‫ء ء‬ ‫ء ء‬ ‫‪28‬جھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم انھي ءَ ء‬ ‫لَ فديہ ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫گھڻن ء‬ ‫‪29‬جڏھن ھو يريحو کان روانا ٿيا تہ ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي اتان لنگھي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”اي خداوند‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬ٻه انڌا رستي جي ڪناري تي ويٺا ھئا‪ ،‬جڏھن ٻڌو تہ‬ ‫ي‬ ‫ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪31‬فءقءا ءل ءمنء يال دمؤي ءم ءن يال دمؤي ءمنءينء ‪ ،‬پر انھن وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”اي خداوند ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪32‬عيسي بيھي رھيو ۽ انھن کي سڏي چيائين تہ ”اوھين ڇا ڪندؤ جو آ ءَ اوھان سان ڪندس؟‬ ‫ي‬ ‫‪33‬اھي چون ٿا تہ اي خداوند‪ ،‬اسان جون اکيون کوليون وڃن‪.‬‬ ‫پوَ ھڪدم انھن جون اکيون ڏسڻ ۾ آيون ۽ اھي سندس پٺيان ھلڻ‬ ‫‪34‬تنھنڪري‬ ‫عيسي کي انھن تي رحم آيو‪ ،‬سو انھن جي اکين کي ڇھيو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫عيسي کي ٻه شاگرد موڪليائين تہ‬ ‫‪1‬جڏھن ھو يروشلم جي ويجھو آيا ۽ زيتون جي جبل تي بيتفاج ۾ آيا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو‪ ،‬تڏھن اوھين ھڪ کودڙي سان ٻڌل ڏسندؤ ۽ ان سان گڏ ھڪ کودڙو‪ ،‬انھن‬ ‫کي ڇڏايو ۽ مون وٽ آڻيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کي چوندو‪ ،‬توھان کي چوندا تہ‪ ،‬خداوند کي انھن جي ضرورت آھي ‪.‬۽ ھو فوري طور تي انھن کي‬ ‫موڪليندو‪.‬‬ ‫لَ ڪيو ويو تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبي ءَ چيو ھو تہ‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫ڪجھہ‬ ‫‪4‬اھو سڀ‬ ‫ء ء‬ ‫ٻڌاَ‪” ،‬ڏس‪ ،‬تنھنجو بادشاھہ تو وٽ اچي ٿو‪ ،‬نءيس‪ ،‬۽ گدائي ءَ تي ويھي‪ ،‬۽ کودڙي جو ٻچڙو‪.‬‬ ‫‪5‬تون سيون جي ڌي ءَ کي ء‬ ‫عيسي کين حڪم ڏنو ھو‪.‬‬ ‫جيئن‬ ‫ڪيائون‬ ‫‪6‬پوَ شاگرد ويا ۽ ائين ئي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪7‬۽ گڏھ ۽ کودڙي کڻي آيا ۽ انھن کي پنھنجا ڪپڙا پھريائين ۽ کيس مٿن چڙھيائون‪.‬‬ ‫‪8‬ھڪڙي وڏي ميڙ پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇايا ‪.‬ٻين وڻن جون شاخون وڍي ڇڏيون‪ ،‬۽ انھن کي رستي ۾ ٻوڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫اعلي ۾‪.‬‬ ‫ابن داؤد ‪:‬سڀاڳو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو ‪.‬حسينه‬ ‫‪9‬فءقءا ءل لء دھ يم ءمنء يال دمؤي ءمنءينء فءي يال ء ير ء‬ ‫ض‪ ،‬فءقءا ءل ءعلءى ءح ء‬ ‫ي‬ ‫سنا ء‬ ‫‪10‬جڏھن ھو يروشلم ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن سڄو شھر کلي ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”ھي ڪير آھي؟‬ ‫عيسي گليل جي ناارت جو نبي آھي‪.‬‬ ‫‪11‬تنھن تي ميڙ چيو تہ ”ھي‬ ‫ي‬ ‫عيسي خدا جي ھيڪل ۾ ويو ۽ ھيڪل ۾ جيڪي خريد و فروخت ڪندا ھئا تن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيائون ۽ ارافن جون‬ ‫‪12‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ٽيبلون ۽ ڪبوتر وڪڻڻ وارن جون سيٽون الٽائي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫جاَ بڻائي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫س ءل ءعلءى يالعءالء ءمينء ‪.‬پر توھان ان کي چورن جي ء‬ ‫‪13‬وقءا ءل لءهد« ‪ :‬ءل دُ دل يال ءم ين َ ء ير ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬انڌا ۽ منڊا وٽس ھيڪل ۾ آيا ‪.‬۽ انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن اھي عجيب ڪم ڏٺا جيڪي ھن ڪيا ھئا ۽ ٻار ھيڪل ۾ رڙيون ڪندي ۽ چوندا ھئا‬ ‫تہ ”دائود جي پٽ کي حسنا !اھي سخت ناراض ھئا‪،‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ھائو !ڇا تو ڪڏھن به نه پڙھيو آھي‪ ،‬ڇوڪرن ۽ ٻچن جي وات مان تو‬ ‫‪16‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬تون ٻڌن ٿو ڇا؟ تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪامل ساراھہ ڪيو آھي؟‬ ‫‪17‬پوَ ھو انھن کي ڇڏي شھر مان نڪري بيت ⁠عنياہ ڏانھن ھليو ويو ‪.‬۽ ھو اتي رھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ھاڻي ابح جو جڏھن ھو شھر ڏانھن موٽيو تہ کيس بک لڳي‪.‬‬ ‫سواَ ٻيو ڪجھہ نہ ڏٺائين‪ ،‬۽ چيائينس تہ ”ھاڻي‬ ‫‪19‬جڏھن ھن رستي ۾ ھڪڙو انجير جو وڻ ڏٺو‪ ،‬تڏھن انھي ءَ وٽ آيو‪ ،‬پر رڳو پنن کان‬ ‫ء‬ ‫لَ تو تي ڪو ميوو نہ پوکي ‪.‬۽ ھن وقت انجير جو وڻ سڪي ويو‪.‬‬ ‫ھميشہ ء‬ ‫‪20‬جڏھن شاگردن اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ ”انجير جو وڻ ڪيترو جلد سڪي ويو آھي!‬ ‫‪21‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن اوھان کي ايمان آھي ۽ ڪو شڪ نہ آھي‪ ،‬تہ اوھين نہ رڳو‬ ‫ي‬ ‫اھو ڪندا‪ ،‬جيڪو انجير جي وڻ سان ڪيو ويو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين ھن جبل کي چئو تہ ’تون ھٽي وڃ ‪.‬۽ تون سمنڊ ۾ اڇليو وڃين ‪.‬‬ ‫اھو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ سڀ شيون‪ ،‬جيڪي اوھين دعا ۾ گھرندا‪ ،‬ايمان سان‪ ،‬توھان کي ملندا‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ھيڪل ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن سردار ڪاھن ۽ ماڻھن جا بزرگ وٽس آيا جڏھن ھو تعليم ڏيئي رھيو ھو ۽ چيائونس تہ ”تون ڪھڙي‬ ‫اختياري ءَ سان ھي ڳالھيون ٿو ڪرين؟ ۽ توکي ھي اختيار ڪنھن ڏنو؟‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءَ بہ اوھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ٿو‪ ،‬جيڪا جيڪڏھن اوھين مون کي ٻڌائيندا تہ آ ءَ بہ‬ ‫‪24‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫اوھان کي ٻڌائيندس تہ ڪھڙي اختياري ءَ سان ھي ڪم ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫‪25‬يوحنا جو بپتسما‪ ،‬ڪٿان آيو؟ آسمان مان‪ ،‬يا ماڻھن مان؟ ۽ اھي پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا‪" ،‬جيڪڏھن اسين چئون ٿا‪ ،‬آسمان کان؛ ھو اسان‬ ‫پوَ توھان ھن تي يقين ڇو نه ڪيو؟‬ ‫کي چوندو ته ء‬ ‫لَ يوحنا کي نبي سمجھيو‪.‬‬ ‫سڀني‬ ‫ٿا؛‬ ‫ڊڄون‬ ‫کان‬ ‫ماڻھن‬ ‫‪.‬اسان‬ ‫مان‬ ‫ماڻھن‬ ‫تہ‬ ‫چئون‬ ‫اسين‬ ‫‪26‬پر جيڪڏھن‬ ‫ء‬ ‫‪19‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي کي جواب ڏنو تہ ”اسان کي خبر نہ آھي ‪.‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬نه آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو ته ڪھڙي اختياري ءَ سان ھي ڪم ڪريان‬ ‫‪27‬انھن‬ ‫ي‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ ھو پھرين وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”پٽ‪ ،‬اڄ منھنجي انگورن جي باغ ۾ ڪم‬ ‫ھئا‬ ‫پٽ‬ ‫ٻه‬ ‫کي‬ ‫َ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھڪڙي‬ ‫سمجھو؟‬ ‫ٿا‬ ‫ڇا‬ ‫توھان‬ ‫‪28‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪر‪.‬‬ ‫پوَ ھن توبھہ ڪئي ۽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫پر‬ ‫ڪندس‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫َ‬ ‫”آ‬ ‫تہ‬ ‫ڏنو‬ ‫جواب‬ ‫‪29‬ھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬پوَ ٻئي وٽ آيو ۽ ائين ئي چيائين ‪.‬۽ ھن جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬مان وڃان ٿو‪ ،‬ااحب ‪:‬۽ نه ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي‬ ‫پھريون‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫چوندا‬ ‫کيس‬ ‫اھي‬ ‫ڪئي؟‬ ‫پوري‬ ‫مرضي‬ ‫جي‬ ‫َ‬ ‫پي‬ ‫پنھنجي‬ ‫ڪنھن‬ ‫مان‬ ‫ٻنھي‬ ‫‪31‬انھن‬ ‫د‬ ‫ي‬ ‫سچ ٿو ٻڌايان تہ محصول وٺندڙ ۽ ڪسبياڻيون اوھان کان اڳي خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿين‪.‬‬ ‫يحي اوھان وٽ سچائي ءَ جي واٽ ۾ آيو‪ ،‬پر اوھان مٿس ايمان نہ آندو‪ ،‬پر محصول وٺندڙن ۽ ڪسبياڻين مٿس ايمان آندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ڇالَ ⁠جو ي‬ ‫لَ تہ اوھين مٿس ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫۽ جڏھن اوھان اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن توبھہ نہ ڪئي‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫‪33‬ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌو تہ ھڪڙو گھر وارو ھو‪ ،‬جنھن انگورن جو باغ لڳايو ۽ ان جي چوڌاري گھيرو ٺاھيو‪ ،‬ان ۾ ماکي ءَ جو حوض‬ ‫کوٽيائين‪ ،‬۽ ھڪڙو ٽاور ٺاھي‪ ،‬انھي ءَ کي باغبانن جي حوالي ڪري ڇڏيائين ۽ ڏور ملڪ ڏانھن ويو‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ميوي جو وقت ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجا نوڪر باغين ڏانھن موڪليا‪ ،‬تہ جيئن اھي ان جو ميوو وٺن‪.‬‬ ‫‪35‬پوَ باغين سندس نوڪرن کي پڪڙي ورتو ۽ ھڪڙي کي ماريو‪ ،‬ٻئي کي ماريو ۽ ٻئي کي سنگسار ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬وري‪ ،‬ھن ٻين نوڪرن کي پھرين کان وڌيڪ موڪليو‪ ،‬۽ انھن سان پڻ ائين ڪيو‪.‬‬ ‫‪37‬پر سڀ کان پھريائين ھن پنھنجي پٽ ڏانھن موڪليو‪ ،‬چيائين تہ ”اھي منھنجي پٽ جي عزت ڪندا‪.‬‬ ‫‪38‬پر جڏھن باغين پٽ کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھي وارث آھي ‪.‬اچو‪ ،‬اچو ته کيس ماريون‪ ،‬۽ اچو ته سندس ورثي تي قبضو‬ ‫ڪريون‪.‬‬ ‫‪39‬تنھن تي انھن کيس پڪڙي انگورن مان ٻاھر ڪڍي ماري وڌو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھنڪري جڏھن انگورن جو مالڪ ايندو‪ ،‬تڏھن ھو انھن باغين کي ڇا ڪندو؟‬ ‫‪41‬انھن کيس چيو تہ ھو انھن بڇڙن ماڻھن کي ناس ڪري ڇڏيندو ۽ پنھنجي انگورن جو باغ ٻين باغبانن کي ڏيندو‪ ،‬جيڪي کيس سندن‬ ‫موسمن ۾ ميوا ڏيندا‪.‬‬ ‫‪42‬عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا اوھان احيفن ۾ ڪڏھن بہ نہ پڙھيو آھي تہ ”جنھن پٿر کي ٺاھيندڙن رد ڪيو‪ ،‬سو ئي ڪنڊ جو مٿو ٿي‬ ‫ي‬ ‫ويو‪ ،‬اھو ئي خداوند جو ڪم آھي ۽ اھو اسان جي نظر ۾ عجب آھي؟‬ ‫‪43‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا جي بادشاھت اوھان کان کسي ويندي‪ ،‬۽ ھڪڙي قوم کي ڏني ويندي جيڪا ان جا ميوا پيدا‬ ‫ڪندي‪.‬‬ ‫‪44‬۽ جيڪو به ھن پٿر تي ڪريندو‪ ،‬ڀڃي ڀڃي ويندو‪ ،‬پر جنھن تي اھو ڪرندو‪ ،‬اھو ان کي پيٽ ڪري ڇڏيندو‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن سردار ڪاھنن ۽ فريسين ھن جا مثال ٻڌا‪ ،‬تڏھن سمجھيائون تہ ھو انھن بابت ئي چئي رھيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھنن کيس نبي ڪري ورتو‪.‬‬ ‫‪46‬پر جڏھن ھنن کيس ھٿ ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي‪ ،‬تڏھن ميڙ کان ڊڄڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬عيسي جواب ڏنو ۽ انھن کي وري مثال ڏيندي چيو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪2‬آسمان واري بادشاھت ھڪڙي بادشاھہ وانگر آھي‪ ،‬جنھن پنھنجي پٽ جي شادي ڪئي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ پنھنجن نوڪرن کي موڪليائين تہ انھن کي سڏين جن کي شادي ءَ جي دعوت ڏني ويئي ھئي‪ ،‬پر اھي نہ ايندا‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪ ،‬مون پنھنجي رات جي ماني تيار ڪئي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پوَ ھن ٻيا نوڪر موڪليا‪ ،‬جن کي چيو ويو آھي تہ ”جن کي گھرايو ويو آھي‪ ،‬تن کي ء‬ ‫منھنجا ڍڳا ۽ منھنجا ڍڳا ماريا ويا آھن‪ ،‬۽ سڀ شيون تيار آھن‪ ،‬نڪاح تي اچو‪.‬‬ ‫‪5‬پر اھي ادن کي روشن ڪري پنھنجا رستا ھليا‪ ،‬ھڪڙو سندس فارم ڏانھن‪ ،‬ٻيو پنھنجي واپار ڏانھن‪.‬‬ ‫‪6‬۽ باقي بچيل پنھنجن نوڪرن کي پڪڙيو‪ ،‬۽ انھن کي سختيَ سان مارايو ۽ انھن کي قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬پر جڏھن بادشاھہ اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن ڪاوڙجي پيو ۽ ھن پنھنجا لشڪر موڪلي انھن قاتلن کي ناس ڪري ڇڏيو ۽ سندن شھر ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬پوَ ھن پنھنجن نوڪرن کي چيو تہ ”شادي ءَ جي تياري آھي‪ ،‬پر جن کي دعوت ڏني ويئي ھئي سي ان لئق نہ ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬تنھنڪري اوھين رستن تي وڃو ۽ جيترا ملندؤ‪ ،‬سي نڪاح جي دعوت ڏيو‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ اھي نوڪر ٻاھران رستن تي نڪري آيا ۽ جيترا ڏٺا‪ ،‬سي سڀ گڏ ڪيائون‪ ،‬يعني بڇڙا توڙي چڱا‪ ،‬۽ شادي ءَ جي مھمانن سان‬ ‫ء‬ ‫سجاڳ ٿي ويو‪.‬‬ ‫لَ اندر آيو‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙي ماڻھو ءَ کي ڏٺو‪ ،‬جنھن کي شادي ءَ جو پھراڻ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن بادشاھہ مھمانن کي ڏسڻ ء‬ ‫سواَ ھتي ڪيئن آيو آھين؟ ۽ ھو بي زبان ھو‪.‬‬ ‫‪12‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬دوست‪ ،‬تون شادي ءَ جي پوشاڪ کان‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پوَ بادشاھہ نوڪرن کي چيو تہ ”ھن کي ھٿ پير ٻڌي ٻاھر وٺي وڃو ۽ ٻاھر اونداھي ءَ ۾ اڇليو ‪.‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽڻ ھوندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو سڏايل گھڻا آھن‪ ،‬پر چونڊيل ٿورا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوَ فريسي ويا ۽ الح ڪيائون تہ ڪھڙي ءَ طرح کيس ڳالھين ۾ ڦاسائي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوَ انھن پنھنجن شاگردن کي ھيروديس سان گڏ موڪليو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون سچو آھين ۽ سچائي ءَ سان خدا جي‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو تو کي ماڻھن جي پرواھ نہ آھي‪.‬‬ ‫واٽ سيکارين ٿو‪ ،‬نڪي تو کي ڪنھن ماڻھو ءَ جي پرواھہ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬تنھنڪري اسان کي ٻڌايو تہ توھان ڇا ٿا سمجھو؟ قيصر کي خراج ڏيڻ جائز آھي يا نه؟‬ ‫عيسي انھن جي بڇڙائي ءَ کي سمجھي چيو تہ ”اوھين رياڪارو‪ ،‬مون کي ڇو ٿا آزمايو؟‬ ‫‪18‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪19‬مون کي خراج جا پئسا ڏيکاريو ‪.‬۽ ادھي وٽس ھڪ پئسو کڻي آيا‪.‬‬ ‫‪20‬‬

‫ميٿيو‬

‫ع ءملءهد ءوقءد ءير؟‬ ‫‪20‬فءقءا ءل لءهد « ‪ :‬ءھذءا ھ ءدو ء‬ ‫‪21‬انھن کيس چيو تہ ”قيصر جو‬ ‫لَ‬ ‫‪.‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”تنھنڪري جيڪي شيون سيزر جون آھن سي قيصر کي ڏيو ‪.‬۽ خدا جي ء‬ ‫ء‬ ‫اھي شيون جيڪي خدا جون آھن‪.‬‬ ‫‪22‬اھي اھي ڳالھيون ٻڌي عجب ۾ پئجي ويا ۽ کيس ڇڏي ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪23‬انھي ءَ ئي ڏينھن ادوقي وٽس آيا‪ ،‬جن جو چوڻ ھو تہ قيامت نہ آھي‪ ،‬۽ پڇيائونس تہ‬ ‫موسي فرمايو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪو ماڻھو مري وڃي‪ ،‬جنھن کي اولد ڪونھي‪ ،‬تہ سندس ڀا دَ پنھنجي زال سان شادي‬ ‫” ‪24‬اي استاد‬ ‫ي‬ ‫لَ اولد پيدا ڪري‪.‬‬ ‫ڪري ۽ پنھنجي ڀا دَ ء‬ ‫‪25‬ھاڻي اسان سان گڏ ست ڀائر ھئا‪ ،‬۽ پھريون‪ ،‬جڏھن ھن ھڪڙي زال سان شادي ڪئي ھئي‪ ،‬تڏھن مري ويو‪ ،‬۽ کيس ڪو مسئلو نہ ھو‪،‬‬ ‫تنھنڪري پنھنجي زال کي پنھنجي ڀا دَ ڏانھن ڇڏي ويو‪.‬‬ ‫‪26‬اھڙي ءَ طرح ٻيو بہ ۽ ٽيون بہ ستين تائين‪.‬‬ ‫‪27‬۽ سڀ کان آخر ۾ عورت پڻ مري ويو‪.‬‬ ‫‪28‬تنھنڪري قيامت ۾ انھن ستن مان ڪنھن جي زال ٿيندي؟ ڇاڪاڻ ته اھي سڀئي ھن وٽ ھئا‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين خطا ٿا ڪريو‪ ،‬نڪي احيفن جي ڄاڻ آھي ۽ نڪي خدا جي قدرت کي‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪30‬ڇالَ ⁠جو قيامت جي ڏينھن اھي نڪي پرڻبا آھن ۽ نڪي نڪاح ڪندا آھن‪ ،‬پر اھي آسمان ۾ خدا جا ملئڪ جھڙا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پر جيئن مئلن جي جيئري ٿيڻ کي ڇھيو‪ ،‬ڇا توھان اھو نہ پڙھيو آھي جيڪو خدا جي طرفان اوھان کي ٻڌايو ويو آھي تہ‪،‬‬ ‫‪32‬آ ءَ ابراھيم جو خدا‪ ،‬اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آھيان؟ خدا مئلن جو خدا نه آھي‪ ،‬پر جيئرن جو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ميڙ اھو ٻڌو تڏھن ھن جي تعليم تي عجب ۾ پئجي ويا‪.‬‬ ‫‪34‬پر جڏھن فريسين ٻڌو تہ ھن ادوقين کي ماٺ ڪري ڇڏيو آھي‪ ،‬تڏھن اھي اچي گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪35‬پوَ انھن مان ھڪڙي‪ ،‬جيڪو وڪيل ھو‪ ،‬کانئس سوال پڇي‪ ،‬کيس للچائي چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪36‬ماسٽر‪ ،‬شريعت ۾ وڏو حڪم ڪھڙو آھي؟‬ ‫‪37‬عيسي کيس چيو تہ ”تون خداوند پنھنجي خدا کي پنھنجي سڄي ءَ دل‪ ،‬پنھنجي سڄي جان ۽ پنھنجي سڄي ءَ عقل سان پيار ڪر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬اھو پھريون ۽ وڏو حڪم آھي‪.‬‬ ‫‪39‬۽ ٻيو انھي ءَ جھڙو آھي‪” ،‬تون پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر‪.‬‬ ‫‪40‬انھن ٻنھي حڪمن تي سمورو شريعت ۽ نبي لکيل آھن‪.‬‬ ‫عيسي انھن کان پڇيو تہ ”اي!‬ ‫‪41‬جڏھن فريسي گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪42‬چيس تہ ”اوھين مسيح بابت ڇا ٿا سمجھو؟ ھي ڪنھن جو پٽ آھي؟ انھن کيس چيو تہ ابن دائود‪.‬‬ ‫”پوَ ڪيئن دائود روح ۾ کيس خداوند ڪري سڏي ٿو؟‬ ‫‪43‬ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪44‬خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ‪ ،‬تون منھنجي ساڄي پاسي ويھين‪ ،‬جيستائين آَ تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي اوت نہ‬ ‫ڪريان؟‬ ‫‪45‬جيڪڏھن دائود کيس ”خداوند “ڪري سڏيندو‪ ،‬تڏھن ھو سندس پٽ ڪيئن ٿيندو؟‬ ‫‪46‬۽ ڪوبہ ماڻھو ھن کي ھڪڙو لفظ جواب ڏيڻ جي قابل نہ ھو‪ ،‬۽ نڪي ڪنھن ماڻھوَ کي ان ڏينھن کان وڌيڪ سوال پڇڻ جي جرئت‬ ‫ڪئي‪.‬‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬پوَ‬ ‫عيسي ميڙ ۽ پنھنجن شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫موسي جي ڪرسي ءَ تي ويٺا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬چيائون تہ ”شريعت جا عالم ۽ فريسي‬ ‫ي‬ ‫‪3‬تنھنڪري اھي سڀ ڪجھہ جيڪي توھان کي چوندا آھن‪ ،‬اھي ڏسو ۽ ڪريو ‪.‬پر توھان انھن جي ڪمن جي پٺيان نه ڪريو‪ ،‬ڇاڪاڻ‬ ‫ته اھي چون ٿا‪ ،‬۽ نه‪.‬‬ ‫لَ ڏکوئيندڙ آھن‪ ،‬۽ انھن کي ماڻھن جي ڪلھن تي رکن ٿا ‪.‬پر اھي پاڻ انھن کي پنھنجي آڱرين‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو اھي ڳرا بار کڻن ٿا ۽ کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫مان ھلئي نه سگھندا‪.‬‬ ‫لَ ڪن ٿا ‪:‬اھي پنھنجن ٻوٽن کي وسيع ڪن ٿا ۽ پنھنجن پوشاڪ جون حدون وڌائين ٿا‪.‬‬ ‫‪5‬پر اھي پنھنجا سڀ ڪم ماڻھن کي ڏسڻ ء‬ ‫‪6‬۽ دعوتن جي مٿاھين ڪمرن کي پسند ڪريو ۽ عبادت خانن ۾ وڏين سيٽن کي‪،‬‬ ‫‪7‬۽ بازارن ۾ سلم ڪريو ۽ ماڻھن مان ربي‪ ،‬ربي سڏيو وڃي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھڪڙو ئي اوھان جو مالڪ آھي‪ ،‬يعني مسيح ‪.‬۽ اوھين سڀ ڀائر آھيو‪.‬‬ ‫‪8‬پر اوھين ربي نہ سڏجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اَ‪.‬‬ ‫ض‪ ،‬لننهد َبءي ءعلى فءي ال ن‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪9‬و ءل ت ء يعلء دم بء دُ يم ءم ين َءبءي يال ء ير ء‬ ‫ء‬ ‫‪10‬نڪي اوھان کي آقا سڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھڪڙو ئي آھي اوھان جو مالڪ‪ ،‬يعني مسيح‪.‬‬ ‫‪11‬پر جيڪو اوھان مان سڀ کان وڏو آھي سو اوھان جو خادم ٿئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جيڪو پنھنجو پاڻ کي مٿاھين ڪندو تنھن کي ذليل ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪندو اھو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو توھان آسمان جي بادشاھت کي ماڻھن جي خلف بند ڪري‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پر افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نڪي پاڻ اندر وڃو‪ ،‬نڪي انھن کي تڪليف ڏيو جيڪي اندر گھڙين ٿا‪.‬‬ ‫ڇڏيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫لَ‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين رن ⁠زال جي گھرن کي کائي رھيا آھيو‪ ،‬۽ ٺڳي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڊگھيون دعائون ٿا گھرو‪ ،‬تنھنڪري اوھان کي وڏي سزا ملندي‪.‬‬

‫‪21‬‬

‫ميٿيو‬

‫!ڇالَ ⁠جو توھان سمنڊ ۽ زمين جو گھيرو ڪريو ٿا ھڪڙو پرھيزگار بڻجڻ‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪15‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫لَ‪ ،‬۽ جڏھن اھو ٺاھيو وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن اوھين کيس پاڻ کان ٻه ڀيرا وڌيڪ دوزخ جو ٻار بڻايو ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ‪ ،‬اي انڌا ھدايت ڪندڙ‪ ،‬جيڪي چون ٿا تہ ”جيڪو ھيڪل جو قسم کڻندو‪ ،‬سو ڪجھہ بہ نہ آھي ‪.‬پر جيڪو به‬ ‫اوھان‬ ‫آھي‬ ‫‪16‬افسوس‬ ‫ء‬ ‫مندر جي سون جو قسم کڻندو‪ ،‬سو قرضدار آھي!‬ ‫‪17‬اي بيوقوف ۽ انڌا‪ ،‬ڇا وڏو آھي سونا‪ ،‬يا مندر جيڪو سون کي پاڪ ڪري ٿو؟‬ ‫‪18‬۽ جيڪو به قربان گاہ جو قسم کڻندو‪ ،‬اھو ڪجھ به نه آھي ‪.‬پر جيڪو به ان تحفي جو قسم کڻي ٿو جيڪو ان تي آھي‪ ،‬اھو ڏوھاري‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪19‬اي بيوقوف ۽ انڌا‪ ،‬ڇا اھو وڏو آھي‪ ،‬اھو تحفو‪ ،‬يا قربان ⁠گاھہ جيڪا نذر کي پاڪ ڪري ٿي؟‬ ‫‪20‬تنھنڪري جيڪو قسم کڻندو قربان ⁠گاھہ جو‪ ،‬سو قسم کڻندو انھي ءَ جو ۽ انھن سڀني شين جو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيڪو قسم کڻندو ھيڪل جو‪ ،‬سو ان جو قسم کڻندو ۽ انھي ءَ جو‪ ،‬جيڪو اتي رھندو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ جيڪو قسم کڻندو آسمان جو‪ ،‬قسم کڻندو خدا جي تخت جو ۽ ان جو جيڪو ان تي ويٺو آھي‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو توھان ڏيو ٿا ڏھون حصو مٽي ءَ‪ ،‬سونف ۽ ڪمن جو‪ ،‬۽ قانون‪،‬‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪23‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫انصاف‪ ،‬رحم ۽ ايمان جي وزني معاملن کي ڇڏي ڏنو آھي ‪:‬اھي ڪم توھان کي ڪرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ٻئي کي بيڪار نہ ڇڏڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪24‬اوھين انڌا ھدايت ڪندڙ آھيو‪ ،‬جيڪي ماکي ءَ کي دٻائي ادٺ کي ڳائيندا آھيو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين پيالي ۽ ٿالي ءَ جي ٻاھران ته ااف ٿا ڪريو‪ ،‬پر اندران‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪25‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ادھي ڦرلٽ ۽ زيادتي سان ڀريل آھن‪.‬‬ ‫‪26‬اي انڌا فريسيو‪ ،‬جيڪي پيالي ۽ ٿالي ءَ ۾ آھي سو پھريائين ااف ڪر‪ ،‬تہ جيئن انھن جو ٻاھرين حصو بہ ااف ٿئي‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين سفيد قبرن جھڙا آھيو‪ ،‬جيڪي درحقيقت ٻاھران‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪27‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫خوبصورت نظر اچن ٿا‪ ،‬پر اندران مئل ماڻھن جي ھڏين ۽ ھر قسم جي ناپاڪي ءَ سان ڀريل آھن‪.‬‬ ‫‪28‬اھڙي ءَ طرح اوھين بہ ماڻھن کي ظاھري طور تي سچا ٿا لڳي‪ ،‬پر اندران رياڪاري ءَ ۽ بدڪاري ءَ سان ڀريل آھيو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين نبين جون قبرون ٺاھيو ٿا‪ ،‬۽ نيڪن جي قبرن کي سينگاريو‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪29‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ٿا‪،‬‬ ‫‪30‬۽ چئو تہ جيڪڏھن اسين پنھنجن ابن ڏاڏن جي ڏينھن ۾ ھجون ھا تہ انھن سان گڏ نبين جي رت ۾ شريڪ نہ ٿيون ھا‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري اوھين پاڻ شاھد ٿيو تہ اوھين انھن جو اولد آھيو جن نبين کي ماريو‪.‬‬ ‫‪32‬پوَ پنھنجي ابن ڏاڏن جي ماپ پوري ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬اي نانگ‪ ،‬اي نانگن جي نسل‪ ،‬تون ڪيئن بچي سگھندين دوزخ جي عذاب کان؟‬ ‫‪34‬تنھنڪري‪ ،‬ڏسو‪ ،‬آ ءَ اوھان ڏانھن نبين‪ ،‬دانشورن ۽ شريعت جا عالم موڪليان ٿو‪ ،‬۽ انھن مان ڪن کي ماريندا ۽ اليب تي چاڙھيندا ‪.‬۽‬ ‫انھن مان ڪن کي پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ چھبڪ ھڻندا ۽ انھن کي شھر شھر تائين ايذائيندا‪.‬‬ ‫لَ تہ اوھان تي زمين تي وھايل سڀ سچا رت اچي‪ ،‬اادق ھابيل جي رت کان وٺي بارڪياس جي پٽ زڪريا جي رت تائين‪،‬‬ ‫‪35‬انھي ءَ ء‬ ‫جنھن کي توھان ھيڪل ۽ قربان ⁠گاھہ جي وچ ۾ ماريو ھو‪.‬‬ ‫‪36‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھي سڀ شيون ھن نسل تي اينديون‪.‬‬ ‫‪37‬اي يروشلم‪ ،‬اي يروشلم‪ ،‬تون جيڪو نبين کي ماريندو آھين ۽ جيڪي تو ڏانھن موڪليا ويا آھن تن کي سنگسار ڪندو آھين‪ ،‬آ ءَ تنھنجي‬ ‫ٻارن کي ڪھڙي ءَ طرح گڏ ڪريان ھا‪ ،‬جھڙي ءَ طرح ڪڪڙ پنھنجن ڪڪڙن کي پنھنجي پرن ھيٺان گڏ ڪندي آھي‪ ،‬پر تون ائين نه‬ ‫ڪندين!‬ ‫لَ ويران آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ڏس‪ ،‬تنھنجو گھر تو ء‬ ‫‪39‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اوھين مون کي ھاڻي نہ ڏسندؤ‪ ،‬جيستائين اوھين نہ چوندا تہ ”سڀاڳو آھي اھو جيڪو خداوند جي‬ ‫ء‬ ‫نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫‪1‬عيسي ھيڪل مان نڪري ويو ۽ سندس شاگرد وٽس آيا تہ کيس ھيڪل جون عمارتون ڏيکارين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھي سڀ ڳالھيون نہ ٿا ڏسو؟ آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھتي ھڪڙو پٿر ٻئي تي نہ رھندو‪ ،‬جيڪو نہ‬ ‫ي‬ ‫اڇليو ويندو‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن ھو زيتون جي ٽڪر تي ويٺو ھو‪ ،‬تڏھن شاگرد ساڻس اڪيلئي ۾ آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان کي ٻڌايو تہ اھي ڳالھيون ڪڏھن‬ ‫ٿينديون؟ ۽ تنھنجي اچڻ ۽ دنيا جي پڄاڻي جي نشاني ڇا ٿيندي؟‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”خبردار ٿجو‪ ،‬متان ڪو اوھان کي ٺڳي‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ڇالَ ⁠جو ڪيترائي منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءَ مسيح آھيان ‪.‬۽ گھڻن کي ٺڳيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي سڀ شيون ضرور ٿيڻيون آھن‪ ،‬پر پڄاڻي‬ ‫‪6‬۽ توھان ٻڌندا جنگين ۽ جنگين جون افواھون ‪:‬ڏسو ته توھان پريشان نه ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اڃا ناھي‪.‬‬ ‫‪7‬ڇالَ ⁠جو قوم قوم جي خلف‪ ،‬۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف اڀري ايندي‪ ،‬۽ اتي ڏڪار‪ ،‬وبائي مرض ۽ زلزل ھوندا‪ ،‬مختلف جاين‬ ‫ء‬ ‫تي‪.‬‬ ‫‪8‬اھي سڀيئي ڏک جي شروعات آھن‪.‬‬ ‫لَ حوالي ڪندا‪ ،‬۽ اوھان کي ماريندا‪ ،‬۽ منھنجي نالي جي ڪري سڀني قومن ۾ اوھان کان نفرت‬ ‫‪9‬پوَ اھي اوھان کي مصيبت ۾ آڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندي‪.‬‬ ‫‪22‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪10‬پوَ گھڻا ئي ناراض ٿيندا‪ ،‬ھڪ ٻئي کي پڪڙائيندا ۽ ھڪٻئي کان نفرت ڪندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ ڪيترائي ڪوڙا نبي اڀرندا‪ ،‬۽ گھڻن کي ٺڳيندا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ڇاڪاڻ ⁠تہ گناھ تمام گھڻو ٿيندو‪ ،‬گھڻن جو پيار ٿڌو ٿي ويندو‪.‬‬ ‫‪13‬پر جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو‪ ،‬سو ئي بچي ويندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ بادشاھت جي ھن خوشخبري جي منادي ڪئي ويندي سڄي دنيا ۾ سڀني قومن جي شاھدي لَ ‪.‬۽ پوَ آخر ايندو‪.‬‬ ‫جاَ تي بيھي‬ ‫‪15‬تنھنڪري جڏھن اوھين ويراني ءَ جي گھڻائي واري‬ ‫شيَ کي ڏسندؤ‪ ،‬جنھن بابت دانيال نبي ءَ پاران چيو ويو آھي‪ ،‬پاڪ ء‬ ‫ء‬ ‫رھو‪( ،‬جيڪو پڙھندو سو سمجھي)‪:‬‬ ‫‪16‬پوَ جيڪي يھوديہ ۾ آھن سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ھيٺ نه اچڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪17‬جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي تنھن کي گھر مان ڪا‬ ‫شيَ کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لَ موٽي اچي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ نڪي اھو جيڪو ميدان ۾ آھي سو پنھنجا ڪپڙا کڻڻ ء‬ ‫لَ جيڪي انھن ڏينھن ۾ کير پياريندا آھن!‬ ‫لَ جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء‬ ‫‪19‬افسوس انھن ء‬ ‫‪20‬پر اوھين دعا ڪريو تہ اوھان جو پرواز سياري ۾ نہ ٿئي‪ ،‬نڪي سبت جي ڏينھن تي‪.‬‬ ‫پوَ اھڙي وڏي مصيبت ايندي‪ ،‬جھڙي دنيا جي شروعات کان وٺي اڄ ڏينھن تائين نڪي ھئي‪ ،‬نڪي ڪڏھن ٿيندي‪.‬‬ ‫‪21‬ڇالَ ⁠جو ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ گھٽ ڪيو وڃي‪ ،‬ڪوبہ گوشت نہ بچندو‪ ،‬پر چونڊيل ماڻھن جي خاطر اھي ڏينھن گھٽايا ويندا‪.‬‬ ‫کان‬ ‫ڏينھن‬ ‫انھن‬ ‫‪22‬۽‬ ‫ء‬ ‫د‬ ‫‪23‬پوَ جيڪڏھن ڪو ماڻھو اوھان کي چوندو تہ ’ڏسو‪ ،‬مسيح ھتي آھي يا اتي ‪.‬يقين نه ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬ڇالَ ⁠جو اتي ڪوڙا مسيح ۽ ڪوڙا نبي اڀرندا ۽ وڏا معجزا ۽ معجزا ڏيکاريندا ‪.‬ايتري قدر جو‪ ،‬جيڪڏھن اھو ممڪن ھجي ھا‪ ،‬ته‬ ‫ء‬ ‫اھي بلڪل چونڊيل ماڻھن کي دوکو ڏين‪.‬‬ ‫‪25‬ڏس‪ ،‬مون اوھان کي اڳيئي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنڪري جيڪڏھن اھي اوھان کي چوندا تہ ”ڏس‪ ،‬ھو بيابان ۾ آھي ‪.‬ٻاھر نه وڃو ‪:‬ڏسو‪ ،‬ھو ڳجھي ڪمرن ۾ آھي ‪.‬يقين نه ڪر‪.‬‬ ‫‪27‬ڇالَ ⁠جو جيئن وڄ اوڀر مان نڪرندي آھي ۽ اولھندي تائين چمڪندي آھي ‪.‬ابن آدم جو اچڻ پڻ ائين ئي ٿيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬ڇالَ ⁠جو جتي بہ لش ھوندو‪ ،‬اتي عقاب گڏ ٿيندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ فوري طور تي سج اونڌو ٿي ويندو‪ ،‬۽ چنڊ پنھنجي روشني نه ڏيندو‪ ،‬۽ تارا آسمان مان ڪرندا‪ ،‬۽‬ ‫‪29‬انھن ڏينھن جي مصيبت کان ء‬ ‫آسمان جون طاقتون لرزجي وينديون‪.‬‬ ‫پوَ زمين جا سڀ قبيل ماتم ڪندا‪ ،‬۽ اھي ابن ⁠آدم کي آسمان جي ڪڪرن ۾ قدرت‬ ‫پوَ آسمان ۾ ابن ⁠آدم جي نشاني ظاھر ٿيندي‪ ،‬ء‬ ‫‪30‬۽ ء‬ ‫۽ وڏي شان سان ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪31‬ھو پنھنجن ملئڪن کي توتاري جي وڏي آواز سان موڪليندو ۽ اھي آسمان جي ھڪڙي ڇيڙي کان ٻئي ڇيڙي تائين سندس چونڊيل‬ ‫ماڻھن کي چئني طرفن کان گڏ ڪندا‪.‬‬ ‫‪32‬ھاڻي انجير جي وڻ جو ھڪڙو مثال سکو ‪.‬جڏھن ھن جي شاخ اڃا نرم آھي‪ ،‬۽ پنن کي ڪڍي ٿو‪ ،‬توھان کي خبر آھي ته اونھاري‬ ‫ويجھو آھي‪:‬‬ ‫‪33‬اھڙي ءَ طرح اوھين جڏھن اھي سڀ شيون ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو تہ اھو ويجھو آھي‪ ،‬جيتوڻيڪ دروازي تي‪.‬‬ ‫‪34‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين ھي سڀ شيون پوريون نہ ٿينديون‪ ،‬تيستائين ھي ءَ پيڙھ ختم نہ ٿيندي‪.‬‬ ‫‪35‬آسمان ۽ زمين ٽري ويندا‪ ،‬پر منھنجون ڳالھيون ٽري نہ وينديون‪.‬‬ ‫‪36‬پر انھي ءَ ڏينھن ۽ ڪلڪ جي ڪنھن کي بہ خبر نہ آھي‪ ،‬نہ آسمان جي ملئڪن کي‪ ،‬پر رڳو منھنجو پي دَ‪.‬‬ ‫‪37‬پر جيئن نوح جا ڏينھن ھئا‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم جو اچڻ بہ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪38‬ڇالَ ⁠جو جھڙي ءَ طرح ٻوڏ کان اڳ جي ڏينھن ۾ ھو کائيندا پيئندا ھئا‪ ،‬نڪاح ڪندا ھئا ۽ شاديون ڪندا ھئا‪ ،‬تيستائين جڏھن ندوح‬ ‫ء‬ ‫ٻيڙي ءَ ۾ گھڙيو ھو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ خبر نه ھئي جيستائين ٻوڏ آئي‪ ،‬۽ انھن سڀني کي کڻي ويو ‪.‬ابن آدم جو اچڻ پڻ ائين ئي ٿيندو‪.‬‬ ‫‪40‬پوَ ٻه ميدان ۾ ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬ٻه عورتون پني تي پيس پيس ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ ڪھڙي وقت اوھان جو پالڻھار ايندو‪.‬‬ ‫‪42‬تنھنڪري خبردار رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪43‬پر اھو ڄاڻو تہ جيڪڏھن گھر جي مالڪ کي خبر ھجي ھا تہ چور ڪھڙي ءَ مھل ايندو‪ ،‬تڏھن ھو ڏسان ھا ۽ پنھنجي گھر کي ڊاھڻ جو‬ ‫شڪار نہ ٿئي ھا‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي گھڙي ءَ ۾ جڏھن اوھان کي گمان بہ نہ ھوندو تہ ابن ⁠آدم ايندو‪.‬‬ ‫رھجو‪،‬‬ ‫تيار‬ ‫بہ‬ ‫اوھين‬ ‫‪44‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫لَ تہ کين‬ ‫‪45‬پوَ ھڪڙو ايماندار ۽ عقلمند نوڪر ڪير آھي‪ ،‬جنھن کي پنھنجي مالڪ پنھنجي گھر وارن تي حاڪم ڪيو آھي‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫مناسب وقت تي ماني ڏئي؟‬ ‫‪46‬سڀاڳو آھي اھو نوڪر‪ ،‬جنھن کي سندس مالڪ اچي ائين ڪندي ڏسندو‪.‬‬ ‫‪47‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو کيس پنھنجي مڙني شين تي حاڪم بڻائيندو‪.‬‬ ‫‪48‬پر جيڪڏھن اھو بڇڙو نوڪر دل ۾ چوندو تہ ’منھنجو پالڻھار ھن جي اچڻ ۾ دير ڪندو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ پنھنجي ساٿي نوڪرن کي مارڻ شروع ڪندو‪ ،‬۽ شرابي سان گڏ کائڻ ۽ پيئڻ شروع ڪندو‪.‬‬ ‫‪50‬انھي ءَ نوڪر جو مالڪ انھي ءَ ڏينھن ۾ ايندو جڏھن ھو کيس ڳولي نہ سگھندو‪ ،‬۽ اھڙي گھڙي ءَ ۾ جنھن جي کيس خبر ئي نہ ھوندي‪.‬‬ ‫‪51‬۽ کيس وڍي ڇڏيندو‪ ،‬۽ کيس منافقن سان گڏ سندس حصو مقرر ڪندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽ ٿيندو‪.‬‬

‫‪23‬‬

‫ميٿيو‬

‫باب ‪25‬‬ ‫لَ نڪتيون‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ آسمان واري بادشاھت کي ڏھن ڪنوارين سان ڀيٽيو ويندو‪ ،‬جيڪي پنھنجا ڏياٽيون کڻي گھوٽ سان ملڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪2‬انھن مان پنج سياڻا ۽ پنج بي ⁠وقوف ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬جيڪي بيوقوف ھئا‪ ،‬تن پنھنجا ڏياٽو کنيو ۽ پاڻ سان ڪو تيل بہ ڪونہ کنيو‪.‬‬ ‫ٿانون ۾ تيل کڻي ورتو‪.‬‬ ‫‪4‬پر سياڻن پنھنجن ء‬ ‫‪5‬جڏھن گھوٽ ترسي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن اھي سڀيئي ننڊ ۾ پئجي ويا ۽ سمھي پيا‪.‬‬ ‫لَ ٻاھر وڃ‪.‬‬ ‫‪6‬اڌ رات جو رڙ ٿيو تہ ”ڏسو‪ ،‬گھوٽ اچي رھيو آھي ‪.‬ھن سان ملڻ ء‬ ‫‪7‬پوَ اھي سڀ ڪنواريون ادٿيون ۽ پنھنجا ڏيئا ٻاريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو اسان جا ڏيئا سڙي ويا آھن‪.‬‬ ‫‪8‬۽ بيوقوف سياڻن کي چيو‪" ،‬اسان کي پنھنجو تيل ڏيو‬ ‫ء‬ ‫لَ‬ ‫لَ ڪافي نه ھجي‪ ،‬پر انھن ڏانھن وڃو جيڪي وڪڻندا آھن ۽ پاڻ ء‬ ‫‪9‬پر عقلمندن وراڻيو تہ ”ائين نہ ‪.‬ائين نه ٿئي جو اسان ۽ اوھان ء‬ ‫خريد ڪندا آھن‪.‬‬ ‫لَ اندر ويا ۽ دروازو بند ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن اھي خريد ڪرڻ ويا‪ ،‬گھوٽ آيو ‪.‬۽ جيڪي تيار ھئا سي ساڻس گڏ شادي ءَ ء‬ ‫لَ کوليو‪.‬‬ ‫پوَ ٻيون ڪنواريون بہ آيون ۽ چوڻ لڳيون تہ ”اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬اسان ء‬ ‫‪11‬تنھن کان ء‬ ‫‪12‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءَ تو کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو اھو ڏينھن ۽ نہ انھي ءَ گھڙي جنھن ۾ ابن ⁠آدم ايندو‪.‬‬ ‫‪13‬تنھنڪري جاڳندا رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ جھڙي آھي جو ڪنھن ڏور ملڪ ڏانھن سفر ڪري‪ ،‬جنھن پنھنجن نوڪرن کي‬ ‫ء‬ ‫سڏي پنھنجو مال انھن جي حوالي ڪيو‪.‬‬ ‫‪15‬ھڪڙي کي پنج تول ڏنائين‪ ،‬ٻئي کي ٻه ۽ ٻئي کي ھڪڙو ‪.‬ھر ماڻھو ءَ کي ھن جي ڪيترن ئي الحيتن مطابق؛ ۽ سڌو رستو اختيار‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ جنھن کي پنج تول مليا ھئا‪ ،‬سو انھن سان واپار ڪري ٻيا پنج تول ٺاھيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬اھڙي ءَ طرح جنھن کي ٻه مليا ھئا‪ ،‬تنھن ٻيا بہ حاال ڪيا‪.‬‬ ‫‪18‬پر جنھن ماڻھو ءَ کي ھڪڙو مليو ھو‪ ،‬سو وڃي زمين ۾ کوٽيائين ۽ پنھنجي مالڪ جا پئسا لڪائي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫پوَ انھن نوڪرن جو مالڪ اچي انھن سان حساب ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪19‬گھڻي وقت کان ء‬ ‫‪20‬پوَ جنھن کي پنج تول مليا ھئا‪ ،‬سو ٻيا پنج تول کڻي آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تو مون کي پنج تول ڏنا آھن ‪:‬ڏس‪ ،‬مون انھن کان‬ ‫ء‬ ‫سواَ پنج تول وڌيڪ ڪمايا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬سندس مالڪ کيس چيو‪ ،‬شاباس‪ ،‬تون سٺو ۽ وفادار نوڪر‪ ،‬تون ٿورن شين تي ايماندار آھين‪ ،‬مان توکي ڪيترن ئي شين تي حاڪم‬ ‫ڪندس ‪:‬تون پنھنجي پالڻھار جي خوشي ۾ شامل ٿي‪.‬‬ ‫سواَ ٻہ ٻيا ڏاڪا‬ ‫‪22‬اھو بہ جنھن کي ٻه تول مليا ھئا‪ ،‬سو آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تو مون کي ٻه تول ڏنا آھن ‪:‬ڏس‪ ،‬مون انھن کان‬ ‫ء‬ ‫حاال ڪيا آھن‪.‬‬ ‫‪23‬سندس مالڪ کيس چيو ته‪ ،‬شاباس‪ ،‬سٺو ۽ ايماندار نوڪر ‪.‬تون ٿورن شين تي وفادار آھين‪ ،‬مان توکي ڪيترن ئي شين تي حاڪم‬ ‫بڻائيندس ‪:‬تون پنھنجي پالڻھار جي خوشين ۾ شامل ٿيو‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ جنھن کي ھڪڙو ٽانڊو مليو ھو‪ ،‬سو آيو ۽ چيائين تہ ”خداوند‪ ،‬مون کي خبر ھئي ته تون سخت ماڻھو آھين‪ ،‬جتي تو نه پوکيو آھين‬ ‫ء‬ ‫اتي لڻي ٿو ۽ جتي تو نه پوکيو آھي اتي گڏ ڪرين ٿو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ مان ڊڄي ويس‪ ،‬۽ وڃان ۽ پنھنجي ڏاتار کي زمين ۾ لڪائي ڇڏيائين ‪:‬ڏس‪ ،‬اتي تنھنجو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنجي مالڪ کيس جواب ڏنو تہ ”تون بڇڙو ۽ سست نوڪر‪ ،‬تو کي خبر آھي تہ جتي نہ پوکيو اٿم اتي لڻيندس ۽ جتي نہ پوکيو اٿم اتي‬ ‫گڏ ڪريان‪.‬‬ ‫پوَ منھنجي اچڻ تي مون کي پنھنجو پيسو سود سان ملي وڃي‪.‬‬ ‫‪27‬تنھنڪري تو کي گھرجي ھا تہ منھنجا پئسا مٽائيندڙن کي ڏيون‪ ،‬۽ ء‬ ‫‪28‬تنھنڪري کانئس ڏھھ ڏاند وٺو ۽ انھي ءَ کي ڏيو جنھن وٽ ڏھہ توڪا آھن‪.‬‬ ‫‪29‬ڇالَ ⁠جو ھر ڪنھن کي ڏنو ويندو جنھن وٽ آھي‪ ،‬۽ وٽس گھڻو ھوندو‪ ،‬پر جنھن وٽ ڪونھي تنھن کان اھو بہ کسيو ويندو جيڪو‬ ‫ء‬ ‫وٽس آھي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انھي ءَ بيڪار نوڪر کي ٻاھر اونداھي ءَ ۾ اڇليو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيا ويندا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن ابن ⁠آدم پنھنجي جلوي سان ايندو ۽ سڀ پاڪ ملئڪ ساڻس گڏ ھوندا‪ ،‬تڏھن ھو پنھنجي جلوي واري تخت تي ويھندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ھن جي اڳيان سڀ قومون گڏ ڪيون وينديون‪ ،‬۽ ھو انھن کي ھڪٻئي کان جدا ڪندو‪ ،‬جيئن ھڪڙو ريڍار پنھنجي رڍن کي ٻڪرين‬ ‫کان جدا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬ھو رڍن کي پنھنجي ساڄي پاسي رکندو‪ ،‬پر ٻڪرين کي کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫لَ تيار ڪئي‬ ‫‪34‬پوَ بادشاھہ انھن کي پنھنجي ساڄي پاسي چوندو‪ ،‬اچو‪ ،‬منھنجي پي دَ جا برڪت وارا‪ ،‬وارث ٿيو بادشاھت جيڪا اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫وئي آھي دنيا جي شروعات کان‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪ ،‬آ ءَ اجنبي ھوس‪ ،‬۽ توھان‬ ‫‪35‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ بکايل ھوس‪ ،‬۽ توھان مون کي ماني ڏني‪ ،‬مان اڃايل ھوس‪ ،‬۽ توھان مون کي پيئڻ ء‬ ‫ء‬ ‫مون کي اندر وٺي ويا‪.‬‬ ‫‪36‬ننگا‪ ،‬۽ اوھان مون کي ڪپڙا پھريائين ‪:‬مان بيمار ھوس‪ ،‬۽ اوھان مون کي عيادت ڪئي ‪:‬مان جيل ۾ ھوس‪ ،‬۽ اوھين مون وٽ آيا‪.‬‬ ‫‪37‬تڏھن سچار کيس جواب ڏيندا‪ ،‬چوندا تہ اي خداوند‪ ،‬اسان تو کي ڪڏھن بکيو ڏٺو ۽ کاڌو؟ يا اڃايل‪ ،‬۽ توکي پيئڻ ڏنو؟‬ ‫‪38‬اسان توکي ڪڏھن اجنبي ڏٺو ۽ اندر وٺي آياسين؟ يا ننگا‪ ،‬۽ توکي ڪپڙا؟‬ ‫‪39‬يا ڪڏھن اسان توکي بيمار يا جيل ۾ ڏٺو ۽ تو وٽ آياسين؟‬ ‫‪24‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪40‬۽ بادشاھہ انھن کي جواب ڏيندو ۽ کين چوندو‪" ،‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬جيئن توھان اھو ڪيو آھي انھن مان گھٽ ۾ گھٽ ھڪڙو‬ ‫منھنجي ڀائرن سان‪ ،‬توھان اھو مون سان ڪيو آھي‪.‬‬ ‫لَ تيار‬ ‫ملئڪن‬ ‫سندس‬ ‫۽‬ ‫شيطان‬ ‫جيڪا‬ ‫۾‪،‬‬ ‫باھ‬ ‫جي‬ ‫ھميشہ‬ ‫لعنتي‪،‬‬ ‫اوھي‬ ‫وڃو‪،‬‬ ‫ھليو‬ ‫کان‬ ‫‪41‬پوَ ھو انھن کي کاٻي ھٿ تي چوندو‪” ،‬مون‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪيل آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ بکايل ھوس ۽ اوھان مون کي ماني نہ ڏني‪ ،‬آ ءَ اڃايل ھوس ۽ اوھان مون کي پيئڻ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪43‬آ ءَ پرديسي ھوس‪ ،‬۽ اوھان مون کي اندر ۾ نه کنيو ‪:‬ننگا‪ ،‬۽ اوھان مون کي ڪپڙا نه ڏنا ‪:‬بيمار ۽ جيل ۾‪ ،‬۽ اوھان منھنجي عيادت نه‬ ‫ڪئي‪.‬‬ ‫‪44‬پوَ اھي بہ کيس جواب ڏين تہ ’اي خداوند‪ ،‬ڪڏھن تو کي بکايل‪ ،‬اڃايل‪ ،‬پرديسي‪ ،‬ننگا‪ ،‬بيمار يا جيل ۾ ڏٺوسين ۽ تنھنجي خدمت نہ‬ ‫ء‬ ‫ڪئي سون؟‬ ‫‪45‬تڏھن ھو انھن کي جواب ڏيندو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيئن توھان انھن مان ڪنھن ھڪ سان نہ ڪيو‪ ،‬تيئن مون سان نہ‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ اھي ھميشه جي سزا ڏانھن ويندا‪ ،‬پر سچار دائمي زندگي ۾ ويندا‪.‬‬ ‫باب ‪26‬‬ ‫عيسي اھي سڀ ڳالھيون پوريون ڪيون‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن کي چيائين تہ‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پوَ عيد فصح آھي ۽ ابن ⁠آدم کي پڪڙيو وڃي ٿو تہ کيس اليب تي چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪2‬اوھين ڄاڻو ٿا تہ ٻن ڏينھن کان ء‬ ‫‪3‬پوَ ھو سردار ڪاھنن‪ ،‬شريعت جي عالمن ۽ ماڻھن جي بزرگن کي انھي ءَ وڏي سردار ڪاھن جي محلت ۾ اچي گڏ ٿيا‪ ،‬جنھن جو نالو‬ ‫ء‬ ‫قائفا ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي پڪڙي مارائي ڇڏين‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪيائون‬ ‫الح‬ ‫‪4‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪5‬پر چيائون تہ ”عيد جي ڏينھن نہ‪ ،‬متان ماڻھن ۾ گوڙ مچي وڃي‪.‬‬ ‫عيسي بيت ⁠عنياہ ۾ ڪوڙھہ جھڙي مرض واري شمعون جي گھر ۾ ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪7‬ھڪڙي عورت وٽس آئي‪ ،‬جنھن وٽ ھڪڙو قيمتي عطر جو عطر ھو‪ ،‬۽ اھو سندس مٿي تي ھاريو‪ ،‬جيئن ھو ماني تي ويٺو ھو‪.‬‬ ‫‪8‬پر جڏھن سندس شاگردن اھو ڏٺو تڏھن ڪاوڙيا ۽ چيائونس تہ ”اھو ڪھڙو ڪم؟‬ ‫‪9‬ڇالَ ⁠جو اھو عطر گھڻو ڪري وڪڻي غريبن کي ڏنو وڃي ھا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي سمجھيو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين عورت کي ڇو تنگ ڪيو؟ ڇاڪاڻ ته ھن مون تي سٺو ڪم ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪11‬ڇالَ ⁠جو غريب سدائين توھان سان گڏ آھن ‪.‬پر مون کي ھميشه نه آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ڪيو‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو ھن اھو عطر منھنجي بدن تي ھاريو‪ ،‬سو منھنجي دفن ء‬ ‫ء‬ ‫‪13‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ سڄي ءَ دنيا ۾ جتي بہ ھن خوشخبري ءَ جي منادي ڪئي ويندي‪ ،‬اتي اھو بہ ٻڌايو ويندو‪ ،‬جيڪو ھن عورت‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫ڪيو آھي‪ ،‬انھي ءَ جي يادگار بڻجڻ ء‬ ‫‪14‬پوَ ٻارھن مان ھڪڙو‪ ،‬جيڪو يھوداہ اسڪريوتي سڏيندو ھو‪ ،‬سردار ڪاھنن وٽ ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين مون کي ڇا ڏيندا ۽ آ ءَ کيس اوھان جي حوالي ڪندس؟ ۽ انھن ساڻس گڏ چاندي ءَ جا ٽيھ سڪا ڏيڻ جو‬ ‫واعدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انھي ءَ وقت کان وٺي ھن کي پڪڙائڻ جو موقعو ڳولڻ لڳو‪.‬‬ ‫لَ عيد فصح جي‬ ‫‪17‬بي ⁠خميري ماني ءَ جي عيد جي پھرين ڏينھن تي شاگرد‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ پڇيائونس تہ ”تون ڪٿي ٿو چاھين جو تو ء‬ ‫ي‬ ‫تياري ڪريون؟‬ ‫‪18‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬شھر ۾ وڃو اھڙي ماڻھو ءَ وٽ ۽ چؤ ته مالڪ چوي ٿو‪ ،‬منھنجو وقت ويجھو آھي ‪.‬مان پنھنجي شاگردن سان گڏ تنھنجي گھر‬ ‫۾ عيد فصح ڪندس‪.‬‬ ‫عيسي کين مقرر ڪيو ھو ‪.‬۽ عيد فصح تيار ڪيائون‪.‬‬ ‫‪19‬پوَ شاگردن ائين ڪيو جيئن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬جڏھن شام ٿي تہ ھو ٻارھن شاگردن سان گڏ ويٺو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيئن اھي کائين‪ ،‬ھن چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫‪22‬اھي ڏاڍا غمگين ٿيا ۽ انھن مان ھر ھڪ کيس چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو آ ءَ آھيان ڇا؟‬ ‫‪23‬ھن جواب ڏنو تہ ”جيڪو پنھنجو ھٿ مون سان وات ۾ وجھندو‪ ،‬سو ئي مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫لَ جنھن جي وسيلي ابن ⁠آدم کي پڪڙجي ٿو ‪.‬اھو ان‬ ‫‪24‬ابن ⁠آدم ائين ٿو وڃي جيئن ھن بابت لکيل آھي‪ ،‬پر افسوس آھي انھي ءَ ماڻھو ءَ ء‬ ‫لَ چڱو ھجي ھا جيڪڏھن اھو پيدا نه ٿئي ھا‪.‬‬ ‫ماڻھو ءَ ء‬ ‫‪25‬پوَ يھوداہ‪ ،‬جنھن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬تنھن جواب ڏنو تہ ”اي استاد‪ ،‬ڇا آ ءَ آھيان؟ ھن چيو ته‪ ،‬توھان چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي ماني کڻي برڪت ڪئي ۽ ٽوڙي شاگردن کي ڏنائين ۽ چيائين تہ ”وٺو‪ ،‬کائو ‪.‬ھي منھنجو جسم‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫کائي‬ ‫اھي‬ ‫‪26‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪27‬ھن پيالو کڻي شڪر ڪيو ۽ انھن کي ڏنائين ۽ چيائين تہ ”اوھين سڀ ان مان پيئو‪.‬‬ ‫لَ وھايو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪28‬ڇالَ ⁠جو اھو منھنجو رت آھي نئين عھد نامي جو‪ ،‬جيڪو گھڻن جي گناھن جي معافي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫پوَ انگورن جي ھن ميوي مان نہ پيئندس‪ ،‬جيستائين انھي ءَ ڏينھن کي پنھنجي پي دَ جي‬ ‫‪29‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آ ءَ ھن کان ء‬ ‫بادشاھت ۾ اوھان سان گڏ نئون نہ پيئان‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن اھي گيت ڳائي ٻاھر زيتون جي جبل ڏانھن ويا‪.‬‬

‫‪25‬‬

‫ميٿيو‬

‫⁠جو لکيل آھي تہ ”آ ءَ ريڍار کي ماريندس ۽‬

‫ڇالَ‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين سڀيئي اڄ رات منھنجي ڪري بيزار ٿيندا‪،‬‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫رڍن جون رڍون ٽڙي پکڙي وينديون‪.‬‬ ‫پوَ توھان کان اڳي گليل ڏانھن ويندس‪.‬‬ ‫‪32‬پر آ ءَ وري جيئرو ٿيڻ کان ء‬ ‫‪33‬تنھن تي پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ سڀ ماڻھو تنھنجي ڪري ناراض ٿين‪ ،‬پر آ ءَ ڪڏھن بہ ناراض نہ ڪندس‪.‬‬ ‫‪34‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄ رات ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان اڳ‪ ،‬تون ٽي دفعا منھنجو انڪار ڪندين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬تنھن تي پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ مون کي تو سان گڏ مرڻ گھرجي‪ ،‬تڏھن بہ تو کي انڪار نہ ڪندس ‪.‬ساڳي ءَ طرح سڀني‬ ‫شاگردن پڻ چيو‪.‬‬ ‫جاَ تي آيو ۽ شاگردن کي چيائين تہ ”اوھين ھتي ويھو‪ ،‬جيستائين آ ءَ اتي وڃي دعا‬ ‫‪36‬پوَ‬ ‫عيسي انھن سان گڏ گٿسمني نالي ھڪڙي ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫گھران‪.‬‬ ‫‪37‬ھو پاڻ سان گڏ پطرس ۽ زبدي ءَ جي ٻن پٽن کي وٺي ويو ۽ ڏاڍو غمگين ۽ ڳرو ٿيڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪38‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”منھنجو روح ڏاڍو غمگين آھي‪ ،‬موت تائين‪ ،‬ھتي ترسو ۽ مون سان گڏ جاڳندا رھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوَ ھو ٿورو اڳتي وڌيو‪ ،‬پنھنجي منھن تي ڪري پيو ۽ دعا گھريائين تہ ”اي بابا‪ ،‬جيڪڏھن ٿي سگھي تہ ھي پيالو مون وٽان ھليو‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪ ،‬پر جيئن منھنجي مرضي‪ ،‬پر جيئن تون گھرين‪.‬‬ ‫‪40‬پوَ ھو شاگردن وٽ آيو ۽ کين ننڊ ۾ ڏٺائين ۽ پطرس کي چيائين تہ ”ڇا‪ ،‬اوھين مون سان ھڪ ڪلڪ بہ جاڳي نہ سگھيا؟‬ ‫ء‬ ‫‪41‬جاڳندا رھو ۽ دعا گھرو تہ آزمائش ۾ نہ پئو‪ ،‬روح تہ راضي آھي‪ ،‬پر جسم ڪمزور آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ھو ٻئي ڀيري وري ھليو ويو ۽ دعا گھريائين تہ ”اي بابا‪ ،‬جيڪڏھن ھي پيالو مون وٽان ٽري نہ وڃي‪ ،‬جيستائين آ ءَ ان کي نہ پيئان‪،‬‬ ‫تنھنجي مرضي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن جون اکيون ڳريون ھيون‪.‬‬ ‫‪43‬پوَ ھو آيو ۽ ڏٺائين تہ کين وري ننڊ پئي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪44‬پوَ ھو انھن کي ڇڏي وري ھليو ويو ۽ ٽيون دفعو دعا گھريائين ۽ اھي ئي ڳالھيون ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پوَ ھو پنھنجن شاگردن وٽ آيو ۽ کين چيائين تہ ”ھاڻي ننڊ ڪريو ۽ آرام ڪريو ‪:‬ڏسو‪ ،‬وقت اچي ويجھو آھي ۽ ابن ⁠آدم گنھگارن‬ ‫ء‬ ‫جي حوالي ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪46‬اٿو‪ ،‬اچو ته ھلون‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اھو ويجھو آھي جيڪو مون کي دغا ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪47‬اڃا ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ ٻارھن شاگردن مان ھڪڙو يھوداہ آيو ۽ ساڻس گڏ ھڪڙو وڏو ميڙ تلوارن ۽ لٺن سان گڏ ھو‪ ،‬جيڪو‬ ‫سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن جي بزرگن وٽان ھو‪.‬‬ ‫‪48‬ھاڻي جنھن کيس پڪڙايو‪ ،‬تنھن انھن کي ھڪ نشاني ڏني‪ ،‬جنھن چيو تہ ”جنھن کي مان چميان‪ ،‬سو اھو ئي آھي ‪:‬کيس پڪڙيو‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”سلم !۽ کيس چمي ڏني‪.‬‬ ‫‪49‬تنھن تي ھو‬ ‫ي‬ ‫پوَ‬ ‫عيسي تي ھٿ رکي کيس پڪڙيائون‪.‬‬ ‫۽‬ ‫آيا‬ ‫اھي‬ ‫آھين؟‬ ‫آيو‬ ‫ڇو‬ ‫تون‬ ‫”دوست‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫‪50‬عيسي کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي سان گڏ ھئا‪ ،‬تن مان ھڪڙي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري پنھنجي تلوار ڪڍي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر‬ ‫‪51‬پوَ انھن مان جيڪي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫کي مارائي سندس ڪن لھي ڇڏيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو جيڪي تلوار کڻندا سي تلوار سان ناس ٿيندا‪.‬‬ ‫جاَ تي وري وجھہ‪،‬‬ ‫‪52‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”پنھنجي تلوار ھن جي ء‬ ‫ي‬ ‫‪53‬ڇا تون سمجھين ٿو ته ھاڻي آ ءَ پنھنجي پي دَ کان دعا گھري نٿو سگھان‪ ،‬۽ ھو ھن وقت مون کي ملئڪن جي ٻارھن لشڪر کان‬ ‫وڌيڪ ڏيندو؟‬ ‫پوَ لکت ڪيئن پوري ٿيندي‪ ،‬جيڪا ائين ٿيڻ گھرجي؟‬ ‫‪54‬پر ء‬ ‫لَ تلوارون ۽ لٺيون کڻي‬ ‫پڪڙڻ‬ ‫کي‬ ‫مون‬ ‫چور‬ ‫ڪو‬ ‫جيئن‬ ‫آھيو‬ ‫آيا‬ ‫طرح‬ ‫اوھين‬ ‫”ڇا‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫ميڙ‬ ‫عيسي‬ ‫ئي‬ ‫َ‬ ‫اھڙي‬ ‫َ‬ ‫گھڙي‬ ‫‪55‬انھي ءَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آيو آھين؟ آ ءَ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ ويھندو ھوس‪ ،‬پر اوھان مون کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سڀ شاگرد کيس ڇڏي ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫لَ ڪيو ويو تہ نبين جا لکيل لکتون پوريون ٿين ء‬ ‫‪56‬پر اھو سڀ ڪجھہ انھي ءَ ء‬ ‫عيسي کي پڪڙيو ھو‪ ،‬سي کيس وڏي سردار ڪاھن قائفا وٽ وٺي ويا‪ ،‬جتي شريعت جا عالم ۽ بزرگ اچي گڏ ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪57‬جن‬ ‫ي‬ ‫‪58‬پر پطرس سندس پٺيان پري پري وڏي سردار ڪاھن جي محلت ڏانھن ويو ۽ اندر ويو ۽ نوڪرن سان گڏ ويھي رھيو‪ ،‬جو آخر ڏسڻ‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي خلف ڪوڙي شاھدي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي تہ کيس مارايو‪.‬‬ ‫ڪائونسل‬ ‫سڄي‬ ‫۽‬ ‫بزرگن‬ ‫ڪاھنن‪،‬‬ ‫سردار‬ ‫‪59‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫‪60‬پر ڪوبہ ڪونھي مليو‪ ،‬جيتوڻيڪ ڪيترائي ڪوڙا شاھد آيا‪ ،‬پر انھن کي ڪوبہ نہ مليو ‪.‬آخر ۾ ٻه ڪوڙا شاھد آيا‪،‬‬ ‫‪61‬۽ چيائين تہ ”ھن ماڻھو ءَ چيو آھي تہ آ ءَ خدا جي ھيڪل کي ڊاھڻ جي قابل آھيان ۽ ٽن ڏينھن ۾ ٺاھيندس‪.‬‬ ‫‪62‬تڏھن وڏو سردار ڪاھن اٿيو ۽ چيائينس تہ ”ڇا تون ڪجھھ جواب نہ ڏيندين؟ ھي ڪھڙي شاھدي ڏين ٿا تنھنجي خلف؟‬ ‫‪.‬وقءا ءل لءهد ءمنء يال ءمسءي ءح ءِ ءوقءالء” ‪:‬آ ءَ تو کي جيئري خدا جو قسم ٿو چوان ته تون اسان کي ٻڌائين ته ڇا تون مسيح‬ ‫‪63‬پر‬ ‫ي‬ ‫عيسي خاموش رھيو ء‬ ‫آھين‪ ،‬خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫‪64‬عيسي وراڻيو تہ ”تو چيو آھي تہ‪ ،‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھاڻي اوھين ابن ⁠آدم کي قدرت جي ساڄي پاسي ويٺل ۽ آسمان جي‬ ‫ي‬ ‫ڪڪرن ۾ ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪65‬تڏھن وڏي سردار پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيندي چيو تہ ”ھن ڪفر جي ڳالھ ڪئي آھي ‪.‬اسان کي وڌيڪ شاھدن جي ڪھڙي ضرورت آھي؟‬ ‫ڏس‪ ،‬ھاڻي توھان ٻڌو آھي سندس ڪفر‪.‬‬ ‫‪66‬توھان ڇا ٿا سوچيو؟ انھن جواب ڏنو تہ ”ھو موت جو ڏوھاري آھي‪.‬‬ ‫‪67‬پوَ انھن ھن جي منھن تي ٿڪون ھنيا ۽ کيس ڌڪ لڳا ‪.‬۽ ٻيا کيس پنھنجن ھٿن جي ھٿن سان مارڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ اڳڪٿي ڪر‪ ،‬اي مسيح‪ ،‬اھو ڪير آھي جنھن تو کي مارايو؟‬ ‫‪68‬چيائون تہ ”اسان ء‬ ‫عيسي سان گڏ ھئين‪.‬‬ ‫جي‬ ‫گليل‬ ‫بہ‬ ‫”تون‬ ‫تہ‬ ‫چيائينس‬ ‫۽‬ ‫آئي‬ ‫وٽس‬ ‫ڇوڪري‬ ‫ھڪڙي‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫ويٺو‬ ‫ٻاھران‬ ‫جي‬ ‫محلت‬ ‫‪69‬ھاڻي پطرس‬ ‫ي‬ ‫‪70‬پر ھن انھن سڀني جي اڳيان انڪار ڪندي چيو تہ ”مون کي خبر نہ آھي تہ تون ڇا ٿو چوين‪.‬‬ ‫‪26‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪71‬جڏھن ھو ٻاھران ٻاھران ٻاھران ٻاھر نڪتو تہ ھڪڙي ٻي نوڪرياڻي ءَ ھن کي ڏٺو ۽ جيڪي اتي ھئا تن کي چيائين تہ ”ھي ماڻھو‬ ‫عيسي نااري ءَ سان گڏ ھو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪72‬وري ھن قسم کڻي انڪار ڪيو تہ ”آ ءَ انھي ءَ ماڻھو ءَ کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫پوَ جيڪي بيٺا ھئا سي وٽس آيا ۽ پطرس کي چيائون تہ ”بيشڪ تون بہ انھن مان آھين ‪.‬ڇو ته تنھنجي ڳالھھ توکي‬ ‫‪73‬ٿوري دير کان ء‬ ‫بيوقوف بڻائي ٿي‪.‬‬ ‫‪74‬پوَ ھو گاريون ڏيڻ لڳو ۽ قسم کڻي چوڻ لڳو تہ ”آ ءَ انھي ءَ ماڻھو ءَ کي نہ ٿو سڃاڻان ‪.‬۽ فوري طور تي ڪڪڙ چريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو اھو لفظ ياد آيو‪ ،‬جنھن کيس چيو ھو تہ ”ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان اڳي تون ٽي دفعا منھنجو انڪار‬ ‫کي‬ ‫پطرس‬ ‫تي‬ ‫‪75‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫ڪندين ‪.‬۽ ھو ٻاھر نڪري ويو ۽ روئي روئي‪.‬‬ ‫باب ‪27‬‬ ‫عيسي کي مارڻ جون الحون ڏنيون‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن ابح جو سوير ٿيو تہ سڀني سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن جي بزرگن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬جڏھن ھن کي ٻڌايائون‪ ،‬تڏھن کيس وٺي ويا ۽ گورنر پونطيس پلطس جي حوالي ڪيائون‪.‬‬ ‫‪3‬پوَ يھوداہ‪ ،‬جنھن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬سو جڏھن ڏٺائين تہ کيس سزا مليل آھي‪ ،‬تڏھن توبھہ ڪئي ۽ اھي ٽيھہ چاندي ءَ جا سڪا وري‬ ‫ء‬ ‫سردار ڪاھنن ۽ بزرگن وٽ کڻي آيا‪.‬‬ ‫لَ ڏسو‪.‬‬ ‫‪4‬چيائين تہ ”مون اھو گناھہ ڪيو آھي جو مون بي ⁠گناھہ جي خون سان خيانت ڪئي آھي ‪.‬۽ چيائون ته اسان کي ڇا آھي؟ ان ء‬ ‫‪5‬ھن چاندي ءَ جا سڪا ھيڪل ۾ اڇليا ۽ ھليو ويو ۽ پاڻ کي ڦاسي ڏني‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو رت جي قيمت آھي‪.‬‬ ‫‪6‬سردار ڪاھن چاندي ءَ جا سڪا کڻي چيائونس تہ ”اھو جائز نہ آھي جو انھن کي خزاني ۾ وجھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پوَ انھن الح ڪئي ۽ انھن سان گڏ ڪنڀر جو ميدان خريد ڪيائون تہ ڌارين کي دفن ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬تنھنڪري انھي ءَ ميدان کي اڄ ڏينھن تائين رت جو ميدان سڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪9‬پوَ اھو پورو ٿيو جيڪو يرمي نبي ءَ جو چيو ھو تہ ”ھنن چاندي ءَ جا ٽيھ سڪا کنيا‪ ،‬يعني انھي ءَ جي قيمت‪ ،‬جنھن جي بني اسرائيلن قدر‬ ‫ء‬ ‫ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪ ،‬جيئن خداوند مون کي مقرر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ انھن کي ڪنڀر جي ميدان ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”تون چوين ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬عيسي گورنر جي اڳيان بيٺو‪ ،‬گورنر کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪12‬جڏھن مٿس سردار ڪاھنن ۽ بزرگن جا الزام لڳا‪ ،‬تڏھن ھن ڪوبہ جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪13‬تڏھن پلطس ھن کي چيو تہ ”ڇا تون نٿو ٻڌين تہ اھي تو جي خلف ڪيترين ڳالھين جي شاھدي ڏين ٿا؟‬ ‫‪14‬ھن کيس جواب ڏنو تہ ڪڏھن بہ ڪڏھن بہ نہ ‪.‬ايتري قدر جو گورنر ڏاڍو حيران ٿي ويو‪.‬‬ ‫لَ آزاد ڪرڻ گھريو ھو‪ ،‬جنھن کي ھو گھرندا ھئا‪.‬‬ ‫‪15‬ھاڻي انھي ءَ عيد تي گورنر ھڪ قيدي ءَ کي ماڻھن ء‬ ‫‪16‬پوَ انھن وٽ ھڪڙو مشھور قيدي ھو‪ ،‬جنھن جو نالو برابا ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬تنھنڪري جڏھن اھي گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن پلطس انھن کي چيو تہ ”اوھين ڪنھن کي ڇڏي ڏيندا‪ ،‬جيڪو آ ءَ اوھان جي خاطر آزاد ڪريان؟‬ ‫برابا‪ ،‬يا يسوع جنھن کي مسيح سڏيو ويندو آھي؟‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو ھن کي خبر ھئي تہ انھن کيس حسد جي ڪري ڇڏايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬جڏھن ھو عدالت جي ڪرسي ءَ تي بيٺو ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي زال کيس چيو تہ ”ھن سچي ماڻھو ءَ سان توکي ڪوبہ واسطو نہ ڪر‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون اڄ ڏينھن خواب ۾ ھن جي ڪري ڪيتريون ئي تڪليفون برداشت ڪيون آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ماري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪20‬پر سردار ڪاھنن ۽ بزرگن ميڙ کي منٿون ڪيون تہ برابا کان پڇو تہ‬ ‫ي‬ ‫لَ آزاد ڪريان؟ چيائون‪ ،‬برابا‪.‬‬ ‫‪21‬گورنر انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين انھن ٻنھي مان انھن کي ڇڏي ڏيندا‪ ،‬جيڪو آ ءَ اوھان ء‬ ‫عيسي جنھن کي مسيح سڏيو وڃي ٿو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ ڇا ڪريان؟ اھي سڀيئي چون ٿا تہ کيس اليب تي‬ ‫‪22‬پلطس انھن کي چيو تہ‬ ‫”پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تنھن تي گورنر چيو تہ ”ڇو‪ ،‬ھن ڪھڙو بڇڙو ڪم ڪيو آھي؟ پر انھن وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”ھن کي اليب تي چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن پلطس ڏٺو تہ ھو ڪجھہ بہ نہ ٿي سگھيو‪ ،‬بلڪ گوڙ مچي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن پاڻي کڻي ماڻھن جي اڳيان پنھنجا ھٿ ڌوئي چيائين‬ ‫تہ ”آ ءَ ھن انصاف واري ماڻھو ءَ جي خون کان بيزار آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬پوَ سڀني ماڻھن جواب ڏنو تہ ”ھن جو رت اسان تي ۽ اسان جي ٻارن تي ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ حوالي ڪيائين‪.‬‬ ‫چاڙھڻ‬ ‫تي‬ ‫اليب‬ ‫کيس‬ ‫کان‬ ‫ھڻڻ‬ ‫چھبڪ‬ ‫کي‬ ‫۽‬ ‫ڪيو‬ ‫آزاد‬ ‫انھن‬ ‫کي‬ ‫برابا‬ ‫ھن‬ ‫پوَ‬ ‫عيسي‬ ‫لَ‬ ‫‪26‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي عام ھال ۾ وٺي ويا ۽ سپاھين جي سڄي ٽولي کي وٽس گڏ ڪيائون‪.‬‬ ‫‪27‬پوَ گورنر جا سپاھي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تنھن تي انھن کيس ڌوئي ڇڏيو ۽ کيس ھڪ قرمزي چادر پھرايو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن انھن ڪنڊن جو تاج ٺاھي سندس مٿي تي رکيو ۽ سندس ساڄي ھٿ ۾ ڪانو‪ ،‬ھن جي اڳيان گوڏن ڀر ڪري مٿس ٺٺوليون ڪري‬ ‫چيائون تہ ”سلم‪ ،‬يھودين جو بادشاھہ!‬ ‫‪30‬انھن مٿس ٿڪون ھنيا ۽ لٺ کڻي ھن جي مٿي تي ڌڪ ھنيا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن انھن مٿس ٺٺوليون ڪيون‪ ،‬تڏھن کانئس اھو ڪپڙو لھي مٿس پنھنجا ڪپڙا پھرايائون ۽ کيس اليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻڻ‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن اھي ٻاھر نڪتا تہ کين سائمن نالي ڪريني شھر جو ھڪڙو ماڻھو مليو‪ ،‬جنھن کي انھن اليب کڻڻ تي مجبور ڪيو‪.‬‬ ‫جاَ‪.‬‬ ‫جاَ تي پھتا‪ ،‬يعني کوپري واري ء‬ ‫‪33‬جڏھن ھو گلگٿا نالي ء‬ ‫لَ ڏني‪ ،‬جنھن ۾ پيت مليل ھو ۽ جڏھن چکي چڪو ھو‪ ،‬تڏھن نہ پيئندو ھو‪.‬‬ ‫‪34‬ھنن کيس سرڪي پيئڻ ء‬

‫‪27‬‬

‫ميٿيو‬

‫لَ تہ اھو سچو ٿئي جيڪو نبي ءَ جو چوڻ ھو تہ ”ھنن‬ ‫‪35‬پوَ انھن کيس اليب تي چاڙھي سندس ڪپڙا ورھايا‪ ،‬۽ پدراپا وڌا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫منھنجا ڪپڙا پاڻ ۾ ورھايا‪ ،‬۽ منھنجي پوشاڪ تي پدراپا لڳا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ويٺي ھن کي اتي ڏسندا رھيا‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ سندس مٿي تي سندس الزام لکيل ھو تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ‬ ‫ي‬ ‫‪38‬پوَ ھن سان گڏ ٻه چور اليب تي چاڙھيل ھئا‪ ،‬ھڪڙو ساڄي ۽ ٻيو کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوَ جيڪي اتان لنگھندا ھئا‪ ،‬سي کيس گاريون ڏيندا ھئا‪ ،‬۽ پنھنجا ڪنڌ ڌوڻيندا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫بچاَ ‪.‬جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين‪ ،‬اليب تان‬ ‫‪40‬۽ چيائين تہ ”تون جيڪو ھيڪل ڊاھي ٿو ۽ ٽن ڏينھن ۾ ٺاھين ٿو‪ ،‬سو پاڻ کي‬ ‫ء‬ ‫ھيٺ لھي اچ‪.‬‬ ‫‪41‬اھڙي ءَ طرح سردار ڪاھنن بہ شريعت جي عالمن ۽ بزرگن سان گڏ مٿس ٺٺوليون ڪندي چيو تہ‬ ‫‪42‬ھن ٻين کي بچايو ‪.‬پاڻ کي بچائي نٿو سگھي ‪.‬جيڪڏھن ھو بني اسرائيل جو بادشاھہ آھي‪ ،‬ھاڻي ھاڻي اليب تان ھيٺ لھي‪ ،‬۽ اسين‬ ‫مٿس ايمان آڻينداسين‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھن چيو تہ آ ءَ خدا جو فرزند آھيان‪.‬‬ ‫‪43‬ھن خدا تي ڀروسو ڪيو ‪.‬ھاڻي کيس ڇڏائي‪ ،‬جيڪڏھن ھو کيس ھجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪44‬انھن چورن بہ‪ ،‬جيڪي ھن سان گڏ اليب تي چاڙھيا ويا ھئا‪ ،‬تن بہ اھو ئي سندس ڏندن ۾ اڇليو‪.‬‬ ‫‪45‬ھاڻي ڇھين ڪلڪ کان وٺي نائين وڳي تائين سڄي ملڪ ۾ اوندھ ھئي‪.‬‬ ‫عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلي‪ ،‬ايلي‪ ،‬لما سبخٿاني؟ يعني ”منھنجا خدا‪ ،‬منھنجا خدا‪ ،‬تو مون کي‬ ‫‪46‬پوَ اٽڪل اڌ ڪلڪ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇو ڇڏيو؟‬ ‫‪47‬انھن مان ڪي جيڪي اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن اھو ٻڌي چيو تہ ”ھي ماڻھو الياس کي سڏي رھيو آھي‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪.‬‬ ‫‪48‬تنھن تي انھن مان ھڪڙو ڊوڙندو ويو ۽ اسپنج کڻي سرڪي سان ڀريو ۽ ڪڪڙ تي رکي کيس پيئڻ ء‬ ‫لَ ايندو يا نہ‪.‬‬ ‫‪49‬باقي چيائون تہ ”ھلو‪ ،‬ڏسون تہ الياس کيس بچائڻ ء‬ ‫‪50‬عيسي جڏھن وري وڏي آواز سان رڙ ڪئي‪ ،‬تڏھن روح ڦٽي ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪51‬۽ ڏسو‪ ،‬ھيڪل جو پردو مٿي کان ھيٺ تائين ٻن حصن ۾ ڦاٽي پيو ‪.‬۽ زمين کي ڌڪ لڳو‪ ،‬۽ پٿر ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪52‬۽ قبرون کوليون ويون ‪.‬۽ ڪيترن ئي بزرگن جا لش جيڪي ننڊ ۾ ھئا‪،‬‬ ‫پوَ قبرن مان ٻاھر نڪري مقدس شھر ۾ ويو ۽ گھڻن کي ڏيکاريائين‪.‬‬ ‫‪53‬۽ سندس جيئري ٿيڻ کان ء‬ ‫عيسي کي ڏسي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن زلزلو ۽ اھي ڪم جيڪي ٿي رھيا ھئا‪ ،‬سو ڏاڍا ڊڄي ويا ۽‬ ‫‪54‬جڏھن اوبيدار ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي‬ ‫ي‬ ‫چيائون تہ ”سچ ⁠پچ ھي خدا جو فرزند ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي پٺيان اچي سندس خدمت ڪنديون ھيون‪.‬‬ ‫‪55‬اتي ڪيتريون ئي عورتون پري کان ڏسنديون رھيون‪ ،‬جيڪي گليل کان‬ ‫ي‬ ‫‪56‬جن ۾ مريم مگدليني‪ ،‬مريم يعقوب ۽ يوسيس جي ما دَ ۽ زبدي ءَ جي ٻارن جي ما دَ ھئي‪.‬‬ ‫عيسي جو شاگرد ھو‪.‬‬ ‫‪57‬جڏھن شام ٿي تہ ارمٿيا جو ھڪڙو امير ماڻھو آيو‪ ،‬جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬جيڪو پاڻ بہ‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوَ پلطس حڪم ڏنو ته لش پھچايو وڃي‪.‬‬ ‫‪58‬ھو پلطس وٽ ويو ۽‬ ‫عيسي جي لش جي منٿ ڪيائين ء‬ ‫ي‬ ‫د‬ ‫‪59‬جڏھن يدوسف لش ورتو‪ ،‬تڏھن ان کي ااف ڪپڙي ۾ ويڙھيائين‪.‬‬ ‫‪60‬۽ ان کي پنھنجي نئين قبر ۾ رکيو‪ ،‬جيڪو ھن پٿر ۾ ٺاھيو ھو‪ ،‬۽ اھو ھڪڙو وڏو پٿر قبر جي دروازي ڏانھن لھي‪ ،‬۽ روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪61‬اتي مريم مگدليني ۽ ٻي مريم قبر جي ڀرسان ويٺي ھئي‪.‬‬ ‫پوَ‪ ،‬سردار ڪاھن ۽ فريسي گڏ ٿي پلطس وٽ آيا‪.‬‬ ‫‪62‬ٻئي ڏينھن تي‪ ،‬يعني تياري ءَ جي ڏينھن کان ء‬ ‫پوَ وري جيئرو ٿي‬ ‫کان‬ ‫ڏينھن‬ ‫ٽن‬ ‫َ‬ ‫”آ‬ ‫تہ‬ ‫ھو‬ ‫چيو‬ ‫تہ‬ ‫ھو‬ ‫جيئرو‬ ‫اڃا‬ ‫جڏھن‬ ‫‪63‬چيائونس تہ ”سائين‪ ،‬اسان کي ياد آھي تہ‬ ‫َ‬ ‫ٺڳي‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اٿندس‪.‬‬ ‫‪64‬تنھنڪري حڪم ڏيو تہ قبر کي ٽئين ڏينھن تائين پڪڙيو وڃي‪ ،‬متان سندس شاگرد رات جو اچي کيس چوري ڪري وٺي وڃن ۽‬ ‫ماڻھن کي چون تہ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬تنھنڪري آخري غلطي پھرين کان وڌيڪ خراب ٿيندي‪.‬‬ ‫‪65‬تنھن تي پلطس انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ گھڙي آھي‪ ،‬وڃو‪ ،‬جيترو ٿي سگھي ان کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪66‬پوَ اھي ويا ۽ قبر کي پڪڙي‪ ،‬پٿر تي مھر ھنئي ۽ واچ قائم ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪28‬‬ ‫لَ آيا‪.‬‬ ‫‪1‬سبت جي ڏينھن جي پڄاڻي ءَ تي جيئن ئي ھفتي جي پھرين ڏينھن تي ابح ٿيڻ لڳي‪ ،‬تڏھن مريم مگدليني ۽ ٻي مريم قبر ڏسڻ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو خداوند جو ملئڪ آسمان مان ھيٺ لٿو ۽ آيو ۽ انھي ءَ پٿر کي دروازي تان ھٽائي ان تي‬ ‫‪2‬پوَ اتي ھڪڙو وڏو زلزلو آيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ويھي رھيو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن جو چھرو وڄ وانگر ھو‪ ،‬۽ سندس پوشاڪ برف جھڙي اڇي ھئي‪.‬‬ ‫اس‪.‬‬ ‫الرحي ءم ءن ن‬ ‫الرحي ءم ءِ ن‬ ‫‪4‬ولء دھ يم فءي ن‬ ‫الر ءحي ءيم ءو ءل ت ءءر دُوا ءمنء النن ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ڳولي رھيا آھيو‪ ،‬جنھن کي‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون کي خبر آھي تہ اوھين‬ ‫‪5‬تنھن تي ملئڪ انھن عورتن کي جواب ڏنو تہ ”ڊڄو نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اليب تي چاڙھيو ويو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬جيئن ھن چيو ھو ‪.‬اچو‪ ،‬اھا جڳھ ڏسو جتي رب رکيل آھي‪.‬‬ ‫‪6‬ھو ھتي نہ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬جلدي وڃو ۽ سندس شاگردن کي ٻڌايو تہ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬ھو توھان کان اڳي گليل ڏانھن وڃي رھيو آھي ‪.‬اتي‬ ‫توھان ھن کي ڏسندا ‪:‬ڏسو‪ ،‬مون توھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اھي ڊپ ۽ وڏي خوشي سان قبر کان جلدي روانا ٿيا ‪.‬۽ پنھنجي شاگردن کي لفظ آڻڻ لَ ڊوڙي ويو‪.‬‬

‫‪28‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن سان مليو ۽ چيائين تہ ”سڀني کي سلم ‪.‬۽ اھي آيا ۽ کيس پيرن کان پڪڙي‪ ،‬کيس‬ ‫‪9‬جڏھن اھي سندس شاگردن کي ٻڌائڻ ويا تہ‬ ‫ي‬ ‫سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ڊڄو نہ‪ ،‬وڃو منھنجي ڀائرن کي چئو تہ اھي گليل ڏانھن ھجن تہ اتي مون کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪11‬جڏھن ھو وڃي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ڪي پھريدار شھر ۾ آيا‪ ،‬جن سردار ڪاھنن کي اھي سڀ ڪم ڏيکاريا‪ ،‬جيڪي ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اھي بزرگن سان گڏ گڏ ٿيا ۽ الحون ڪيائون‪ ،‬تڏھن سپاھين کي وڏو پيسا ڏنائون‪.‬‬ ‫‪13‬چيائون تہ ”چئو تہ رات جو سندس شاگرد آيا ۽ جڏھن اسين سمھي رھيا ھئاسين تڏھن کيس چورائي ويا‪.‬‬ ‫‪14‬جيڪڏھن اھا ڳالھہ گورنر جي ڪنن تائين پھچي‪ ،‬تڏھن کيس سمجھائينداسين ۽ اوھان جي حفاظت ڪنداسين‪.‬‬ ‫‪15‬تنھنڪري اھي پئسا وٺي ويا ۽ ائين ئي ڪيائون جيئن کين سيکاريو ويو‪ ،‬۽ اھو چوڻ اڄ ڏينھن تائين يھودين ۾ عام آھي‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي مقرر ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ يارھن شاگرد گليل ڏانھن ھليا ويا‪ ،‬جتي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪17‬جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ سجدو ڪيائون‪ ،‬پر ڪن کي شڪ ھو‪.‬‬ ‫‪18‬عيسي آيو ۽ انھن سان ڳالھائيندي چيائين تہ ”آسمان ۽ زمين ۾ سڀ اختيار مون کي ڏنا ويا آھن‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪19‬تنھنڪري اوھين وڃو ۽ سڀني قومن کي سيکاريو‪ ،‬انھن کي پي دَ‪ ،‬پٽ ۽ پاڪ روح جي نالي تي بپتسما ڏيو‪.‬‬ ‫‪20‬انھن کي سيکاريو ته انھن سڀني شين تي عمل ڪريو جن جو مون اوھان کي حڪم ڏنو آھي ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬آ ءَ ھميشہ اوھان سان گڏ آھيان‪،‬‬ ‫دنيا جي پڇاڙي ءَ تائين ‪.‬آمين‪.‬‬

‫‪29‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬يسوع مسيح جي خوشخبري جي شروعات‪ ،‬خدا جو فرزند؛‬ ‫لِ تيار ڪري‪.‬‬ ‫‪2‬جيئن نبين ۾ لکيل آھي تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ پنھنجو قاصد تنھنجي اڳيان موڪليان ٿو‪ ،‬جيڪو تنھنجو رستو تو ء‬ ‫‪3‬رڻ ⁠پٽ ۾ ھڪڙي رڙ ڪندڙ جو آواز‪” ،‬خداوند جو رستو تيار ڪريو‪ ،‬سندس رستا سڌو ڪريو‪.‬‬ ‫‪4‬يوحنا بيابان ۾ بپتسما ڏني ۽ گناھن جي معافي لِ توبھہ جي بپتسما جي تبليغ ڪئي‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن تي يھوديہ جي سڄي ملڪ ۽ يروشلم جا ماڻھو ٻاھر نڪري آيا ۽ سڀيئي پنھنجن گناھن جو اقرار ڪري کيس اردن ندي ءِ ۾ بپتسما‬ ‫ڏنائون‪.‬‬ ‫‪6‬يوحنا کي ااٺن جا وار پھريل ھوا ۽ سندس ڪلھن تي چمڙو ڍڪيل ھو ‪.‬۽ ھن ماڪڙ ۽ جھنگلي ماکي کائيندا ھئا‪.‬‬ ‫پوِ مون کان وڌيڪ طاقتور ھڪڙو ايندو‪ ،‬جنھن جي بوٽن جو تالو آ ءِ ھيٺ لھي ڇڏڻ جي لئق نہ‬ ‫‪7‬۽ منادي ڪيائين تہ ”مون کان ء‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪8‬بيشڪ مون اوھان کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏني آھي‪ ،‬پر اھو اوھان کي پاڪ روح سان بپتسما ڏيندو‪.‬‬ ‫عيسي گليل جي ناصرت مان آيو ۽ يوحنا کان بپتسما وٺي اردن ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪9‬انھن ڏينھن ۾ ائين ٿيو جو‬ ‫ي‬ ‫‪10‬۽ پاڻي ءِ مان ٻاھر نڪرندي ئي ھن ڏٺو تہ آسمان کليل آھي ۽ پاڪ روح کي ڪبوتر وانگر ھيٺ لھي ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو تہ ”تون منھنجو پيارو فرزند آھين‪ ،‬جنھن مان آ ءِ ڏاڍو خوش آھيان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬۽ فوري طور تي روح کيس بيابان ۾ وٺي ويو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ھو چاليھن ڏينھن تائين بيابان ۾ رھيو‪ ،‬شيطان جي آزمائش ۾ رھيو ‪.‬۽ جھنگلي جانورن سان گڏ ھو ‪.‬۽ ملئڪن سندس خدمت ڪئي‪.‬‬ ‫عيسي گليل ۾ آيو ۽ خدا جي بادشاھت جي خوشخبري ءِ جي منادي ڪندو رھيو‪.‬‬ ‫پوِ‪،‬‬ ‫‪14‬يوحنا جي جيل ۾ وڃڻ کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪15‬۽ چيو تہ ”وقت پورو ٿيو آھي ۽ خدا جي بادشاھت ويجھي آھي ‪:‬توبھہ ڪريو ۽ خوشخبري ءِ تي ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪16‬جڏھن ھو گليل سمنڊ جي ڪناري سان وڃي رھيو ھو تہ ھن شمعون ۽ سندس ڀا اِ اندرياس کي سمنڊ ۾ ڄار وجھندي ڏٺو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اھي مڇيون ھئا‪.‬‬ ‫‪17‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين منھنجي پٺيان اچو تہ آ ءِ اوھان کي ماڻھن جا مڇي مارڻ وارو بڻائيندس‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪18‬تنھن تي اھي پنھنجا ڄار ڇڏي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھو اتان ٿورو اڳتي ھليو تہ ھن زبدي ءِ جي پٽ يعقوب ۽ سندس ڀا اِ يوحنا کي ڏٺو‪ ،‬جيڪي ٻيڙي ءِ ۾ جال ٺھيل ھئا‪.‬‬ ‫ِ ءوَ ء جنتءُا فءي َءبءدءي ءِلءى ءم ءَ جال امجج ءر ءمينء ‪.‬‬ ‫‪20‬فءقءا ءل لء اھ جم فءي جاأ ء جر ء‬ ‫‪21‬اھي ڪفرناحوم ۾ ويا ‪.‬۽ سبت جي ڏينھن تي ھو سڌو عبادت ⁠خاني ۾ ويو ۽ تعليم ڏيڻ لڳو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو انھن کي سيکاريندو ھو جيئن ھڪڙي اختياري ءِ سان‪ ،‬نڪي شريعت جي‬ ‫‪22‬اھي ھن جي تعليم تي عجب ۾ پئجي ويا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عالمن وانگر‪.‬‬ ‫‪23‬انھن جي عبادت ⁠خاني ۾ ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن کي ڀوت ھو ‪.‬۽ ھن رڙ ڪئي‪،‬‬ ‫‪24‬چؤ تُ‪ ،‬اسان کي اڪيلو ڇڏي ڏيو ‪.‬اي عيسى ناصري‪ ،‬اسان کي تو سان ڇا ڪرڻو آھي؟ ڇا تون اسان کي تباھُ ڪرڻ آيو آھين؟ مون‬ ‫کي خبر آھي تُ تون ڪير آھين‪ ،‬خدا جو پاڪ ذات‪.‬‬ ‫عيسي کيس ڇڙٻ ڏيندي چيو تہ ”ماٺ ڪر ۽ ھن مان نڪري وڃ‪.‬‬ ‫‪25‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪26‬جڏھن ڀوت کيس ڦاٽي پيو ۽ وڏي آواز سان رڙيون ڪيائين‪ ،‬تڏھن ھو ان مان ٻاھر نڪري ويو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو اختياري ءِ سان‬ ‫‪27‬اھي سڀيئي حيران ٿي ويا‪ ،‬ايتري قدر جو پاڻ ۾ پڇڻ لڳا تہ ”ھي ڇا آھي؟ ھي ڪھڙو نئون نظريو آھي؟‬ ‫ء‬ ‫ناپاڪ روحن کي بہ حڪم ڏئي ٿو ۽ اھي سندس فرمانبردار آھن‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن ئي سندس مشھور گليل جي آس پاس جي سڄي علئقي ۾ پکڙجي ويو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھو يھودي عبادت ⁠خاني مان نڪري يعقوب ۽ يوحنا سان گڏ شمعون ۽ اندرياس جي گھر آيا‪.‬‬ ‫‪30‬پر شمعون جي زال جي ما اِ بخار جي ڪري بيمار پيئي ھئي‪ ،‬تنھنڪري ھنن کيس ھن بابت ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪31‬تنھن تي ھو آيو ۽ ھن کي ھٿ کان وٺي مٿي کنيو ‪.‬۽ فوري طور تي بخار ھن کي ڇڏي ڏنو‪ ،‬۽ ھوِ انھن جي خدمت ڪئي‪.‬‬ ‫‪32‬۽ شام جو جڏھن سج لھي ويو‪ ،‬تڏھن انھن سڀني بيمارن کي ۽ جن کي ڀوتن ورتل ھو‪ ،‬تن کي وٽس آندو‪.‬‬ ‫‪33‬۽ سڄو شھر دروازي تي گڏ ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪34‬ھن ڪيترن ئي ماڻھن کي شفا ڏني‪ ،‬جيڪي مختلف بيمارين جا بيمار ھئا‪ ،‬۽ گھڻن ڀوتن کي ڪڍيائين ‪.‬۽ شيطانن کي ڳالھائڻ جي اجازت‬ ‫نُ ڏني‪ ،‬ڇاڪاڻ تُ اھي ھن کي سڃاڻندا ھئا‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ صبح جو سوير اٿڻ کان اڳ ۾ ئي ٻاھر نڪري ھڪڙي اڪيلئي ۾ وڃي دعا گھريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬شمعون ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا سي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھن کي لڌو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”سڀ ماڻھو تو کي ڳولين ٿا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ آيو آھيان‪.‬‬ ‫‪38‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اچو تُ ھلون ويجھن ڳوٺن ۾‪ ،‬تہ آ ءِ اتي بہ تبليغ ڪريان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬ھن سڄي گليل ۾ انھن جي عبادت ⁠خانن ۾ تبليغ ڪئي ۽ ڀوت ڪڍيائين‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مريض وٽس آيو ۽ کيس گوڏا کوڙي چيائين تہ ”جيڪڏھن تون گھرين تہ مون کي پاڪ صاف ڪري‬ ‫ء‬ ‫سگھين ٿو‪.‬‬ ‫عيسي کي رحم اچي ويو‪ ،‬تنھن پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھيو ۽ چيائينس تہ ”آ ءِ چاھيان ٿو ‪.‬تون صاف ڪر‪.‬‬ ‫‪41‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪30‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪42‬جڏھن ھن ڳالھايو‪ ،‬تڏھن ئي ڪوڙھہ جھڙي مرِ ھن مان نڪري ويو ۽ ھو پاڪ صاف ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪43‬پوِ ھن کيس سختي ءِ سان تاڪيد ڪيو‪ ،‬۽ فوري طور کيس روانو ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ا‬ ‫ُ‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫لِ پيش‬ ‫ِ‬ ‫پاڪائي‬ ‫پنھنجي‬ ‫۽‬ ‫ڏيکار‬ ‫ڏانھن‬ ‫ڪاھن‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫وڃ‪،‬‬ ‫رستو‬ ‫پنھنجو‬ ‫پر‬ ‫چئج‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫ڪجھہ‬ ‫کي‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ڪنھن‬ ‫‪:‬ڏس‪،‬‬ ‫”‬ ‫‪44‬فءقءا ء‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫لِ شاھدي ھجي‪.‬‬ ‫ڪر‪ ،‬جيڪي‬ ‫موسي حڪم ڏنو آھي‪ ،‬انھن ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي وڌيڪ پڌرو‬ ‫جو‬ ‫قدر‬ ‫ايتري‬ ‫لڳو‪،‬‬ ‫وڄائڻ‬ ‫گھڻو‬ ‫تمام‬ ‫کي‬ ‫ڳالھہ‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫۽‬ ‫لڳو‪،‬‬ ‫ڪرڻ‬ ‫پڌرو‬ ‫گھڻو‬ ‫کي‬ ‫ان‬ ‫۽‬ ‫ويو‬ ‫نڪري‬ ‫ٻاھر‬ ‫‪45‬پر ھو‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ڪري شھر ۾ داخل ٿي نہ سگھيو‪ ،‬پر ويران ھنڌن ۾ ھو‪ ،‬۽ اھي ھر طرف کان وٽس ايندا رھيا‪.‬‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫پوِ ھو وري ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو ‪.‬۽ اھو شور ڪيو ويو تُ ھو گھر ۾ ھو‪.‬‬ ‫‪1‬ڪجھ ڏينھن کان ء‬ ‫ِ ءمنء جال ءمجج عء ءل ءمنء الظِءينء ءل يءجج عء ال جال ءمجج عء ءل لءُا الظِءينء ءَانء ءمنء ظ‬ ‫الظا ءل ءمينء ‪.‬‬ ‫‪2‬فءَ ء جر ء‬ ‫‪3‬پوِ ھو وٽس آيا‪ ،‬ھڪڙي اڌرنگي جي مريض کي‪ ،‬جنھن کي چئن ڄڻن جو ڄاول ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ھن جي ويجھو اچي نہ سگھيا‪ ،‬تڏھن ڇت کي کوليائون جتي ھو ھو‪ ،‬۽ جڏھن اان کي ٽوڙي‪ ،‬ااھو پلنگ ھيٺ ڪري‬ ‫‪4‬جڏھن اھي دٻائڻ ء‬ ‫ڇڏيائون‪ ،‬جنھن ۾ فالج جو بيمار ھو‪.‬‬ ‫عيسي انھن جو ايمان ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن اڌرنگي جي مريض کي چيو تہ ”پٽ‪ ،‬تنھنجا گناھہ معاف ڪيا وڃن‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پر اتي ڪي شريعت جا عالم ويٺا ھئا ۽ پنھنجن دلين ۾ بحث ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫سواِ ڪير گناھن کي معاف ڪري سگھي ٿو؟‬ ‫‪7‬ھي ماڻھو اھڙي ءِ طرح ڪفر جون ڳالھيون ڇو ٿو ڪري؟ خدا کان‬ ‫ء‬ ‫عيسي پنھنجي روح ۾ سمجھيو تہ اھي پنھنجي اندر ۾ ائين سمجھن ٿا‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين اھي ڳالھيون پنھنجن دلين ۾‬ ‫‪8‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڇو ٿا سمجھو؟‬ ‫‪9‬ڇا اھو سولو آھي جيڪو فالج جي مريض کي چئجي تہ ’تنھنجا گناھہ بخشيا وڃن ‪.‬يا چئجي‪” ،‬اٿ‪ ،‬۽ پنھنجو بسترو کڻ‪ ،‬۽ گھمڻ؟‬ ‫لِ اوھين ڄاڻو تہ ابن ⁠آدم کي زمين تي گناھہ معاف ڪرڻ جي طاقت آھي‪( ،‬ھن اڌرنگي جي مريض کي چيو تہ)‬ ‫‪10‬پر انھي ءِ ء‬ ‫‪11‬آ ءِ تو کي چوان ٿو تہ ااٿ‪ ،‬پنھنجو بسترو کڻ‪ ،‬پنھنجي گھر ڏانھن ھليو وڃ‪.‬‬ ‫‪12‬ھو ھڪدم اٿي بيٺو‪ ،‬بسترو کنيو ۽ انھن سڀني جي اڳيان ھليو ويو ‪.‬ايتري قدر جو سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪندي چوڻ‬ ‫لڳا تہ ”اسان ڪڏھن بہ ھن انداز ۾ نہ ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ ھو وري سمنڊ جي ڪناري کان ھليو ويو ‪.‬۽ سڄو ميڙ وٽس آيو‪ ،‬۽ ھن انھن کي سيکاريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬جڏھن ھو اتان لنگھيو‪ ،‬تڏھن ھن الفيس جي پٽ لوي ءِ کي محصول جي ڍير تي ويٺل ڏٺو ۽ چيائينس تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬۽ ھو اٿيو ۽‬ ‫سندس پٺيان لڳو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫عيسي ۽ سندس شاگردن سان گڏ ويٺا‪،‬‬ ‫عيسي پنھنجي گھر ماني کائي ويٺو تہ ڪيترائي محصول وٺندڙ ۽ گنھگار بہ‬ ‫‪15‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫گھڻا ئي ھئا ۽ سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫‪16‬جڏھن شريعت جي عالمن ۽ فريسين ھن کي محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ کائيندي ڏٺو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن کي چيائون‬ ‫تہ ”ھي اِ ڪھڙي طرح آھي جو ھو محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ کائي پيئي ٿو؟‬ ‫عيسي اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”جنن تندرست آھن تن کي طبيب جي ضرورت نہ آھي‪ ،‬پر بيمارن کي‪ ،‬آ ءِ نيڪن کي‬ ‫‪17‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ سڏڻ آيو آھيان‪.‬‬ ‫نہ‪ ،‬پر گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫”يحي جا شاگرد ۽ فريسي ڇو روزا رکن ٿا‪ ،‬پر تنھنجا شاگرد روزا‬ ‫‪18‬يوحنا جا شاگرد ۽ فريسي روزا رکندا ھئا ۽ اچي کيس چيائون تہ‬ ‫ي‬ ‫ڇو نٿا رکن؟‬ ‫‪19‬عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا ڪنوار جا ٻار روزا رکي سگھن ٿا‪ ،‬جيستائين گھوٽ ساڻن ھجي؟ جيستائين گھوٽ ساڻن گڏ آھي‪ ،‬تيستائين‬ ‫ي‬ ‫اھي روزا نٿا رکي سگھن‪.‬‬ ‫‪20‬پر ااھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن گھوٽ انھن کان کسبو ۽ انھن ڏينھن ۾ اھي روزا رکندا‪.‬‬ ‫‪21‬ڪوبہ ماڻھو پراڻي ڪپڙي تي نئين ڪپڙي جو ٽڪڙو بہ نہ ٿو سلي‪ ،‬جيڪڏھن نئين ڪپھہ سان ڀريو پيو آھي‪ ،‬سو پراڻي ءِ مان ڦري‬ ‫ٿو وڃي ۽ ان جو ٽڪڙو وڌيڪ خراب ٿي وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ڪوبہ ماڻھو نئين شراب کي پراڻين بوتلن ۾ نہ ٿو وجھي‪ ،‬ٻي صورت ۾ نئون شراب بوتلن کي ڦاڙي ڇڏيندو‪ ،‬۽ شراب ڦٽي ويندو‪ ،‬۽‬ ‫بوتلون خراب ٿي وينديون‪ ،‬پر نئين شراب کي نئين بوتلن ۾ وجھڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ائين ٿيو تہ ھو سبت جي ڏينھن اءنء جي ٻني ءِ مان لنگھيو ‪.‬۽ سندس شاگرد‪ ،‬جيئن وڃي رھيا ھئا‪ ،‬اناج جي ڪنن کي ٽوڙڻ شروع‬ ‫ء‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪24‬تنھن تي فريسين چيس تہ ”ڏسو‪ ،‬اھي سبت جي ڏينھن اھو ڇو ٿا ڪن جيڪو جائز نہ آھي؟‬ ‫‪25‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اوھان ڪڏھن نُ پڙھيو آھي ڇا تُ دائود ڇا ڪيو‪ ،‬جڏھن ھن کي ضرورت ھئي‪ ،‬۽ ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن کي بک‬ ‫لڳي ھئي؟‬ ‫‪26‬ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ ابي ياتار وڏي سردار ڪاھن جي ڏينھن ۾ ويو ۽ ظاھر جي ماني کائي‪ ،‬جيڪا کائڻ جائز نہ آھي پر ڪاھنن‬ ‫لِ ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا تن کي بہ ڏنائون؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ نہ‪.‬‬ ‫لِ بڻايو ويو‪ ،‬۽ ماڻھو سبت جي ڏينھن ء‬ ‫‪27‬فقا ءل لُا ” ‪:‬سبت جو ڏينھن ماڻھو ءِ ء‬ ‫‪28‬تنھنڪري ابن ⁠آدم سبت جي ڏينھن جو خداوند پڻ آھي‪.‬‬

‫‪31‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬ھو وري عبادت ⁠خاني ۾ داخل ٿيو ‪.‬۽ اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ھڪڙو سڪل ھٿ ھو‪.‬‬ ‫‪2‬اھي کيس ڏسندا رھيا تہ ڇا ھو کيس سبت جي ڏينھن شفا ڏيندو ‪.‬تُ جيئن مٿس الزام لڳائين‪.‬‬ ‫‪3‬ھن انھي ءِ ماڻھو ءِ کي چيو جنھن جو ھٿ سڪل ھو‪” ،‬ااٿي بيھہ‪.‬‬ ‫‪4‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬سبت جي ڏينھن چڱائي ڪرڻ جائز آھي يا بڇڙائي؟ زندگي بچائڻ يا مارڻ؟ پر ھنن امن امان قائم رکيو‪.‬‬ ‫لِ غمگين ٿي‪ ،‬تنھن ماڻھو ءِ کي چيو تہ ”پنھنجو ھٿ‬ ‫‪5‬جڏھن ھن انھن ڏانھن ڪاوڙجي چوڌاري نھاريو‪ ،‬۽ انھن جي دلين جي سختي ءِ ء‬ ‫ڊگھو ڪر ‪.‬۽ ھن ان کي وڌايو ‪:‬۽ ھن جو ھٿ ٻئي وانگر مڪمل بحال ٿيو‪.‬‬ ‫‪6‬تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ ھيرودين سان گڏجي ھن جي خلف صلح ڪيائون تہ ڪيئن کيس برباد ڪن‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن سان گڏ سمنڊ ڏانھن ھليو ويو ۽ گليل ۽ يھوديہ کان ھڪڙو وڏو ميڙ سندس پٺيان آيو‪.‬‬ ‫‪7‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪8‬۽ يروشلم کان‪ ،‬ادوميا کان‪ ،‬۽ اردن جي پار کان؛ ۽ اھي صور ۽ صيدا جي آس پاس‪ ،‬ھڪڙو وڏو ميڙ ھو‪ ،‬جڏھن انھن ٻڌو ھو تہ ھن‬ ‫ڪھڙا وڏا ڪم ڪيا آھن‪ ،‬تڏھن وٽس آيا‪.‬‬ ‫لِ تہ ميڙ ھجي‪ ،‬متان اھي مٿس لڙھجن‪.‬‬ ‫لِ ترسي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪9‬ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ھڪڙو ننڍڙو جھاز ھن ء‬ ‫لِ زور ڀريو‪ ،‬جيتريون آفتون ھيون‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ھن گھڻن کي شفا ڏني ھئي ‪.‬ايتري قدر جو انھن مٿس دٻائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ڀوتن جڏھن ھن کي ڏٺو تڏھن سندس اڳيان ڪري پيو ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳو تہ ”تون خدا جو فرزند آھين‪.‬‬ ‫‪12‬ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪئي تہ کيس ظاھر نہ ڪن‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ ھو ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جنھن کي گھري تنھن کي سڏيائين‪ ،‬۽ اھي وٽس آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻاھر موڪلي‪.‬‬ ‫‪14‬ھن ٻارھن کي مقرر ڪيو تہ اھي ساڻس گڏ ھجن ۽ ھو انھن کي تبليغ ڪرڻ ء‬ ‫‪15‬۽ بيمارن کي شفا ڏيڻ ۽ ڀوتن کي ڪڍڻ جي طاقت آھي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ شمعون جنھن جو نالو پطرس ھو‪.‬‬ ‫‪17‬زبدي ءِ جو پٽ يعقوب ۽ يعقوب جو ڀا اِ يوحنا ‪.‬۽ ھن انھن جو نالو ‪Boanerges‬رکيو‪ ،‬جيڪو آھي‪ ،‬گجگوڙ جا پٽ‪:‬‬ ‫‪18‬۽ اندرياس‪ ،‬فلپس‪ ،‬بارٿولوميو‪ ،‬متي‪ ،‬توماس‪ ،‬يعقوب پٽ الفائيس‪ ،‬تھدائيس ۽ شمعون ڪنعاني‪،‬‬ ‫‪19‬۽ يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬جنھن پڻ کيس پڪڙايو‪ ،‬۽ اھي ھڪڙي گھر ۾ ويا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ميڙ وري گڏ ٿيو‪ ،‬ايتري قدر جو ماني کائي نُ سگھيا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن چيو تہ ”ھو پاڻ وٽ آھي‪.‬‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫نڪري‬ ‫ٻاھر‬ ‫لِ‬ ‫ء‬ ‫‪21‬جڏھن سندس دوستن اھو ٻڌو تڏھن کيس پڪڙڻ ء‬ ‫‪22‬شريعت جا عالم جيڪي يروشلم کان آيا ھئا‪ ،‬تن چيو تہ ”ھن وٽ بعل زباوب آھي ۽ ھو شيطانن جي سردار جي مدد سان ڀوتن کي‬ ‫ڪڍي ٿو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن انھن کي پاڻ ڏانھن سڏيو ۽ انھن کي مثالن ۾ چيو تہ ”شيطان ڪيئن ٿو ڪڍي سگھي شيطان کي؟‬ ‫ء‬ ‫‪24‬۽ جيڪڏھن ھڪڙي بادشاھت پاڻ ۾ ورھائجي وڃي تہ اھا بادشاھت قائم نہ رھي سگھي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ جيڪڏھن ڪو گھر پاڻ ۾ ورھائجي وڃي تہ اھو گھر بيھي نہ سگھندو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيڪڏھن شيطان پنھنجي خلف اٿي‪ ،‬۽ ورھايو وڃي‪ ،‬ھو بيھي نُ سگھندو‪ ،‬پر ان جي پڄاڻي آھي‪.‬‬ ‫‪27‬ڪوبہ ماڻھو ڪنھن طاقتور ماڻھو ءِ جي گھر ۾ گھڙي سندس مال ڦري نہ سگھندو‪ ،‬جيستائين ھو پھريائين طاقتور ماڻھو ءِ کي‬ ‫پوِ ھو پنھنجي گھر کي خراب ڪندو‪.‬‬ ‫جڪڙيندو ‪.‬۽ ء‬ ‫‪28‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ابن ⁠آدم جا سڀ گناھہ بخشيا ويندا‪ ،‬۽ ڪفر‪ ،‬جنھن بہ ڪفر بڪيون‪ ،‬سو بخشيا ويندا‪.‬‬ ‫‪29‬پر اھو جيڪو پاڪ روح جي خلف ڪفر بڪي ٿو‪ ،‬تنھن کي ڪڏھن بہ معافي ڪونھي‪ ،‬بلڪ ھميشہ عِاب جو خطرو آھي‪.‬‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو انھن چيو تہ ”ھن ۾ ناپاڪ روح آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پوِ ھن جا ڀائر ۽ سندس ما اِ آيا ۽ ٻاھر بيٺا‪ ،‬کيس سڏي موڪليائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬۽ ميڙ ھن جي چوڌاري ويھي رھيو‪ ،‬انھن کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تنھنجي ما اِ ۽ تنھنجا ڀائر تو کي ڳولي رھيا آھن‪.‬‬ ‫‪33‬تنھن تي ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڪير آھي منھنجي ما اِ يا ڀائر؟‬ ‫‪34‬پوِ ھن انھن ڏانھن نھاري جيڪي سندس چوڌاري ويٺا ھئا‪ ،‬۽ چيائين تہ ”ڏسو منھنجي ما اِ ۽ منھنجا ڀائر!‬ ‫ء‬ ‫‪35‬ڇالِ ⁠جو جيڪو خدا جي مرضي ءِ تي ھلندو‪ ،‬سو ئي منھنجو ڀا اِ‪ ،‬منھنجي ڀيڻ ۽ ما اِ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬ھن وري سمنڊ جي ڪناري تي تعليم ڏيڻ شروع ڪئي‪ ،‬۽ اتي ھڪڙو وڏو ميڙ وٽس اچي گڏ ٿيو‪ ،‬جو ھو ھڪڙي ٻيڙيِ ۾ چڙھي ويو ۽‬ ‫سمنڊ ۾ ويٺو ‪.‬۽ سڄو ميڙ سمنڊ جي ڪناري تي زمين تي ھو‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کي ڪيتريون ئي ڳالھيون مثالن ذريعي سيکاريون ۽ پنھنجي تعليم ۾ کين چيو تہ‬ ‫‪3‬ٻڌو؛ ڏس‪ ،‬ھڪڙو ٻج پوکڻ لِ نڪتو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھو پوکي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ڪي واٽ تي ڪري پيا ۽ ھوا جا پکي اچي چڙھي ويا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ڪي پٿرن واري زمين تي ڪريا‪ ،‬جتي اان ۾ گھڻي زمين ڪانُ ھئي ‪.‬۽ فوري طور تي اڀري ويو‪ ،‬ڇاڪاڻ تُ ان ۾ زمين جي کوٽائي نُ‬ ‫ھئي‪.‬‬ ‫‪6‬پر جڏھن سج اڀريو‪ ،‬تڏھن سڪي ويو ‪.‬۽ ڇاڪاڻ تُ ان جي ڪا بُ پاڙ نُ ھئي‪ ،‬اھو سڪي ويو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ۽ ڪانڊيرا وڌي ويا ۽ انھن کي دٻائي ڇڏيو‪ ،‬۽ اھو ڪو ميوو نُ ڏنو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ٻيا چڱي زمين تي ڪريا‪ ،‬۽ ميوو ڏنائين جيڪي اڀريا ۽ وڌي ويا ‪.‬۽ ڪي ٽيھُ‪ ،‬ڪي سٺ‪ ،‬۽ ڪي ھڪ سؤ پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪32‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪9‬فءقءا ءل لءُا « ‪ :‬ءجنظُا جال ءَنا جوا فءي َ ء جنت ا جم‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن ھو اڪيلو ھو‪ ،‬تڏھن جيڪي ٻارھن ساٿين سان گڏ ھئا‪ ،‬تن کانئس اھو مثال پڇيو‪.‬‬ ‫لِ جيڪي ٻاھر آھن‪ ،‬اھي سڀ‬ ‫انھن‬ ‫پر‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫‪11‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان کي خدا جي بادشاھت جي اسرار جي ڄاڻ ڏني ويئي‬ ‫ء‬ ‫ڳالھيون مثالن ۾ ڪيون ويون آھن‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي ڏسن تہ ڏسن ۽ نہ ڏسن ‪.‬۽ ٻاڌڻ سان ااھي ٻڌي سگھن ٿا‪ ،‬پر سمجھي نُ سگھندا ‪.‬متان ڪنھن بُ وقت اھي بدلجي وڃن‪،‬‬ ‫‪12‬انھي ءِ ء‬ ‫۽ انھن جا گناھُ انھن کي معاف ڪيا وڃن‪.‬‬ ‫پوِ اوھين سڀ مثال ڪيئن ڄاڻندا؟‬ ‫‪13‬فءقءا ءل لءُا « ‪ َ:‬ء جن ت ء جعلء امونء َ ء جن تءقاولاوا؟ ۽ ء‬ ‫‪14‬پوکيندڙ لفظ پوکي ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ اھي اھي آھن واٽ جي ڪناري تي‪ ،‬جتي ڪلم پوکيو ويو آھي ‪.‬پر جڏھن انھن ٻڌو آھي‪ ،‬تڏھن شيطان اچي ٿو‪ ،‬۽ اھو لفظ کڻي ٿو‬ ‫جيڪو سندن دلين ۾ پوکيو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ اھي ساڳيا آھن جيڪي پٿريلي زمين تي پوکيا ويا آھن ‪.‬جن‪ ،‬جڏھن ڪلم ٻڌو آھي‪ ،‬تڏھن ان کي خوشي ءِ سان قبول ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اھي پاڻ ۾ جڙيل نُ آھن‪ ،‬۽ اھڙيِ طرح ھڪڙو وقت تائين برداشت ڪن ٿا ‪:‬بعد ۾‪ ،‬جڏھن ڪلم جي خاطر مصيبت يا ستم پيدا ٿئي‬ ‫ٿي‪ ،‬اھي فوري طور تي ناراِ ٿي ويندا آھن‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اھي اھي آھن جيڪي ڪنڊن ۾ پوکيا ويا آھن ‪.‬جيئن لفظ ٻڌي‪،‬‬ ‫‪19‬۽ دنيا جي فڪر‪ ،‬دولت جي فريب ۽ ٻين شين جي للچ ۾ داخل ٿيڻ‪ ،‬ڪلم کي ڇڪيندا آھن ۽ اھو بيڪار ٿيندو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اھي اھي آھن جيڪي سٺي زمين تي پوکيا ويا آھن ‪.‬جيئن ڪلم ٻڌن ۽ قبول ڪن ۽ ميوو ڏين‪ ،‬ڪي ٽيھُ گنا‪ ،‬ڪي سٺ گنا ۽ ڪي‬ ‫سؤ ڀيرا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ء‬ ‫ا‬ ‫ا‬ ‫ِ؟ ۽ شمَ تي مقرر نُ ڪيو وڃي؟‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ‬ ‫«‬ ‫ل‬ ‫س‬ ‫ر‬ ‫ي‬ ‫ن‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ت‬ ‫ب‬ ‫م‬ ‫و‬ ‫م‬ ‫‪:‬و‬ ‫ُ‬ ‫ل‬ ‫‪21‬فءقءا ءل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫ء ء ءء ء‬ ‫شيِ ڳجھي رکي وئي ھئي‪ ،‬پر اھا تُ اھا پرڏيھُ ۾‬ ‫شيِ لڪل نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ٿيندي ‪.‬نُ تُ ڪا بُ‬ ‫‪22‬ڇالِ ⁠جو اھڙي ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اچي‪.‬‬ ‫‪23‬جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڪن آھن تہ ٻڌي‪.‬‬ ‫‪24‬فءقءا ءل ‪:‬فءقءا ءل ءل ت ء جعلء ام جونء ‪:‬جنھن ماپي سان ملندؤ‪ ،‬سو ئي ماپيو ويندو اوھان کي‪ ،‬۽ جيڪي ٻڌندا تنھن کي وڌيڪ ڏنو ويندو‪.‬‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو جنھن وٽ آھي‪ ،‬تنھن کي ڏنو ويندو‪ ،‬۽ جنھن وٽ ڪونھي‪ ،‬تنھن کان اھو ورتو ويندو جيڪو وٽس آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬فءقءا ءل ” ‪:‬خدا جي بادشاھت اھڙي آھي‪ ،‬جھڙي ماڻھو ءِ زمين ۾ ٻج اڇلئي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ سمھڻ گھرجي‪ ،‬۽ رات ۽ ڏينھن جاڳڻ‪ ،‬۽ ٻج بھار ۽ وڌڻ گھرجي‪ ،‬اھو نُ ڄاڻندو آھي ڪيئن‪.‬‬ ‫ڪن ۾ پورو مکڻ‪.‬‬ ‫پوِ ڪن‪ ،‬ان کان ء‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو زمين پاڻ مان ميوو ڪڍندي آھي ‪.‬پھريائين ٻلي‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫پوِ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو فصل اچي ويو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬پر جڏھن ميوو اچي ٿو‪ ،‬تڏھن ھو ھڪدم ڏاٽو وجھي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اسان خدا جي بادشاھت کي ڪھڙي ءِ طرح ڀيٽايون؟ يا اسان ان کي ڪھڙي مقابلي سان ڀيٽيون؟‬ ‫‪31‬اھو سرنھن جي داڻي وانگر آھي‪ ،‬جيڪو جڏھن زمين ۾ پوکيو وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن زمين جي سڀني داڻن کان گھٽ آھي‪.‬‬ ‫‪32‬پر جڏھن پوکيو وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن ااڀري ٿو ۽ سڀني ٻوٽن کان وڏو ٿئي ٿو ۽ وڏيون ٽاريون ڪڍي ٿو ‪.‬تُ جيئن ھوا جا پکي ان جي ڇانو‬ ‫ھيٺ رھن‪.‬‬ ‫‪33‬۽ ڪيترن ئي مثالن سان ھن انھن کي اھو ڪلم ٻڌايو‪ ،‬جيئن اھي ٻڌي سگھندا ھئا‪.‬‬ ‫‪34‬پر ھن انھن سان ھڪڙي مثال جي ڳالھہ نہ ڪئي ۽ جڏھن اھي اڪيل ھئا‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجي شاگردن کي سڀ ڳالھيون بيان ڪيون‪.‬‬ ‫‪35‬انھي ءِ ئي ڏينھن جڏھن شام ٿي تہ ھن انھن کي چيو تہ ”ھلو‪ ،‬ھلو‪ ،‬ٻئي پاسي لنگھي‪.‬‬ ‫‪36‬جڏھن انھن ميڙ کي روانو ڪيو‪ ،‬تڏھن ھن کي جھڙي ءِ طرح ٻيڙي ءِ ۾ بہ وٺي ويا ‪.‬۽ ھن سان گڏ ٻيا ننڍا ٻيڙيون بُ ھيون‪.‬‬ ‫‪37‬وا اِ جو وڏو طوفان آيو ۽ لھرون ٻيڙي ءِ ۾ ائين اٽڪي پيون‪ ،‬جو ٻيڙي ڀرجي ويئي‪.‬‬ ‫‪38‬پوِ ھو ٻيڙي ءِ جي پوئين حصي ۾ ھڪڙي تکي تي سمھي رھيو ھو ۽ ھنن کيس جاڳائي چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬ڇا توکي پرواھ نہ آھي تہ‬ ‫ء‬ ‫اسين تباھہ ٿي وڃون؟‬ ‫‪39‬پوِ ھو ااٿيو ۽ وا اِ کي ڇرڪايو ۽ سمنڊ کي چيائين تہ ”سلمت ٿجو ‪.‬۽ واِ بند ٿي وئي‪ ،‬۽ اتي ھڪ وڏو امن ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اوھين ايترو ڊڄو ڇو آھيو؟ اھو ڪيئن آھي تُ توھان کي يقين نُ آھي؟‬ ‫‪41‬اھي ڏاڍا ڊڄي ويا ۽ ھڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”ھي اِ ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جو وا اِ ۽ سمنڊ بہ ھن جو چيو مڃين؟‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬۽ اھي سمنڊ جي ٻي ءِ ڀر گدرين جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھو ٻيڙي ءِ مان لٿو‪ ،‬تڏھن ھڪدم کيس قبرن مان ھڪڙو ماڻھو مليو جنھن کي ڀوت ھو‪.‬‬ ‫‪3‬جنھن کي قبرن جي وچ ۾ رھيو ھو ‪.‬۽ ڪو بُ ماڻھو کيس زنجيرن سان جڪڙي نُ سگھيو‪ ،‬نُ‪.‬‬ ‫‪4‬ڇالِ ⁠جو ھن کي اڪثر زنجيرن ۽ زنجيرن سان جڪڙيل رھيو ھو ۽ زنجيرن کي ٽوڙي ڦاڙي ڦاٽي پيو ھو ۽ زنجيرن کي ٽڪرا‬ ‫ء‬ ‫ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو ھو‪ ،‬سو ڪوبہ ماڻھو کيس وجھي نہ سگھيو ھو‪.‬‬ ‫‪5‬ھو ھميشہ رات ڏينھن جبلن ۽ قبرن ۾ روئندو ھو ۽ پاڻ کي پٿرن سان وڍيندو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي پري ڏٺو‪ ،‬تڏھن ڊوڙي کيس سجدو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪6‬پر جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي‪ ،‬تون مٿاھين خدا جو فرزند آھين‪ ،‬مون کي تو سان ڇا واسطو آھي؟ مان توکي خدا جو‬ ‫‪7‬۽ وڏي واڪي رڙ ڪري چيائين تہ ”اي‬ ‫ي‬ ‫قسم ڏيان ٿو تُ مون کي ايِائڻ نُ ڏي‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالِ ⁠جو ھن کيس چيو تہ ”اي ناپاڪ روح‪ ،‬انھي ءِ ماڻھو ءِ مان نڪري اچ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫⁠جو اسين گھڻا آھيون‪.‬‬

‫ڇالِ‬ ‫‪9‬تنھن کانئس پڇيو تہ ”تنھنجو نالو ڇا آھي؟ ھن جواب ڏنو تہ ”منھنجو نالو لشڪر آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬ھن کيس ڏاڍي منٿ ڪئي تہ انھن کي ملڪ کان ٻاھر نہ موڪليو‪.‬‬ ‫‪11‬ھاڻي اتي جبلن جي ويجھو سوئرن جو ھڪڙو وڏو ڌڻ چرندو ھو‪.‬‬ ‫‪12‬سڀني ڀوتن کيس منٿ ڪري چيو تہ ”اسان کي سوئرن ۾ موڪل‪ ،‬تہ جيئن اسين انھن ۾ داخل ٿيون‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي موڪل ڏني ‪.‬۽ ناپاڪ ڀوت نڪري ويا ۽ سوئرن ۾ گھڙي ويا ‪:‬۽ اھو ڌڻ ڏاڍي زور سان سمنڊ ۾ ھڪڙي اونھي‬ ‫‪13‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جاِ تي ڀڄي ويا‪( ،‬اھي اٽڪل ٻُ ھزار ھئا )۽ سمنڊ ۾ ٻڏي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬۽ جيڪي سوئرن کي کارائيندا ھئا‪ ،‬سي ڀڄي ويا ۽ اھا خبر شھر ۽ ملڪ ۾ ٻڌايائون ‪.‬۽ اھي ٻاھر ويا تُ ڏسڻ لِ اھو ڇا ٿيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ ڏٺائون تہ جنھن کي شيطان ورتل ھو ۽ لشڪر کنيو ھو‪ ،‬ويٺو ھو‪ ،‬ڪپڙا پھريل ھو ۽ ساڄي دماغ ۾ ھو‪ ،‬سو‬ ‫‪15‬پوِ اھي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫‪16‬جن اھو ڏٺو‪ ،‬تن انھن کي ٻڌايو تہ اھو ڪيئن ٿيو جنھن کي شيطان ورتل ھو ۽ سوئر بابت‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ اھي کيس دعا ڪرڻ لڳا تہ ھو پنھنجي ساحل کان ھليو وڃي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جڏھن ھو ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو‪ ،‬تڏھن جنھن کي شيطان ورتل ھو تنھن کيس دعا گھري تہ ”ھن سان گڏ ھجي‪.‬‬ ‫لِ ڪيڏا نہ وڏا‬ ‫‪19‬تڏھن بہ‬ ‫ٻڌاِ تہ خداوند تو ء‬ ‫عيسي ھن کي تڪليف نہ ڏني‪ ،‬بلڪ کيس چيائين تہ ”گھر وڃ پنھنجي دوستن وٽ ۽ کين ء‬ ‫ي‬ ‫ڪم ڪيا آھن ۽ توتي رحم ڪيو آھي‪.‬‬ ‫لِ ڪيڏا نہ وڏا ڪم ڪيا آھن‪ ،‬سو سڀ ماڻھو عجب ۾ پئجي ويا‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ھو ھليو ويو ۽ ديڪاپولس ۾ پڌرو ڪرڻ لڳو تہ‬ ‫عيسي ھن ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي ٻيھر ٻيڙي ءِ ذريعي ٻي ءِ ڀر لنگھيو تہ گھڻا ماڻھو مٿس اچي گڏ ٿيا ۽ ھو سمنڊ جي ويجھو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪22‬پوِ اتي عبادت ⁠خاني جي حاڪمن مان ھڪڙو اچي ٿو‪ ،‬جنھن جو نالو يائرس آھي ‪.‬۽ جڏھن ھن کي ڏٺائين تہ سندس پيرن تي ڪري‬ ‫ء‬ ‫پيو‪،‬‬ ‫‪23‬۽ کيس ڏاڍي منٿ ڪندي چيائين تہ ”منھنجي ننڍڙي ڌي ءِ موت جي ڪناري تي بيٺي آھي‪ ،‬آ ءِ تو کي دعا ٿو ڏيان تہ اچو ۽ مٿس ھٿ‬ ‫رکو‪ ،‬تہ جيئن ھو چڱو ڀلو ٿئي ‪.‬۽ ھو ءِ رھندي‪.‬‬ ‫‪24‬عيسي ساڻس گڏ ھليو ‪.‬۽ گھڻا ماڻھو ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬۽ مٿس گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪25‬۽ ھڪڙي عورت‪ ،‬جنھن کي ٻارھن سالن کان رت جو مسئلو ھو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ڪيترن ئي طبيبن جون ڪيتريون ئي تڪليفون برداشت ڪيون‪ ،‬۽ جيڪي ڪجھھ ھو سو خرچ ڪري ڇڏيو‪ ،‬پر ڪجھ بُ بھتر نُ‬ ‫ٿيو‪ ،‬بلڪ وڌيڪ خراب ٿي ويو‪.‬‬ ‫عيسي بابت ٻڌو‪ ،‬تڏھن پٺي ءِ ۾ آئي ۽ سندس ڪپڙن کي ھٿ ڪيائين‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو ھن چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ رڳو ھن جي ڪپڙن کي ھٿ لڪائيندس‪ ،‬تڏھن چڱو ڀلو ٿي ويندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ فوري طور تي سندس رت جو چشمو سڪي ويو ‪.‬۽ ھن پنھنجي جسم ۾ محسوس ڪيو تُ ھو ءِ ان وبا مان شفاياب ٿي وئي آھي‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬ھڪدم پاڻ کي ڄاڻي ورتو تہ ھن مان نيڪي نڪري ويئي آھي‪ ،‬سو کيس پاسي ۾ ڦيرائي چيائين تہ ”منھنجي ڪپڙن‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫کي ڪنھن ھٿ لتو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون چوين ٿو تہ ڪنھن مون کي ھٿ‬ ‫‪31‬تنھن تي سندس شاگردن کيس چيو تہ ”تون ڏسين ٿو تہ ميڙ تو وٽ اچي پيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪيو؟‬ ‫‪32‬پوِ چوڌاري نھاريائين تہ انھي ءِ عورت کي ڏسي جنھن اھو ڪم ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وٽ ڪري پيو ۽ کيس سڄي حقيقت ٻڌائي ويئي‪.‬‬ ‫اچي‬ ‫سو‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫ڇا‬ ‫۾‬ ‫ھن‬ ‫⁠جو‬ ‫ٿي‪،‬‬ ‫ڄاڻي‬ ‫ڏڪندي‬ ‫۽‬ ‫ڊڄندي‬ ‫عورت‬ ‫اھا‬ ‫‪33‬پر‬ ‫ڇالِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪34‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬ڌي ءِ‪ ،‬تنھنجي ايمان تو کي چڱو ڀلو ڪيو آھي ‪.‬سلمتي سان وڃو‪ ،‬۽ پنھنجي آفت کان پوري ٿي‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن عبادت ⁠خاني جي حاڪم جي گھر مان ڪو ماڻھو آيو‪ ،‬جنھن چيو تہ ”تنھنجي ڌي ءِ مري ويئي‬ ‫پوِ استاد کي وڌيڪ تڪليف ڇو ٿا ڏيو؟‬ ‫آھي‪ ،‬ء‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن عبادت ⁠خاني جي حاڪم کي چيائين تہ ”ڊڄو نہ‪ ،‬رڳو ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪36‬جيئن ئي‬ ‫ي‬ ‫سواِ ڪنھن کي بہ پنھنجي پٺيان اچڻ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪37‬تنھنڪري ھن پطرس‪ ،‬يعقوب ۽ يعقوب جي ڀا اِ يوحنا کان‬ ‫ء‬ ‫‪38‬پوِ ھو عبادت ⁠خاني جي حاڪم جي گھر آيو ۽ ڏٺائين تہ گوڙ‪ ،‬جيڪي روئي رھيا ھئا ۽ ڏاڍا روئي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬جڏھن ھو اندر آيو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين ائين ڇو ٿا ڪريو ۽ روئو؟ ڇوڪري مئل ناھي‪ ،‬پر سمھي رھي آھي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ اھي کيس ٺٺولي ڪرڻ لِ کلڻ لڳا ‪.‬پر جڏھن ھن انھن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيو‪ ،‬تڏھن ھو ڇوڪري ءِ جي پي اِ ۽ ما اِ کي ۽‬ ‫جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن کي وٺي اندر داخل ٿيو جتي ڇوڪري ليٽيل ھئي‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ ھن ڇوڪري ءِ کي ھٿ کان وٺي چيو تہ ”تليٿا ڪومي ‪.‬جنھن جو مطلب آھي‪ ،‬ڇوڪري‪ ،‬مان توکي چوان ٿو‪ ،‬اٿ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪42‬تنھنڪري ڇوڪري ااٿي ۽ ھلڻ لڳي ‪.‬ڇاڪاڻ تُ ھو ءِ ٻارھن سالن جي ھئي ‪.‬۽ وڏي عجب ۾ پئجي ويا‪.‬‬ ‫لِ ڪجھُ ڏنو وڃي‪.‬‬ ‫‪43‬ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪئي تہ ڪنھن ماڻھو ءِ کي خبر نہ پوي ‪.‬۽ حڪم ڏنو تُ کيس کائڻ ء‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫‪1‬ھو اتان نڪري پنھنجي ملڪ ۾ آيو ‪.‬۽ سندس شاگرد سندس پيروي ڪندا‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن سبت جو ڏينھن آيو تڏھن ھو عبادت ⁠خاني ۾ تعليم ڏيڻ لڳو ۽ ڪيترائي ماڻھو اھو ٻڌي عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھن‬ ‫ماڻھو ءِ کي ھي ڳالھيون ڪٿان آيون؟ ۽ اھا ڪھڙي دانائي آھي جيڪا ھن کي ڏني ويئي آھي‪ ،‬جو اھڙا عظيم ڪم سندس ھٿن سان ڪيا ويا‬ ‫آھن؟‬ ‫‪3‬ڇا ھي اھو ڪاريگر نہ آھي‪ ،‬جيڪو مريم جو پٽ‪ ،‬يعقوب‪ ،‬يوسيس‪ ،‬يھوداہ ۽ شمعون جو ڀا اِ آھي؟ ۽ ھن جون ڀينرون ھتي اسان سان گڏ‬ ‫نُ آھن؟ ۽ اھي مٿس ناراِ ٿيا‪.‬‬ ‫‪34‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫عيسي انھن کي چيو تہ ”پيغمبر جي بي ⁠عزتي نہ ٿيندي آھي‪ ،‬پر پنھنجي وطن‪ ،‬پنھنجي مائٽن ۽ پنھنجي گھر ۾‪.‬‬ ‫‪4‬پر‬ ‫ي‬ ‫سواِ انھي ءِ جي جو ھن پنھنجا ھٿ ڪجھہ بيمار ماڻھن تي رکي کين شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ھو ڪوبہ وڏو ڪم ڪري نہ سگھيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬ھو انھن جي بي ⁠ايماني ءِ جي ڪري عجب ۾ پئجي ويو ‪.‬۽ ھو ڳوٺن ۾ گھمندو‪ ،‬درس ڏيندو رھيو‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ ھن ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ انھن کي ٻن ٻن ڪري موڪلڻ لڳو ‪.‬۽ انھن کي ناپاڪ روحن تي اختيار ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬۽ انھن کي حڪم ڏنو تُ سفر لِ ڪجھ بُ نُ وٺو‪ ،‬رڳو ھڪڙي لٺ کان سواِ ‪.‬ھنن جي پرس ۾ نُ ماني‪ ،‬نُ ماني‪ ،‬نُ پئسا‪.‬‬ ‫‪9‬پر جوتن سان ڍڪيل رھو ‪.‬۽ ٻُ ڪپڙا نُ پائڻ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ظ‬ ‫اس‪.‬‬ ‫ن‬ ‫ال‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ ءِ‬ ‫ء‬ ‫ِ فءي جاأ ء جر ء‬ ‫‪10‬فءقءا ءل لءُا « ‪ :‬ءج ءھا ءج اھ ءو ءمنء اأ ء جر ء‬ ‫‪11‬۽ جيڪي اوھان کي قبول نُ ڪندا ۽ نڪي اوھان کي ٻڌندا‪ ،‬جڏھن اوھين اتان روانو ٿيو‪ ،‬انھن جي خلف شاھدي لِ پنھنجن پيرن جي‬ ‫لِ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو‪ ،‬انھي ءِ شھر کان‪.‬‬ ‫مٽي ڌوِ ‪.‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ قيامت جي ڏينھن سدوم ۽ عمورھا ء‬ ‫‪12‬پوِ اھي ٻاھر ويا ۽ منادي ڪيائون تہ ماڻھن کي توبھہ ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬انھن ڪيترن ئي ڀوتن کي ڪڍيو ۽ ڪيترن ئي بيمارن کي تيل مکي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪14‬۽ بادشاھہ ھيروديس ھن جي باري ۾ ٻڌو( ‪.‬ڇاڪاڻ تُ ھن جو نالو سڄي دنيا ۾ پکڙجي ويو ھو )‪:‬۽ ھن چيو تُ يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو‬ ‫مئلن مان جيئرو ٿي چڪو ھو‪ ،‬۽ تنھن ڪري ھن ۾ عظيم ڪم پاڻ کي ظاھر ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪15‬ٻين چيو تہ ”ھي الياس آھي ‪.‬۽ ٻين چيو تُ‪ ،‬اھو ھڪڙو نبي آھي‪ ،‬يا نبين مان ھڪڙو آھي‪.‬‬ ‫يحي آھي‪ ،‬جنھن جو مٿو ڪپي اٿم‪ ،‬ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬پر ھيروديس جڏھن اھو ٻڌو تڏھن چيائين تہ ”ھي ي‬ ‫‪17‬ڇالِ ⁠جو ھيروديس پاڻ ٻاھر موڪليو ھو ۽ يوحنا کي پڪڙي سندس ڀا اِ فلپس جي زال ھيرودياس جي خاطر کيس جيل ۾ وڌو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن ساڻس شادي ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ڇالِ ⁠جو يوحنا ھيروديس کي چيو ھو تہ ”توکي پنھنجي ڀا اِ جي زال رکڻ جائز نہ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬تنھنڪري ھيرودياس ھن سان جھڳڙو ڪري کيس ماري ڇڏي ھا ‪.‬پر ھو ءِ نُ ٿي سگھي‪:‬‬ ‫‪20‬ڇالِ ⁠جو ھيروديس يوحنا کان ڊڄندو ھو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو ڄاتو پئي تہ ھو ھڪڙو سچو ۽ پاڪ ماڻھو آھي‪ ،‬تنھنڪري ھن جو‬ ‫ء‬ ‫خيال رکيو ‪.‬۽ جڏھن ھن کي ٻڌو‪ ،‬تڏھن ڪيترائي ڪم ڪيا‪ ،‬۽ خوشيِ سان ٻڌو‪.‬‬ ‫لِ ماني کاڌي‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن مناسب ڏينھن آيو‪ ،‬تڏھن ھيروديس پنھنجي جنم ڏينھن تي پنھنجن سردارن‪ ،‬سردارن ۽ گليل جي سردارن ء‬ ‫‪22‬جڏھن ھيرودياس جي ڌي ءِ اندر آئي ۽ ناچ ڪري ھيروديس ۽ ساڻس گڏ ويھندڙن کي خوش ڪيائين‪ ،‬تڏھن بادشاھہ ڇوڪري ءِ کي چيو‬ ‫تہ ”جيڪو گھري سو مون کان گھر‪ ،‬آ ءِ توکي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن کي قسم ڏنائين تہ ”جيڪو تو مون کان گھرندو‪ ،‬سو آ ءِ تو کي ڏيندس‪ ،‬پنھنجي اڌ بادشاھت تائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬پوِ ھو ءِ ٻاھر نڪري ويئي ۽ پنھنجي ما اِ کي چيو تہ ”آ ءِ ڇا پڇان؟ ۽ ھن چيو تُ‪ ،‬يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو سر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ ھو ءِ تڪڙ ۾ اچي بادشاھُ وٽ آئي ۽ پڇيائينس تہ ”آ ءِ چاھيان ٿو تہ تون مون کي يوحنا بپتسما ڏيڻ واري جو مٿو چاڙھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬۽ بادشاھہ کي ڏاڍو افسوس ٿيو ‪.‬اڃان تائين ھن جي قسم جي خاطر‪ ،‬۽ انھن جي خاطر جيڪي ھن سان گڏ ويٺا ھئا‪ ،‬ھن کي رد نُ‬ ‫ڪندو‪.‬‬ ‫‪27‬تنھن تي بادشاھہ ھڪڙي جلد کي موڪليو ۽ حڪم ڏنو تہ سندس مٿو آندو وڃي‪ ،‬سو ويو ۽ سندس مٿو جيل ۾ وڍي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪28‬ھن پنھنجو مٿو چارجر ۾ کڻي ڇوڪري ءِ کي ڏنو ۽ ڇوڪري ءِ اھو پنھنجي ما اِ کي ڏنو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھن جي شاگردن اھو ٻڌو تہ اھي آيا ۽ سندس لش کڻائي قبر ۾ دفن ڪيائون‪.‬‬ ‫عيسي وٽ اچي گڏ ٿيا ۽ کيس سڀ ڳالھيون ٻڌايون‪ ،‬جيڪي ڪجھہ ھنن ڪيو ھو ۽ ڇا سيکاريو ھو‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ رسول‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ج‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ا‬ ‫ج‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ا‬ ‫ق‬ ‫ت‬ ‫س‬ ‫م‬ ‫ال‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫م‬ ‫ھ‬ ‫ل‬ ‫و‬ ‫‪:‬ل‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ا‬ ‫و‬ ‫ءر‬ ‫ت‬ ‫ن‬ ‫َ‬ ‫و‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫م‬ ‫ت‬ ‫ن‬ ‫َ‬ ‫‪:‬و‬ ‫«‬ ‫ُ‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫َ‬ ‫ج‬ ‫ر‬ ‫ي‬ ‫ان‬ ‫ب‬ ‫ر‬ ‫ال‬ ‫ءينء‬ ‫ءج ء ا ا ج‬ ‫‪31‬فءقءا ء‬ ‫ء اج ء‬ ‫ج ء ء ء ا ء‬ ‫ء ج ء‬ ‫ج ء‬ ‫ج ء‬ ‫‪32‬پوِ اھي ھڪڙي ويران ھنڌ ڏانھن ٻيڙي ءِ ۾ اڪيلئي ءِ ۾ روانا ٿيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬پوِ ماڻھن انھن کي ھلندي ڏٺو ۽ گھڻن ئي کيس سڃاتو ۽ سڀني شھرن مان ڊوڙي ڊوڙي اتان نڪري ويا ۽ اچي ساڻس گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي رڍن وانگر ھيون جن کي ريڍار نہ ھو‪،‬‬ ‫عيسي ٻاھر نڪتو تہ گھڻا ماڻھو ڏٺائين ۽ کين انھن تي رحم اچي ويو‪،‬‬ ‫‪34‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سو انھن کي گھڻيون ئي ڳالھيون سيکارڻ لڳو‪.‬‬ ‫جاِ آھي ۽ ھاڻي وقت گھڻو گِري ويو آھي‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ڏينھن گھڻو گِري ويو‪ ،‬تڏھن سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”ھي ءِ ويران ء‬ ‫لِ ڪجھہ بہ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪36‬انھن کي موڪل ڏيو تہ ھو آس پاس جي ڳوٺن ۽ ڳوٺن ۾ وڃي ماني خريد ڪن‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو وٽن کائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪37‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين کين کائڻ ڏيو ‪.‬انھن کيس چيو تہ ”ڇا اسين وڃون ۽ ٻن سؤ سؤ پئسن جي ماني خريد ڪري کين‬ ‫لِ ڏيون؟‬ ‫کائڻ ء‬ ‫‪38‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ وڃو ۽ ڏسو ‪.‬۽ جڏھن ڄاڻندا آھن‪ ،‬چوندا آھن‪ ،‬پنج‪ ،‬۽ ٻُ مڇيون‪.‬‬ ‫‪39‬ھن انھن کي حڪم ڏنو تہ ”سڀني کي ٽوليون ڪري سائي گھاس تي ويھارو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ اھي صفن ۾ ويھي رھيا‪ ،‬سوين ۽ پنجاھ‪.‬‬ ‫‪41‬جڏھن ھن پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کنيون‪ ،‬تڏھن آسمان ڏانھن نھاري دعا گھريائين ۽ مانيون ٽوڙي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين تہ انھن‬ ‫جي اڳيان رکيائين ‪.‬۽ ٻُ مڇيون ھن سڀني ۾ ورھائي ڇڏيون‪.‬‬ ‫‪42‬سڀني کائين ۽ ڍاڪا ٿيا‪.‬‬ ‫‪43‬پوِ انھن ٻارھن ٽوڪريون کنيون ۽ مڇين جا ٽڪر ڀريون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪44‬جن ماني کائي سي اٽڪل پنج ھزار ماڻھو ھئا‪.‬‬ ‫لِ مجبور ڪيو تہ ھو ٻي ءِ ڪناري کان پھريائين بيت صيدا ڏانھن وڃو‪،‬‬ ‫‪45‬ھن فوري طور تي پنھنجن شاگردن کي ٻيڙي ءِ ۾ چڙھڻ ء‬ ‫جڏھن ھو ماڻھن کي روانو ڪري رھيو ھو‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙي جبل ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪46‬جڏھن ھن انھن کي موڪليو تہ ھو دعا گھرڻ ء‬ ‫‪47‬جڏھن شام ٿي تڏھن ٻيڙي سمنڊ جي وچ ۾ ھئي ۽ ھو اڪيلو زمين تي‪.‬‬ ‫‪35‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫⁠جو ھوا انھن جي برعڪس ھئي‪ ،‬۽ رات جي چوٿين وڳي ھو انھن وٽ آيو‪،‬‬

‫‪.‬ڇالِ‬ ‫‪48‬ھن ڏٺو تہ انھن کي قطار ۾ بيھي محنت ڪندي‬ ‫ء‬ ‫سمنڊ تي ھلندو‪ ،‬۽ انھن وٽان لنگھيو‪.‬‬ ‫‪49‬پر جڏھن ھنن کيس سمنڊ تي ھلندي ڏٺو‪ ،‬تڏھن سمجھيائون تہ ڪو ڀوت آھي‪ ،‬۽ رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ‬ ‫‪50‬ڇالِ ⁠جو انھن سڀني کيس ڏٺو ۽ پريشان ٿيا ‪.‬۽ فوري طور تي ھن انھن سان ڳالھايو‪ ،‬۽ انھن کي چيو تہ ”خوش رھو‪ ،‬اھو آ ءِ آھيان ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڊڄو نُ‪.‬‬ ‫‪51‬پوِ ھو انھن ڏانھن ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ‪.‬۽ واِ بند ٿي وئي ‪:‬۽ اھي پاڻ ۾ تمام گھڻو حيران ٿي ويا‪ ،‬۽ حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو سندن دل سخت ٿي ويئي ھئي‪.‬‬ ‫‪52‬ڇالِ ⁠جو انھن ماني ءِ جي معجزي تي ڌيان نہ ڏنو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪53‬پوِ جڏھن اھي پار ٿيا‪ ،‬تڏھن گنيسرت جي ملڪ ۾ آيا ۽ ڪنڌي ءِ ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪54‬جڏھن اھي ٻيڙي ءِ مان لٿا‪ ،‬تڏھن کيس سڃاتائون‪.‬‬ ‫‪55‬۽ انھي ءِ سڄي علئقي ۾ چوڌاري ڦرڻ لڳا ۽ جيڪي بيمار ھئا‪ ،‬تن کي بسترن تي کڻڻ لڳا‪ ،‬جتي کين خبر پئي تہ ھو آھي‪.‬‬ ‫‪56‬۽ ھو جتي بُ ويو‪ ،‬ڳوٺن‪ ،‬شھرن يا ملڪ ۾‪ ،‬انھن بيمارن کي گھٽين ۾ ليٽايو‪ ،‬۽ کيس منٿون ڪيائون تُ جيڪڏھن ھي اِ ھاجي تُ ھان جي‬ ‫کانسواِ‪ ،‬۽ جيترا کيس ھٿ لتو سي چڱو ڀلو ٿي ويا‪.‬‬ ‫ڪپڙي جي سرحد‬ ‫ء‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬تنھن تي فريسي ۽ ڪي شريعت جا عالم‪ ،‬جيڪي يروشلم کان آيا ھئا‪ ،‬سي ساڻس گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھنن ڏٺو تہ سندس شاگردن مان ڪي پليت سان ماني کائين‪ ،‬يعني اڻ ڌوتل ھٿن سان‪ ،‬تڏھن انھن ۾ ڏوھہ ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪3‬ڇالِ ⁠جو فريسي ۽ سڀيئي يھودي بزرگن جي روايتن تي ھٿ نہ ڌوئن‪ ،‬سو نہ کائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ مليون آھن‪،‬‬ ‫‪4‬۽ جڏھن بازار مان نڪرندا آھن‪ ،‬تڏھن اھي ڌوئي نہ ٿا کائين ‪.‬۽ ٻيون بُ ڪيتريون ئي شيون آھن‪ ،‬جيڪي کين رکڻ ء‬ ‫جيئن پيالن‪ ،‬ٿانون‪ ،‬پيتل جي برتنن ۽ ميزن کي ڌوئڻ‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن تي فريسين ۽ شريعت جي عالمن کانئس پڇيو تہ ”ڇو نہ تنھنجا شاگرد بزرگن جي روايتن موجب ھلئين‪ ،‬پر ھٿن ڌوتل ماني کائين؟‬ ‫‪6‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”عيسياہ اوھان منافقن بابت چڱي ءِ طرح اڳڪٿي ڪئي آھي‪ ،‬جيئن لکيل آھي تہ ”ھي ماڻھو پنھنجن چپن سان‬ ‫منھنجي عزت ڪن ٿا‪ ،‬پر انھن جي دل مون کان پري آھي‪.‬‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫‪7‬جيتوڻيڪ اھي منھنجي پوڄا اجائي ٿا ڪن‪ ،‬سيکارين ٿا ماڻھن جا حڪم عقيدن ء‬ ‫‪8‬خدا جي حڪم کي ڇڏي ڏيڻ جي ڪري‪ ،‬اوھين ماڻھن جي روايت کي رکو ٿا‪ ،‬جيئن ٿانو ۽ پيالو ڌوئڻ‪ ،‬۽ اھڙيون ٻيون ڪيتريون ئي‬ ‫شيون جيڪي اوھين ڪندا آھيو‪.‬‬ ‫ِ َ ء جنت ا جم فءي جاأ ء جم ءر‪ ،‬لء اَ جم ت ء جع ءملاونء ‪.‬‬ ‫‪9‬فءقءا ءل ‪:‬فءقءا ءل لء اَ جم فءي جاأ ء جر ء‬ ‫موسي چيو تہ ”پنھنجي پي اِ ۽ ما اِ جي عزت ڪر ‪.‬۽‪ ،‬جيڪو پي اِ يا ما اِ کي لعنت ڪري‪ ،‬ان کي موت جي سزا ڏي‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪11‬پر اوھين چئو ٿا تہ جيڪڏھن ڪو ماڻھو پنھنجي پي اِ يا ما اِ کي چوندو تہ ”اھو ڪوربان آھي‪ ،‬يعني اھو تحفو‪ ،‬جنھن سان تو کي مون‬ ‫مان فائدو ٿئي ‪.‬ھو آزاد ھوندو‪.‬‬ ‫لِ ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اوھين کيس وڌيڪ تڪليف نُ ڏيو تُ اھو پنھنجي پي اِ يا ما اِ ء‬ ‫‪13‬خدا جي ڪلم کي پنھنجي روايتن جي ذريعي‪ ،‬جيڪو توھان پھچايو آھي‪ ،‬بي اثر ڪيو‪ ،‬۽ اھڙيون ڪيتريون ئي شيون اوھين ڪندا‬ ‫آھيو‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھن سڀني ماڻھن کي پاڻ ڏانھن سڏيو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھان مان ھر ھڪ منھنجي ڳالھہ ٻڌو ۽ سمجھو‪.‬‬ ‫شيِ نہ آھي‪ ،‬جيڪا ان ۾ داخل ٿيڻ کيس پليت ڪري‪ ،‬پر جيڪي شيون ھن مان نڪرنديون آھن‪ ،‬سي‬ ‫سواِ اھڙي ڪابہ‬ ‫‪15‬ماڻھو ءِ کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ئي ماڻھو ءِ کي پليت ڪن ٿيون‪.‬‬ ‫‪16‬جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن ھو ماڻھن مان گھر ۾ داخل ٿيو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن کانئس انھي ءِ مثال بابت پڇيو‪.‬‬ ‫شيِ ٻاھران انسان ۾ داخل ٿئي ٿي‪ ،‬سا کيس پليت نُ ٿي ڪري سگھي‪.‬‬ ‫‪18‬فءقءا ءل لءُا « ‪َ:‬ءلء جم ت ء جعلء امونء ؟ ڇا توھان نٿا سمجھو‪ ،‬تُ جيڪا بُ‬ ‫ء‬ ‫‪19‬ڇالِ ⁠جو اھو سندس دل ۾ نہ‪ ،‬پر پيٽ ۾ داخل ٿئي ٿو ۽ سڀني گوشت کي صاف ڪري خشڪي ءِ ۾ وڃي ٿو؟‬ ‫ء‬ ‫‪20‬ھن چيو تہ ”جيڪو ماڻھو ءِ مان نڪرندو آھي‪ ،‬سو ماڻھو ءِ کي پليت ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪21‬ڇالِ ⁠جو ماڻھن جي اندران‪ ،‬ماڻھن جي دل مان‪ ،‬بڇڙا خيال‪ ،‬زنا‪ ،‬زنا‪ ،‬قتل‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬چوري‪ ،‬للچ‪ ،‬بڇڙائي‪ ،‬ٺڳي‪ ،‬للچ‪ ،‬بڇڙي نظر‪ ،‬ڪفر‪ ،‬وڏائي‪ ،‬بيوقوفي‪:‬‬ ‫‪23‬اھي سڀ بڇڙا شيون اندر مان اچن ٿيون ۽ ماڻھو ءِ کي پليت ڪن ٿيون‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ ھو اتان اٿيو ۽ صور ۽ صيدا جي حدن ۾ ويو ۽ ھڪڙي گھر ۾ گھڙيو‪ ،‬جتي ڪنھن کي خبر نہ پوي‪ ،‬پر ھو لڪائي نہ سگھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو ھڪڙي عورت‪ ،‬جنھن جي جوان ڌي ءِ کي ناپاڪ ڀوت ھو‪ ،‬تنھن اھو ٻڌو‪ ،‬سو آئي ۽ سندس پيرن تي ڪري پئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬اھا عورت يوناني ھئي‪ ،‬قوم جي لحاظ کان سائروفينيشين ھئي ‪.‬۽ ھن کيس عرِ ڪيو تُ ھو پنھنجي ڌي ءِ مان شيطان کي ڪڍي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ٻارن جي ماني کڻي ڪتن ڏانھن اڇلئڻ مناسب نہ آھي‪.‬‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”پھرين ٻارن کي ڀاڪر پائڻ ڏيو‪،‬‬ ‫‪27‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تنھن تي ھن وراڻيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند‪ ،‬اڃا تائين ڪتن جي ميز ھيٺان ٻارن جا ٽڪڙا کائيندا آھن‪.‬‬ ‫ِ ‪.‬شيطان تنھنجي ڌي ءِ مان نڪري ويو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬فءقءا ءل لءُا‪ ،‬فءقءا ءل لءُا فءي جاأ ء جر ء‬ ‫‪30‬جڏھن ھو ءِ پنھنجي گھر آئي‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ شيطان نڪري ويو آھي ۽ سندس ڌي ءِ بستري تي ليٽيل آھي‪.‬‬ ‫‪31‬وري ھو صور ۽ صيدا جي ڪنارن مان نڪري ڊيڪاپولس جي ڪنارن مان ٿيندو گليل سمنڊ ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ اھي وٽس ھڪڙي کي وٺي آيا‪ ،‬جيڪو ٻوڙو ھو‪ ،‬۽ سندس ڳالھائڻ ۾ رڪاوٽ ھئي ‪.‬۽ اھي کيس عرِ ڪن ٿا تُ پنھنجو ھٿ‬ ‫ء‬ ‫مٿس رکي‪.‬‬ ‫‪36‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪33‬تنھن تي ھو ھن کي ميڙ کان ڌار ڪري پنھنجن ڪنن ۾ آڱريون وجھي ٿو‪ ،‬۽ پنھنجي زبان کي ھٿ ڪيائين‪.‬‬ ‫اِ‪ ،‬ءوقءا ءل لءُا” ‪:‬اءفء ء‬ ‫طا‪ ،‬يعني ”کليل‪.‬‬ ‫‪34‬فءقءا ءل لءُا فءي ال ظ‬ ‫س ءم ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ج‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ي‬ ‫ف‬ ‫ِ‬ ‫ج ء ء‬ ‫ج ء ء‬ ‫ج ء ء‬ ‫‪35‬فءقءا ءل ءفي جاأ ء جر ء ء‬ ‫ج ء‬ ‫‪36‬ھن انھن کي تاڪيد ڪئي تہ اھي ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجن‪ ،‬پر جيتري قدر ھو کين تاڪيد ڪندو رھيو‪ ،‬اوترو ئي انھن ان کي شايَ‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫شيِ چڱي ءِ طرح ڪئي آھي‪ ،‬ھو ٻوڙن کي ٻڌي ٿو ۽ گونگن کي ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪37‬۽ بيحد عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھن ھر‬ ‫ء‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ‬ ‫لِ ڪجھہ بہ نہ ھو‪ ،‬تنھنڪري‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ ميڙ تمام گھڻو ھو ۽ وٽن کائڻ ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ڪجھہ بہ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪2‬مون کي ماڻھن تي رحم اچي ٿو‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھي مون سان گڏ ٽي ڏينھن ٿيا آھن ۽ وٽن کائڻ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن مان‬ ‫‪3‬جيڪڏھن آ ءِ انھن کي سندن گھرن ڏانھن روزي سان موڪلئي ڇڏيان‪ ،‬تہ اھي رستي تي بيھوش ٿي پوندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪيترائي پري کان آيا ھئا‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي سندس شاگردن وراڻيو تہ ”ھنن ماڻھن کي ھتي رڻ ⁠پٽ ۾ ماني ڪٿان ماني ڏئي؟‬ ‫‪5‬پوِ انھن کان پڇيائين تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ ۽ چيائون‪ ،‬ست‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ ست مانيون کڻي شڪر ڪري ڀڃي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين تہ انھن جي اڳيان‬ ‫‪6‬ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ”زمين تي ويھي رھو‪ ،‬ء‬ ‫رکيائين ‪.‬۽ انھن انھن کي ماڻھن جي اڳيان مقرر ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬انھن وٽ ٿوريون ننڍيون مڇيون ھيون‪ ،‬۽ ھن برڪت ڏني ۽ حڪم ڏنو تہ انھن کي بہ انھن جي اڳيان رکي‪.‬‬ ‫پوِ انھن ست ٽوڪريون رھجي ويل گوشت مان کنيو‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ انھن کاڌو ۽ ڀاڪر پاتو‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫‪9‬جيڪي کائين سي اٽڪل چار ھزار ھئا‪ ،‬سو ھن انھن کي روانو ڪيو‪.‬‬ ‫‪10‬ھو فورا ا پنھنجن شاگردن سميت ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي دلمنوٿا جي علئقي ۾ آيو‪.‬‬ ‫لِ آسمان مان ڪا نشاني ڳوليائين ۽ کيس پرکڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪11‬تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ کانئس سوال ڪرڻ لڳا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪12‬پوِ ھن پنھنجي روح ۾ اوندھہ رڙ ڪري چيو تہ ”ھي ءِ پيڙھي ءِ کي نشان ڇو ٿو ڳولين؟ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن نسل کي‬ ‫ء‬ ‫ڪابہ نشاني نہ ڏني ويندي‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ ھو انھن کي ڇڏي وري ٻيڙي ءِ ۾ گھڙي ٻئي پاسي ھليو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ھاڻي شاگرد ماني کڻڻ وسري ويا ھئا ۽ ٻيڙي ءِ ۾ انھن وٽ ھڪڙي ماني ءِ کان وڌيڪ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪15‬ھن انھن کي تاڪيد ڪندي چيو تہ ”خبردار ٿجو‪ ،‬فريسين جي خميري ۽ ھيروديس جي خمير کان ھوشيار ٿجو‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا تہ ”اھو آھي جو اسان وٽ ماني ڪونھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھان وٽ ماني نہ آھي؟ اڃا نُ ٿا ڄاڻو‪ ،‬نُ‬ ‫عيسي کي اھا خبر پئي تڏھن انھن کي چيائين تہ ”ڇو ٿا سمجھو‪،‬‬ ‫‪17‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سمجھو؟ ڇا توھان جي دل اڃا تائين سخت آھي؟‬ ‫‪18‬اکيون ھجن‪ ،‬ڇا تون ڏسين ٿو؟ ۽ ڪنن وارا‪ ،‬نُ ٿا ٻڌين؟ ۽ توھان کي ياد نُ آھي ڇا؟‬ ‫‪19‬جڏھن مون پنجن مانيون پنج ھزارن ۾ ڀڃي ڇڏيون‪ ،‬تڏھن اوھان ٽڪڙن سان ڀريل ڪيتريون ٽوڪريون کنيون؟ چون ٿا تُ ٻارھن‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏھن ستن چئن ھزارن مان‪ ،‬توھان ڪيتريون ٽوڪريون ٽڪرن سان ڀريون؟ ۽ چيائون‪ ،‬ست‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين ڪيئن نہ ٿا سمجھو؟‬ ‫‪22‬۽ ھو بيت صيدا ڏانھن آيو ‪.‬۽ ااھي ھڪ انڌي ماڻھو ءِ کي وٽس وٺي آيا ۽ منٿ ڪيائون تہ کيس ھٿ لھي‪.‬‬ ‫‪23‬تنھن تي ھو انڌي ءِ کي ھٿ کان وٺي شھر کان ٻاھر وٺي ويو ‪.‬۽ جڏھن ھن پنھنجي اکين تي ٿڪايو‪ ،‬۽ پنھنجا ھٿ مٿس رکيا‪ ،‬ھن کان‬ ‫پڇيو تُ ڇا ھن کي ڏسڻ گھرجي؟‬ ‫‪24‬ھن مٿي نھاري چيو تہ ”آ ءِ ماڻھن کي وڻن وانگر ھلندي ڏسان ٿو‪.‬‬ ‫پوِ ھن پنھنجا ھٿ وري ھن جي اکين تي رکي کيس مٿي نھاريو ۽ ھو بحال ٿيو ۽ ھر ھڪ ماڻھو ءِ کي صاف صاف ڏٺائين‪.‬‬ ‫‪25‬تنھن کان ء‬ ‫ٻڌائجانِ‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھن کي سندس گھر موڪلئي چيائين تہ ”نھي ءِ شھر ۾ وڃ‪ ،‬نڪي شھر ۾ ڪنھن کي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪27‬عيسي ۽ سندس شاگرد قيصريہ فلپي جي شھرن ڏانھن نڪري ويا ۽ رستي ۾ پنھنجن شاگردن کان پڇيائين تہ ”ماڻھو ڇا ٿا چون تہ آ ءِ‬ ‫ي‬ ‫ڪير آھيان؟‬ ‫”يحي بپتسما ڏيڻ وارو‪ ،‬پر ڪي چون ٿا تہ ”الياس !۽ ٻيا‪ ،‬نبين مان ھڪڙو‪.‬‬ ‫‪28‬انھن وراڻيو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪29‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬پر اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ ڪير آھيان؟ تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”تون مسيح آھين‪.‬‬ ‫‪30‬ھن انھن کي تاڪيد ڪئي تہ ھن بابت ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ ھو انھن کي سيکارڻ لڳو تہ ابن ⁠آدم کي گھڻا ئي ڏک سھڻا پوندا ۽ بزرگن‪ ،‬سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن کان رد ڪيو‬ ‫ء‬ ‫پوِ وري جيئرو ٿيندو‪.‬‬ ‫ويندو ۽ ماريو ويندو ۽ ٽن ڏينھن کان ء‬ ‫‪32‬ھن اھو ڳالھيون پڌريون ڪيون ‪.‬۽ پطرس کيس وٺي ويو‪ ،‬۽ کيس ڇنڊڇاڻ ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪33‬پر جڏھن ھو ڦري پنھنجن شاگردن ڏانھن نھاري تہ پطرس کي ڇڙٻ ڏيندي چيائين تہ ”اي شيطان‪ ،‬مون کان ھليو وڃ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تون خدا جون شيون نہ پر ماڻھن جون آھن‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ھن پنھنجي شاگردن سان گڏ ماڻھن کي بہ پاڻ ڏانھن سڏيو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”جيڪو بہ منھنجي پٺيان ايندو‪ ،‬سو پاڻ کي‬ ‫رد ڪري ۽ پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫‪35‬ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو ‪.‬پر جيڪو منھنجي ۽ انجيل جي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو‪ ،‬اھو ئي ان‬ ‫ء‬ ‫کي بچائيندو‪.‬‬ ‫‪37‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪36‬ڇالِ ⁠جو ماڻھو ءِ کي ڪھڙو فائدو‪ ،‬جيڪڏھن ھو سڄي دنيا حاصل ڪري ۽ پنھنجو جان وڃائي ڇڏي؟‬ ‫ء‬ ‫‪37‬يا ماڻھو پنھنجي جان جي بدلي ۾ ڇا ڏيندو؟‬ ‫‪38‬تنھنڪري ھن زناڪار ۽ گنھگار نسل ۾ جيڪو بہ مون کان ۽ منھنجي ڳالھين کان شرمسار ٿيندو ‪.‬ابن‬ ‫ٿيندو‪ ،‬جڏھن ھو پنھنجي پي اِ جي جلوي ۾ پاڪ ملئڪن سان گڏ ايندو‪.‬‬

‫⁠آدم بہ انھي ءِ کان شرمسار‬

‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬ھن انھن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪي ھتي بيٺا آھن تن مان ڪي اھڙا آھن‪ ،‬جيڪي موت جو ذائقو نہ چکندا‪،‬‬ ‫جيستائين خدا جي بادشاھت کي قدرت سان ايندي نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ سان گڏ پطرس‪ ،‬يعقوب ۽ يوحنا کي ھڪ مٿاھين جبل تي پاڻ وٽ وٺي ويو ۽ انھن جي اڳيان سندس روپ‬ ‫پوِ‬ ‫‪2‬ڇھن ڏينھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫بدلجي ويو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سندس ڪپڙا چمڪندڙ ٿي ويا‪ ،‬برف وانگر سفيد ‪.‬جيئن زمين تي ڪو بُ پورو ڪندڙ انھن کي اڇو نُ ڪري سگھي‪.‬‬ ‫جس ءعلءى الظِءينء يء جست ء جغ ءف ارونء ‪.‬‬ ‫جس فءي امو ء‬ ‫سى ءولءي ء‬ ‫‪4‬فءَءلءي ء‬ ‫لِ‪ ،‬ھڪڙو‬ ‫‪5‬پطرس جواب ۾‬ ‫موسي‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي‪ ،‬اچو تہ ٽي خيما ٺاھيون ‪.‬ھڪڙو تنھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬۽ ھڪڙو الياس ء‬ ‫‪6‬ڇالِ ⁠جو ھن کي خبر نہ ھئي تہ ڇا چوڻ گھرجي ‪.‬ڇاڪاڻ تُ اھي سخت خوفزدہ ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇانو ڪيو ۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو تہ ”ھي منھنجو پيارو فرزند آھي‪ ،‬ھن کي ٻڌو‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ ھڪڙو ڪڪر ھو جنھن مٿن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سواِ ٻيو ڪوبہ ماڻھو نہ ڏٺائون‪.‬‬ ‫عيسي کان‬ ‫تہ‬ ‫نھاريو‬ ‫چوڌاري‬ ‫انھن‬ ‫‪8‬اوچتو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪9‬جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لھي آيا‪ ،‬تڏھن ھن کين تاڪيد ڪيو تہ جيڪي شيون ڏٺيون آھن سي ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجن‪ ،‬جيستائين ابن ⁠آدم‬ ‫مئلن مان جيئرو نہ ٿئي‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ انھن اھا ڳالھہ پاڻ ۾ برقرار رکي ھڪٻئي کان سوال پئي ڪيو تہ مئلن مان جيئرو ٿيڻ جو مطلب ڇا آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪11‬انھن کانئس پڇيو تہ ”شريعت جا عالم ڇو ٿا چون تہ پھريائين الياس جو اچڻ ضروري آھي؟‬ ‫‪12‬ھن جواب ڏنو تہ ”الياس سچ پچ پھريائين اچي ٿو ۽ سڀ شيون بحال ڪندو ‪.‬۽ اھو ڪيئن ابن ⁠آدم جي باري ۾ لکيل آھي تہ کيس گھڻا‬ ‫ئي ڏک سھڻا پوندا ۽ بي ⁠خبر رھندا‪.‬‬ ‫‪13‬پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ الياس سچ ⁠پچ آيو آھي‪ ،‬۽ انھن ھن سان ائين ڪيو‪ ،‬جيئن ھن بابت لکيل آھي‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھو پنھنجن شاگردن وٽ آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ انھن جي چوڌاري ھڪڙو وڏو ميڙ آھي ۽ شريعت جا عالم کانئن سوال ڪري رھيا‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪15‬سڀني ماڻھو جڏھن ھن کي ڏسندا ھئا‪ ،‬تڏھن ڏاڍا عجب ۾ پئجي ويا ۽ ڊوڙندا کيس سلم ڪيائون‪.‬‬ ‫‪16‬ھن شريعت جي عالمن کان پڇيو تہ ”اوھين انھن کان ڪھڙو سوال ڪيو؟‬ ‫‪17‬تنھن تي ميڙ مان ھڪڙي وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬آ ءِ پنھنجي پٽ کي تو وٽ وٺي آيو آھيان‪ ،‬جنھن کي گونگو روح آھي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جتي ھو ھن کي وٺي ٿو‪ ،‬اھو کيس ڦاڙي ٿو‪ ،‬۽ ھو جھاگ ڪري ٿو‪ ،‬پنھنجن ڏندن سان ڪري ٿو‪ ،‬۽ پنيس‪ ،‬۽ مون اوھان جي‬ ‫شاگردن کي چيو آھي تہ اھي کيس ٻاھر ڪڍن ‪.‬۽ اھي نُ ڪري سگھيا‪.‬‬ ‫‪19‬ھن کيس جواب ڏنو تہ ”اي بي ايمان نسل‪ ،‬آ ءِ ڪيستائين اوھان سان گڏ رھندس؟ مان توکي ڪيترو وقت برداشت ڪندس ھن کي مون‬ ‫وٽ آڻيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اھي کيس وٽس وٺي آيا‪ ،‬۽ جڏھن ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن روح کيس ڌڪيو ‪.‬۽ ھو زمين تي ڪري پيو‪ ،‬۽ ڀت جي جھاگ ڪري پيو‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ھن پنھنجن پي اِ کان پڇيو تہ ”ڪيترو عرصو گِريو آھي جو ھن کي اھو آيو آھي؟ ۽ ھن چيو تُ‪ ،‬ھڪ ٻار جي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬پر جيڪڏھن تون ڪجھ ڪري سگھين‪ ،‬اسان تي رحم‬ ‫‪22‬۽ ڪڏھن ڪڏھن ھن کي باھ ۾ ۽ پاڻي ءِ ۾ اڇليو آھي‪ ،‬کيس برباد ڪرڻ ء‬ ‫ڪر ۽ اسان جي مدد ڪر‪.‬‬ ‫لِ سڀ ڪجھ ٿي سگھي ٿو جيڪو ايمان آڻيندو‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي کيس چيو تہ ”جيڪڏھن تون ايمان آڻي سگھين ٿو‪ ،‬تہ انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪24‬تنھن تي ٻار جو پي اِ رڙ ڪري ڳوڙھا ڳاڙيندي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون کي يقين آھي ‪.‬تون منھنجي بي ايمان جي مدد ڪر‪.‬‬ ‫عيسي ڏٺو تہ ماڻھو ڊوڙندا اچن ٿا‪ ،‬تڏھن انھي ءِ ڀوت کي ڇنائي چيو تہ ”اي گونگا ۽ ٻوڙا روح‪ ،‬آ ءِ تو کي تاڪيد ٿو ڪريان تہ‬ ‫‪25‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ھن مان ٻاھر نڪري وڃ ۽ وڌيڪ ھن ۾ نہ گھڙيو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ روح رڙ ڪري کيس ڦاٽي پيو ۽ ان مان ٻاھر نڪري ويو‪ ،‬۽ ھو ھڪڙو مئل ھو ‪.‬ايتري قدر جو ڪيترن ئي چيو تُ‪ ،‬ھو مري ويو‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫عيسي کيس ھٿ کان وٺي مٿي کنيو ‪.‬۽ ھو اٿيو‪.‬‬ ‫‪27‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪28‬جڏھن ھو گھر ۾ آيو تہ سندس شاگردن اڪيلئي ۾ پڇيو تہ ”اسين ھن کي ڇو نہ ڪڍي سگھياسين؟‬ ‫شيِ سان نُ ٿي نڪتي‪ ،‬پر نماز ۽ روزي سان‪.‬‬ ‫‪29‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اھا قسم ڪنھن بُ‬ ‫ء‬ ‫‪30‬اھي اتان روانا ٿيا ۽ گليل مان لنگھي ويا ‪.‬۽ ھو نُ چاھيندو تُ ڪنھن بُ ماڻھو کي اھو ڄاڻڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪31‬ڇالِ ⁠جو ھن پنھنجن شاگردن کي سيکاريو ۽ چيو تہ ”ابن ⁠آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ ڪيو ويو آھي ۽ اھي کيس ماريندا ‪.‬۽ ان کان پوِ‬ ‫ء‬ ‫ھن کي قتل ڪيو ويندو‪ ،‬ھو ٽئين ڏينھن جيئرو ٿيندو‪.‬‬ ‫‪32‬پر اھي اھا ڳالھہ نہ سمجھي سگھيا ۽ کانئس پڇڻ کان ڊنا‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ ھو ڪفرناحوم ۾ آيو ۽ گھر ۾ ھو انھن کان پڇيائين تہ ”راھھ ۾ ڪھڙي ءِ ڳالھہ تي پاڻ ۾ جھڳڙو ٿيو؟‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھنن پاڻ ۾ تڪرار ڪيو ھو تہ سڀ کان وڏو ڪير ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪34‬پر اھي خاموش رھيا‪،‬‬ ‫ء‬

‫‪38‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫پوِ ٿيندو ۽ سڀني‬ ‫‪35‬پوِ ھو ويھي رھيو ۽ ٻارھن شاگردن کي سڏي چيائين تہ ”جيڪڏھن ڪو پھريون ٿيڻ گھري تہ اھو ئي سڀني کان ء‬ ‫ء‬ ‫جو خادم ٿيندو‪.‬‬ ‫‪36‬ھن ھڪڙي ٻار کي ورتو ۽ انھن جي وچ ۾ بيھاريو‪ ،‬۽ جڏھن کيس پنھنجن ھٿن ۾ ورتو‪ ،‬انھن کي چيو تہ "‬ ‫‪37‬جيڪوبہ اھڙن ٻارن مان ھڪڙي کي منھنجي نالي تي قبول ڪري‪ ،‬سو مون کي قبول ڪري ۽ جيڪو مون کي قبول ڪري سو مون‬ ‫کي نہ‪ ،‬پر انھي ءِ کي قبول ڪري جنھن مون کي موڪليو آھي‪.‬‬ ‫‪38‬يوحنا جواب ڏنو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان ھڪڙي کي تنھنجي نالي تي ڀوت ڪڍندي ڏٺو آھي‪ ،‬پر ھو اسان جي پٺيان نہ ٿو ھلي‪ ،‬پر اسان‬ ‫کيس منَ ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھو اسان جي پٺيان نہ ٿو اچي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ڪوبہ ماڻھو ڪونھي جيڪو منھنجي نالي تي ڪو معجزو ڪري‪ ،‬جيڪو مون کي‬ ‫عيسي چيو تہ ”ھن کي نہ جھليو‪،‬‬ ‫‪39‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھلڪو ڪري بڇڙو ڪري‪.‬‬ ‫‪40‬ڇالِ ⁠جو جيڪو اسان جي خلف نہ آھي سو اسان جي طرف کان آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين مسيح جا آھيو‪ ،‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو‬ ‫لِ پاڻي جو پيالو ڏيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬ڇالِ ⁠جو جيڪو اوھان کي منھنجي نالي تي پيئڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ٻڌايان تہ اھو پنھنجو اجر نہ وڃائيندو‪.‬‬ ‫لِ اھو بھتر آھي تہ سندس ڳچي ءِ ۾ چاڙھي ءِ جو‬ ‫‪42‬۽ جيڪو مون تي ايمان آڻيندڙ انھن ننڍڙن مان ڪنھن ھڪ کي ڏوھاري ٿو‪ ،‬تنھن ء‬ ‫پٿر ھليو وڃي ۽ کيس سمنڊ ۾ اڇليو وڃي‪.‬‬ ‫لِ معِور ٿي زندگي ءِ ۾ داخل ٿيڻ کان‪ ،‬ٻن ھٿن سان‬ ‫‪43‬۽ جيڪڏھن تنھنجو ھٿ تو کي ڏوھاري‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏ‪ ،‬اھو بھتر آھي تُ تو ء‬ ‫دوزخ ۾ وڃڻ کان‪ ،‬انھي ءِ باھ ۾‪ ،‬جيڪا ڪڏھن بُ نُ ٻرندي‪.‬‬ ‫‪44‬جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي آھي‪.‬‬ ‫لِ زندگي ءِ ۾ بيھڻ ۾ گھڙڻ کان‪ ،‬ٻن پيرن سان‬ ‫‪45‬۽ جيڪڏھن تنھنجو پير تو کي ڏوھاري‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏيو‪ ،‬اھو بھتر آھي تُ توھان جي ء‬ ‫دوزخ ۾ اڇليو وڃي‪ ،‬جيڪا ڪڏھن بُ نُ ٻرندي‪.‬‬ ‫‪46‬جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي آھي‪.‬‬ ‫‪47‬۽ جيڪڏھن تنھنجي اک توکي ناراِ ڪري‪ ،‬ان کي ڪڍي ڇڏيو ‪:‬اھو بھتر آھي تُ خدا جي بادشاھت ۾ ھڪڙي اک سان داخل ٿيو‪ ،‬ٻن‬ ‫اکين سان دوزخ جي باھ ۾ اڇلئڻ کان‪.‬‬ ‫‪48‬جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي‪.‬‬ ‫‪49‬ڇالِ ⁠جو ھر ھڪ کي باھہ سان نم ڪيو ويندو ۽ ھر قرباني ءِ کي لوڻ سان نم ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ ان کي ڪيئن ملئيندؤ؟ پاڻ ۾ لوڻ رکو ۽ ھڪ ٻئي سان صلح‬ ‫تہ‬ ‫ڇڏيو‪،‬‬ ‫وڃائي‬ ‫کي‬ ‫لوڻ‬ ‫پنھنجي‬ ‫لوڻ‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫پر‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫چڱو‬ ‫‪50‬لوڻ‬ ‫ء‬ ‫رکو‪.‬‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬پوِ ھو اتان اٿيو ۽ اردن دريا ءِ جي پرين ءِ ڀر يھوديہ جي ساحلن ۾ آيو‪ ،‬۽ ماڻھو وري ھن وٽ آيا ‪.‬۽‪ ،‬جيئن ھو نُ ھو‪ ،‬ھن انھن کي ٻيھر‬ ‫ء‬ ‫سيکاريو‪.‬‬ ‫لِ اھو جائز آھي جو پنھنجي زال کي ڇڏي ڏئي؟ ھن کي للچائڻ‪.‬‬ ‫‪2‬فريسي وٽس آيا ۽ پڇيائونس تہ ”ڇا ڪنھن ماڻھو ءِ ء‬ ‫سى لء اَ جم؟‬ ‫‪3‬فءقءا ءل لءُا ءوقءا ءل « ‪ :‬امو ء‬ ‫سى ءل اَ ءلل جالقء جو ءم جالقء جو ءم ءو جال ءخلءقء ‪.‬‬ ‫‪4‬وقءا ءل ‪ :‬امو ء‬ ‫ء‬ ‫لِ ھي حڪم لکيو آھي‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن تي‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھان جي دل جي سختي ءِ جي ڪري ھن اوھان ء‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پر خلقت جي شروعات کان وٺي خدا انھن کي نر ۽ مادي بڻايو‪.‬‬ ‫‪7‬انھي ءِ ڪري ھڪڙو ماڻھو پنھنجي پي اِ ۽ ما اِ کي ڇڏي‪ ،‬پنھنجي زال سان جڙيل رھندو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اھي ٻئي ھڪڙو گوشت ھوندا‪ ،‬تنھنڪري اھي وڌيڪ ٻُ نُ آھن‪ ،‬پر ھڪڙو گوشت‪.‬‬ ‫‪9‬تنھنڪري خدا جنھن کي ڳنڍيو آھي‪ ،‬تنھن کي ماڻھو جدا نہ ڪري‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ گھر ۾ سندس شاگردن وري بہ کانئس اھو ئي سوال پڇيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھن انھن کي چيو تہ ”جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڇڏي ٻي شادي ڪري‪ ،‬سو انھي ءِ سان زنا ڪري‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جيڪڏھن ڪا عورت پنھنجي مڙس کي ڇڏي ٻئي سان شادي ڪري‪ ،‬اھو زنا ڪري ٿي‪.‬‬ ‫پوِ سندس شاگردن انھن کي ڇينڀڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪13‬اھي ھن وٽ ننڍڙا ٻار کڻي آيا تہ ھو انھن کي ھٿ رکي‪ ،‬ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو خدا‬ ‫عيسي اھو ڏٺو تہ ڏاڍو ناراِ ٿيو ۽ کين چيائين تہ ”ننڍن ٻارن کي مون وٽ اچڻ ڏيو ۽ کين منَ نہ ڪجو‪،‬‬ ‫‪14‬پر جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جي بادشاھت اھڙن جي آھي‪.‬‬ ‫‪15‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ خدا جي بادشاھت کي ننڍي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو‪ ،‬سو منجھس داخل نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪16‬ھن انھن کي ٻانھن ۾ کنيو‪ ،‬انھن تي ھٿ رکي کين برڪت ڏني‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن ھو ھليو ويو تہ رستي ۾ ھڪڙو ڊوڙندو آيو ۽ گوڏن ڀر ڪري کانئس پڇيائين تہ ”سائين‪ ،‬آ ءِ ڇا ڪريان تہ دائمي زندگي ءِ جو‬ ‫وارث ٿيان؟‬ ‫‪18‬عيسي کيس چيو تہ ”تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ ڪو بُ سٺو نُ آھي پر ھڪ آھي‪ ،‬اھو آھي‪ ،‬خدا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪19‬تون حڪمن کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬زنا نُ ڪر‪ ،‬قتل نُ ڪر‪ ،‬چوري نُ ڪر‪ ،‬ڪوڙي شاھدي نُ ڏيو‪ ،‬ٺڳي نُ ڪر‪ ،‬پنھنجي پيِ ۽ ماِ جي‬ ‫عزت ڪر‪.‬‬ ‫‪20‬تنھن تي ھن جواب ڏنو تہ ”اي استاد‪ ،‬اھي سڀ ڳالھيون مون پنھنجي جواني ءِ کان ڏٺيون آھن‪.‬‬

‫‪39‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫شيِ جي گھٽتائي آھي‪ ،‬وڃ‪ ،‬جيڪو تو وٽ آھي سو‬ ‫عيسي ھن کي ڏسي ھن سان پيار ڪيو ۽ چيائينس تہ ”تو وٽ ھڪڙي‬ ‫‪21‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫وڪڻي غريبن کي ڏي‪ ،‬تہ تو وٽ بھشت ۾ خزانو ھوندو ‪.‬منھنجي پويان اچو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن وٽ وڏو مال ھو‪.‬‬ ‫‪22‬اھو ٻڌي ھو غمگين ٿي ويو ۽ غمگين ٿي ھليو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي چوڌاري نھاري پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”شاھوڪار ماڻھو ءِ جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ ڪيترو مشڪل‬ ‫‪23‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫لِ خدا جي بادشاھت ۾ داخل‬ ‫‪24‬تنھن تي شاگرد حيران ٿي ويا ‪.‬پر‬ ‫عيسي وري جواب ڏنو تہ ”ٻارن‪ ،‬جيڪي دولت تي ڀروسو ڪن ٿا تن ء‬ ‫ي‬ ‫ٿيڻ ڪيترو مشڪل آھي!‬ ‫سئي ءِ جي نءڪي مان لنگھڻ سولو آھي‪ ،‬پر دولتمند جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ کان‪.‬‬ ‫‪25‬ااٺ جو ا‬ ‫”پوِ ڪير بچي سگھندو؟‬ ‫‪26‬اھي حيران ٿي ويا ۽ پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو خدا سان سڀ ڪجھہ ممڪن آھي‪.‬‬ ‫لِ اھو ناممڪن آھي‪ ،‬پر خدا کان نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬عيسي انھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”ماڻھن ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تڏھن پطرس چوڻ لڳو تہ ”ڏسو‪ ،‬اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ ماڻھو ڪونھي جنھن منھنجي گھر‪ ،‬ڀائر‪ ،‬ڀينر‪ ،‬پي اِ‪ ،‬ما اِ‪ ،‬زال‪ ،‬ٻار يا‬ ‫‪29‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫زمينون منھنجي ۽ خوشخبري ءِ جي خاطر ڇڏي ڏنيون آھن‪. ,‬‬ ‫‪30‬پر ھن کي ھاڻي سؤ ڀيرا ملندا‪ ،‬گھر‪ ،‬ڀائر‪ ،‬ڀينر‪ ،‬مائرون‪ ،‬ٻار ۽ زمينون‪ ،‬ظلمن سان ‪.‬۽ دنيا ۾ دائمي زندگي اچڻ لِ‪.‬‬ ‫‪31‬پر گھڻا ئي آھن جيڪي پھرين آھن‪ ،‬پويون آھن ‪.‬۽ آخري پھريون‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ھن‬ ‫‪32‬اھي يروشلم ڏانھن وڃي رھيا ھئا‬ ‫‪.‬عيسي انھن جي اڳيان ھليو ويو ۽ اھي حيران ٿي ويا ‪.‬۽ جيئن اھي پٺيان ويا‪ ،‬اھي ڊڄي ويا ء‬ ‫ي‬ ‫ٻارھن شاگردن کي وري ورتو ۽ کين ٻڌائڻ لڳو تہ ھن سان ڇا ٿيڻو آھي‪.‬‬ ‫‪33‬چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬اسين يروشلم ڏانھن ھلي رھيا آھيون ‪.‬۽ ابن آدم کي سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن جي حوالي ڪيو ويندو ‪.‬۽ اھي‬ ‫کيس موت جي سزا ڏيندا‪ ،‬۽ کيس غير قومن جي حوالي ڪندا‪.‬‬ ‫‪34‬اھي مٿس ٺٺوليون ڪندا‪ ،‬چھبڪ ھڻندا‪ ،‬مٿس تھوڪو ڪندا‪ ،‬کيس ماريندا‪ ،‬۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫لِ جيڪو گھري سو ڪرين‪.‬‬ ‫‪35‬زبدي ءِ جا پٽ يعقوب ۽ يوحنا وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان چاھيون ٿا تُ تون اسان ء‬ ‫لِ ڪريان؟‬ ‫‪36‬فءقءا ءل لءُا ” ‪:‬اوھين ڇا ٿا چاھيو جو مان توھان ء‬ ‫‪37‬انھن کيس چيو تہ ”اسان کي اجازت ڏي تہ اسين ويھي رھون‪ ،‬ھڪڙو تنھنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو تنھنجي کاٻي پاسي‪ ،‬تنھنجي شان ۾‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڇا ٿا گھرو‪ ،‬ڇا اوھين انھي ءِ پيالي مان پيئ سگھو ٿا جيڪو آ ءِ پيئندو آھيان؟ ۽‬ ‫‪38‬پر‬ ‫ي‬ ‫ان بپتسما سان بپتسما وٺندس جنھن سان مون کي بپتسما ڏني وئي آھي؟‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھو پيالو ضرور پيئندا‪ ،‬جيڪو مان پيئندس ‪.‬۽‬ ‫‪39‬انھن کيس چيو تہ ”اسان ڪري سگھون ٿا ‪.‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫جنھن بپتسما سان مان بپتسما وٺندس ان سان توھان کي بپتسما ملندي‪:‬‬ ‫لِ اھو تيار ڪيو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪40‬پر منھنجي ساڄي ۽ کاٻي ھٿ تي ويھڻ منھنجي وس ۾ نہ آھي ‪.‬پر اھو انھن کي ڏنو ويندو جن ء‬ ‫‪41‬جڏھن ڏھن شاگردن اھو ٻڌو تہ اھي يعقوب ۽ يوحنا تي سخت ناراِ ٿيا‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ جيڪي غير قومن تي حڪومت ڪن ٿا‪ ،‬سي مٿن غلبہ ڪن ٿا ‪.‬۽‬ ‫‪42‬پر‬ ‫ي‬ ‫انھن جا وڏا انھن تي اختيار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪43‬پر اھو اوھان مان نُ ٿيندو‪ ،‬پر جيڪو اوھان مان وڏو ٿيندو‪ ،‬سو اوھان جو وزير ٿيندو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ اوھان مان جيڪو بھترين ٿيندو‪ ،‬سو سڀني جو نوڪر ھوندو‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫گھڻن‬ ‫جان‬ ‫پنھنجي‬ ‫۽‬ ‫ڪري‬ ‫خدمت‬ ‫تہ‬ ‫آھي‬ ‫آيو‬ ‫لِ‬ ‫بلڪ‬ ‫ڪري‪،‬‬ ‫لِ نہ آيو آھي تہ خدمت‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫ء‬ ‫ء ء‬ ‫‪45‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم بہ انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫فديہ ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫‪46‬پوِ اھي يريحو ۾ آيا ۽ جڏھن ھو پنھنجن شاگردن ۽ ماڻھن جي وڏي تعداد سان يريحو کان ٻاھر نڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن انڌو بارٽميئس‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪو تيميئس جو پٽ ھو‪ ،‬رستي جي ڪناري تي ويھي رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي ابن دائود‪ ،‬مون تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫”اي‬ ‫تہ‬ ‫لڳو‬ ‫چوڻ‬ ‫عيسي ناصري آھي‪ ،‬تڏھن رڙ ڪري‬ ‫‪47‬جڏھن ھن ٻڌو تہ اھو‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪48‬گھڻن ئي کيس تاڪيد ڪئي تُ چپ رھ‪ ،‬پر ھن وڌيڪ رڙ ڪئي‪” ،‬اي ابن دائود‪ ،‬مون تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ انھن انڌي ماڻھو ءِ کي سڏي چيو تہ ”چڱو آرام ڪر‪ ،‬اٿ ‪.‬ھو توکي سڏي‬ ‫عيسي بيھي رھيو ۽ حڪم ڏنائين تہ کيس سڏيو‬ ‫‪49‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫اٿيو‬ ‫لھي‬ ‫ڪپڙا‬ ‫پنھنجا‬ ‫ھو‬ ‫‪50‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون ڇا ٿو چاھين جو آ ءِ تو سان ڪريان؟ انڌي ءِ کيس چيو تُ‪” ،‬خداوند‪ ،‬تُ مون کي اکيون مليون‪.‬‬ ‫‪51‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”وڃ‪ ،‬وڃ ‪.‬توھان جي ايمان توھان کي مڪمل ڪيو آھي ‪.‬۽ فوري طور تي ھن جي نظر ملي‪ ،‬۽ رستي ۾‬ ‫‪52‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي پٺيان لڳو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو يروشلم جي ويجھو‪ ،‬زيتون جي جبل تي بيتفاج ۽ بيت ⁠عنياہ ڏانھن آيا‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن ٻن شاگردن کي موڪليو‪،‬‬ ‫‪2‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو ۽ جيئن اوھين ان ۾ داخل ٿيندا تہ ھڪڙو کودڙو ٻڌل ڏسندؤ‪ ،‬جنھن تي ڪڏھن‬ ‫بہ ڪو ماڻھو نہ ويٺو ھو ‪.‬ھن کي ڇڏ‪ ،‬۽ ھن کي آڻيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کي چوندو تہ ”اوھين ائين ڇو ٿا ڪريو؟ توھان چئو تُ رب کي ھن جي ضرورت آھي ‪.‬۽ ھو کيس ھتي‬ ‫موڪليندو‪.‬‬ ‫جاِ تي بند ٿيل آھي جتي ٻُ رستا مليا ‪.‬۽ ان کي ڇڏايو‪.‬‬ ‫اھڙي‬ ‫ٻاھران‬ ‫جي‬ ‫دروازي‬ ‫کودڙو‬ ‫تہ‬ ‫ڏٺائون‬ ‫۽‬ ‫ويا‬ ‫تي‬ ‫واٽن‬ ‫پنھنجن‬ ‫‪4‬پوِ ھو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪40‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪5‬پوِ جيڪي اتي بيٺا ھئا تن مان ڪن انھن کي چيو تہ ”اوھين ڇا ڪري رھيا آھيو‪ ،‬کودڙي کي ڇڏائي؟‬ ‫ء‬ ‫پوِ انھن کين ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫جيئن‬ ‫چيو‬ ‫ئي‬ ‫ائين‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫‪6‬انھن‬ ‫عيسي حڪم ڏنو ھو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي وٽ وٺي آيا ۽ مٿس پنھنجا ڪپڙا وڌائون ‪.‬۽ ھو مٿس ويٺو‪.‬‬ ‫‪7‬اھي کودڙي کي‬ ‫ي‬ ‫‪8‬۽ ڪيترن ئي پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇائي ڇڏيا‪ ،‬۽ ٻين وڻن جون ٽاريون وڍي ڇڏيو ۽ انھن کي رستي ۾ پٽي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ جيڪي اڳتي ھليا ويا ۽ جيڪي پٺيان ھليا سي رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”حسنا !برڪت وارو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي‬ ‫ء‬ ‫اچي ٿو‪:‬‬ ‫اعلي ۾‪.‬‬ ‫‪10‬سڀاڳا ھجي اسان جي پي اِ دائود جي بادشاھت‪ ،‬جيڪا خداوند جي نالي تي اچي ٿي ‪:‬ھوسنا‬ ‫ي‬ ‫شيِ تي نظر ڪيائين ۽ ھاڻي شام ٿيڻ واري ھئي‪ ،‬تڏھن ٻارھن‬ ‫‪11‬عيسي يروشلم ۾ داخل ٿي ھيڪل ۾ ويو ۽ جڏھن چوڌاري سڀڪنھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫شاگردن سان گڏ بيت ⁠عنياہ ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪12‬ٻئي ڏينھن تي جڏھن اھي بيت ⁠عنياہ کان آيا ھئا تہ کيس بک لڳي ھئي‪.‬‬ ‫پوِ جڏھن‬ ‫‪13‬پوِ ھو پري پري ھڪڙو انجير جو وڻ ڏسندو رھيو‪ ،‬جيڪو پنن سان ڀريل ھو‪ ،‬جيڪڏھن ھو انھي ءِ تي ڪا‬ ‫شيِ لھندو‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سواِ ٻيو ڪجھہ نہ مليو ‪.‬ڇاڪاڻ تُ اڃا انجير جو وقت نُ ھو‪.‬‬ ‫ھو ان وٽ پھتو‪ ،‬تڏھن ھن کي پنن کان‬ ‫ء‬ ‫پوِ ڪوبہ ماڻھو تنھنجو ميوو نہ کائيندو ‪.‬۽ سندس شاگردن اھو ٻڌو‪.‬‬ ‫‪14‬تنھن تي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھيڪل ۾ ويو ۽ ھيڪل ۾ خريد و فروخت ڪندڙن کي ٻاھر ڪڍڻ لڳو ۽ صرافن جا ٽيبل ۽ ڪبوتر‬ ‫تڏھن‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫۾‬ ‫يروشلم‬ ‫اھي‬ ‫‪15‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ا‬ ‫وڪڻڻ وارن جون سيٽون اڇلئي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪16‬ولء تءقاولاوا ءِلءى الظِءينء يءجج عء ءل ءمنء الظِءينء ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ دعا جو گھر سڏبو؟ پر توھان ان کي چورن جي‬ ‫‪17‬ھن انھن کي تعليم ڏيندي چيو تہ ”ڇا اھو لکيل نہ آھي تہ منھنجو گھر سڀني قومن ء‬ ‫جاِ بڻائي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي کانئس ڊڄن پيا‪،‬‬ ‫‪18‬شريعت جي عالمن ۽ سردار ڪاھنن اھو ٻڌو ۽ ڪوشش ڪرڻ لڳا تہ ڪيئن کيس برباد ڪن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀ ماڻھو ھن جي تعليم تي حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬جڏھن شام ٿي تہ ھو شھر مان نڪري ويو‪.‬‬ ‫‪20‬صبح جو جڏھن ھو اتان لنگھي رھيا ھئا تہ ڏٺائون تہ انجير جو وڻ پاڙن مان سڪي ويو آھي‪.‬‬ ‫لِ سڏي چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اھو انجير جو وڻ جنھن تي تو لعنت ڪئي ھئي سو سڪي ويو آھي‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي پطرس کيس ياد ڪرڻ ء‬ ‫‪22‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”خدا تي ايمان رکو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫اڇلئجانِ ‪.‬۽ پنھنجي دل ۾ شڪ‬ ‫۾‬ ‫سمنڊ‬ ‫۽‬ ‫وڃ‬ ‫ھٽجي‬ ‫’تون‬ ‫تہ‬ ‫چوندو‬ ‫کي‬ ‫جبل‬ ‫ھن‬ ‫بہ‬ ‫جيڪو‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايان‬ ‫ٿو‬ ‫سچ‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫⁠جو‬ ‫‪23‬ڇالِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫نُ ڪندو‪ ،‬پر يقين رکندو تُ اھي شيون جيڪي ھو چوندو‪ ،‬اھي ٿيڻ وارا آھن ‪.‬ھن کي اھو ھوندو جيڪو ھو چوندو‪.‬‬ ‫‪24‬تنھنڪري آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪي ڪجھہ توھان گھرو ٿا‪ ،‬جڏھن اوھين دعا گھرو ٿا‪ ،‬تڏھن يقين ڪريو تہ اوھان کي اھي‬ ‫مليل آھن ۽ اھي اوھان کي ملنديون‪.‬‬ ‫‪25‬۽ جڏھن اوھين بيھي دعا گھرو‪ ،‬معاف ڪريو‪ ،‬جيڪڏھن اوھان کي ڪنھن جي خلف ڪرڻ گھرجي‪ ،‬تہ جيئن اوھان جو پي اِ جيڪو‬ ‫آسمان تي آھي‪ ،‬سو اوھان جون ڏوھون معاف ڪري‪.‬‬ ‫‪26‬پر جيڪڏھن اوھين معاف نہ ڪندا تہ اوھان جو آسمان وارو پي اِ بہ اوھان جا ڏوھہ معاف نہ ڪندو‪.‬‬ ‫‪27‬اھي وري يروشلم ۾ آيا ۽ جڏھن ھو ھيڪل ۾ گھمندو رھيو تہ سردار ڪاھن‪ ،‬شريعت جا عالم ۽ بزرگ وٽس آيا‪.‬‬ ‫لِ؟‬ ‫‪28‬فءقءا ءل لءُا” ‪:‬تون ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪرين ٿو؟ ۽ توکي ھي اختيار ڪنھن ڏنو آھي اھي ڪم ڪرڻ ء‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کان ھڪڙو سوال پڇندس ۽ جواب ڏيان تہ آ ءِ اوھان کي ٻڌائيندس تہ ڪھڙي‬ ‫‪29‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫‪30‬يحي جو بپتسما آسمان مان ھو يا ماڻھن جي؟ مون کي جواب ڏي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫پوِ توھان ھن کي ڇو نُ مڃيو؟‬ ‫‪31‬انھن پاڻ ۾ بحث ڪيو تہ ”جيڪڏھن اسين چئون تہ آسمان مان ‪.‬ھو چوندو تُ ء‬ ‫‪32‬پر جيڪڏھن اسين چئون تہ ماڻھن مان ‪.‬اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ سڀني ماڻھن يوحنا کي ڳڻيو‪ ،‬اھو سچ پچ ھڪڙو نبي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ نہ ٿو ٻڌايان تہ ڪھڙي‬ ‫تي‬ ‫‪.‬تنھن‬ ‫آھي‬ ‫نہ‬ ‫خبر‬ ‫کي‬ ‫”اسان‬ ‫تہ‬ ‫ڏنو‬ ‫جواب‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫تي‬ ‫‪33‬تنھن‬ ‫عيسي‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫جاِ کوٽيائين جنھن ۾‬ ‫‪1‬ھو انھن سان مثالن سان ڳالھائڻ لڳو ‪.‬ھڪڙي ماڻھو ءِ انگورن جو باغ ٺاھيو ۽ ان جي چوڌاري واھ ٺاھيو ۽ ھڪڙي ء‬ ‫شراب پيئي ۽ ھڪڙو ٽاور ٺاھيو ويو ۽ اھو باغ باغين جي حوالي ڪري پري پري جي ملڪ ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ انھي ءِ موسم ۾ باغبان ڏانھن ھڪڙو نوڪر موڪليو‪ ،‬تہ ھو باغبانن کان انگورن جي ميوي جو فصل وٺي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬پوِ ھنن کي پڪڙي ماري وڌائون ۽ خالي ڪري ڇڏيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬وري ھن انھن ڏانھن ھڪڙو نوڪر موڪليو ‪.‬۽ مٿس پٿر ھڻي‪ ،‬کيس مٿي ۾ زخمي ڪري‪ ،‬بي شرمي ءِ سان ٻاھر موڪليو‪.‬‬ ‫‪5‬وري ھن ٻيو موڪليو ‪.‬۽ ھن کي قتل ڪيو‪ ،‬۽ ٻيا ڪيترائي ‪.‬ڪن کي مارڻ‪ ،‬۽ ڪن کي مارڻ‪.‬‬ ‫‪6‬تنھنڪري ھن کي ھڪڙو ئي پٽ ھو‪ ،‬جيڪو سندس پيارو ھو‪ ،‬تنھنڪري ھن کي آخري دفعو انھن ڏانھن موڪليائين تہ ”اھي منھنجي‬ ‫پٽ جي عزت ڪندا‪.‬‬ ‫‪7‬پر انھن باغين پاڻ ۾ چيو تہ ”ھي ئي وارث آھي ‪.‬اچو‪ ،‬اچو تُ کيس ماريون‪ ،‬۽ ميراث اسان جي ٿيندي‪.‬‬ ‫‪8‬انھن کيس پڪڙي ماري وڌو ۽ انگورن جي باغ مان ٻاھر اڇلئي ڇڏيائون‪.‬‬ ‫‪41‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪9‬تنھنڪري انگورن جي باغ جو مالڪ ڇا ڪندو؟ ھو اچي باغين کي ناس ڪندو ۽ انگورن جو باغ ٻين کي ڏيندو‪.‬‬ ‫‪10‬ڇا توھان ھي صحيفو نہ پڙھيو آھي؟ اھو پٿر جنھن کي تعمير ڪندڙن رد ڪيو آھي اھو ڪنڊ جو سر بڻجي ويو آھي‪:‬‬ ‫‪11‬اھو ڪم خداوند جو ھو‪ ،‬۽ اھو اسان جي نظر ۾ عجيب آھي؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ڄاتو پئي تہ اھو مثال ھن انھن جي خلف ٻڌايو آھي‪،‬‬ ‫‪12‬انھن کيس پڪڙڻ جي ڪوشش ڪئي‪ ،‬پر ماڻھن کان ڊڄي ويا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سو ھو کيس ڇڏي ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ انھن ڪجھہ فريسين ۽ ھيروديس جي ماڻھن کي ھن ڏانھن موڪليو تہ ھو کيس سندس ڳالھين ۾ پڪڙي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪14‬جڏھن اھي آيا‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون سچو آھين ۽ ڪنھن ماڻھو ءِ جي پرواھ نہ ٿو ڪرين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو جائز آھي تہ ”ڇا توھان کي خدا جو‬ ‫تون ماڻھن جي پرواھ نہ ٿو ڪرين‪ ،‬پر سچائي ءِ سان خدا جي واٽ سيکارين ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫رستو ٻڌائڻ جائز آھي؟ قيصر کي خراج تحسين‪ ،‬يا نُ؟‬ ‫‪15‬اسين ڏيون يا نُ ڏيون؟ پر ھن انھن جي منافقت کي ڄاڻيندي کين چيو تہ ”اوھين مون کي ڇو آزمايو؟ مون کي ھڪ پئسو آڻيو تُ مان‬ ‫ان کي ڏسان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ اھي کڻي آيا ‪.‬فقا ءل لُا ” ‪:‬ھي تصوير ۽ اکر ڪنھن جو آھي؟ انھن کيس چيو تہ ”قيصر جو‪.‬‬ ‫‪17‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”جيڪي قيصر جون آھن سي قيصر کي ڏيو ۽ جيڪي خدا جون آھن سو خدا کي ڏيو ‪.‬۽ اھي مٿس‬ ‫ي‬ ‫حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ ھن وٽ صدوقي آيا‪ ،‬جن جو چوڻ آھي تہ قيامت نہ ٿيندي ‪.‬۽ انھن کانئس پڇيو تُ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫موسي اسان ڏانھن لکيو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ جو ڀا اِ مري وڃي ۽ پنھنجي زال کي پنھنجي پٺيان ڇڏي ۽ ڪو ٻار نہ‬ ‫‪19‬آقا‪،‬‬ ‫ي‬ ‫لِ ٻج پيدا ڪري‪.‬‬ ‫ڇڏي‪ ،‬تہ سندس ڀا اِ پنھنجي زال کي وٺي‪ ،‬پنھنجي ڀا اِ ء‬ ‫‪20‬ھاڻي ست ڀائر ھئا‪ ،‬۽ پھرين زال ورتي‪ ،‬۽ مرڻ ۾ ڪو اولد ڪونھي‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ٻئي ھن کي کنيو ۽ مري ويو‪ ،‬نڪي ھن ڪو ٻج ڇڏيو‪ ،‬۽ ٽئين ائين ئي ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬۽ انھن ستن کي اھو ھو‪ ،‬۽ ڪو بُ ٻج نُ ڇڏيو‪ ،‬سڀني کان آخري عورت پڻ مري ويو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ستن ھن جي زال ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫‪23‬تنھنڪري قيامت ۾‪ ،‬جڏھن ااھي جيئرا ٿيندا‪ ،‬تڏھن اھا انھن مان ڪنھن جي زال ٿيندي؟‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين ائين نہ ٿا چئو ڇا‪ ،‬جو اوھين نہ پاڪ لکتون ڄاڻو ٿا ۽ نڪي خدا جي قدرت؟‬ ‫‪24‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو جڏھن ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿندا‪ ،‬تڏھن نڪي نڪاح ڪندا‪ ،‬نڪي نڪاح ڪندا ‪.‬پر اھي فرشتن وانگر آھن جيڪي‬ ‫ء‬ ‫آسمان ۾ آھن‪.‬‬ ‫موسي جي ڪتاب ۾ نہ پڙھيو آھي تہ ڪيئن خدا ھن کي جھنڊي ۾ چيو تہ ”آ ءِ‬ ‫‪26‬۽ جيئن مئلن کي ڇھي ٿو‪ ،‬اھي جيئرو ٿي اٿن‪ ،‬ڇا توھان‬ ‫ي‬ ‫ابراھيم جو خدا‪ ،‬اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آھيان ‪.‬؟‬ ‫‪27‬ھو مئلن جو خدا نہ آھي‪ ،‬پر جيئرن جو خدا آھي‪ ،‬تنھنڪري اوھين وڏي غلطي ٿا ڪريو‪.‬‬ ‫‪28‬شريعت جي عالمن مان ھڪڙو آيو ۽ انھن کي پاڻ ۾ بحث ڪندي ٻڌو ۽ سمجھيائين تہ ھن انھن کي چڱو جواب ڏنو آھي‪ ،‬تنھن کانئس‬ ‫پڇيو تہ ”سڀني حڪمن ۾ پھريون حڪم ڪھڙو آھي؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”سڀني حڪمن مان پھريون حڪم ھي آھي تہ ٻڌ‪ ،‬اي بني اسرائيل !رب اسان جو خدا ھڪ رب آھي‪:‬‬ ‫‪29‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪30‬۽ تون پنھنجي پالڻھار خدا کي پنھنجي سڄي دل سان پيار ڪر‪ ،‬پنھنجي سڄي جان سان‪ ،‬پنھنجي سڄي دماغ سان ۽ پنھنجي سڄي طاقت‬ ‫سان ‪:‬اھو پھريون حڪم آھي‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ٻيو اھو آھي‪ ،‬يعني ھي آھي‪ ،‬تون پنھنجي پاڙيسري ءِ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر ‪.‬ان کان وڌيڪ ٻيو ڪوبُ حڪم ڪونھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھڪڙو ئي خدا آھي ‪.‬۽ ھن کان سواِ ٻيو ڪو بُ نُ آھي‪:‬‬ ‫‪32‬فءقءا ءل لءُا” ‪:‬چڱو‪ ،‬استاد‪ ،‬تو سچ چيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬۽ کيس سڄي ءِ دل‪ ،‬سمجھہ‪ ،‬پوري روح ۽ پوري طاقت سان پيار ڪرڻ ۽ پنھنجي پاڙيسري ءِ کي پاڻ جھڙو پيار ڪرڻ‪ ،‬سڀني سڙڻ‬ ‫وارين قربانين ۽ قربانين کان وڌيڪ آھي‪.‬‬ ‫عيسي ڏٺو تہ ھو سمجھاڻي سان جواب ڏئي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”تون خدا جي بادشاھت کان پري نہ آھين ‪.‬۽ ان کان‬ ‫‪34‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پوِ ڪنھن بُ ماڻھو ءِ کانئس سوال ڪرڻ جي جرئت نُ ڪئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪35‬عيسي وراڻيو تہ ”جڏھن ھو ھيڪل ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو تہ ”شريعت جا عالم ڪيئن ٿا چون تہ مسيح ابن دائود آھي؟‬ ‫ي‬ ‫‪36‬ڇالِ ⁠جو دائود پاڻ پاڪ روح جي وسيلي چيو تہ ”خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ ”تون منھنجي ساڄي پاسي ويھ‪ ،‬جيستائين آ ءِ‬ ‫ء‬ ‫تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي صندلي نہ ڪريان‪.‬‬ ‫پوِ ھن جو پٽ ڪٿان آيو؟ ۽ عام ماڻھو کيس خوشي ءِ سان ٻڌندا ھئا‪.‬‬ ‫‪37‬تنھنڪري دائود پاڻ کيس خداوند سڏيندو آھي ‪.‬۽ ء‬ ‫‪38‬ھن پنھنجي تعليم ۾ انھن کي چيو تہ ”شريعت جي عالمن کان ھوشيار ٿجو‪ ،‬جيڪي ڊگھا ڪپڙا پائي گھمڻ پسند ڪن ٿا ۽ بازارن ۾‬ ‫سلم ڪرڻ پسند ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪39‬۽ عبادت خانن ۾ مکيُ سيٽون‪ ،‬۽ مٿين ڪمرن ۾ دعوتن تي‪.‬‬ ‫‪40‬جيڪي بيواھين جي گھرن کي کائي ويندا آھن‪ ،‬۽ ڊگھيون دعائون ڪندا آھن‪ ،‬انھن کي وڌيڪ سزا ملندي‪.‬‬ ‫عيسي خزاني جي مٿان ويھي رھيو ۽ ڏٺائين تہ ماڻھو ڪيئن پيسا خزاني ۾ وجھي رھيا آھن‪ ،‬۽ ڪيترا ئي دولتمند پيسا وجھن ٿا‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪42‬پوِ ھڪڙي غريب بيواھ آئي ۽ ٻن ڪنگن ۾ اڇليائين‪ ،‬جن مان ھڪ ٿلھي برابر آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪43‬تنھن تي ھن پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن غريب بيواھي ءِ انھن سڀني کان وڌيڪ وڌو‬ ‫آھي‪ ،‬جن خزاني ۾ وڌو آھي‪.‬‬ ‫‪44‬ڇالِ ⁠جو انھن سڀ ڪجھہ پنھنجي گھڻائي ءِ ۾ اڇليو ‪.‬پر ھو ءِ پنھنجي مرضي ءِ موجب سڀ ڪجھُ ھن ۾ وجھي ڇڏيندي ھئي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪا ھن وٽ ھئي‪ ،‬توڙي جو ھن جي سڄي زندگي‪.‬‬

‫‪42‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو ھيڪل مان ٻاھر نڪتو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن مان ھڪڙي چيس تہ ”اي استاد‪ ،‬ڏسو تہ ھتي ڪھڙا پٿر ۽ ڪھڙا عمارتون‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون ھي وڏيون عمارتون ڏسين ٿو؟ اتي ھڪڙو پٿر ٻئي تي نُ رھندو‪ ،‬جيڪو اڇليو نُ ويندو‪.‬‬ ‫تي‬ ‫‪2‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫‪3‬جڏھن ھو زيتون جي ٽڪر تي ھيڪل جي سامھون ويٺو ھو‪ ،‬تڏھن پطرس‪ ،‬يعقوب‪ ،‬يوحنا ۽ اندرياس کانئس اڪيلئي ۾ پڇيائون تہ‬ ‫‪4‬اسان کي ٻڌايو تہ اھي شيون ڪڏھن ٿينديون؟ ۽ جڏھن اھي سڀ شيون پوريون ٿينديون تُ نشاني ڇا ھوندي؟‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏيڻ لڳو تہ ”خبردار ٿجو‪ ،‬متان ڪو اوھان کي ٺڳي‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪6‬ڇالِ ⁠جو ڪيترائي منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءِ مسيح آھيان ‪.‬۽ گھڻن کي ٺڳيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ جڏھن اوھين جنگين ۽ جنگين جا افواہون ٻڌندا‪ ،‬تڏھن پريشان نُ ٿيو‪ ،‬ڇو تُ اھڙيون شيون ضرور ٿيڻ گھرجن ‪.‬پر پڄاڻي اڃا نُ ٿيندي‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالِ ⁠جو قوم قوم جي خلف‪ ،‬۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف اڀري ايندي‪ ،‬۽ مختلف ھنڌن تي زلزل ايندا‪ ،‬۽ ڏڪار ۽ مصيبتون‬ ‫ء‬ ‫ھونديون ‪:‬اھي ئي ڏک جي شروعات آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي اوھان کي ڪائونسلن جي حوالي ڪندا ‪.‬۽ عبادت خانن ۾ توھان کي ماريو ويندو ‪:‬۽ توھان کي منھنجي‬ ‫‪9‬پر ھوشيار ٿجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫خاطر حڪمرانن ۽ بادشاھن جي اڳيان پيش ڪيو ويندو‪ ،‬انھن جي خلف گواھي ڏيڻ لِ‪.‬‬ ‫‪10‬۽ خوشخبري پھرين سڀني قومن ۾ شايَ ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪11‬پر جڏھن اھي اوھان جي اڳواڻي ڪندا ۽ اوھان جي حوالي ڪندا‪ ،‬تڏھن اڳي ئي ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ اوھين ڇا ڳالھائيندا‪ ،‬نڪي‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي ڳالھائڻ وارا اوھين نہ آھيو‬ ‫اڳڪٿي ڪريو‪ ،‬پر جيڪي ڪجھ اوھان کي انھي ءِ گھڙي ءِ ۾ ڏنو ويندو‪ ،‬سو اوھين ڳالھايو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پر ‪.‬پاڪ روح‪.‬‬ ‫لِ پڪڙيندو ۽ پي اِ پٽ کي ‪.‬۽ ٻار پنھنجي ما اِ پي اِ جي خلف اٿي کڙا ٿيندا‪ ،‬۽ کين موت جي سزا ڏيندا‪.‬‬ ‫‪12‬ھاڻي ڀا اِ ڀا اِ کي مارڻ ء‬ ‫‪13‬۽ منھنجي نالي جي ڪري توھان سڀني ماڻھن کان نفرت ڪئي ويندي‪ ،‬پر جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو‪ ،‬اھو ئي بچايو ويندو‪.‬‬ ‫شيِ کي ڏسندؤ‪ ،‬جنھن بابت دانيال نبي ءِ چيو ھو‪ ،‬جتي اھو بيھي بيٺو ھو‪( ،‬جيڪو پڙھي‬ ‫‪14‬پر جڏھن اوھين ويراني ءِ جي گھڻائي واري‬ ‫ء‬ ‫سمجھي‪) ،‬تڏھن جيڪي يھوديہ ۾ ھجن‪ ،‬سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن‪.‬‬ ‫شيِ کڻي وڃي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي سو گھر ۾ نہ ھيٺ لھي‪ ،‬نڪي ان ۾ داخل ٿئي‪ ،‬پنھنجي گھر مان ڪا‬ ‫ء‬ ‫لِ نہ موٽي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ جيڪو ٻني ءِ ۾ ھجي سو وري پنھنجا ڪپڙا کڻڻ ء‬ ‫لِ جيڪي انھن ڏينھن ۾ کير پيارين ٿا!‬ ‫‪17‬پر افسوس انھن ء‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء‬ ‫‪18‬۽ دعا گھرو تُ سياري ۾ توھان جو پرواز نُ ٿئي‪.‬‬ ‫‪19‬ڇالِ ⁠جو انھن ڏينھن ۾ اھڙي مصيبت ايندي‪ ،‬جيڪا خدا جي خلقڻ کان وٺي ھن وقت تائين نہ ھئي ۽ نڪي ٿيندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫سواِ جو خداوند انھن ڏينھن کي گھٽايو ھو‪ ،‬ڪوبہ ماڻھو بچي نہ سگھيو‪ ،‬پر انھي ءِ چونڊيل ماڻھن جي خاطر‪ ،‬جنھن‬ ‫سواِ ان کان‬ ‫‪20‬۽‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کي ھن چونڊيو آھي‪ ،‬تنھن ڏينھن کي گھٽايو آھي‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ جيڪڏھن ڪو ماڻھو اوھان کي چوندو تہ ’ڏسو‪ ،‬مسيح ھتي آھي ‪.‬يا‪ ،‬ڏس‪ ،‬ھو اتي آھي ‪.‬ھن کي نُ مڃيو‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬ڇالِ ⁠جو ڪوڙا مسيح ۽ ڪوڙا نبي اٿندا‪ ،‬۽ معجزا ۽ معجزا ڏيکاريندا‪ ،‬جيڪڏھن ٿي سگھي تہ چونڊيل ماڻھن کي بہ گمراھ ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫شيِ جي اڳڪٿي ڪئي آھي‪.‬‬ ‫‪23‬پر اوھين خبردار رھجو‪ ،‬مون اوھان کي سڀڪنھن‬ ‫ء‬ ‫پوِ‪ ،‬سج اونڌو ٿي ويندو ۽ چنڊ پنھنجي روشني نہ ڏيندو‪.‬‬ ‫‪24‬پر انھن ڏينھن ۾‪ ،‬انھي ءِ مصيبت کان ء‬ ‫‪25‬۽ آسمان جا تارا ڪرندا‪ ،‬۽ آسمان ۾ جيڪي طاقتون آھن سي لھي ويندا‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ اھي ابن ⁠آدم کي ڪڪرن ۾ وڏي طاقت ۽ جلوي سان ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پوِ ھو پنھنجن ملئڪن کي موڪليندو ۽ پنھنجي چونڊيل ماڻھن کي چئني ھوائن مان گڏ ڪندو‪ ،‬زمين جي پڇاڙي ءِ کان وٺي آسمان‬ ‫ء‬ ‫جي پڇاڙي ءِ تائين‪.‬‬ ‫‪28‬ھاڻي انجير جي وڻ جو ھڪڙو مثال سکو ‪.‬جڏھن ھن جي شاخ اڃا نرم آھي‪ ،‬۽ پنن کي ڇڪي ٿو‪ ،‬توھان کي خبر آھي تُ اونھاري‬ ‫ويجھو آھي‪:‬‬ ‫‪29‬اھڙي ءِ طرح اوھين جڏھن اھي ڳالھيون ٿينديون ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو تہ اھو ويجھو آھي‪ ،‬جيتوڻيڪ دروازي تي‪.‬‬ ‫‪30‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين ھي سڀ شيون نہ ٿينديون‪ ،‬تيستائين ھي ءِ پيڙھ ختم نہ ٿيندي‪.‬‬ ‫‪31‬آسمان ۽ زمين ٽري ويندا‪ ،‬پر منھنجون ڳالھيون ختم نُ ٿينديون‪.‬‬ ‫‪32‬پر انھي ءِ ڏينھن ۽ انھي ءِ گھڙي جي ڪنھن کي بہ خبر نہ آھي‪ ،‬نڪي آسمان ۾ ملئڪن کي‪ ،‬نڪي پٽ کي‪ ،‬پر پي اِ کي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اھو وقت ڪڏھن آھي‪.‬‬ ‫‪33‬خبردار‪ ،‬جاڳيو ۽ دعا ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم ھڪڙو ماڻھو آھي جيڪو پري جو سفر ڪري ٿو‪ ،‬جنھن پنھنجو گھر ڇڏيو ۽ پنھنجي نوڪرن ۽ ھر ڪنھن‬ ‫ء‬ ‫ماڻھو ءِ کي پنھنجو ڪم اختيار ڪيو ۽ ٻاھرين کي حڪم ڏنو تہ ھو جاڳي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ گھر جو مالڪ ڪڏھن ايندو‪ ،‬شام جو‪ ،‬يا اڌ رات جو‪ ،‬يا ڪڪڙ جي‬ ‫‪35‬تنھنڪري اوھين خبردار رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ٻانگ تي يا صبح جو‪.‬‬ ‫‪36‬متان اھو اوچتو اچي توھان کي ننڊ ۾ ڏسي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ جيڪي آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬سو سڀني کي چوان ٿو تہ ”خبردار‪.‬‬

‫‪43‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫باب ‪14‬‬ ‫⁠خميري ماني ءِ جي عيد ھئي‪ ،‬جنھن تي سردار ڪاھنن ۽ شريعت جا عالم ڳولي رھيا ھئا تہ ڪيئن‬

‫پوِ عيد فصح ۽ بي‬ ‫‪1‬ٻن ڏينھن کان ء‬ ‫کيس ٺڳي ءِ سان پڪڙي مارين‪.‬‬ ‫‪2‬پر چيائون تہ ”عيد جي ڏينھن نہ‪ ،‬متان ماڻھن ۾ گوڙ مچي وڃي‪.‬‬ ‫‪3‬بيت عنياہ ۾ شمعون ڪوڙھہ جھڙي مرِ جي گھر ۾ ھو جڏھن ماني کائي ويٺو ھو تہ ھڪڙي عورت آئي‪ ،‬جنھن وٽ ھڪڙي قيمتي‬ ‫عطر جي صندوق ھئي ‪.‬۽ ھن دٻي کي ٽوڙي ڇڏيو‪ ،‬۽ ان کي ھن جي مٿي تي وجھي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ ڪي ماڻھو دل ۾ ڪاوڙيا ۽ چيائون تہ ”اھي عطر جي فضول خرچي ڇو ڪئي وئي؟‬ ‫ء‬ ‫‪5‬ڇالِ ⁠جو اھو ٽي سؤ سؤ سؤ سؤ سؤ سؤ کان وڌيڪ پئسن ۾ وڪڻي غريبن کي ڏنو ويو ھجي ‪.‬۽ ھن جي خلف گوڙ ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬عيسي چيو تہ ”ھن کي ڇڏي ڏيو ‪.‬توھان ھن کي ڇو پريشان ڪيو؟ ھن مون تي سٺو ڪم ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪7‬ڇالِ ⁠جو توھان وٽ غريب ھميشہ آھن‪ ،‬۽ جڏھن بہ توھان چاھيو انھن سان چڱائي ڪري سگھو ٿا‪ ،‬پر مان توھان وٽ ھميشہ نُ‬ ‫ء‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫‪8‬ھن اھو ڪيو آھي جيڪو ھو ڪري سگھيو آھي ‪:‬ھو اڳي ئي آئي آھي تُ منھنجي لش کي دفن ڪرڻ ء‬ ‫‪9‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ سڄي ءِ دنيا ۾ جتي بہ ھن خوشخبري ءِ جي منادي ڪئي ويندي‪ ،‬ااتي ھن جيڪا ڪئي آھي‪ ،‬تنھن جي باري ۾‬ ‫پڻ سندس يادگار طور ڳالھايو ويندو‪.‬‬ ‫لِ تہ کيس انھن جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫‪10‬يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬ٻارھن مان ھڪڙو‪ ،‬سردار ڪاھنن وٽ ويو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪11‬جڏھن انھن اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن خوش ٿيا ۽ کيس پئسا ڏيڻ جو واعدو ڪيائون ‪.‬۽ ھو ڳولي رھيو ھو تُ ڪيئن ھن کي آساني ءِ سان دغا ڏئي‪.‬‬ ‫‪12‬بي ⁠خميري ماني ءِ جي پھرين ڏينھن تي جڏھن انھن عيد فصح کي ماريو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن کيس چيو تہ ”تون ڪٿي ٿو چاھين‬ ‫جو اسين وڃي عيد فصح جي تياري ڪريون؟‬ ‫‪13‬پوِ ھن پنھنجن شاگردن مان ٻن کي موڪليو ۽ کين چيو تہ ”اوھين شھر ۾ وڃو‪ ،‬اتي اوھان کي ھڪڙو ماڻھو ملندو جيڪو پاڻي ءِ جو‬ ‫ء‬ ‫گھڙو کڻي آيو آھي‪.‬‬ ‫جاِ ڪٿي آھي‪ ،‬جتي آ ءِ پنھنجن شاگردن سان گڏ عيد‬ ‫‪14‬جتي ھو اندر وڃي گھر جي مالڪ کي چئو تہ ’استاد چوي ٿو تہ ’اھا مھماني ء‬ ‫فصح کائيندس؟‬ ‫‪15‬۽ اھو اوھان کي ھڪڙو وڏو ڪمرو ڏيکاريندو جيڪو سجاڳ ۽ تيار آھي‪ ،‬اتي اسان لِ تيار ڪريو‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ سندس شاگرد نڪري ويا ۽ شھر ۾ آيا ۽ ڏٺائون جيئن ھن کين چيو ھو‪ ،‬۽ عيد فصح تيار ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬۽ شام جو ھو ٻارھن شاگردن سان گڏ آيو‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو جيڪو مون سان گڏ کائيندو‪ ،‬سو مون‬ ‫‪18‬جڏھن اھي ويٺا ۽ کائي رھيا تہ‬ ‫ي‬ ‫کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ اھي غمگين ٿيڻ لڳا ۽ ھڪ ھڪ ڪري کيس چوڻ لڳا تہ ”ڇا اھو آ ءِ آھيان؟ ۽ ٻئي چيو‪ ،‬ڇا مان آھيان؟‬ ‫ء‬ ‫‪20‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اھو ٻارھن مان ھڪڙو آھي‪ ،‬جيڪو مون سان گڏ ٿالھي ءِ ۾ کائي ٿو‪.‬‬ ‫لِ جنھن جي وسيلي ابن ⁠آدم کي پڪڙجي ٿو ‪.‬‬ ‫‪21‬ابن ⁠آدم تہ ضرور ٿو وڃي‪ ،‬جيئن ھن بابت لکيل آھي‪ ،‬پر افسوس آھي انھي ءِ ماڻھو ءِ ء‬ ‫لِ سٺو ھجي ھا جيڪڏھن ھو ڪڏھن پيدا نُ ٿئي ھا‪.‬‬ ‫ان ء‬ ‫عيسي ماني کڻي برڪت ڪئي ۽ ٽوڙي کين ڏنائين ۽ چيائين تہ ”وٺو‪ ،‬کائو‪ ،‬ھي منھنجو بدن آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫کائي‬ ‫اھي‬ ‫‪22‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪23‬ھن پيالو ورتو ۽ شڪر ڪري انھن کي ڏنائين ۽ سڀني ان مان پيتو‪.‬‬ ‫لِ وھايو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪24‬ھن انھن کي چيو تہ ”ھي منھنجو رت آھي نئين عھد نامي جو‪ ،‬جيڪو گھڻن ء‬ ‫‪25‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءِ انھي ءِ ڏينھن تائين ڊاک جي ميوي مان وڌيڪ نہ پيئندس‪ ،‬جيستائين خدا جي بادشاھت ۾ ان کي نئون نہ‬ ‫پيئان‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن اھي گيت ڳائي ٻاھر زيتون جي جبل ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو لکيل آھي تہ ”آ ءِ ريڍار کي ماريندس ۽ رڍون‬ ‫‪27‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين سڀيئي اڄ رات منھنجي ڪري بيزار ٿيندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ٽڙي پکڙي وينديون‪.‬‬ ‫پوِ آ ءِ جيئرو ٿي ويندس‪ ،‬تنھن کان اڳي گليل ڏانھن ويندس‪.‬‬ ‫‪28‬پر انھي ءِ کان ء‬ ‫‪29‬پر پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ سڀيئي ناراِ ٿيندا‪ ،‬پر آ ءِ ائين نہ ڪندس‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄوڪي رات بہ ڪڪڙ جي ٻہ دفعا ٻانگ ڏيڻ کان اڳ‪ ،‬تون ٽي دفعا منھنجو‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫انڪار ڪندين‪.‬‬ ‫‪31‬پر ھن وڌيڪ سختي ءِ سان چيو تہ ”جيڪڏھن مون کي توسان گڏ مرڻ گھرجي‪ ،‬تہ آ ءِ تو کي ڪنھن بہ طرح انڪار نہ ڪندس ‪.‬‬ ‫ساڳئي طرح انھن سڀني کي پڻ چيو‪.‬‬ ‫جاِ تي آيا جنھن جو نالو گٿسمني ھو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”اوھين ھتي ويھو‪ ،‬جيستائين آ ءِ دعا‬ ‫‪32‬پوِ اھي ھڪڙي ء‬ ‫ء‬ ‫ڪندس‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ ھو پاڻ سان گڏ پطرس‪ ،‬يعقوب ۽ يوحنا کي وٺي ويو ۽ ڏاڍو عجب لڳو ۽ ڏاڍو ڳرو ٿي پيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬انھن کي چيائين تہ ”منھنجو روح موت تائين ڏاڍو غمگين آھي‪ ،‬ھتي ترسو ۽ جاڳندا رھو‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ ھو ٿورو اڳتي وڌيو ۽ زمين تي ڪري پيو ۽ دعا گھريائين تہ جيڪڏھن ٿي سگھي تہ اھا گھڙي ھن کان ٽاري وڃي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ممڪن آھن ‪.‬ھي پيالو مون کان وٺي وڃ ‪:‬تنھن ھوندي بُ نُ جيڪو مان چاھيندس‪ ،‬پر جيڪو توھان‬ ‫‪36‬فءقءا ءل ‪:‬ابا‪ ،‬ابا‪ ،‬سڀ شيون تو ء‬ ‫چاھيو‪.‬‬ ‫‪37‬پوِ ھو آيو ۽ کين سمھيل ڏٺائين ۽ پطرس کي چيائين تہ ”شمعون‪ ،‬تون ننڊ ۾ آھين ڇا؟ ڇا تون ھڪ ڪلڪ بُ نُ ڏسي سگھين ٿو؟‬ ‫ء‬ ‫‪44‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫‪38‬جاڳندا رھو ۽ دعا گھرو‪ ،‬متان ڪنھن آزمائش ۾ پئجي وڃو ‪.‬روح واقعي تيار آھي‪ ،‬پر جسم ڪمزور آھي‪.‬‬ ‫‪39‬پوِ ھو وري ھليو ويو ۽ دعا گھريائين ۽ ساڳيا لفظ چوڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬جڏھن ھو موٽي آيو‪ ،‬تڏھن انھن کي وري ننڊ ۾ ڏٺائين‪( ،‬ڇاڪاڻ تُ سندن اکيون ڳريون ھيون )۽ نڪي سمجھيائين تُ کيس ڪھڙو‬ ‫جواب ڏين‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ ھو ٽيون ڀيرو آيو ۽ کين چيائين تہ ”ھاڻي سمھو ۽ آرام ڪريو‪ ،‬ڪافي آھي‪ ،‬وقت اچي ويو آھي ‪.‬ڏسو‪ ،‬ابن ⁠آدم گنھگارن جي ھٿن‬ ‫ء‬ ‫۾ پڪڙجي ٿو‪.‬‬ ‫‪42‬اٿو اٿو‪ ،‬اچو تُ وڃون؛ ڏس‪ ،‬جيڪو مون کي دغا ڏئي ٿو سو ويجھو آھي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو تہ ٻارھن شاگردن مان ھڪڙو يھوداہ آيو ۽ ساڻس گڏ ھڪڙو وڏو ميڙ تلوارن ۽ لٺن سان گڏ سردار‬ ‫ڪاھنن‪ ،‬شريعت جي عالمن ۽ بزرگن وٽان آيو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ جنھن کيس پڪڙايو‪ ،‬تنھن انھن کي ھڪڙي نشاني ڏني ھئي‪" ،‬جنھن کي مان چميندس‪ ،‬اھو اھو ئي آھي ‪.‬ھن کي وٺي وڃو‪ ،‬۽ ھن‬ ‫کي محفوظ طور تي وٺي وڃو‪.‬‬ ‫‪45‬۽ جيئن ئي ھو آيو‪ ،‬سو سڌو ھن ڏانھن ويو ۽ چيائين تہ ”استاد‪ ،‬استاد !۽ کيس چمي ڏني‪.‬‬ ‫‪46‬انھن پنھنجا ھٿ مٿس رکيا ۽ کيس پڪڙيائون‪.‬‬ ‫‪47‬انھن مان ھڪڙو جيڪو ڀرسان بيٺو ھو‪ ،‬تنھن تلوار ڪڍي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر کي ‪47‬ھن جو ڪن ڪپي ڇڏيو‪.‬‬ ‫لِ؟‬ ‫‪48‬تنھن تي‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين ائين نڪتا آھيو جيئن ڪو چور‪ ،‬تلوارن ۽ لٺن سان مون کي پڪڙڻ ء‬ ‫ي‬ ‫‪49‬آ ءِ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ تعليم ڏيندو ھوس‪ ،‬پر اوھان مون کي نہ ورتو‪ ،‬پر لکت ضرور پوري ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪50‬اھي سڀيئي ھن کي ڇڏي ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪51‬پوِ ھڪڙو نوجوان سندس پٺيان ھليو‪ ،‬جنھن جي بدن تي چادر ڍڪيل ھئي ‪.‬۽ نوجوانن کيس پڪڙي ورتو‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪52‬پوِ اھو ڪپڙو ڇڏي انھن کان ننگا ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي وڏي سردار ڪاھن وٽ وٺي ويا ۽ ساڻس گڏ سڀيئي سردار ڪاھن‪ ،‬بزرگ ۽ شريعت جا عالم گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪53‬اھي‬ ‫ي‬ ‫‪54‬تنھن تي پطرس پري پري کان سندس پٺيان وڏي سردار ڪاھن جي محلت ۾ ويو ۽ ھو نوڪرن سان گڏ ويھي پاڻ کي باھہ تي گرم‬ ‫ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي جي خلف شاھدي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي تہ کيس مارايو وڃي ‪.‬۽ ڪو بُ نُ مليو‪.‬‬ ‫ڪائونسل‬ ‫سڄي‬ ‫۽‬ ‫ڪاھنن‬ ‫‪55‬سردار‬ ‫ي‬ ‫‪56‬ڇالِ ⁠جو گھڻن ئي ھن جي خلف ڪوڙي شاھدي ڏني‪ ،‬پر انھن جي شاھدي ھڪ ٿي نہ سگھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪57‬پوِ ڪي ماڻھو اٿيا ۽ ھن جي خلف ڪوڙي شاھدي ڏيڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫سواِ ٻيو ٺاھيندس‪.‬‬ ‫‪58‬اسان ھن کي چوندي ٻڌو آھي تہ ”آ ءِ ھٿن جو ٺھيل ھيڪل ڊاھي ڇڏيندس ۽ ٽن ڏينھن جي اندر ھٿن کان‬ ‫ء‬ ‫‪59‬پر انھن ٻنھي جي شاھدي ھڪ ٻئي سان متفق نہ ٿيا‪.‬‬ ‫عيسي کان پڇيائين تہ ”ڇا تون ڪجھہ جواب نہ ڏيندين؟ ھي ڪھڙي شاھدي ڏين ٿا تنھنجي‬ ‫‪60‬تڏھن وڏو سردار ڪاھن وچ ۾ اٿي بيٺو ۽‬ ‫ي‬ ‫خلف؟‬ ‫‪61‬پر ھن خاموش رھيو‪ ،‬۽ ڪجھہ جواب نُ ڏنو ‪.‬وري وڏي سردار ڪاھن کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون مسيح آھين‪ ،‬برڪت وارو فرزند؟‬ ‫‪62‬عيسي چيو تہ ”آ ءِ آھيان ۽ اوھين ابن ⁠آدم کي قدرت جي ساڄي پاسي ويٺل ۽ آسمان جي ڪڪرن ۾ ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪63‬پوِ وڏي سردار ڪاھن پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيندي چيو تہ ”اسان کي وڌيڪ شاھدي جي ڪھڙي ضرورت آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪64‬توھان ٻڌو آھي ڪفر جي ڳالھ ‪:‬توھان ڇا ٿا سمجھو؟ ۽ انھن سڀني کيس موت جو ڏوھاري قرار ڏنو‪.‬‬ ‫ٻڌاِ “۽ نوڪرن پنھنجن ھٿن جي ھٿن سان کيس‬ ‫‪65‬۽ ڪي مٿس ٿڪڻ لڳا‪ ،‬سندس منھن ڍڪڻ لڳا‪ ،‬کيس مارڻ لڳا ۽ چوڻ لڳا تہ ”نبوت ء‬ ‫ماريو‪.‬‬ ‫‪66‬جڏھن پطرس محلت جي ھيٺان بيٺو ھو‪ ،‬تڏھن وڏي سردار ڪاھن جي نوڪرن مان ھڪڙي آئي‪.‬‬ ‫عيسي ناصري ءِ سان گڏ ھئين‪.‬‬ ‫‪67‬جڏھن ھن پطرس کي پاڻ کي گرم ڪندي ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”تون بہ‬ ‫ي‬ ‫‪68‬پر ھن انڪار ڪندي چيو تہ ”آ ءِ نہ ٿو ڄاڻان‪ ،‬نڪي سمجھان ٿو تہ تون ڇا ٿو چوين ‪.‬۽ ھو ٻاھر ٻاھران دري ءِ ۾ ويو ‪.‬۽ ڪڪڙ جو‬ ‫عملو‪.‬‬ ‫‪69‬ھڪڙي نوڪر کيس وري ڏٺو ۽ چوڻ لڳي تہ ”ھي انھن مان ھڪڙو آھي‪.‬‬ ‫پوِ‪ ،‬جيڪي اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن وري پطرس کي چيو تہ ”بيشڪ تون انھن مان آھين‪،‬‬ ‫‪70‬۽ ھن وري انڪار ڪيو ‪.‬۽ ٿوري دير کان ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون گليلي آھين ۽ تنھنجي ڳالھہ ان سان متفق آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪71‬پر ھو لعنت ڪرڻ لڳو ۽ قسم کڻي چوڻ لڳو تہ ”آ ءِ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي نہ ٿو سڃاڻان‪ ،‬جنھن بابت اوھين ڳالھايو ٿا‪.‬‬ ‫عيسي کيس چيو ھو تہ ”ڪڪڙ جي ٻہ دفعا ٻانگ ڏيڻ کان اڳ‪،‬‬ ‫‪72‬۽ ٻيو ڀيرو ڪڪڙ چريو ‪.‬تنھن تي پطرس کي اھو لفظ ياد آيو جيڪو‬ ‫ي‬ ‫تون ٽي دفعا منھنجو انڪار ڪندين ‪.‬۽ جڏھن ھن اھو سوچيو تُ ھو روئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫عيسي کي ٻڌي وٺي وڃي‬ ‫‪1‬صبح ٿيندي ئي سردار ڪاھنن بزرگن‪ ،‬شريعت جي عالمن ۽ سڄي ڪائونسل سان صلح مشوري ڪئي ۽‬ ‫ي‬ ‫پلطس جي حوالي ڪيائون‪.‬‬ ‫‪2‬پلطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ تڏھن ھن کيس چيو تہ ”تون چوين ٿو‪.‬‬ ‫‪3‬سردار ڪاھنن مٿس گھڻا ئي الزام لڳايا‪ ،‬پر ھن ڪوبہ جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي پلطس کانئس وري پڇيو تہ ”ڇا تون ڪجھھ جواب نہ ڏيندين؟ ڏس تُ اھي تنھنجي خلف ڪيتريون ئي شاھديون ڏين ٿا‪.‬‬ ‫عيسي اڃا بہ ڪوبہ جواب نہ ڏنو ‪.‬تنھنڪري پيلطس حيران ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪5‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪45‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫لِ ھڪڙي قيدي ءِ کي آزاد ڪيو‪ ،‬جنھن کي اھي گھرندا ھئا‪.‬‬ ‫‪6‬ھاڻي انھي ءِ عيد تي ھن انھن ء‬ ‫‪7‬۽ برابا نالي ھڪڙو ھو‪ ،‬جيڪو انھن سان گڏ ھو‪ ،‬جن ساڻس بغاوت ڪئي ھئي‪ ،‬جن بغاوت ۾ قتل ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ميڙ وڏي آواز سان روئڻ شروع ڪيو ۽ ھن کي گھرڻ لڳو جيئن ھن انھن سان ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪9‬پر پلطس انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين اھو ٿا چئون تہ آ ءِ اوھان جي خاطر يھودين جي بادشاھہ کي آزاد ڪريان؟‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ھن کي خبر ھئي تہ سردار ڪاھنن کيس حسد جي ڪري ماريو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ آزاد ڪري‪.‬‬ ‫‪11‬پر سردار ڪاھنن ماڻھن کي چيو تہ ھو برابا کي انھن ء‬ ‫”پوِ اوھين ڇا ٿا ڪريو جنھن کي اوھين يھودين جو بادشاھہ ٿا چئو‪ ،‬تنھن سان آ ءِ ڇا ڪندس؟‬ ‫‪12‬تنھن تي پلطس وراڻيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪13‬انھن وري رڙ ڪري چيو تہ ”ھن کي صليب تي چاڙھيو‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن پلطس انھن کي چيو تہ ”ڇو‪ ،‬ھن ڪھڙو بڇڙو ڪم ڪيو آھي؟ ۽ انھن وڌيڪ زور سان رڙ ڪئي‪” ،‬ھن کي صليب تي‬ ‫چاڙھيو‪.‬‬ ‫عيسي کي چھبڪ ھڻي صليب تي چاڙھي سندس‬ ‫۽‬ ‫ڪيو‬ ‫حوالي‬ ‫جي‬ ‫انھن‬ ‫کي‬ ‫برابا‬ ‫لِ‬ ‫ڪرڻ‬ ‫راضي‬ ‫کي‬ ‫ماڻھن‬ ‫پلطس‬ ‫‪15‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫حوالي ڪيائين‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سپاھي کيس ھال ۾ وٺي ويا‪ ،‬جنھن کي پريتوريم سڏيو ويندو آھي ‪.‬۽ اھي سڄي بئنڊ کي گڏ ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪17‬انھن کيس واڱڻائي ڪپڙا پھرايا ۽ ڪنڊن جو تاج ٺاھي مٿي تي رکيائون‪.‬‬ ‫‪18‬۽ کيس سلم ڪرڻ لڳو‪” ،‬اي يھودين جا بادشاھہ!‬ ‫‪19‬پوِ انھن کيس مٿي تي لٺ سان ڌڪ ھنيا ۽ مٿس تھوڪو ڪيائون ۽ گوڏن ڀر ڪري سجدو ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻاھر وٺي‬ ‫‪20‬جڏھن ھنن مٿس ٺٺوليون ڪيون‪ ،‬تڏھن ھن کان واڱڻائي رنگ لھي مٿس پنھنجا ڪپڙا پھرايا ۽ کيس صليب تي چاڙھڻ ء‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫‪21‬اھي شمعون ڪريني ءِ جي ھڪڙي ماڻھو ءِ کي مجبور ڪيائون‪ ،‬جيڪو اتان لنگھندو ھو‪ ،‬يعني سڪندر ۽ روفس جي پي اِ کي‪ ،‬پنھنجي‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫صليب کڻڻ ء‬ ‫جاِ‪.‬‬ ‫جاِ تي وٺي آيا‪ ،‬جنھن جي‬ ‫معني آھي‪” ،‬کوپري جي ء‬ ‫‪22‬اھي کيس گلگٿا جي ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ڏني‪ ،‬جيڪا مھر سان مليل ھو‪ ،‬پر ھن نہ پيئي‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ انھن کيس شراب پيئڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪24‬جڏھن ھنن کيس صليب تي چاڙھيو‪ ،‬تڏھن ھن جا ڪپڙا ورھايائون ۽ مٿن پارا ڈاليائين تہ ھر ماڻھو ءِ کي ڇا وٺڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ اھو ٽيون ڪلڪ ھو‪ ،‬۽ انھن کيس صليب تي چاڙھي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪26‬ھن تي مٿس الزام لکيل ھو‪” ،‬يھودين جو بادشاھہ‪.‬‬ ‫‪27‬۽ ھن سان گڏ ٻن چورن کي صليب تي چاڙھيو ‪.‬ھڪڙو سندس ساڄي ھٿ تي‪ ،‬۽ ٻيو سندس کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫‪28‬۽ اھو صحيفو پورو ٿيو‪ ،‬جيڪو چوي ٿو‪ ،‬۽ اھو گنھگارن سان گڏ ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ جيڪي اتان لنگھندا ھئا‪ ،‬سي مٿس لڪي پيا‪ ،‬۽ پنھنجا مٿو ھلئيندي چوڻ لڳا تہ ”اي ھيڪل کي ٽوڙي ٽن ڏينھن ۾ ٺاھين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬پاڻ کي بچايو ۽ صليب تان ھيٺ لھي اچ‪.‬‬ ‫‪31‬اھڙي ءِ طرح سردار ڪاھنن بہ ٺٺوليون ڪندي پاڻ ۾ شريعت جي عالمن سان گڏ چيو تہ ”ھن ٻين کي بچايو ‪.‬پاڻ کي بچائي نٿو سگھي‪.‬‬ ‫‪32‬ھاڻي مسيح بني اسرائيل جي بادشاھہ کي صليب تان ھيٺ لھي اچو‪ ،‬تہ جيئن اسين ڏسون ۽ ايمان آڻيون ‪.‬۽ جيڪي ھن سان گڏ صليب‬ ‫تي چاڙھيا ويا ھئا‪ ،‬تن کيس گاريون ڏنيون‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ڇھون ڪلڪ ٿيو تہ سڄي ملڪ ۾ اوندھہ ڇانئجي ويئي‪.‬‬ ‫معني آھي‪” ،‬منھنجا خدا‪ ،‬منھنجا خدا‪،‬‬ ‫عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلوئي‪ ،‬ايلئي‪ ،‬لما سبخٿاني؟ جنھن جي‬ ‫‪34‬پوِ نون مھل‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫تو مون کي ڇو ڇڏيو؟‬ ‫‪35‬انھن مان ڪي جيڪي اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن جڏھن اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”ڏسو‪ ،‬ھو الياس کي سڏي ٿو‪.‬‬ ‫لِ ڏنائين ۽ چيائين تہ ”ھلڻ ڏيو ‪.‬اچو تُ‬ ‫ڪني ءِ تي وجھي کيس پيئڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪36‬پوِ ھڪڙي ڀڄندي سرڪي سان ڀريل اسپنج ڀريو ۽ اان کي ء‬ ‫لِ ايندو‪.‬‬ ‫ڏسون تُ ڇا الياس کيس ھيٺ آڻڻ ء‬ ‫‪37‬عيسي وڏي واڪي رڙ ڪري روح کي ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬۽ ھيڪل جو پردو چوٽي ءِ کان ھيٺ تائين ٻُ ٽڪر ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪39‬جڏھن صوبيدار‪ ،‬جيڪو مٿس بيٺو ھو‪ ،‬تنھن ڏٺو تہ ھو ائين روئي رھيو آھي ۽ روح ڇڏي ڏنائين‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”سچ ⁠پچ ھي ماڻھو‬ ‫خدا جو فرزند ھو‪.‬‬ ‫‪40‬اتي عورتون بہ پري کان ڏسي رھيون ھيون‪ ،‬جن ۾ مريم مگدليني ۽ مريم ننڍي جيمس جي ما اِ‪ ،‬يوسيس ۽ سلومي ھئي‪.‬‬ ‫( ‪41‬جڏھن ھو گليل ۾ ھو‪ ،‬تڏھن سندس پٺيان ھلڻ لڳو ۽ سندس خدمت ڪيائين )‪.‬۽ ٻيون ڪيتريون ئي عورتون جيڪي ساڻس گڏ يروشلم‬ ‫ڏانھن آيون ھيون‪.‬‬ ‫‪42‬۽ ھاڻي جڏھن شام ٿي وئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو تياري ھو‪ ،‬يعني سبت جي ڏينھن کان اڳ‪.‬‬ ‫‪43‬ارمٿيا جو يوسف‪ ،‬ھڪڙو معزز صلحڪار‪ ،‬جيڪو پڻ خدا جي بادشاھت جو انتظار ڪري رھيو ھو‪ ،‬آيو ۽ دليري ءِ سان پلطس وٽ‬ ‫عيسي جي لش کي گھريائين‪.‬‬ ‫ويو ۽‬ ‫ي‬ ‫‪44‬تڏھن پلطس کي عجب لڳو تہ ھو اڳي ئي مري ويو آھي‪ ،‬سو صوبيدار کي سڏي پڇيائين تہ ڇا ھو اڃا مري ويو آھي؟‬ ‫‪45‬جڏھن ھن کي صوبيدار جي خبر پئي تہ لش يوسف کي ڏنائين‪.‬‬ ‫‪46‬پوِ اھو سھڻو ڪپڙو خريد ڪري کيس ھيٺ لھي‪ ،‬چادر ۾ ويڙھي قبر ۾ رکيائين‪ ،‬جيڪا پٿر مان تري ويئي ھئي‪ ،‬۽ ھڪڙو پٿر قبر‬ ‫ء‬ ‫جي دروازي ڏانھن وڌايائين‪.‬‬ ‫‪47‬مريم مگدليني ۽ يوسيس جي ما اِ مريم ڏٺو جتي کيس دفن ڪيو ويو ھو‪.‬‬

‫‪46‬‬

‫مارڪ جي انجيل‬

‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬جڏھن سبت جو ڏينھن گِري ويو‪ ،‬تڏھن مريم مگدليني‪ ،‬يعقوب جي ما اِ مريم ۽ سلومي‪ ،‬مٺا مصالحا خريد ڪري آيا ھئا‪ ،‬تہ جيئن اچي‬ ‫مٿس عطر ڪن‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ھفتي جي پھرين ڏينھن صبح جو سوير‪ ،‬سج اڀرڻ تي قبر تي آيا‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”اسان کي قبر جي دروازي تان پٿر ڪير ھٽائيندو؟‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو تمام وڏو ھو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن انھن نھاريو تہ ڏٺائون تہ پٿر لڏي ويو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬انھن قبر ۾ گھڙي ڏٺو تہ ھڪڙو جوان ماڻھو ساڄي پاسي ويٺو آھي‪ ،‬جنھن کي ڊگھا اڇا ڪپڙا پيل آھن ‪.‬۽ اھي ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫عيسي ناصري ءِ کي ڳولي رھيا آھيو‪ ،‬جنھن کي صليب تي چاڙھيو ويو ھو ‪.‬ھو ھتي نُ آھي ‪:‬اھو جڳھ ڏسو‬ ‫‪6‬فءقءا ءل لءُا” ‪:‬ڊڄو نُ‪ ،‬اوھين‬ ‫ي‬ ‫جتي انھن کيس رکيو ھو‪.‬‬ ‫‪7‬پر اوھين وڃو ۽ پنھنجي شاگردن ۽ پطرس کي چئو تہ ھو اوھان کان اڳي ئي گليل ڏانھن وڃي رھيو آھي‪ ،‬اتي اوھين کيس ڏسندا‪ ،‬جيئن‬ ‫ھن اوھان کي چيو ھو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو اھي ڊڄي ويا ۽ حيران ٿي ويا ‪:‬انھن ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کي ڪجھہ نہ‬ ‫‪8‬اھي تڪڙو تڪڙو نڪري ويا ۽ قبر مان ڀڄي ويا‬ ‫ء‬ ‫چيو ‪.‬ڇاڪاڻ تُ اھي ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫عيسي ھفتي جي پھرين ڏينھن تي جيئرو ٿي اٿيو‪ ،‬تڏھن ھو پھريون ڀيرو مريم مگدليني کي ظاھر ٿيو‪ ،‬جنھن مان ھن ست‬ ‫‪9‬ھاڻي جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڀوت ڪڍيا ھئا‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ ھو ءِ وڃي انھن کي ٻڌايو جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬جڏھن اھي ماتم ۽ روئي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬جڏھن انھن ٻڌو ھو تہ ھو جيئرو آھي ۽ کيس ڏٺو ويو آھي‪ ،‬تڏھن انھن ايمان نہ آندو‪.‬‬ ‫پوِ ھو انھن مان ٻن کي ٻئي روپ ۾ ڏيکاريو‪ ،‬جيئن اھي ھلندا ويا ۽ ملڪ ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫‪12‬انھي ءِ کان ء‬ ‫‪13‬پوِ اھي ويا ۽ اھا ڳالھہ باقي رھندڙن کي ٻڌايو‪ ،‬نڪي انھن تي اعتبار ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ ھو يارھنن کي ظاھر ٿيو‪ ،‬جڏھن اھي ماني تي ويٺا ھئا‪ ،‬۽ سندن بي ⁠ايماني ءِ ۽ دلين جي سختي ءِ سان کين تاڪيد ڪيائين‪،‬‬ ‫‪14‬ان کان ء‬ ‫پوِ ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ايمان نہ آندو ھو جن کيس جيئرو ٿيڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين سڄي دنيا ۾ وڃو ۽ ھر جاندار کي خوشخبري ءِ جي منادي ڪريو‪.‬‬ ‫‪16‬جيڪو ايمان آڻيندو ۽ بپتسما وٺندو‪ ،‬اھو بچايو ويندو ‪.‬پر جيڪو نُ مڃيندو‪ ،‬ان تي لعنت ڪئي ويندي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اھي نشانيون انھن جي پيروي ڪندا جيڪي ايمان آڻيندا آھن ‪.‬منھنجي نالي تي اھي ڀوتن کي ڪڍندا ‪.‬اھي نئين ٻولي سان ڳالھائيندا؛‬ ‫شيِ پيئندا تہ انھن کي ڪو نقصان نہ پھچندو ‪.‬اھي بيمارن تي ھٿ رکندا‪ ،‬۽ اھي‬ ‫‪18‬اھي نانگن کي کڻندا ‪.‬۽ جيڪڏھن اھي ڪا مئل‬ ‫ء‬ ‫صحتياب ٿي ويندا‪.‬‬ ‫پوِ‪ ،‬ھو آسمان ڏانھن کڄي ويو ۽ خدا جي ساڄي پاسي ويٺو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ خداوند جي انھن سان ڳالھائڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬اھي ٻاھر نڪري ويا ۽ ھر ھنڌ تبليغ ڪيائون‪ ،‬خداوند ساڻن ڪم ڪري رھيو آھي‪ ،‬۽ انھي ءِ ڪلم جي تصديق ڪندي نشانين سان‬ ‫ڪري ٿو ‪.‬آمين‪.‬‬

‫‪47‬‬

‫لوقا جي انجيل‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫لِ ھٿ ۾ ورتو آھي‪ ،‬جن تي اسان ۾ يقين آھي‪،‬‬ ‫‪1‬ڇاڪاڻ ⁠تہ گھڻن ئي انھن ڳالھين جو بيان ڪرڻ ء‬ ‫‪2‬جھڙي ءِ طرح انھن انھن کي اسان جي حوالي ڪيو‪ ،‬جيڪي شروعات کان وٺي شاھد ۽ ڪلم جا خادم ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬مون کي بہ اھو سٺو لڳو‪ ،‬جو مون کي شروع کان وٺي سڀني ڳالھين جي ڪامل سمجھ ھئي‪ ،‬تنھنڪري تو کي ترتيب سان لکان‪ ،‬تمام‬ ‫بھترين ٿيفيلس‪.‬‬ ‫لِ تہ تون انھن ڳالھين جي سچائي ءِ کي ڄاڻين‪ ،‬جن بابت تو کي سيکاريو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪4‬انھي ءِ ء‬ ‫‪5‬يھوديہ جي بادشاھہ ھيروديس جي ڏينھن ۾ ابيا جي دور ۾ زڪريا نالي ھڪڙو ڪاھن ھو ۽ سندس زال ھارون جي ڌيئرن مان ھئي ۽‬ ‫سندس نالو اليشبع ھو‪.‬‬ ‫‪6‬۽ اھي ٻئي خدا جي آڏو سچا ھئا‪ ،‬۽ خداوند جي سڀني حڪمن ۽ حڪمن تي بي ⁠عيب ھلندا ھئا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اليشبع سنڍ ھئي ۽ ھو ٻئي ھاڻي ڏاڍا ست سال ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪7‬انھن کي ڪوبہ اولد ڪونھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ِ ءِلءى ل‬ ‫يِ ِءي لال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪8‬وأءنل هھ لِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫لء لالَء ءِ ء‬ ‫‪9‬پادري ءِ جي دستور موجب‪ ،‬جڏھن ھو خداوند جي ھيڪل ۾ ويندو ھو‪ ،‬تڏھن کيس بخور ٻرائڻو ھو‪.‬‬ ‫سواِ دعا گھري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪10‬ماڻھن جو سڄو ميڙ ٻاڪاري ءِ جي وقت کان‬ ‫ء‬ ‫‪11‬انھي ءِ تي خداوند جو ھڪڙو ملئڪ بخور جي قربان ⁠گاھہ جي ساڄي پاسي بيٺو نِر آيو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن زڪريا ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پريشان ٿي ويو ۽ ڊڄي ويو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تنھنجي دعا ٻڌي وئي آھي ‪.‬۽ تنھنجي زال ايلسبيٿ توکي پٽ ڄمندي ۽ تون‬ ‫‪13‬پر ملئڪ کيس چيو تہ ”ڊڄ نه‪ ،‬زڪريا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس نالو جان رکين‪.‬‬ ‫‪14‬۽ تو کي خوشي ۽ خوشي ٿيندي ‪.‬۽ ڪيترائي سندس جنِ تي خوش ٿيندا‪.‬‬ ‫‪15‬ڇالِ ⁠جو ھو خداوند جي نِر ۾ وڏو ٿيندو‪ ،‬۽ نڪي شراب پيئندو ۽ نڪي مضبوط شراب ‪.‬۽ ھو پاڪ روح سان ڀرجي ويندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيتوڻيڪ پنھنجي ما هِ جي پيٽ مان‪.‬‬ ‫‪16‬۽ بني اسرائيلن مان گھڻا ھو پنھنجي خداوند خدا ڏانھن ڦرندا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ھو الياس جي روح ۽ طاقت سان سندس اڳيان ھلندو‪ ،‬پيِ ڏاڏن جي دلين کي اولد ڏانھن‪ ،‬۽ ناِرمانن کي انصاف جي حڪمت ڏانھن‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫ڦيرايو ‪.‬تيار ڪرڻ لِ ھڪ ماڻھو تيار ڪيو رب جي ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو مان ھڪڙو پوڙھو آھيان‪ ،‬۽ منھنجي زال سالن جي ڄمار ۾ چڱي ءِ‬ ‫‪18‬زڪريا ملئڪ کي چيو تہ ”آ ءِ اھا ڪيئن ڄاڻان؟‬ ‫ء‬ ‫طرح متاثر ٿيل آھي‪.‬‬ ‫‪19‬تنھن تي ملئڪ وراڻيو تہ ”آ ءِ جبرائيل آھيان‪ ،‬جيڪو خدا جي حضور ۾ بيٺو آھيان ‪.‬۽ مون کي موڪليو ويو آھي ته توھان سان‬ ‫ڳالھائڻ لِ‪ ،‬۽ توھان کي اھي خوشخبري ڏيان‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ڏس‪ ،‬تون گونگا رھندين ۽ ڳالھائڻ جي قابل نه رھندين‪ ،‬جيستائين اھي شيون پوريون ٿينديون‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ تون منھنجي ڳالھين تي‬ ‫ايمان نہ آڻيندين‪ ،‬جيڪي پنھنجي موسِ ۾ پوريون ٿينديون‪.‬‬ ‫‪21‬ماڻھو زڪريا جو انتِار ڪرڻ لڳا ۽ حيران ٿي ويا تہ ھو ھيڪل ۾ ايترو گھڻو رھيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن انھن ڏانھن‬ ‫‪22‬جڏھن ھو ٻاھر آيو تہ انھن سان ڳالھائي نہ سگھيو ۽ انھن سمجھيو تہ ھن ھيڪل ۾ ڪا رويا ڏٺي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اشارو ڪيو ۽ گونگو رھيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن جلد ئي سندس خدمت جا ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬ھو پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ ھن جي زال اليشبع ڄائي ۽ پاڻ کي پنج مھينا لڪائي چيائين تہ‬ ‫‪24‬انھن ڏينھن کان ء‬ ‫لِ تہ ماڻھن مان منھنجي بدنامي دور‬ ‫‪25‬اھڙي ءِ طرح خداوند مون سان انھن ڏينھن ۾ ڪيو آھي جڏھن ھن مون ڏانھن نھاريو آھي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫‪26‬ڇھين مھيني ۾ جبرائيل ملئڪ خدا جي طرِان گليل جي ھڪڙي شھر ڏانھن موڪليو ويو‪ ،‬جنھن جو نالو ناصرت ھو‪.‬‬ ‫‪27‬ھڪڙي ڪنواري سان ھڪڙي ماڻھو ءِ سان شادي ڪئي جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬جيڪو دائود جي گھراڻي مان ھو ‪.‬۽ ڪنواري جو‬ ‫نالو مريِ ھو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ ملئڪ وٽس آيو ۽ چيائين تہ ”سلم‪ ،‬تو تي وڏي مھربان آھي‪ ،‬خداوند توسان گڏ آھي‪ ،‬تون عورتن ۾ برڪت وارو آھين‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھن کي ڏٺائين‪ ،‬تڏھن ھن جي ڳالھہ تي پريشان ٿي ويئي ۽ دل ۾ خيال ڪيائين تہ ھي ڪھڙو سلم ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تو کي خدا جو ِضل مليو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ30‬ءقءا ءل ءمنء لال ءم ءلئءَء ” ‪:‬ڊڄ نه‪ ،‬مريِ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬۽ ڏس‪ ،‬تون پنھنجي پيٽ ۾ حامل ٿيندين‪ ،‬۽ ھڪڙو پٽ ڄمندين‪ ،‬۽ ان جو نالو يسوع رکين‪.‬‬ ‫اعلي جو‪ ،‬۽ خداوند خدا کيس سندس پي هِ دائود جو تخت ڏيندو‪.‬‬ ‫‪32‬اھو عِيِ ھوندو‪ ،‬۽ سڏيو ويندو ِرزند‬ ‫ي‬ ‫‪33‬۽ ھو يَقوب جي گھر تي ھميشه لِ راڄ ڪندو ‪.‬۽ ھن جي بادشاھي جو ڪو به خاتمو نه ھوندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ ڪنھن ماڻھو ءِ کي نہ سڃاڻان؟‬ ‫‪34‬پوِ مريِ ملئڪ کي چيو تہ ”اھو ڪيئن ٿيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫شيِ تو مان‬ ‫ڇانو ڪندي‪ ،‬تنھنڪري جيڪا پاڪ‬ ‫‪35‬تنھن تي ملئڪ وراڻيو تہ ”پاڪ روح تو وٽ ايندو ۽ سڀ کان مٿاھين قدرت تو تي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پيدا ٿيندي‪ ،‬تنھن کي خدا جو ِرزند سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ڏس‪ ،‬تنھنجي کزن ايلسبيٿ‪ ،‬پڻ پنھنجي پوڙھائي ۾ ھڪڙو پٽ ڄاتو آھي‪ ،‬۽ اھو ھن کي ڇھون مھينا آھي‪ ،‬جنھن کي بنجر سڏيو ويندو‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪48‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪37‬ڇالِ ⁠جو خدا سان ڪجھ بہ ناممڪن نہ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تنھنجي چوڻ مطابق ٿئي ‪.‬۽ ملئڪ ھن کان روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪38‬مريِ چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬خداوند جي ٻانھي آھي ‪.‬مون ء‬ ‫‪39‬انھن ڏينھن ۾ مريِ اهٿي ۽ تڪڙ ۾ ٽڪري ءِ واري علئقي ۾ يھوداہ جي ھڪڙي شھر ڏانھن ويئي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ زڪريا جي گھر ۾ داخل ٿيو ۽ اليشبع کي سلم ڪيو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن اليشبٿ مريِ جو سلم ٻڌو‪ ،‬ٻار سندس پيٽ ۾ ٽپو ڏنو ‪.‬۽ ايلسبيٿ پاڪ روح سان ڀرجي وئي‪:‬‬ ‫‪42‬۽ ھن وڏي آواز سان ڳالھايو‪ ،‬۽ چيو تہ "تون عورتن ۾ برڪت وارو آھين‪ ،‬۽ برڪت وارو آھي تنھنجي پيٽ جو ميوو‪.‬‬ ‫‪43‬۽ مون کي اھا ڪٿان آئي‪ ،‬منھنجي پالڻھار جي ماِ مون وٽ اچي؟‬ ‫‪44‬ڇالِ ⁠جو جيئن ئي تنھنجي سلم جو آواز منھنجي ڪنن ۾ پيو‪ ،‬تڏھن ٻار منھنجي پيٽ ۾ خوشي ءِ سان ٽپو ڏئي پيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ڳالھين تي عمل ٿيندو‪ ،‬جيڪي کيس خداوند کان ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪45‬۽ برڪت واري آھي اھو جنھن ايمان آندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪46‬مريِ چيو تہ ”منھنجو روح خداوند جي واکاڻ ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ منھنجو روح منھنجي ڇوٽڪاري ڏيندڙ خدا ۾ خوش ٿيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ڏس‪ ،‬ھاڻي کان وٺي سڀ نسل مون کي برڪت وارو‬ ‫‪48‬ڇالِ ⁠جو ھن پنھنجي ٻانھين جي گھٽ ملڪيت کي سمجھيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سڏيندا‪.‬‬ ‫‪49‬ڇالِ ⁠جو جيڪو طاقتور آھي تنھن مون سان وڏا ڪِ ڪيا آھن ‪.‬۽ ھن جو نالو پاڪ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪50‬۽ سندس رحِ انھن تي آھي جيڪي نسل در نسل کانئس ڊڄن ٿا‪.‬‬ ‫‪51‬ھن پنھنجي ھٿ سان طاقت ڏيکاريو آھي ‪.‬ھهن مغرور ماڻھن کي سندن دلين جي تصور ۾ ٽڙي پکڙي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬ھن طاقتورن کي انھن جي سيٽن تان ھيٺ لٿو ۽ انھن کي گھٽ درجو بلند ڪيو‪.‬‬ ‫‪53‬ھن بکايلن کي سٺين شين سان ڀري ڇڏيو آھي ‪.‬۽ اميرن کي خالي ڪري ڇڏيو اٿس‪.‬‬ ‫‪54‬ھن پنھنجي ٻانھي بني اسرائيل کي پنھنجي ٻاجھ جي يادگيري ءِ ۾ ھليو آھي‪.‬‬ ‫‪55‬جيئن ھن اسان جي ابن ڏاڏن‪ ،‬ابراھيِ ۽ سندس نسل سان ھميشہ تائين ڳالھايو‪.‬‬ ‫‪56‬مريِ اٽڪل ٽي مھينا ساڻس گڏ رھي ۽ پنھنجي گھر موٽي آئي‪.‬‬ ‫‪57‬ھاڻي ايلسبيٿ جو پورو وقت اچي ويو آھي ته ھو ءِ جنِ وٺندي ‪.‬۽ ھوِ ھڪ پٽ پيدا ڪيو‪.‬‬ ‫‪58‬۽ سندس پاڙيسرين ۽ سندس مائٽن ٻڌو ته ڪيئن خداوند مٿس وڏو رحِ ڪيو ‪.‬۽ اھي ساڻس گڏ خوش ٿيا‪.‬‬ ‫‪59‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو اٺين ڏينھن تي اھي ٻار جي طھر ڪرڻ لِ آيا ‪.‬۽ ھن کي سندس پي هِ جي نالي پٺيان زڪريا سڏيندا ھئا‪.‬‬ ‫‪60‬تنھن تي سندس ما هِ وراڻيو تہ ”اھو نہ ‪.‬پر ھن کي يوحنا سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪ِ61‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تنھنجي مائٽن مان ڪوبہ ڪونھي جنھن کي ھن نالي سان سڏيو وڃي‪.‬‬ ‫‪62‬پوِ ھنن سندس پي هِ ڏانھن اشارو ڪيو تہ ھو کيس ڪيئن سڏيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪63‬پوِ ھن لکڻ جي ٽيبل گھري ۽ لکيائين تہ ”ھن جو نالو يوحنا آھي ‪.‬۽ اھي سڀ حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪64‬ھن جو وات ِوري طور کوليو ويو‪ ،‬۽ سندس زبان کليل ٿي وئي‪ ،‬۽ ھو ڳالھائيندو ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪65‬۽ انھن جي آس پاس رھندڙ سڀني تي خوف ڇانئجي ويو‪ ،‬۽ اھي سڀ ڳالھيون يھوديہ جي سڄي جبل واري ملڪ ۾ گوڙ ٿي ويون‪.‬‬ ‫‪66‬جن اھي ڳالھيون ٻڌيون تن انھن کي دل ۾ ويھاري چيو تہ ”ھي هِ ڪھڙو ٻار ھوندو !۽ رب جو ھٿ ساڻس گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪67‬ھن جو پي هِ زڪريا پاڪ روح سان ڀرجي ويو ۽ پيشنگوئي ڪندي چيائين تہ‬ ‫‪68‬برڪت وارو رب بني اسرائيل جو خدا ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھن دورو ڪيو ۽ پنھنجي ماڻھن کي ڇڏايو‪،‬‬ ‫لِ ڇوٽڪاري جو ھڪڙو سينگ وڌايو‪.‬‬ ‫‪69‬۽ پنھنجي ٻانھي دائود جي گھر ۾ اسان جي ء‬ ‫‪70‬جيئن ھن پنھنجي پاڪ نبين جي وات مان چيو‪ ،‬جيڪي دنيا جي شروعات کان وٺي آھن‪:‬‬ ‫‪71‬ته اسان کي اسان جي دشمنن کان بچايو وڃي‪ ،‬۽ انھن سڀني جي ھٿن کان جيڪي اسان کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪72‬اسان جي ابن ڏاڏن سان واعدو ڪيل رحمت کي انجام ڏيڻ‪ ،‬۽ سندس مقدس عھد کي ياد ڪرڻ لِ؛‬ ‫‪73‬اھو قسِ جنھن جو قسِ ھن اسان جي پي هِ ابراھيِ ڏانھن کنيو ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ اسين پنھنجي دشمنن جي ھٿن مان ڇوٽڪارو حاصل ڪري سندس بي ⁠خوِي ءِ‬ ‫لِ تہ ھو اسان کي عطا ڪري‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪74‬انھي ءِ ء‬ ‫سان خدمت ڪريون‪،‬‬ ‫‪75‬اسان جي زندگي ءِ جا سڀ ڏينھن ھن جي اڳيان پاڪائي ءِ ۽ سچائي ءِ ۾ رھيا‪.‬‬ ‫‪76‬۽ تون‪ ،‬ٻار‪ ،‬سڏيو ويندو‪ ،‬سڀ کان وڏو نبي‪ ،‬ڇالِ ⁠جو تون خداوند جي منھن جي اڳيان ھلڻ لِ سندس رستا تيار ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪77‬پنھنجي قوم کي انھن جي گناھن جي مَاِي سان نجات جي ڄاڻ ڏيڻ لِ‪،‬‬ ‫‪78‬اسان جي خدا جي نرم رحِ جي ذريَي؛ جنھن جي ذريَي ڏينھن جو بھار اسان جي دوري تي آيو آھي‪،‬‬ ‫‪79‬انھن کي روشني ڏئي جيڪي اونداھين ۽ موت جي ڇانو ۾ ويٺا آھن‪ ،‬اسان جي پيرن کي امن جي واٽ ڏانھن ھدايت ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪80‬۽ اھو ٻار وڏو ٿيندو ويو ۽ روح ۾ مضبوط ٿي ويو‪ ،‬۽ بني اسرائيل ڏانھن پنھنجي ظاھر ٿيڻ جي ڏينھن تائين بيابان ۾ رھيو‪.‬‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ قيصر آگسٽس جو ِرمان جاري ٿيو تہ سڄي ءِ دنيا تي مَصول لڳايو وڃي‪.‬‬ ‫( ‪2‬۽ ھي مَصول پھريون ڀيرو لڳو ڪيو ويو آھي جڏھن سائرنيس شام جو گورنر ھو)‪.‬‬ ‫لِ ويو‪ ،‬ھر ھڪ پنھنجي شھر ڏانھن‪.‬‬ ‫‪3‬۽ سڀڪو مَصول وٺڻ ء‬ ‫‪4‬۽ يوسف پڻ گليل کان‪ ،‬ناصرت جي شھر مان‪ ،‬يھوديہ ۾‪ ،‬داؤد جي شھر ڏانھن ويو‪ ،‬جنھن کي بيت لَِ سڏيو ويندو آھي( ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھو‬ ‫دائود جي گھر ۽ نسب مان ھو)‪:‬‬ ‫‪49‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪5‬مريِ سان گڏ ٽيڪس ادا ڪيو وڃي‪ ،‬جيڪو سندس پياري زال‪ ،‬ٻار سان گڏ وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ائين ئي ٿيو‪ ،‬جڏھن اھي اتي ھئا‪ ،‬اھي ڏينھن پورا ٿي ويا جو ھو ءِ جنِ وٺندي‪.‬‬ ‫لِ ھوٽل ۾ ڪا به گنجائش نه ھئي‪.‬‬ ‫انھن‬ ‫ته‬ ‫‪.‬ڇاڪاڻ‬ ‫‪7‬پوِ ھن پنھنجي پھريتي پٽ کي ڄاتو ۽ کيس ڪپڙن ۾ ويڙھي آھر ۾ رکيائين‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪8‬انھي ءِ ساڳي ءِ علئقي ۾ ريڍار ھئا‪ ،‬جيڪي ٻني ءِ ۾ رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي رات جو پنھنجن رڍن جي سنڀال ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪9‬و ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫الربب ءمنء لال ءم ءلئءَء لءهه ءِي ذءلءَء ل‬ ‫له ءمنء ل‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫الربب ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫لِ‬ ‫‪10‬تنھن تي ملئڪ انھن کي چيو تہ ”ڊڄو نہ‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي وڏي خوشي جي خوشخبري ٻڌايان ٿو‪ ،‬جيڪا سڀني ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندي‪.‬‬ ‫لِ دائود جي شھر ۾ ھڪڙو ڇوٽڪارو ڏيندڙ پيدا ٿيو آھي‪ ،‬جيڪو مسيح خداوند آھي‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالِ ⁠جو اڄ اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫‪12‬۽ اھو اوھان لِ ھڪڙو نشاني آھي ‪.‬توھان ڏسندؤ ته ٻارڙي ڪپڙي ۾ ويڙھيل‪ ،‬آڪري ۾ ليٽيل آھي‪.‬‬ ‫‪13‬اوچتو اوچتو اتي ملئڪ سان گڏ آسماني لشڪر جو ھڪڙو ميڙ خدا جي واکاڻ ڪندي چيو تہ‬ ‫‪14‬خدا جي واکاڻ سڀ کان مٿاھين تي‪ ،‬۽ زمين تي امن‪ ،‬ماڻھن لِ نيڪي‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ملئڪ انھن کان آسمان ڏانھن ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ريڍارن ھڪٻئي کي چيو تہ ”ھلو ھاڻي بيت ⁠لَِ ڏانھن ھلون ۽ ڏسون تہ اھو ڇا‬ ‫ٿيو آھي‪ ،‬جيڪو خداوند ٻڌايو آھي ‪.‬اسان‪.‬‬ ‫‪16‬اھي تڪڙ ۾ آيا ۽ ڏٺائون تہ مريِ‪ ،‬يوسف ۽ ٻار کي آھر ۾ پيل آھي‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن انھن اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن اھي ڳالھيون ٻڌايائون‪ ،‬جيڪي کين ھن ٻار بابت ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ جن اھو ٻڌو سي سڀ حيران ٿي ويا انھن ڳالھين تي جيڪي کين رڍن ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪19‬پر مريِ اھي سڀ ڳالھيون سنڀالي رکي دل ۾ سوچيندي رھي‪.‬‬ ‫لِ جيڪي ٻڌو ۽ ڏٺائون‪ ،‬جيئن کين ٻڌايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ريڍار موٽي آيا‪ ،‬خدا جي واکاڻ ڪندا ۽ ساراھہ ڪندا انھن سڀني شين ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي رکيو ويو‪ ،‬جيڪو انھي ءِ ملئڪ جي پيٽ ۾ ٿيڻ کان اڳ ۾ ئي‬ ‫‪21‬جڏھن ٻار جي طھر ڪرڻ کي اٺ ڏينھن پورا ٿيا تہ سندس نالو‬ ‫ي‬ ‫رکيو ويو ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ کيس خداوند جي‬ ‫‪22‬جڏھن‬ ‫موسي جي شريَت موجب سندس پاڪ ٿيڻ جا ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬تڏھن اھي کيس يروشلِ ۾ وٺي آيا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫آڏو پيش ڪن‪.‬‬ ‫لِ پاڪ سڏبو)‪.‬‬ ‫( ‪23‬جيئن خداوند جي شريَت ۾ لکيل آھي تہ ھر نر جيڪو پيٽ کوليندو‪ ،‬سو خداوند ء‬ ‫لِ تہ ھڪڙو ٻڍو ڪبوتر يا ٻہ ڪبوتر‪.‬‬ ‫لِ جيڪي خداوند جي شريَت ۾ چيو ويو آھي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪24‬۽ انھي ءِ قرباني ءِ ء‬ ‫‪25‬۽ ڏسو‪ ،‬يروشلِ ۾ ھڪڙو ماڻھو رھندو ھو‪ ،‬جنھن جو نالو شمَون ھو ‪.‬۽ اھو ئي ماڻھو عادل ۽ عقيدتمند ھو‪ ،‬جيڪو بني اسرائيل جي‬ ‫تسلي جو انتِار ڪري رھيو ھو ‪:‬۽ پاڪ روح مٿس ھو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ اھو مٿس پاڪ روح جي وسيلي ظاھر ڪيو ويو‪ ،‬تہ ھو موت کي نہ ڏسن‪ ،‬جيستائين ھو خداوند جي مسيح کي نہ ڏسن‪.‬‬ ‫لِ شريَت جي مطابق ڪِ ڪن‪.‬‬ ‫‪27‬ھو پاڪ روح جي وسيلي ھيڪل ۾ آيو ۽ جڏھن ما هِ پي هِ ٻار‬ ‫عيسي کي اندر وٺي آيا تہ انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬پوِ ھن کيس ٻانھن ۾ کنيو ۽ خدا جي واکاڻ ڪري چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪29‬اي خداوند‪ ،‬ھاڻي تون پنھنجي ٻانھي کي سلمتي ءِ سان وڃڻ ڏي‪ ،‬تنھنجي چوڻ موجب‪:‬‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو منھنجي اکين تنھنجي ڇوٽڪاري کي ڏٺو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬جيڪو تو سڀني ماڻھن جي اڳيان تيار ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪32‬ھڪڙو نور غير قومن کي روشن ڪرڻ لِ‪ ،‬۽ تنھنجي قوم بني اسرائيل جو جلل‪.‬‬ ‫‪33‬يوسف ۽ سندس ما هِ انھن ڳالھين تي عجب ۾ پئجي ويا‪ ،‬جيڪي ھن بابت ڪيون ويون آھن‪.‬‬ ‫لِ تيار‬ ‫‪34‬شمَون انھن کي برڪت ڏني ۽ پنھنجي ما هِ مريِ کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬ھي ٻار بني اسرائيل ۾ گھڻن جي زوال ۽ وري جيئرو ٿيڻ ء‬ ‫لِ جنھن جي خلف ڳالھايو ويندو‪.‬‬ ‫آھي ‪.‬۽ ھڪ نشاني ء‬ ‫لِ تہ گھڻن دلين جا خيال پڌرا ٿين‪.‬‬ ‫( ‪35‬ھائو‪ ،‬ھڪڙو تلوار تنھنجي پنھنجي جان ۾ پڻ سوراخ ڪندو‪) ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪36‬ھڪڙي انا ھئي‪ ،‬ھڪڙي نبي ءِ جي‪ ،‬جيڪا اسير جي قبيلي مان پھانويل جي ڌي ءِ ھئي‪ ،‬جيڪا وڏي ڄمار جي ھئي‪ ،‬۽ پنھنجي‬ ‫ڪنواري ءِ کان ست سال ھڪ مڙس سان گڏ رھي ھئي‪.‬‬ ‫‪37‬ھي ءِ اٽڪل چاليھہ ورھين جي بيواھ ھئي‪ ،‬جيڪا ھيڪل مان نڪتي‪ ،‬پر ڏينھن رات روزن ۽ دعائن سان خدا جي عبادت ڪندي ھئي‪.‬‬ ‫‪38‬تنھن تي ھو ءِ انھي ءِ ئي مھل ۾ اچي خداوند جو شڪر ادا ڪيو ۽ انھن سڀني کي سندس بابت ٻڌايو جيڪي يروشلِ ۾ ڇوٽڪاري جا‬ ‫منتِر ھئا‪.‬‬ ‫‪39‬جڏھن اھي سڀيئي ڪِ خداوند جي شريَت موجب ڪري چڪا‪ ،‬تڏھن گليل ڏانھن موٽي پنھنجي شھر ناصرت ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ٻار وڏو ٿيندو ويو ۽ روح ۾ مضبوط‪ ،‬ڏاھپ سان ڀرجي ويو‪ ،‬۽ خدا جو ِضل مٿس ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬ھاڻي سندس ما هِ پي هِ ھر سال عيد ِصح تي يروشلِ ڏانھن ويندا ھئا‪.‬‬ ‫‪42‬جڏھن ھو ٻارھن سالن جو ٿيو تہ اھي عيد جي رسِ موجب يروشلِ ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫عيسي يروشلِ ۾ رھيو ‪.‬۽ يوسف ۽ سندس ما هِ کي ان جي خبر نه ھئي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن اھي ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬جڏھن ھو موٽي آيا تہ ٻار‬ ‫ي‬ ‫‪44‬پر انھن سمجھيو تہ ھو انھي ءِ ميڙ ۾ ھو‪ ،‬سو ھڪ ڏينھن جو سفر ڪيائون ‪.‬۽ انھن کيس پنھنجن مائٽن ۽ واقفڪارن ۾ ڳولھيو‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن ھن کي نہ لڌو‪ ،‬تڏھن کيس ڳوليندي وري يروشلِ ڏانھن موٽيا‪.‬‬ ‫پوِ ھنن کيس ھيڪل ۾ ڏٺائون‪ ،‬جيڪي ڊاڪٽرن جي وچ ۾ ويٺا آھن ۽ انھن کي ٻڌن ٿا ۽ کانئن سوال‬ ‫‪46‬پوِ ائين ٿيو جو ٽن ڏينھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫پڇن ٿا‪.‬‬ ‫‪47‬جن ھن کي ٻڌو سي سڀ سندس سمجھہ ۽ جواب تي حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪48‬جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ حيران ٿي ويا‪،‬۽ سندس ما هِ کيس چيو تہ ”پٽ‪ ،‬تو اسان سان ائين ڇو ڪيو؟ ڏس‪ ،‬تنھنجو پي هِ ۽ مون تو کي ڏک‬ ‫۾ ڳولھيو آھي‪.‬‬ ‫‪50‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪49‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين مون کي ڪيئن ڳولي رھيا ھئا؟ ڇا توھان کي خبر نه آھي ته مون کي پنھنجي پيِ جي ڪاروبار بابت‬ ‫ھجڻ گھرجي؟‬ ‫‪50‬۽ اھي سمجھي نہ سگھيا آھن جيڪي ھن انھن کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪51‬پوِ ھو انھن سان گڏ ھيٺ لھي ناصرت ۾ آيو ۽ انھن جي تابع رھيو‪ ،‬پر سندس ما هِ اھي سڀ ڳالھيون دل ۾ رکيون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪52‬عيسي ڏاھپ ۽ قدآوري ءِ ۾ وڌندو ويو ۽ خدا ۽ ماڻھو ءِ جي رضامندي ءِ ۾‪.‬‬ ‫ي‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬ھاڻي ٽائبريئس سيزر جي حڪومت جي پندرھين سال ۾‪ ،‬پونٽيئس پلطس يھوديہ جو گورنر‪ ،‬ھيروديس گليل جو گورنر‪ ،‬سندس ڀا هِ ِلپس‬ ‫اتوريا ۽ ٽراڪونائٽس جي علئقي جو گورنر ۽ ليسانياس ابيليني جو حاڪِ ھو‪.‬‬ ‫‪2‬حنا ۽ قائفا سردار ڪاھن ھئا‪ ،‬تڏھن خدا جو ڪلم رڻ ⁠پٽ ۾ يوحنا پٽ زڪريا ڏانھن پھتو‪.‬‬ ‫لِ گناھن جي مَاِي ورتي وڃي‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ ھو اردن جي ڀر واري سڄي ملڪ ۾ پھتو ۽ تبليغ ڪندو رھيو تہ ”توبھہ جي بپتسما وٺڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬جيئن يسَياہ نبي ءِ جي ڪلم جي ڪتاب ۾ لکيل آھي تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ ڪندڙ جو آواز‪” ،‬خداوند جي واٽ تيار ڪريو‪ ،‬سندس رستا‬ ‫سڌو ڪريو‪.‬‬ ‫‪5‬ھر وادي ڀرجي ويندي‪ ،‬۽ ھر جبل ۽ ٽڪريِ کي ھيٺ ڪيو ويندو ‪.‬۽ ٽڙيل سڌا ڪيا ويندا‪ ،‬۽ اونڌا رستا سڌا ڪيا ويندا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ سڀ ماڻھو خدا جي ڇوٽڪاري کي ڏسندا‪.‬‬ ‫لِ نڪتيون آھن‪” ،‬اي نانگ جا نسل‪ ،‬ڪنھن اوھان کي خبردار ڪيو آھي تہ‬ ‫‪7‬پوِ ھن انھي ءِ ميڙ کي چيو‪ ،‬جيڪي ھن کان بپتسما وٺڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اوھان کي اچڻ واري غضب کان ڀڄي وڃو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي‬ ‫‪8‬تنھنڪري توبھہ جي لئق ميوا ڪڍو‪ ،‬۽ پنھنجي اندر ۾ چوڻ شروع نہ ڪريو‪" ،‬اسان جو پي هِ ابراھيِ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻار پيدا ڪرڻ جي قابل آھي‪.‬‬ ‫ٻڌايان ٿو تہ خدا انھن پٿرن مان ابراھيِ ء‬ ‫‪9‬۽ ھاڻي پڻ وڻن جي پاڙن تي ڪھاڙو رکيل آھي ‪:‬تنھنڪري ھر ھڪڙو وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو ڪٽيو ويندو ۽ باھ ۾ اڇليو‬ ‫ويندو‪.‬‬ ‫”پوِ ڇا ڪريون؟‬ ‫تہ‬ ‫پڇيو‬ ‫کانئس‬ ‫‪10‬ماڻھن‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جنھن وٽ ٻه ڪپڙا آھن‪ ،‬سو انھي ءِ کي ڏئي جنھن وٽ ھڪڙو بہ نہ آھي ‪.‬۽ جنھن وٽ ماني آھي‪ ،‬سو به‬ ‫ائين ئي ڪري‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ مَصول وٺڻ وارا بہ بپتسما وٺڻ آيا ۽ چيائون تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ13‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جنھن کي مقرر ڪيو ويو آھي‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ نه گھرو‪.‬‬ ‫‪14‬تنھن تي سپاھين بہ انھي ءِ کان پڇيو تہ ”ڇا ڪريون؟ ِءقءا ءل لءهه” ‪:‬ڪنھن تي ظلِ نه ڪجو‪ ،‬نڪي ڪنھن تي ڪوڙو الزام لڳايو ‪.‬۽‬ ‫پنھنجي اجرت تي راضي رھو‪.‬‬ ‫‪15‬۽ جيئن ماڻھن کي اميد ھئي‪ ،‬۽ سڀ ماڻھو پنھنجي دلين ۾ يوحنا بابت سوچي رھيا ھئا‪ ،‬ڇا اھو مسيح آھي يا نه‪.‬‬ ‫‪16‬يوحنا انھن سڀني کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيان ٿو ‪.‬پر ھڪ مون کان وڌيڪ طاقتور اچي رھيو آھي‪ ،‬جنھن‬ ‫جي بوٽن جي ڪڙي مان لھڻ جي لئق نه آھيان ‪:‬ھو توھان کي پاڪ روح ۽ باھه سان بپتسما ڏيندو‪.‬‬ ‫‪17‬جنھن جو پنو ھن جي ھٿ ۾ ھوندو‪ ،‬۽ ھو پنھنجي ِرش کي چڱي ءِ طرح صاف ڪندو‪ ،‬۽ ڪڻڪ گڏ ڪري پنھنجي گج ۾ آڻيندو ‪.‬پر‬ ‫ڀاڄي ءِ کي ھو باھه سان ساڙي ڇڏيندو‪ ،‬جنھن کي نه وسارڻو پوندو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ٻيون ڪيتريون ئي ڳالھيون ھن پنھنجي نصيَت ۾ ماڻھن کي ٻڌايون‪.‬‬ ‫‪19‬پر ھيروديس‪ ،‬جيڪو پنھنجي ڀا هِ ِلپس جي زال ھيرودياس جي ڪري‪ ،‬۽ انھن سڀني بڇڙن ڪمن جي ڪري‪ ،‬جيڪي ھيروديس ڪيا‬ ‫ھئا‪ ،‬تنھن کي ملمت ڪيائين‪.‬‬ ‫يَي کي جيل ۾ بند ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫ھن‬ ‫‪20‬انھي ءِ سڀ کان پھريائين‬ ‫ي‬ ‫عيسي بہ بپتسما ورتي ۽ دعا گھري آسمان کولي ويو‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن سڀني ماڻھن بپتسما ورتي‪ ،‬تڏھن ائين ٿيو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪22‬۽ پاڪ روح ڪبوتر وانگر جسماني شڪل ۾ مٿس لٿو ۽ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنھن چيو تہ ”تون منھنجو پيارو ِرزند آھين ‪.‬‬ ‫مان تو ۾ خوش آھيان‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ اٽڪل ٽيھہ ورھين جو ٿيو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ھيلي جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪23‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪24‬متات پٽ ھو لوي جو‪ ،‬جيڪو ملئڪ پٽ جو‪ ،‬جيڪو ينا پٽ جو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪،‬‬ ‫‪25‬جيڪو متٿياس جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو عاموس جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو نَِ جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ايسلي پٽ جو‪ ،‬جيڪو ناگ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪ 26‬ءماتء پ ء‬ ‫اس جو پهٽ‪ ،‬سمي پهٽ يهوسف جو‪ ،‬جيڪو يھوداہ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫اس‪ ،‬ءمت ء ءتيء ء‬ ‫هٽ ءمت ء ءتيء ء‬ ‫ه‬ ‫‪27‬يهوانا پهٽ يوحنا جو‪ ،‬جيڪو پهٽ ريسا جو‪ ،‬جيڪو زوروابيل پٽ جو‪ ،‬جيڪو سلتي ايل پٽ جو‪ ،‬جيڪو نيري جو‪،‬‬ ‫‪ 28‬ءم ءل ءِي پٽ‪ ،‬جيڪو عدي پٽ جو‪ ،‬جيڪو قهسام پٽ جو‪ ،‬جيڪو ايلمودام پٽ جو‪ ،‬جيڪو ير جو پٽ‪،‬‬ ‫‪29‬جوس پٽ يوسي جو‪ ،‬جيڪو اليزير پٽ جو‪ ،‬يوريِ پٽ متات جو‪ ،‬جيڪو لوي جو پٽ‪،‬‬ ‫‪30‬جيڪو شمَون پٽ يھوداہ جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو يوسف جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو يونان جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو الياقيِ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪31‬مل پهٽ ءملء جو‪ ،‬جو پهٽ مينان جو‪ ،‬جو پٽ متتا جو‪ ،‬جيڪو ناٿن پٽ جو‪ ،‬جيڪو دائود جو پٽ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سى پ ه‬ ‫سون جو‪،‬‬ ‫عوبءزء ‪ ،‬جو په ء‬ ‫عوبءدء ه‬ ‫هٽ ه‬ ‫عوبءدء‪ ،‬ه‬ ‫سلمون جو‪ ،‬جو پٽ نء ه‬ ‫ٽ بوعز جو‪ ،‬جو پٽ ء‬ ‫‪32‬يء ء‬ ‫‪33‬جو اميناداب پٽ ارم جو‪ ،‬جيڪو اصروم پٽ جو‪ ،‬جيڪو ِارس پٽ يھوداہ جو‪ ،‬جيڪو يھوداہ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪34‬جو يَقوب جو پٽ‪ ،‬اسَاق پٽ جو‪ ،‬جيڪو ابراھيِ جو‪ ،‬جيڪو تارا پٽ جو‪ ،‬جيڪو نخور جو‪،‬‬ ‫‪35‬جيڪو ساروچ پٽ رگاؤ جو‪ ،‬جيڪو ِلڪ پٽ جو‪ ،‬جيڪو حبر پٽ جو‪ ،‬جيڪو سال جو‪،‬‬ ‫‪51‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪36‬جيڪو قينان جو پٽ ھو‪ ،‬جيڪو ارِڪسد پٽ جو‪ ،‬جيڪو سيِ پٽ جو‪ ،‬جيڪو نوح پٽ جو‪ ،‬جيڪو لمڪ جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫‪37‬مٿوسل پٽ حنوڪ جو‪ ،‬جيڪو يرد پٽ يارد جو‪ ،‬جيڪو ملليل پٽ قينان جو‪،‬‬ ‫‪38‬جو پٽ انوس جو‪ ،‬جيڪو سٿ جو پٽ‪ ،‬جيڪو آدم جو پٽ‪ ،‬جيڪو خدا جو پٽ ھو‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬عيسي پاڪ روح سان ڀريل ھو‪ ،‬اردن کان موٽي آيو ۽ روح جي ھدايت سان کيس بيابان ۾ آندو ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬چاليھن ڏينھن تائين شيطان جي آزمائش ۾ رھڻ ‪.‬۽ انھن ڏينھن ۾ ھن ڪجھه به نه کاڌو ‪:‬۽ جڏھن اھي ختِ ٿي ويا‪ ،‬ھن کان پوِ بکيو‪.‬‬ ‫‪3‬شيطان چيس تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو ِرزند آھين تہ ھن پٿر کي حڪِ ڪر تہ ان کي ماني بڻايو وڃي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”لکيل آھي تہ ’ماڻھو رڳو ماني ءِ سان جيئرو نہ رھندو‪ ،‬پر خدا جي ھر ڳالھہ سان‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪5‬۽ شيطان کيس ھڪڙي مٿاھين جبل تي وٺي ويو ۽ ھڪڙي وقت ۾ دنيا جي سڀني بادشاھن کي ڏيکاريائين‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو مون کي ڏنو ويو آھي ‪.‬۽ جنھن کي ڏيندس ان کي‪.‬‬ ‫‪6‬شيطان چيس تہ ”آ ءِ تو کي ھي سڀ اختيار ڏيندس ۽ انھن جو شان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬تنھنڪري جيڪڏھن تون منھنجي عبادت ڪندين تہ سڀ تنھنجو ھوندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا جي عبادت ڪر ۽ رڳو سندس‬ ‫‪8‬عيسي جواب ڏنو تہ ”اي شيطان‪ ،‬منھنجي پٺيان ھل‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ئي عبادت ڪر‪.‬‬ ‫‪9‬ھو کيس يروشلِ ۾ وٺي آيو ۽ ھيڪل جي چوٽي ءِ تي بيھاري چيائينس تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو ِرزند آھين تہ ھتان پاڻ کي ھيٺ ڪر‪.‬‬ ‫تولِ سنڀاليندو‪،‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو لکيل آھي تہ ”ھو پنھنجن ملئڪن کي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ اھي اوھان کي پنھنجن ھٿن ۾ کڻندا‪ ،‬متان ڪنھن وقت تنھنجو پير پٿر تي ڪري‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”چڱو آھي تہ ”تون خداوند پنھنجي خدا کي نہ آزمائي‪.‬‬ ‫‪12‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ کانئس ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن شيطان ھر آزمائش کي ختِ ڪري ڇڏيو‪ ،‬تڏھن ھو ھڪڙي وقت ء‬ ‫‪14‬پوِ‬ ‫عيسي پاڪ روح جي طاقت سان گليل ڏانھن موٽيو ۽ چوڌاري سڄي علئقي ۾ سندس نالي پکڙجي وئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪15‬۽ ھو انھن جي عبادت ⁠خانن ۾ تَليِ ڏيندو ھو‪ ،‬جنھن کي سڀني جي واکاڻ ھئي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ھو ناصرت ۾ آيو‪ ،‬جتي ھن جي پرورش ڪئي ھئي‪ ،‬۽ جيئن سندس دستور ھو‪ ،‬سو سبت جي ڏينھن عبادت ⁠خاني ۾ ويو ۽ پڙھڻ‬ ‫ء‬ ‫لِ اٿي بيٺو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ ملي جتي لکيل ھو‪.‬‬ ‫اھا‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫تہ‬ ‫کوليو‬ ‫ڪتاب‬ ‫ھن‬ ‫جڏھن‬ ‫‪.‬۽‬ ‫ويو‬ ‫ڏنو‬ ‫ڪتاب‬ ‫جو‬ ‫ِ‬ ‫نبي‬ ‫يسَياہ‬ ‫کيس‬ ‫‪17‬۽‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن مون کي مسح ڪيو آھي تہ جيئن غريبن کي خوشخبري ٻڌايان ‪.‬ھن مون کي موڪليو‬ ‫‪18‬خداوند جو روح مون تي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪،‬‬ ‫لِ‪ ،‬زخمين کي آزاد ڪرڻ ء‬ ‫آھي ته ٽٽل دلين کي شفا ڏيان‪ ،‬قيدين کي ڇوٽڪارو ڏيان‪ ،‬۽ انڌن کي بصارت جي بَالي ءِ ء‬ ‫‪19‬خداوند جي قابل قبول سال جي تبليغ ڪرڻ لِ‪.‬‬ ‫‪20‬ھن ڪتاب بند ڪري وري وزير کي ڏنو ۽ ويھي رھيو ‪.‬۽ جيڪي يھودي عبادت ⁠خاني ۾ ھئا‪ ،‬تن سڀني جون نِرون مٿس ھيون‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ھو انھن کي چوڻ لڳو تہ ”اڄ ڏينھن اھو ڪلم اوھان جي ڪنن ۾ پورو ٿيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ف ءعلء لي ءه؟‬ ‫‪22‬سڀيئي ھن جي شاھدي ڏنائين‪ ،‬۽ عجب ۾ پئجي ويا‪ ،‬جيڪي سندس وات مان نڪرندا آھن ‪ِ.‬ءقءا ءل ‪ :‬ءھَءا ھ ءهو يهو ه‬ ‫س ه‬ ‫‪23‬تنھن تي ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين مون کي ھي چوڻي ضرور چوندا تہ ”طبيب‪ ،‬پاڻ کي شفا ڪر ‪:‬جيڪو ڪجھہ اسان ڪفرناحوم‬ ‫۾ ٻڌو آھي سو ھتي پنھنجي ملڪ ۾ بہ ڪريو‪.‬‬ ‫‪24‬ھن چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ نبي پنھنجي ملڪ ۾ قبول نہ ٿو ٿئي‪.‬‬ ‫‪25‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ الياس جي ڏينھن ۾ اسرائيل ۾ ڪيتريون ئي رن ⁠زالون ھيون‪ ،‬جڏھن آسمان ٽي سال ڇھن مھينا بند‬ ‫رھيو‪ ،‬جڏھن سڄي ملڪ ۾ ڏڪار پيو‪.‬‬ ‫سواِ صيدا جي شھر سرپتا ڏانھن‪ ،‬ھڪڙي عورت ڏانھن‪ ،‬جيڪا رن ⁠زال ھئي‪.‬‬ ‫‪26‬پر انھن مان ڪنھن ڏانھن الياس نہ موڪليو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬اليزيس نبي ءِ جي زماني ۾ بني اسرائيل ۾ ڪيترائي ڪوڙھہ جا مريض ھئا ‪.‬۽ انھن مان ڪو به صاف نه ڪيو ويو‪ ،‬نَمان شامي کي‬ ‫بچايو‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن عبادت ⁠خاني ۾ اھي سڀيئي اھي ڳالھيون ٻڌي ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويا‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو کيس‬ ‫‪29‬پوِ اهٿيو ۽ کيس شھر مان ڪڍي اهن ٽڪري ءِ جي ڪنڌي ءِ ڏانھن وٺي ويو‪ ،‬جنھن تي سندن شھر ٺاھيو ويو ھو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ھيٺاھون ڪري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪30‬پر ھو انھن جي وچ مان لنگھي پنھنجي واٽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ ھو گليل جي شھر ڪفرناحوم ۾ آيو ۽ کين سبت جي ڏينھن تَليِ ڏنائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو سندس ڪلم قدرت سان ھو‪.‬‬ ‫ويا‪،‬‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫تي‬ ‫تَليِ‬ ‫جي‬ ‫ھن‬ ‫‪32‬اھي‬ ‫ء‬ ‫‪33‬عبادت ⁠خاني ۾ ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن کي ڀوت ڀوت ھو ۽ وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو ھو تہ‬ ‫‪34‬چوڻ لڳو‪ ،‬اسان کي اڪيلو ڇڏي ڏيو ‪.‬اي عيسى ناصري‪ ،‬اسان کي تو سان ڇا ڪرڻو آھي؟ ڇا تون اسان کي تباھه ڪرڻ آيو آھين؟‬ ‫مان توکي سڃاڻان ٿو تون ڪير آھين ‪.‬خدا جي پاڪ ذات‪.‬‬ ‫عيسي کيس ڇڙٻ ڏيندي چيو تہ ”چپ رھ‪ ،‬ھن مان نڪري وڃ ‪.‬۽ جڏھن شيطان کيس وچ ۾ اڇلئي ڇڏيو ھو‪ ،‬تڏھن ھو کانئس‬ ‫‪35‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ٻاھر نڪري آيو‪ ،‬۽ کيس ايَا هِ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪36‬اھي سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ پاڻ ۾ ڳالھائڻ لڳا تہ ”ھي ڪھڙي ڳالھ آھي !ڇاڪاڻ ته ھو اختيار ۽ طاقت سان ناپاڪ روحن کي حڪِ‬ ‫ڏئي ٿو‪ ،‬۽ اھي ٻاھر نڪرندا آھن‪.‬‬ ‫‪37‬۽ سندس سخاوت سڄي ملڪ جي ھر ھنڌ ۾ پکڙجي وئي‪.‬‬

‫‪52‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫لِ طلب‬ ‫⁠خاني مان اٿيو ۽ شمَون جي گھر ويو ‪.‬شمَون جي زال جي ما هِ سخت بخار ۾ ورتل ھئي ‪.‬۽ انھن کيس ھن ء‬

‫‪38‬پوِ ھو عبادت‬ ‫ء‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪39‬پوِ ھو ھن جي مٿان بيٺو ۽ بخار کي ڇنڻ لڳو ‪.‬۽ اھو ھن کي ڇڏي ويو ‪:‬۽ اھو ِوري طور تي اٿيو ۽ انھن جي خدمت ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬جڏھن سج لھي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن جيڪي مختلف بيمارين جا بيمار ھئا‪ ،‬سي سڀ وٽس وٺي آيا ‪.‬۽ ھن انھن مان ھر ھڪ تي پنھنجا ھٿ‬ ‫رکيا ۽ انھن کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪41‬۽ ڪيترن ئي ماڻھن مان ڀوت پڻ نڪري آيا ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”تون مسيح خدا جو ِرزند آھين ‪.‬۽ ھن انھن کي ڌڪاريو ۽‬ ‫کين ڳالھائڻ کان منع ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي خبر ھئي تہ اھو مسيح آھي‪.‬‬ ‫‪42‬جڏھن ڏينھن ٿيو تڏھن ھو اتان روانو ٿي ھڪڙي ويران ھنڌ ڏانھن ويو ۽ ماڻھن کيس ڳولي لڌو ۽ وٽس آيا ۽ کيس ٽڪايو تہ متان ھو‬ ‫انھن کان ھليو نہ وڃي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ِ ِءلى اأ لر ء‬ ‫‪ِ43‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءمنءَءلءهه ِءي البادءشءاعء الَء ءِ ءيِ ِءي اأ لر ء‬ ‫‪44‬۽ گليل جي عبادت ⁠خانن ۾ تبليغ ڪئي‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫لِ مٿس دٻجي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو گنيسرت ڍنڍ جي ڪناري تي بيٺو‪،‬‬ ‫‪1‬پوِ ائين ٿيو تہ جيئن ماڻھو خدا جو ڪلم ٻڌائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪2‬ھن ڍنڍ جي ڪناري تي ٻه ٻيڙيون بيٺيون ڏٺيون‪ ،‬پر ماڇي انھن مان نڪري پنھنجا ڄار ڌوئي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ ھو ھڪڙي ٻيڙي ءِ ۾ ويو‪ ،‬جيڪا شمَون جي ھئي‪ ،‬۽ کيس دعا گھريائين تہ ھو زمين مان ٿورڙو اڇلئي ‪.‬۽ ھو ويھي رھيو‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫ٻيڙي ءِ مان ماڻھن کي سيکارڻ لڳو‪.‬‬ ‫لِ وجھو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھو ڳالھائڻ ڇڏي ويو‪ ،‬تڏھن شمَون کي چيائين تہ ”اوھين اونھين ڏانھن ھليو ۽ پنھنجا جال وھڻ ء‬ ‫‪5‬تنھن تي شمَون وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان سڄي رات مَنت ڪئي آھي‪ ،‬پر ڪجھہ بہ ڪونھي ورتو آھي‪ ،‬پر تنھنجي چوڻ تي آ ءِ ڄار‬ ‫وجھي ڇڏيندس‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھنن اھو ڪِ ڪيو‪ ،‬تڏھن انھن مڇرن جو ھڪڙو وڏو ميڙ وجھي ڇڏيو ۽ سندن ڄار ڀڃي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ انھن پنھنجن ساٿين کي‪ ،‬جيڪي ٻي ٻيڙي ءِ ۾ ھئا‪ ،‬اشارا ڏنائون تہ اچن ۽ سندن مدد ڪن ‪.‬۽ اھي آيا‪ ،‬۽ ٻئي ٻيڙيون ڀريون‪ ،‬ايتري قدر‬ ‫ء‬ ‫جو اھي ٻڏڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو مان ھڪڙو گنھگار‬ ‫عيسي جي گوڏن تي ڪري پيو ۽ چيائين تہ ”مون وٽان ھليو وڃ‬ ‫‪8‬شمَون پطرس جڏھن اھو ڏٺو تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ماڻھو آھيان‪ ،‬اي خداوند‪.‬‬ ‫‪9‬ڇالِ ⁠جو ھو حيران ٿي ويو ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي انھن مڇين جي ڍير تي‪ ،‬جن کي ھنن ورتو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي شمَون کي چيو تہ ”ڊڄ نه ‪.‬ھاڻي‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح زبدي ءِ جا پٽ يَقوب ۽ يوحنا بہ ھئا‪ ،‬جيڪي شمَون جا شريڪ ھئا ‪.‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫توھان ماڻھن کي پڪڙيندؤ‪.‬‬ ‫‪11‬۽ جڏھن اھي پنھنجا ٻيڙيون زمين تي لھي آيا‪ ،‬تڏھن اھي سڀيئي ڇڏي ويا ۽ سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫عيسي کي منھن تي ڪري پيو ۽ منٿ ڪري‬ ‫‪12‬جڏھن ھو ڪنھن شھر ۾ ھو تہ ڏٺائين ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مرِ جو مريض‪ ،‬جنھن‬ ‫ي‬ ‫چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون گھرين تہ مون کي پاڪ صاف ڪري سگھين ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬تنھن تي ھن پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھي چيو تہ ”آ ءِ ڪندس ‪:‬تون پاڪ صاف ٿي هِ ‪.‬۽ ھڪدم ڪوڙھه جو مرِ ھن کان‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫لِ پيش ڪر‪ ،‬جيئن‬ ‫‪14‬تنھن تي ھن کيس تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ء‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬پر وڃ ۽ پاڻ کي ڪاھن کي ڏيکار ۽ پنھنجي پاڪائي ءِ ء‬ ‫لِ شاھدي ھجي‪.‬‬ ‫موسي جي حڪِ موجب‪ ،‬انھن ء‬ ‫ي‬ ‫لِ گڏ ٿيا ۽ کيس پنھنجين بيمارين مان شفا ملي‪.‬‬ ‫پوِ به اوترو ئي ھن جي سڄي دنيا ۾ مشھوري ٿيندي ويئي‪ ،‬۽ وڏا ميڙ ٻڌڻ ء‬ ‫‪15‬پر ء‬ ‫‪16‬پوِ ھو رڻ ⁠پٽ ۾ وڃي دعا گھريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ھڪڙي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو تَليِ ڏيئي رھيو ھو تہ اتي ِريسي ۽ شريَت جا عالِ بيٺا ھئا‪ ،‬جيڪي گليل‪ ،‬يھوديہ ۽ يروشلِ جي ھر‬ ‫لِ موجود ھو‪.‬‬ ‫شھر مان آيا ھئا‪ ،‬۽ خداوند جي قدرت ‪.‬انھن کي شفا ڏيڻ ء‬ ‫لِ‬ ‫‪18‬۽ ڏسو‪ ،‬ماڻھو ھڪڙي ماڻھو ءِ کي بستري تي کڻي آيا‪ ،‬جنھن کي ِالج سان کنيو ويو ھو‪ ،‬۽ ھن کي اندر آڻڻ ۽ سندس اڳيان ويھارڻ ء‬ ‫وسيل ڳولي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي کي اندر وٺي اچن‪ ،‬تڏھن گھر جي ڇت تي چڙھي کيس تختي ءِ تان‬ ‫طرح‬ ‫ِ‬ ‫ڪھڙي‬ ‫ڪري‬ ‫جي‬ ‫ميڙ‬ ‫تہ‬ ‫سگھيا‬ ‫‪19‬جڏھن اھي لھي نہ‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي سامھون بيٺيون‪.‬‬ ‫ھيٺ لھي ڇڏيائون ۽‬ ‫ي‬ ‫‪20‬جڏھن ھن سندن ايمان ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن کي چيائين تہ ”اي ماڻھو‪ ،‬تنھنجا گناھہ بخشيا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي شريَت جا عالِ ۽ ِريسي بَث ڪرڻ لڳا تہ ”ھي ڪير آھي جيڪو ڪفر ٿو چوي؟ گناھن کي ڪير مَاف ڪري سگھي ٿو‪،‬‬ ‫سواِ خدا جي؟‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن جون ڳالھيون سمجھي ويو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھان جي دلين ۾ ڪھڙو سبب آھي؟‬ ‫‪22‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪23‬ڇا آسان آھي‪ ،‬اھو چوڻ‪ ،‬تنھنجا گناھ مَاف ڪيا وڃن ‪.‬يا چئجي‪ ،‬اٿي ۽ ھلڻ لِ؟‬ ‫لِ توھان کي خبر پوي تہ ابن ⁠آدم کي زمين تي گناھہ مَاف ڪرڻ جي طاقت آھي‪( ،‬ھن ِالج جي مريض کي چيو تہ )آ ءِ‬ ‫‪24‬پر انھي ءِ ء‬ ‫تو کي چوان ٿو تہ اهٿ‪ ،‬پنھنجو کٽولو کڻ ۽ پنھنجي گھر وڃ‪.‬‬ ‫جاِ تي ويٺو ھو تنھن کي کنيو ۽ خدا جي واکاڻ ڪندي پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪25‬ھو ھڪدم انھن جي اڳيان اهٿيو ۽ جنھن ء‬ ‫‪26‬اھي سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳا ۽ خوف سان ڀرجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اسان اڄ ڏينھن عجيب شيون ڏٺيون آھن‪.‬‬

‫‪53‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫پوِ ھو ھليو ويو ۽ ڏٺائين ھڪڙو مَصول وٺندڙ‪ ،‬جنھن جو نالو لوي آھي‪ ،‬جنھن کي مَصول جي رسي ءِ تي ويٺو‬ ‫‪27‬انھن ڳالھين کان ء‬ ‫آھي‪ ،‬تنھن کي چيائين تہ ”منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ ھو سڀ ڇڏي‪ ،‬اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ لوي ھن کي پنھنجي گھر ۾ ھڪڙي وڏي دعوت ڏني‪ ،‬۽ مَصول وٺندڙن ۽ ٻين جو ھڪڙو وڏو ميڙ ھو‪ ،‬جيڪو انھن سان گڏ ويٺو‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪30‬پر سندن شريَت جا عالِ ۽ ِريسي سندس شاگردن تي گاريون ڏيڻ لڳا تہ ”اوھين مَصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ ڇو ٿا کائو ۽‬ ‫پيئو؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪي تندرست آھن تن کي طبيب جي ضرورت نہ آھي ‪.‬پر اھي جيڪي بيمار آھن‪.‬‬ ‫‪31‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ سڏيو آھيان‪.‬‬ ‫‪32‬آ ءِ نيڪن کي نہ بلڪ گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫”يَي جا شاگرد ڇو روزا رکن ٿا ۽ دعائون ٿا گھرن ۽ ساڳي ءِ طرح ِريسين جا شاگرد ڇو ٿا؟ پر تنھنجو کائو‬ ‫‪33‬تنھن تي انھن وراڻيو تہ‬ ‫ي‬ ‫۽ پيئو؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ34‬ءقءا ءل لهه ” ‪:‬ڇا اوھين ڪنوار جي ٻارن کي روزا رکي سگھو ٿا‪ ،‬جڏھن گھوٽ ساڻن ھجي؟‬ ‫‪35‬پر اهھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن گھوٽ انھن کان کسبو ۽ انھن ڏينھن ۾ اھي روزا رکندا‪.‬‬ ‫پوِ ٻنھي‬ ‫ته‬ ‫۾‪،‬‬ ‫صورت‬ ‫ٻي‬ ‫‪.‬جيڪڏھن‬ ‫آھي‬ ‫رکندو‬ ‫نه‬ ‫‪36‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال بہ ٻڌايو ‪.‬ڪو به ماڻھو پراڻي ڪپڙي جو ھڪ ٽڪرو‬ ‫ء‬ ‫کي نئون کرايه ڏئي ٿو‪ ،‬۽ جيڪو ٽڪرو نئين مان ڪڍيو ويو آھي‪ ،‬اھو پراڻي سان متفق نه آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ ڪوبہ ماڻھو نئين شراب پراڻي بوتلن ۾ نہ ٿو رکي ‪.‬ٻي صورت ۾ نئين شراب جون بوتلون ڦاٽي پونديون ۽ ڦٽي وينديون ۽ بوتلون ناس‬ ‫ٿي وينديون‪.‬‬ ‫‪38‬پر نئين شراب کي نئين بوتلن ۾ رکڻ گھرجي ‪.‬۽ ٻئي مَفوظ آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو چوي ٿو تہ ”پراڻو شراب‬ ‫‪39‬ڪوبہ ماڻھو پراڻو شراب پيئندو آھي جيڪو ِوري طور نئين جي خواھش نہ ڪندو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫بھتر آھي‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫پوِ ٻئي سبت جي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو اءنء جي ٻني ءِ مان لنگھيو ‪.‬۽ سندس شاگرد اءنء جا ڪءنء پٽي کايا ۽ پنھنجن ھٿن ۾ رڱڻ‬ ‫‪1‬پھرين کان ء‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫‪2‬تنھن تي ڪن ِريسين کين چيو تہ ”اوھين اھو ڇو ٿا ڪريو جيڪو سبت جي ڏينھن ڪرڻ جائز نہ آھي؟‬ ‫‪3‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھان ايترو نہ پڙھيو آھي ڇا‪ ،‬جڏھن دائود پاڻ کي بکيو ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن ڇا ڪيو ھو؟‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ ويو‪ ،‬۽ ظاھر جي ماني کڻي کائي ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا تن کي بہ ڏنائين ‪.‬جنھن کي کائڻ جائز نه آھي پر رڳو‬ ‫لِ؟‬ ‫پادرين ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ت الَء ءِ ءيِ‪.‬‬ ‫س لب ء‬ ‫‪ِ5‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬إءن ابلنه ءعلى ء‬ ‫‪6‬ٻئي سبت جي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو عبادت ⁠خاني ۾ ويو ۽ تَليِ ڏيڻ لڳو‪ ،‬اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ساڄو ھٿ سڪي ويو ھو‪.‬‬ ‫‪7‬شريَت جا عالِ ۽ ِريسي کيس ڏسندا رھيا تہ ڇا ھو سبت جي ڏينھن شفا ڏيندو ‪.‬ته جيئن مٿس ڪو الزام پئجي سگھي‪.‬‬ ‫‪8‬پر ھن انھن جي سوچن کي ڄاڻي ورتو ۽ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي جنھن جو سڪل ھٿ ھو‪ ،‬تنھن کي چيائين تہ ”اٿ ۽ وچ ۾ بيھي بيھہ ‪.‬۽ ھو‬ ‫اٿي بيٺو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءِ توھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ‪.‬ڇا سبت جي ڏينھن تي چڱائي ڪرڻ جائز آھي يا برائي؟ زندگي‬ ‫‪9‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫بچائڻ لِ‪ ،‬يا ان کي تباھه ڪرڻ لِ؟‬ ‫‪10‬۽ انھن سڀني ڏانھن چوڌاري نھاري‪ ،‬ماڻھوِ کي چيو تہ‪ ،‬پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪر ‪.‬۽ ھن ائين ئي ڪيو ‪:‬۽ ھن جو ھٿ ٻئي وانگر مڪمل‬ ‫بَال ٿيو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ اھي چريو سان ڀرجي ويا ‪.‬۽ ھڪ ٻئي سان ڳالھايو ته اھي يسوع سان ڇا ڪري سگھن ٿا‪.‬‬ ‫لِ ٻاھر جبل تي ويو ۽ سڄي رات خدا کان دعا گھرندو رھيو‪.‬‬ ‫‪12‬انھن ڏينھن ۾ ائين ٿيو جو ھو دعا گھرڻ ء‬ ‫‪13‬جڏھن ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ انھن مان ٻارھن کي چونڊيو‪ ،‬جن کي ھن رسول ڪري بہ سڏيو‪.‬‬ ‫‪14‬شمَون (جنھن کي ھن پطرس جو نالو پڻ ڏنو )۽ سندس ڀا هِ اندرياس‪ ،‬جيمس ۽ يوحنا‪ِ ،‬لپس ۽ بارٿلميو‪،‬‬ ‫‪15‬متي ۽ توماس‪ ،‬يَقوب پٽ الفيئس ۽ شمَون جنھن کي زيلوٽس سڏيندا آھن‪.‬‬ ‫‪16‬۽ يھوداہ يَقوب جو ڀا هِ ۽ يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬جيڪو پڻ غدار ھو‪.‬‬ ‫‪17‬ھو انھن سان گڏ ھيٺ لھي آيو ۽ ميدان ۾ بيٺو‪ ،‬سندس شاگردن جي ميڙ ۽ ماڻھن جو ھڪڙو وڏو ميڙ سڄي يھوديہ ۽ يروشلِ ۽ صور ۽‬ ‫لِ آيا ھئا ‪.‬۽ انھن جي بيمارين کان شفا حاصل ڪرڻ لِ؛‬ ‫صيدا جي سامونڊي ڪناري کان‪ ،‬جيڪي ھن کي ٻڌڻ ء‬ ‫‪18‬جن کي ڀوت ڀوتن کان ويڙھيل ھئا‪ ،‬تن کي شفا ملي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن مان نيڪي نڪتي ۽ انھن سڀني کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪19‬سڀني ميڙ کيس ھٿ لئڻ جي ڪوشش ڪئي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ِ‪ ،‬أءنلَء لء هِ لِ ءمنء ل‬ ‫لء‪.‬‬ ‫ِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪ِ20‬ءقءا ءل لء هِ لِ ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪:‬ڇالِ ⁠جو اوھين‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين ڍاڪا ٿيندا ‪.‬سڀاڳا آھيو اوھين جيڪي ھاڻي روئن ٿا‬ ‫‪21‬سڀاڳا آھيو اوھين جيڪي ھاڻي بکايل آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کلندا‪.‬‬ ‫‪22‬سڀاڳا آھيو اوھين‪ ،‬جڏھن ماڻھو اوھان کان نفرت ڪندا‪ ،‬۽ جڏھن اوھان کي پنھنجي جماعت کان جدا ڪندا‪ ،‬اوھان کي ملمت ڪندا‪ ،‬۽‬ ‫اوھان جو نالو ابن ⁠آدم جي خاطر‪ ،‬بڇڙو ڪري ڇڏيندا‪.‬‬

‫‪54‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫ڇالِ‬ ‫⁠جو ڏس‪ ،‬اوھان جو اجر آسمان ۾ وڏو آھي‪،‬‬ ‫ء‬

‫⁠جو اھڙي ءِ طرح سندن‬

‫ڇالِ‬ ‫‪23‬انھي ءِ ڏينھن تي خوش ٿيو ۽ خوشي ءِ ۾ ٽپو ڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ابن ڏاڏن نبين سان ڪيو ھو‪.‬‬ ‫لِ جيڪي دولتمند آھيو !ڇو ته توھان کي تسلي ملي آھي‪.‬‬ ‫‪24‬پر اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫لِ جيڪي ڀريل آھيو !ڇاڪاڻ ته توھان کي بک لڳندي ‪.‬اِسوس آھي توھان تي جيڪي ھاڻ کلندا آھن !‬ ‫‪25‬اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين ماتِ ڪندا ۽ روئندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬جڏھن سڀ ماڻھو توھان جي چڱي ءِ طرح ڳالھائيندا !ائين ئي سندن ابن ڏاڏن ڪوڙن نبين سان ڪيو‪.‬‬ ‫‪26‬مصيبت آھي توھان ء‬ ‫‪27‬پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬انھن سان چڱائي ڪريو جيڪي اوھان کان نفرت ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪28‬انھن کي برڪت ڏيو جيڪي توھان کي لَنت ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن لِ دعا ڪريو جيڪي توھان کي استَمال ڪرڻ جي باوجود‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جيڪو تو کي ھڪڙي ڳل تي ڌڪ ڏئي‪ ،‬تنھن کي ٻيو پڻ پيش ڪر ‪.‬۽ جيڪو تنھنجي چادر کسي ٿو تنھن کي بہ منع ڪر تنھنجو‬ ‫ڪوٽ کڻڻ کان‪.‬‬ ‫‪30‬ھر ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڏيو جيڪو تو کان گھري ‪.‬۽ جيڪو توھان جو سامان کڻي وڃي ٿو انھن کان ٻيھر نه پڇو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ جيئن توھان چاھيو ٿا تہ ماڻھو اوھان سان ڪن‪ ،‬تيئن اوھين بہ انھن سان ڪريو‪.‬‬ ‫پوِ اوھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟‬ ‫‪32‬ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اوھين انھن سان پيار ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان پيار ڪن ٿا‪ ،‬تہ ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو گنھگار بہ انھن سان پيار ڪن ٿا جيڪي انھن سان پيار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬۽ جيڪڏھن اوھين انھن سان چڱائي ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان چڱائي ڪن ٿا‪ ،‬توھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟ گنھگار به ائين ئي‬ ‫ڪندا آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو گنھگار بہ‬ ‫‪34‬۽ جيڪڏھن اوھين انھن کي قرِ ڏيو جن کان توھان وٺڻ جي اميد رکون ٿا‪ ،‬توھان جو ڪھڙو شڪر آھي؟‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جيئن وري گھڻو حاصل ڪن‪.‬‬ ‫گنھگارن کي قرِ ڏيندا آھن‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪35‬پر اوھين پنھنجن دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬۽ چڱا ڪِ ڪريو‪ ،‬۽ قرِ ڏيو‪ ،‬ٻيھر ڪنھن شيِ جي اميد نه رکو ‪.‬۽ توھان جو اجر وڏو‬ ‫لِ مھربان آھي‪.‬‬ ‫اعلي جا ٻار‪،‬‬ ‫ھوندو‪ ،‬۽ توھان ھوندؤ‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ناشڪر ۽ برائي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪36‬تنھنڪري اوھين ٻاجھارو ٿيو‪ ،‬جيئن اوھان جو پي هِ بہ مھربان آھي‪.‬‬ ‫‪ِ37‬يصلو نه ڪريو‪ ،‬۽ اوھان کي انصاف نه ڪيو ويندو ‪:‬مَمت نه ڪريو‪ ،‬۽ اوھان کي مجرم نه ڪيو ويندو ‪:‬مَاف ڪريو‪ ،‬۽ توھان کي‬ ‫مَاف ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو جنھن‬ ‫‪38‬ڏيو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬سٺي ماپ‪ ،‬ھيٺ دٻايو‪ ،‬۽ گڏجي ڇڪيو‪ ،‬۽ ڊوڙندو‪ ،‬ماڻھو توھان جي ڳچيِ ۾ ڏيندا‬ ‫ء‬ ‫ماپي سان توھان ملندا آھيو‪ ،‬اھا ئي وري اوھان کي ماپي ويندي‪.‬‬ ‫‪39‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ”ڇا انڌو انڌي کي اڳواڻي ڪري سگھي ٿو؟ ڇا اھي ٻئي ڳچي ءِ ۾ نه پوندا؟‬ ‫‪40‬شاگرد پنھنجي مالڪ کان مٿاھين نہ آھي‪ ،‬پر جيڪو ڪامل آھي سو پنھنجي استاد وانگر ھوندو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ تون ڇو ٿو ڏسين اھو ٿلھو جيڪو تنھنجي ڀا هِ جي اک ۾ آھي‪ ،‬پر انھي ءِ شَاع کي نہ ٿو سمجھين جيڪو تنھنجي ئي اک ۾ آھي؟‬ ‫‪42‬پوِ تون پنھنجي ڀا هِ کي ڪيئن ٿو چئي سگھين تہ ”ڀا هِ‪ ،‬مون کي تنھنجي اک ۾ موجود ٿلھي ڪڍڻ ڏي‪ ،‬جڏھن تون پاڻ ئي پنھنجي اک‬ ‫ء‬ ‫پوِ صاف ڏسندين ته پنھنجي ڀا هِ جي اک مان ڪھڙي ءِ‬ ‫۾ موجود شَاع کي نہ ڏسندين؟ تون مناِق‪ ،‬پھريائين پنھنجي اک مان شَاع ڪڍي‪ ،‬ء‬ ‫کي ٻاھر ڪڍندين‪.‬‬ ‫‪43‬ڇالِ ⁠جو سٺو وڻ خراب ميوو نٿو ڏئي ‪.‬نه ئي خراب وڻ سٺو ميوو آڻيندو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو ماڻھو ڪنارن مان انجير گڏ نہ ٿا ڪن ۽ نڪي ڪنن جي‬ ‫‪44‬ڇالِ ⁠جو ھر ڪنھن وڻ کي پنھنجي ميوي مان سڃاڻي ٿو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٻوٽي مان انگور گڏ ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪45‬ھڪڙو سٺو ماڻھو پنھنجي دل جي سٺي خزاني مان اھو ڪڍي ٿو جيڪو سٺو آھي ‪.‬۽ ھڪڙو بڇڙو ماڻھو پنھنجي دل جي بڇڙي‬ ‫خزاني مان اھو ڪڍي ٿو جيڪو بڇڙو آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ دل جي گھڻائي مان سندس وات ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ اوھين مون کي ڇو ٿا سڏيو‪ ،‬خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬۽ اھي ڳالھيون نه ٿا ڪريو جيڪي مان چوان ٿو؟‬ ‫‪47‬جيڪو بہ مون وٽ ايندو ۽ منھنجون ڳالھيون ٻڌي انھن تي عمل ڪندو تہ آ ءِ اوھان کي ڏيکاريندس تہ ھو ڪنھن جھڙو آھي‪.‬‬ ‫‪48‬اھو انھي ءِ ماڻھو ءِ وانگر آھي جنھن ھڪڙو گھر ٺاھيو‪ ،‬۽ کوھ کوٽائي‪ ،‬پٿر تي بنياد وڌو‪ ،‬۽ جڏھن ٻوڏ آئي‪ ،‬ته ندي ءِ انھي ءِ گھر کي‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو پٿر تي ٻڌل ھو‪. .‬‬ ‫زور سان ڌڪو ڏنو‪ ،‬۽ ان کي ڊگھي نه سگھيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪49‬پر جيڪو ٻڌي ٿو پر نٿو ڪري‪ ،‬سو انھي ءِ ماڻھو ءِ وانگر آھي جنھن بي بنياد زمين تي گھر ٺاھيو ‪.‬جنھن جي خلف وھڪرو زوردار‬ ‫ڌڪ ھنيو ۽ ھڪدم ڪري پيو ‪.‬۽ ان گھر جي تباھي وڏي ھئي‪.‬‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو ماڻھن جي سامھون پنھنجون سڀ ڳالھيون ختِ ڪري ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫لِ تيار ھو‪.‬‬ ‫‪2‬صوبيدار جو ھڪڙو نوڪر‪ ،‬جيڪو ھن کي پيارو ھو‪ ،‬سو بيمار ٿي مرڻ ء‬ ‫عيسي بابت ٻڌو تڏھن يھودين جي بزرگن کي ھن ڏانھن موڪليائين تہ منٿ ڪري تہ اچي پنھنجي نوڪر کي شفا ڏي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫لِ ھي هِ ڪِ ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫اھي‬ ‫‪4‬جڏھن‬ ‫عيسي وٽ آيا‪ ،‬تڏھن ھڪدم کيس منٿ ڪيائون تہ ”اھو انھي ءِ لئق آھي‪ ،‬جنھن ء‬ ‫ي‬ ‫لِ عبادت ⁠خانو ٺاھيو آھي‪.‬‬ ‫‪5‬ڇالِ ⁠جو ھن کي اسان جي قوم سان پيار آھي ۽ ھن اسان ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن سان گڏ ھليو ‪.‬۽ جڏھن ھو گھر کان گھڻو پري نہ ھو‪ ،‬تڏھن صوبيدار ھن ڏانھن دوست موڪليا‪ ،‬جن کي چيائين تہ ”اي‬ ‫‪6‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ انھي ءِ لئق نہ آھيان جو تون منھنجي ڇت ھيٺان داخل ٿئين‪.‬‬ ‫خداوند‪ ،‬پاڻ کي تڪليف نہ ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬تنھنڪري مون پاڻ کي تو وٽ اچڻ جي لئق نہ سمجھيو‪ ،‬پر ھڪ لفظ چئو تہ منھنجو نوڪر چڱو ڀلو ٿي ويندو‪.‬‬

‫‪55‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪8‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ بہ ھڪڙو ماڻھو آھيان جيڪو اختياري ءِ ھيٺ رکيو ويو آھي‪ ،‬۽ منھنجي ھيٺان سپاھي آھن‪ ،‬۽ مان ھڪڙي کي چوان ٿو‬ ‫ء‬ ‫تہ وڃ‪ ،‬تہ ھو وڃي ٿو ‪.‬۽ ٻئي کي‪ ،‬اچو‪ ،‬۽ ھو اچي ٿو ‪.‬۽ منھنجي نوڪر کي‪ ،‬ھي ڪر‪ ،‬۽ ھو اھو ڪري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن عجب ۾ پئجي ويو ۽ گھمندي ڦري ماڻھن کي چيائين تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ مون کي ايڏو‬ ‫‪9‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫وڏو ايمان ڪونھي‪ ،‬جو بني اسرائيل ۾ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪي موڪليا ويا ھئا‪ ،‬سي گھر موٽي آيا‪ ،‬جن نوڪر کي چڱو ڀلو ڏٺو‪ ،‬جيڪو بيمار ھو‪.‬‬ ‫پوِ ھو نين نالي شھر ۾ ويو ‪.‬۽ سندس ڪيترائي شاگرد ساڻس گڏ ويا ۽ ڪيترائي ماڻھو‪.‬‬ ‫‪11‬ٻئي ڏينھن ء‬ ‫‪12‬جڏھن ھو شھر جي دروازي جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن اتي ھڪڙو مئل ماڻھو ءِ کي کنيو ويو‪ ،‬جيڪو پنھنجي ما هِ جو اڪيلو پٽ ھو ۽ ھو ءِ‬ ‫بيواھ ھئي‪ ،‬۽ شھر جا گھڻا ماڻھو ساڻس گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن خداوند ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن کيس مٿس رحِ آيو ۽ چيائين تہ ”رو هِ نہ‪.‬‬ ‫پوِ جيڪي کيس پاليا ھئا سي بيھي رھيا ‪.‬۽ ھن چيو ته نوجوان ماڻھو‪ ،‬مان توکي چوان ٿو‪ ،‬اٿ‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ ھو آيو ۽ انھي ءِ بيئر کي ڇھيو‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوِ جيڪو مئل ھو سو اٿي بيٺو ۽ ڳالھائڻ لڳو ‪.‬۽ کيس سندس ما هِ حوالي ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ِ‪ ،‬ءوقا ءل ِءلى لء تجل َء ءل ءمنء الَء ءِ ءيِ ‪.‬۽‪ ،‬ته خدا پنھنجي قوم جو دورو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ16‬ءقءا ءل ءما ِءي اأ لر ء‬ ‫‪17‬ھن جي باري ۾ اھو اِواہ سڄي يھوديہ ۾ پکڙجي ويو ۽ چوڌاري سڄي علئقي ۾‪.‬‬ ‫‪18‬يوحنا جي شاگردن کيس انھن سڀني ڳالھين بابت ٻڌايو‪.‬‬ ‫عيسي ڏانھن موڪليائين تہ ”جنھن کي اچڻو آھي اھو تون ئي آھين ڇا؟ يا اسان‬ ‫‪19‬يوحنا پنھنجي شاگردن مان ٻن کي پاڻ وٽ سڏي کين‬ ‫ي‬ ‫کي ٻيو ڳولي رھيا آھيون؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو تون ئي آھين‬ ‫‪20‬جڏھن اھي ماڻھو وٽس آيا‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”يوحنا بپتسما ڏيڻ واري اسان کي تو وٽ موڪليو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪو اچڻ وارو آھي؟ يا اسان کي ٻيو ڳولي رھيا آھيون؟‬ ‫‪21‬۽ انھي ءِ ئي گھڙي ءِ ۾ ھن انھن جي ڪيترن ئي بيمارين‪ ،‬آِتن ۽ ڀوتن کان شفا ڏني ‪.‬۽ ڪيترن ئي انڌن کي اکيون ڏنيون‪.‬‬ ‫ٻڌاِ جيڪي تو ڏٺو ۽ ٻڌو آھي ‪.‬ڪيئن انڌا ڏسن ٿا‪ ،‬منڊا ھلن ٿا‪ ،‬ڪوڙھہ وارا پاڪ‬ ‫‪22‬تڏھن‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”وڃو ۽ يوحنا کي ء‬ ‫ي‬ ‫صاف ٿين ٿا‪ ،‬ٻوڙا ٻڌن ٿا‪ ،‬مئل جيئرا ٿي وڃن ٿا‪ ،‬غريبن کي خوشخبري ٻڌائي وڃي ٿي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ سڀاڳو آھي اھو‪ ،‬جيڪو مون ۾ ناراِ نه ٿيندو‪.‬‬ ‫يَي بابت چوڻ شروع ڪيو تہ ”اوھين بيابان ۾ ڇا ڏسڻ ويا ھئا؟ وا ءِ سان لڏندڙ‬ ‫سان‬ ‫‪24‬جڏھن يوحنا جا قاصد ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ھن ماڻھن‬ ‫ي‬ ‫ھڪ ريڊ؟‬ ‫لِ ويا ھئا؟ ھڪڙو ماڻھو نرم لباس ۾ ڪپڙا؟ ڏس‪ ،‬جيڪي خوبصورت پوشاڪ وارا آھن‪ ،‬۽ خوشي ءِ سان رھن ٿا‪،‬‬ ‫ڏسڻ‬ ‫ڇا‬ ‫اوھين‬ ‫‪25‬پر‬ ‫ء‬ ‫سي بادشاھن جي درٻار ۾ آھن‪.‬‬ ‫لِ ويا ھئا؟ ھڪ نبي؟ ھا‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬۽ ھڪ نبي کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫لِ تيار ڪري‪.‬‬ ‫‪27‬ھي هِ اھو آھي‪ ،‬جنھن بابت لکيل آھي تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ پنھنجو پيغمبر توکان اڳي موڪليان ٿو‪ ،‬جيڪو تنھنجو رستو تو ء‬ ‫يَي بپتسما ڏيڻ واري کان وڌيڪ ڪوبہ نبي ڪونھي‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪي عورتن مان پيدا ٿيا آھن تن ۾ ي‬ ‫جيڪو خدا جي بادشاھت ۾ سڀني کان ننڍو آھي سو کانئس وڏو آھي‪.‬‬ ‫يَي جي بپتسما وٺي خدا کي سچار بڻايو‪.‬‬ ‫‪29‬سڀني ماڻھن جن ھن کي ٻڌو ۽ مَصول وٺندڙن ي‬ ‫‪30‬پر ِريسين ۽ عالمن خدا جي انھي ءِ صلح کي رد ڪري ڇڏيو‪ ،‬جيڪو خدا جي پنھنجي خلف ھو‪ ،‬تنھنڪري ھن کان بپتسما نہ ورتي‪.‬‬ ‫الربب ‪ِ:‬ءإء لن لءهه ءم ءع اللَءينء يءجل َءلهونء ؟ ۽ اھي ڪھڙا آھن؟‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل ل‬ ‫لِ وڄايو آھي‪ ،‬پر اوھان ناچ نہ ڪيو آھي ‪.‬‬ ‫اوھان‬ ‫”اسان‬ ‫تہ‬ ‫ٿا‬ ‫چون‬ ‫سڏي‬ ‫کي‬ ‫ھڪٻئي‬ ‫ويھي‬ ‫۾‬ ‫بازار‬ ‫جيڪي‬ ‫آھن‬ ‫وانگر‬ ‫ٻارن‬ ‫انھن‬ ‫‪32‬اھي‬ ‫ء‬ ‫اسان توھان تي ماتِ ڪيو آھي‪ ،‬۽ توھان نه روئي آھي‪.‬‬ ‫‪33‬ڇالِ ⁠جو يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو نہ ماني کائي ۽ نڪي مئي پيئندو آيو ‪.‬۽ اوھين چئو ٿا ته ھن کي شيطان آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬ابن ⁠آدم کائيندو پيئندو آيو آھي ‪.‬۽ اوھين چئو ٿا ته ڏسو ھڪڙو پيٽيو ۽ شرابي آھي‪ ،‬مَصول وٺندڙن ۽ گنھگارن جو دوست!‬ ‫‪35‬پر ڏاھپ سندس سڀني ٻارن جي حق ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ھو ِريسي جي گھر ويو ۽ اچي ماني کائڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪36‬تنھن تي ِريسين مان ھڪڙي چاھيو تہ ھو ساڻس گڏ کائين ء‬ ‫عيسي ِريسي جي گھر ماني تي ويٺو آھي‪ ،‬تڏھن عطر جو عطر جو‬ ‫تہ‬ ‫‪37‬پوِ ڏسو‪ ،‬شھر ۾ ھڪڙي گنھگار عورت‪ ،‬جڏھن اھا خبر پئي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫صندوق کڻي آئي‪.‬‬ ‫‪38‬پوِ ھن جي پيرن تي بيھي روئي روئي روئي‪ ،‬سندس پير ڳوڙھن سان ڌوئي‪ ،‬مٿي جي وارن سان اهگھيائين‪ ،‬سندس پير چميائين ۽ مٿن‬ ‫ء‬ ‫عطر مکيائين‪.‬‬ ‫‪39‬جڏھن انھي ءِ ِريسي جنھن کيس دعوت ڏني ھئي‪ ،‬تنھن اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن دل ۾ چوڻ لڳو تہ ”جيڪڏھن ھي ماڻھو نبي ھجي ھا‪ ،‬ھا تہ خبر‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ءِ گنھگار آھي‪.‬‬ ‫پوي ھا تہ ھي ءِ عورت ڪير ۽ ڪھڙي ريت آھي‪ ،‬جيڪا ھن کي ڇھي ٿي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”شمَون‪ ،‬مون کي تو سان ڪجھہ چوڻو آھي ‪.‬۽ چيائين‪” ،‬ماستر‪ ،‬چئو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪41‬اتي ھڪڙو قرضدار ھو‪ ،‬جنھن جا ٻه قرضدار ھئا ‪:‬ھڪڙي تي پنجاھ سؤ سينس ۽ ٻئي تي پنجاھہ‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ نہ ھو‪ ،‬تڏھن ھن انھن ٻنھي کي صاف صاف مَاف ڪري ڇڏيو ‪.‬تنھن ڪري مون کي ٻڌايو ته انھن مان‬ ‫‪42‬جڏھن وٽن ڏيڻ ء‬ ‫ڪير ھن کي تمام گھڻو پيار ڪندو؟‬ ‫‪43‬شمَون وراڻيو تہ ”آ ءِ سمجھان ٿو تہ اھو ئي آھي‪ ،‬جنھن کي ھن تمام گھڻو مَاف ڪيو آھي ‪ِ.‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تو صَيح ِيصلو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪44‬تنھن تي ھو انھي ءِ عورت ڏانھن موٽيو ۽ شمَون کي چيائين تہ ”ھن عورت کي ڏسين ٿو؟ مان تنھنجي گھر ۾ داخل ٿيس‪ ،‬تو مون کي‬ ‫لِ پاڻي نه ڏنو‪ ،‬پر ھن منھنجا پير ڳوڙھن سان ڌوئي‪ ،‬۽ مٿي جي وارن سان ڌوئي‪.‬‬ ‫پيرن ء‬ ‫‪45‬تو مون کي ڪو چميون نه ڏنيون‪ ،‬پر ھن عورت جڏھن کان آ ءِ اندر آيو آھيان‪ ،‬منھنجي پيرن کي چمڻ کان باز نہ آيو آھي‪.‬‬ ‫‪46‬منھنجي مٿي تي تو تيل نه لڳايو آھي‪ ،‬پر ھن عورت منھنجي پيرن تي عطر لڳايو آھي‪.‬‬ ‫‪56‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪47‬تنھنڪري آ ءِ تو کي ٻڌايان ٿو تہ ھن جا گناھ‪ ،‬جيڪي گھڻا آھن‪ ،‬بخشيا ويا آھن ‪.‬ڇاڪاڻ ته ھو ءِ تمام گھڻو پيار ڪندي ھئي ‪:‬پر جنھن‬ ‫کي ٿورڙي مَاِي ملي ٿي‪ ،‬سو ئي ٿورڙي پيار ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪ِ48‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تنھنجا گناھ مَاف ڪيا ويا‪.‬‬ ‫‪49‬پوِ جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويٺا ھئا سي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھي ڪير آھي جيڪو گناھن کي بہ بخشي ٿو؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ50‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تنھنجي ايمان تو کي بچايو آھي ‪.‬امن ۾ وڃ‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫پوِ ائين ٿيو جو ھو ھر شھر ۽ ڳوٺ ۾ وڃي خدا جي بادشاھت جي خوشخبري ٻڌائيندو ۽ ٻڌائيندو رھيو ۽ ٻارھن شاگرد ساڻس گڏ‬ ‫‪1‬ان کان ء‬ ‫ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ڪي عورتون‪ ،‬جيڪي ڀوتن ۽ بيمارين کان ڇٽي ڇٽيون ھيون‪ ،‬جن کي مريِ مگدليني سڏيندا ھئا‪ ،‬جن مان ست ڀوت نڪتا‪.‬‬ ‫‪3‬۽ يوانا‪ ،‬جيڪا چوزا ھيروديس جي نوڪر جي زال ھئي‪ ،‬سوزانا ۽ ٻيا ڪيترائي‪ ،‬جيڪي پنھنجي مال مان سندس خدمت ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ڪيترائي ماڻھو اچي گڏ ٿيا ۽ ھر شھر مان وٽس آيا‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙو مثال ڏنو تہ‬ ‫لِ ٻاھر نڪتو‪ ،‬۽ جيئن ٻج پوکيائين تہ ڪي رستي جي ڪناري تي ڪريا ‪.‬۽ ان کي لتاڙيو ويو‪ ،‬۽ ھوا جا پکي ان کي‬ ‫‪5‬ھڪڙو ٻج پوکڻ ء‬ ‫کائي ويا‪.‬‬ ‫‪6‬۽ ڪي پٿر تي ڪريا ‪.‬۽ جيئن ئي اڀريو‪ ،‬اھو سڪي ويو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ان ۾ نمي جي کوٽ ھئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ‪.‬۽ ان سان گڏ ڪانڊيرا اڀريا‪ ،‬۽ ان کي دٻائي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ٻيا چڱي زمين تي ڪريا‪ ،‬۽ اڀريا ۽ ‪100‬ڀيرا ميوو پيدا ڪيو ‪.‬جڏھن ھن اھي ڳالھيون ڪيون تہ رڙ ڪري چيائين تہ ”جنھن کي‬ ‫ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪9‬تنھن تي سندس شاگردن کانئس پڇيو تہ ”ھي مثال ڪھڙو ٿي سگھي ٿو؟‬ ‫‪ِ10‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬توھان کي ڏنو ويو آھي ته خدا جي بادشاھت جا اسرار‪ ،‬پر ٻين کي مثالن ۾؛ ته جيئن ھو ڏسن ته نه ڏسن ۽ ٻڌڻ سان سمجھي‬ ‫نه سگھن‪.‬‬ ‫‪11‬ھاڻي مثال ھي آھي تہ ٻج خدا جو ڪلم آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ شيطان اچي ٿو‪ ،‬۽ لفظ کي انھن جي دلين مان ڪڍي ٿو‪ ،‬متان اھي ايمان‬ ‫‪12‬اهھي آھن جيڪي رستي جي پاسي ۾ آھن جيڪي ٻڌن ٿا‬ ‫ء‬ ‫آڻين ۽ بچايو وڃي‪.‬‬ ‫لِ ايمان‬ ‫‪13‬اھي پٿر تي اھي آھن‪ ،‬جيڪي ٻڌن ٿا‪ ،‬خوشيِ سان ڪلم قبول ڪن ٿا ‪.‬۽ انھن جو ڪو به جڙ نه آھي‪ ،‬جيڪي ٿوري وقت ء‬ ‫آڻين ٿا‪ ،‬۽ آزمائش جي وقت ڀڄي وڃن ٿا‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جيڪي ڪنڊن جي وچ ۾ ڪرندا آھن‪ ،‬اھي اھي آھن‪ ،‬جيڪي ٻڌندا آھن‪ ،‬نڪرندا آھن‪ ،‬۽ خيالت‪ ،‬دولت ۽ ھن زندگي جي آسائشن‬ ‫سان دٻجي ويندا آھن‪ ،‬۽ ڪامل ميوو نه آڻيندا آھن‪.‬‬ ‫‪15‬پر سٺي زمين تي اھي آھن‪ ،‬جيڪي سچائي ءِ ۽ نيڪ دل سان ڪلم ٻڌي‪ ،‬ان تي عمل ڪن ٿا ۽ صبر سان ميوو ڏين ٿا‪.‬‬ ‫ٿانو سان ڍڪي‪ ،‬يا پلنگ ھيٺان رکي ‪.‬پر اهن کي ڏياٽي ءِ تي رکي ٿو‪ ،‬ته جيئن اندر‬ ‫‪16‬ڪوبہ ماڻھو‪ ،‬جڏھن ھو شمع روشن ڪري‪ ،‬اهن کي ء‬ ‫گھڙي روشني ڏسي‪.‬‬ ‫شيِ لڪائي‪ ،‬جيڪا مَلوم نه ٿئي ۽ نڪي ٻاھر اچي‪.‬‬ ‫شيِ ڳجھي نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬نڪي ڪا‬ ‫‪17‬ڇالِ ⁠جو ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو جنھن وٽ آھي تنھن کي ڏنو ويندو ‪.‬۽ جنھن وٽ نه آھي‪ ،‬تنھن کان اھو به کسي ويندو‬ ‫ٻڌو‪،‬‬ ‫ڪيئن‬ ‫ٿجو‬ ‫خبردار‬ ‫‪18‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫جيڪو ھن وٽ آھي‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ سندس ما هِ ۽ ڀائر وٽس آيا‪ ،‬پر پريس جي ڪري وٽس اچي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪ِ20‬ءقءا ءل لهه يءقو هل لهه” ‪:‬تنھنجي ما هِ ۽ تنھنجا ڀائر ٻاھر بيٺا آھن‪ ،‬تو کي ڏسڻ چاھين ٿا‪.‬‬ ‫‪21‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”منھنجي ما هِ ۽ منھنجا ڀائر اھي آھن جيڪي خدا جو ڪلم ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪22‬ھڪڙي ڏينھن ائين ٿيو جو ھو پنھنجن شاگردن سان ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ۽ انھن کي چيائين تہ ”ھلو تہ ڍنڍ جي ٻي ءِ ڀر ھلون ‪.‬۽ اھي‬ ‫اڳتي ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪23‬پر جيئن اھي جھاز ڪري رھيا ھئا تہ ھو ننڊ ۾ پئجي ويو ۽ ڍنڍ تي ھوا ءِ جو طوِان آيو ‪.‬۽ اھي پاڻي ءِ سان ڀرجي ويا‪ ،‬۽ خطري ۾ ھئا‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ ھو اٿي بيٺو ۽ وا هِ ۽ پاڻي ءِ جي تيز ڌڙڪن کي‬ ‫‪24‬پوِ اھي وٽس آيا ۽ کيس جاڳائي چيائون تہ ”اي استاد‪ ،‬استاد‪ ،‬اسين تباھ آھيون‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڇرڪايو ‪:‬۽ اھي بند ٿي ويا‪ ،‬۽ اتي سڪون ھو‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھان جو ايمان ڪٿي آھي؟ ۽ اھي ڊڄي عجب ۾ پئجي ويا ۽ ھڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”ھي هِ ڪھڙو ماڻھو آھي !ڇاڪاڻ ته‬ ‫ھو ھوائن ۽ پاڻي ءِ کي به حڪِ ڏئي ٿو‪ ،‬۽ اھي سندس ِرمانبردار آھن‪.‬‬ ‫‪26‬اھي گدرين جي ملڪ ۾ پھتا‪ ،‬جيڪو گليل جي مٿان آھي‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھو ٻاھر نڪتو تہ شھر کان ٻاھر ھڪڙو ماڻھو مليو‪ ،‬جنھن کي گھڻو وقت ڀوت ھوندا ھئا‪ ،‬۽ اھو ڪپڙا پھريندو ھو‪ ،‬نڪي‬ ‫ڪنھن گھر ۾‪ ،‬بلڪ قبرن ۾ رھندو ھو‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬اي خدا جا ِرزند‪ ،‬مون کي‬ ‫”اي‬ ‫تہ‬ ‫لڳو‬ ‫چوڻ‬ ‫واڪي‬ ‫وڏي‬ ‫۽‬ ‫پيو‬ ‫ڪري‬ ‫اڳيان‬ ‫سندس‬ ‫ڪري‬ ‫عيسي کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن رڙ‬ ‫‪28‬جڏھن ھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫تو سان ڇا واسطو؟ مان توکي عرِ ڪريان ٿو‪ ،‬مون کي عَاب نه ڏي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھي ءِ ڀوت کيس اڪثر پڪڙيو ھو‪ ،‬۽ کيس‬ ‫‪29‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھن ناپاڪ روح کي حڪِ ڏنو ھو تہ ماڻھو ءِ مان ٻاھر نڪري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫زنجيرن ۽ زنجيرن ۾ جڪڙيو ويو ھو‪ ،‬۽ بندن کي ڀڃي ڀڄائي رڻ ⁠پٽ ڏانھن ڊوڙايو ويو ھو) ‪.‬‬ ‫عيسي کانئس پڇيو تہ ”تنھنجو نالو ڇا آھي؟ ۽ ھن چيو‪ ،‬لشڪر ‪:‬ڇاڪاڻ ته ڪيترائي شيطان ھن ۾ داخل ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬انھن کيس منٿ ڪئي تہ ھو انھن کي حڪِ نہ ڪري تہ اونھن ۾ ٻاھر وڃو‪.‬‬ ‫‪57‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪32‬اتي جبل تي ڪيترن ئي سوئرن جو ڌڻ چري رھيو ھو‪ ،‬تنھنڪري انھن کيس منٿ ڪئي تہ ھو کين انھن ۾ گھڙڻ جي اجازت ڏئي ‪.‬۽‬ ‫ھن انھن کي برداشت ڪيو‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ ڀوت ماڻھو ءِ مان نڪري سوئرن ۾ گھڙي ويا ۽ اھو ڌڻ ڏاڍي زور سان ڊوڙي ھيٺ لھي ڍنڍ ۾ اچي ويو ۽ دٻجي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جڏھن انھن کي کارائڻ وارن ڏٺو تہ اھو ڪِ ٿيو آھي‪ ،‬تڏھن ڀڄي ويا ۽ وڃي شھر ۽ ملڪ ۾ اھا ڳالھہ ڪيائون‪.‬‬ ‫عيسي‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ ڏٺائين تہ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي‪ ،‬جنھن مان ڀوت نڪري ويا ھئا‪ ،‬سو‬ ‫لِ ٻاھر ويا ته ڇا ٿيو آھي ‪.‬۽‬ ‫‪35‬پوِ اھي ڏسڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫جي پيرن وٽ ويٺو آھي‪ ،‬ڪپڙا ڍڪيل ۽ ساڄي دماغ ۾‪.‬‬ ‫‪36‬جن اھو ڏٺو‪ ،‬تن بہ ٻڌايو تہ جنھن کي ڀوتن ورتل ھو‪ ،‬تنھن کي ڪھڙي طرح چڱو ڀلو ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو انھن کي وڏي خوف سان کنڀيو‬ ‫‪37‬پوِ چوڌاري گدرين جي ملڪ جي سڄي ميڙ کيس منٿ ڪئي تہ ھو انھن مان ھليو وڃي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ويو‪ ،‬۽ ھو ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي وري موٽي آيو‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي اھو چئي روانو ڪيو تہ‬ ‫‪38‬ھاڻي جنھن ماڻھو ءِ مان ڀوت نڪري ويا ھئا‪ ،‬تنھن ھن کي منٿ ڪئي تہ ھو ساڻس گڏ ھجي‪ ،‬پر‬ ‫ي‬ ‫عيسي‬ ‫تہ‬ ‫ويو‬ ‫پکڙجي‬ ‫۾‬ ‫شھر‬ ‫سڄي‬ ‫۽‬ ‫ويو‬ ‫‪.‬پوِ ھو ھليو‬ ‫‪39‬پنھنجي گھر ڏانھن موٽي‪ ،‬۽ ڏيکاريو ته خدا تو سان ڪيترا عِيِ ڪِ ڪيا آھن ء‬ ‫ي‬ ‫ھن سان ڪيڏا نہ وڏا ڪِ ڪيا آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀيئي ھن جو انتِار ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي موٽي آيو‪ ،‬تڏھن ماڻھن خوشي ءِ سان سندس استقبال ڪيو‪،‬‬ ‫‪40‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي پيرن تي ڪري پيو ۽ منٿ‬ ‫سو‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫حاڪِ‬ ‫جو‬ ‫⁠خاني‬ ‫عبادت‬ ‫جيڪو‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫يائرس‬ ‫نالو‬ ‫جو‬ ‫جنھن‬ ‫آيو‪،‬‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھڪڙو‬ ‫‪41‬اتي‬ ‫ي‬ ‫ڪيائين تہ ”منھنجي گھر اچي‪.‬‬ ‫‪42‬ڇالِ ⁠جو ھن کي ھڪڙي ئي ڌي ءِ ھئي‪ ،‬جنھن جي عمر اٽڪل ٻارھن ورھين ھئي‪ ،‬۽ ھو ءِ مرندي ھئي ‪.‬پر جيئن ئي ھو ھليو ويو ته‬ ‫ء‬ ‫ماڻھو مٿس اچي گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪43‬ھڪڙي عورت کي ٻارھن ورھين کان رت جي تڪليف ھئي‪ ،‬جنھن پنھنجي سڄي زندگي طبيبن تي خرچ ڪئي ھئي‪ ،‬۽ نڪي ڪا شفا‬ ‫ٿي سگھي ھئي‪.‬‬ ‫‪44‬ھن جي پٺيان آئي‪ ،‬۽ سندس ڪپڙي جي سرحد کي ڇڪيو‪ ،‬۽ ِوري طور تي سندس رت جو ڳاڙھو ڳاڙھو ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪45‬عيسي چيو تہ ”مون کي ڪنھن ھٿ لتو؟ جڏھن سڀني انڪار ڪيو‪ ،‬تڏھن پطرس ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا سي چيائون تہ ”اي استاد‪،‬‬ ‫ي‬ ‫ميڙ توتي گھڙندو ۽ تو کي دٻائيندو ۽ چوندو تہ مون کي ڪنھن ھٿ لتو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون کي خبر آھي تہ نيڪي مون مان نڪري وئي آھي‪.‬‬ ‫‪46‬عيسي چيو تہ ”مون کي ڪنھن ھٿ لتو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪47‬جڏھن انھي ءِ عورت ڏٺو تہ ھو ءِ لڪي ئي نہ آھي‪ ،‬تڏھن ڏڪندي ڏڪندي آئي ۽ سندس اڳيان ڪري پيئي‪ ،‬ھن سڀني ماڻھن جي اڳيان‬ ‫کيس ٻڌايو تہ ھن کي ڪھڙي ءِ سببان ھٿ ڪيو اٿائين ۽ ڪيئن ھي ءِ ھڪدم ڇٽي ويئي‪.‬‬ ‫‪ِ48‬ءقءا ءل لءهه‪ِ ،‬ءقءا ءل ءعلء لي ءھ ءما” ‪:‬تنھنجي ايمان تو کي تندرست ڪيو آھي ‪.‬امن ۾ وڃ‪.‬‬ ‫‪49‬اڃا ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ عبادت ⁠گاھہ جي حاڪِ جي گھر مان ھڪڙو آيو ۽ چيائينس تہ ”تنھنجي ڌي ءِ مري وئي آھي ‪.‬مصيبت‬ ‫نه ماسٽر‪.‬‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن کيس جواب ڏنائين تہ ”ڊڄو نہ‪ ،‬رڳو ايمان آڻيو تہ ھو ءِ چڱي ٿي پوندي‪.‬‬ ‫جڏھن‬ ‫‪50‬پر‬ ‫ي‬ ‫سواِ ڪنھن کي بہ اندر وڃڻ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن ھو گھر ۾ آيو‪ ،‬تڏھن ھن پطرس‪ ،‬يَقوب‪ ،‬يوحنا‪ ،‬ڇوڪري ءِ جي پي هِ ۽ ما هِ کان‬ ‫ء‬ ‫‪52‬سڀيئي روئڻ لڳا ۽ روئڻ لڳا‪ ،‬پر ھن چيو تہ ”نہ رو ‪.‬ھو ءِ مئل ناھي‪ ،‬پر سمھي رھي آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن ڄاتو پئي تہ ھو ءِ مري ويئي آھي‪.‬‬ ‫‪53‬اھي مٿس ٺٺوليون ڪرڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪54‬تنھن تي ھن انھن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيو ۽ ھن کي ھٿ کان وٺي سڏي چيائين تہ ”نوڪري‪ ،‬اٿ‪.‬‬ ‫‪55‬پوِ ھن جو روح وري آيو ۽ ھو ءِ سڌو اهٿي‪ ،‬۽ حڪِ ڪيائين تہ کيس ماني ڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪56‬تنھن تي ھن جا ما هِ ⁠پي هِ حيران ٿي ويا‪ ،‬پر ھن کين تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو تہ اھو ٿيو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬پوِ ھن پنھنجن ٻارھن شاگردن کي گڏ ڪري انھن کي سڀني ڀوتن تي قبضو ڪرڻ ۽ بيمارين کي شفا ڏيڻ جو اختيار ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬ھن انھن کي موڪليو تہ خدا جي بادشاھت جي منادي ڪن ۽ بيمارن کي شفا ڏين‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ بہ نہ وٺو‪ ،‬نڪي لٺ‪ ،‬نڪي لٺ‪ ،‬نڪي ماني‪ ،‬نڪي پئسا ‪.‬نه ته ھر ھڪ ٻه ڪوٽ آھن‪.‬‬ ‫‪ِ3‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬پنھنجن سفر ء‬ ‫‪4‬۽ جنھن گھر ۾ گھڙو‪ ،‬اتي ئي رھو ۽ اتان روانو ٿيو‪.‬‬ ‫لِ پنھنجن پيرن جي‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شاھدي‬ ‫خلف‬ ‫جي‬ ‫انھن‬ ‫تڏھن‬ ‫نڪرندؤ‪،‬‬ ‫مان‬ ‫شھر‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫‪5‬۽ جيڪو اوھان کي قبول نہ ڪري‪ ،‬جڏھن اوھين‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫مٽي ڌوئي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ اھي ھليا ويا ۽ شھرن مان لنگھي خوشخبري ٻڌائيندا ۽ ھر ھنڌ شفا ڏيندا رھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫”يَي مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‬ ‫ڇالِ ⁠جو ڪن ماڻھن چيو ھو تہ‬ ‫‪7‬ھاڻي ھيروديس اھو ٻڌو جيڪو ھن ڪيو ھو‪ ،‬سو حيران ٿي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ڪن مان‪ ،‬ته الياس ظاھر ٿيو ھو ‪.‬۽ ٻين مان‪ ،‬ته ھڪڙو پراڻو نبي وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪9‬ھيروديس وراڻيو تہ ”مون يوحنا جو مٿو پٽي ڇڏيو آھي‪ ،‬پر ھي ڪير آھي‪ ،‬جنھن بابت آ ءِ اھڙيون ڳالھيون ٻڌان ٿو؟ ۽ ھن کي ڏسڻ جي‬ ‫خواھش ھئي‪.‬‬ ‫جاِ ڏانھن‬ ‫‪10‬جڏھن رسول موٽي آيا‪ ،‬تڏھن ھن کي سڀ ڪجھہ ٻڌايون جيڪي ھنن ڪيو ھو‬ ‫‪.‬پوِ ھو انھن کي وٺي ويو ۽ ھڪڙي ويران ء‬ ‫ء‬ ‫ھليو ويو جيڪو بيت صيدا نالي شھر سان تَلق رکي ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ماڻھن کي اھا خبر پيئي‪ ،‬تڏھن سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬۽ ھن انھن کي قبول ڪيو ۽ کين خدا جي بادشاھت جي باري ۾ ٻڌايو‪ ،‬۽ جن‬ ‫کي شفا جي ضرورت ھئي‪ ،‬تن کي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪58‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪12‬جڏھن ڏينھن ڇٽڻ لڳو‪ ،‬تڏھن ٻارھن شاگرد آيا ۽ چيائونس تہ ”ماڻھن کي موڪل ڏيو‪ ،‬تہ ھو آس پاس جي شھرن ۽ ڳوٺن ۾ وڃي رھن ۽‬ ‫ڇالِ ⁠جو اسين ھتي اتي آھيون ‪.‬ريگستاني جڳھه‪.‬‬ ‫کاڌو کائين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سواِ ٻيو ڪوبہ ڪونھي ‪.‬‬ ‫کان‬ ‫مڇين‬ ‫ٻن‬ ‫۽‬ ‫مانيون‬ ‫پنجن‬ ‫وٽ‬ ‫”اسان‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫‪.‬انھن‬ ‫ڏيو‬ ‫لِ‬ ‫کائڻ‬ ‫کين‬ ‫”اوھين‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫‪13‬پر ھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ گوشت خريد ڪريون‪.‬‬ ‫سواِ ان جي ته اسان وڃون ۽ انھن سڀني ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫‪.‬پوِ ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”ھنن کي پنجاھ کن ماڻھن جي ميڙ ۾ ويھاريو‪.‬‬ ‫ھئا‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھزار‬ ‫پنج‬ ‫اٽڪل‬ ‫اھي‬ ‫⁠جو‬ ‫‪14‬ڇالِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوِ انھن ائين ئي ڪيو ۽ سڀني کي ويھاريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوِ ھن پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کڻي آسمان ڏانھن نھاري انھن کي برڪت ڏني ۽ ٽوڙي شاگردن کي ڏنائين تہ ميڙ جي اڳيان رکي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬پوِ انھن کاڌو ۽ سڀيئي ڀاڪر پاتائون‪ ،‬۽ انھن مان ٻارھن ٽوڪريون جيڪي بچيل رھيون تن مان ڪڍيون ويون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جڏھن ھو اڪيلو دعا گھري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سندس شاگرد ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تنھنڪري ھن کانئن پڇيو تہ ”ماڻھو ڇا ٿا چون تہ آ ءِ ڪير‬ ‫آھيان؟‬ ‫”يَي بپتسما ڏيڻ وارو ‪.‬پر ڪي چون ٿا‪ ،‬الياس؛ ۽ ٻيا چون ٿا ته پراڻن نبين مان ھڪڙو وري جيئرو ٿي اٿيو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪19‬انھن‬ ‫ي‬ ‫‪20‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين ٿا چئو تہ آ ءِ ڪير آھيان؟ پطرس جواب ڏنو تہ ”خدا جو مسيح‪.‬‬ ‫‪21‬ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪري چيو تہ ”اھو ڳالھہ ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو‪.‬‬ ‫‪22‬ھن چيو تہ ”ابن ⁠آدم کي گھڻا ڏک سھڻا پوندا ۽ بزرگن‪ ،‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جي عالمن کان رد ڪيو ويندو‪ ،‬قتل ڪيو ويندو ۽‬ ‫ٽئين ڏينھن تي جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪23‬ھن انھن سڀني کي چيو تہ ”جيڪڏھن ڪو منھنجي پٺيان ھلندو‪ ،‬تہ اھو پنھنجو انڪار ڪري ۽ روز پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان‬ ‫ھلي‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو‪ ،‬پر جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو‪ ،‬سو ئي اھا بچائيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو ماڻھو ءِ کي ڪھڙو ِائدو آھي‪ ،‬جيڪڏھن ھو سڄي ءِ دنيا حاصل ڪري‪ ،‬۽ پنھنجو پاڻ کي وڃائي‪ ،‬يا اڇلئي ڇڏي؟‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالِ ⁠جو جيڪو مون کان ۽ منھنجي ڳالھين کان شرمسار ٿيندو‪ ،‬تنھن کان ابن ⁠آدم بہ شرمسار ٿيندو‪ ،‬جڏھن ھو پنھنجي شان ۾‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنھنجي پي هِ جي ۽ پاڪ ملئڪن جي شان ۾ ايندو‪.‬‬ ‫‪27‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھتي ڪي ماڻھو بيٺا آھن‪ ،‬جيڪي جيستائين خدا جي بادشاھت کي ڏسندا‪ ،‬تيستائين موت جو ذائقو نہ‬ ‫چکندا‪.‬‬ ‫پوِ ھو پطرس‪ ،‬يوحنا ۽ يَقوب کي وٺي ھڪڙي جبل تي دعا گھرڻ ويو‪.‬‬ ‫‪28‬انھن ڳالھين کان اٽڪل اٺن ڏينھن ء‬ ‫‪29‬۽ جيئن ھو دعا گھري رھيا ھئا‪ ،‬تيئن سندس منھن جو رنگ بدلجي ويو‪ ،‬۽ سندس ڪپڙا اڇا ۽ چمڪندڙ ھئا‪.‬‬ ‫موسي ۽ الياس ھئا‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي ٻه ماڻھو ساڻس ڳالھائي رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬جيڪو جلوي ۾ ظاھر ٿيو‪ ،‬۽ پنھنجي موت جي باري ۾ ڳالھايو جيڪو ھن کي يروشلِ ۾ پورو ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪32‬پر پطرس ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي ننڊ ۾ پئجي ويا‪ ،‬سو جڏھن جاڳيا تہ ھن جو جلوو ڏٺائون ۽ انھن ٻن ماڻھن کي‪ ،‬جيڪي ساڻس گڏ‬ ‫بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي‪ ،‬اچو تہ ٽي خيما ٺاھيون ‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ھو کانئس روانا ٿي رھيا ھئا تہ پطرس‬ ‫ي‬ ‫لِ ‪:‬نه ڄاڻان ته ھن ڇا چيو‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬ھڪ‬ ‫لِ‪ ،‬۽ ھڪ الياس ء‬ ‫موسي ء‬ ‫ھڪ تنھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫ڇانو ڪيو ۽ اھي ڊڄڻ لڳا جيئن ڪڪر ۾ گھڙي ويا‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ڪڪر آيو‪ ،‬جنھن مٿن‬ ‫ء‬ ‫‪35‬۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو‪" ،‬ھي منھنجو پيارو ِرزند آھي‪ ،‬ھن کي ٻڌو‪.‬‬ ‫عيسي اڪيلو مليو ‪.‬۽ انھن ان کي ويجھو رکيو‪ ،‬۽ انھن ڏينھن ۾ انھن شين مان ڪنھن کي بہ نہ ٻڌايو جيڪي ھنن‬ ‫‪36‬جڏھن آواز گَريو تہ‬ ‫ي‬ ‫ڏٺيون ھيون‪.‬‬ ‫‪37‬پوِ ٻئي ڏينھن تي جڏھن ھو ٽڪري ءِ تان ھيٺ لٿا تہ گھڻا ماڻھو ساڻس مليا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو منھنجو اڪيلو ِرزند آھي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ماڻھو ءِ رڙ ڪري چيو‪” ،‬اي استاد‪ ،‬منھنجي پٽ ڏانھن نھار‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙو روح کيس وٺي ٿو‪ ،‬۽ اوچتو ھو رڙ ڪري ٿو ‪.‬۽ اھو کيس ڦاسي ٿو ته ھو ٻيھر ڦٽي ٿو‪ ،‬۽ ھن کي سختي سان ھن کان‬ ‫پري ٿيندو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ مون اوھان جي شاگردن کي منٿ ڪئي ته کيس ڪڍي ڇڏيو ‪.‬۽ اھي نه ڪري سگھيا‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي بي ايمان ۽ گمراھہ پيڙھہ‪ ،‬آ ءِ ڪيستائين اوھان سان گڏ رھندس ۽ اوھان کي ڏکوئيندو؟ پنھنجي پٽ کي‬ ‫‪41‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ھتي وٺي اچ‪.‬‬ ‫عيسي ناپاڪ روح کي ڇرڪايو ۽ ٻار کي چڱو‬ ‫‪42‬جڏھن ھو اڃا اچڻ وارو ئي ھو تہ شيطان کيس ھيٺ اڇليو ۽ کيس ڇڄي ڇڏيو‬ ‫‪.‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڀلو ڪري وري سندس پي هِ جي حوالي ڪيائين‪.‬‬ ‫عيسي ڇا ڪيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫ويا‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫سڀيئي‬ ‫اھي‬ ‫جڏھن‬ ‫‪.‬پر‬ ‫ويا‬ ‫ٿي‬ ‫حيران‬ ‫‪43‬اھي سڀيئي خدا جي زبردست قدرت تي‬ ‫ي‬ ‫شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪44‬اھي ڳالھيون توھان جي ڪنن ۾ وجھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پر انھن اھا ڳالھہ نہ سمجھي‪ ،‬۽ اھا انھن کان لڪل رھي‪ ،‬جو انھن اھا ڳالھہ نہ سمجھي‪ ،‬۽ اھي ڊڄڻ لڳا تہ کانئس انھي ءِ ڳالھہ بابت‬ ‫پڇي سگھن‪.‬‬ ‫‪46‬پوِ انھن ۾ بَث ٿي پيو تہ انھن مان ڪير وڏو ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪47‬عيسي انھن جي دل جو خيال سمجھي ھڪڙو ٻار کڻي پنھنجي ڀرسان بيھاريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪48‬انھن کي چيائين تہ ”جيڪو بہ ھن ٻار کي منھنجي نالي تي قبول ڪندو سو مون کي قبول ڪندو ۽ جيڪو مون کي قبول ڪندو سو‬ ‫ڇالِ ⁠جو جيڪو اوھان سڀني ۾ ننڍو آھي سو ئي وڏو ٿيندو‪.‬‬ ‫انھي ءِ کي قبول ڪندو جنھن مون کي موڪليو آھي‪،‬‬ ‫ء‬

‫‪59‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪49‬يوحنا وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان ھڪڙي ماڻھو ءِ کي تنھنجي نالي تي ڀوت ڪڍندي ڏٺو آھي ‪.‬۽ اسان کيس منع ڪئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ھو‬ ‫اسان سان گڏ نه آھي‪.‬‬ ‫لِ آھي‪.‬‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫سو‬ ‫آھي‬ ‫نہ‬ ‫خلف‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫جيڪو‬ ‫⁠جو‬ ‫ڇالِ‬ ‫جھليو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫کي‬ ‫”ھن‬ ‫تہ‬ ‫‪50‬عيسي کيس چيو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ منھن موڙيو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن اھو وقت آيو جو کيس اٿڻ جو وقت آيو‪ ،‬تڏھن ھن يروشلِ ڏانھن وڃڻ ء‬ ‫لِ تياري ڪن‪.‬‬ ‫لِ تہ ھن ء‬ ‫‪52‬ھن جي اڳيان قاصد موڪليا‪ ،‬۽ اھي ويا ۽ سامرين جي ھڪڙي ڳوٺ ۾ گھڙي ويا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن جو منھن ائين ھو ڄڻ ھو يروشلِ ڏانھن وڃڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪53‬انھن کيس قبول نہ ڪيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪54‬جڏھن سندس شاگردن يَقوب ۽ يوحنا اھو ڏٺو تڏھن چيائون تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا تون حڪِ ڪرين تہ آسمان مان باھہ نازل ڪري انھن‬ ‫کي ساڙي‪ ،‬جيئن الياس ڪيو ھو؟‬ ‫‪55‬پر ھن ڦري انھن کي ڇرڪايو ۽ چيائين تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڪھڙي روح جا آھيو‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انھن کي بچائڻ آيو آھي ‪.‬۽ ٻئي ڳوٺ ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪56‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم ماڻھن جي زندگين کي برباد ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪57‬پوِ ائين ٿيو تہ جيئن اھي رستي ۾ پيا ھئا تہ ھڪڙي ماڻھو ءِ کيس چيو تہ ”اي خداوند!‬ ‫ء‬ ‫‪58‬عيسي ھن کي چيو تہ ”لومڙين کي سوراخ آھن ۽ پکين کي آکيرا آھن ‪.‬پر ابن ⁠آدم وٽ ڪونہ آھي جتي پنھنجو مٿو رکي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪59‬ھن ٻئي کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬پر ھن چيو ته‪ ،‬اي منھنجا مالڪ‪ ،‬پھرين مون کي تڪليف ڏي ته وڃ ۽ منھنجي پيِ کي دِن‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫‪60‬عيسي کيس چيو تہ ”مئلن کي پنھنجا مئل دِن ڪرڻ ڏيو‪ ،‬پر تون وڃي خدا جي بادشاھت جي تبليغ ڪر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪61‬۽ ٻئي پڻ چيو‪" ،‬خداوند‪ ،‬آِ توھان جي پٺيان ڪندس ‪.‬پر مون کي پھريان انھن کي الوداع ڪرڻ ڏي‪ ،‬جيڪي منھنجي گھر ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪62‬عيسي ھن کي چيو تہ ”جيڪوبہ ماڻھو ءِ جو ھٿ ھٿ ۾ رکي وري پوئتي نھاري‪ ،‬سو خدا جي بادشاھت جي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫پوِ خداوند ستتر ٻيا بہ مقرر ڪيا ۽ انھن کي بہ پنھنجي اڳيان ھر شھر ۽ ھنڌ ڏانھن موڪليو‪ ،‬جتي ھو پاڻ ايندو‪.‬‬ ‫‪1‬انھن ڳالھين کان ء‬ ‫‪2‬تنھنڪري ھن انھن کي چيو تہ ”ِصل تہ وڏو آھي‪ ،‬پر مزدور ٿورا آھن‪ ،‬تنھنڪري ِصل جي پالڻھار کان دعا گھرو تہ ھو پنھنجي‬ ‫لِ مزدور موڪلي‪.‬‬ ‫ِصل ء‬ ‫‪3‬پنھنجا رستا ھليو ‪:‬ڏسو‪ ،‬آ ءِ اوھان کي بگھڙن جي وچ ۾ گھمن وانگر موڪليان ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬نڪي پرس‪ ،‬نڪي ٿلھي‪ ،‬نڪي بوٽ کڻي وڃو‪ ،‬۽ رستي ۾ ڪنھن ماڻھو ءِ کي سلم نہ ڪجو‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جنھن گھر ۾ گھڙو‪ ،‬پھريائين چئو تہ ’سلمت ھي ءِ گھر‪.‬‬ ‫‪6‬۽ جيڪڏھن صلح جو پٽ ھوندو‪ ،‬تنھنجو سلمتي مٿس ھوندو‪ ،‬جيڪڏھن نہ‪ ،‬اھو اوھان ڏانھن موٽي ايندو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ساڳئي گھر ۾ رھو‪ ،‬کائو ۽ پيئو‪ ،‬جيڪي اھي ڏيندا آھن‪ ،‬ڇالِ ⁠جو مزدور پنھنجي اجرت جي لئق آھي ‪.‬گھر کان گھر نه وڃو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ جنھن شھر ۾ اوھين داخل ٿيو ۽ اھي اوھان جو استقبال ڪن‪ ،‬سو کائو‪ ،‬جيڪي اوھان جي اڳيان رکيل آھن‪.‬‬ ‫‪9‬۽ جيڪي بيمار آھن تن کي شفا ڏيو ۽ انھن کي چئو تہ خدا جي بادشاھت اوھان جي ويجھو آئي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬پر جنھن شھر ۾ اوھين داخل ٿيو ۽ اهھي اوھان کي قبول نہ ڪن‪ ،‬تڏھن اهن ئي شھر جي گھٽين ۾ وڃو ۽ چئو تہ‬ ‫‪11‬جيتوڻيڪ توھان جي شھر جي مٽي‪ ،‬جيڪا اسان تي پکڙيل آھي‪ ،‬اسان توھان جي خلف صاف ڪريون ٿا‪ ،‬جيتوڻيڪ توھان کي پڪ‬ ‫آھي تہ خدا جي بادشاھت توھان جي ويجھو آئي آھي‪.‬‬ ‫لِ وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪.‬‬ ‫سدوم‬ ‫کان‬ ‫شھر‬ ‫‪12‬پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھو ڏينھن انھي ءِ‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اھي زبردست ڪِ صور ۽ صيدا ۾ ڪيا ويا‬ ‫‪13‬اِسوس آھي تو تي اي چورازين !اِسوس آھي تو تي‪ ،‬بيت صيدا‬ ‫ء‬ ‫آھن‪ ،‬جيڪي اوھان ۾ ڪيا ويا آھن‪ ،‬اھي گھڻو وقت اڳ توبہ ڪن ھا‪ ،‬ٽٽل ڪپڙا ۽ خاڪ ۾ ويھي رھيا آھن‪.‬‬ ‫لِ عدالت ۾ وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو‪.‬‬ ‫‪14‬پر اھو اوھان جي ڀيٽ ۾ صور ۽ صيدا ء‬ ‫‪15‬وأ ء لنتء لال ءجاھ ءءر‪.‬‬ ‫اِ‪،‬‬ ‫ِ ءِلءى اللَءينء ِءي ال ل‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪15‬ولءَء ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬جيڪو اوھان کي ٻڌي ٿو‪ ،‬سو منھنجي ٻڌي ٿو ‪.‬۽ جيڪو توھان کي ناپسند ڪري ٿو اھو مون کي ناپسند ڪري ٿو ‪.‬۽ جيڪو مون کي‬ ‫بي عزتي ٿو ڪري‪ ،‬اھو انھي ءِ کي ناپسند ڪري ٿو جنھن مون کي موڪليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ اھي ستر خوشي ءِ سان موٽي آيا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي نالي جي ڪري شيطان به اسان جي تابع آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڪريندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪18‬ھن انھن کي چيو تہ ”مون شيطان کي آسمان مان وڄ وانگر ء‬ ‫‪19‬ڏس‪ ،‬مان توھان کي اختيار ڏيان ٿو نانگن ۽ ءوڇن کي لڙھڻ جي‪ ،‬۽ دشمن جي سڄي طاقت تي‪ ،‬۽ ڪجھ به توھان کي نقصان نه‬ ‫پھچائيندو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھن ھوندي بہ خوش نہ ٿيو تہ روح اوھان جي تابع آھن ‪.‬بلڪه خوش ٿيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته توھان جا نال آسمان ۾ لکيل آھن‪.‬‬ ‫عيسي روح ۾ خوش ٿيو ۽ چيائين تہ ”اي بابا‪ ،‬آسمان ۽ زمين جا پالڻھار‪ ،‬آ ءِ تنھنجو شڪرگَار آھيان‪ ،‬جو تو انھن ڳالھين‬ ‫‪21‬انھي ءِ مھل‬ ‫ي‬ ‫کي عقلمندن ۽ سمجھدارن کان لڪايو آھي‪ ،‬۽ انھن کي ننڍڙن ٻارن تي ظاھر ڪيو آھي ‪.‬ڇو ته اھو توھان جي نِر ۾ سٺو لڳي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ ٻيو ڪوبہ نہ ٿو ڄاڻي تہ پٽ ڪير آھي ‪.‬۽ پي هِ ڪير آھي‪ ،‬پر‬ ‫‪22‬سڀ شيون منھنجي پي هِ جي حوالي ڪيون ويون آھن‪ ،‬۽ پي هِ کان‬ ‫ء‬ ‫پٽ‪ ،‬۽ اھو جنھن تي پٽ کيس ظاھر ڪندو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن کيس پنھنجن شاگردن ڏانھن ڦيرايو ۽ اڪيلئي ءِ ۾ چيو تہ ”سڀاڳا آھن اھي اکيون جيڪي اھي شيون ڏسن ٿيون جيڪي اوھين‬ ‫ء‬ ‫ڏسو ٿا‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ گھڻن نبين ۽ بادشاھن جي اھا خواھش ھئي تہ اھي اھي شيون ڏسن‪ ،‬جيڪي اوھين ڏسو ٿا‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫انھن نہ ڏٺو آھي ‪.‬۽ اھي ڳالھيون ٻڌو جيڪي اوھين ٻڌو ٿا‪ ،‬پر انھن کي ٻڌو نه آھي‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ ڏسو‪ ،‬ھڪڙو وڪيل اٿي بيٺو ۽ کيس آزمائڻ لڳو ۽ چيائين تہ ”سائين‪ ،‬آ ءِ ڇا ڪريان جو دائمي زندگي حاصل ڪريان؟‬ ‫ء‬ ‫‪60‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪26‬ھن کيس چيو تہ ”شريَت ۾ ڇا لکيل آھي؟ توھان ڪيئن پڙھيا آھيو؟‬ ‫‪27‬ھن وراڻيو تہ ”تون پنھنجي پالڻھار خدا کي پنھنجي سڄي ءِ دل‪ ،‬پنھنجي سڄي جان‪ ،‬۽ پنھنجي سڄي طاقت ۽ پنھنجي سڄي ءِ عقل سان‬ ‫پيار ڪر ‪.‬۽ توھان جو پاڙيسري پاڻ وانگر‪.‬‬ ‫‪ِ28‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬تو صَيح جواب ڏنو آھي ‪:‬ائين ڪر‪ ،‬۽ تون جيئرو رھندين‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”منھنجو پاڙيسري ڪير آھي؟‬ ‫لِ راضي ٿي‬ ‫‪29‬پر ھن پاڻ کي سچار ثابت ڪرڻ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ھڪڙو ماڻھو يروشلِ کان يريَو ڏانھن لٿو ۽ چورن ۾ ڪري پيو‪ ،‬جنھن سندس ڪپڙا لھي کيس زخمي‬ ‫‪30‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪري ڇڏيو ۽ اڌ مئل ڇڏي ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪31‬اتفاق سان ھڪڙو ڪاھن انھي ءِ رستي ھيٺ لھي آيو ۽ جڏھن ھن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھو ٻئي پاسي کان لنگھي ويو‪.‬‬ ‫جاِ تي ھو‪ ،‬تڏھن اچي ھن ڏانھن نھاري‪ ،‬ٻئي پاسي کان لنگھي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬اھڙي ءِ طرح ھڪڙو لوي‪ ،‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫‪33‬پر ھڪڙو سامري‪ ،‬جيئن ھو سفر ڪري رھيو ھو‪ ،‬اتي آيو‪ ،‬جنھن ھن کي ڏٺو‪ ،‬تنھن تي کيس رحِ آيو‪.‬‬ ‫‪34‬پوِ ھن وٽ ويو ۽ سندس زخمن تي تيل ۽ مئي ھاريو‪ ،‬کيس پنھنجي ئي جانور تي ويھاري ھڪڙي سرائي ۾ وٺي آيو ۽ سندس سنڀال‬ ‫ء‬ ‫ڪيائين‪.‬‬ ‫‪35‬۽ ٻئي ڏينھن تي جڏھن ھو روانو ٿيو‪ ،‬تڏھن ٻہ سڪا ڪڍي لشڪر کي ڏنائين ۽ چيائينس تہ ”ھن جو خيال رکجو ‪.‬۽ جيڪو وڌيڪ‬ ‫خرچ ڪندين‪ ،‬جڏھن آ ءِ وري ايندس‪ ،‬تنھن کي موٽائي ڏيندس‪.‬‬ ‫‪36‬ھاڻي انھن ٽنھي مان ڪھڙو آھي‪ ،‬جيڪو تنھنجو پاڙيسري ھو‪ ،‬جيڪو چورن ۾ ڪري پيو؟‬ ‫عيسي ھن کي چيو تہ ”وڃ‪ ،‬تون بہ ائين ڪر‪.‬‬ ‫‪ِ37‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جنھن مٿس رحِ ڪيو ‪.‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪38‬جڏھن ھو ھليا ويا تہ ھو ھڪڙي ڳوٺ ۾ داخل ٿيو ۽ مارٿا نالي ھڪڙي عورت کيس پنھنجي گھر وٺي ويئي‪.‬‬ ‫عيسي جي پيرن وٽ ويٺي ھئي ۽ سندس ڪلم ٻڌندي ھئي‪.‬‬ ‫‪39‬ھن کي مريِ نالي ھڪڙي ڀيڻ ھئي‪ ،‬جيڪا بہ‬ ‫ي‬ ‫‪40‬پر مارٿا گھڻي خدمت ڪرڻ جي ڪري ٿڪجي پيئي ۽ وٽس آئي ۽ چيائينس تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا تو کي پرواھ نہ آھي تہ منھنجي ڀيڻ‬ ‫لِ اڪيلو ڇڏيو آھي؟ تنھن ڪري ھن کي چيو ته ھو ءِ منھنجي مدد ڪري‪.‬‬ ‫مون کي خدمت ڪرڻ ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”مارٿا‪ ،‬مارٿا‪ ،‬تون گھڻين ئي ڳالھين کان ھوشيار ۽ پريشان آھين‪.‬‬ ‫‪41‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪42‬پر ھڪڙي ڳالھہ جي ضرورت آھي ‪:‬۽ مريِ اھو سٺو حصو چونڊيو آھي‪ ،‬جيڪو کانئس نه ورتو ويندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫جاِ تي دعا گھري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي شاگردن مان ھڪڙي کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي دعا گھرڻ‬ ‫‪1‬جڏھن ھو ھڪڙي ء‬ ‫سيکار‪ ،‬جيئن يوحنا پنھنجن شاگردن کي بہ سيکاري‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کي چيو تہ ”جڏھن اوھين دعا گھرو تہ چئو تہ ”اي اسان جا پي هِ‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬تنھنجو نالو پاڪ ھجي ‪.‬تنھنجي‬ ‫بادشاھي اچي ‪.‬تنھنجي مرضي پوري ٿيندي‪ ،‬جيئن آسمان ۾‪ ،‬تيئن زمين تي‪.‬‬ ‫‪3‬اسان جي روزاني ماني اسان کي روزانو ڏيو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو اسين بہ انھي ءِ کي مَاف ڪريون ٿا جيڪو اسان جو قرضدار آھي ‪.‬۽ اسان کي آزمائش ۾ نه‬ ‫‪4‬۽ اسان جا گناھ مَاف ڪر‬ ‫ء‬ ‫آڻيو ‪.‬پر اسان کي برائي کان بچايو‪.‬‬ ‫‪ِ5‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬توھان مان ڪھڙو دوست ھوندو‪ ،‬سو اڌ رات جو وٽس ويندو ۽ کيس چوندو تہ ”دوست‪ ،‬مون کي ٽي مانيون قرِ ڏي‪.‬‬ ‫لِ ڪجھہ بہ ڪونھي؟‬ ‫‪6‬ڇالِ ⁠جو منھنجو ھڪڙو دوست سفر ۾ مون وٽ آيو آھي‪ ،‬۽ مون وٽ ھن جي اڳيان رکڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ ھو اندران جواب ڏيندو ۽ چوندو‪ ،‬مون کي تنگ نه ڪر‪ ،‬دروازو ھاڻي بند آھي‪ ،‬۽ منھنجا ٻار مون سان گڏ بستري تي آھن ‪.‬مان اٿي نه‬ ‫ٿو سگھان ۽ توکي ڏيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو سندس دوست آھي‪ ،‬تڏھن بہ سندس بي ⁠ايماني ءِ جي ڪري‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيتوڻيڪ ھو اٿي نہ کيس ڏيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھو اٿي کڙو ٿيندو ۽ جيترو کيس گھرندو‪ ،‬سو ڏيندو‪.‬‬ ‫لِ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ مان توھان کي چوان ٿو‪ ،‬گھرو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬ڳوليو ۽ ڳوليندؤ ‪.‬ڇڪيو‪ ،‬۽ اھو اوھان ء‬ ‫لِ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ھر ڪو جيڪو گھري ٿو سو ملي ٿو ‪.‬۽ جيڪو ڳولي ٿو سو ڳولي ٿو ‪.‬۽ جيڪو کڙڪائيندو ان ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬جيڪڏھن ڪو پٽ اوھان مان ڪنھن پي هِ کان ماني گھرندو تہ ڇا اھو کيس پٿر ڏيندو؟ يا جيڪڏھن ھو مڇي ءِ کان پڇي ته مڇي ءِ جي‬ ‫بدلي کيس نانگ ڏيندو؟‬ ‫‪12‬يا جيڪڏھن ھو انڊا گھرندو تہ کيس وڇون ڏيندو؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھان جو آسماني پي هِ انھن کي‬ ‫‪13‬پوِ جيڪڏھن اوھين‪ ،‬بڇڙا ٿي‪ ،‬ڄاڻو ٿا ته ڪيئن پنھنجن ٻارن کي سٺيون نَمتون ڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پاڪ روح ڏيندو جيڪي کانئس گھرندا آھن؟‬ ‫‪14‬۽ ھو ھڪڙو شيطان ڪڍي رھيو ھو ۽ اھو گونگو ھو ‪.‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن شيطان ٻاھر نڪري ويو‪ ،‬گونگو ڳالھايو؛ ۽ ماڻھو حيران ٿي‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫‪15‬پر انھن مان ڪن چيو تہ ”ھو ڀوتن جي سردار بَلزبول جي وسيلي ڀوت ڪڍندو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ٻين کيس آزمائيندي‪ ،‬آسمان مان ڪا نشاني طلب ڪئي‪.‬‬ ‫‪17‬پر ھن‪ ،‬انھن جي سوچن کي ڄاڻيندي‪ ،‬انھن کي چيو تہ ”جنھن بادشاھت ۾ ڦاٿل آھي‪ ،‬سو ويران ٿي ويندو ‪.‬۽ ھڪڙو گھر گھر جي‬ ‫خلف ورھايل آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ بَل زيبب جي وسيلي ڀوتن‬ ‫‪18‬جيڪڏھن شيطان پاڻ ۾ ڦاٿل ھجي تہ سندس بادشاھت ڪيئن قائِ رھندي؟‬ ‫ء‬ ‫کي ڪڍان ٿو‪.‬‬

‫‪61‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪19‬۽ جيڪڏھن آ ءِ بَلزبول جي مدد سان ڀوتن کي ڪڍان‪ ،‬تہ اوھان جا پٽ ڪنھن جي مدد سان انھن کي ڪڍن؟ تنھن ڪري اھي توھان‬ ‫جا جج ھوندا‪.‬‬ ‫پوِ ڪو شڪ نہ آھي تہ خدا جي بادشاھت اچي پھتي آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪڍان‪،‬‬ ‫کي‬ ‫ڀوتن‬ ‫سان‬ ‫آڱر‬ ‫جي‬ ‫خدا‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪20‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪21‬جڏھن ڪو طاقتور ماڻھو ھٿياربند پنھنجي مَلت جي حفاظت ڪندو آھي‪ ،‬تڏھن سندس مال سلمتي ءِ ۾ ھوندو آھي‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن ھن کان وڌيڪ طاقتور مٿس اچي مٿس غالب اچي ٿو‪ ،‬تڏھن ھو کانئس پنھنجو سمورو ھٿيار کسي ٿو جنھن تي ھو ڀروسو‬ ‫ڪري ٿو‪ ،‬۽ ڦرلٽ جو مال ورھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪23‬جيڪو مون سان گڏ نہ آھي سو منھنجي خلف آھي ۽ جيڪو مون سان گڏ نہ ٿو سو ٽڙي پکڙي ٿو‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ناپاڪ روح ڪنھن ماڻھو ءِ مان نڪري ٿو وڃي‪ ،‬تڏھن ھو آرام جي تلش ۾ سڪل جاين مان لنگھي ٿو ‪.‬۽ ڪو به نه لڌو‪ ،‬ھن‬ ‫چيو ته مان پنھنجي گھر ڏانھن موٽندس جتان مان نڪتو آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬جڏھن ھو اچي ٿو‪ ،‬تڏھن ان کي لھي ٿو ۽ سجايو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھو وڃي ٿو ۽ پاڻ کان وڌيڪ بڇڙا ست ٻيا ڀوت کڻي وڃي ٿو ‪.‬۽ اھي داخل ٿين ٿا‪ ،‬۽ اتي رھن ٿا ‪:‬۽ ان ماڻھو ءِ جي آخري حالت‬ ‫ء‬ ‫پھرين کان وڌيڪ خراب آھي‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھو اھي ڳالھيون ڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙي جماعت جي ھڪڙي عورت پنھنجو آواز بلند ڪري کيس چيو تہ ”سڀاڳو آھي‬ ‫اهھو پيٽ‪ ،‬جنھن تو کي ڄايو آھي ۽ اهھو پيٽ جيڪو تو کير پياريو آھي‪.‬‬ ‫‪28‬پر ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي خدا جو ڪلم ٻڌن ٿا ۽ ان تي عمل ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ماڻھن جا ميڙ گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن چوڻ لڳو تہ ”ھي هِ بڇڙو نسل آھي‪ ،‬اھي ڪا نشاني ڳوليندا آھن ‪.‬۽ ڪو به نشان نه ڏنو ويندو‪ ،‬پر‬ ‫يونس نبي جي نشاني‪.‬‬ ‫لِ نشاني آھي‪.‬‬ ‫لِ نشاني آھي‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم بہ ھن نسل ء‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو جيئن يونس نينوياس جي ماڻھن ء‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ڏکڻ جي راڻي عدالت ۾ ھن نسل جي ماڻھن سان گڏ اٿندي‪ ،‬۽ انھن کي مَمت ڪندي‪ ،‬ڇالِ ⁠جو اھو سليمان جي ڏاھپ ٻڌڻ لِ زمين‬ ‫جي سڀني حصن کان آئي آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬سليمان کان وڏو ھتي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬نينوا جا ماڻھو عدالت ۾ ھن نسل سان گڏ اٿندا‪ ،‬۽ ان جي مَمت ڪندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن يونس جي تبليغ تي توبھ ڪئي ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي‬ ‫يونس کان به وڏو آھي‪.‬‬ ‫جاِ تي رکي‪ ،‬نڪي ٻوڙي جي ھيٺان‪ ،‬پر ڏياٽي ءِ تي‪ ،‬انھي ءِ‬ ‫ڳجھي‬ ‫ڪنھن‬ ‫کي‬ ‫ان‬ ‫تڏھن‬ ‫ڪري‪،‬‬ ‫روشن‬ ‫شمع‬ ‫ھو‬ ‫جڏھن‬ ‫‪33‬ڪوبہ ماڻھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جيڪي اندر اچن سي روشني ڏسن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جسِ جي روشني اک آھي‪ ،‬تنھنڪري جڏھن توھان جي اک واحد آھي‪ ،‬توھان جو سڄو جسِ پڻ روشنيِ سان ڀريل آھي ‪.‬پر جڏھن‬ ‫تنھنجي اک بڇڙي آھي‪ ،‬تڏھن تنھنجو بدن بہ اونداھين سان ڀريل آھي‪.‬‬ ‫‪35‬تنھنڪري خبردار رھو تہ جيڪو روشني تو ۾ آھي سو اوندھہ نہ ٿئي‪.‬‬ ‫‪36‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجو سڄو بدن روشني ءِ سان ڀريل ھجي ۽ ڪنھن بہ حصي ۾ اوندھہ نہ ھجي‪ ،‬تہ سڄو بدن روشني ءِ سان ڀريل‬ ‫ھوندو‪ ،‬جھڙي ءِ طرح جڏھن ڪنھن شمع جي روشني ءِ مان تو کي روشني ملي ٿي‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ ھڪڙي ِريسي کيس منٿ ڪئي تہ ”مون سان گڏ ماني“‪ ،‬سو ھو اندر ويو ۽ ماني کائڻ ويٺو‪.‬‬ ‫‪38‬جڏھن ِريسي اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويو تہ ھن پھريائين رات جي ماني ءِ کان اڳ غسل نہ ڪيو ھو‪.‬‬ ‫الربب لءهه ” ‪:‬اوھين ِريسي پيالو ۽ ٿالي ءِ جي ٻاھران صاف ڪريو ٿا؟ پر تنھنجو اندريون بڇڙائي ءِ ۽ بڇڙائي ءِ سان ڀريل آھي‪.‬‬ ‫‪ِ39‬ءقءا ءل ل‬ ‫‪40‬اي بيوقوِو‪ ،‬ڇا انھي ءِ نه ڪيو آھي جنھن بنايو آھي جيڪو ٻاھر آھي سو اندر ۾ آھي؟‬ ‫لِ صاف آھن‪.‬‬ ‫‪41‬پر ان جي بدران خيرات ڏيو جيڪي توھان وٽ آھن ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬سڀ شيون توھان ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان ڏھون حصو ڏيو ٿا پودي ءِ‪ ،‬روئي ۽ ھر قسِ جي ڀاڄين جو‪ ،‬۽ انصاف ۽ خدا‬ ‫لِ اي ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪42‬پر مصيبت آھي اوھان ء‬ ‫جي مَبت کي پاسو ڏيو ‪:‬اھو اوھان کي ڪرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ٻئي کي بيڪار نہ ڇڏڻ گھرجي‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان کي عبادت ⁠خانن ۾ مٿاھين سيٽن ۽ بازارن ۾ سلم پيش ڪرڻ پسند آھي‪.‬‬ ‫‪43‬مصيبت آھي اوھان تي اي ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين قبرن وانگر آھيو‪ ،‬جيڪي نِر نٿيون اچن‪ ،‬۽ جيڪي ماڻھو‬ ‫لِ اي شريَت جا عالمو ۽ ِريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪44‬اِسوس آھي اوھان ء‬ ‫مٿن ھلندا آھن تن کي انھن جي خبر ئي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪45‬تنھن تي وڪيلن مان ھڪڙي وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اھڙي ءِ طرح تون اسان کي بدنام ٿو ڪرين‪.‬‬ ‫وب‬ ‫لِ ڏکوئيندڙ بار کڻندا آھيو‪ ،‬۽ اوھين پاڻ انھن بارن کي پنھنجي آڱرين‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين ماڻھن کي کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ46‬ءقءا ءل « ‪ :‬ءم لي هِ لِ أ ء لنت ه لِ أءيب ءھا لالقهله ه‬ ‫مان ھڪڙي نہ ڇڪيو‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو اوھين نبين جون قبرون ٺاھيو ٿا ۽ اوھان جي ابن ڏاڏن انھن کي قتل ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪47‬اِسوس توھان تي‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو انھن واقَي انھن کي ماريو آھي ۽‬ ‫‪48‬بيشڪ اوھين شاھد آھيو تہ اوھين پنھنجن ابن ڏاڏن جي ڪمن کي قبول ڪريو ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اوھين سندن قبرون ٺاھيو آھي‪.‬‬ ‫‪49‬تنھنڪري خدا جي حڪمت پڻ چيو آھي تہ آ ءِ انھن ڏانھن نبين ۽ رسولن کي موڪليندس ۽ انھن مان ڪن کي ماريندا ۽ ستائيندا‪.‬‬ ‫لِ تہ سڀني نبين جو رت‪ ،‬جيڪو دنيا جي قيام کان وھايو ويو ھو‪ ،‬سو ھن نسل کي گھربو‪.‬‬ ‫‪50‬انھي ءِ ء‬ ‫‪51‬ھابيل جي رت کان وٺي زڪريا جي رت تائين‪ ،‬جيڪو قربان ⁠گاھہ ۽ ھيڪل جي وچ ۾ ھليو ويو ‪:‬آِ اوھان کي سچ ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھو‬ ‫ھن نسل جي گھربل آھي‪.‬‬ ‫!ڇالِ ⁠جو توھان علِ جي ڪنجي کڻي ويا آھيو ‪:‬توھان پاڻ ۾ داخل نہ ٿيا‪ ،‬۽ جيڪي گھڙي رھيا‬ ‫لِ اي وڪيل‬ ‫ء‬ ‫‪52‬مصيبت آھي اوھان ء‬ ‫ھئا تن کي روڪيو‪.‬‬ ‫‪53‬جڏھن ھن انھن کي اھي ڳالھيون چيو‪ ،‬تڏھن شريَت جا عالِ ۽ ِريسي کيس سختي ءِ سان تاڪيد ڪرڻ لڳا ۽ کيس ڪيتريون ئي‬ ‫لِ ڀڙڪائڻ لڳا‪.‬‬ ‫ڳالھيون ٻڌائڻ ء‬ ‫شيِ ڪڍن‪ ،‬تہ جيئن مٿس الزام ھڻن‪.‬‬ ‫ڪا‬ ‫مان‬ ‫وات‬ ‫جي‬ ‫ھن‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫ڳولي‬ ‫۽‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫ڪري‬ ‫انتِار‬ ‫‪54‬ھن جو‬ ‫ء‬ ‫‪62‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫باب ‪12‬‬ ‫‪1‬انھي ءِ وچ ۾ جڏھن ماڻھن جا بيشمار ميڙ گڏ ٿيا‪ ،‬ايتري قدر جو اھي ھڪٻئي تي ھلڻ لڳا‪ ،‬تڏھن ھو پھريائين پنھنجن شاگردن کي چوڻ‬ ‫لڳو تہ ”اوھين ِريسين جي خميري ءِ کان بچو‪ ،‬جيڪو مناِقت آھي‪.‬‬ ‫شيِ ڍڪيل نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬نه لڪايو‪ ،‬اھو مَلوم نه ٿيندو‪.‬‬ ‫‪2‬ڇالِ ⁠جو اھڙي ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪3‬تنھنڪري جيڪي اوھين اونداھين ۾ ڳالھايو آھي سو روشني ءِ ۾ ٻڌو ويندو ‪.‬۽ جيڪي اوھان ڪنن ۾ ڳالھايو آھي سو گھر جي ڇت تي‬ ‫اعلن ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫پوِ انھن کان وڌيڪ ڪوبہ ڪِ‬ ‫‪4‬۽ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجا دوست‪ ،‬انھن کان نہ ڊڄو جيڪي لش کي مارين ٿا‪ ،‬۽ ان کان ء‬ ‫ڪونھي‪.‬‬ ‫پوِ دوزخ ۾ اڇلئڻ جي طاقت آھي ‪.‬ھا‪ ،‬مان‬ ‫‪5‬پر مان اوھان کي خبردار ڪندس جنھن کان اوھين ڊڄو ‪:‬ڊڄو ان کان‪ ،‬جنھن کي مارڻ کان ء‬ ‫توھان کي چوان ٿو‪ ،‬ھن کان ڊڄو‪.‬‬ ‫لِ وڪڻي نہ ٿيون وڃن ۽ انھن مان ھڪڙي بہ خدا جي آڏو نہ وسرجي؟‬ ‫‪6‬ڇا پنجن چڻنگون ٻن پئسن ء‬ ‫‪7‬پر تنھنجي مٿي جا وار بہ سڀ ڳڻي ويا آھن ‪.‬تنھنڪري نه ڊڄو ‪:‬توھان گھڻن جھنڊن کان وڌيڪ قيمتي آھيو‪.‬‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪو بہ مون کي ماڻھن جي اڳيان اقرار ڪندو‪ ،‬تنھن کي ابن ⁠آدم بہ خدا جي ملئڪن جي اڳيان اقرار‬ ‫ڪندو‪.‬‬ ‫‪9‬پر جيڪو مون کي ماڻھن جي اڳيان رد ڪري ٿو‪ ،‬تنھن کي خدا جي ملئڪن جي اڳيان رد ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ جيڪو ماڻھو ابن ⁠آدم جي خلف ڪجھہ ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن کي مَاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو پاڪ روح جي خلف ڪفر بڪ‬ ‫ڪندو‪ ،‬تنھن کي مَاف نہ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن اھي اوھان کي عبادت ⁠خانن‪ ،‬مئجسٽريٽن ۽ اختيارين وٽ آڻين‪ ،‬تڏھن ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ ڪھڙي ءِ طرح‪ ،‬ڪھڙو جواب‬ ‫ڏيندا‪ ،‬يا ڇا چوندا‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالِ ⁠جو پاڪ روح اوھان کي انھي ءِ ئي گھڙي سيکاريندو جيڪو اوھان کي چوڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬تہ ھو مون کي ورثي ۾ ورھائي‪.‬‬ ‫‪ِ13‬ءقءا ءل لءهه ءمنء لال ءم ءجلءينء ” ‪:‬اي استاد‪ ،‬منھنجي ڀا هِ کي ء‬ ‫‪ِ14‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءم لن أ ء لن يءجل َء ءل ءِي لال ءججل ءر يا ءِي لال ءج ءجير؟‬ ‫شيِ جي گھڻائي ءِ ۾ نہ آھي‪ ،‬جيڪي وٽس‬ ‫ڇالِ ⁠جو ماڻھو ءِ جي حياتي ءِ جو واسطو انھي ءِ‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬خبردار ٿجو ۽ للچ کان بچو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪16‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ”ھڪڙي شاھوڪار جي زمين تمام گھڻي پوک ڪئي‪.‬‬ ‫جاِ ڪونھي‪ ،‬جتي ميوو ڏيان؟‬ ‫‪17‬ھن پنھنجي دل ۾ سوچيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون وٽ ڪا ء‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪ِ18‬ءقءالء” ‪:‬آ ءِ ائين ڪندس ‪:‬آ ءِ پنھنجن گودامن کي ڊاھيندس‪ ،‬۽ وڏو ٺاھيندس ‪.‬۽ اتي مان پنھنجو سمورو ميوو ۽ پنھنجو سامان ڏيندس‪.‬‬ ‫‪19‬۽ مان پنھنجي روح کي چوندس‪ ،‬روح‪ ،‬تو وٽ ڪيترن ئي سالن کان گھڻو سامان رکيل آھي ‪.‬آرام ڪر‪ ،‬کائو‪ ،‬پيئو ۽ خوش ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ اھي شيون ڪنھن جي ھونديون‪ ،‬جيڪي تو ڏنيون‬ ‫‪20‬پر خدا کيس چيو تہ ”اي بيوقوف‪ ،‬اڄ رات تنھنجي جان توکان گھري ويندي‪ ،‬ء‬ ‫آھن؟‬ ‫لِ خزانو گڏ ڪري ٿو ۽ خدا جي آڏو دولتمند نہ آھي‪.‬‬ ‫‪21‬اھو ئي آھي جيڪو پنھنجي ء‬ ‫‪22‬ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”تنھنڪري آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي جان جي باري ۾ ڪوبہ خيال نہ ڪريو تہ ڇا کائو ‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪو پائڻ گھرجي‪.‬‬ ‫نڪي جسِ ء‬ ‫‪23‬زندگي گوشت کان وڌيڪ آھي ۽ بدن ڪپڙن کان وڌيڪ آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي نڪي پوکين ٿا ۽ نڪي لڻين ٿا ‪.‬جنھن ۾ نه ڪو گودام آھي ۽ نه گودام ‪.‬۽ خدا انھن کي‬ ‫‪24‬ڪڪڙن تي غور ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫کارائي ٿو ‪:‬توھان پکين کان ڪيترو بھتر آھيو؟‬ ‫‪25‬۽ اوھان مان ڪير آھي جيڪو غور سان پنھنجي قد ۾ ھڪڙو ھٿ وڌائي سگھي ٿو؟‬ ‫‪26‬جيڪڏھن اوھين اھو ڪِ ڪرڻ جي قابل نه آھيو جيڪو گھٽ ۾ گھٽ آھي‪ ،‬توھان ڇو ٿا سوچيو؟‬ ‫‪27‬لولين تي غور ڪريو ته اھي ڪيئن وڌندا آھن ‪:‬اھي نه مَنت ڪن ٿا‪ ،‬اھي نه گھمائي ‪.‬۽ اڃا تائين مان توھان کي ٻڌايان ٿو ته سليمان‬ ‫پنھنجي سڄي شان ۾ انھن مان ھڪ جھڙو نه ھو‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ جيڪڏھن خدا انھي ءِ گاھہ کي پھريائين‪ ،‬جيڪو اڄ ڏينھن ميدان ۾ آھي ۽ سڀاڻي تنور ۾ اڇليو ويندو ‪.‬اي ٿورائتا ايمان وارا‪ ،‬اھو‬ ‫ء‬ ‫اوھان کي ڪيترو وڌيڪ لباس ڏيندو؟‬ ‫ِ ءو ءل ت ء لش ءَِهونء ‪.‬‬ ‫‪29‬و ءل ت ه ءَبب لال هم لستءقهونء ِءي أ ء لنت ه هِ لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ڇالِ ⁠جو اھي سڀ شيون دنيا جون قومون ڳولين ٿيون‪ ،‬۽ اوھان جو پي هِ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي انھن شين جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پر اوھين خدا جي بادشاھت جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ اھي سڀ شيون توھان ۾ شامل ڪيون وينديون‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو توھان جي پي هِ جي خوشي ءِ آھي تہ توھان کي بادشاھت ڏني وڃي‪.‬‬ ‫‪32‬ڊڄ نه‪ ،‬ننڍڙو رڍ‬ ‫ء‬ ‫‪33‬جيڪي توھان وٽ آھي وڪڻو ۽ خيرات ڏيو ‪.‬پنھنجو پاڻ کي ٿلھو مھيا ڪريو جيڪي نه پراڻا موم آھن‪ ،‬آسمان ۾ ھڪ خزانو آھي‬ ‫جيڪو ختِ نه ٿئي‪ ،‬جتي نه ڪو چور اچي سگھي ٿو ۽ نه ئي ڪيچ خراب ٿي سگھي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬ڇالِ ⁠جو جتي توھان جو خزانو ھوندو‪ ،‬اتي تنھنجي دل بہ ھوندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪35‬پنھنجا ڪنڌ ڪپيل ھجن‪ ،‬۽ اوھان جون روشنيون ٻرندڙ آھن‪.‬‬ ‫لِ ته جڏھن‬ ‫‪36‬۽ اوھين پاڻ انھن ماڻھن وانگر آھيو جيڪي پنھنجي مالڪ جو انتِار ڪندا آھن‪ ،‬جڏھن ھو شادي ءِ مان موٽندو ‪.‬انھي ءِ ء‬ ‫لِ کولي سگھن‪.‬‬ ‫ھو اچي کڙڪائي‪ ،‬اھي ِوري طور ھن ء‬

‫‪63‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪37‬سڀاڳا آھن اھي نوڪر‪ ،‬جن کي مالڪ جڏھن ايندو تڏھن جاڳندو ڏسندو ‪:‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو پاڻ کي ڍڪيندو ۽ کين ماني‬ ‫لِ ويھاريندو‪ ،‬۽ ٻاھر اچي انھن جي خدمت ڪندو‪.‬‬ ‫کائڻ ء‬ ‫‪38‬۽ جيڪڏھن ھو ٻئي گھڙي ءِ ۾ ايندو يا ٽئين گھڙي ءِ ۾ ايندو ۽ انھن کي ائين ئي ڏسندو تہ اھي نوڪر سڀاڳا آھن‪.‬‬ ‫‪39‬۽ اھو ڄاڻو تہ جيڪڏھن گھر جي مالڪ کي خبر ھجي ھا تہ چور ڪھڙي وقت ايندو‪ ،‬تہ ھو ڏسندو رھي ھا ۽ پنھنجي گھر کي ڀڃڻ نہ‬ ‫ڏئي ھا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءِ گھڙي ءِ تي ايندو جڏھن اوھان کي گمان بہ نہ ھوندو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھنڪري اوھين بہ تيار رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬تڏھن پطرس کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون اھو مثال اسان کي ٻڌائين ٿو يا سڀني کي؟‬ ‫اِ؟‬ ‫اِ ءمنء ال ل‬ ‫الربب ‪ِ ،‬ءإءنلهه ِءي لال همؤل ءم ءن ءو لال ءَ ءق ءيِ اللَءي ءخي ءلر ءمنء ال ل‬ ‫س ءم ء‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪ِ42‬ءقءا ءل ل‬ ‫‪43‬سڀاڳو آھي اھو نوڪر‪ ،‬جنھن کي سندس مالڪ اچي ائين ڪندي ڏسندو‪.‬‬ ‫شيِ جو حاڪِ بڻائيندو‪ ،‬جيڪو وٽس آھي‪.‬‬ ‫‪44‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو کيس انھي ءِ سڄي ءِ‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پر جيڪڏھن اھو نوڪر دل ۾ چوي تہ ’منھنجو مالڪ اچڻ ۾ دير ڪندو ‪.‬۽ نوڪرن ۽ نوڪرن کي مارڻ شروع ڪندو‪ ،‬۽ کائڻ پيئڻ ۽‬ ‫شرابي ٿيڻ شروع ڪندو‪.‬‬ ‫‪46‬انھي ءِ نوڪر جو مالڪ انھي ءِ ڏينھن ۾ ايندو‪ ،‬جڏھن ھو کيس ڳولي نہ لھندو‪ ،‬۽ اھڙي گھڙي ءِ تي جڏھن ھو ءِ کي خبر ئي نہ پوندي‪ ،‬۽‬ ‫انھي ءِ ٻانھي کي وڍي ڇڏيندو ۽ کيس ڪاِرن سان گڏ سندس حصو مقرر ڪندو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ اھو نوڪر‪ ،‬جنھن پنھنجي مالڪ جي مرضي ءِ کي ڄاتو ۽ نڪي پاڻ کي تيار ڪيو‪ ،‬نڪي پنھنجي مرضي ءِ موجب‪ ،‬تنھن کي گھڻا‬ ‫ئي ڌڪ لڳندا‪.‬‬ ‫لِ گھڻو‬ ‫‪48‬پر اھو جنھن کي خبر نہ ھئي‪ ،‬۽ اھو ڪِ ڪيو جيڪو دٻائڻ جي لئق آھي‪ ،‬تنھن کي ٿورن ڌڪن سان ماريو ويندو ‪.‬جنھن ء‬ ‫ڏنو ويو آھي‪ ،‬تنھن کان گھڻو گھربو‪ ،‬۽ جنھن کي ماڻھن گھڻو ڏنو آھي‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ گھرندا‪.‬‬ ‫‪49‬مان زمين تي باھہ موڪلڻ آيو آھيان ‪.‬۽ مان ڇا ڪندس‪ ،‬جيڪڏھن اھو اڳ ۾ ئي جلجي ويو آھي؟‬ ‫‪50‬پر مون وٽ بپتسما وٺڻي آھي ‪.‬۽ مان ڪيئن تنگ آھيان جيستائين اھو پورو نه ٿئي!‬ ‫‪51‬ڇا توھان سمجھو ٿا تہ آ ءِ زمين تي صلح ڪرڻ آيو آھيان؟ مان توکي ٻڌايان ٿو‪ ،‬نه؛ بلڪه تقسيِ‪:‬‬ ‫‪52‬ڇالِ ⁠جو ھن وقت کان وٺي ھڪڙي گھر ۾ پنج ورھائجي ويندا‪ ،‬ٽي ٻن جي خلف ۽ ٻہ ٽن جي خلف‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪53‬پيِ کي پٽ جي خلف ورھايو ويندو‪ ،‬۽ پٽ پيِ جي خلف ‪.‬ما هِ ڌي ءِ جي خلف‪ ،‬۽ ڌي ءِ ما هِ جي خلف؛ ساس پنھنجي نان هِ جي‬ ‫خلف‪ ،‬۽ ڌي ءِ پنھنجي ساس جي خلف‪.‬‬ ‫‪54‬پوِ ھن ماڻھن کي بہ چيو تہ ”جڏھن اوھين ڏسو ٿا ھڪڙو ڪڪر اولھه کان اڀرندو‪ ،‬تڏھن چئو تہ ”مينھن ٿو اچي ‪.‬۽ ائين ئي آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪55‬۽ جڏھن توھان ڏسندا آھيو ته ڏکڻ وا هِ وھندو آھي‪ ،‬چوندا آھيو تہ گرمي ٿيندي ‪.‬۽ اھو اچي ٿو‪.‬‬ ‫‪56‬اي مناِقو‪ ،‬اوھين ڄاڻو ٿا آسمان ۽ زمين جي منھن کي ‪.‬پر اھو ڪيئن آھي جو توھان ھن وقت نه سمجھندا آھيو؟‬ ‫‪57‬ھائو‪ ،‬۽ ڇو نه توھان پاڻ کي ِيصلو ڪيو ته ڇا صَيح آھي؟‬ ‫‪58‬جڏھن توھان پنھنجي مخالف سان مئجسٽريٽ ڏانھن وڃو‪ ،‬جيئن توھان رستي ۾ آھيو‪ ،‬ڪوشش ڪريو ته توھان کي ھن کان بچايو‬ ‫وڃي ‪.‬ائين نه ٿئي جو ھو تو کي جج جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ جج توکي آِيسر جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ آِيسر توکي جيل ۾ وجھي‪.‬‬ ‫‪59‬مان توکي ٻڌايان ٿو‪ ،‬تون اتان نه نڪرندين‪ ،‬جيستائين تون آخري مائڪ ادا نه ڪرين‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬انھي ءِ موقَي تي ڪي ماڻھو موجود ھئا‪ ،‬جن کيس گليلين بابت ٻڌايو‪ ،‬جن جو رت پلطس انھن قربانين سان مليو ھو‪.‬‬ ‫ڇالِ‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين سمجھو ٿا تہ اھي گليلين سڀني گليلين کان وڌيڪ گنھگار ھئا‪،‬‬ ‫‪2‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اھڙيون تڪليفون برداشت ڪيون؟‬ ‫‪3‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬بلڪ‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين توبھہ نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھين سڀ ائين ئي برباد ٿي ويندا‪.‬‬ ‫‪4‬يا اھي ارڙھن‪ ،‬جن تي سلوام ۾ ٽاور ڪري پيو‪ ،‬۽ انھن کي ماريو ويو‪ ،‬ڇا توھان سمجھو ٿا ته اھي يروشلِ ۾ رھڻ وارن سڀني ماڻھن‬ ‫کان وڌيڪ گنھگار ھئا؟‬ ‫‪5‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬بلڪ‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين توبھہ نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھين سڀ ائين ئي برباد ٿي ويندا‪.‬‬ ‫‪6‬ھن اھو مثال بہ ٻڌايو ‪.‬ھڪڙي ماڻھو ءِ پنھنجي انگورن جي باغ ۾ انجير جو وڻ لڳايو ھو ‪.‬۽ آيو ۽ ان تي ميوو ڳوليائين‪ ،‬پر ڪو به نه‬ ‫مليو‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬پر ڪوبہ نہ مليو‬ ‫‪7‬پوِ ھن پنھنجي انگورن جي باغي کي چيو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ ھن انجير جي وڻ تي ٽن سالن کان ميوو ڳولھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫آھي‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏ ‪.‬ڇو ان کي زمين کي ڇڪيندو آھي؟‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫‪ِ8‬ءقءا ءل لءهه ‪:‬يءا ءربب ‪ ،‬اللَءي لءهه اللَءي لءهه ءولءهه لالء لْ ءر ِءي لالء لر ء‬ ‫‪9‬۽ جيڪڏھن اھو ميوو ڏئي‪ ،‬چڱو ‪:‬۽ جيڪڏھن نه‪ ،‬پوِ توھان ان کي ڪٽي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪10‬ھو سبت جي ڏينھن ھڪڙي عبادت ⁠خاني ۾ تَليِ ڏئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي عورت ھئي‪ ،‬جنھن کي ارڙھن ورھين کان ڪمزور روح ھو‪ ،‬۽ ھڪڙي جھليل ھئي‪ ،‬۽ ڪنھن بہ طرح پاڻ کي مٿي‬ ‫کڻي نٿي سگھي‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن کيس پاڻ وٽ سڏي چيائين تہ ”اي عورت‪ ،‬تون پنھنجي مرضي ءِ کان ڇڏايل آھين‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪13‬ھن پنھنجا ھٿ مٿس رکيا ۽ ھو ءِ ھڪدم سڌي ٿي ويئي ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳي‪.‬‬ ‫عيسي سبت جي ڏينھن شفا ڏني ھئي ۽ ماڻھن کي چيو تہ ”ڇھ‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪14‬تنھنڪري عبادت ⁠خاني جي حاڪِ ڪاوڙ ۾ جواب ڏنو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڏينھن آھن جن ۾ ماڻھن کي ڪِ ڪرڻ گھرجي‪ ،‬تنھنڪري انھن ۾ اچو ۽ چڱو ڀلو ٿيو‪ ،‬پر انھن ۾ نہ ‪.‬سبت جو ڏينھن‪.‬‬ ‫⁠جو انھن‬

‫‪64‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪15‬پوِ خداوند کيس جواب ڏنو تہ ”اي مناِق‪ ،‬ڇا توھان مان ھر ڪو سبت جي ڏينھن پنھنجا ٻڪر يا گڏھ ٿلھي تان لھي کيس پاڻي ڏيڻ‬ ‫ء‬ ‫لِ نہ ٿو وٺي؟‬ ‫ء‬ ‫‪16‬ڇا ھي ءِ عورت ابراھيِ جي ڌي ءِ آھي‪ ،‬جنھن کي شيطان ھنن ارڙھن ورھين کان قيد ڪيو ھو‪ ،‬تنھن کي سبت جي ڏينھن انھي ءِ‬ ‫غلمي ءِ مان ڇڏائڻ گھرجي؟‬ ‫‪17‬جڏھن ھن اھي ڳالھيون ڪيون‪ ،‬تڏھن سندس مخالف سڀ شرمسار ٿيا ۽ سڀيئي ماڻھو خوش ٿيا انھن سڀني شاندار ڪمن جي ڪري‬ ‫جيڪي ھن ڪيا ھئا‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ ھن چيو تہ ”خدا جي بادشاھت ڪھڙي آھي؟ ۽ مان ان سان ڪٿي ملندو؟‬ ‫ء‬ ‫‪19‬اھو سرنھن جي داڻي وانگر آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي ماڻھو ءِ کڻي پنھنجي باغ ۾ اڇليو ‪.‬۽ اھو وڌيو‪ ،‬۽ ھڪڙو وڏو وڻ ٺاھيو ‪.‬۽ ھوا جا‬ ‫پکي ان جي شاخن ۾ رھجي ويا‪.‬‬ ‫‪20‬وري ھن چيو تہ ”آ ءِ خدا جي بادشاھت کي ڪنھن سان ڀيٽيان؟‬ ‫‪21‬اھو خميري جھڙو آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي عورت کڻي ٽن ماپن ماني ۾ لڪايو‪ ،‬جيستائين سڄو خميري ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪22‬ھو شھرن ۽ ڳوٺن مان لنگھندو‪ ،‬تَليِ ڏيندو ۽ يروشلِ ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪23‬تنھن تي ھڪڙي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ٿورا آھن ڇا جيڪي بچيل آھن؟ ۽ ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ گھڻا ئي اندر گھڙڻ جي ڪوشش ڪندا‪ ،‬پر‬ ‫‪24‬اندر گھڙڻ جي ڪوشش ڪريو سخت دروازي مان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪري نہ سگھندا‪.‬‬ ‫‪25‬جڏھن گھر جو مالڪ اٿي کڙو ٿيو‪ ،‬۽ دروازو بند ڪيو‪ ،‬۽ توھان ٻاھر بيھي رھڻ شروع ڪيو ۽ دروازو کڙڪائڻ شروع ڪيو‪،‬‬ ‫چوندا آھن‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬اسان لِ کوليو ‪.‬۽ اھو جواب ڏيندو ۽ اوھان کي چوندو‪" ،‬مون کي خبر ناھي ته توھان ڪٿان آيا آھيو‪:‬‬ ‫‪26‬پوِ تون چوڻ شروع ڪندين تہ ”اسان تنھنجي حضور ۾ کاڌو پيتو ۽ تو اسان جي گھٽين ۾ سيکاريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پر ھو چوندو تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي تہ اوھين ڪيڏانھن آھيو ‪.‬مون کان پري ٿي وڃو‪ ،‬اي سڀ بدڪاري‬ ‫ڪندڙ‪.‬‬ ‫‪28‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪ ،‬جڏھن اوھين ابراھيِ‪ ،‬اسَاق‪ ،‬يَقوب ۽ سڀني نبين کي خدا جي بادشاھت ۾ ڏسندا‪ ،‬۽ اوھين پاڻ کي ٻاھر‬ ‫ڪڍندا‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫اَء ءولء ءه ءولء ءه‪ ،‬ءوأ ء لنت ه لِ ءب ل‬ ‫ِ ءو لال ءج لن ءبَء ءوأ ء لنت ه لِ ءب ل‬ ‫اَء ءِلء لي ءه‪.‬‬ ‫‪،‬‬ ‫ِ‬ ‫ھ‬ ‫ل‬ ‫و‬ ‫‪،‬‬ ‫ق‬ ‫ر‬ ‫ش‬ ‫م‬ ‫ال‬ ‫م‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫و‬ ‫ِ‬ ‫ھ‬ ‫‪29‬ولء ه ل ء نء ء ء ء ء ل ء ل ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي آھن پويون جيڪي پھريون آھن‪ ،‬۽ اھي آھن پھريون جيڪي پويون آھن‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھيروديس تو کي ماريندو‪.‬‬ ‫‪31‬انھي ءِ ئي ڏينھن ڪي ِريسي آيا ۽ چيائونس تہ ”ھتان ھليو وڃ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين وڃو ۽ انھي ءِ لومڙي کي چئو تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءِ ڀوت ڪڍان ٿو ۽ اڄ ۽ سڀاڻي شفا ڏيندو آھيان ۽ ٽئين ڏينھن تي‬ ‫پورو ٿي ويندس‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو ٿي نہ ٿو سگھي تہ ڪو نبي يروشلِ کان ٻاھر مري‬ ‫‪33‬تنھن ھوندي بہ مون کي اڄ‪ ،‬سڀاڻي ۽ ٻئي ڏينھن ھلڻ گھرجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪.‬‬ ‫‪34‬اي يروشلِ‪ ،‬يروشلِ‪ ،‬جيڪو نبين کي ماريندو آھي‪ ،‬۽ انھن کي سنگسار ڪندو آھي جيڪي تو ڏانھن موڪليا ويا آھن ‪.‬مان توھان جي‬ ‫ٻارن کي ڪيترا ڀيرا گڏ ڪريان ھا‪ ،‬جيئن ڪڪڙ پنھنجي ٻچن کي پنھنجي پرن ھيٺ گڏ ڪندي آھي‪ ،‬پر توھان نه ڪيو!‬ ‫لِ ويران رھجي ويو آھي ‪:‬۽ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين مون کي نہ ڏسندؤ‪ ،‬جيستائين اھو وقت‬ ‫‪35‬ڏس‪ ،‬توھان جو گھر اوھان ء‬ ‫نہ ايندو‪ ،‬جڏھن اوھين چوندا تہ‪ ،‬برڪت وارو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫لِ سردار ِريسين مان ھڪڙي جي گھر ويو تہ ھنن کيس ڏٺو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو سبت جي ڏينھن ماني کائڻ ء‬ ‫‪2‬۽ ڏسو‪ ،‬ھن جي اڳيان ھڪڙو ماڻھو بيٺو ھو جنھن کي جلوڙو ھو‪.‬‬ ‫عيسي شريَت جي عالمن ۽ ِريسين کي جواب ڏنو تہ ”ڇا سبت جي ڏينھن شفا ڏيڻ جائز آھي؟‬ ‫‪3‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫‪4‬ولءقء لد يء لستءقهونء ‪ِ.‬ءقءا ءل لءهه‪ ،‬ءو ءما يء لفَءلههه ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫ء‬ ‫‪5‬وراڻيائين تہ ”اوھان مان ڪھڙو آھي جيڪو کڏ ۾ ڪري پيو ۽ سبت جي ڏينھن ان کي ٻاھر ڪڍندو؟‬ ‫‪6‬۽ اھي کيس انھن ڳالھين جو وري جواب ڏيئي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙو مثال بيان ڪيو جن کي گھرايو ويو ھو‪ ،‬جڏھن ھن نشان لڳايو تہ ڪيئن انھن وڏن ڪمرن کي چونڊيو ‪.‬انھن‬ ‫‪7‬پوِ ھن انھن ء‬ ‫ء‬ ‫کي چيو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن تو کي ڪنھن ماڻھو ءِ جي شادي ءِ جي دعوت ڏني وڃي‪ ،‬تڏھن مٿاھين ڪمري ۾ نه ويھو ‪.‬ائين نه ٿئي ته توکان وڌيڪ عزت وارو‬ ‫ماڻھو ھن کي گھرايو وڃي‪.‬‬ ‫جاِ ڏي ‪.‬۽ تون شرم سان شروع ڪرين ٿو سڀ کان گھٽ ڪمري‬ ‫‪9‬جنھن تو کي نصيَت ڪئي ۽ اھو اچي تو کي چيو تہ ”ھن ماڻھو ءِ کي ء‬ ‫۾‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن تو کي گھرايو وڃي‪ ،‬تڏھن وڃي ھيٺئين ڪمري ۾ ويھ ‪.‬ته جڏھن اھو اوھان کي سڏيندو اچي‪ ،‬اھو توکي چوندو‪ ،‬دوست‪،‬‬ ‫مٿاھين مٿي وڃو ‪:‬پوِ توھان انھن جي حضور ۾ عبادت ڪريو جيڪي تو سان گڏ ماني تي ويھندا آھن‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجو پاڻ کي مٿاھين ٿو سو گھٽ ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪري ٿو سو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬پوِ ھن انھي ءِ کي بہ چيو‪ ،‬جنھن کيس وصيت ڪئي ھئي تہ ”جڏھن رات جي ماني يا ماني ٺاھين‪ ،‬تڏھن نہ پنھنجن دوستن کي سڏ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نڪي پنھنجن ڀائرن‪ ،‬نڪي پنھنجن مائٽن ۽ نڪي پنھنجي امير پاڙيسري کي ‪.‬ائين نه ٿئي ته اھي به توکي ٻيھر سڏين ۽ توکي بدلو ڏنو‬ ‫وڃي‪.‬‬ ‫‪65‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪13‬پر جڏھن تون عيد ڏي‪ ،‬تڏھن غريبن‪ ،‬ٽهنڊن‪ ،‬منڊن‪ ،‬انڌن کي سڏ ڪر‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تو کي انصاف جي قيامت ۾ بدلو ڏنو ويندو‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو اھي توھان کي بدلو ڏئي نہ سگھندا‪،‬‬ ‫‪14‬۽ تون برڪت وارو ٿيندو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬جڏھن انھن مان ھڪڙي جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويٺا ھئا‪ ،‬سي اھي ڳالھيون ٻڌي چيائونس تہ ”سڀاڳو آھي اھو جيڪو خدا جي‬ ‫بادشاھت ۾ ماني کائي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ھن کيس چيو تہ ”ڪنھن ماڻھو ءِ وڏي ماني ڪئي ۽ گھڻن کي چيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬۽ پنھنجي نوڪر کي رات جي ماني ءِ تي موڪليو تہ جن کي چيو ويو آھي تہ ”اچو ‪.‬سڀ شيون ھاڻي تيار آھن‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اھي سڀ ھڪڙي رضامندي سان عَر ڪرڻ لڳا ‪.‬پھرين کيس چيو ته مون زمين جو ھڪ ٽڪرو خريد ڪيو آھي‪ ،‬۽ مون کي‬ ‫ضرور وڃڻ گھرجي ۽ اھو ڏسڻ گھرجي ‪:‬منھنجي دعا آھي ته توھان مون کي مَاف ڪيو‪.‬‬ ‫لِ ويندس‪ ،‬منھنجي دعا آھي تہ مون کي مَاف ڪجو‪.‬‬ ‫‪19‬ٻئي چيو تہ ”مون ڍڳن جا پنج جوا خريد ڪيا آھن‪ ،‬۽ آ ءِ انھن کي ثابت ڪرڻ ء‬ ‫‪20‬ٻئي چيو تہ ”مون شادي ڪئي آھي‪ ،‬تنھنڪري اچي نہ سگھندس‪.‬‬ ‫‪21‬تنھنڪري اھو نوڪر آيو ۽ پنھنجي مالڪ کي اھي ڳالھيون ڏيکاريائين ‪.‬تڏھن گھر جي مالڪ ڪاوڙجي پنھنجي نوڪر کي چيو‬ ‫تہ ”جلدي نڪري شھر جي گھٽين ۽ گھٽين ۾ وڃ ۽ غريبن‪ ،‬ٽهنڊن‪ ،‬ڀوتن ۽ انڌن کي ھتان اندر وٺي اچ‪.‬‬ ‫‪22‬تنھن تي نوڪر چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيئن تو حڪِ ڪيو آھي‪ ،‬تيئن ئي ٿيو آھي‪ ،‬پر اڃا گنجائش آھي‪.‬‬ ‫لِ مجبور ڪر‪ ،‬تہ جيئن منھنجو گھر ڀرجي وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تڏھن مالڪ نوڪر کي چيو تہ ”وڃان روڊن ۽ باغن ۾ ۽ انھن کي اندر اچڻ ء‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ انھن ماڻھن مان ڪوبہ نہ چکندو‪ ،‬جن کي منٿ ڪئي وئي ھئي‪ ،‬منھنجي ماني جو مزو چکيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪ِ25‬ءَ ء ءج ءل ءمنء لال همؤل ءمنءينء ‪ِ ،‬ءقءا ءل لءهه‪:‬‬ ‫‪26‬جيڪڏھن ڪو ماڻھو مون وٽ اچي‪ ،‬پنھنجي پي هِ‪ ،‬ما هِ‪ ،‬زال‪ ،‬ٻارن‪ ،‬ڀائرن‪ ،‬ڀينرن ۽ پنھنجي جان ۽ پنھنجي جان کان نفرت نہ ڪري‪ ،‬تہ‬ ‫اھو منھنجو شاگرد ٿي نہ سگھندو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جيڪو پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان نہ اچي‪ ،‬سو منھنجو شاگرد ٿي نہ سگھندو‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو اوھان مان ڪير آھي‪ ،‬جيڪو ٽاور ٺاھڻ جو ارادو ڪري‪ ،‬پھريائين نه بيھي ۽ خرچ ٿو ڳڻيو‪ ،‬ڇا ان کي پورو ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ڪاِي آھي؟‬ ‫پوِ جو ھو بنياد رکي ۽ ان کي پورو ڪري نہ سگھي‪ ،‬سو جيڪي ڏسندا آھن سي سڀ مٿس ٺٺوليون ڪرڻ لڳندا‪.‬‬ ‫‪29‬متان‪ ،‬انھي ءِ کان ء‬ ‫‪30‬چيائون تہ ”ھن ماڻھو ءِ ٺاھڻ شروع ڪيو‪ ،‬پر پورو نہ ڪري سگھيو‪.‬‬ ‫لِ پھريائين بيھي نہ صلح ڪري‪ ،‬ڇا ھو ڏھن ھزارن سان ملي‬ ‫‪31‬يا اھو ڪھڙو بادشاھہ‪ ،‬جيڪو ڪنھن ٻئي بادشاھه سان جنگ ڪرڻ ء‬ ‫سگھندو‪ ،‬جيڪو ويھہ ھزارن سان مقابلو ڪري‪ ،‬تنھن سان ملي سگھي؟‬ ‫‪32‬ٻي صورت ۾‪ ،‬جڏھن ته ٻيو اڃا تمام گھڻو پري آھي‪ ،‬ھو ھڪ سفير موڪلي ٿو‪ ،‬۽ امن جون حالتون چاھي ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬اھڙي ءِ طرح اوھان مان جيڪو بہ اھو آھي جيڪو پنھنجو سڀ ڪجھہ نہ ٿو ڇڏي‪ ،‬سو منھنجو شاگرد ٿي نہ ٿو سگھي‪.‬‬ ‫پوِ ان جو ذائقو ڪيئن ٿيندو؟‬ ‫‪34‬لوڻ چڱو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن لوڻ پنھنجو ذائقو وڃائي ويھي تہ ء‬ ‫لِ ‪.‬پر مرد ان کي ڪڍي ڇڏيندا آھن ‪.‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫لِ موزون آھي‪ ،‬۽ نڪي اڃا تائين ٻوڙي ء‬ ‫‪35‬اھو نه زمين ء‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫لِ ھن جي ويجھو آيا‪.‬‬ ‫‪1‬تنھن تي سڀ مَصول وٺندڙ ۽ گنھگار سندس ٻڌڻ ء‬ ‫‪2‬تنھن تي ِريسي ۽ شريَت جا عالِ رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”ھي ماڻھو گنھگارن کي قبول ڪري انھن سان گڏ کائي ٿو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن انھن کي اھو مثال ٻڌايو تہ‬ ‫‪4‬اوھان مان ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جنھن وٽ سؤ رڍون ھجن‪ ،‬جيڪڏھن انھن مان ھڪڙي وڃائجي‪ ،‬تہ ڇا نوانوي رڍن کي رڻ ⁠پٽ ۾‬ ‫ڇڏي‪ ،‬انھي ءِ جي پٺيان ھلجي‪ ،‬جيستائين اھو لھي؟‬ ‫‪5‬۽ جڏھن اھو مليو آھي‪ ،‬اھو پنھنجي ڪلھن تي رکي ٿو‪ ،‬خوش ٿيو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھو گھر پھچندو آھي‪ ،‬تڏھن پنھنجن دوستن ۽ پاڙيسرين کي سڏي چوندو آھي تہ ”مون سان خوش ٿيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته مون کي منھنجي‬ ‫رڍ ملي آھي جيڪا گِ ٿي وئي ھئي‪.‬‬ ‫لِ تہ انھن ننھن سچن ماڻھن کان‬ ‫لِ بھشت ۾ خوشي ٿيندي‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪7‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھڙي ءِ طرح ھڪڙو توبھہ ڪندڙ گنھگار ء‬ ‫وڌيڪ‪ ،‬جن کي توبھہ جي ضرورت نہ آھي‪.‬‬ ‫‪8‬يا وري ڪھڙي عورت وٽ چاندي ءِ جا ڏھ سڪا ھجن‪ ،‬جيڪڏھن اهن جو ھڪڙو سڪو گِ ٿي وڃي‪ ،‬تڏھن اھا ڏيئا ٻاري‪ ،‬گھر ۾ ڌوٻي ءِ‬ ‫سڪا هِ نه ڪري‪ ،‬تيستائين اهن کي ڳوليندي‪ ،‬جيستائين اهھي لھي؟‬ ‫جو ه‬ ‫‪9‬جڏھن ھن کي اھو مليو‪ ،‬تڏھن پنھنجن دوستن ۽ پاڙيسرين کي سڏي چيائين تہ ”مون سان خوش ٿيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته مون کي اھو ٽڪرو مليو‬ ‫آھي جيڪو مون وڃايو ھو‪.‬‬ ‫لِ خوشي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا جي ملئڪن جي حضور ۾ ھڪڙي توبھ ڪندڙ گنھگار جي ء‬ ‫‪ِ11‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ھڪ ماڻھو ءِ کي ٻه پٽ ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬انھن مان ننڍي پنھنجي پي هِ کي چيو تہ ”بابا‪ ،‬جيڪو مال مون وٽ پوي سو مون کي ڏي ‪.‬۽ ھن انھن ۾ پنھنجي زندگي ورھائي ڇڏي‪.‬‬ ‫پوِ ننڍي پٽ سڀيئي گڏ ڪري ڏورانھن ملڪ ڏانھن روانو ٿي ويو‪ ،‬۽ اهتي پنھنجي مال کي ِسادي زندگيون برباد‬ ‫‪13‬گھڻن ئي ڏينھن کان ء‬ ‫ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھو سڀ خرچ ڪري چڪو‪ ،‬تڏھن انھي ءِ ملڪ ۾ سخت ڏڪار پيو ‪.‬۽ ھو مَتاج ٿيڻ لڳو‪.‬‬ ‫لِ موڪليو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ھو انھي ءِ ملڪ جي ھڪڙي شھري ءِ وٽ ويو ‪.‬۽ ھن کيس پنھنجي ٻني ءِ ۾ سوئر چارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوِ ھو پنھنجي پيٽ کي انھن ڀونڪن سان ڀريندو ھو‪ ،‬جيڪي سوئر کائيندا ھئا‪ ،‬۽ ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کيس نہ ڏني ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪66‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪17‬جڏھن ھو پاڻ وٽ آيو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”منھنجي پي هِ جي ڪيترين ئي نوڪرن وٽ ماني آھي‪ ،‬جن وٽ ماني آھي‪ ،‬۽ مان بک مرندو‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪18‬آ ءِ اهٿندس ۽ پنھنجي پي هِ وٽ ويندس ۽ کيس چوندس تہ ”اي بابا‪ ،‬مون آسمان جي خلف ۽ تنھنجي اڳيان گناھہ ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ آ ءِ وڌيڪ لئق نہ آھيان جو تنھنجو پٽ سڏجي‪ ،‬مون کي پنھنجي نوڪرن مان ھڪڙو ڪر‪.‬‬ ‫‪20‬پوِ ھو اٿيو ۽ پنھنجي پي هِ وٽ آيو ‪.‬پر جڏھن ھو اڃا گھڻو پري ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي پي هِ کيس ڏٺو‪ ،‬۽ رحِ آيو‪ ،‬۽ ڊوڙي‪ ،‬سندس ڳچي ءِ‬ ‫ء‬ ‫تي ڪري پيو‪ ،‬۽ کيس چميائين‪.‬‬ ‫‪21‬تنھن تي پٽ کيس چيو تہ ”بابا‪ ،‬مون آسمان ۽ تنھنجي نِر ۾ گناھہ ڪيو آھي‪ ،‬۽ وڌيڪ آ ءِ انھي ءِ لئق نہ آھيان جو تنھنجو پٽ سڏجي‪.‬‬ ‫‪22‬پر پي هِ پنھنجن نوڪرن کي چيو تہ ”سڀ کان بھترين چادر آڻي کيس پھرايو ‪.‬۽ ھن جي ھٿ ۾ ھڪ انگو‪ ،‬۽ ھن جي پيرن ۾ جوتا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ٿلھي گابي کي ھتي آڻيو ۽ ان کي ماريو ‪.‬۽ اچو ته کائو‪ ،‬۽ خوش ٿيو‪:‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو اھو منھنجو پٽ مري ويو ھو ۽ وري جيئرو ٿيو آھي ‪.‬ھو گِ ٿي ويو‪ ،‬۽ مليو آھي ‪.‬۽ اھي خوش ٿيڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ھاڻي سندس وڏو پٽ ميدان ۾ ھو ۽ جيئن ئي ھو گھر جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن ھن موسيقي ۽ ناچ ٻڌو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھڪڙي نوڪر کي سڏي پڇيائين تہ انھن ڳالھين جو مطلب ڇا آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ27‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تنھنجو ڀا هِ آيو آھي ‪.‬۽ تنھنجي پي هِ ٿلھي گابي کي ماريو آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھن کيس سلمتي ءِ سان مليو آھي‪.‬‬ ‫‪28‬تنھنڪري ھو ڪاوڙجي پيو ۽ اندر وڃڻ نہ چاھيو‪ ،‬تنھنڪري سندس پي هِ ٻاھر آيو ۽ کيس داد ڏنائين‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي ھن پنھنجي پي هِ کي جواب ڏنو تہ ”ڏس‪ ،‬ھي گھڻا سال مون تنھنجي خدمت ڪئي آھي‪ ،‬نڪي ڪنھن بہ وقت تنھنجي حڪِ‬ ‫لِ تہ آ ءِ پنھنجن دوستن سان خوشي ءِ ۾ گَاريان‪.‬‬ ‫جي ڀڃڪڙي ڪئي اٿِ‪ ،‬پر تو مون کي ڪڏھن بہ ٻار نہ ڏنو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫لِ تو ٿلھي گابي کي ماري ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪30‬پر جيئن ئي تنھنجو ھي پٽ آيو‪ ،‬جنھن تنھنجو جيئڻ جنجال ڪري ڇڏيو آھي‪ ،‬تنھن ء‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬پٽ‪ ،‬تون سدائين مون سان گڏ آھين‪ ،‬۽ جيڪو ڪجھ مون وٽ آھي سو تنھنجو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھو تنھنجو ڀا هِ مري ويو ھو ۽ وري جيئرو ٿيو آھي ‪.‬۽ گِ ٿي ويو‪،‬‬ ‫‪32‬اھو اھو آھي تہ اسان کي خوشيون ملن ۽ خوش ٿيون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ مليو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬ھن پنھنجن شاگردن کي بہ چيو تہ ”ھڪڙو شاھوڪار ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن جو نوڪر ھو ‪.‬۽ اھو ئي مٿس الزام ھو ته ھن پنھنجو مال برباد‬ ‫ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو توھان ھاڻي وڌيڪ‬ ‫‪2‬تنھن تي ھن کيس سڏي چيو تہ ”آ ءِ تنھنجي باري ۾ ھي ڪيئن ٻڌان؟ توھان جي سنڀال جو حساب ڏيو؛‬ ‫ء‬ ‫سنڀاليندڙ نه رھندا‪.‬‬ ‫لِ مان شرمسار آھيان‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ نوڪر دل ۾ چيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو منھنجو پالڻھار مون کان سنڀالي ورتو آھي ‪.‬پڇڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ جڏھن مون کي نگراني ءِ مان ڪڍيو وڃي تہ اھي مون کي پنھنجن گھرن ۾ وٺي اچن‪.‬‬ ‫‪4‬مون ِيصلو ڪيو آھي تہ ڇا ڪريان‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫‪5‬تنھنڪري ھن پنھنجي مالڪ جي قرضدارن مان ھر ھڪ کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ پھرين کي چيو تہ ”منھنجي مالڪ جو ڪيترو قرِ‬ ‫آھي؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫س ءونء ءمنء ت لي ءل ‪ِ.‬قا ءل لهه” ‪:‬پنھنجو بل کڻ‪ ،‬جلدي ويھ ۽ پنجاھ لک‪.‬‬ ‫‪ِ6‬ءقءا ءل ‪ :‬ء‬ ‫‪7‬پوِ ھن ٻئي کي چيو تہ ”تنھنجو ڪيترو قرِ آھي؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬ھڪ سؤ ماپ ڪڻڪ ‪.‬۽ کيس چيو ته‪" ،‬پنھنجو بل وٺو‪ ،‬۽ لک‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن دنيا جا ٻار پنھنجي نسل ۾‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫ڪيو‬ ‫ڪِ‬ ‫سان‬ ‫ھن‬ ‫⁠جو‬ ‫ڇالِ‬ ‫ڪئي‪،‬‬ ‫تَريف‬ ‫جي‬ ‫نوڪر‬ ‫ظالِ‬ ‫پالڻھار‬ ‫‪8‬۽‬ ‫ِ‬ ‫عقلمندي‬ ‫ِ‬ ‫انھي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫روشني ءِ جي ٻارن کان وڌيڪ عقلمند آھن‪.‬‬ ‫لِ بي ⁠انصاِي ءِ جي مال کي دوست بڻايو ‪.‬ته‪ ،‬جڏھن توھان ناڪام ٿيو‪ ،‬اھي توھان کي دائمي‬ ‫‪9‬۽ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي ء‬ ‫رھائش ۾ حاصل ڪري سگھن ٿا‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪو گھٽ ۾ گھٽ ايماندار آھي سو گھڻي ۾ بہ بي ⁠انصاف آھي ۽ جيڪو گھٽ ۾ گھٽ بي انصاف آھي سو گھڻي ۾ بہ بي ⁠انصاف‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪11‬تنھنڪري جيڪڏھن اوھين غير شرعي مال ۾ وِادار نہ رھيا آھيو‪ ،‬ڪير اوھان جي سچي دولت تي ڀروسو ڪندو؟‬ ‫‪12‬جيڪڏھن اوھين انھي ءِ ۾ وِادار نہ رھو‪ ،‬جيڪو ڪنھن ٻئي ماڻھو ءِ جي آھي‪ ،‬تہ اھو اوھان کي ڪير ڏيندو جيڪو اوھان جو آھي؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھڪڙي ءِ کان نفرت ڪندو ۽ ٻئي سان پيار ڪندو ‪.‬ٻي صورت ۾‬ ‫‪13‬ڪوبہ نوڪر ٻن مالڪن جي خدمت نٿو ڪري سگھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھو ھڪ کي پڪڙيندو‪ ،‬۽ ٻئي کي ناپسند ڪندو ‪.‬توھان خدا ۽ مال جي خدمت نٿا ڪري سگھو‪.‬‬ ‫‪ِ14‬ريسين پڻ‪ ،‬جيڪي للچي ھئا‪ ،‬سي اھي سڀ ڳالھيون ٻڌي مٿس ٺٺوليون ڪيائون‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو جنھن‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ڄاڻي‬ ‫کي‬ ‫دلين‬ ‫جي‬ ‫اوھان‬ ‫خدا‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھين اهھي آھيو‪ ،‬جيڪي ماڻھن جي اڳيان پاڻ کي سچار بڻائين ‪.‬پر‬ ‫ء‬ ‫شيِ کي ماڻھن ۾ وڏي عزت ڏني وڃي ٿي‪ ،‬سا خدا جي نِر ۾ گھٻرائيندڙ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬يوحنا تائين شريَت ۽ نبي ھئا ‪:‬انھي ءِ وقت کان وٺي خدا جي بادشاھت جي منادي ٿي رھي آھي‪ ،‬۽ ھر ڪو ماڻھو ان کي دٻائي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ تہ شريَت جي ھڪڙي ٽڪري جي ٽٽڻ‪.‬‬ ‫‪17‬۽ آسمان ۽ زمين جو لنگھڻ سولو آھي‪ ،‬انھي ءِ کان‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڌار ڪري ٻي ءِ سان شادي ڪري ٿو سو زنا ٿو ڪري ۽ جيڪو انھي ءِ سان شادي ڪري ٿو جنھن کي‬ ‫پنھنجي مڙس کان ڌار ڪيو ويو آھي سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪19‬اتي ھڪڙو امير ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن کي واڱڻائي ۽ سھڻي چادر پھري ويندي ھئي ۽ ھر روز خوشي ءِ سان ڪِ ڪندو ھو‪.‬‬ ‫‪20‬لَزر نالي ھڪڙو ِقير ھو‪ ،‬جيڪو سندس دروازي تي زخمن سان ڀريل ھو‪.‬‬ ‫سواِ ڪتا به آيا ۽ سندس زخِ چاٽڻ‬ ‫لِ جيڪي مالدار ماڻھو ءِ جي دسترخوان تان ڪريا ھئا‪ ،‬ان کان‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ اھو چاھيو ته انھن ماني کائڻ ء‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫‪67‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪22‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو اھو ِقير مري ويو‪ ،‬۽ ملئڪن پاران ابراھيِ جي ڳچيِ ۾ ورتو ويو ‪:‬اھو شاھوڪار پڻ مري ويو‪ ،‬۽ دِن ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ دوزخ ۾ ھو پنھنجيون اکيون مٿي ڪري‪ ،‬عَاب ۾ ھو‪ ،‬۽ پري کان ابراھيِ کي ڏسندو آھي ۽ لَزر کي پنھنجي سيني ۾‪.‬‬ ‫‪24‬ھن رڙ ڪري چيو تہ ”ابراھيِ ابراھيِ‪ ،‬مون تي رحِ ڪر ۽ لَزر کي موڪل ڏي‪ ،‬تہ ھو پنھنجي آڱر جي ڇٽي پاڻي ءِ ۾ ٻوڙي‪،‬‬ ‫منھنجي زبان کي ٿڌو ڪري ‪.‬ڇاڪاڻ ته مان ھن باھه ۾ عَاب آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬پر ابراھيِ چيو تہ ”پٽ‪ ،‬ياد ڪر تہ تو کي پنھنجي زندگي ءِ ۾ سٺيون شيون مليون ۽ ساڳي ءِ طرح لَزر کي بہ بڇڙايون‪ ،‬پر ھاڻي کيس‬ ‫تسلي ملي ۽ تو کي عَاب مليو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ان کان سواِ‪ ،‬اسان جي ۽ توھان جي وچ ۾ ھڪڙو وڏو خلِ ٺھيل آھي‪ ،‬تنھنڪري جيڪي ھتان کان توھان ڏانھن ھلي سگھندا آھن ‪.‬‬ ‫نه ته اھي اسان ڏانھن گَري سگھن ٿا‪ ،‬اھو اتان ايندو‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ ھن چيو تہ ”تنھنڪري آ ءِ تو کي دعا ٿو ڏيان تہ بابا‪ ،‬تون ھن کي منھنجي پي هِ جي گھر موڪلين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ ۾ اچن‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو انھن کي شاھدي ڏئي‪ ،‬متان اھي بہ عَاب جي ھن ء‬ ‫‪28‬ڇالِ ⁠جو مون کي پنج ڀائر آھن ‪.‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫موسي ۽ نبي آھن ‪.‬انھن کي ٻڌڻ ڏيو‪.‬‬ ‫وٽ‬ ‫”ھنن‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪29‬ابراھيِ‬ ‫ي‬ ‫ءيِ‪ ،‬پر جيڪڏھن ڪو انھن ڏانھن مئلن مان ويو ته اھي توبه ڪندا‪.‬‬ ‫ءيِ ِءب ءلراھ ء‬ ‫‪ِ30‬ءقءالء« ‪:‬نءا أءب ءلراھ ء‬ ‫موسي ۽ نبين جي نہ ٻڌندا‪ ،‬تڏھن بہ نہ مڃيندا‪ ،‬جيتوڻيڪ ھڪڙو مئلن مان جيئرو ٿي اٿن‪.‬‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬جيڪڏھن اھي‬ ‫ي‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫لِ‪ ،‬جنھن جي وسيلي اھي اچن ٿا‪.‬‬ ‫‪1‬پوِ ھن شاگردن کي چيو تہ ”اھو ناممڪن آھي پر ڏوھہ اچي وڃن‪ ،‬پر اِسوس آھي انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ اھو بھتر ھو تہ سندس ڳچي ءِ ۾ چاڙھي ءِ جو پاٽ ھلئي سمنڊ ۾ اڇلئي‪ ،‬انھي ءِ کان ته ھو انھن ننڍڙن مان ڪنھن ھڪ کي‬ ‫‪2‬انھي ءِ ء‬ ‫ايَائي‪.‬‬ ‫‪3‬پنھنجو پاڻ تي ھوشيار ٿجو ‪:‬جيڪڏھن توھان جو ڀا هِ توھان جي خلف ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬ته کيس ملمت ڪريو ‪.‬۽ جيڪڏھن اھو توبه‬ ‫ڪري‪ ،‬کيس مَاف ڪر‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جيڪڏھن ھو اوھان جي خلف ڏينھن ۾ ست دَِا ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬۽ ڏينھن ۾ ست دَِا تو ڏانھن موٽي ٿو‪ ،‬۽ چوي ٿو‪" ،‬مان توبھہ ٿو‬ ‫ڪريان ‪.‬تون ھن کي مَاف ڪر‪.‬‬ ‫‪5‬۽ رسولن خداوند کي چيو تہ ”اسان جو ايمان وڌايو‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ِ ‪.‬۽ اھو توھان جي ِرمانبرداري ڪرڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫َ‬ ‫ج‬ ‫و‬ ‫ر‬ ‫ال‬ ‫م‬ ‫نء‬ ‫نء‬ ‫ء‬ ‫ءام ء ء ل ء‬ ‫س ليِ ء‬ ‫‪6‬وقءا ءل ل‬ ‫ل ء‬ ‫الربب ‪ِ ،‬ءإءنل هِ لِ ءعلءى لالَءالء ءِ‪ ،‬ت ه لونء يءقهولهوا ءِلءى ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پر اوھان مان ڪير آھي‪ ،‬جنھن کي نوڪر ھلئي ھلئي يا ڍور چاري رھيو آھي‪ ،‬جڏھن ھو ميدان مان ايندو‪ ،‬تڏھن کيس چوندو تہ ”وڃ‬ ‫۽ ماني کائڻ ويھ؟‬ ‫‪8‬۽ اھو اھو نه چوندو‪ ،‬جيڪو مان ماني تيار ڪر‪ ،‬۽ پنھنجو پاڻ کي ڍڪيو ۽ منھنجي خدمت ڪر‪ ،‬جيستائين مان کائي ۽ پيئان ‪.‬۽ ان کان‬ ‫پوِ تون کائين پيئي؟‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن اھي ڪِ ڪيا‪ ،‬جن جو کيس حڪِ ڏنو ويو ھو؟ مان نه ٽاريندس‪.‬‬ ‫‪9‬ڇا ھو انھي ءِ نوڪر جو شڪر گَار آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬اھڙي ءِ طرح اوھين‪ ،‬جڏھن اوھين اھي سڀ ڪِ پورو ڪندا‪ ،‬جن جو اوھان کي حڪِ ڏنو ويو آھي‪ ،‬تڏھن چئو تہ اسين بيڪار نوڪر‬ ‫آھيون ‪:‬اسان اھو ئي ڪيو آھي‪ ،‬جيڪو اسان جو ِرِ ھو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ھو يروشلِ ڏانھن ويو تہ سامريہ ۽ گليل جي وچ مان لنگھيو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن ھو ھڪڙي ڳوٺ ۾ گھڙيو تہ ڏھہ ماڻھو کيس ڪوڙھہ جھڙي مرِ جا مريض مليا‪ ،‬جيڪي پري بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬استاد‪ ،‬اسان تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ انھن پنھنجا آواز بلند ڪيا ۽ چيائون تہ ”اي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪14‬جڏھن ھن انھن کي ڏٺو تہ انھن کي چيائين تہ ”وڃو پاڻ کي ڪاھنن کي ڏيکاريو ‪.‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن اھي ويا‪ ،‬اھي صاف ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪15‬انھن مان ھڪڙي جڏھن ڏٺو تہ چڱو ڀلو ٿيو آھي‪ ،‬تڏھن موٽيو ۽ وڏي آواز سان خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ سندس پيرن تي منھن ڀر ڪري سندس شڪر ڪيو‪ ،‬۽ ھو سامري ھو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ڇا ڏھہ پاڪ صاف نہ ٿيا ھئا؟ پر نو ڪٿي آھن؟‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫لِ موٽيا آھن‪.‬‬ ‫‪18‬ھن اجنبي کان‬ ‫سواِ ڪوبہ ڪونھي‪ ،‬جيڪي خدا جي واکاڻ ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اهٿ‪ ،‬وڃ وڃ‪ ،‬تنھنجي ايمان تو کي چڱو ڀلو ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪20‬جڏھن ِريسين کانئس پڇيو ويو تہ ڪڏھن خدا جي بادشاھت اچڻ گھرجي‪ ،‬تڏھن ھن انھن کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ”خدا جي بادشاھت‬ ‫ڏسڻ سان نٿي اچي‪.‬‬ ‫‪21‬نڪي اھي چوندا تہ ”ھتي ھتي !يا‪ ،‬اتي !ڇاڪاڻ ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬خدا جي بادشاھي توھان جي اندر آھي‪.‬‬ ‫‪22‬ھن شاگردن کي چيو تہ ”اھڙا ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن اوھين ابن ⁠آدم جي ڏينھن مان ھڪڙي ڏينھن کي ڏسڻ جي تمنا ڪندا‪ ،‬پر اھو نہ‬ ‫ڏسندا‪.‬‬ ‫‪23‬اھي اوھان کي چوندا‪ ،‬ھتي ڏسو ‪.‬يا‪ ،‬اتي ڏسو ‪:‬انھن جي پٺيان نه وڃو‪ ،‬۽ نه انھن جي پيروي ڪريو‪.‬‬ ‫‪24‬ڇالِ ⁠جو جيئن وڄ‪ ،‬جيڪا آسمان جي ھڪڙي حصي مان روشني ڪري ٿي‪ ،‬آسمان جي ھيٺان ٻئي حصي ڏانھن چمڪي ٿي ‪.‬ائين‬ ‫ء‬ ‫ئي ابن ⁠آدم پنھنجي ڏينھن ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫‪25‬پر پھريائين ھن کي گھڻا ڏک سھڻا پوندا ۽ ھن نسل مان رد ڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيئن نوح جي ڏينھن ۾ ھو‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم جي ڏينھن ۾ بہ ٿيندو‪.‬‬ ‫ه‬ ‫‪27‬اھي کائيندا‪ ،‬پيئندا‪ ،‬شاديون ڪيون‪ ،‬انھن کي شاديون ڏنيون ويون‪ ،‬ايستائين جو نو ٻيڙي ءِ ۾ گھڙيو ۽ ٻوڏ آئي ۽ انھن سڀني کي برباد‬ ‫ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬اھڙي ءِ طرح جيئن لوط جي ڏينھن ۾ ھو ‪.‬اھي کائي‪ ،‬پيئي‪ ،‬خريد ڪيائون‪ ،‬وڪرو ڪيائون‪ ،‬پوکيائون‪ ،‬تَمير ڪيائون‪.‬‬ ‫‪68‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪29‬پر جنھن ڏينھن لوط سدوم مان ٻاھر نڪتو‪ ،‬تنھن ئي ڏينھن آسمان مان باھہ ۽ گندھڪ جو مينھن وسايو ۽ انھن سڀني کي برباد ڪري‬ ‫ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪30‬اھڙي ءِ طرح اھو ڏينھن ٿيندو جڏھن ابن ⁠آدم ظاھر ٿيندو‪.‬‬ ‫لِ ھيٺ لھي نہ اچي‪ ،‬۽ جيڪو ٻني ءِ ۾ ھجي‪،‬‬ ‫‪31‬انھي ءِ ڏينھن‪ ،‬جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي ۽ پنھنجو سامان گھر ۾ رکي‪ ،‬سو اهن کي کڻڻ ء‬ ‫سو ائين ئي نہ موٽي‪.‬‬ ‫‪32‬لوط جي زال کي ياد ڪريو‪.‬‬ ‫‪33‬جيڪو پنھنجي جان بچائڻ جي ڪوشش ڪندو اھو وڃائيندو ‪.‬۽ جيڪو به پنھنجي جان وڃائي ڇڏيندو ان کي بچائيندو‪.‬‬ ‫‪34‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ انھي ءِ رات ۾ ٻه ماڻھو ھڪڙي بستري تي ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏيو ويندو‪.‬‬ ‫‪35‬ٻه عورتون گڏجي پيس پيس ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫‪36‬ٻه ماڻھو ميدان ۾ ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫‪37‬انھن جواب ڏنو تہ ”ڪيڏانھن‪ ،‬اي خداوند؟ ِءقءا ءل لءهه ” ‪:‬جتي به لش ھوندو‪ ،‬اتي عقاب گڏ ٿيندا‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫لِ ھڪڙو مثال ٻڌايو تہ ماڻھن کي ھميشہ دعا گھرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ھوش ۾ نہ اچڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪1‬ھن انھن کي انھي ءِ مقصد ء‬ ‫‪2‬چوڻ لڳا تہ ”ھڪڙي شھر ۾ ھڪڙو جج ھو‪ ،‬جنھن کي نہ خدا جو خوف ھو ۽ نڪي ماڻھو ءِ جو‪.‬‬ ‫‪3‬انھي ءِ شھر ۾ ھڪڙي رن ⁠زال ھئي ‪.‬۽ ھو ءِ وٽس آئي‪ ،‬چيائين ته ”منھنجي دشمن کان بدلو وٺ‪.‬‬ ‫پوِ ھن پنھنجي دل ۾ چيو‪” ،‬جيتوڻيڪ مون کي خدا جو خوف ڪونھي ۽ نڪي ماڻھو ءِ جو‪.‬‬ ‫لِ نه چاھيو‪ ،‬پر ء‬ ‫‪4‬۽ ھو ڪجھہ دير ء‬ ‫‪5‬پر ھي ءِ رن ⁠زال مون کي پريشان ڪري ٿي‪ ،‬تنھنڪري آ ءِ ھن کان بدلو وٺندس‪ ،‬متان ھن جي مسلسل اچڻ سان ھو مون کي ٿڪائي‬ ‫ڇڏي‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ار ال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪6‬وقءا ءل ل‬ ‫الربب ‪:‬يء لَل هِ اأن ء‬ ‫ص ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬۽ ڇا خدا پنھنجن چونڊيل ماڻھن جو بدلو نہ وٺندو‪ ،‬جيڪي ڏينھن رات کيس روئي رھيا آھن‪ ،‬جيتوڻيڪ ھو ساڻن گھڻو صبر ڪري؟‬ ‫‪8‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھو انھن کان جلد بدلو وٺندو ‪.‬تنھن ھوندي بہ جڏھن ابن ⁠آدم ايندو‪ ،‬تڏھن ھو زمين تي ايمان آڻيندو؟‬ ‫‪9‬۽ ھن اھو مثال انھن ماڻھن کي ٻڌايو جن کي پاڻ تي ڀروسو ھو ته اھي سچا آھن ۽ ٻين کي حقير سمجھندا آھن‪.‬‬ ‫لِ ھيڪل ۾ ويا ‪.‬ھڪڙو ِريسي ۽ ٻيو مَصول وٺندڙ‪.‬‬ ‫‪10‬ٻه ماڻھو دعا گھرڻ ء‬ ‫‪11‬انھي ءِ ِريسي بيٺو ۽ پنھنجي دل سان اھڙي ءِ طرح دعا گھري تہ ”اي خدا‪ ،‬آ ءِ تنھنجو شڪر ٿو ڪريان‪ ،‬جو آ ءِ ٻين ماڻھن جھڙو نہ‬ ‫آھيان‪ ،‬نڪي ڦرلٽ ڪندڙ‪ ،‬بي ⁠انصاف‪ ،‬زناڪار يا ھن مَصول وٺندڙ جھڙو‪.‬‬ ‫‪12‬آ ءِ ھفتي ۾ ٻہ دَِا روزو رکان ٿو ۽ جيڪي ڪجھہ آھي تنھن جو ڏھون حصو ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ مَصول وٺندڙ پري بيٺو ھو‪ ،‬ايتري قدر جو آسمان ڏانھن اکيون کڻي نہ‪ ،‬پر پنھنجي سيني تي ڌڪ ھڻندي چيائين تہ ”اي خدا مون‬ ‫ء‬ ‫تي رحِ ڪر‪ ،‬جيڪو گنھگار آھيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو جيڪو پنھنجو‬ ‫‪14‬آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھي ماڻھو پنھنجي گھر ڏانھن ھيٺ لھي ويو بلڪ ٻئي جي ڀيٽ ۾ سچار ٿي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پاڻ کي وڏو ڪندو تنھن کي ذليل ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪري ٿو سو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ ھو ننڍڙا ٻار بہ وٽس کڻي آيا تہ ھو انھن کي ھٿ ڏئي‪ ،‬پر جڏھن سندس شاگردن اھو ڏٺو تڏھن کين ڇينڀڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو خدا جي بادشاھت اھڙن‬ ‫ڪجو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫منع‬ ‫کين‬ ‫۽‬ ‫ڏيو‬ ‫اچڻ‬ ‫وٽ‬ ‫مون‬ ‫کي‬ ‫ٻارن‬ ‫”ننڍن‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫سڏي‬ ‫وٽ‬ ‫پاڻ‬ ‫کي‬ ‫انھن‬ ‫عيسي‬ ‫‪16‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جي آھي‪.‬‬ ‫‪17‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ خدا جي بادشاھت کي ننڍي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو سو اهن ۾ ڪڏھن بہ داخل نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫لِ مان ڇا ڪريان؟‬ ‫‪18‬ھڪڙي حاڪِ کانئس پڇيو تہ ”سائين استاد‪ ،‬دائمي زندگي حاصل ڪرڻ ء‬ ‫‪19‬عيسي کيس چيو تہ ”تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ ڪو به سٺو نه آھي‪ ،‬ھڪ کان سواِ‪ ،‬اھو آھي‪ ،‬خدا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪20‬تون حڪمن کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬زنا نه ڪر‪ ،‬قتل نه ڪر‪ ،‬چوري نه ڪر‪ ،‬ڪوڙي شاھدي نه ڏيو‪ ،‬پنھنجي پيِ ۽ پنھنجي ماِ جي عزت‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪ِ21‬ءقءا ءل لهه” ‪:‬اءھي سڀ مون پنھنجي جواني ءِ کان سنڀالي رکيا آھن‪.‬‬ ‫شيِ جي گھٽتائي آھي‪ ،‬جيڪو تو وٽ آھي سو سڀ وڪڻي‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”تو وٽ ھڪڙي‬ ‫‪22‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ اچ‪ ،‬منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫ھوندو‪،‬‬ ‫خزانو‬ ‫۾‬ ‫آسمان‬ ‫وٽ‬ ‫تو‬ ‫تہ‬ ‫ڇڏ‪،‬‬ ‫ورھائي‬ ‫غريبن ۾‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو ڏاڍو امير ھو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن اھو ٻڌو تڏھن ڏاڍو ڏک ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي ڏٺو تہ ھو ڏاڍو غمگين آھي‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”شاھوڪار ماڻھو ءِ جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ ڪيترو مشڪل آھي‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ه‬ ‫لِ خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ کان‪.‬‬ ‫سئي ءِ جي نءڪي مان لنگھڻ سولو آھي‪ ،‬پر دولتمند ماڻھو ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬ڇالِ ⁠جو اٺ جو ه‬ ‫”پوِ ڪير بچي سگھندو؟‬ ‫‪26‬جن اھو ٻڌو تن چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫لِ ناممڪن آھن‪ ،‬سي خدا وٽان ممڪن آھن‪.‬‬ ‫‪27‬ھن چيو تہ ”جيڪي شيون ماڻھن ء‬ ‫‪28‬تنھن تي پطرس چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون‪.‬‬ ‫‪29‬ھن انھن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ ماڻھو نہ آھي جنھن خدا جي بادشاھت جي خاطر گھر‪ ،‬ما هِ ⁠پي هِ‪ ،‬ڀائر‪ ،‬زال‬ ‫يا ٻار ڇڏيو ھجي‪.‬‬ ‫‪30‬جيڪو ھن وقت ۽ دنيا ۾ ھميشہ جي زندگي ءِ ۾ گھڻا ڀيرا وڌيڪ نہ ملندو‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ ھو ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ وٺي ويو ۽ کين چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬اسين يروشلِ ڏانھن ھلي رھيا آھيون‪ ،‬۽ اھي سڀ ڳالھيون‬ ‫ء‬ ‫پوريون ٿينديون جيڪي نبين ابن ⁠آدم بابت لکيون آھن‪.‬‬ ‫‪69‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪32‬ڇالِ ⁠جو ھو غير قومن جي حوالي ڪيو ويندو ۽ مٿس ٺٺوليون ڪيون وينديون‪ ،‬سختي ءِ سان منٿون ڪيون وينديون ۽ مٿس تھوڪا‬ ‫ء‬ ‫ويندا‪.‬‬ ‫‪33‬اھي کيس چھبڪ ھڻي ماري ڇڏيندا ۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪34‬اھي انھن ڳالھين مان ڪنھن بہ ڳالھہ کي نہ سمجھي سگھيا‪ ،‬۽ اھا ڳالھہ کانئن لڪل رھي‪ ،‬نڪي انھن کي خبر ھئي تہ جيڪي ڳالھيون‬ ‫ٿيون آھن‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ھو يريَو جي ويجھو پھتو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو انڌو ماڻھو ءِ رستي جي ڪناري تي بيھي دعا گھري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪36‬۽ اھو ٻڌي ميڙ جي لنگھندي‪ ،‬ھن پڇيو تہ ان جو مطلب ڇا آھي؟‬ ‫عيسي ناصري اتان لنگھي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪37‬انھن کيس ٻڌايو تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي‪ ،‬اي ابن داؤد‪ ،‬مون تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫‪ِ38‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اي‬ ‫ي‬ ‫‪39‬پوِ جيڪي اڳي ھليا ويا تن ھن کي ڇينڀيو تہ چپ رھي‪ ،‬پر ھو وڌيڪ رڙ ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي ابن دائود‪ ،‬مون تي رحِ ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي بيٺو ۽ حڪِ ڏنو تہ کيس پاڻ وٽ وٺي اچو‪ ،‬جڏھن ھو ويجھو آيو تہ ھن کانئس پڇيو تہ ”اي پيغمبر!‬ ‫تي‬ ‫‪40‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫‪41‬چيائين تہ ”تون ڇا ڪندين جو آ ءِ تو سان ڪندس؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬اي منھنجا مالڪ‪ ،‬ته مون کي منھنجي نِر ملي‪.‬‬ ‫‪42‬عيسي ھن کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬تنھنجي ايمان تو کي بچايو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ِ ءِلءى ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫ِ‬ ‫ر‬ ‫اأ‬ ‫ِ ء‬ ‫ِ ءِي لاأءب ء‬ ‫ل ء‬ ‫لء ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫لض‪ ،‬ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫ِ ءِي لاأ ء لر ء‬ ‫‪ِ43‬ءَ ء لر ء‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫‪1‬عيسي اندر داخل ٿيو ۽ يريَو وٽان لنگھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي زڪي نالي ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جيڪو مَصول وٺندڙن ۾ سردار ھو ۽ دولتمند ھو‪.‬‬ ‫لِ نه ڪري سگھيو‪ ،‬ڇاڪاڻ ته ھو ننڍو ھو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن‬ ‫عيسي کي ڏسڻ جي ڪوشش ڪئي تہ اھو ڪير آھي ‪.‬۽ پريس ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن کي انھي ءِ رستي تان گَرڻو ھو‪.‬‬ ‫لِ گوبر جي وڻ تي چڙھي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬ھو اڳي ئي ڊوڙي ويو ۽ کيس ڏسڻ ء‬ ‫جاِ تي پھتو‪ ،‬تڏھن مٿي نھاري ھن کي ڏٺائين ۽ چيائينس تہ ”زڪئي‪ ،‬جلدي ڪر ۽ ھيٺ لھي اچ ‪.‬اڄ ڏينھن تائين‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫عيسي انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫مون کي تنھنجي گھر ۾ رھڻو پوندو‪.‬‬ ‫‪6‬ھو تڪڙ ڪري ھيٺ لھي آيو ۽ خوشي ءِ سان سندس استقبال ڪيائين‪.‬‬ ‫لِ ويو ھو‪.‬‬ ‫ٿيڻ‬ ‫مھمان‬ ‫وٽ‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫گنھگار‬ ‫ھڪڙي‬ ‫‪7‬جڏھن انھن اھو ڏٺو تہ سڀيئي رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”ھو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫شيِ‬ ‫‪8‬۽ زڪي بيٺو ۽ خداوند کي چيو ‪.‬ڏس‪ ،‬پالڻھار‪ ،‬مان پنھنجي مال جو اڌ غريبن کي ڏيان ٿو ‪.‬۽ جيڪڏھن مون ڪنھن ماڻھو ءِ کان ڪا‬ ‫ء‬ ‫ڪوڙو الزام لڳائي ورتي آھي‪ ،‬ته ان کي چار ڀيرا موٽائي ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫ءيِ‪.‬‬ ‫سو ه‬ ‫‪ِ9‬ءقءا ءل لءهه يء ه‬ ‫ع « ‪ :‬ءھَءا ھ ءهو لال ءخ ءج ء‬ ‫ارٌء اللَءي ءخي ءلرٌ ء ءم لن أءب ءلراھ ء‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪو گِ ٿي ويو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬ڇالِ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ آيو آھي تہ انھي ءِ کي ڳولڻ ۽ بچائڻ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو يروشلِ جي ويجھو ھو ۽ انھن سمجھيو ھو تہ خدا‬ ‫‪11‬جڏھن انھن اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙو مثال بيان ڪيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي بادشاھت ِوري طور ظاھر ٿيڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري ھن چيو تہ ”ھڪڙو امير ڪنھن ڏور ملڪ ڏانھن ويو ھو تہ جيئن بادشاھت حاصل ڪري موٽي‪.‬‬ ‫‪13‬ھن پنھنجن ڏھن نوڪرن کي سڏي ڏھہ پائونڊ ڏنا ۽ کين چيو تہ ”جيستائين آ ءِ نہ اچان‪ ،‬تيستائين رھجو‪.‬‬ ‫‪14‬پر ھن جي ماڻھن کانئس نفرت ڪئي‪ ،‬تنھنڪري ھن جي پٺيان نياپو موڪليائين تہ ”اسان وٽ ھن ماڻھو ءِ کي اسان تي بادشاھت ڪرڻ‬ ‫لِ ڪونھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬جڏھن ھو موٽي آيو‪ ،‬بادشاھت حاصل ڪري‪ ،‬تڏھن ھن حڪِ ڏنو تہ انھن نوڪرن کي پاڻ وٽ سڏايو‪ ،‬جن کي ھن پئسا ڏنا ھئا‪ ،‬تہ‬ ‫جيئن مَلوم ٿئي ھر ماڻھو واپار ڪري ڪيترو ڪمايو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ پھريون آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي پائونڊ ڏھ پائونڊ ڪمايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ17‬ءقءا ءل لهه” ‪:‬چڱو‪ ،‬چڱو نوڪر‪ ،‬ڇو ته تون ٿورڙي ءِ ۾ وِادار رھيو آھين‪ ،‬تنھنڪري تو کي ڏھن شھرن تي اختيار آھي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ٻيو آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تنھنجي پائونڊ پنج پائونڊ ڪمايا آھن‪.‬‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تون به پنجن شھرن تي ھل‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ٻيو آيو‪ ،‬چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھي آھي تنھنجو پگھار‪ ،‬جيڪو مون رومال ۾ رکيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون ھڪڙو سادو ماڻھو آھين‪ ،‬جيڪي نہ لھين سو کڻن‪ ،‬۽ جيڪو نہ پوکيو سو لڻين‪.‬‬ ‫‪21‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ توکان ڊڄان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪ِ22‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اي بڇڙي نوڪر‪ ،‬آ ءِ تنھنجي ئي وات مان تو کي انصاف ڪندس ‪.‬تو کي خبر ھئي ته مان ھڪ سادو ماڻھو آھيان‪ ،‬جيڪو‬ ‫مون نه رکيو ھو سو کڻندو ھو ۽ جيڪو نه پوکيو ھو سو لڻندو ھو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ تو منھنجو پئسو بئنڪ ۾ ڇو نه ڏنو‪ ،‬ته منھنجي اچڻ تي مون کي سود سان گڏ پنھنجو مال گھرائڻ کپي؟‬ ‫ء‬ ‫‪ِ24‬ءقءا ءل لءهه اللَءينء ِءي اللَءينء قءائءله هھ لِ‪ ،‬ءوأ ء لنتءهه ءم لن ءم لن ءمنء لال ءَ ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪25‬وقءا ءل لءهه” ‪:‬خداوند‪ ،‬ھن وٽ ڏھه پائونڊ آھن‪.‬‬ ‫(‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھر ڪنھن کي ڏنو ويندو ‪.‬۽ جنھن وٽ نه آھي‪ ،‬سو به کانئس کسي ورتو ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پر اھي منھنجا دشمن‪ ،‬جيڪي نہ ٿا چاھين تہ آ ءِ مٿن راڄ ڪريان‪ ،‬اهھي ھتي آڻين ۽ انھن کي منھنجي اڳيان ماري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن ھو ھي ڳالھائي چڪو‪ ،‬تڏھن ھو اڳي ئي يروشلِ ڏانھن چڙھي ويو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھو بيٿفاج ۽ بيت ⁠عنياہ جي ويجھو پھتو‪ ،‬جنھن کي زيتون جو جبل سڏين ٿا‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجن ٻن شاگردن کي موڪليو‪.‬‬ ‫‪30‬چيس تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو ‪.‬جنھن ۾ توھان داخل ٿيڻ تي ھڪ کودڙو بند ٿيل ڏسندا‪ ،‬جنھن تي اڃا تائين ڪڏھن به‬ ‫ماڻھو نه ويٺو آھي ‪:‬ھن کي ڇڏي ڏيو ۽ ھن کي ھتي آڻيو‪.‬‬ ‫‪70‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫⁠تہ خداوند کي‬

‫‪31‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کان پڇي تہ ”اوھين ھن کي ڇو ٿا ڇڏيو؟ اھڙي ءِ طرح اوھين ھن کي چوندا‪ ،‬ڇاڪاڻ‬ ‫ھن جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ جيڪي موڪليا ويا ھئا سي ھليا ويا ۽ ائين ئي ڏٺائين جيئن ھن کين چيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬جڏھن اهھي کودڙي کي ڇڏائي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن اهن جي مالڪن کين چيو تہ ”اوھين ان کودڙي کي ڇو ٿا ڇڏيو؟‬ ‫‪34‬انھن چيو تہ ”خداوند کي ھن جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي ان تي چڙھيائون‪.‬‬ ‫عيسي وٽ وٺي آيا ۽ پنھنجا ڪپڙا کودڙي جي مٿان اڇلئي‬ ‫‪35‬پوِ اھي کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪36‬جڏھن ھو ھليو ويو‪ ،‬تڏھن انھن پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇايا‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھو زيتون جي جبل جي ھيٺان ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن شاگردن جو سڄو ميڙ خوش ٿيڻ لڳو ۽ وڏي آواز سان خدا جي واکاڻ ڪرڻ‬ ‫لڳو‪ ،‬انھن سڀني وڏن ڪمن جي ڪري جيڪي ھنن ڏٺا ھئا‪.‬‬ ‫اعلي‪.‬‬ ‫‪38‬چيو تہ ”سڀاڳو آھي اھو بادشاھہ جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو ‪:‬آسمان ۾ سڪون‪ ،‬۽ شان ۾‬ ‫ي‬ ‫‪39‬تنھن تي ميڙ مان ڪن ِريسين کيس چيو تہ ”اي استاد!‬ ‫‪40‬تنھن تي ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪڏھن اھي خاموش رھن‪ ،‬تہ پٿر ھڪدم رڙيون ڪندا‪.‬‬ ‫‪41‬جڏھن ھو ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن ھن شھر کي ڏٺو ۽ ان تي روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪42‬چوڻ لڳو‪” ،‬جيڪڏھن تو کي خبر ھجي ھا ته‪ ،‬گھٽ ۾ گھٽ ھن ڏينھن ۾‪ ،‬جيڪي شيون تنھنجي سلمتي ءِ سان واسطو رکن ٿيون !پر‬ ‫ھاڻي اھي تنھنجي اکين کان لڪيل آھن‪.‬‬ ‫‪43‬ڇالِ ⁠جو اھي ڏينھن تو تي ايندا‪ ،‬جو تنھنجا دشمن تنھنجي چوڌاري خندق وڍيندا‪ ،‬تنھنجي چوڌاري گھيرو ڪندا ۽ تو کي ھر طرف‬ ‫ء‬ ‫کان گھيريندا‪،‬‬ ‫‪.‬ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪44‬۽ تو کي زمين سان گڏ ڪري ڇڏيندو‪ ،‬۽ تنھنجي ٻارن کي توھان جي اندر ‪.‬۽ اھي اوھان ۾ ھڪڙو پٿر ٻئي تي نه ڇڏيندا‬ ‫ء‬ ‫تو کي خبر ئي نہ ھئي تہ توھان جي اچڻ جو وقت آھي‪.‬‬ ‫‪45‬پوِ ھو ھيڪل ۾ ويو ۽ انھن کي ٻاھر ڪڍڻ لڳو‪ ،‬جيڪي اهن ۾ وڪڻندا ھئا ۽ جيڪي خريد ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ه‬ ‫‪46‬انھن انھن کي چيو تہ ”لکيل آھي تہ ’منھنجو گھر دعا ءِ جو گھر آھي‪ ،‬پر اوھان ان کي چورن جي اڇلئي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪47‬۽ ھو روزانو ھيڪل ۾ تَليِ ڏيندو ھو ‪.‬پر سردار ڪاھنن‪ ،‬شريَت جي عالمن ۽ ماڻھن جي سردارن کيس مارڻ جي ڪوشش ڪئي‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀ ماڻھو ڏاڍي ڌيان سان ھن کي ٻڌندا ھئا‪.‬‬ ‫‪48‬۽ انھن کي اھو مَلوم نه ٿي سگھيو ته ھو ڇا ڪن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن مان ھڪڙي ڏينھن جڏھن ھو ھيڪل ۾ ماڻھن کي تَليِ ڏيئي رھيو ھو ۽ خوشخبري ٻڌائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سردار ڪاھن ۽‬ ‫شريَت جا عالِ بزرگن سان گڏ مٿس آيا‪.‬‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬تون ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪِ ڪرين ٿو؟ يا اھو ڪير آھي جنھن توکي اھو اختيار ڏنو آھي؟‬ ‫‪ِ2‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬اسان کي ء‬ ‫‪3‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ‪.‬۽ مون کي جواب‪:‬‬ ‫‪4‬يوحنا جو بپتسما آسمان مان ھو يا ماڻھن جي؟‬ ‫پوِ توھان ان تي يقين ڇو نه ڪيو؟‬ ‫‪5‬انھن پاڻ ۾ بَث ڪيو تہ ”جيڪڏھن اسين چئون تہ آسمان مان ‪.‬ھو چوندو ته ء‬ ‫‪6‬پر جيڪڏھن اسين چئون تہ ماڻھن مان ‪.‬سڀ ماڻھو اسان کي سنگسار ڪندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي يقين آھي تہ يوحنا ھڪڙو نبي ھو‪.‬‬ ‫‪7‬تنھن تي انھن وراڻيو تہ ”اهھي ٻڌائي نہ سگھندا تہ اھو ڪٿان آيو‪.‬‬ ‫‪8‬عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪِ ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫لِ ڪنھن ڏور‬ ‫‪9‬پوِ ھو ماڻھن کي ھي مثال ٻڌائڻ لڳو ‪.‬ھڪڙي ماڻھو ءِ انگورن جو باغ لڳايو ۽ اھو باغ باغين کي ڏنو ۽ گھڻي وقت ء‬ ‫ء‬ ‫ملڪ ڏانھن ويو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن ھن ھڪ نوڪر کي باغبانن ڏانھن موڪليو تہ انگورن جي ميوي مان کيس ڏيو‪ ،‬پر باغين ھن کي ماريو ۽ خالي ڪري‬ ‫ڇڏيائون‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ ھن ھڪڙو ٻيو نوڪر موڪليو تہ انھن کيس بہ ماريو ۽ بي ⁠شرمي ءِ سان گاريون ڏنيون ۽ خالي خالي ڪري ڇڏيون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬ھن وري ٽيون موڪليو تہ انھن کيس بہ زخمي ڪري ڪڍي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ باغ جي مالڪ چيو تہ ”آ ءِ ڇا ڪريان؟ مان پنھنجي پياري پٽ کي موڪليندس ‪:‬ٿي سگھي ٿو ته اھي ھن جي عزت ڪندا جڏھن‬ ‫ء‬ ‫اھي ھن کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪14‬پر جڏھن باغين ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ بَث ڪرڻ لڳا تہ ”ھي وارث آھي‪ ،‬اچو تہ ھن کي ماريون‪ ،‬تہ جيئن ميراث اسان جي ٿئي‪.‬‬ ‫‪15‬تنھنڪري ھنن کيس انگورن جي باغ مان ڪڍي ماري ڇڏيو ‪.‬تنھنڪري انگورن جي باغ جو مالڪ انھن سان ڇا ڪندو؟‬ ‫‪16‬ھو اچي انھن باغين کي ناس ڪندو ۽ انگورن جو باغ ٻين کي ڏيندو ‪.‬۽ جڏھن انھن اھو ٻڌو‪ ،‬چيائون ته‪ ،‬خدا نه ڪري‪.‬‬ ‫‪17‬ھن انھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”ھي ڇا لکيل آھي تہ ”جنھن پٿر کي ٺاھيندڙن رد ڪيو‪ ،‬سو ئي ڪنڊ جو مٿو ٿي پيو؟‬ ‫‪18‬جيڪو بہ انھي ءِ پٿر تي ڪرندو سو ڀڃجي ويندو ‪.‬پر جنھن تي اھو ڪرندو‪ ،‬اھو ان کي پيس ڪري ڇڏيندو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو‬ ‫‪19‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جي عالمن انھي ءِ ئي وقت کيس ھٿ ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي ‪.‬۽ اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن سمجھيو ھو تہ ھن اھو مثال انھن جي خلف ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪20‬۽ اھي ھن کي ڏسندا رھيا‪ ،‬۽ جاسوس موڪليا‪ ،‬جيڪي پاڻ کي سچا ماڻھو ٺاھندا آھن‪ ،‬جيئن اھي ھن جي ڳالھين کي پڪڙين‪ ،‬انھي ءِ‬ ‫لِ تہ کيس گورنر جي اختيار ۽ اختيار جي حوالي ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پوِ انھن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون سچ ٿو چوين ۽ سيکارين ٿو‪ ،‬نڪي ڪنھن جي ڳالھہ کي قبول ٿو‬ ‫ء‬ ‫ڪرين‪ ،‬پر سچائي ءِ سان خدا جي واٽ سيکارين ٿو‪.‬‬ ‫‪71‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫لِ جائز آھي ته قيصر کي خراج ڏيون يا نه؟‬ ‫‪22‬ڇا اسان ء‬ ‫‪23‬پر ھن انھن جي مڪاري ءِ کي سمجھي کين چيو تہ ”اوھين مون کي ڇو آزمايو؟‬ ‫‪24‬مون کي ھڪ پئسو ڏيکار ‪.‬ڪنھن جي تصوير ۽ اسڪرپشن وٽ آھي؟ انھن جواب ڏنو ته‪ ،‬قيصر جي‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءَءجل ءرہه ِءي قءي ءلر ِءي لالقءي ءلر‪ ،‬ءو ءجَء ءل ل‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫له ِءي لاأ ء لر ء‬ ‫‪26‬۽ اھي ماڻھن جي اڳيان ھن جي لفِن کي پڪڙي نه سگھيا‪ ،‬۽ اھي سندس جواب تي حيران ٿي ويا‪ ،‬۽ خاموش رھيا‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ ڪي صدوقي وٽس آيا‪ ،‬جيڪي ان ڳالھ کان انڪار ڪن ٿا تہ وري جيئرو ٿي اٿڻ وارو آھي ‪.‬۽ انھن کانئس پڇيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫موسي اسان ڏانھن لکيو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ جو ڀا هِ مري وڃي‪ ،‬جنھن جي زال ھجي ۽ ھو بي اولد مري‬ ‫استاد‪،‬‬ ‫‪28‬اي‬ ‫”‬ ‫ي‬ ‫لِ ٻج پيدا ڪري‪.‬‬ ‫وڃي‪ ،‬تہ سندس ڀا هِ پنھنجي زال کي وٺي‪ ،‬پنھنجي ڀا هِ ء‬ ‫‪29‬تنھنڪري ست ڀائر ھئا ۽ پھرين زال ورتي ۽ بي اولد مري ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ٻئي ھن سان شادي ڪئي ۽ ھو بي اولد مري ويو‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ٽئين کيس ورتو ‪.‬۽ ساڳي ءِ طرح ست ڄڻا پڻ ‪:‬۽ ڪو به اولد نه ڇڏيائون ۽ مري ويا‪.‬‬ ‫‪32‬سڀني مان آخري عورت بہ مري ويئي‪.‬‬ ‫‪33‬تنھنڪري قيامت ۾ انھن مان ڪنھن جي زال ھوندي؟ ستن لِ ھن کي زال سان گڏ ڪيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ھن دنيا جا ٻار شادي ڪن ٿا ۽ پرڻجن ٿا‪.‬‬ ‫‪34‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪35‬پر اھي جيڪي انھي ءِ دنيا کي حاصل ڪرڻ ۽ مئلن مان جيئرو ٿي اٿڻ جي لئق سمجھيا ويندا‪ ،‬سي نڪي نڪاح ڪندا‪ ،‬نڪي نڪاح‬ ‫ڪندا‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اھي ملئڪن جي برابر آھن ‪.‬۽ خدا جا ٻار آھن‪ ،‬قيامت جا ٻار آھن‪.‬‬ ‫‪36‬نڪي اھي وڌيڪ مري سگھندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫موسي جھاز ۾ ڏيکاريو‪ ،‬جڏھن ھو خداوند کي ابراھيِ جو خدا‪ ،‬اسَاق جو خدا ۽ يَقوب جو خدا‬ ‫تڏھن‬ ‫‪37‬ھاڻي جڏھن مئل جيئرا ٿي اٿن‪،‬‬ ‫ي‬ ‫سڏيندو آھي‪.‬‬ ‫لِ جيئرا آھن‪.‬‬ ‫‪38‬ڇالِ ⁠جو ھو مئلن جو نہ‪ ،‬پر جيئرن جو خدا آھي‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو سڀيئي ھن جي ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪39‬تڏھن ڪن شريَت جي عالمن وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬تو چڱو چيو آھي‪.‬‬ ‫پوِ انھن کانئس ڪنھن بہ سوال ڪرڻ جي جرئت نہ ڪئي‪.‬‬ ‫‪40‬ان کان ء‬ ‫‪ِ41‬ءقءا ءل لءهه « ‪ :‬ءما أ ء لنت ه لِ ءِي لال ءمسءي ءح بء ءن الد لبودء؟‬ ‫‪42‬۽ دائود پاڻ زبور جي ڪتاب ۾ چيو آھي تہ ”خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ ”تون منھنجي ساڄي پاسي ويھ‪.‬‬ ‫‪43‬جيستائين آ ءِ تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي صندلي نہ ڪريان‪.‬‬ ‫پوِ اھو ڪيئن سندس پٽ ٿيو؟‬ ‫‪44‬تنھنڪري دائود کيس ”خداوند “ڪري سڏي ٿو‪ ،‬ء‬ ‫‪45‬پوِ سڀني ماڻھن جي سامھون ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪46‬انھن شريَت جي عالمن کان ھوشيار ٿجو‪ ،‬جيڪي ڊگھا پوشاڪ پائي گھمڻ گھرن ٿا‪ ،‬۽ بازارن ۾ سلم پيش ڪن ٿا‪ ،‬۽ عبادت ⁠خانن‬ ‫اعلي ترين سيٽون ۽ عيدون گھرن ٿا‪.‬‬ ‫۾‬ ‫ي‬ ‫لِ ڊگھيون ڊگھيون دعائون ڪندا آھن‪ ،‬انھن کي وڌيڪ سزا ملندي‪.‬‬ ‫‪47‬جيڪي رنن جي گھرن کي کائي ويندا آھن ۽ ڏيکا ءِ ء‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫‪1‬ھن مٿي نھاريو ۽ ڏٺو تہ امير ماڻھو پنھنجا نَرانا خزاني ۾ اڇلي رھيا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ھن ھڪڙي غريب بيواھ کي بہ اهن ۾ ٻہ ڪڪر اڇلئيندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪ِ3‬ءقءا ءل ” ‪:‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن غريب بيواھي ءِ انھن مڙني کان وڌيڪ پيسا ڏنا آھن‪.‬‬ ‫‪4‬ڇالِ ⁠جو اھي سڀيئي پنھنجي گھڻائي ءِ مان خدا جي نَرن ۾ اڇلئي ڇڏيا آھن‪ ،‬پر ھن پنھنجي گھٽتائي ءِ مان سڀ جيئرن ۾ اڇليا آھن‬ ‫ء‬ ‫جيڪي وٽس آھن‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ جيئن ڪنھن ھيڪل بابت چيو تہ اھو ڪيئن سھڻي پٿرن ۽ تَفن سان سينگاريو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬اھي شيون جيڪي اوھين ڏسندا آھيو‪ ،‬اھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جن ۾ ھڪڙو پٿر ٻئي تي نہ رھندو‪ ،‬جيڪو اڇليو نہ ويندو‪.‬‬ ‫‪7‬انھن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬پر اھي ڳالھيون ڪڏھن ٿينديون؟ ۽ ڪھڙي نشاني ٿيندي جڏھن اھي شيون ظاھر ٿينديون؟‬ ‫ڇالِ ⁠جو گھڻا منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءِ مسيح آھيان ‪.‬۽ وقت ويجھو اچي ٿو‪ ،‬تنھنڪري‬ ‫‪ِ8‬ءقءا ءل ” ‪:‬خبردار ٿجو متان ٺڳيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن جي پٺيان نه وڃو‪.‬‬ ‫‪9‬پر جڏھن اوھين جنگين ۽ ِسادن بابت ٻڌو‪ ،‬ڊڄو نه‪ ،‬ڇالِ ⁠جو اھي شيون پھريون ضرور ٿيڻيون آھن ‪.‬پر پڄاڻي به نه آھي‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”قوم قوم جي خلف اڀري ايندي‪ ،‬۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ وڏا زلزل مختلف ھنڌن تي ايندا‪ ،‬۽ ڏڪار ۽ وبائي مرِ ‪.‬۽ خوِناڪ نِارا ۽ عِيِ نشانيون آسمان مان ھونديون‪.‬‬ ‫‪12‬پر انھن ڳالھين کان پھريان اھي پنھنجا ھٿ اوھان تي رکندا‪ ،‬ستائيندا‪ ،‬اوھان کي يھودي عبادت ⁠خانن جي حوالي ڪندا ۽ جيلن ۾‬ ‫وجھندا ۽ منھنجي نالي جي ڪري بادشاھن ۽ حاڪمن جي اڳيان پيش ڪندا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اھو ھڪڙو شاھدي لِ توھان ڏانھن موٽندو‪.‬‬ ‫لِ جيڪي جواب ڏيندا‪.‬‬ ‫‪14‬تنھنڪري اھو پنھنجن دلين ۾ آباد ڪريو‪ ،‬ان کان اڳ غور ڪرڻ ء‬ ‫‪15‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ تو کي ھڪڙو وات ۽ ڏاھپ ڏيندس‪ ،‬جنھن کي اوھان جا سڀ مخالف نہ چئي سگھندا ۽ نڪي مزاحمت ڪري سگھندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ اوھان کي ٻنھي ماِ پيِ‪ ،‬ڀائر‪ ،‬۽ مائٽن ۽ دوستن طرِان خيانت ڪيو ويندو ‪.‬۽ اوھان مان ڪن کي ماريندا‪.‬‬ ‫‪17‬۽ منھنجي نالي جي ڪري سڀ ماڻھو اوھان کان نفرت ڪندا‪.‬‬ ‫‪18‬پر تنھنجي مٿي جو ھڪڙو وار بہ نہ خراب ٿيندو‪.‬‬ ‫‪72‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪19‬توھان جي صبر ۾ توھان جا روح آھن‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏھن اوھين يروشلِ کي لشڪر سان ڍڪيل ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو ته ان جي ويراني ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ جيڪي يھوديہ ۾ آھن سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن ‪.‬۽ جيڪي ان جي وچ ۾ آھن تن کي ڇڏي ڏيو ‪.‬۽ جيڪي ملڪن ۾ آھن انھن کي ان‬ ‫ء‬ ‫۾ داخل ٿيڻ نه ڏيو‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي ڪجھہ لکيل آھي سو پورو ٿئي‪.‬‬ ‫‪22‬ڇالِ ⁠جو اھي انتقام جا ڏينھن آھن‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫!ڇالِ ⁠جو ھن ملڪ ۾ وڏي مصيبت ۽ ھن‬ ‫لِ جيڪي کير پيارين ٿا‪ ،‬انھن ڏينھن ۾‬ ‫ء‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء‬ ‫‪23‬پر اِسوس انھن ء‬ ‫قوم تي غضب ھوندو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ اھي تلوار جي ڪناري سان ڪرندا‪ ،‬۽ سڀني قومن ۾ قيد ڪيو ويندو‪ ،‬۽ يروشلِ کي غير قومن جي ھيٺ لھي ويندو‪ ،‬جيستائين غير‬ ‫قومن جا وقت پورا نه ٿين‪.‬‬ ‫‪25‬۽ سج‪ ،‬چنڊ ۽ تارن ۾ نشانيون ھونديون ‪.‬۽ زمين تي قومن جي مصيبت‪ ،‬پريشاني سان؛ سمنڊ ۽ لھرن جون لھرون؛‬ ‫لِ جيڪي زمين تي اچي رھيا آھن‪،‬‬ ‫‪26‬ماڻھن جون دليون انھن کي خوف کان بيزار ڪري رھيون آھن‪ ،‬۽ انھن شين کي سنڀالڻ ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو آسمان جون طاقتون لرزجي وينديون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پوِ اھي ابن ⁠آدم کي قدرت ۽ وڏي شان سان ڪڪر ۾ ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬جڏھن اھي ڳالھيون ٿيڻ لڳن‪ ،‬تڏھن مٿي نھارو ۽ پنھنجو مٿو مٿي ڪريو ‪.‬ڇو ته توھان جو ڇوٽڪارو ويجھو اچي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬ھن انھن کي ھڪڙو مثال ٻڌايو ‪.‬انجير جو وڻ ۽ سڀ وڻ ڏسو‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن اھي ھاڻي نڪرندا‪ ،‬توھان ڏسندا ۽ پنھنجي پاڻ کي ڄاڻو ٿا ته اونھاري ھاڻي ويجھو آھي‪.‬‬ ‫‪31‬اھڙي ءِ طرح اوھين جڏھن اھي ڳالھيون ٿينديون ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو تہ خدا جي بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھي ءِ پيڙھہ ختِ نہ ٿيندي‪ ،‬جيستائين اھي سڀ ڳالھيون پوريون نہ ٿين‪.‬‬ ‫‪33‬آسمان ۽ زمين ٽري ويندا‪ ،‬پر منھنجون ڳالھيون ختِ نه ٿينديون‪.‬‬ ‫‪34‬۽ پنھنجو پاڻ کي خبردار ٿجو‪ ،‬متان ڪنھن وقت اوھان جي دلين تي لڄالٽ‪ ،‬شرابي‪ ،‬۽ ھن حياتي ءِ جي پرواھين تي غالب اچي‪ ،‬۽ اھو‬ ‫ڏينھن بيخبري ءِ ۾ اوھان تي اچي‪.‬‬ ‫‪35‬ڇالِ ⁠جو اھا ڦاسي انھن سڀني تي ايندي‪ ،‬جيڪي سڄي زمين تي رھندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬تنھنڪري اوھين جاڳندا رھو ۽ ھميشہ دعا ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اوھين انھن سڀني واقَن کان بچڻ ۽ ابن ⁠آدم جي اڳيان بيھڪ ٿيڻ جي‬ ‫لئق ٿي وڃو‪.‬‬ ‫‪37‬ڏينھن جو ھو ھيڪل ۾ تَليِ ڏيندو ھو ‪.‬۽ رات جو ھو ٻاھر نڪتو ۽ جبل ۾ رھيو جنھن کي زيتون جو جبل سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫لِ تہ کيس ٻڌن‪.‬‬ ‫‪38‬۽ سڀيئي ماڻھو صبح جو سوير ھيڪل ۾ وٽس آيا‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬ھاڻي بي ⁠خميري ماني ءِ جي عيد ويجھي آئي‪ ،‬جنھن کي عيد ِصح سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪2‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جا عالِ ڳولي رھيا ھئا تہ ڪيئن کيس مارين ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ شيطان يھوداہ ۾ داخل ٿيو‪ ،‬جنھن جو نالو اسڪريوتي آھي‪ ،‬جيڪو ٻارھنن جي تَداد مان ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پوِ ھو ھليو ويو ۽ سردار ڪاھنن ۽ سردارن سان صلح ڪيائين تہ ڪيئن کيس انھن جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬اھي خوش ٿيا ۽ کيس پئسا ڏيڻ جو واعدو ڪيائون‪.‬‬ ‫‪6‬ھن واعدو ڪيو ۽ موقَو ڳوليائين تہ ميڙ جي غير موجودگي ءِ ۾ کيس انھن جي حوالي ڪري‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ بي ⁠خميري ماني ءِ جو ڏينھن آيو‪ ،‬جڏھن عيد ِصح کي مارڻ گھربو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ عيد ِصح تيار ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اسين کائون‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ ھن پطرس ۽ يوحنا کي چيو تہ ”وڃو ۽ اسان ء‬ ‫ء‬ ‫لِ اسين تياريون ڪريون؟‬ ‫‪ِ9‬ءقءا ءل لءهه” ‪:‬تون ڪٿي ٿو چاھين جنھن ء‬ ‫‪ِ10‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ڏسو‪ ،‬جڏھن اوھين شھر ۾ داخل ٿيندا‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ماڻھو اوھان سان ملندو‪ ،‬جيڪو پاڻي ءِ جو گھڙو کڻندو ‪.‬ھن جي پٺيان‬ ‫گھر ۾ داخل ٿيو جتي ھو داخل ٿيو‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ توھان گھر جي مالڪ کي چوندا تہ ”استاد تو کي چوندو تہ ”اھا مھماني ڪمرو ڪٿي آھي‪ ،‬جتي آ ءِ پنھنجن شاگردن سان گڏ عيد‬ ‫ء‬ ‫ِصح کائيندس؟‬ ‫‪12‬۽ اھو اوھان کي ھڪڙو وڏو مٿاھين ڪمرو ڏيکاريندو ‪:‬اتي تيار ڪريو‪.‬‬ ‫‪13‬اھي ويا ۽ ڏٺائون جيئن ھن کين چيو ھو ۽ عيد ِصح تيار ڪيائون‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن اھا گھڙي آئي تہ ھو ۽ ٻارھن رسول ساڻس گڏ ويھي رھيا‪.‬‬ ‫‪ِ15‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬مون دل سان چاھيو آھي تہ ھي عيد ِصح اوھان سان گڏ کائڻ کان اڳي جو آ ءِ ڏک سکيان‪.‬‬ ‫‪16‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آ ءِ انھي ءِ کان وڌيڪ نہ کائيندس‪ ،‬جيستائين اھو خدا جي بادشاھت ۾ پورو نہ ٿئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ھن پيالو کڻي شڪر ڪيو ۽ چيائين تہ ”ھي وٺو ۽ پاڻ ۾ ورھايو‪.‬‬ ‫‪18‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيستائين خدا جي بادشاھت نہ ايندي تيستائين آ ءِ ڊاک جو ميوو نہ پيئندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ڏنو ويو آھي‪ ،‬ھي ڪِ منھنجي‬ ‫‪19‬ھن ماني ورتي ۽ شڪر ادا ڪيو ۽ ٽوڙي کين ڏنائين تہ ”ھي منھنجو بدن آھي جيڪو اوھان ء‬ ‫لِ ڪيو‪.‬‬ ‫يادگيري ءِ ء‬ ‫لِ وھايو ويو آھي‪.‬‬ ‫پوِ پيالو بہ چيائين تہ ”ھي پيالو منھنجي رت ۾ نئون عھد آھي‪ ،‬جيڪو اوھان ء‬ ‫‪20‬اھڙي ءِ طرح ماني ءِ کان ء‬ ‫‪21‬پر ڏس‪ ،‬مون کي پڪڙائڻ واري جو ھٿ مون سان گڏ ميز تي آھي‪.‬‬ ‫لِ جنھن جي ھٿان کيس پڪڙجي ٿو!‬ ‫‪22‬۽ سچ پچ ابن ⁠آدم ھليو ويندو‪ ،‬جيئن اھو طئي ڪيو ويو ھو‪ ،‬پر اِسوس آھي انھي ءِ ماڻھو ءِ ء‬ ‫‪73‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪23‬پوِ پاڻ ۾ پڇڻ لڳا تہ انھن مان ڪنھن کي اھو ڪِ ڪرڻ گھرجي؟‬ ‫ء‬ ‫‪24‬۽ انھن جي وچ ۾ پڻ تڪرار پيدا ٿيو ته انھن مان ڪنھن کي سڀ کان وڏو سمجھڻ گھرجي‪.‬‬ ‫ار ‪.‬۽ اهھي جيڪي مٿن اختيار ھلئين ٿا‪ ،‬اهھي ”مددگار “سڏجن ٿا‪.‬‬ ‫‪ِ25‬ءقءا ءل لءهه ‪ِ:‬ءقءا ءل لءهه ءِي لالء لعلء ءمينء ءمنء النل ء‬ ‫‪26‬پر اوھين ائين نہ ھوندؤ‪ ،‬پر جيڪو اوھان ۾ وڏو آھي‪ ،‬تنھن کي ننڍي وانگر ٿيڻ گھرجي ‪.‬۽ اھو اھو آھي جيڪو سردار آھي‪ ،‬جيئن اھو‬ ‫جيڪو خدمت ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪27‬ڇالِ ⁠جو ڇا اھو وڏو آھي‪ ،‬جيڪو ماني تي ويھي ٿو يا اھو جيڪو خدمت ڪري ٿو؟ ڇا اھو نہ آھي جيڪو ماني تي ويٺو آھي؟ پر‬ ‫ء‬ ‫مان توھان جي وچ ۾ آھيان جيئن خدمت ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪28‬اوھين اھي ئي آھيو‪ ،‬جيڪي منھنجي آزمائش ۾ مون سان گڏ رھيا آھن‪.‬‬ ‫لِ ھڪ بادشاھت مقرر ڪريان ٿو‪ ،‬جيئن منھنجي پي هِ مون کي مقرر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ آ ءِ اوھان ء‬ ‫لِ تہ اوھين منھنجي بادشاھت ۾ منھنجي دسترخوان تي کائو ۽ پيئو ۽ تخت تي ويھي بني اسرائيل جي ٻارھن قبيلن جو انصاف‬ ‫‪30‬انھي ءِ ء‬ ‫ڪريو‪.‬‬ ‫ل‬ ‫ه‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ل‬ ‫ل‬ ‫سلَء ‪:‬‬ ‫ش لي همونء ‪ِ ،‬ءن ء‬ ‫الربب ‪ِ:‬ءن ء‬ ‫‪ِ31‬ءقءا ءل ل‬ ‫ش ليطانء ِءلى الَءينء لهه لهه يء لر ء‬ ‫لِ دعا گھري آھي تہ تنھنجو ايمان ٽٽي نہ پوي‪ ،‬۽ جڏھن تون بدلجي وڃين تڏھن پنھنجن ڀائرن کي مضبوط ڪر‪.‬‬ ‫‪32‬پر مون تو ء‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫مرڻ‬ ‫۽‬ ‫۾‬ ‫جيل‬ ‫ٻئي‬ ‫آھيان‪،‬‬ ‫تيار‬ ‫وڃڻ‬ ‫گڏ‬ ‫توسان‬ ‫‪:‬خداوند‪،‬‬ ‫‪ِ33‬ءقءا ءل لءهه”‬ ‫لِ‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪34‬ھن چيو تہ ”آ ءِ تو کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬پطرس‪ ،‬اڄ ڪڪڙ بانگ نہ ڏيندو‪ ،‬ان کان اڳ جو تون ٽي دَِا انڪار ڪندين تہ تون مون کي‬ ‫سڃاڻين‪.‬‬ ‫شيِ جي گھٽتائي‬ ‫سواِ موڪليو ھو‪ ،‬تڏھن اوھان کي ڪنھن‬ ‫‪35‬ھن انھن کي چيو تہ ”جڏھن مون اوھان کي پرس‪ ،‬ٻڪري ءِ ۽ بوٽن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ھئي؟ ۽ چيائون‪ ،‬ڪجھ به نه‪.‬‬ ‫‪36‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”پر ھاڻي جنھن وٽ ڳوٿري ھجي تہ اھو کڻي ۽ ساڳي ءِ طرح سندس ڳوٿري وٺي ۽ جنھن وٽ تلوار نہ آھي‬ ‫ء‬ ‫سو پنھنجو پھراڻ وڪڻي ھڪڙو خريد ڪري‪.‬‬ ‫‪37‬ڇالِ ⁠جو آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اھو جيڪو لکيل آھي سو اڃا تائين مون ۾ پورو ٿيڻ گھرجي‪ ،‬۽ اھو گنھگارن ۾ ڳڻيو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو منھنجي باري ۾ ڳالھيون ختِ ٿي چڪيون آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬وقءالء” ‪:‬اي خداوند‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي ٻه تلوارون آھن ‪.‬۽ ھن انھن کي چيو تہ‪ ،‬اھو ڪاِي آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوِ ھو ٻاھر نڪري ويو‪ ،‬جيئن ھن جي مرضي ھئي‪ ،‬زيتون جي جبل ڏانھن ‪.‬۽ سندس شاگرد پڻ سندس پٺيان لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ھو‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”دعا گھرو تہ اوھين آزمائش ۾ نہ پئو‪.‬‬ ‫‪40‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫‪41‬پوِ ھو انھن کان ھٽي ويو ۽ پٿر جي ٿڙ تي گوڏا کوڙي دعا گھريائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪42‬چيائين تہ ”ابا‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ ھي پيالو مون کان ھٽائي ڇڏ‪ ،‬پر منھنجي نہ‪ ،‬پر تنھنجي مرضي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪43‬۽ آسمان مان ھڪڙو ملئڪ مٿس ظاھر ٿيو‪ ،‬جنھن کيس مضبوط ڪيو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ سخت تڪليف ۾ ھو وڌيڪ دل سان دعا گھريائين‪ ،‬۽ سندس پگھر ائين پيو ڄڻ رت جا وڏا ڦڙا زمين تي ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن ھو دعا مان اٿيو ۽ پنھنجن شاگردن وٽ آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ اھي غِ ۾ سمايل آھن‪.‬‬ ‫‪46‬انھن کي چيو تہ ”ڇو ٿا سمھو؟ اٿو ۽ دعا ڪريو‪ ،‬متان توھان آزمائش ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫‪47‬جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ميڙ ڏٺائين‪ ،‬جنھن کي يھوداہ سڏيو ويندو ھو‪ ،‬جيڪو ٻارھن مان ھڪڙو ھو‪ ،‬سو انھن جي‬ ‫عيسي جي ويجھو اچي کيس چميائين‪.‬‬ ‫اڳيان ھليو ويو ۽‬ ‫ي‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”يھوداہ‪ ،‬ڇا تون ابن ⁠آدم کي چمي ڏيئي پڪڙائيندين؟‬ ‫‪48‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪49‬جڏھن ھن جي آس پاس ويٺلن ڏٺو تہ اڳتي ڇا ٿيڻو آھي‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڇا اسين تلوار سان مارينداسين؟‬ ‫‪50‬انھن مان ھڪڙي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر کي ڌڪ ھنيو ۽ سندس ساڄو ڪن وڍي ڇڏيو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اڃا صبر ڪريو ‪.‬۽ ھن جي ڪن کي ھٿ ڪيو‪ ،‬۽ ھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪51‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫عيسي سردار ڪاھنن‪ ،‬ھيڪل جي سردارن ۽ بزرگن کي‪ ،‬جيڪي وٽس آيا ھئا‪ ،‬تن کي چيو تہ ”ڇا اوھين ائين نڪرندا آھيو‬ ‫‪52‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫جيئن ڪو چور‪ ،‬تلوارن ۽ لٺن سان؟‬ ‫‪53‬جڏھن آ ءِ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ ھوس‪ ،‬تڏھن اوھان مون تي ھٿ نہ ڊگھيو‪ ،‬پر ھي آھي اوھان جو وقت ۽ اونداھين جي طاقت‪.‬‬ ‫‪54‬پوِ ھن کي پڪڙي وٺي ويا ۽ وڏي سردار ڪاھن جي گھر وٺي آيا ‪.‬۽ پطرس پري پري کان پٺيان لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪55‬جڏھن ھنن ھال جي وچ ۾ باھہ ٻاري ۽ گڏ ٿي بيٺا‪ ،‬تڏھن پطرس انھن جي وچ ۾ اچي ويٺو‪.‬‬ ‫‪56‬پر ھڪڙي نوڪري ءِ ھن کي ڏٺو تہ ھو باھہ وٽ ويٺو آھي‪ ،‬۽ غور سان ھن ڏانھن نھاري چيائين تہ ”ھي ماڻھو بہ ساڻس گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪57‬تنھن تي ھن انڪار ڪندي چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬آ ءِ ھن کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫پوِ ٻئي ھن کي ڏسي چيو تہ ”تون بہ انھن مان آھين ‪.‬۽ پطرس چيو ته‪ ،‬انسان‪ ،‬مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪58‬ٿوري ءِ دير کان ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھو‬ ‫پوِ ٻئي وڏي اعتماد سان چوڻ لڳا تہ ”حقيقت ۾ ھي ماڻھو بہ ساڻس گڏ ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪59‬۽ اٽڪل ھڪ ڪلڪ جي وقفي کان ء‬ ‫گليلي آھي‪.‬‬ ‫‪60‬پطرس چيو تہ ”اي ماڻھو‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي تہ تون ڇا ٿو چوين ‪.‬۽ ِوري طور تي‪ ،‬جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬ڪڪڙ‬ ‫چريو‪.‬‬ ‫‪61‬تڏھن خداوند ڦري پطرس ڏانھن نھاريو ‪.‬۽ پطرس کي خداوند جو ڪلم ياد آيو‪ ،‬جيڪو ھن کيس چيو ھو‪” ،‬ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان‬ ‫اڳ‪ ،‬تون ٽي دَِا منھنجو انڪار ڪندين‪.‬‬ ‫‪62‬تنھن تي پطرس ٻاھر نڪري ويو ۽ روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي کي پڪڙيو ھو‪ ،‬تن مٿس ٺٺوليون ڪيون ۽ کيس ڌڪ ھڻايا‪.‬‬ ‫‪63‬جن ماڻھن‬ ‫ي‬ ‫ٻڌاِ‪ ،‬ڪنھن تو کي مارايو آھي؟‬ ‫”نبوت‬ ‫تہ‬ ‫پڇيائونس‬ ‫۽‬ ‫ھنيا‬ ‫ڌڪ‬ ‫تي‬ ‫منھن‬ ‫سندس‬ ‫تڏھن‬ ‫ڪيون‪،‬‬ ‫بند‬ ‫اکيون‬ ‫‪64‬جڏھن ھنن‬ ‫ء‬ ‫‪74‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫‪65‬۽ ٻيون ڪيتريون ئي ڪفر جون ڳالھيون ھن جي خلف ھيون‪.‬‬ ‫عيسي کي پنھنجي ڪائونسل ۾ وٺي ويا ۽‬ ‫۽‬ ‫ٿيا‬ ‫گڏ‬ ‫اچي‬ ‫عالِ‬ ‫جا‬ ‫شريَت‬ ‫‪66‬جيئن ئي ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن ماڻھن جا بزرگ‪ ،‬سردار ڪاھن ۽‬ ‫ي‬ ‫چيائونس‪.‬‬ ‫‪67‬ڇا تون مسيح آھين؟ اسان کي ٻڌايو ‪.‬۽ ھن کين چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ اوھان کي ٻڌايان تہ اوھين ايمان نہ آڻيندؤ‪.‬‬ ‫‪68‬۽ جيڪڏھن آ ءِ اوھان کان پڇان تہ اوھين مون کي جواب نہ ڏيندؤ ۽ نڪي مون کي وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫پوِ ابن ⁠آدم خدا جي قدرت جي ساڄي پاسي ويھندو‪.‬‬ ‫‪69‬ھن کان ء‬ ‫‪70‬تڏھن انھن سڀني چيو تہ ”ڇا تون خدا جو ِرزند آھين؟ ۽ ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اسان پاڻ ھن جي وات بابت ٻڌو آھي‪.‬‬ ‫‪71‬انھن چيو تہ ”اسان کي وڌيڪ شاھدي جي ڪھڙي ضرورت آھي؟‬ ‫ء‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬انھن جو سڄو ميڙ اٿي بيٺو ۽ کيس پلطس وٽ وٺي آيا‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ انھن مٿس تھمت ھڻڻ شروع ڪئي تہ ”اسان ڏٺو آھي تہ ھي ماڻھو قوم کي بگاڙيندو ۽ قيصر کي خراج ڏيڻ کان منع ڪندو ھو ۽‬ ‫ء‬ ‫چوندو ھو تہ ھو پاڻ مسيح بادشاھ آھي‪.‬‬ ‫‪3‬پلطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ ۽ ھن کيس جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬تون ئي چوين ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬تڏھن پلطس سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن کي چيو تہ ”مون کي ھن ماڻھو ءِ ۾ ڪوبہ ڏوھہ نِر نٿو اچي‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ اھي سڀ کان وڌيڪ سخت ٿي چوڻ لڳا تہ ”ھي گليل کان وٺي ھن ھنڌ تائين سڄي يھودين ۾ تَليِ ڏئي ماڻھن کي ڀڙڪائي ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬جڏھن پلطس گليل جي باري ۾ ٻڌو‪ ،‬تڏھن پڇيائين تہ ڇا اھو ماڻھو گليلي آھي؟‬ ‫‪7‬جڏھن ھن کي خبر پئي تہ ھو ھيروديس جي علئقي جو آھي‪ ،‬تڏھن ھن کيس ھيروديس ڏانھن موڪليو‪ ،‬جيڪو پاڻ بہ انھي ءِ وقت‬ ‫يروشلِ ۾ ھو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن ھن بابت‬ ‫ڇالِ ⁠جو ھن کي گھڻي عرصي کان ڏسڻ جي تمنا ھئي‪،‬‬ ‫عيسي کي ڏٺو تہ ڏاڍو خوش ٿيو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن ھيروديس‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڪيتريون ئي ڳالھيون ٻڌيون ھيون ‪.‬۽ ھن کي اميد ھئي ته ھن طرِان ڪو مَجزو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ ھن کانئس گھڻين ڳالھين ۾ پڇيو ‪.‬پر ھن کيس ڪجھ به جواب نه ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬سردار ڪاھنن ۽ شريَت جا عالِ بيٺا ھئا ۽ سختي ءِ سان مٿس الزام ھڻڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ ھيروديس پنھنجن جنگي ماڻھن سان گڏ ھن کي بيزار ڪيو ۽ ٺٺوليون ڪيائين ۽ کيس خوبصورت پوشاڪ پھرائي پلطس وٽ‬ ‫ء‬ ‫موڪليائين‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو اڳي ھو پاڻ ۾ دشمني ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬انھي ءِ ئي ڏينھن پلطس ۽ ھيروديس پاڻ ۾ دوست ٿي ويا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬جڏھن پلطس سردار ڪاھنن‪ ،‬حاڪمن ۽ ماڻھن کي گڏ ڪيو‪.‬‬ ‫‪14‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين ھن ماڻھو ءِ کي مون وٽ وٺي آيا آھيو‪ ،‬جيئن ماڻھن کي گمراھہ ڪري ٿو‪ ،‬۽ ڏس‪ ،‬مون ھن کي اوھان جي‬ ‫اڳيان جاچي ڏٺو آھي‪ ،‬تہ ھن ماڻھو ءِ ۾ انھن ڳالھين کي ڇھڻ ۾ ڪوبہ ڏوھہ نہ مليو آھي‪ ،‬جن جا اوھين مٿس الزام ھڻندا آھيو‪.‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو مون تو کي ھن ڏانھن موڪليو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬موت جي لئق ڪجھ به نه ڪيو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪15‬نه‪ ،‬نه ھيروديس‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬تنھنڪري آ ءِ کيس سزا ڏيندس ۽ کيس آزاد ڪندس‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙي کي عيد تي آزاد ڪري)‪.‬‬ ‫( ‪17‬ضروري آھي ته ھو انھن ء‬ ‫لِ برابا کي آزاد ڪريو‪.‬‬ ‫اسان‬ ‫۽‬ ‫ڏيو‬ ‫ڇڏي‬ ‫کي‬ ‫”ھن‬ ‫تہ‬ ‫چيائون‬ ‫‪18‬اھي سڀ ھڪدم رڙ ڪري‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ جيل ۾ وڌو ويو)‪.‬‬ ‫( ‪19‬جنھن کي شھر ۾ بغاوت ڪرڻ ۽ قتل ڪرڻ ء‬ ‫لِ راضي ٿي انھن سان وري ڳالھايو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھنڪري پلطس‬ ‫عيسي کي آزاد ڪرڻ ء‬ ‫ي‬ ‫‪21‬پر انھن رڙيون ڪري چيو تہ ”صليب تي چاڙھيو‪ ،‬صليب تي چاڙھيو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ ھن انھن کي ٽيون ڀيرو چيو تہ ”ڇو‪ ،‬ھن ڪھڙو بڇڙو ڪِ ڪيو آھي؟ مون کي ھن ۾ موت جو ڪو سبب نه مليو آھي ‪:‬تنھن‬ ‫ء‬ ‫ڪري مان ھن کي سزا ڏيندس‪ ،‬۽ ھن کي ڇڏي ڏي‪.‬‬ ‫‪23‬۽ اھي ِوري طور تي وڏي آوازن سان گڏ ٿيا‪ ،‬۽ اھو مطالبو ڪيو ويو ته کيس صليب تي چاڙھيو وڃي ‪.‬۽ انھن ۽ سردار ڪاھنن جا‬ ‫آواز غالب ٿيا‪.‬‬ ‫‪24‬تنھن تي پلطس حڪِ ڏنو تہ جيئن انھن جي گھرج تي ائين ٿئي‪.‬‬ ‫لِ ھن کي آزاد ڪيو‪ ،‬جيڪو ِتنو ۽ قتل جي ڪري جيل ۾ وڌو ويو ھو‪ ،‬جنھن کي ھنن گھريو ھو ‪.‬پر ھن يسوع کي انھن‬ ‫‪25‬۽ ھن انھن ء‬ ‫جي مرضي تي پھچايو‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن ھو کيس وٺي ويا‪ ،‬تڏھن انھن شمَون نالي ھڪڙي ڪرينيائي کي پڪڙي‪ ،‬جيڪو ملڪ مان نڪرندو ھو ۽ مٿس صليب رکيل‬ ‫عيسي جي پٺيان اھو کڻندو‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو‬ ‫ھو‪ ،‬انھي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬ماڻھن ۽ عورتن جو ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھليو‪ ،‬جن بہ ھن تي ماتِ ڪيو ۽ ماتِ ڪيو‪.‬‬ ‫لِ روو‪.‬‬ ‫‪28‬پر‬ ‫لِ ۽ پنھنجن ٻارن ء‬ ‫لِ نہ رو‪ ،‬پر پنھنجي ء‬ ‫عيسي انھن ڏانھن ڦري چيو تہ ”يروشلِ جون ڌيئرون‪ ،‬منھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫‪29‬ڇالِ ⁠جو ڏس‪ ،‬اھي ڏينھن اچي رھيا آھن‪ ،‬جن ۾ اھي چوندا تہ ”سڀاڳا آھن اهھي بانجھ‪ ،‬۽ اهھي پيٽ جيڪي ڪڏھن ڄاوا ئي نہ آھن‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫اهھي ٻچا آھن جن ڪڏھن بہ پيٽ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ اھي جبلن کي چوڻ لڳندا تہ ”اسان تي ڪر ‪.‬۽ جبلن ڏانھن‪ ،‬اسان کي ڍڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ڇالِ ⁠جو جيڪڏھن اھي اھي ڪِ ڪنھن سائي وڻ ۾ ڪندا تہ سڪي ۾ ڇا ڪندا؟‬ ‫ء‬ ‫‪32‬۽ ٻه ٻيا بہ ھئا‪ ،‬جيڪي ڏوھاري ھئا‪ ،‬جن کي ھن سان گڏ ماريو ويو‪.‬‬

‫‪75‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫جاِ تي پھتا‪ ،‬جنھن کي ڪلوري سڏيندا آھن‪ ،‬تڏھن انھن کيس صليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻايا ۽ انھن بدڪارن کي‪،‬‬ ‫‪33‬جڏھن ھو انھي ءِ ء‬ ‫ھڪڙي کي ساڄي ۽ ٻئي کي کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ”اي بابا‪ ،‬انھن کي مَاف ڪر ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھي نٿا ڄاڻن ته اھي ڇا ڪندا آھن ‪.‬۽ ھن جا ڪپڙا ورھايا‪ ،‬۽ پهراو وڌا‪.‬‬ ‫‪34‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪35‬۽ ماڻھو بيھي رھيا ‪.‬۽ انھن سان گڏ حڪمرانن به مٿس ٺٺوليون ڪندي چيو تہ ”ھن ٻين کي بچايو ‪.‬ھن کي پاڻ کي بچائڻ ڏيو‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫ھو مسيح آھي‪ ،‬خدا جو چونڊيو‪.‬‬ ‫‪36‬پوِ سپاھي بہ مٿس ٺٺوليون ڪري وٽس آيا ۽ کيس سرڪي پيش ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫بچاِ‪.‬‬ ‫‪37‬۽ چيائين تہ ”جيڪڏھن تون يھودين جو بادشاھہ آھين تہ پاڻ کي‬ ‫ء‬ ‫‪38‬ھن تي يوناني‪ ،‬لطيني ۽ عبراني اکرن ۾ لکيل ھو تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ آھي‪.‬‬ ‫بچاِ‪.‬‬ ‫‪39‬جن ڏوھارين کي ٽنگيو ويو ھو تن مان ھڪڙي مٿس طنز ڪندي چيو تہ ”جيڪڏھن تون مسيح آھين تہ پاڻ کي ۽ اسان کي‬ ‫ء‬ ‫ڇالِ ⁠جو تون انھي ءِ ئي سزا ۾ آھين؟‬ ‫‪40‬پر ٻئي جواب ڏنو تہ ”ڇا تون خدا کان نٿو ڊڄين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬۽ بيشڪ اسان انصاف ڪيو ‪.‬ڇاڪاڻ ته اسان کي اسان جي عملن جو پورو بدلو ملي ٿو‪ ،‬پر ھن شخص ڪجھ به غلط نه ڪيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جڏھن تون پنھنجي بادشاھت ۾ ايندين مون کي ياد ڪر‪.‬‬ ‫‪42‬ھن‬ ‫ي‬ ‫‪43‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄ تون مون سان گڏ بھشت ۾ ھوندين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪44‬اھو اٽڪل ڇھون ڪلڪ ھو‪ ،‬۽ سڄي زمين تي اوندھہ ڇانيل ھئي‪ ،‬جيستائين نائين وڳي تائين‪.‬‬ ‫‪45‬۽ سج اونڌو ٿي ويو‪ ،‬۽ ھيڪل جو پردو وچ ۾ ڦاٽي ويو‪.‬‬ ‫پوِ ھن روح کي‬ ‫‪46‬جڏھن‬ ‫عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”اي بابا‪ ،‬آ ءِ پنھنجو روح تنھنجي ھٿن ۾ سونپيان ٿو‪ ،‬۽ ائين چوڻ کان ء‬ ‫ي‬ ‫ڇڏي ڏنو‪.‬‬ ‫‪47‬جڏھن صوبيدار اھو حال ڏٺو‪ ،‬تڏھن خدا جي واکاڻ ڪندي چيائين تہ ”بيشڪ ھي سچو ماڻھو ھو‪.‬‬ ‫‪48‬۽ سڀيئي ماڻھو جيڪي انھي ءِ ڏسڻ وٽان گڏ ٿيا ھئا‪ ،‬سي اھو حال ڏسي پنھنجا سينو ٽھڪ ڏيئي موٽي ويا‪.‬‬ ‫‪49‬سڀئي سندس واقفيت ۽ عورتون جيڪي گليل کان سندس پٺيان آيون ھيون‪ ،‬پري بيٺي ھيون ھيون‪.‬‬ ‫‪50‬۽ ڏسو‪ ،‬اتي ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬ھڪڙو صلحڪار ھو ‪.‬۽ ھو ھڪ سٺو ماڻھو ھو‪ ،‬۽ ھڪ عادل ھو‪:‬‬ ‫( ‪51‬اھو ھنن جي صلح ۽ عمل کي قبول نه ڪيو ھو؛ )ھو يھودين جي ھڪڙي شھر ارميٿيا جو رھيو‪ ،‬جيڪو پاڻ به خدا جي بادشاھت‬ ‫جو انتِار ڪري رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي لش جي منٿ ڪيائين‪.‬‬ ‫‪52‬اھو ماڻھو پلطس وٽ ويو ۽‬ ‫ي‬ ‫‪53‬پوِ ھن ان کي ھيٺ لٿو ۽ ان کي چادر ۾ ويڙھي ھڪڙي قبر ۾ رکيائين‪ ،‬جيڪا پٿر ۾ ڪٽيل ھئي‪ ،‬جنھن ۾ اڳي ڪنھن ماڻھو ءِ کي‬ ‫ء‬ ‫دِنايو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪54‬۽ اھو ڏينھن تياري جو ھو‪ ،‬۽ سبت جو ڏينھن اچي ويو‪.‬‬ ‫‪55‬اھي عورتون بہ جيڪي ساڻس گڏ گليل کان آيون ھيون‪ ،‬تن سندس پٺيان ھلندي قبر ڏٺي ۽ ڪيئن سندس لش رکيو ويو‪.‬‬ ‫‪56‬اھي موٽي آيا ۽ مصالَا ۽ عطر تيار ڪيائون ‪.‬۽ سبت جي ڏينھن کي حڪِ موجب آرام ڪيو‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫‪1‬ھفتي جي پھرين ڏينھن صبح جو سوير ھو قبر تي آيا ۽ جيڪي مصالَا تيار ڪيا ھئا سي ۽ ڪي ٻيا بہ پاڻ سان گڏ کڻي آيا‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ ڏٺائون ته پٿر قبر تان لھي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو لش نہ لڌو‪.‬‬ ‫‪3‬اھي اندر گھڙي ويا‪ ،‬پر خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪4‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن اھي ان بابت تمام گھڻو حيران ٿي ويا‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ٻه ماڻھو چمڪندڙ ڪپڙن ۾ انھن جي ڀرسان بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جيئن اھي ڊڄي ويا ۽ پنھنجا منھن زمين ڏانھن جھڪي‪ ،‬انھن کي چيو تہ "اوھين مئلن ۾ جيئرو ڇو ٿا ڳوليو؟‬ ‫‪6‬ھو ھتي ڪونھي‪ ،‬پر جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬ياد رکو تہ جڏھن ھو اڃا گليل ۾ ھو‪ ،‬تڏھن ھن اوھان سان ڪيئن ڳالھايو ھو‪.‬‬ ‫‪7‬ھن چيو تہ ”ابن ⁠آدم کي ضرور گنھگار ماڻھن جي حوالي ڪيو وڃي ۽ صليب تي چاڙھيو وڃي ۽ ٽئين ڏينھن تي وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ انھن کي سندس لفظ ياد آيا‪،‬‬ ‫‪9‬قبر مان موٽي آيو ۽ اھي سڀ ڳالھيون يارھن کي ۽ ٻين سڀني کي ٻڌايائين‪.‬‬ ‫‪10‬مريِ مگدليني‪ ،‬يوانا‪ ،‬يَقوب جي ما هِ مريِ ۽ ٻيون عورتون جيڪي انھن سان گڏ ھيون‪ ،‬تن اھي ڳالھيون رسولن کي ٻڌايون‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انھن جون ڳالھيون انھن کي بيڪار آکاڻيون لڳيون ۽ انھن تي اعتبار نہ ڪيائون‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ پطرس اٿيو ۽ قبر ڏانھن ڊوڙيو ‪.‬۽ ھيٺ لھي‪ ،‬ھن پاڻ وٽ رکيل ڪپڙا ڏٺا‪ ،‬۽ پاڻ ۾ حيران ٿي ويو‪ ،‬اھو ڇا ٿيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬انھن مان ٻہ انھي ءِ ئي ڏينھن ايماوس نالي ڳوٺ ڏانھن ويا‪ ،‬جيڪو يروشلِ کان اٽڪل ٽيھہ ِرلنگ ھو‪.‬‬ ‫‪14‬اھي پاڻ ۾ انھن سڀني واقَن جي باري ۾ ڳالھيون ڪندا رھيا‪ ،‬جيڪي ٿي چڪيون آھن‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ ويجھو اچي ساڻن گڏ ھليو‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ھو پاڻ ۾ ڳالھيون ۽ بَث ڪري رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬پر انھن جون اکيون بند ھيون تہ متان کيس سڃاڻن‪.‬‬ ‫‪ِ17‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ھي ڪھڙي قسِ جون ڳالھيون آھن جيڪي اوھين ھڪٻئي سان ٿا ھلندا‪ ،‬گھمندا ۽ اداس آھيو؟‬ ‫‪18‬انھن مان ھڪڙي‪ ،‬جنھن جو نالو ڪليوپاس ھو‪ ،‬تنھن کيس وراڻيو تہ ”ڇا تون رڳو يروشلِ ۾ پرديسي آھين ۽ نہ ڄاڻين ٿو تہ ھاڻي اتي‬ ‫ڇا ٿو ٿئي؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪:‬عيسي ناصري جي باري ۾‪ ،‬جيڪو ڪِ ۽ ڪلم ۾ خدا ۽ سڀني ماڻھن جي آڏو زبردست نبي ھو‪.‬‬ ‫شيِ؟ ِقا ءل لهه”‬ ‫‪ِ19‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬ڪھڙي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ موڪليو ۽ کيس صليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻايا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ڪيئن سردار ڪاھنن ۽ اسان جي حڪمرانن کيس موت جي سزا ڏيڻ ء‬

‫‪76‬‬

‫لوقا جي انجيل‬

‫سواِ اڄ ٽيون ڏينھن ٿيو آھي جڏھن اھي‬ ‫‪21‬پر اسان کي يقين آھي تہ اھو ئي ھو جنھن بني اسرائيل کي ڇوٽڪارو ڏياريو ھو‪ ،‬۽ ان کان‬ ‫ء‬ ‫ڪِ ٿيا آھن‪.‬‬ ‫‪22‬ھائو‪ ،‬۽ اسان جي جماعت مان ڪي عورتون پڻ اسان کي حيران ڪري ڇڏيون آھن‪ ،‬جيڪي قبر تي صبح جو ھيون‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھن جو لش نہ لڌو‪ ،‬تڏھن اچي چيائون تہ انھن ملئڪن جي رويا بہ ڏٺي آھي‪ ،‬جن چيو تہ ھو جيئرو آھي‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ انھن مان ڪي جيڪي اسان سان گڏ ھئا‪ ،‬تن قبر ڏانھن ويا ۽ ائين ئي ڏٺائون جيئن عورتن چيو ھو‪ ،‬پر ھنن کيس نہ ڏٺو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ ھن انھن کي چيو تہ ”اي بي ⁠وقوِو‪ ،‬جيڪي نبين جون ڳالھيون آھن تن کي مڃڻ ۾ سست دل آھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇا مسيح کي اھي ڏک سھڻ ۽ پنھنجي جلل ۾ داخل ٿيڻ گھرجي؟‬ ‫موسي ۽ سڀني نبين کان شروع ڪري‪ ،‬انھن کي سڀني صَيفن ۾ بيان ڪيو‪ ،‬جيڪي پنھنجي بابت آھن‪.‬‬ ‫‪27‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪28‬۽ اھي ڳوٺ جي ويجھو ويا‪ ،‬جتان ھو ويا ھئا‪ ،‬۽ ھن ائين ڪيو ڄڻ ھو اڳتي ھليو وڃي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪29‬پر انھن کيس چيو تہ ”اسان سان گڏ رھ‪،‬‬ ‫ڇالِ ⁠جو شام ٿيڻ واري آھي ۽ ڏينھن گھڻو گَري ويو آھي ‪.‬۽ ھو انھن سان گڏ رھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اندر ويو‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن ھو انھن سان گڏ ماني تي ويھي رھيو‪ ،‬ماني ورتي‪ ،‬ان کي برڪت ڏني‪ ،‬۽ ٽوڙيو ۽ انھن کي ڏنو‪.‬‬ ‫‪31‬انھن جون اکيون کوليون ويون‪ ،‬۽ انھن کيس سڃاتو ‪.‬۽ اھو انھن جي نِر کان غائب ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬انھن ھڪٻئي کي چيو تہ ”جڏھن ھو رستي ۾ اسان سان ڳالھائي رھيو ھو ۽ پاڪ لکتون کولي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن اسان جي دل اسان جي‬ ‫اندر ۾ جلندي ئي نہ ھئي ڇا؟‬ ‫‪33‬انھي ءِ ئي گھڙي اھي اٿيا ۽ يروشلِ ڏانھن موٽي آيا ۽ ڏٺائون تہ يارھن ڄڻا گڏ ٿيا آھن ۽ جيڪي انھن سان گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪34‬چيو تہ ”خداوند سچ ⁠پچ جيئرو ٿي اٿيو آھي ۽ شمَون کي ظاھر ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ انھن ٻڌايو تہ رستي ۾ ڪھڙا ڪِ ڪيا ويا ۽ ڪيئن ماني ٽوڙڻ ۾ انھن جي سڃاڻپ ٿي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پاڻ انھن جي وچ ۾ بيٺو ۽ کين چيائين تہ ”سلمت ھجي‪.‬‬ ‫‪36‬جڏھن اھي اھي ڳالھيون ڪري رھيا ھئا تہ‬ ‫ي‬ ‫‪37‬پر اھي ڊڄي ويا ۽ ڊڄي ويا ۽ سمجھيائون تہ انھن ڪو روح ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪ِ38‬ءقءا ءل لءهه ” ‪:‬اوھين پريشان ڇو آھيو؟ ۽ دل ۾ خيال ڇو ٿا اچن؟‬ ‫‪39‬منھنجا ھٿ ۽ منھنجا پير ڏسو ته آ ءِ پاڻ آھيان ‪:‬مون کي ھٿ ڪريو ۽ ڏسو ‪.‬ڇاڪاڻ ته روح ۾ گوشت ۽ ھڏا نه آھن‪ ،‬جيئن توھان مون‬ ‫کي ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ھن ائين چئي کين پنھنجا ھٿ ۽ پير ڏيکاريا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬پوِ جڏھن ھنن اڃا خوشي ءِ جي ڪري ايمان نہ آندو ۽ عجب ۾ پئجي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھن کين چيو تہ ”ڇا توھان وٽ ماني آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪42‬ھنن کيس ڪهرايل مڇي ءِ جو ھڪڙو ٽڪرو ۽ ماکي ءِ جي ڇت جو ٽڪرو ڏنو‪.‬‬ ‫‪43‬ھن اھو ورتو ۽ انھن جي اڳيان کاڌو‪.‬‬ ‫‪44‬ھن انھن کي چيو تہ ”ھي اھي ڳالھيون آھن جيڪي مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬جڏھن آ ءِ اڃا اوھان سان گڏ ھوس‪ ،‬تہ اھي سڀ شيون‬ ‫موسي جي شريَت‪ ،‬نبين ۽ زبور ۾ لکيل آھن ‪.‬منھنجي باري ۾‪.‬‬ ‫ضرور پوريون ٿين‪ ،‬جيڪي‬ ‫ي‬ ‫‪45‬پوِ ھن انھن جي سمجھہ کولي‪ ،‬تہ جيئن اھي لکت کي سمجھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪46‬انھن کي چيائين تہ ”اھي طرح لکيل آھي تہ مسيح جو ڏک سھڻ ۽ ٽئين ڏينھن تي مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫‪47‬۽ اھو آھي تہ توبہ ۽ گناھن جي مَاِي جي تبليغ سڀني قومن ۾ سندس نالي سان ڪئي وڃي‪ ،‬يروشلِ کان شروع ٿي‪.‬‬ ‫‪48‬۽ اوھين انھن ڳالھين جا شاھد آھيو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ ڏسو‪ ،‬آ ءِ پنھنجي پي هِ جو واعدو اوھان ڏانھن موڪليان ٿو‪ ،‬پر اوھين يروشلِ جي شھر ۾ رھو‪ ،‬جيستائين اوھان کي مٿاھين ءِ طاقت‬ ‫سان نہ ملي‪.‬‬ ‫‪50‬پوِ ھو انھن کي ٻاھر وٺي بيت ⁠عنياہ ڏانھن وٺي ويو ۽ پنھنجا ھٿ مٿي کڻي کين دعا ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪51‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جڏھن ھو انھن کي برڪت ڏيندو‪ ،‬ھو انھن کان جدا ٿي آسمان ڏانھن کڄي ويو‪.‬‬ ‫سله لِ ِءي ءعلءى لال هم لست ء ءق ءيِ‪.‬‬ ‫‪ِ52‬ءَ ء لر ء‬ ‫‪53‬۽ ھيڪل ۾ ھميشه خدا جي واکاڻ ۽ واکاڻ ڪندا رھيا ‪.‬آمين‪.‬‬

‫‪77‬‬

‫جان‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬شروعات ۾ الم ھو ۽ الم خدا سان گڏ ھو ۽ الم خدا ھو‪.‬‬ ‫‪2‬اھو ئي شروعات ۾ خدا سان گڏ ھو‪.‬‬ ‫شيِ نه ٺاھي وئي جيڪا ٺهيل ھئي‪.‬‬ ‫سواِ اا به‬ ‫‪3‬سڀ شيون ھن جي ٺاھيل آھن ‪.‬۽ ھن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬ھن ۾ زندگي ھئي ‪.‬۽ زندگي انسانن جي روشني ھئي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ روشني اونداھين ۾ چمڪي ٿو ‪.‬۽ اونداھي ان کي نه سمجهي‪.‬‬ ‫‪6‬اتي ھڪڙو ماڻهو مواليو ويو‪ ،‬جنهن جو نالو يوحنا ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ روشني ءِ جي شاھدي ڏئي‪ ،‬تہ جيئن سڀ ماڻهو مٿس ايمان آڻين‪.‬‬ ‫لِ آيو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪7‬اھو ئي شاھدي ء‬ ‫لِ مواليو ويو ھو‪.‬‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شاھدي‬ ‫جي‬ ‫ِ‬ ‫روشني‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫پر‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫‪8‬ھو اھو نور نہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪9‬اھا ئي سچي روشني ھئي‪ ،‬جيڪا دنيا ۾ ايندڙ ھر ماڻهو ءِ کي روشن اري ٿي‪.‬‬ ‫‪10‬ھو دنيا ۾ ھو ۽ دنيا ھن جي وسيلي بڻيل ھئي‪ ،‬پر دنيا کيس نہ سڃاتو‪.‬‬ ‫‪11‬ھو پنهنجن وٽ آيو‪ ،‬پر پنهنجن ئي کيس قبول نہ ايو‪.‬‬ ‫‪12‬پر جيترين کيس قبول ايو‪ ،‬انهن کي خدا جو فرزند ٿيڻ جي طاقت ڏني‪ ،‬جيتوڻيڪ انهن کي جيڪي سندس نالي تي ايمان آڻيندا آھن‪.‬‬ ‫‪13‬جيڪي نہ رت مان پيدا ٿيا آھن‪ ،‬نڪي جسم جي مرضي ءِ سان‪ ،‬نڪي ماڻهو ءِ جي مرضي ءِ سان‪ ،‬پر خدا جي مرضي ءِ سان‪.‬‬ ‫‪14‬۽ اھو الم جسماني بڻايو ويو ۽ اسان جي وچ ۾ رھيو‪( ،‬۽ اسان سندس جلل ڏٺو‪ ،‬جيئن پيِ جي اايلي ڄاول جي شان‪) ،‬فضل ۽‬ ‫سچائي سان ڀرپور‪.‬‬ ‫پوِ اچي ٿو سو مون‬ ‫‪15‬يوحنا ھن جي شاھدي ڏني ۽ رڙ اري چيو تہ ”ھي اھو ئي آھي جنهن بابت مون چيو آھي تہ جيڪو مون کان ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو مون کان اڳي ھو‪.‬‬ ‫کان پهريائين آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ ھن جي پوري ءِ طرح اسان کي سڀ اجه مليو آھي‪ ،‬۽ فضل جي بدلي فضل‪.‬‬ ‫عيسي مسيح جي معرفت آئي‪.‬‬ ‫موسي جي وسيلي ڏني ويئي‪ ،‬پر فضل ۽ سچائي‬ ‫‪17‬االِ ⁠جو شريعت‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪18‬انهن بہ ماڻهو ءِ خدا کي اڏھن بہ نہ ڏٺو آھي ‪.‬اايلي ڄاول پٽ‪ ،‬جيڪو پي ءِ جي ڳچي ءِ ۾ آھي‪ ،‬ھن کيس ظاھر ايو آھي‪.‬‬ ‫يحي جو لکيل آھي‪ ،‬جڏھن يهودين يروشلم مان ااھنن ۽ لوين کي مواليو ھو تہ کانئس پڇن تہ ”تون اير آھين؟‬ ‫‪19‬ھي ءِ ي‬ ‫‪20‬۽ اقرار ايو‪ ،‬۽ انڪار نه ايو ‪.‬پر اقرار ايو‪ ،‬مان مسيح نه آھيان‪.‬‬ ‫”پوِ اا؟ اا تون الياس آھين؟ ۽ ھن چيو ته‪ ،‬مان نه آھيان ‪.‬اا تون اھو نبي آھين؟ ۽ ھن جواب ڏنو‪ ،‬نه‪.‬‬ ‫‪21‬انهن کانئس پڇيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪22‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تون اير آھين؟ ته جيئن اسان انهن کي جواب ڏيون جن اسان کي مواليو آھي ‪.‬تون پنهنجي باري ۾ اا ٿو‬ ‫ء‬ ‫چوين؟‬ ‫‪23‬ھن چيو تہ ”آ ءِ انهي ءِ جو آواز آھيان جيڪو رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ اري رھيو آھيان‪ ،‬جيئن يسعياہ نبي ءِ چيو آھي تہ ”خداوند جو رستو سڌو‬ ‫اريو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ جيڪي مواليا ويا سي فريسين مان ھئا‪.‬‬ ‫”پوِ جيڪڏھن تون اھو نہ مسيح آھين‪ ،‬نڪي الياس‪ ،‬نڪي اھو نبي آھين‪ ،‬تنهنڪري تون بپتسما او ٿو‬ ‫‪25‬تنهن تي انهن کانئس پڇيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ڏئين؟‬ ‫‪26‬يوحنا وراڻيو تہ ”آ ءِ پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيان ٿو‪ ،‬پر اوھان مان ھڪڙو بيٺو آھي‪ ،‬جنهن کي اوھين نہ ٿا سڃاڻو‪.‬‬ ‫پوِ اچڻ وارو آھي مون کان پهريائين‪ ،‬جنهن جي جوتن جي چادر لھڻ جي لئق نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪27‬اھو اھو آھي‪ ،‬جيڪو مون کان ء‬ ‫‪28‬اھي ڳالهيون اردن جي پار بيت ⁠بارا ۾ ٿيون‪ ،‬جتي يوحنا بپتسما ڏئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي پاڻ وٽ ايندي ڏٺو ۽ چيائين تہ ”ڏسو خدا جو گهيٽو‪ ،‬جيڪو دنيا جا گناھہ کڻي وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬ٻئي ڏينهن تي يوحنا‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھو‬ ‫پوِ ھڪڙو ماڻهو اچي ٿو جيڪو مون کان پهريائين آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ھي اھو آھي جنهن جي باري ۾ مون چيو آھي تہ ”مون کان ء‬ ‫مون کان اڳي ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫س مم‪.‬‬ ‫َ‬ ‫پ‬ ‫ب‬ ‫م‬ ‫ت‬ ‫ن‬ ‫َ‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ‬ ‫ى‬ ‫ل‬ ‫ِ‬ ‫ل‬ ‫ي‬ ‫ئ‬ ‫ا‬ ‫مر‬ ‫س‬ ‫ِ‬ ‫م ءء ء‬ ‫‪31‬و ءما َ ء من ت ء معلء ءمهء ء ء ء ء ء ء‬ ‫ء‬ ‫‪32‬يوحنا لکي ٿو تہ ”مون پاڪ روح کي ابوتر وانگر آسمان مان لهندي ڏٺو آھي ۽ اھو مٿس رھيو آھي‪.‬‬ ‫لِ مواليو آھي‪ ،‬تنهن ئي مون کي چيو تہ ”جنهن تي تون روح کي‬ ‫‪33‬۽ مون ھن کي نہ سڃاتو‪ ،‬پر جنهن مون کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏيڻ ء‬ ‫لهندي ۽ مٿس رھندي ڏسندين‪ ،‬سو اھو ئي آھي جيڪو پاڪ روح سان بپتسما ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬پوِ مون ڏٺو ۽ بيان ايم تہ ھي خدا جو فرزند آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ يوحنا ۽ سندس ٻه شاگرد وري بيٺا‪.‬‬ ‫‪35‬ٻئي ڏينهن کان ء‬ ‫‪36‬عيسي کي ھلندي ڏسندي چيائين تہ ”ڏسو خدا جو گهيٽو!‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪37‬انهن ٻنهي شاگردن ھن کي ڳالهائيندي ٻڌو ۽‬ ‫ي‬ ‫‪38‬پوِ‬ ‫عيسي ڦريو ۽ انهن کي پٺيان پئي ڏٺائين ۽ چيائين تہ ”اوھين اا ٿا ڳوليو؟ انهن کيس چيو ته‪ ،‬ربي‪( ،‬جنهن جو مطلب آھي‪ ،‬ماسٽر‪) ،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫تون اٿي رھندو آھين؟‬ ‫االِ ⁠جو اھو اٽڪل ڏھين‬ ‫‪39‬ھن انهن کي چيو تہ ”اچو ۽ ڏسو ‪.‬اھي آيا ۽ ڏٺائون جتي ھو رھيو ھو‪ ،‬۽ انهي ءِ ڏينهن ساڻس گڏ رھيا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫الڪ ھو‪.‬‬ ‫يحي جي ڳالهہ ٻڌي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬تن مان ھڪڙو شمعون پطرس جو ڀا ءِ اندرياس ھو‪.‬‬ ‫‪40‬جن ٻنهي ي‬ ‫‪78‬‬

‫جان‬

‫معني آھي مسيح‪.‬‬ ‫‪41‬ھو پهريائين پنهنجي ڀا ءِ شمعون کي ڳولي لڌو ۽ چيائينس تہ ”اسان کي مسيح مليو آھي‪ ،‬جنهن جي‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھن کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”تون شمعون پٽ يونا آھين‪ ،‬تو کي ايفا سڏيو ويندو‪ ،‬جنهن‬ ‫عيسي وٽ وٺي آيو ‪.‬جڏھن‬ ‫‪42‬ھو کيس‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫معني آھي پٿر‪.‬‬ ‫جي‬ ‫ي‬ ‫عيسي گليل ڏانهن وڃڻ وارو ھو‪ ،‬اتي فلپس کي ڳولي چيائين تہ ”مون پٺيان‪.‬‬ ‫‪43‬جنهن ڏينهن‬ ‫ي‬ ‫‪44‬ھاڻي فلپس اندرياس ۽ پطرس جي شهر بيت صيدا ۾ رھيو‪.‬‬ ‫”عيسي ناصري‪،‬‬ ‫موسي شريعت ۽ نبين ۾ لکيو آھي تہ‬ ‫‪45‬فلپس نٿنايل کي ڳولي لڌو ۽ چيائينس تہ ”اسان کي اھو مليو آھي‪ ،‬جنهن بابت‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫يوسف جو پٽ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫شيِ ناصرت مان نڪرندي؟ فلپس کيس چيو ته اچو ۽ ڏسو‪.‬‬ ‫‪46‬فءَءا ءل نءتءنءائءي ءل لهء” ‪:‬اا اابہ سٺي‬ ‫ء‬ ‫‪47‬عيسي نٿن ⁠ايل کي پاڻ ڏانهن ايندي ڏٺو ۽ چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬سچ ⁠پچ ھڪڙو بني اسرائيل آھي‪ ،‬جنهن ۾ اوبہ فريب اونهي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ان کان اڳ جو فلپس تو کي سڏي‪ ،‬جڏھن تون انجير جي وڻ ھيٺ‬ ‫‪48‬نٿنيل وراڻيو تہ ”تون مون کي اٿان سڃاڻين؟‬ ‫ي‬ ‫ھئين‪ ،‬مون توکي ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫‪49‬نٿنيل وراڻيو تہ ”ربي‪ ،‬تون خدا جو فرزند آھين ‪.‬تون اسرائيل جو بادشاھه آھين‪.‬‬ ‫‪50‬عيسي وراڻيو تہ ”ااااڻ ⁠تہ مون تو کي چيو ھو تہ مون تو کي انجير جي وڻ ھيٺ ڏٺو‪ ،‬اا تون يَين ارين ٿو؟ تون انهن کان‬ ‫ي‬ ‫وڏيون شيون ڏسندين‪.‬‬ ‫پوِ اوھين آسمان ءکليل ڏسندا ۽ خدا جا ملئڪ ابن ⁠آدم تي چڙھندا ۽ لهندا ڏسندا‪.‬‬ ‫‪51‬فءَءا ءل لءهء” ‪:‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ء‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬ٽئين ڏينهن تي گليل جي قانا ۾ ھڪڙي شادي ھئي ‪.‬۽ يسوع جي ماِ اتي ھئي‪:‬‬ ‫لِ سڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪2‬عيسي ۽ سندس شاگردن کي شادي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي جي ما ءِ کيس چيو تہ ”ھنن وٽ مئي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن انهن شراب گهريو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪4‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬مون کي تو سان اا واسطو آھي؟ منهنجو الڪ اڃا نه آيو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ھن جي ما ءِ نوارن کي چيو تہ ”جيڪو ھو اوھان کي چوي‪ ،‬سو اريو‪.‬‬ ‫‪6‬اتي يهودين جي پااائي ءِ جي طريَي موجب پٿر جا اهہ پيال رکيا ھئا‪ ،‬جن ۾ ھر ھڪ ٻه يا ٽي فراون ھئا‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي انهن کي چيو تہ ”پاڻي ءِ سان پاڻي ڀريو ‪.‬۽ اءنهن کي انڌي ءِ تائين ڀريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬فءَءا ءل لءهء ” ‪:‬ھاڻي ٻاھر اڍو ۽ عيد جي گورنر وٽ کڻو ‪.‬۽ اھي ان کي کڻندا آھن‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن عيد جي حاام انهي ءِ پاڻي ءِ جو مزو چکيو ھو‪ ،‬جيڪو شراب ٺاھيو ويو ھو‪ ،‬۽ اھو نہ ڄاڻندو ھو تہ اھو اٿان آھي( ‪:‬پر نوار‬ ‫جيڪي پاڻي اڍندا ھئا‪ ،‬تن کي خبر ھئي؛ )عيد جي گورنر گهوٽ کي سڏيو‪،‬‬ ‫پوِ اھو وڌيڪ خراب ٿيندو آھي ‪:‬پر تو ھن وقت تائين سٺي‬ ‫يم ‪.‬۽ جڏھن ماڻهو چڱي ءِ طرح پيئندا آھن ته ء‬ ‫‪10‬فءَءا ءل لءهء ‪:‬يءَءو ءل لءهء ءمنء مال ءم ءن ءما ء‬ ‫س ءَ ء‬ ‫شراب رکي آھي‪.‬‬ ‫عيسي گليل جي قانا ۾ ائي ۽ پنهنجو جلوو ظاھر ايو ‪.‬۽ سندس شاگردن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫شروعات‬ ‫جي‬ ‫‪11‬ھي معجزن‬ ‫ي‬ ‫پوِ ھو‪ ،‬سندس ما ءِ‪ ،‬ڀينرون ۽ سندس شاگرد ساڻ اري افرناحوم ڏانهن ھليو ويو‪ ،‬پر ھو گهڻو ڏينهن اتي رھيا‪.‬‬ ‫‪12‬ھن کان ء‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن ھليو ويو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫ھئي‬ ‫ويجهي‬ ‫فصح‬ ‫عيد‬ ‫جي‬ ‫‪13‬يهودين‬ ‫ي‬ ‫‪14‬۽ ھيڪل ۾ ڏٺائين جيڪي ڍڳا‪ ،‬رڍون ۽ ابوتر واڻي رھيا آھن ۽ پئسا مٽائڻ وارا ويٺا آھن‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ھو ننڍڙن ڍڳن جا کوڙ ٺاھي انهن سڀني کي ھيڪل مان ٻاھر اڍي اڏيو‪ ،‬رڍن ۽ ڍڳن کي ‪.‬۽ بدلجندڙن جا پئسا وجهي اڏيا‪ ،‬۽‬ ‫ٽيبلون اءالئي اڏيائون‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انهن کي چيو جيڪي ابوتر واڻندا آھن‪ ،‬ھتان ھي شيون وٺو ‪.‬منهنجي پي ءِ جي گهر کي واپار جو گهر نه بڻايو‪.‬‬ ‫‪17‬ھن جي شاگردن کي ياد آيو تہ لکيل ھو تہ ”تنهنجي گهر جي جوش مون کي کائي اڏيو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تون ھي ام اري رھيو آھين؟‬ ‫‪18‬تڏھن يهودين کيس جواب ڏنو تہ ”تون اسان کي اهڙي نشاني ڏيکارين ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ ٽن ڏينهن ۾ آ ءِ ان کي اٿاريندس‪.‬‬ ‫‪19‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”ھن ھيڪل کي ڊاھو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬پوِ يهودين چيو تہ ”ھي ءِ ھيڪل اهتاليه سال ٺهي رھي ھئي‪ ،‬اا تون ان کي ٽن ڏينهن ۾ ٺهرائيندين؟‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پر ھن پنهنجي بدن جي ھيڪل جي ڳالهہ ائي‪.‬‬ ‫‪22‬تنهنڪري جڏھن ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪ ،‬تڏھن سندس شاگردن کي ياد آيو تہ ھن انهن کي اھو چيو ھو ‪.‬۽ انهن صحيفن تي ايمان‬ ‫عيسي چيو ھو‪.‬‬ ‫آندو ۽ اھو الم جيڪو‬ ‫ي‬ ‫‪23‬جڏھن ھو يروشلم ۾ عيد فصح جي موقعي تي ھو‪ ،‬تڏھن ايترن ئي ھن جي نالي تي ايمان آندو‪ ،‬جڏھن انهن معجزا ڏٺا‪ ،‬جيڪي ھن‬ ‫ايا ھئا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو سڀني ماڻهن کي سڃاڻندو ھو‪.‬‬ ‫عيسي پاڻ کي انهن جي حوالي نہ ايو‪،‬‬ ‫‪24‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪25‬۽ اھو ضروري نه ھو ته انهن ماڻهوِ جي شاھدي ڏئي‪ ،‬االِ ⁠جو اھو ڄاڻندو ھو ته ماڻهوِ ۾ اا آھي‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬نڪوديمس نالي ھڪڙو فريسي ماڻهو ھو‪ ،‬جيڪو يهودين جو حاام ھو‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”رائبي‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون خدا وٽان ھڪڙو استاد آھين‪،‬‬ ‫‪2‬اھو ئي رات جو‬ ‫االِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سواِ خدا جي‪.‬‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ارين‬ ‫تون‬ ‫جيڪي‬ ‫سگهي‪،‬‬ ‫نہ ٿو اري‬ ‫ء‬ ‫‪79‬‬

‫⁠جو اوبہ ماڻهو‬

‫جان‬

‫‪3‬عيسي کيس جواب ڏنو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين او ماڻهو نئين سر پيدا نہ ٿئي‪ ،‬تيستائين ھو خدا جي بادشاھت کي ڏسي‬ ‫ي‬ ‫نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪4‬نيڪديمس وراڻيو تہ ”جڏھن او ماڻهو پوڙھو ٿئي ٿو تہ ايئن ٿو پيدا ٿئي؟ اا ھو ٻي دفعي پنهنجي ما ءِ جي پيٽ ۾ داخل ٿي سگهي ٿو‬ ‫۽ پيدا ٿي سگهي ٿو؟‬ ‫‪5‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين او ماڻهو پاڻي ءِ ۽ پاڪ روح مان پيدا نہ ٿئي‪ ،‬تيستائين اھو خدا جي بادشاھت ۾‬ ‫ي‬ ‫داخل ٿي نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪو جسم مان پيدا ٿئي ٿو سو گوشت آھي ‪.‬۽ جيڪو روح مان پيدا ٿيو آھي اھو روح آھي‪.‬‬ ‫‪7‬عجب نہ ار جو مون تو کي چيو تہ ”توکي نئين سر پيدا ٿيڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪8‬وا ءِ اءتي ئي وھي ٿو جتان اءن جو آواز اٿئي ۽ تون اءن جو آواز ٻڌين ٿو‪ ،‬پر ٻڌائي نٿو سگهين ته اٿان اچي ۽ ايڏانهن وڃي ٿي‪ ،‬ائين ئي‬ ‫آھي ھر او جيڪو روح مان پيدا ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪9‬نيڪديمس وراڻيو تہ ”اھي ڳالهيون ايئن ٿي سگهن ٿيون؟‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”اا تون بني اسرائيل جو مالڪ آھين ۽ اھي ڳالهيون نہ ٿو ڄاڻين اا؟‬ ‫ي‬ ‫‪11‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اسين جيڪي ٿا چئون‪ ،‬سو ئي ٿا ڄاڻون ۽ جيڪي اسان ڏٺو آھي تنهن جي شاھدي ڏيون ٿا ‪.‬۽ اوھان کي اسان‬ ‫جي شاھدي قبول نه اندا آھن‪.‬‬ ‫‪12‬جيڪڏھن مون اوھان کي دنياوي ڳالهيون ٻڌايون آھن‪ ،‬پر اوھين نہ ٿا مڃيو‪ ،‬جيڪڏھن آ ءِ اوھان کي آسماني ڳالهيون ٻڌايان تہ اوھين‬ ‫ايئن ايمان آڻيندؤ؟‬ ‫س‬ ‫س‬ ‫اِ‪ ،‬حتي ابن آدم جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫اِ‪ِ ،‬ءل الِءينء ءل فءي ال س‬ ‫‪13‬و ءل يءتءعءلءوا فءي ال س‬ ‫س ءم ء‬ ‫س ءم ء‬ ‫ء‬ ‫موسي رڻ ⁠پٽ ۾ نانگ کي مٿي کنيو‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم کي بہ مٿي کنيو وڃي‪.‬‬ ‫جيئن‬ ‫‪14‬۽‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ جيڪوبہ مٿس ايمان آڻي سو برباد نہ ٿئي‪ ،‬پر کيس دائمي زندگي ملي‪.‬‬ ‫‪15‬انهي ءِ ء‬ ‫‪16‬االِ ⁠جو خدا دنيا سان ايترو پيار ايو جو ھن پنهنجو ھڪڙو ئي فرزند ڏنو‪ ،‬تہ جيئن جيڪوبہ مٿس ايمان آڻي سو برباد نہ ٿئي‪ ،‬پر‬ ‫ء‬ ‫ھميشہ جي زندگي ماڻي‪.‬‬ ‫لِ نہ مواليو آھي تہ دنيا کي سزا ڏئي ‪.‬پر ان جي ذريعي دنيا کي بچايو وڃي‪.‬‬ ‫‪17‬االِ ⁠جو خدا پنهنجي فرزند کي دنيا ۾ انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن خدا جي‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫مليل‬ ‫سزا‬ ‫ئي‬ ‫اڳي‬ ‫کي‬ ‫تنهن‬ ‫آڻي‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫ايمان‬ ‫جيڪو‬ ‫پر‬ ‫ملي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫سزا‬ ‫کي‬ ‫تنهن‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫آڻي‬ ‫ايمان‬ ‫مٿس‬ ‫‪18‬جيڪو‬ ‫ء‬ ‫اايلي فرزند جي نالي تي ايمان نہ آندو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو انهن جا ام بڇڙا ھئا‪.‬‬ ‫ايو‪،‬‬ ‫پيار‬ ‫وڌيڪ‬ ‫کان‬ ‫ِ‬ ‫روشني‬ ‫کي‬ ‫اونداھين‬ ‫ماڻهن‬ ‫‪19‬۽ سزا ھي ءِ آھي تہ روشني دنيا ۾ آئي ۽‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو ھر او جيڪو بڇڙو ام اري ٿو سو روشني ءِ کان نفرت اري ٿو‪ ،‬نڪي روشني ءِ ڏانهن اچي ٿو‪ ،‬متان سندس امن‬ ‫ء‬ ‫جي ملمت ٿئي‪.‬‬ ‫لِ تہ سندس ام ظاھر ٿين‪ ،‬جيڪي خدا ۾ ايا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪21‬پر جيڪو سچ ٿو اري سو روشني ءِ ۾ اچي ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي ۽ سندس شاگرد يهوديہ جي ملڪ ۾ آيا ‪.‬اتي ھو انهن سان گڏ رھيو ۽ بپتسما ڏنائين‪.‬‬ ‫‪22‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اتي گهڻو پاڻي ھو‪ ،‬سو اھي آيا ۽ بپتسما ورتائون‪.‬‬ ‫‪23‬يوحنا پڻ سليم جي ويجهو عينون ۾ بپتسما ڏئي رھيو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬االِ ⁠جو يوحنا اڃا جيل ۾ نہ وڌو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫يحي جي ان شاگردن ۽ يهودين جي وچ ۾ پاڪ ٿيڻ بابت تڪرار ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ ي‬ ‫”رببي‪ ،‬جيڪو تو سان اردن پار ھو‪ ،‬جنهن جي تو شاھدي ڏني آھي‪ ،‬اھو ئي بپتسما ڏئي ٿو ۽ سڀ‬ ‫‪26‬اھي يوحنا وٽ آيا ۽ کيس چيائون تہ ء‬ ‫ماڻهو وٽس اچن ٿا‪.‬‬ ‫‪27‬يوحنا وراڻيو تہ ”انسان اجهہ بہ حاصل اري نہ ٿو سگهي‪ ،‬جيستائين انهي ءِ کي آسمان مان ڏنو وڃي‪.‬‬ ‫‪28‬اوھين پاڻ منهنجي شاھدي ڏيو ٿا تہ مون چيو آھي تہ ”آ ءِ مسيح نہ آھيان‪ ،‬پر ھن کان اڳ مواليو ويو آھيان‪.‬‬ ‫‪29‬جنهن کي انوار آھي اھو گهوٽ آھي‪ ،‬پر گهوٽ جو دوست‪ ،‬جيڪو بيهي کيس ٻڌي ٿو‪ ،‬سو گهوٽ جي آواز جي اري ڏاڍي خوش‬ ‫ٿئي ٿو‪ ،‬تنهنڪري منهنجي اھا خوشي پوري ٿي‪.‬‬ ‫‪30‬ھو ضرور وڌندو‪ ،‬پر مون کي گهٽائڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪31‬اھو جيڪو مٿي کان اچي ٿو سڀني کان مٿاھين آھي ‪:‬جيڪو زمين مان آھي سو زميني آھي‪ ،‬۽ زمين جي ڳالهائي ٿو‪ ،‬جيڪو آسمان مان‬ ‫ٿو اچي سو سڀني کان مٿي آھي‪.‬‬ ‫‪32‬۽ جيڪي اجه ھن ڏٺو ۽ ٻڌو آھي‪ ،‬سو شاھدي ڏئي ٿو ‪.‬۽ او به ماڻهو سندس شاھدي قبول نه اندو آھي‪.‬‬ ‫‪33‬جنهن کي سندس شاھدي ملي آھي تنهن پنهنجي ءمهر لڳائي اڏي آھي تہ خدا سچو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو خدا کيس پاڪ روح نہ ٿو ڏئي‪.‬‬ ‫‪34‬االِ ⁠جو جنهن کي خدا مواليو آھي سو خدا جون ڳالهيون ٻڌائي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪35‬پي ءِ پٽ سان پيار اري ٿو‪ ،‬۽ سڀ شيون سندس ھٿ ۾ ڏنيون آھن‪.‬‬ ‫‪36‬اھو جيڪو فرزند تي ايمان آڻيندو آھي ان کي دائمي زندگي آھي‪ ،‬۽ جيڪو فرزند تي ايمان نہ آڻيندو‪ ،‬اھو زندگي نہ ڏسندو ‪.‬پر خدا جو‬ ‫غضب مٿس قائم رھندو‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫عيسي يوحنا کان وڌيڪ شاگرد ٺاھيو ۽ بپتسما ڏني‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن خداوند کي خبر پئي تہ ايئن فريسين ٻڌو آھي تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي پاڻ بپتسما نہ ڏني پر سندس شاگردن)‬ ‫( ‪2‬جيتوڻيڪ‬ ‫ي‬ ‫‪3‬ھو يهوديہ اڏي وري گليل ڏانهن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ کيس سامريہ مان گِرڻو پوندو‪.‬‬ ‫‪80‬‬

‫جان‬

‫‪5‬پوِ ھو سامريہ جي ھڪڙي شهر ۾ آيو‪ ،‬جنهن کي سوخار سڏيو ويندو آھي‪ ،‬انهي ءِ زمين جي ڀر ۾ آھي جيڪا يعَوب پنهنجي پٽ يوسف‬ ‫ء‬ ‫کي ڏني ھئي‪.‬‬ ‫عيسي پنهنجي سفر ۾ ٿڪجي پيو‪ ،‬اھڙي ءِ طرح کوھ تي ويٺو‪ ،‬اٽڪل اهون الڪ ھو‪.‬‬ ‫‪6‬ھاڻي اتي يعَوب جو کوھ ھو ‪.‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”مون کي پيئڻ ڏي‪.‬‬ ‫‪7‬سامريہ جي ھڪڙي عورت پاڻي ڀرڻ آئي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫لِ شهر ڏانهن ويا ھئا)‪.‬‬ ‫ارڻ‬ ‫( ‪8‬ااااڻ ته سندس شاگرد ماني خريد‬ ‫ء‬ ‫لِ گهرين‪ ،‬جيڪا سامريہ جي عورت آھيان؟‬ ‫‪9‬تنهن تي سامريہ جي عورت کيس چيو تہ ”تون يهودي ٿي مون کان ايئن ٿو پيئڻ ء‬ ‫االِ ⁠جو يهودين جو سامرين سان اوبہ واسطو اونهي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن تو کي خبر ھجي ھا تہ خدا جي بخشش اهڙي آھي ۽ اھو اير آھي جيڪو تو کي چوي تہ ”مون کي‬ ‫ي‬ ‫پيئڻ ڏي ‪.‬تون ھن کان گهرين ھا‪ ،‬۽ ھو توکي زندہ پاڻي ڏئي ھا‪.‬‬ ‫پوِ تو وٽ اھو جيئرو پاڻي اٿان آيو؟‬ ‫لِ اجهہ بہ اونهي ۽ کوھ اونهو آھي‪ ،‬ء‬ ‫‪11‬تنهن تي عورت وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬تو وٽ اڍڻ ء‬ ‫‪12‬اا تون اسان جي پي ءِ يعَوب کان وڏو آھين‪ ،‬جنهن اسان کي کوھہ ڏنو ۽ ان مان پاڻ‪ ،‬پنهنجن ٻارن ۽ چوپاين کي پيتو؟‬ ‫‪13‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪو بہ اھو پاڻي پيئندو‪ ،‬سو وري اڃ لڳندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪14‬پر جيڪو اھو پاڻي پيئندو جيڪو آ ءِ ڏيندس‪ ،‬تنهن کي اڏھن به اڃ نه لڳندي ‪.‬پر اھو پاڻي جيڪو آ ءِ کيس ڏيندس اھو ھن ۾ پاڻي ءِ جو‬ ‫ھڪڙو چشمو ھوندو جيڪو ھميشہ جي زندگي ءِ ڏانهن اڀرندو‪.‬‬ ‫لِ اچان‪.‬‬ ‫‪15‬انهي ءِ عورت کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬مون کي اھو پاڻي ڏيو‪ ،‬جو مون کي اڃ نه لڳي ۽ نڪي ھتي پاڻي ڀرڻ ء‬ ‫‪16‬عيسي کيس چيو تہ ”وڃ‪ ،‬پنهنجي مڙس کي سڏ ۽ ھتي اچ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ ”تون سچ چيو اٿئي‪ ،‬مون کي مڙس اونهي‪.‬‬ ‫‪17‬عورت وراڻيو تہ ”منهنجو مڙس اونهي‬ ‫ي‬ ‫‪18‬االِ ⁠جو توکي پنج مڙس ھئا ‪.‬۽ جيڪو توھان وٽ آھي اھو توھان جو مڙس نه آھي ‪:‬اھو توھان سچ چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬انهي ءِ عورت کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬مون کي خبر آھي تہ تون نبي آھين‪.‬‬ ‫‪20‬اسان جا ابا ڏاڏا ھن جبل ۾ پوڄا اندا ھئا ‪.‬۽ توھان چئو ٿا ته يروشلم ۾ اھا جڳهه آھي جتي ماڻهن کي عبادت ارڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪21‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬مون تي يَين ار‪ ،‬اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬جڏھن اوھين نہ ھن جبل تي‪ ،‬نڪي يروشلم ۾‪ ،‬پي ءِ‬ ‫ي‬ ‫جي عبادت اندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوٽڪارو يهودين جي آھي‪.‬‬ ‫‪22‬اوھين پوڄيندا آھيو‪ ،‬نه ڄاڻندا آھيو اا‪ ،‬اسين ڄاڻون ٿا جنهن جي پوڄا اريون ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو پي ءِ اھڙا‬ ‫‪23‬پر اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬۽ ھاڻي آھي‪ ،‬جڏھن سچا پوڄا اندڙ پي ءِ جي عبادت روح ۽ سچائي ءِ سان اندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ئي ڳوليندا آھن جيڪي سندس عبادت ان‪.‬‬ ‫‪24‬خدا ھڪڙو روح آھي‪ ،‬۽ جيڪي سندس عبادت ان ٿا‪ ،‬سي روح ۽ سچائي ءِ سان سندس عبادت ان‪.‬‬ ‫‪25‬انهي ءِ عورت وراڻيو تہ ”مون کي خبر آھي تہ مسيح ايندو‪ ،‬جنهن کي مسيح سڏيو ويندو آھي‪ ،‬جڏھن ھو ايندو‪ ،‬تڏھن ھو اسان کي سڀ‬ ‫ڳالهيون ٻڌائيندو‪.‬‬ ‫‪26‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪو تو سان ڳالهائي رھيو آھيان اھو ئي آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪27‬تنهن تي سندس شاگرد آيا ۽ عجب ۾ پئجي ويا تہ ھو انهي ءِ عورت سان ڳالهائي رھيو آھي‪ ،‬پر انهن بہ نہ چيو تہ ”تون اا ٿو ڳولين؟‬ ‫يا‪ ،‬تون ھن سان او ڳالهائين ٿو؟‬ ‫‪28‬پوِ عورت پنهنجو ٿاله اڏي شهر ۾ گهڙي ويئي ۽ ماڻهن کي چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪29‬اچو‪ ،‬ھڪڙي ماڻهو ءِ کي ڏسو‪ ،‬جنهن مون کي اھي سڀ ڳالهيون ٻڌايون آھن جيڪي مون ايو آھي‪ ،‬اا اھو مسيح نہ آھي؟‬ ‫‪30‬پوِ اھي شهر مان نڪري وٽس آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬ايتري ۾ سندس شاگردن کيس عرض ايو تہ ”اي استاد!‬ ‫لِ اھو گوشت آھي جنهن جي اوھين نہ ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪32‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”مون وٽ کائڻ ء‬ ‫لِ؟‬ ‫لِ او ماڻهو کڻي آيو آھي جيڪو کائڻ ء‬ ‫‪33‬تنهنڪري شاگردن ھڪٻئي کي چيو تہ ”اا ھن ء‬ ‫‪34‬عيسي انهن کي چيو تہ ”منهنجو ماني اھو آھي تہ انهي ءِ جي مرضي پوري اريان جنهن مون کي مواليو آھي ۽ سندس ام پورو‬ ‫ي‬ ‫اريان‪.‬‬ ‫پوِ فصل لهندو؟ ڏسو‪ ،‬آ ءِ اوھان کي چوان ٿو‪ ،‬پنهنجون اکيون مٿي اريو ۽ ٻني ءِ ڏانهن‬ ‫‪35‬اوھين ائين نہ چئو تہ اڃا چار مهينا آھن‪ ،‬ء‬ ‫نهارو ‪.‬ااااڻ ته اھي اڳ ۾ ئي ااا آھن‪.‬‬ ‫لِ ميوو گڏ اري ٿو‪ ،‬ته جيئن پوکيندڙ ۽ لڻندڙ ٻئي گڏجي خوش ٿين‪.‬‬ ‫‪36‬۽ جيڪو لڻي ٿو سو اجورو حاصل اري ٿو ۽ دائمي زندگي ءِ ء‬ ‫‪37‬۽ ھتي اھو چوڻ سچو آھي تہ ھڪڙو پوکيو ۽ ٻيو لڻيو‪.‬‬ ‫لِ جنهن تي توھان محنت نه ائي آھي ‪:‬ٻيا ماڻهو محنت ان ٿا‪ ،‬۽ توھان انهن جي محنت ۾‬ ‫‪38‬مون توھان کي مواليو آھي اھو لڻ ء‬ ‫داخل ٿيا آھيو‪.‬‬ ‫‪39‬انهي ءِ شهر جي ايترن سامرين مٿس ايمان آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ انهي ءِ عورت جي چوڻ تي‪ ،‬جنهن شاھدي ڏني ھئي تہ ”جيڪو اجهہ‬ ‫مون ايو آھي سو سڀ ھن مون کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫پوِ ھو اتي ٻه ڏينهن رھيو‪.‬‬ ‫‪40‬تنهنڪري جڏھن سامري وٽس آيا‪ ،‬تڏھن کيس منٿ ايائون تہ ھو ساڻن ترس‪ ،‬ء‬ ‫‪41‬۽ ٻين ايترن ئي ايمان آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ پنهنجي الم جي اري‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اسان پاڻ ھن کي ٻڌو آھي ۽ ڄاڻون ٿا تہ اھو ئي‬ ‫‪42‬ھن عورت کي چيو تہ ”ھاڻي اسان ايمان آندو آھي‪ ،‬تنهنجي چوڻ تي نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مسيح آھي‪ ،‬جيڪو دنيا جو اوٽڪارو ڏيندڙ آھي‪.‬‬ ‫پوِ ھو اتان روانو ٿي گليل ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫‪43‬ٻن ڏينهن کان ء‬ ‫عيسي پاڻ شاھدي ڏني ھئي تہ نبي ءِ جي پنهنجي ملڪ ۾ اا عزت نہ آھي‪.‬‬ ‫‪44‬االِ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ي‬

‫‪81‬‬

‫جان‬

‫⁠جو اھي سڀ شيون ڏٺائين جيڪي ھن يروشلم ۾ عيد جي موقعي‬

‫االِ‬ ‫‪45‬پوِ جڏھن ھو گليل ۾ پهتو‪ ،‬تڏھن گليلين سندس استَبال ايو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو اھي بہ عيد تي ويا ھئا‪.‬‬ ‫تي ايو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وري گليل جي شهر قانا ۾ آيو‪ ،‬جتي ھن پاڻي ءِ کي مئي بڻايو ‪.‬۽ اتي ھڪڙو امير ھو‪ ،‬جنهن جو پٽ افرناحوم ۾‬ ‫‪46‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫بيمار ھو‪.‬‬ ‫عيسي يهوديہ مان نڪري گليل ۾ آيو آھي‪ ،‬تڏھن ھن وٽ ويو ۽ منٿ ايائين تہ ھيٺ لهي اچي پنهنجي پٽ کي شفا‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫ھن‬ ‫‪47‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھو موت جي اناري تي ھو‪.‬‬ ‫ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”جيستائين اوھين معجزا ۽ معجزا نہ ڏسندا‪ ،‬تيستائين ايمان نہ آڻيندا‪.‬‬ ‫تي‬ ‫‪48‬تنهن‬ ‫ي‬ ‫‪49‬رئيس کيس چيو تہ ”سائين‪ ،‬منهنجو ٻار مرڻ کان اڳ ھيٺ لهي اچ‪.‬‬ ‫عيسي کيس ٻڌايو ھو ۽ ھو‬ ‫‪.‬پوِ انهي ءِ ماڻهو ءِ انهي ءِ ڳالهہ تي ايمان آندو‪ ،‬جيڪو‬ ‫‪50‬عيسي کيس چيو تہ ”وڃ وڃ ‪.‬تنهنجو پٽ جيئرو آھي ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪51‬جڏھن ھو ھيٺ وڃي رھيو ھو تہ سندس نوار ساڻس مليا ۽ چيائونس تہ ”تنهنجو پٽ جيئرو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬پوِ ھن انهن کان پڇا ائي ته اهڙي وقت ھن سڌارڻ شروع ايو ‪.‬فءَءا ءل لءهء” ‪:‬االهه ستين الڪ بخار ھن کي اڏي ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”تنهنجو پٽ جيئرو آھي‪ ،‬۽ پاڻ ۽ سندس سڄي گهر ايمان‬ ‫جڏھن‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫وقت‬ ‫ئي‬ ‫اھو‬ ‫اھو‬ ‫تہ‬ ‫ڄاتو‬ ‫ِ‬ ‫پي‬ ‫‪53‬تنهنڪري‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آندو‪.‬‬ ‫عيسي ايو‪ ،‬جڏھن ھو يهوديہ مان نڪري گليل ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪54‬اھو وري ٻيو معجزو آھي جيڪو‬ ‫ي‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫پوِ يهودين جي عيد ھئي ‪.‬۽‬ ‫‪1‬ھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬ھاڻي يروشلم ۾ رڍن جي منڊي جي ڀرسان ھڪڙو تل ءِ آھي‪ ،‬جنهن کي عبراني ٻولي ءِ ۾ بيٿسدا سڏيندا آھن‪ ،‬جنهن کي پنج انڊا آھن‪.‬‬ ‫سڪي‪ ،‬سڙيل‪ ،‬پاڻي ءِ جي ھلڻ جا منتظر ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬انهن ۾ بيڪار ماڻهن جو ھڪڙو وڏو ميڙ بيٺو ھو‪ ،‬جيڪي انڌا‪ ،‬ء‬ ‫‪4‬االِ ⁠جو ھڪڙي ملئڪ ھڪڙي خاص وقت تي تل ءِ ۾ ھيٺ لهي ويو ۽ پاڻي ءِ کي پريشان ايو‪ ،‬جيڪو پهريائين پاڻي ءِ جي‬ ‫ء‬ ‫پوِ اندر گهڙيو‪ ،‬تنهن کي جيڪا بہ بيماري ھئي سا پورو ٿي ويئي‪.‬‬ ‫کان‬ ‫تڪليف‬ ‫ء‬ ‫‪5‬اتي ھڪڙو ماڻهو ھو‪ ،‬جنهن کي اٺن سالن جي بيماري ھئي‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي اوڙو ڏٺو ۽ ڄاتو تہ کيس انهي ءِ حالت ۾ گهڻو عرصو گِري چڪو آھي‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اا تون چڱو ڀلو‬ ‫‪6‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ٿيندين؟‬ ‫‪7‬انهي ءِ امزور ماڻهو ءِ وراڻيو تہ ”سائين‪ ،‬مون وٽ اوبہ ماڻهو اونهي‪ ،‬جڏھن پاڻي ءِ جي تڪليف ٿئي تہ مون کي تل ءِ ۾ وجهي‪ ،‬پر‬ ‫جڏھن آ ءِ اچي رھيو آھيان‪ ،‬تڏھن او ٻيو ماڻهو مون کان اڳي ھيٺ لهي ٿو‪.‬‬ ‫‪8‬عيسي ھن کي چيو تہ ”اٿ‪ ،‬پنهنجو کٽولو کڻ ۽ گهم‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪9‬پوِ اھو ماڻهو ھڪدم چڱو ڀلو ٿي ويو ۽ پنهنجو بسترو کڻي ھلڻ لڳو ۽ انهي ءِ ئي ڏينهن سبت جو ڏينهن ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ اھو جائز نہ آھي جو پنهنجو بسترو‬ ‫‪10‬تنهنڪري يهودين انهي ءِ کي چيو جيڪو چڱو ڀلو ٿيو ھو‪” ،‬اڄ سبت جو ڏينهن آھي‪ ،‬تنهن ء‬ ‫کڻان‪.‬‬ ‫‪11‬ھن انهن کي جواب ڏنو تہ ”جنهن مون کي چڱو ڀلو ايو‪ ،‬تنهن ئي مون کي چيو تہ ”پنهنجو بسترو کڻ ۽ گهمڻ ڦر‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ انهن کانئس پڇيو تہ ”اھو اهڙو ماڻهو آھي جنهن تو کي چيو تہ ’پنهنجو بسترو کڻ ۽ گهمڻ ڦر؟‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ھڪڙو ميڙ‬ ‫االِ ⁠جو‬ ‫‪13‬جنهن کي شفا ملي ھئي تنهن کي خبر نہ ھئي تہ اھو اير آھي‪،‬‬ ‫عيسي پاڻ کي ھليو ويو ھو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي ھيڪل ۾ ڏٺائين ۽ چيائينس تہ ”ڏس‪ ،‬تون چڱو ڀلو ٿي ويو آھين‪ ،‬وڌيڪ گناھہ نہ ار‪ ،‬متان تو کان‬ ‫پوِ‬ ‫‪14‬تنهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫وڌيڪ خراب ڳالهہ اچي‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪ ،‬جنهن کيس چڱو ڀلو ايو آھي‪.‬‬ ‫‪15‬اھو ماڻهو ھليو ويو ۽ يهودين کي ٻڌايو تہ اھو‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن اھي ام سبت جي ڏينهن ايو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي ايِايو ۽ کيس مارڻ جي اوشش ائي‪،‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري يهودين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”منهنجو پي ءِ ھن وقت تائين ام اندو رھيو آھي ۽ آ ءِ بہ ام اريان ٿو‪.‬‬ ‫‪17‬پر‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن نہ رڳو سبت جي ڏينهن کي ٽوڙيو ھو‪ ،‬پر اھو بہ چيو ھو تہ خدا‬ ‫‪18‬تنهنڪري يهودين کيس مارڻ جي اوشش ائي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس پي ءِ آھي ۽ پاڻ کي خدا جي برابر اري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ پٽ پنهنجو اجهہ نہ ٿو اري سگهي‪ ،‬پر اھو ئي اري ٿو جيڪو پي ءِ کي‬ ‫‪19‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو جيڪي اجهہ ھو اري ٿو سو ئي فرزند بہ اري ٿو‪.‬‬ ‫ٿو‪،‬‬ ‫ڏسي‬ ‫اندو‬ ‫ء‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو پي ءِ پٽ سان پيار اري ٿو ۽ کيس اھي سڀ شيون ڏيکاري ٿو جيڪي پاڻ اري ٿو‪ ،‬۽ ھو کيس انهن کان بهتر ام‬ ‫ء‬ ‫ڏيکاريندو‪ ،‬تہ جيئن اوھين عجب ۾ پئجي وڃو‪.‬‬ ‫‪21‬االِ ⁠جو جيئن پي ءِ مئلن کي جياري ٿو ۽ جيئرو اري ٿو ‪.‬ائين ئي پٽ جنهن کي گهري جيئرو اري ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬االِ ⁠جو پي ءِ انهن بہ ماڻهو ءِ جو فيصلو نہ ٿو اري‪ ،‬پر اھو سمورو فيصلو پٽ جي حوالي ايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬تہ جيئن سڀ ماڻهو پٽ جي عزت ان‪ ،‬جهڙي ءِ طرح پي ءِ جي عزت ان ٿا ‪.‬جيڪو پٽ جي عزت نٿو اري‪ ،‬سو پي ءِ جي عزت‬ ‫نٿو اري‪ ،‬جنهن کيس مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪24‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو منهنجو الم ٻڌي ٿو ۽ انهي ءِ تي ايمان آڻي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬تنهن وٽ ھميشہ‬ ‫جي زندگي آھي ۽ اھو سزا ۾ نہ ايندو ‪.‬پر موت کان زندگي ڏانهن منتَل ايو ويو آھي‪.‬‬

‫‪82‬‬

‫جان‬

‫‪25‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھو وقت اچي رھيو آھي ۽ ھاڻي آھي‪ ،‬جڏھن مئل خدا جي فرزند جو آواز ٻڌندا‪ ،‬۽ جيڪي ٻڌندا سي‬ ‫جيئرا ٿيندا‪.‬‬ ‫‪26‬االِ ⁠جو جيئن پي ءِ پاڻ ۾ زندگي رکي ٿو ‪.‬تنهنڪري ھن پٽ کي ڏنو آھي ته پاڻ ۾ زندگي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو ابن ⁠آدم آھي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ کيس انصاف ارڻ جو اختيار پڻ ڏنو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬جنهن ۾ سڀيئي جيڪي قبرن ۾ آھن سي سندس آواز ٻڌندا‪.‬‬ ‫‪28‬ھن تي عجب نہ ار‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ نڪرندو ‪.‬جن چڱا ام ايا آھن‪ ،‬زندگي ءِ جي قيامت تائين؛ ۽ جن بڇڙا ام ايا آھن تن کي عِاب جي قيامت تائين‪.‬‬ ‫‪30‬مان پنهنجي طرفان اجه به نه ٿو اري سگهان‪ ،‬جيئن مون ٻڌو آھي‪ ،‬مان فيصلو اريان ٿو‪ ،‬۽ منهنجو فيصلو انصاف آھي ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي مرضي نہ‪ ،‬پر انهي ءِ پي ءِ جي مرضي ٿو گهران جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي شاھدي ڏيان تہ منهنجي شاھدي سچي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪32‬ھڪڙو ٻيو آھي جيڪو منهنجي شاھدي ڏئي ٿو ‪.‬۽ مان ڄاڻان ٿو ته جيڪو شاھد ھو مون بابت شاھدي ڏئي ٿو سو سچو آھي‪.‬‬ ‫يحي ڏانهن مواليو ۽ ھو سچ جي شاھدي ڏني‪.‬‬ ‫‪33‬اوھان ي‬ ‫لِ چوان ٿو تہ اوھين بچي وڃو‪.‬‬ ‫‪34‬پر مون کي ماڻهو ءِ کان شاھدي نہ ملي‪ ،‬پر اھي ڳالهيون آ ءِ انهي ءِ ء‬ ‫‪35‬اھو ھڪڙو ٻرندڙ ۽ چمڪندڙ روشني ھو‪ ،‬۽ توھان ھن جي روشني ۾ خوش ٿيڻ لِ ھڪڙي وقت لِ تيار ھئا‪.‬‬ ‫‪36‬پر مون وٽ يوحنا کان وڌيڪ شاھدي آھي‪،‬‬ ‫لِ ڏنا آھن‪ ،‬اھي ئي ام جيڪي آ ءِ‬ ‫االِ ⁠جو جيڪي ام پي ءِ مون کي پوري ارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫اريان ٿو‪ ،‬سي ئي منهنجي شاھدي ڏين تہ پي ءِ مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ پي ءِ پاڻ‪ ،‬جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬مون بابت شاھدي ڏني آھي ‪.‬توھان اڏھن به ھن جو آواز نه ٻڌو آھي‪ ،‬نه ھن جي شڪل ڏٺو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ولء تءَءولءوا ءل ءم من يءَءو ءل ءل ءم من يءَءولءونء لءهء َ ء من يءْم ءمنءونء ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو توھان سمجهو ٿا تہ انهن ۾ توھان کي دائمي زندگي ملي آھي‪ ،‬۽ اھي اھي آھن جيڪي منهنجي‬ ‫‪39‬صحيفن جي ڳول اريو؛‬ ‫ء‬ ‫شاھدي ڏين ٿا‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھان کي زندگي ملي‪.‬‬ ‫‪40‬۽ اوھين مون وٽ نہ ايندا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪41‬مون کي ماڻهن کان عزت اونهي‪.‬‬ ‫‪42‬پر آ ءِ اوھان کي ڄاڻان ٿو تہ اوھان ۾ خدا جو پيار نہ آھي‪.‬‬ ‫‪43‬آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي نالي تي آيو آھيان‪ ،‬۽ اوھين مون کي قبول نہ ٿا اريو‪ ،‬جيڪڏھن او ٻيو پنهنجي نالي تي ايندو‪ ،‬تہ اوھين کيس‬ ‫قبول اندا‪.‬‬ ‫‪44‬اوھين ايئن ايمان آڻيندا‪ ،‬جيڪي ھڪٻئي جي عزت ان ٿا ۽ انهي ءِ عزت جي طلب نه ٿا ان‪ ،‬جيڪا رڳو خدا وٽان ملي ٿي؟‬ ‫موسي‪ ،‬جنهن تي اوھان‬ ‫‪45‬اھو نہ سمجهو تہ آ ءِ اوھان کي پي ءِ تي الزام ڏيندس‪ ،‬ھڪڙو ئي آھي جيڪو اوھان تي الزام ٿو لڳائي‪ ،‬يعني‬ ‫ي‬ ‫کي ڀروسو آھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن مون بابت لکيو آھي‪.‬‬ ‫موسي تي ايمان آڻين ھا تہ اوھين مون تي ايمان آڻي ھا‪،‬‬ ‫اوھين‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪46‬االِ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ منهنجي لفظن تي ايئن ايمان آڻيندؤ؟‬ ‫‪47‬پر جيڪڏھن اوھين ھن جي لکڻين کي نہ ٿا مڃيو‪ ،‬تہ ء‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫عيسي گليل ڍنڍ جي ھءن ڀر ھليو ويو‪ ،‬جيڪا تبرياس جهڙي آھي‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو انهن سندس معجزا ڏٺا ھئا‪ ،‬جيڪي ھن بيمارن تي ايا ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھليو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬عيسي ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ اتي پنهنجن شاگردن سان گڏ ويهي رھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪4‬فصح جي عيد‪ ،‬يهودين جي عيد‪ ،‬ويجهي ھئي‪.‬‬ ‫عيسي پنهنجون اکيون مٿي کنيون تہ ھڪڙي وڏي ميڙ کي پاڻ وٽ ايندي ڏٺائين‪ ،‬تڏھن فلپس کي چيائين تہ ”اسين ماني اٿان‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫آڻيون‪ ،‬تہ اھي کائين؟‬ ‫‪6‬۽ اھو ھن کي ثابت ارڻ لِ چيو آھي‪ ،‬االِ ⁠جو ھو پاڻ کي خبر ھو ته ھو اا ارڻ وارو‪.‬‬ ‫لِ ٻہ ⁠سْ سْ سڪا مليا‪ ،‬جو انهن مان ھر او ٿورڙو وٺي‪.‬‬ ‫‪7‬فلپس کيس جواب ڏنو تہ ”اھن ء‬ ‫‪8‬ھن جي شاگردن مان ھڪڙي‪ ،‬شمعون پطرس جي ڀا ءِ اندرياس‪ ،‬ھن کي چيو تہ‬ ‫‪9‬ھتي ھڪڙو اوارو آھي‪ ،‬جنهن وٽ ءج ءون جون پنج مانيون ۽ ٻہ ننڍيون مڇيون آھن‪ ،‬پر انهن مان گهڻا آھن اا؟‬ ‫جاِ تي تمام گهڻو گاھه ھو ‪.‬تنهنڪري ماڻهو ويهي رھيا‪ ،‬جن جو تعداد اٽڪل پنج ھزار‬ ‫‪10‬عيسي چيو تہ ”ماڻهن کي ويهاريو ‪.‬ھاڻي ان ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪11‬عيسي مانيون کنيون ‪.‬۽ جڏھن شڪر ادا ايائين‪ ،‬تڏھن شاگردن ۾ ورھايائين‪ ،‬۽ شاگرد انهن ۾ جيڪي مَرر ٿيل ھئا ‪.‬۽ ساڳي ءِ طرح‬ ‫ي‬ ‫مڇين جو به جيترو ھوندو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اھي ڀرجي ويا‪ ،‬تڏھن ھن پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”جيڪي بچيل ٽڪرا گڏ اريو تہ جيئن اجهہ بہ نہ وڃائجي‪.‬‬ ‫لِ مٿي ۽‬ ‫‪13‬تنهنڪري انهن انهن کي گڏ ايو ۽ ٻارھن ٽواريون ڀريون پيون ءج ءون جي پنجن مانين جي ٽڪرن سان‪ ،‬جيڪي کائيندڙن ء‬ ‫مٿي رھجي ويون‪.‬‬ ‫عيسي ايو ھو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”ھي سچو نبي آھي جيڪو دنيا ۾ اچڻو آھي‪.‬‬ ‫جيڪو‬ ‫ڏٺو‪،‬‬ ‫معجزو‬ ‫اھو‬ ‫جڏھن‬ ‫ماڻهن‬ ‫‪14‬پوِ انهن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي سمجهيو تہ اھي اچي کيس زوري ءِ وٺي اچي کيس بادشاھہ بڻائيندا‪ ،‬تڏھن ھو اايلئي ۾ وري جبل ڏانهن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬جڏھن شام ٿي تہ سندس شاگرد سمنڊ ڏانهن ويا‪.‬‬ ‫عيسي انهن وٽ نہ آيو ھو‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي سمنڊ پار افرناحوم ڏانهن ھليو ويو ‪.‬۽ ھاڻي اوندھ ٿي چڪي ھئي‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪83‬‬

‫جان‬

‫‪18‬۽ ھڪڙي وڏي وا ءِ جي اري سمنڊ اٿيو‪.‬‬ ‫عيسي کي سمنڊ تي ھلندي ۽ ٻيڙي ءِ جي ويجهو ايندي ڏٺائون‪ ،‬سو ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫لنگهيا‬ ‫‪19‬پوِ جڏھن اھي پنجويهہ يا ٽيهہ فرلنگ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”اھو آ ءِ آھيان ‪.‬ڊڄو نه‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ ھنن خوشي ءِ سان کيس ٻيڙي ءِ ۾ چاڙھيو ۽ جهاز انهي ءِ ملڪ تي پهتو جتي ھو ويا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬ٻئي ڏينهن تي جڏھن ماڻهو سمنڊ جي ٻي ءِ ڀر بيٺا ھئا‪ ،‬تڏھن ڏٺو تہ اءتي ٻي اا ٻي ٻيڙي اونهي‪ ،‬رڳو انهي ءِ ٻيڙي ءِ ۾ جنهن ۾ سندس‬ ‫عيسي پنهنجن شاگردن سان گڏ ٻيڙي ءِ ۾ نہ ويو‪ ،‬پر انهي ءِ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ‪.‬شاگرد اايلو ھليا ويا‪.‬‬ ‫شاگرد چڙھي ويا ھئا ۽‬ ‫ي‬ ‫پوِ خداوند جو شڪرگِار ٿيو)‪.‬‬ ‫جاِ جي ويجهو آيون‪ ،‬جتي انهن ماني کائي‪ ،‬ان کان ء‬ ‫( ‪23‬جيتوڻيڪ ٻيون ٻيڙيون تبرياس کان انهي ءِ ء‬ ‫عيسي کي ڳوليندا رھيا‪.‬‬ ‫عيسي آھي ۽ نڪي سندس شاگرد‪ ،‬تڏھن اھي بہ جهاز کڻي افرناحوم ڏانهن آيا ۽‬ ‫‪24‬جڏھن ماڻهن ڏٺو تہ اتي نہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪25‬جڏھن ھنن کيس سمنڊ جي ٻي ءِ اناري تي لڌو‪ ،‬تڏھن چيائون تہ ”ربي‪ ،‬تون ھتي اڏھن آيو آھين؟‬ ‫لِ نہ ٿا ڳوليو جو اوھان معجزا ڏٺا‪ ،‬پر انهي ءِ‬ ‫‪26‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين مون کي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫اري ٿا چاھيو جو اوھان مانيون کائي ڀاڄيون ٿيون‪.‬‬ ‫لِ جيڪو ھميشہ جي زندگي ءِ تائين قائم رھي‪ ،‬جيڪو ابن ⁠آدم‬ ‫لِ محنت نہ اريو جيڪو ناس ٿئي‪ ،‬پر انهي ءِ گوشت ء‬ ‫‪27‬انهي ءِ گوشت ء‬ ‫لِ خدا پي ءِ ءمهر رکي آھي‪.‬‬ ‫اوھان کي ڏيندو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪28‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اا اريون تہ خدا جا ام اريون؟‬ ‫ء‬ ‫‪29‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”ھي خدا جو ام آھي تہ اوھين انهي ءِ تي ايمان آڻيو‪ ،‬جنهن کي ھن مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫”پوِ تون اهڙي نشاني ڏيکارين ٿو‪ ،‬جو اسين ڏسي سگهون ۽ توتي ايمان آڻيون؟ تون اا ام اندين؟‬ ‫‪30‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫لِ آسمان مان ماني ڏني‪.‬‬ ‫‪31‬اسان جا ابا ڏاڏا ٿر ۾ ءمن کائيندا ھئا ‪.‬جيئن لکيل آھي تہ ”ھن کين کائڻ ء‬ ‫موسي آسمان مان نہ ڏني ھئي ‪.‬پر منهنجو پي ءِ اوھان کي سچي‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھا ماني‬ ‫‪32‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ماني آسمان مان ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬االِ ⁠جو خدا جي ماني اھا آھي جيڪا آسمان مان ھيٺ لهي ٿي ۽ دنيا کي زندگي ڏئي ٿي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھي ءِ ماني ھميشہ اسان کي ڏي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪35‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ زندگي ءِ جي ماني آھيان‪ ،‬جيڪو مون وٽ ايندو اھو اڏھن به بک نه لڳندو ‪.‬۽ جيڪو مون تي ايمان‬ ‫ي‬ ‫آڻيندو‪ ،‬سو اڏھن به اڃ نه لڳندو‪.‬‬ ‫‪36‬پر مون توھان کي چيو تہ ”اوھان مون کي ڏٺو آھي‪ ،‬پر ايمان نہ آڻيو‪.‬‬ ‫‪37‬جيڪي پي ءِ مون کي ڏيندو‪ ،‬سي سڀ مون وٽ ايندا ‪.‬۽ جيڪو مون وٽ ايندو ان کي مان انهن به صورت ۾ ٻاھر نه اڍندس‪.‬‬ ‫لِ تہ پنهنجي مرضي ءِ موجب نہ‪ ،‬پر انهي ءِ جي مرضي ءِ موجب‪ ،‬جنهن مون‬ ‫‪38‬االِ ⁠جو آ ءِ آسمان مان ھيٺ لهي آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي اجه ھن مون کي ڏنو آھي‪ ،‬تنهن مان مون کي‬ ‫‪39‬۽ ھي ءِ پي ءِ جي مرضي آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫اجه نہ وڃائڻ گهرجي‪ ،‬پر ان کي آخري ڏينهن تي وري جيئرو ارڻ گهرجي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪو بہ فرزند کي ڏسي ۽ مٿس ايمان آڻي‪ ،‬تنهن کي دائمي‬ ‫‪40‬۽ اھو انهي ءِ جي مرضي آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫زندگي ملي‪ ،‬۽ آ ءِ کيس آخري ڏينهن تي جيئرو اري اٿاريندس‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن چيو تہ ”آ ءِ اھا ماني آھيان‪ ،‬جيڪا آسمان مان نازل ٿي آھي‪.‬‬ ‫‪41‬تڏھن يهودي مٿس ااوڙڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اھو ايئن ٿو چوي تہ ”آ ءِ آسمان‬ ‫‪42‬انهن چيو تہ ”اا ھي نہ آھي‬ ‫عيسي جو پٽ يوسف جو‪ ،‬جنهن جي ما ءِ پي ءِ کي اسين ڄاڻون ٿا؟ ء‬ ‫ي‬ ‫مان ھيٺ لهي آيو آھيان؟‬ ‫عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين پاڻ ۾ اءر نہ اريو‪.‬‬ ‫‪43‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫سواِ پي ءِ جي جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬سو کيس اڪيندو‪ ،‬۽ مان کيس آخري ڏينهن تي‬ ‫‪44‬اوبہ ماڻهو مون وٽ اچي نہ سگهندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئرو اري اٿاريندس‪.‬‬ ‫‪45‬اھو نبين ۾ لکيل آھي‪ ،‬۽ اھي سڀيئي خدا کان سيکاريا ويندا ‪.‬تنهنڪري ھر ماڻهو ءِ جنهن ٻڌو آھي ۽ پي ءِ کان سکيو آھي‪ ،‬سو مون وٽ‬ ‫اچي ٿو‪.‬‬ ‫سواِ انهي ءِ جي جيڪو خدا جو آھي‪ ،‬تنهن پي ءِ کي ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪46‬ائين نہ آھي تہ انهن ماڻهو ءِ پي ءِ کي ڏٺو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪47‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو تنهن وٽ دائمي زندگي آھي‪.‬‬ ‫‪48‬مان زندگي ءِ جي ماني آھيان‪.‬‬ ‫‪49‬اوھان جا ابا ڏاڏا رڻ ⁠پٽ ۾ ءمن کائيندا ھئا ۽ مري ويا آھن‪.‬‬ ‫لِ تہ ماڻهو ان مان کائي ۽ مري نہ‪.‬‬ ‫‪50‬ھي ءِ اھا ماني آھي جيڪا آسمان مان ھيٺ لهي ٿي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪51‬مان جيئري ماني آھيان‪ ،‬جيڪا آسمان مان نازل ٿي آھي‪ ،‬جيڪڏھن او ماڻهو انهي ءِ ماني ءِ مان کائيندو تہ ھو ھميشہ جيئرو رھندو‪ ،‬۽‬ ‫لِ ڏيندس‪.‬‬ ‫جيڪا ماني آ ءِ ڏيندس سو منهنجو گوشت آھي‪ ،‬جيڪا آ ءِ دنيا جي حياتي ءِ ء‬ ‫‪52‬تنهنڪري يهودي پاڻ ۾ ھلڻ لڳا تہ ”ھي ماڻهو پنهنجو گوشت اسان کي ايئن ٿو کائي؟‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اوھين ابن ⁠آدم جو گوشت نہ کائو ۽ سندس رت نہ پيئندا‪،‬‬ ‫‪53‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫تيستائين اوھان ۾ اابہ زندگي نہ آھي‪.‬‬ ‫‪54‬جيڪو منهنجو گوشت کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو‪ ،‬ان کي دائمي زندگي آھي ‪.‬۽ مان کيس آخري ڏينهن تي جيئرو اندس‪.‬‬ ‫‪55‬االِ ⁠جو منهنجو گوشت سچ پچ گوشت آھي ۽ منهنجو رت سچ پچ پيئڻ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪56‬جيڪو منهنجو گوشت کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو‪ ،‬سو مون ۾ رھي ٿو ۽ آ ءِ انهي ءِ ۾‪.‬‬ ‫‪57‬جيئن جيئرو پي ءِ مون کي مواليو آھي ۽ آ ءِ پي ءِ جي اري جيئرو آھيان‪ ،‬تيئن جيڪو مون کي کائي سو مون سان جيئرو رھندو‪.‬‬

‫‪84‬‬

‫جان‬

‫‪58‬ھي ءِ اھا ماني آھي جيڪا آسمان مان لهي آئي آھي‪ ،‬جهڙي ءِ طرح اوھان جا ابا ڏاڏا ءمن کائيندا ھئا‪ ،‬پر مري ويا آھن‪ ،‬پر جيڪو ھن‬ ‫ماني کائيندو سو ھميشہ جيئرو رھندو‪.‬‬ ‫‪59‬اھي ڳالهيون ھن يهودي عبادت ⁠خاني ۾ ورتا‪ ،‬جڏھن ھو افرناحوم ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪60‬تنهنڪري سندس شاگردن مان گهڻن اھو ٻڌي چيو تہ ”ھي ڳاله ڏاڍي ڏکي آھي ‪.‬اير اھو ٻڌي سگهي ٿو؟‬ ‫عيسي کي پاڻ ۾ خبر پئي تہ سندس شاگرد انهي ءِ تي اءرندا آھن‪ ،‬تڏھن انهن کي چيائين تہ ”اا اھو اوھان کي ناراض ٿو‬ ‫‪61‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫اري؟‬ ‫‪62‬اا ۽ جيڪڏھن اوھين ابن ⁠آدم کي مٿي چڙھندي ڏسندا جتي ھو اڳي ھو؟‬ ‫‪63‬اھو روح آھي جيڪو جلدي اري ٿو ‪.‬گوشت اجه به فائدو نه ڏيندو آھي ‪:‬اھي لفظ جيڪي مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھي روح آھن‪،‬‬ ‫۽ اھي زندگي آھن‪.‬‬ ‫عيسي کي شروعات کان ئي خبر ھئي تہ اھي اير آھن جن ايمان نہ‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو‬ ‫‪64‬پر اوھان مان اي اھڙا آھن جيڪي ايمان نٿا آڻين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آندو ۽ اير کيس دغا ڏيڻ گهرجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫س‬ ‫س‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫‪65‬فءَءا ءل ‪:‬فءَ ء منت ء ءم مال ءمْم ءمنءونء ‪ِ ،‬ء سن السِءي ءل يء معل ءمونء ِءل الِءينء يء معل ءم ءمن َبءي‪.‬‬ ‫‪66‬انهي ءِ وقت کان وٺي سندس ايترائي شاگرد موٽي ويا ۽ ساڻس گڏ ھلڻ بہ نہ ويا‪.‬‬ ‫عيسي ٻارھن شاگردن کي چيو تہ ”اوھين بہ ھليا ويندا اا؟‬ ‫‪67‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪68‬تڏھن شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسين انهن ڏانهن وڃون؟ توھان وٽ دائمي زندگي جا لفظ آھن‪.‬‬ ‫‪69‬۽ اسان کي يَين آھي ۽ يَين رکون ٿا ته تون اھو مسيح آھين‪ ،‬جيئري خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫‪70‬عيسي وراڻيو تہ ”اا مون اوھان ٻارھن کي نہ چونڊيو آھي ۽ اوھان مان ھڪڙو شيطان آھي؟‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اھو ئي ھو جنهن کيس پڪڙائڻو ھو‪ ،‬ٻارھن مان ھڪڙو ھو‪.‬‬ ‫‪71‬ھن شمعون جي پٽ يهوداہ اسڪريوتي بابت چيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫⁠جو ھو يهودين ۾ گهمڻ نہ چاھيو‪،‬‬ ‫االِ‬ ‫ء‬

‫عيسي گليل ۾ گهمندو رھيو‪،‬‬ ‫االِ‬ ‫پوِ‬ ‫ء‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫اري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬ھاڻي يهودين جي عيد خيمي جي ويجهي ھئي‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري ھن جي ڀائرن کيس چيو تہ ”ھتان ھليو وڃ ۽ يهوديہ ڏانهن ھليو وڃ‪ ،‬تہ جيئن تنهنجا شاگرد بہ ڏسن جيڪي تون ارين ٿو‪.‬‬ ‫‪4‬االِ ⁠جو اوبہ ماڻهو اونهي‪ ،‬جيڪو ڳجهي ءِ طرح اجهہ ام اري‪ ،‬۽ ھو پاڻ کي ظاھر ارڻ گهري ٿو ‪.‬جيڪڏھن تون اھي‬ ‫ء‬ ‫ام اندين‪ ،‬پاڻ کي دنيا ڏانهن ڏيکاري‪.‬‬ ‫‪5‬االِ ⁠جو نڪي سندس ڀائرن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”منهنجو وقت اڃا اونہ آيو آھي‪ ،‬پر اوھان جو وقت ھميشہ تيار آھي‪.‬‬ ‫‪6‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ ان جي شاھدي ٿو ڏيان تہ ھن جا ام بڇڙا آھن‪.‬‬ ‫‪7‬دنيا توسان نفرت نٿي اري سگهي ‪.‬پر اھو مون کان نفرت اري ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬اوھين ھن عيد ڏانهن وڃو ‪:‬مان اڃا ھن عيد ڏانهن نه ويو آھيان ‪.‬ااااڻ ته منهنجو وقت اڃا پورو نه ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھن انهن کي اھي ڳالهيون چيو‪ ،‬تڏھن ھو اڃا گليل ۾ رھيو‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن ھن جا ڀائر ويا‪ ،‬تڏھن ھو بہ انهي ءِ عيد ڏانهن ويو‪ ،‬جيئن ظاھر نہ‪ ،‬پر ڳجهي ءِ طرح ھو‪.‬‬ ‫‪11‬تڏھن يهودين کيس عيد جي موقعي تي ڳولهيو ۽ چيائون تہ ”ھو اٿي آھي؟‬ ‫‪12‬ماڻهن ۾ ھن جي باري ۾ تمام گهڻو گوڙ مچي ويو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ان چيو تہ ”ھي چڱو ماڻهو آھي‪ ،‬ٻين چيو تہ ”نه ‪.‬پر ھو ماڻهن کي‬ ‫ٺڳي ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬پر يهودين جي ڊپ سبب انهن بہ ماڻهو ءِ ھن جي باري ۾ پڌرائي نہ ائي‪.‬‬ ‫عيسي ھيڪل ۾ ويو ۽ تعليم ڏيڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪14‬عيد جي وچ ڌاري‬ ‫ي‬ ‫‪15‬تنهن تي يهودي عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ ”ھن ماڻهو ءِ کي اهڙي ءِ طرح خبر پوي ٿي‪ ،‬جو اءھو خط اڏھن بہ نہ سکيو آھي؟‬ ‫‪16‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”منهنجو عَيدو منهنجو نہ‪ ،‬پر انهي ءِ جو آھي جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو اھو خدا جي آھي يا آ ءِ‬ ‫‪17‬جيڪڏھن او ماڻهو پنهنجي مرضي ءِ تي پورو لهندو‪ ،‬تہ کيس انهي ءِ تعليم جي خبر پئجي ويندي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنهنجي طرفان ڳالهايان ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬جيڪو پنهنجي باري ۾ ڳالهائي ٿو سو پنهنجي شان جي ڳول ۾ آھي‪ ،‬پر جيڪو انهي ءِ جلل جي ڳول ۾ آھي جنهن کيس مواليو آھي‪،‬‬ ‫سو ئي سچو آھي ۽ انهي ءِ ۾ اابہ بڇڙائي نہ آھي‪.‬‬ ‫لِ او پيا وڃو؟‬ ‫مارڻ‬ ‫کي‬ ‫مون‬ ‫اري؟‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫عمل‬ ‫تي‬ ‫شريعت‬ ‫بہ‬ ‫او‬ ‫مان‬ ‫اوھان‬ ‫بہ‬ ‫‪19‬اا‬ ‫پوِ‬ ‫ء‬ ‫موسي اوھان کي شريعت نہ ڏني آھي‪ ،‬پر ء‬ ‫ي‬ ‫لِ؟‬ ‫‪20‬تنهن تي ماڻهن وراڻيو تہ ”توکي او شيطان آھي‪ ،‬اير آھي جو توکي مارڻ ء‬ ‫‪21‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”مون ھڪڙو ام ايو آھي ۽ اوھين سڀ عجب ۾ پئجي ويا آھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫موسي جو آھي‪ ،‬پر ابن ڏاڏن جو؛ )۽ توھان سبت جي ڏينهن ھڪ مرد جو‬ ‫لِ نه ته اھو‬ ‫‪22‬تنهنڪري‬ ‫موسي اوھان کي طهر ڏنو( ‪.‬ان ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫طهر اريو ٿا‪.‬‬ ‫موسي جي شريعت جي ڀڃڪڙي نہ ائي وڃي ‪.‬اا تون مون تي ااوڙيل‬ ‫‪23‬جيڪڏھن او ماڻهو سبت جي ڏينهن طهر ارائيندو تہ‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو مون ھڪڙي ماڻهو ءِ کي سبت جي ڏينهن تي پورو پورو ايو آھي؟‬ ‫آھين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬ظاھر جي حساب سان فيصلو نہ اريو‪ ،‬پر صحيح فيصلو اريو‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ انهن مان ان يروشلم مان چيو تہ ”اا ھي اھو نہ آھي‪ ،‬جنهن کي مارڻ چاھيو ٿا؟‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پر اءھي بيحد دليري ءِ سان ڳالهائي رھيا آھن ۽ اھي کيس اجهہ بہ نہ ٿا چون ‪.‬اا حڪمرانن کي خبر آھي ته اھو ئي مسيح آھي؟‬ ‫‪85‬‬

‫⁠جو يهودي کيس مارڻ جي اوشش‬

‫جان‬

‫‪27‬جيتوڻيڪ اسين ڄاڻون ٿا تہ ھي ماڻهو اٿان جو آھي‪ ،‬پر جڏھن مسيح ايندو‪ ،‬تڏھن انهن کي بہ خبر نہ پوندي تہ ھو اٿان جو آھي‪.‬‬ ‫عيسي ھيڪل ۾ تعليم ڏيندي رڙ اري چيو تہ ”اوھين ٻئي مون کي سڃاڻو ٿا ۽ اوھين ڄاڻو ٿا تہ آ ءِ اٿان آيو آھيان‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجي‬ ‫‪28‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫طرفان نہ آيو آھيان‪ ،‬پر جنهن مون کي مواليو آھي سو سچو آھي‪ ،‬جنهن کي اوھين نہ ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ انهي ءِ مان آھيان ۽ ھن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬پر آ ءِ کيس سڃاڻان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن جو وقت اڃا اونہ آيو ھو‪.‬‬ ‫کنيو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫ھٿ‬ ‫مٿس‬ ‫بہ‬ ‫انهن‬ ‫پر‬ ‫ائي‪،‬‬ ‫اوشش‬ ‫جي‬ ‫‪30‬پوِ انهن کيس پڪڙڻ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪31‬گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو ۽ چوڻ لڳا تہ ”جڏھن مسيح ايندو‪ ،‬تڏھن ھو انهن کان وڌيڪ معجزا اندو‪ ،‬جيڪي ھن ماڻهو ءِ ايو‬ ‫آھي؟‬ ‫لِ آفيسر مواليا‪.‬‬ ‫‪32‬فريسين ٻڌو تہ ماڻهو ھن بابت اھڙيون ڳالهيون ان پيا ‪.‬فريسين ۽ سردار ااھنن کيس پڪڙڻ ء‬ ‫پوِ انهي ءِ ڏانهن وڃان ٿو جنهن مون کي مواليو‬ ‫‪33‬تنهن تي‬ ‫لِ آ ءِ اوھان سان گڏ آھيان ۽ ء‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”اڃا ٿوري ءِ دير ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪34‬اوھين مون کي ڳوليندا‪ ،‬پر لهي نه سگهندا‪ ،‬۽ جتي آ ءِ آھيان‪ ،‬اتي اوھين اچي نه سگهندا‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ يهودي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھو ايڏانهن ويندو جو اسين کيس لهنداسين؟ اا ھو غير قومن ۾ منتشر ٿيل ماڻهن وٽ ويندو ۽ غير قومن‬ ‫ء‬ ‫کي سيکاريندو؟‬ ‫‪36‬اھو اهڙو چوڻ آھي جو ھن چيو تہ ”اوھين مون کي ڳوليندا پر لهي نہ سگهندا‪ ،‬۽ جتي آ ءِ آھيان اتي اوھين اچي نہ سگهندا؟‬ ‫عيسي بيٺو ۽ رڙ اري چيائين تہ ”جيڪڏھن او اڃايل آھي‪ ،‬سو مون وٽ اچي پيئي‪.‬‬ ‫‪37‬انهي ءِ عيد جي آخري ڏينهن تي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬جيئن لکيل آھي تہ‪ ،‬سندس پيٽ مان زندہ پاڻي ءِ جا نديون وھنديون‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اڃا پاڪ روح نہ ڏنو ويو ھو‪،‬‬ ‫( ‪39‬پر اھو ھن پاڪ روح جي باري ۾ چيو‪ ،‬جيڪو مٿس ايمان آڻيندڙن کي ملڻ گهرجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو جلوو نہ مليو ھو)‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اڃا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪40‬تنهنڪري ماڻهن مان ايترن ئي اھو ٻڌو ۽ چيائون تہ ”حَيَت ۾ ھي نبي آھي‪.‬‬ ‫‪41‬ٻين چيو تہ ”ھي مسيح آھي ‪.‬پر ان چيو تہ ”اا مسيح گليل مان نڪرندو؟‬ ‫‪42‬اا اھو لکيل نہ آھي تہ ”مسيح دائود جي نسل مان ايندو ۽ بيت ⁠لحم جي شهر مان‪ ،‬جتي دائود ھو؟‬ ‫‪43‬تنهنڪري ھن جي اري ماڻهن ۾ ڦاٿل پئجي ويو‪.‬‬ ‫‪44‬۽ انهن مان اي کيس وٺي ھا ‪.‬پر انهن به مٿس ھٿ نه کنيو‪.‬‬ ‫‪45‬پوِ آفيسر سردار ااھنن ۽ فريسين وٽ آيا ‪.‬۽ چيائون تہ ”اوھين ھن کي او نہ وٺي آيا آھيو؟‬ ‫ء‬ ‫‪46‬آفيسرن وراڻيو تہ ”ھن ماڻهو ءِ وانگر اڏھن بہ نہ ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪47‬تنهن تي فريسين وراڻيو تہ ”اوھين بہ ٺڳيو آھيو اا؟‬ ‫‪48‬اا انهن حاامن يا فريسين مان انهن مٿس ايمان آندو آھي؟‬ ‫‪49‬پر ھي ماڻهو جيڪي شريعت کي نہ ٿا ڄاڻن‪ ،‬سي لعنتي آھن‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو‪ ،‬سو انهن مان ھڪڙو ھو‪.‬‬ ‫‪50‬نيڪديمس انهن کي چيو تہ ”جيڪو رات جو‬ ‫ي‬ ‫‪51‬اا اسان جي شريعت انهن ماڻهو ءِ جو انصاف اري ٿي‪ ،‬انهي ءِ کان اڳ جو اھو ٻڌي ۽ سمجهي تہ اھو اا ٿو اري؟‬ ‫‪:‬االِ ⁠جو گليل مان اوبہ نبي پيدا نہ ٿيو آھي‪.‬‬ ‫‪52‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”اا تون بہ گليل جو آھين؟ ڳولهيو ۽ ڏسو‬ ‫ء‬ ‫‪53‬۽ ھر ھڪ ماڻهو پنهنجي گهر ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬عيسي زيتون جي ٽڪر ڏانهن ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬صبح جو ھو وري ھيڪل ۾ آيو ۽ سڀيئي ماڻهو وٽس آيا ‪.‬۽ ھو ويهي رھيو‪ ،‬۽ انهن کي سيکاريو‪.‬‬ ‫‪3‬شريعت جا عالم ۽ فريسي وٽس ھڪڙي عورت کڻي آيا‪ ،‬جنهن کي زنا ۾ گرفتار ايو ويو ھو ‪.‬۽ جڏھن انهن کيس وچ ۾ مَرر ايو‪،‬‬ ‫‪4‬انهن کيس چيو تہ ”اي استاد‪ ،‬ھي ءِ عورت زنا جي حالت ۾ پڪڙي ويئي ھئي‪.‬‬ ‫موسي شريعت ۾ اسان کي حڪم ڏنو آھي تہ اھڙن کي سنگسار ايو وڃي‪ ،‬پر تون اا ٿو چوين؟‬ ‫‪5‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھيٺ لهي ويو ۽ پنهنجي آڱر سان زمين تي ائين لکيائين ڄڻ ھن انهن کي‬ ‫‪6‬اھو انهن کيس آزمائيندي چيو تہ جيئن مٿس الزام ھڻي ‪.‬پر‬ ‫ي‬ ‫ٻڌو ئي نه ھو‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ جڏھن اھي کانئس پڇندا رھيا‪ ،‬تڏھن ھن پاڻ کي مٿي کنيو ۽ کين چيائين تہ ”جيڪو اوھان مان بي ⁠گناھہ آھي‪ ،‬سو پهريائين ھن‬ ‫ء‬ ‫تي پٿر ھڻي‪.‬‬ ‫‪8‬ھو وري ھيٺ لهي ويو ۽ زمين تي لکڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي اايلو رھجي ويو ۽ اھا‬ ‫‪9‬جن اھو ٻڌو‪ ،‬سي پنهنجن ضمير جي سزا تي ھڪ ھڪ ٿي ٻاھر نڪتا‪ ،‬وڏي کان وٺي آخر تائين‪،‬‬ ‫ي‬ ‫عورت وچ ۾ بيٺي‪.‬‬ ‫سواِ انهن کي بہ نہ ڏٺائين‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اي عورت‪ ،‬تنهنجا الزام‬ ‫عيسي پاڻ کي مٿي کنيو‪ ،‬تڏھن انهي ءِ عورت کان‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھڻڻ وارا اٿي آھن؟ اا انهن ماڻهو ءِ توھان جي مِمت نه ائي آھي؟‬ ‫‪11‬ھن چيو تہ ”نه ماڻهو‪ ،‬اي خداوند ‪.‬۽ يسوع ھن کي چيو‪" ،‬نه ئي مان توھان کي سزا ڏيان ٿو ‪:‬وڃ‪ ،‬۽ وڌيڪ گناھه نه ار‪.‬‬ ‫عيسي انهن سان وري ڳالهايو تہ ”آ ءِ دنيا جي روشني آھيان‪ ،‬جيڪو منهنجي پٺيان ھلندو سو اوندھہ ۾ نہ ھلندو‪ ،‬پر انهي ءِ کي‬ ‫‪12‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫زندگي ءِ جي روشني ملندي‪.‬‬ ‫‪13‬تنهنڪري فريسين کيس چيو تہ ”تون پنهنجو پاڻ کي ظاھر ٿو ارين ‪.‬تنهنجو راارڊ سچو ناھي‪.‬‬

‫‪86‬‬

‫جان‬

‫⁠جو مون کي خبر آھي‬

‫االِ‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ آ ءِ پنهنجو پاڻ کي لکان ٿو‪ ،‬تڏھن بہ منهنجو راارڊ سچو آھي‪،‬‬ ‫‪14‬تنهن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫تہ اٿان آيو آھيان ۽ ايڏانهن وڃان ٿو ‪.‬پر توھان نٿا ٻڌائي سگهو ته مان اٿان آيو آھيان ۽ ايڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬اوھين جسم جي مطابق فيصلو اريو ‪.‬مان انهن به ماڻهو جو فيصلو نه اندس‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ اايلو نہ آھيان‪ ،‬پر آ ءِ ۽ پي ءِ آھيان جنهن مون کي‬ ‫‪16‬پر جيڪڏھن آ ءِ فيصلو اريان تہ منهنجو فيصلو سچو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬تنهنجي شريعت ۾ بہ لکيل آھي تہ ٻن ماڻهن جي شاھدي سچي آھي‪.‬‬ ‫‪18‬آ ءِ اھو آھيان جيڪو پنهنجي شاھدي ڏيان ٿو ۽ پي ءِ جنهن مون کي مواليو آھي سو منهنجي شاھدي ٿو ڏئي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اوھين نہ مون کي سڃاڻو ٿا‪ ،‬نڪي منهنجي پي ءِ کي‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫‪19‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تنهنجو پي ءِ اٿي آھي؟‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اوھين مون کي سڃاڻو ھا تہ اوھين منهنجي پي ءِ کي بہ سڃاڻو ھا‪.‬‬ ‫عيسي انهي ءِ خزاني ۾ ورتا‪ ،‬جڏھن ھو ھيڪل ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو‪ ،‬پر انهن بہ مٿس ھٿ نہ وڌو ‪.‬ااااڻ ته سندس‬ ‫‪20‬اھي ڳالهيون‬ ‫ي‬ ‫الڪ اڃا نه آيو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬عيسي وري انهن کي چيو تہ ”آ ءِ وڃي رھيو آھيان ۽ اوھين مون کي ڳوليندا ۽ پنهنجن گناھن ۾ مرندا‪ ،‬جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين اچي نہ‬ ‫ي‬ ‫سگهندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن چيو تہ ”جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين اچي نہ سگهندا‪.‬‬ ‫ماريندو؟‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫ھو‬ ‫”اا‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫يهودين‬ ‫‪22‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪23‬تنهن تي ھن انهن کي چيو تہ ”اوھين ھيٺيان آھيو ‪.‬مان مٿي مان آھيان ‪:‬توھان ھن دنيا جا آھيو ‪.‬مان ھن دنيا جو نه آھيان‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو جيڪڏھن اوھين نہ مڃيندؤ تہ آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تہ اوھين‬ ‫‪24‬تنهنڪري مون اوھان کي چيو تہ اوھين پنهنجن گناھن ۾ مرندؤ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پنهنجن گناھن ۾ مرندا‪.‬‬ ‫ع ءمنء مال ءمْم ءمنءينء ” ‪:‬جيئن مون اوھان کي شروع کان چيو آھي‪.‬‬ ‫سو ء‬ ‫ء‬ ‫‪25‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”تون اير آھين؟ فءَءا ءل لءهء يء ء‬ ‫لِ ايتريون ئي ڳالهيون آھن‪ ،‬پر جنهن مون کي مواليو آھي سو سچو آھي ‪.‬۽ مان دنيا‬ ‫‪26‬مون کي اوھان بابت چوڻ ۽ فيصلو ارڻ ء‬ ‫سان اھي ڳالهيون ٻڌايان ٿو جيڪي مون ھن جي باري ۾ ٻڌيون آھن‪.‬‬ ‫‪27‬اھي سمجهي نہ سگهيا تہ ھو ساڻن پي ءِ بابت ڳالهائي رھيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”جڏھن اوھين ابن ⁠آدم کي مٿي کڻندا‪ ،‬تڏھن اوھان کي خبر پوندي تہ آ ءِ اھو آھيان ۽ آ ءِ پنهنجي طرفان‬ ‫‪28‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫اجهہ نہ ٿو اريان ‪.‬پر جيئن منهنجي پي ءِ مون کي سيکاريو آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ اھي ڳالهيون چوان ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جنهن مون کي مواليو آھي سو مون سان گڏ آھي ‪:‬پي ءِ مون کي اايلو نہ اڏيو آھي ‪.‬ااااڻ ته مان ھميشه اھي شيون اندو‬ ‫آھيان جيڪي ھن کي خوش اندا آھن‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن ھن اھي ڳالهيون ايون تہ گهڻن ئي مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫پوِ سچ ⁠پچ منهنجا‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫عيسي انهن يهودين کي چيو‪ ،‬جن مٿس ايمان آندو ھو‪” ،‬جيڪڏھن اوھين منهنجي الم تي قائم رھندؤ تہ ء‬ ‫ي‬ ‫شاگرد آھيو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ اوھان کي سچ معلوم ٿيندو‪ ،‬۽ سچ اوھان کي آزاد اندو‪.‬‬ ‫‪33‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”اسين ابراھيم جو اولد آھيون ۽ اڏھن بہ انهن جي غلمي ءِ ۾ نہ رھيا آھيون‪ ،‬تون ايئن ٿو چوين تہ آزاد‬ ‫ٿي ويندؤ؟‬ ‫‪34‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ گناھہ اري ٿو سو گناھہ جو غلم آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬۽ نوار ھميشه گهر ۾ نه رھندو‪ ،‬پر فرزند ھميشه رھندو‪.‬‬ ‫‪36‬تنهنڪري جيڪڏھن فرزند اوھان کي آزاد اندو‪ ،‬تہ اوھين واقعي آزاد ھوندؤ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو منهنجي الم جي اوھان ۾ اابہ‬ ‫‪37‬مون کي خبر آھي تہ اوھين ابراھيم جو اولد آھيو ‪.‬پر اوھين مون کي مارڻ چاھيو ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ نہ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬آ ءِ اھو ڳالهايان ٿو جيڪو مون پنهنجي پي ءِ سان ڏٺو آھي ‪:‬۽ اوھين اھو اريو ٿا جيڪو توھان پنهنجي پي ءِ سان ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن اوھين ابراھيم جا ٻار ھجو ھا تہ اوھين‬ ‫‪39‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”ابراھيم اسان جو پي ءِ آھي‬ ‫ي‬ ‫ابراھيم جا ام اريو ھا‪.‬‬ ‫‪40‬پر ھاڻي اوھين مون کي مارڻ چاھيو ٿا‪ ،‬ھڪڙو ماڻهو جنهن اوھان کي سچ چيو آھي‪ ،‬جيڪو مون خدا بابت ٻڌو آھي‪ ،‬اھو ابراھيم نه‬ ‫ايو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”اسين زنا مان پيدا نہ ٿيا آھيون ‪.‬اسان جو ھڪڙو پيِ آھي‪ ،‬جيتوڻيڪ‬ ‫‪41‬اوھين پنهنجي پي ءِ جا ام اريو ٿا‬ ‫ء‬ ‫خدا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ خدا کان ٻاھر‬ ‫‪42‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن خدا اوھان جو پي ءِ ھجي ھا تہ اوھين مون سان پيار اريو ھا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫نڪري آيو آھيان ‪.‬نڪي آ ءِ پاڻ وٽان آيو آھيان‪ ،‬پر ھن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪43‬اوھين منهنجي ڳالهه او نہ ٿا سمجهو؟ ان اري جو اوھين منهنجو الم ٻڌي نٿا سگهو‪.‬‬ ‫‪44‬اوھين پنهنجي پي ءِ شيطان جا آھيو ۽ پنهنجي پي ءِ جون خواھشون پوريون اندا ‪.‬ھو شروع کان ئي قاتل ھو ۽ سچائي ءِ ۾ نہ رھيو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن ۾ سچائي نہ آھي ‪.‬جڏھن ھو اوڙ ڳالهائيندو آھي‪ ،‬ھو پنهنجي طرفان ڳالهائيندو آھي‪ ،‬ااااڻ ته ھو اوڙو آھي‪ ،‬۽ ان‬ ‫ء‬ ‫جو پيِ آھي‪.‬‬ ‫‪45‬۽ ااااڻ ⁠تہ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬تنهنڪري اوھين مون تي يَين نہ ٿا اريو‪.‬‬ ‫‪46‬اوھان مان اير مون کي گناھہ جو قائل اري؟ ۽ جيڪڏھن آ ءِ سچ ٿو چوان تہ اوھين مون کي او نہ مڃيو؟‬ ‫االِ ⁠جو اوھين خدا جا نہ آھيو‪.‬‬ ‫‪47‬جيڪو خدا جو آھي سو خدا جون ڳالهيون ٻڌي ٿو‪ ،‬تنهنڪري اوھين انهن کي نہ ٻڌو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪48‬تڏھن يهودين وراڻيو تہ ”اسان چئون ٿا تہ چڱو نہ تہ تون سامري آھين ۽ شيطان آھين؟‬ ‫‪49‬عيسي وراڻيو تہ ”مون کي شيطان اونهي ‪.‬پر آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي عزت اريان ٿو‪ ،‬۽ اوھين منهنجي بي عزتي اريو ٿا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪87‬‬

‫جان‬

‫‪50‬۽ مون کي پنهنجي شان جي طلب نه آھي‪ ،‬ھڪڙو آھي جيڪو ڳولي ٿو ۽ فيصلو اري ٿو‪.‬‬ ‫‪51‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن او ماڻهو منهنجي چوڻ تي عمل اندو تہ ھو موت کي اڏھن بہ نہ ڏسندو‪.‬‬ ‫‪52‬تنهن تي يهودين کيس چيو تہ ”ھاڻي اسان کي خبر آھي تہ تو ۾ شيطان آھي ‪.‬ابراھيم مري ويو آھي‪ ،‬۽ نبين؛ ۽ تون چوين ٿو‪ ،‬جيڪڏھن‬ ‫او ماڻهو منهنجي چوڻ تي عمل اندو‪ ،‬اھو اڏھن به موت جو ذائَو نه چکندو‪.‬‬ ‫‪53‬اا تون اسان جي پي ءِ ابراھيم کان وڏو آھين‪ ،‬جيڪو مري ويو آھي؟ ۽ نبي مري ويا آھن ‪:‬تون پاڻ کي اير ٿو بڻائين؟‬ ‫‪54‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي عزت اريان تہ منهنجي عزت اجهہ بہ نہ آھي‪ ،‬اھو منهنجو پي ءِ آھي جيڪو منهنجي عزت‬ ‫ي‬ ‫اري ٿو ‪.‬جنهن بابت توھان چئو ٿا ته ھو توھان جو خدا آھي‪.‬‬ ‫‪55‬اڃا تائين اوھان کيس نہ سڃاتو آھي ‪.‬پر مان کيس سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ جيڪڏھن آ ءِ چوان تہ آ ءِ کيس نہ ٿو سڃاڻان‪ ،‬تہ آ ءِ اوھان جهڙو‬ ‫اوڙو ٿيندس‪ ،‬پر آ ءِ کيس سڃاڻان ٿو ۽ سندس چوڻ تي قائم رھندس‪.‬‬ ‫‪56‬تنهنجو پي ءِ ابراھيم منهنجو ڏينهن ڏسي خوش ٿيو‪ ،‬۽ اھو ڏسي ڏاڍو خوش ٿيو‪.‬‬ ‫‪57‬تنهن تي يهودين کيس چيو تہ ”تون اڃا پنجاھ سالن جو نہ ٿيو آھين‪ ،‬اا تو ابراھيم کي ڏٺو آھي؟‬ ‫‪58‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ابراھيم کان اڳي آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي پاڻ کي لڪايو ۽ ھيڪل مان نڪري انهن جي وچ مان لنگهي ويو‪.‬‬ ‫پر‬ ‫‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫االڻ‬ ‫مٿس‬ ‫تہ‬ ‫کنيا‬ ‫پٿر‬ ‫ھنن‬ ‫‪59‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫عيسي اتان لنگهيو تہ ھن ھڪڙي ماڻهو ءِ کي ڏٺو‪ ،‬جيڪو ڄائي ڄم کان انڌو ھو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پوِ سندس شاگردن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد‪ ،‬انهن گناھ ايو آھي‪ ،‬ھن ماڻهو ءِ جو يا ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ جو‪ ،‬اھو انڌو ڄائي ڄم کان؟‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ خدا جا ام ھن ۾ ظاھر ٿين‪.‬‬ ‫‪3‬عيسي وراڻيو تہ ”نهي ءِ ماڻهو ءِ گناھہ ايو آھي‪ ،‬نڪي ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪4‬مون کي انهي ءِ جا ام ارڻا آھن جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬جيستائين اھو ڏينهن آھي ‪:‬رات ايندي آھي‪ ،‬جڏھن اوبہ ماڻهو ام‬ ‫اري نہ سگهندو‪.‬‬ ‫‪5‬جيستائين آ ءِ دنيا ۾ آھيان‪ ،‬آ ءِ دنيا جي روشني آھيان‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھن ائين ڳالهايو‪ ،‬تڏھن ھن زمين تي تهواو ايو‪ ،‬تهڙي ءِ مان مٽي ايائين ۽ انهي ءِ انڌي جي اکين تي مٽي ءِ جو مکڻ ايائين‪.‬‬ ‫پوِ ڏسڻ ۾ آيو‪.‬‬ ‫سي ءمل ءم‪( ،‬جنهن جي تعبير آھي مواليل آھي‬ ‫)‪.‬پوِ ھو ھليو ويو‪ ،‬ڌوئي ء‬ ‫ء‬ ‫‪:‬وھ ءءو ءحا ءل ِءلءى ء‬ ‫‪7‬فءَءا ءل لءهء« ء‬ ‫‪8‬تنهنڪري پاڙيسري ءِ ۽ جن کيس اڳي ڏٺو ھو تہ ھو انڌو آھي‪ ،‬سي چيائون تہ ”اا ھي اھو نہ آھي جيڪو ويٺو منٿ اندو ھو؟‬ ‫‪9‬انهن چيو تہ ”ھي اھو آھي‪ ،‬ٻين چيو تہ اھو ھن جهڙو آھي‪ ،‬پر ھن چيو تہ آ ءِ اھو آھيان‪.‬‬ ‫‪10‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ ”تنهنجون اکيون ايئن کليل آھن؟‬ ‫عيسي سڏيو وڃي ٿو‪ ،‬تنهن مٽي ءِ ٺاھي‪ ،‬منهنجي اکين تي ءمٽائي‪ ،‬مون کي چيو تہ ”شيلوآم جي‬ ‫‪11‬ھن وراڻيو تہ ”ھڪڙي ماڻهو ءِ جنهن کي‬ ‫ي‬ ‫پوِ آ ءِ وڃي ڌوئي ڌوئي ڏسان‪.‬‬ ‫ڌوِ‪ ،‬ء‬ ‫تل ءِ ۾ وڃي ء‬ ‫‪12‬پوِ انهن کيس چيو تہ ”ھو اٿي آھي؟ ھن چيو ته مون کي خبر ناھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬اھي انهي ءِ کي فريسين وٽ وٺي آيا‪ ،‬جيڪو اڳي انڌو ھو‪.‬‬ ‫عيسي مٽي ءِ کي ٺاھيو ۽ اکيون کوليون‪.‬‬ ‫‪14‬اھو سبت جو ڏينهن ھو جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پوِ ڏٺو‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ فريسين وري بہ کانئس پڇيو تہ ھو ايئن ڏسڻ ۾ آيو؟ ھن انهن کي چيو تہ ”ھن منهنجي اکين تي مٽي وجهي‪ ،‬۽ مون ڌوئي ء‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو سبت جي ڏينهن کي نہ ٿو مڃي ‪.‬ٻين چيو‪” ،‬جيڪو گنهگار‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫جو‬ ‫خدا‬ ‫ماڻهو‬ ‫”ھي‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫فريسين‬ ‫ان‬ ‫‪16‬تنهنڪري‬ ‫ء‬ ‫آھي سو اھڙو معجزو ايئن ٿو اري سگهي؟ ۽ انهن جي وچ ۾ ھڪ تَسيم ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪17‬اھي وري ان انڌي کي چيائون تہ ”تون ھن بابت اا ٿو چوين تہ ھن تنهنجون اکيون کولي اڏيون آھن؟ ھن چيو ته ھو نبي آھي‪.‬‬ ‫‪18‬پر يهودين مٿس ايمان نہ آندو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ھو انڌو ٿي چڪو ھو ۽ کيس اکيون مليون‪ ،‬تيستائين ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ کي سڏيائون‪ ،‬جن‬ ‫کيس ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫پوِ ھو ھاڻي ايئن ٿو ڏسي؟‬ ‫‪19‬پوِ انهن کانئن پڇيو تہ ”اا ھي آھي اوھان جو پٽ‪ ،‬جنهن کي اوھين چئو ٿا تہ انڌو ڄاول ھو؟ ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ کين جواب ڏنو تہ ”اسان کي خبر آھي تہ ھي اسان جو پٽ آھي ۽ ڄائي ڄم کان انڌو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬پر ھو ھاڻي اهڙي ءِ طرح ڏسي ٿو‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي ‪.‬يا اير اکيون کولي اڏيون آھن‪ ،‬اسان کي خبر ناھي ‪:‬ھو عمر وارو آھي ‪.‬‬ ‫لِ ڳالهائيندو‪.‬‬ ‫ھن کان پڇو ‪:‬ھو پنهنجي ء‬ ‫االِ ⁠جو يهودي اڳي ئي اقرار اري چڪا ھئا تہ‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫ڊڄندا‬ ‫کان‬ ‫يهودين‬ ‫اھي‬ ‫⁠تہ‬ ‫ااااڻ‬ ‫ٻڌايو‪،‬‬ ‫ِ‬ ‫⁠پي‬ ‫ِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪22‬اھي ڳالهيون ھن جي ما ء‬ ‫جيڪڏھن او ماڻهو اقرار اري تہ ”آ ءِ مسيح آھيان‪ ،‬تہ انهي ءِ کي عبادت ⁠خاني مان اڍيو وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تنهنڪري ھن جي ما ءِ ⁠پي ءِ چيو تہ ”ھو عمر جو آھي ‪.‬ھن کان پڇو‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ انهن وري انهي ءِ ماڻهو ءِ کي سڏيو جيڪو انڌو ھو ۽ چيائونس تہ ”خدا جي واکاڻ ار‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ ھي ماڻهو گنهگار‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪25‬ھن وراڻيو تہ ”ھو گنهگار آھي يا نہ‪ ،‬مون کي خبر نہ آھي‪ ،‬ھڪڙي ڳالهہ آ ءِ ڄاڻان ٿو‪ ،‬تہ آ ءِ انڌو ھوس‪ ،‬سو ھاڻي ڏسان ٿو‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ انهن کيس وري چيو تہ ”ھن تو کي اا ايو؟ ھن تنهنجيون اکيون ايئن کوليون؟‬ ‫ء‬ ‫پوِ وري او ٻڌندا؟ اا اوھين بہ سندس‬ ‫‪27‬ھن انهن کي جواب ڏنو تہ ”مون اوھان کي اڳي ئي ٻڌايو آھي‪ ،‬پر اوھان ٻڌو ئي اونهي‪ ،‬ء‬ ‫شاگرد ٿيندا؟‬ ‫موسي جا شاگرد آھيون‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ انهن کيس گاريون ڏنيون ۽ چيائون تہ ”تون سندس شاگرد آھين ‪.‬پر اسين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫موسي سان ڳالهايو ھو‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي تہ ھو اٿان جو آھي‪.‬‬ ‫خدا‬ ‫تہ‬ ‫آھي‬ ‫خبر‬ ‫کي‬ ‫‪29‬اسان‬ ‫ي‬

‫‪88‬‬

‫جان‬

‫پوِ بہ ھن‬ ‫‪30‬تنهن تي انهي ءِ ماڻهو ءِ کين جواب ڏنو تہ ”ھي ءِ عجيب ڳالهہ او آھي‪ ،‬جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ ھو اٿان آيو آھي‪ ،‬پر ء‬ ‫منهنجيون اکيون کولي اڏيون آھن‪.‬‬ ‫‪31‬ھاڻي اسين ڄاڻون ٿا تہ خدا گنهگارن جي نہ ٻڌندو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن او ماڻهو خدا جي عبادت اندڙ آھي ۽ سندس مرضي پوري‬ ‫اري ٿو‪ ،‬تہ ھو انهي ءِ جي ٻڌي ٿو‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن کان دنيا جي شروعات ٿي آھي‪ ،‬اھو نہ ٻڌو ويو آھي تہ انهن ماڻهو ءِ انڌي ءِ جون اکيون کوليون آھن‪.‬‬ ‫‪33‬جيڪڏھن ھي ماڻهو خدا جي طرفان نہ ھجي ھا تہ ھو اجهہ بہ نہ اري سگهي ھا‪.‬‬ ‫‪34‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”تون سڄو ئي گناھن ۾ پيدا ٿيو آھين ۽ اا تون اسان کي سيکارين ٿو؟ ۽ انهن کيس اڍي اڏيو‪.‬‬ ‫‪35‬عيسي ٻڌو تہ ھنن کيس اڍي اڏيو آھي ‪.‬۽ جڏھن کيس مليو‪ ،‬تڏھن کيس چيائين تہ ”اا تون خدا جي فرزند تي ايمان آڻين ٿو؟‬ ‫ي‬ ‫‪36‬ھن جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي جو آ ءِ مٿس ايمان آڻيان؟‬ ‫‪37‬عيسي کيس چيو تہ ”تو ھن کي ڏٺو آھي ۽ اھو ئي آھي جيڪو تو سان ڳالهائي ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬فءَءا ءل ‪َ:‬ءيي ءها السِءينء آ ءمنءوا ‪.‬۽ ھن جي پوڄا ائي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪي نہ ڏسن سي ڏسن ‪.‬۽ جيڪي ڏسن ٿا سي انڌا ٿي وڃن‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪39‬عيسي چيو تہ ”آ ءِ ھن دنيا ۾ انصاف ء‬ ‫ي‬ ‫‪40‬اي فريسين جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن مان اي ھي ڳالهيون ٻڌي چيائونس تہ ”اا اسين بہ انڌا آھيون؟‬ ‫‪41‬عيسي انهن کي چيو تہ ”جيڪڏھن اوھين انڌا ھجو ھا تہ اوھان ۾ اوبہ گناھہ نہ ٿيڻ گهرجي‪ ،‬پر ھاڻي اوھين چئو ٿا تہ ”اسين ڏسون‬ ‫ي‬ ‫ٿا ‪.‬تنهنڪري توھان جو گناھ رھندو‪.‬‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو دروازي کان رڍن جي واڙي ۾ نہ ٿو گهڙي‪ ،‬پر ٻئي انهن رستي تي چڙھي ٿو‪ ،‬سو چور ۽ ڌاڙيل‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪2‬پر جيڪو دروازي مان اندر ٿو اچي سو رڍن جو ريڍار آھي‪.‬‬ ‫‪3‬ھن ڏانهن ٻاھر کولي ٿو ‪.‬۽ رڍون سندس آواز ٻڌن ٿيون ‪:‬۽ ھو پنهنجين رڍن کي نالو وٺي سڏي ٿو ۽ انهن کي ٻاھر وٺي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اھي‬ ‫‪4‬جڏھن ھو پنهنجين رڍن کي ٻاھر اڍندو آھي‪ ،‬تڏھن انهن جي اڳيان ھلندو آھي ۽ رڍون ھن جي پٺيان ھلنديون آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس آواز ڄاڻن ٿيون‪.‬‬ ‫‪5‬۽ اھي ھڪڙي اجنبي جي پٺيان نه ويندا‪ ،‬پر کانئس ڀڄي ويندا‪ ،‬االِ ⁠جو اھي ڌارين جو آواز نه ڄاڻندا آھن‪.‬‬ ‫عيسي انهن کي ٻڌايو‪ ،‬پر اھي سمجهي نہ سگهيا تہ اھي اهڙيون ڳالهيون آھن جيڪي ھن کين ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪6‬اھو مثال‬ ‫ي‬ ‫‪7‬عيسي انهن کي وري چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءِ رڍن جو دروازو آھيان‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬جيڪي مون کان اڳ ۾ آيا سي سڀ چور ۽ ڌاڙيل آھن‪ ،‬پر رڍن انهن جي نہ ٻڌي‪.‬‬ ‫‪9‬مان دروازو آھيان‪ ،‬جيڪڏھن او ماڻهو مون سان اندر گهڙيندو‪ ،‬اھو بچايو ويندو‪ ،‬۽ اندر ۽ ٻاھر ويندو ۽ چراگاھ ڳوليندو‪.‬‬ ‫لِ آيو آھي تہ‬ ‫لِ ته انهن کي زندگي ملي‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫لِ ‪:‬آ ءِ آيو آھيان انهي ءِ ء‬ ‫‪10‬چور نه ٿو اچي‪ ،‬پر چوري ارڻ‪ ،‬مارڻ ۽ برباد ارڻ ء‬ ‫لِ تہ انهن کي وڌيڪ گهڻي ملي‪.‬‬ ‫انهن کي زندگي ملي‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫لِ پنهنجي جان ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬آ ءِ چڱو ريڍار آھيان ‪:‬سٺو ريڍار رڍن ء‬ ‫‪12‬پر اھو جيڪو مزدور آھي‪ ،‬پر ريڍار نہ آھي‪ ،‬جنهن جون رڍون ئي نہ آھن‪ ،‬سو بگهڙ کي ايندي ڏسي رڍن کي اڏي ڀڄي وڃي ٿو‪ ،‬۽‬ ‫بگهڙ انهن کي پڪڙي رڍن کي اڄي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو مزدور آھي ۽ رڍن جي پرواھ نہ ٿو اري‪.‬‬ ‫‪13‬مزدور ڀڄي وڃي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬آ ءِ چڱو ريڍار آھيان‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجين رڍن کي سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ آ ءِ پنهنجين رڍن کي سڃاڻان ٿو‪.‬‬ ‫لِ قربان اريان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬جيئن پي ءِ مون کي ڄاڻي ٿو‪ ،‬تيئن آ ءِ پي ءِ کي سڃاڻان ٿو‪ ،‬۽ مان پنهنجي جان رڍن ء‬ ‫‪16‬۽ مون وٽ ٻيون رڍون آھن‪ ،‬جيڪي ھن واڙي جون نہ آھن‪ ،‬اھي بہ ضرور آڻيندس‪ ،‬۽ اھي منهنجو آواز ٻڌنديون ‪.‬۽ اتي ھڪڙو ٻج‬ ‫ھوندو‪ ،‬۽ ھڪڙو ريڍار‪.‬‬ ‫لِ تہ آ ءِ اھا وري وٺان‪.‬‬ ‫‪17‬تنهنڪري منهنجو پي ءِ مون سان پيار اري ٿو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي جان قربان اريان ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫‪18‬اوبہ ماڻهو مون کان اھو نٿو کسي‪ ،‬پر آ ءِ پاڻ کان اھا رکي ٿو اڏيان ‪.‬مون کي ان کي رکڻ جي طاقت آھي‪ ،‬۽ مون کي ان کي ٻيهر‬ ‫وٺڻ جي طاقت آھي ‪.‬اھو حڪم مون کي پنهنجي پي ءِ کان مليو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬تنهنڪري انهن ڳالهين جي اري يهودين ۾ وري اختلف پئجي ويا‪.‬‬ ‫‪20‬انهن مان گهڻن چيو تہ ”ھن کي شيطان آھي ۽ چريو آھي ‪.‬توھان ھن کي او ٿا ٻڌو؟‬ ‫‪21‬ٻين چيو تہ ”ھي انهي ءِ جون ڳالهيون نہ آھن جنهن کي شيطان آھي ‪.‬اا شيطان انڌن جون اکيون کولي سگهي ٿو؟‬ ‫‪22‬۽ اھو يروشلم ۾ عيد عيد ھئي‪ ،‬۽ سياري جي موسم ھئي‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي ھيڪل ۾ سليمان جي پورچ ۾ گهمندو رھيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬پوِ يهودي سندس چوڌاري آيا ۽ چيائونس تہ ”ايستائين تون اسان کي شڪ ۾ مبتل اندين؟ جيڪڏھن تون مسيح آھين‪ ،‬اسان کي‬ ‫ء‬ ‫صاف صاف ٻڌاِ‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي وراڻيو تہ ”مون اوھان کي ٻڌايو ھو‪ ،‬پر اوھان ايمان نہ آندو‪ ،‬جيڪي ام آ ءِ پنهنجي پي ءِ جي نالي تي اريان ٿو‪ ،‬سي منهنجي‬ ‫ي‬ ‫شاھدي ڏين ٿا‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھين ايمان نہ ٿا آڻيو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اوھين منهنجي رڍن مان نہ آھيو‪ ،‬جيئن مون اوھان کي چيو آھي‪.‬‬ ‫‪27‬منهنجون رڍون منهنجو آواز ٻڌن ٿيون‪ ،‬۽ آ ءِ انهن کي سڃاڻان ٿو ۽ اھي منهنجي پٺيان اچن ٿيون‪.‬‬ ‫‪28‬۽ مان انهن کي دائمي زندگي ڏيان ٿو ‪.‬۽ اھي اڏھن به ناس نه ٿيندا‪ ،‬نڪي او ماڻهو انهن کي منهنجي ھٿ مان اڍندو‪.‬‬ ‫‪89‬‬

‫جان‬

‫‪29‬منهنجو پي ءِ‪ ،‬جنهن مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سو سڀني کان وڏو آھي ‪.‬۽ او به ماڻهو انهن کي منهنجي پيِ جي ھٿ مان اڍڻ جي قابل نه‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪30‬آ ءِ ۽ منهنجو پي ءِ ھڪڙو آھيون‪.‬‬ ‫لِ وري پٿر کنيا‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ يهودين کيس پٿر ھڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تون مون کي سنگسار‬ ‫ام‬ ‫اهڙي‬ ‫مان‬ ‫‪.‬انهن‬ ‫آھن‬ ‫ڏيکاريا‬ ‫ام‬ ‫چڱا‬ ‫ايترائي‬ ‫وٽان‬ ‫ِ‬ ‫پي‬ ‫پنهنجي‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫”مون‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫‪32‬عيسي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اندين؟‬ ‫لِ؛ ۽ ااااڻ ته تون‪ ،‬ھڪ‬ ‫لِ سنگسار نہ ٿا اريون ‪.‬پر توھين رسالت ء‬ ‫‪33‬تنهن تي يهودين وراڻيو تہ ”اسين تو کي انهن چڱي ام ء‬ ‫انسان ٿي‪ ،‬پاڻ کي خدا بڻائي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬عيسي وراڻيو تہ ”اا اوھان جي شريعت ۾ اھو لکيل نہ آھي‪ ،‬مون چيو تہ ”اوھين ديوتا آھيو؟‬ ‫ي‬ ‫‪35‬جيڪڏھن ھو انهن کي ديوتا سڏين ٿا‪ ،‬جن وٽ خدا جو الم آيو آھي‪ ،‬۽ لکت کي ٽوڙي نٿو سگهجي‪.‬‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو مون چيو آھي تہ آ ءِ خدا‬ ‫‪36‬اوھين انهي ءِ بابت چئو‪ ،‬جنهن کي پي ءِ پاڪ اري دنيا ۾ مواليو آھي‪” ،‬تون افر ٿو ارين‬ ‫ء‬ ‫جو فرزند آھيان؟‬ ‫‪37‬جيڪڏھن آ ءِ پنهنجي پي ءِ جا ام نہ ٿو اريان تہ مون کي نہ مڃيو‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھين ڄاڻو ۽ ايمان آڻيو‬ ‫‪38‬پر جيڪڏھن آ ءِ اريان ٿو‪ ،‬جيتوڻيڪ اوھين مون کي نہ مڃيو‪ ،‬پر انهن امن تي يَين اريو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ پي ءِ مون ۾ آھي ۽ آ ءِ ھن ۾ آھيان‪.‬‬ ‫لِ وري اوشش ائي‪ ،‬پر ھو انهن جي ھٿ مان ڀڄي ويو‪.‬‬ ‫‪39‬تنهنڪري ھنن کيس پڪڙڻ ء‬ ‫جاِ ڏانهن ھليو ويو‪ ،‬جتي يوحنا پهريون بپتسما ڏني ھئي ‪.‬۽ اتي رھيو‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ وري اردن دريا ءِ پار انهي ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫يحي جون جيڪي ڳالهيون ھن ماڻهو ءِ بابت ايون سي سڀ‬ ‫پر‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫ايو‬ ‫نہ‬ ‫معجزو‬ ‫او‬ ‫”يحي‬ ‫تہ‬ ‫چيائون‬ ‫اچي‬ ‫وٽس‬ ‫ئي‬ ‫‪41‬گهڻن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫سچيون ھيون‪.‬‬ ‫‪42‬اتي ايترن ئي مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬لعزر نالي ھڪڙو ماڻهو بيمار ھو‪ ،‬جيڪو بيت ⁠عنياہ ۾ رھندو ھو‪ ،‬جيڪو مريم ۽ سندس ڀيڻ مارٿا جي شهر ۾ رھندو ھو‪.‬‬ ‫( ‪2‬اھا اھا ئي مريم ھئي جنهن خداوند تي عطر مکيو ۽ پنهنجن وارن سان سندس پير اءگهيا‪ ،‬جنهن جو ڀا ءِ لعزر بيمار ھو)‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري سندس ڀينرون ھن ڏانهن مواليائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڏس‪ ،‬جنهن کي تون پيار ارين ٿو سو بيمار آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ خدا جي فرزند جو جلوو‬ ‫‪4‬جڏھن‬ ‫لِ آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن چيائين تہ ”ھي بيماري موت جي نہ آھي‪ ،‬پر خدا جي جلوي ء‬ ‫ي‬ ‫انهي ءِ سان ٿئي‪.‬‬ ‫عيسي مارٿا‪ ،‬سندس ڀيڻ ۽ لعزر سان پيار ايو‪.‬‬ ‫‪5‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫جاِ تي رھيو‪ ،‬جتي ھو رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھن ٻڌو تہ ھو بيمار آھي‪ ،‬تڏھن ھو ٻن ڏينهن تائين ساڳي ءِ ء‬ ‫پوِ ھن پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”ھلو‪ ،‬وري يهوديہ ڏانهن ھلون‪.‬‬ ‫‪7‬تنهن کان ء‬ ‫‪8‬ھن جي شاگردن کيس چيو تہ ”اي استاد !۽ تون وري اتي وڃين ٿو؟‬ ‫االِ ⁠جو ھو‬ ‫‪9‬عيسي وراڻيو تہ ”اا ڏينهن ۾ ٻارھن الڪ نہ آھن؟ جيڪڏھن او ماڻهو ڏينهن ۾ گهمندو آھي‪ ،‬ته ھو ٿڪجي نہ ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھن دنيا جي روشني ءِ کي ڏسي ٿو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مٿس روشني ءِ جو اوبہ اونهي‪.‬‬ ‫‪10‬پر جيڪڏھن او ماڻهو رات جو گهمندو آھي‪ ،‬تڏھن گمراھہ ٿو اري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ انهن کي چيائين تہ ”اسان جو دوست لعزر ننڊ ۾ آھي ‪.‬پر مان وڃان ٿو‪ ،‬ته مان کيس ننڊ مان جاڳائيان‪.‬‬ ‫‪11‬اھي ڳالهيون ھن چيو تہ ء‬ ‫‪12‬پوِ ھن جي شاگردن چيو تہ ”خداوند‪ ،‬جيڪڏھن ھو سمهندو تہ چڱو ڀلو اندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پنهنجي موت بابت ڳالهايو ھو‪ ،‬پر انهن سمجهيو تہ ھن ننڊ ۾ آرام ارڻ بابت چيو ھو‪.‬‬ ‫بہ‬ ‫‪13‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي صاف صاف چيو تہ ”لعزر مري ويو آھي‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ اوھين ايمان آڻيو ‪.‬تنهن ھوندي به اسان کي ھن ڏانهن وڃڻ‬ ‫‪15‬۽ آ ءِ اوھان جي خاطر خوش آھيان جو آ ءِ اتي نہ ھوس‪ ،‬انهي ءِ مَصد ء‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬پوِ ٿامس‪ ،‬جنهن کي ديدمس سڏين ٿا‪ ،‬پنهنجن ساٿي شاگردن کي چيو تہ ”ھلو‪ ،‬اسين بہ ھلون‪ ،‬تہ جيئن ھن سان گڏ مرون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ کيس چار ڏينهن اڳ ئي قبر ۾ پيل آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪18‬ھاڻي بيت عنياہ يروشلم جي ويجهو‪ ،‬اٽڪل پندرھن فرلنگ پري ھو‪.‬‬ ‫‪19‬ايترائي يهودي مارٿا ۽ مريم وٽ آيا‪ ،‬جيڪي کين سندن ڀا ءِ بابت تسلي ڏين‪.‬‬ ‫عيسي اچي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن وڃي ساڻس ملي‪ ،‬پر مريم اڃا گهر ۾ ئي ويٺي‪.‬‬ ‫‪20‬مارٿا جڏھن ٻڌو تہ‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون ھتي ھجي ھا تہ منهنجو ڀا ءِ نہ مري ھا‪.‬‬ ‫‪21‬پوِ مارٿا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪22‬پر مون کي خبر آھي تہ ھاڻي بہ جيڪو اجهہ تون خدا کان گهرندين‪ ،‬سو خدا توکي ڏيندو‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي کيس چيو تہ ”تنهنجو ڀا ءِ وري جيئرو ٿيندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬مارٿا وراڻيو تہ ”مون کي خبر آھي تہ ھو قيامت جي ڏينهن وري جيئرو ٿي اٿندو‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي ھن کي چيو تہ ”آ ءِ جيئرو ٿي اٿڻ ۽ زندگي آھيان‪ ،‬جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو‪ ،‬جيتوڻيڪ ھو مئل ھوندو‪ ،‬تڏھن بہ جيئرو‬ ‫ي‬ ‫ھوندو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ جيڪو بہ جيئرو آھي ۽ مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬سو اڏھن بہ نہ مرندو ‪.‬اا توھان ان ڳالهه تي يَين رکو ٿا؟‬ ‫‪27‬ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند ‪:‬مون کي يَين آھي تہ تون مسيح آھين‪ ،‬خدا جو فرزند‪ ،‬جيڪو دنيا ۾ اچڻو آھي‪.‬‬ ‫‪90‬‬

‫جان‬

‫‪28‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن ھليو ويو ۽ پنهنجي ڀيڻ مريم کي ڳجهي ءِ طرح سڏي چيائين تہ ”سائين اچي تو کي سڏي رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬اھو ٻڌندي ئي ھو ءِ جلدي اءٿي ۽ وٽس آئي‪.‬‬ ‫جاِ تي ھو جتي مارٿا ساڻس ملي ھئي‪.‬‬ ‫‪30‬اڃا‬ ‫عيسي شهر ۾ نہ آيو ھو‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫‪31‬پوِ يهودي جيڪي ھن سان گڏ گهر ۾ ھئا ۽ کيس تسلي ڏني‪ ،‬جڏھن مريم کي ڏٺائون تہ ھو تڪڙ ۾ اءٿي ۽ ٻاھر نڪتي‪ ،‬تڏھن سندس‬ ‫ء‬ ‫پٺيان آيا ۽ چيائون تہ ”ھي ءِ قبر تي وڃي اتي روئڻ لڳي‪.‬‬ ‫عيسي ھو ۽ کيس ڏٺائين تہ سندس پيرن تي اري پيس ۽ چيائينس تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن تون ھتي ھجي‬ ‫‪32‬پوِ جڏھن مريم پهتي جتي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ھا تہ منهنجو ڀا ءِ نہ مري ھا‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي روئندي ڏٺو ۽ يهودي بہ روئي رھيا ھئا‪ ،‬جيڪي ساڻس گڏ آيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو دل ۾ اڙايو ۽ پريشان ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪34‬۽ چيائين تہ ”اوھان کيس اٿي رکيو آھي؟ انهن کيس چيو ته‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬اچو ۽ ڏسو‪.‬‬ ‫‪35‬عيسي روئڻ لڳو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪36‬پوِ يهودين چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬ھن سان اهڙو پيار ھو!‬ ‫ء‬ ‫‪37‬انهن مان ان چيو تہ ”اا اھو ماڻهو‪ ،‬جنهن انڌن جون اکيون کوليون آھن‪ ،‬سو ائين نہ ٿي سگهيو آھي جو ھي ءِ ماڻهو بہ نہ مري‬ ‫وڃي؟‬ ‫عيسي وري پنهنجي دل ۾ رڙ اري قبر ڏانهن آيو ‪.‬اھو ھڪ غار ھو‪ ،‬۽ ان تي ھڪ پٿر رکيل ھو‪.‬‬ ‫‪38‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪39‬عيسي چيو تہ ”ھي پٿر ھٽايو ‪.‬مارٿا‪ ،‬جيڪو مري ويو‪ ،‬تنهن جي ڀيڻ کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھن وقت تائين ھو بدبودار آھي‪،‬‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن کي مرندي چار ڏينهن ٿيا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬عيسي وراڻيو تہ ”مون تو کي نہ چيو ھو تہ جيڪڏھن تون ايمان آڻيندين تہ خدا جو جلوو ڏسندين؟‬ ‫ي‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫عيسي پنهنجون اکيون مٿي اري چيو تہ ”بابا‪ ،‬آ ءِ تنهنجو شڪر‬ ‫‪.‬تڏھن‬ ‫ھو‬ ‫ويو‬ ‫رکيو‬ ‫مئل‬ ‫جتي‬ ‫ھٽايو‬ ‫تان‬ ‫جاِ‬ ‫کي‬ ‫پٿر‬ ‫انهن‬ ‫‪41‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫گِار آھيان جو تو مون کي ٻڌو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي ايمان آڻين‬ ‫‪42‬مون کي خبر ھئي تہ تون منهنجي ٻڌين ٿو ھميشه‪ ،‬پر انهن ماڻهن جي اري‪ ،‬جيڪي مون وٽ بيٺا آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ مون کي تو مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن ھن ائين چيو تڏھن وڏي آواز سان رڙ ايائين تہ ”لعزر‪ ،‬ٻاھر اچ‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”‬ ‫‪44‬۽ اھو جيڪو مئل ھو سو ٻاھر نڪتو‪ ،‬ھٿ ۽ پير قبرن سان جڙيل ھو ۽ سندس منهن رومال سان ڍايل ھو‬ ‫ي‬ ‫ھن کي اڏ‪ ،‬۽ اڏ‪.‬‬ ‫عيسي اري رھيا ھئا‪ ،‬تن مٿس ايمان آندو‪.‬‬ ‫جيڪي‬ ‫ئي‬ ‫گهڻا‬ ‫مان‬ ‫تن‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫وٽ‬ ‫مريم‬ ‫يهودي‬ ‫‪45‬پوِ جيڪي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي اا ايو ھو‪.‬‬ ‫‪46‬پر انهن مان اي فريسين ڏانهن ويا ۽ کين ٻڌايو تہ‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھن ماڻهو ءِ ايترائي معجزا اري‬ ‫‪47‬پوِ سردار ااھنن ۽ فريسين اائونسل کي گڏ اري چيائونس تہ ”اسان اا اريون؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫جاِ ۽ قوم ٻئي کسي ويندا‪.‬‬ ‫‪48‬جيڪڏھن اسين ھن کي ائين اايلو اڏي ڏيون‪ ،‬تہ سڀ ماڻهو مٿس ايمان آڻيندا‪ ،‬۽ رومي ايندا ۽ اسان جي ء‬ ‫‪49‬انهن مان ھڪڙي‪ ،‬جنهن جو نالو قائفا آھي‪ ،‬جيڪو انهي ءِ سال وڏو سردار ااھن ھو‪ ،‬تنهن کين چيو تہ ”اوھين اجهہ بہ نہ ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪50‬۽ نڪي اھو سمجهو ته اسان لِ اھو بهتر آھي تہ ھڪڙو ماڻهو ماڻهن لِ مري ۽ سڄي قوم برباد نہ ٿئي‪.‬‬ ‫لِ مرندو‪.‬‬ ‫‪51‬۽ اھا ڳالهہ ھن پنهنجي باري ۾ نہ ائي‪ ،‬پر انهي ءِ سال سردار ااھن ھوندي‪ ،‬اڳڪٿي ايائين تہ‬ ‫عيسي انهي ءِ قوم ء‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ ھو خدا جي ٻارن کي گڏ اري‪ ،‬جيڪي پکڙيل ھئا‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫‪52‬۽ رڳو انهي ءِ قوم ء‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫مارڻ‬ ‫کيس‬ ‫تہ‬ ‫لڳا‬ ‫ارڻ‬ ‫صلح‬ ‫گڏجي‬ ‫ھنن‬ ‫وٺي‬ ‫کان‬ ‫‪53‬پوِ انهي ءِ ڏينهن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي يهودين جي وچ ۾ وڌيڪ کليل نموني گهمندو نہ رھيو ‪.‬پر اتان رڻ جي ويجهو ھڪڙي ملڪ ڏانهن ويو‪ ،‬جنهن کي‬ ‫‪54‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫افرائيم سڏيو ويندو آھي‪ ،‬۽ اتي پنهنجي شاگردن سان گڏ رھيو‪.‬‬ ‫لِ تہ پاڻ کي‬ ‫‪55‬يهودين جي عيد فصح ويجهي ھئي ۽ ايترائي ماڻهو عيد فصح کان اڳ ملڪ مان نڪري يروشلم ڏانهن ويا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پاڪ ان‪.‬‬ ‫عيسي کي ڳولهيو ۽ ھيڪل ۾ بيٺو ھو پاڻ ۾ ڳالهائڻ لڳا تہ ”اوھان جو اا خيال آھي تہ ھو عيد تي نہ ايندو؟‬ ‫‪56‬پوِ انهن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪57‬ھاڻي سردار ااھنن ۽ فريسين ٻنهي حڪم ڏنو ھو تہ ”جيڪڏھن انهن کي خبر ھجي تہ ھو اٿي آھي‪ ،‬تہ کيس ڏيکاري‪ ،‬تہ جيئن ھو‬ ‫کيس وٺي وڃن‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫عيسي عيد فصح کان اه ڏينهن اڳ بيت ⁠عنياہ ۾ آيو‪ ،‬جتي لعزر ھو‪ ،‬جنهن کي مئلن مان جياريائين‪.‬‬ ‫‪1‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي ھنن کيس رات جي ماني ڏني ‪.‬۽ مارٿا خدمت ائي‪ ،‬پر لعزر انهن مان ھڪڙو ھو جيڪو ساڻس گڏ ميز تي ويٺو ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي پيرن تي لڳايو ۽ پنهنجن وارن سان سندس پير اءگهيائين‪ ،‬تہ گهر عطر جي‬ ‫‪3‬پوِ مريم ھڪڙو سڪو سهڻو قيمتي عطر کڻي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫خوشبو ءِ سان ڀرجي ويو‪.‬‬ ‫‪4‬تنهن تي سندس شاگردن مان ھڪڙي چيو تہ ”يهوداہ اسڪريوتي‪ ،‬شمعون جو پٽ‪ ،‬جيڪو کيس پڪڙائڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪5‬اھو عطر ٽن سْ سْ سْ سْ سڪن ۾ واڻي غريبن کي او نہ ڏنو ويو؟‬ ‫‪6‬ھن چيو تہ اھو نہ آھي تہ ھن کي غريبن جي پرواھ ھئي ‪.‬پر ااااڻ ته ھو ھڪ چور ھو‪ ،‬۽ ھن وٽ ٿلهو ھو‪ ،‬۽ جيڪو ان ۾ رکيل ھو‬ ‫سو کولي اڏيو ھو‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ”ھن کي اڏي ڏي‪ ،‬منهنجي دفن جي ڏينهن جي خلف ھن اھو رکيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪8‬االِ ⁠جو غريب سدائين توھان سان گڏ آھن ‪.‬پر مون کي ھميشه نه آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪91‬‬

‫جان‬

‫لِ آيا تہ لعزر کي بہ‬ ‫‪9‬تنهنڪري يهودين جي گهڻن ماڻهن کي خبر پئي تہ ھو اتي آھي ۽ اھي رڳو‬ ‫عيسي جي خاطر نہ آيا‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ڏسن‪ ،‬جنهن کي ھن مئلن مان جياريو ھو‪.‬‬ ‫‪10‬پر سردار ااھنن صلح پئي ائي تہ لعزر کي بہ مارين‪.‬‬ ‫عيسي تي ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو ھن جي اري ايترائي يهودي ڀڄي ويا ۽‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي يروشلم ڏانهن اچي رھيو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫جڏھن‬ ‫تن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫آيا‬ ‫تي‬ ‫عيد‬ ‫جيڪي‬ ‫ماڻهو‬ ‫ايترائي‬ ‫تي‬ ‫ڏينهن‬ ‫‪12‬ٻئي‬ ‫ي‬ ‫لِ ٻاھر نڪتي ۽ رڙ اري چيائين‪” ،‬سبڪت آھي بني اسرائيل جو بادشاھه‪ ،‬جيڪو‬ ‫‪13‬کجي ءِ جي وڻ جون ٽاريون کڻي ساڻس ملڻ ء‬ ‫خداوند جي نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬جڏھن کيس ھڪڙو جوان گدڙو مليو‪ ،‬تڏھن ان تي ويهي رھيو ‪.‬جيئن لکيل آھي‪،‬‬ ‫‪14‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪15‬ڊپ نه ار‪ ،‬صيون جي ڌي ءِ‪ ،‬ڏس‪ ،‬تنهنجو بادشاھہ اچي رھيو آھي‪ ،‬جيڪو گدي ءِ جي کودڙي تي ويهي‪.‬‬ ‫عيسي جو جلوو ظاھر ٿيو‪ ،‬تڏھن انهن کي ياد آيو تہ اھي ڳالهيون‬ ‫‪16‬اھي ڳالهيون پهريائين سندس شاگردن کي سمجهہ ۾ نہ آيو‪ ،‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ ايا ھئا‪.‬‬ ‫ھن جي باري ۾ لکيل آھن ۽ ھنن اھي ام ھن ء‬ ‫‪17‬تنهنڪري جيڪي ماڻهو ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬جڏھن ھن لعزر کي قبر مان سڏي کيس مئلن مان جيئرو ايو‪ ،‬انهن جو بيان چٽو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ ٻڌائون تہ ھن اھو معجزو ايو آھي‪.‬‬ ‫‪18‬انهي ءِ اري ماڻهو بہ ساڻس مليا‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪19‬تنهنڪري فريسي پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”اوھين سمجهو ٿا تہ ايئن نہ ٿا غالب؟ ڏس‪ ،‬دنيا ھن جي پٺيان ھلي وئي آھي‪.‬‬ ‫لِ آيا ھئا‪.‬‬ ‫‪20‬انهن مان اي يوناني بہ ھئا‪ ،‬جيڪي عيد تي پوڄا ارڻ ء‬ ‫عيسي کي‬ ‫اسين‬ ‫”سائين‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫ايائينس‬ ‫عرض‬ ‫کيس‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫رھندو‬ ‫۾‬ ‫⁠صيدا‬ ‫‪21‬تنهنڪري اھو ئي فلپس وٽ آيو‪ ،‬جيڪو گليل جي بيت‬ ‫ي‬ ‫ڏسنداسين‪.‬‬ ‫عيسي کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫فلپس‬ ‫۽‬ ‫اندرياس‬ ‫وري‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايو‬ ‫کي‬ ‫اندرياس‬ ‫اچي‬ ‫‪22‬فلپس‬ ‫ي‬ ‫‪23‬عيسي انهن کي جواب ڏنو تہ ”اھو وقت اچي پهتو آھي جو ابن ⁠آدم جو جلوو ظاھر ٿئي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪24‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اڻڪ جو اناج زمين ۾ اري مري وڃي‪ ،‬تيستائين اھو اايلو رھندو‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو مري‬ ‫وڃي تہ گهڻو ميوو آڻيندو‪.‬‬ ‫‪25‬جيڪو پنهنجي جان سان پيار اري ٿو اھو وڃائيندو ‪.‬۽ جيڪو ھن دنيا ۾ پنهنجي جان کان نفرت اري ٿو‪ ،‬اھو ان کي دائمي زندگي‬ ‫تائين رکندو‪.‬‬ ‫‪26‬جيڪڏھن او منهنجي خدمت اري‪ ،‬سو منهنجي پٺيان ھلي ‪.‬۽ جتي مان آھيان‪ ،‬اتي منهنجو نوار به ھوندو ‪:‬جيڪڏھن او ماڻهو‬ ‫منهنجي خدمت اندو‪ ،‬ته منهنجو پيِ ان جي عزت اندو‪.‬‬ ‫‪27‬ھاڻي منهنجو روح پريشان آھي ‪.‬۽ مان اا چوان؟ ابا‪ ،‬مون کي ھن الڪ کان بچاِ ‪:‬پر ھن سبب لِ آئون ھن الڪ تائين آيو‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ اتي آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنهن چيو تہ ”مون انهي ءِ کي پاڪ ايو آھي‪ ،‬۽ وري بہ‬ ‫‪28‬ابا‪ ،‬پنهنجي نالي جي واکاڻ ار‬ ‫ء‬ ‫تسبيح اندس‪.‬‬ ‫‪29‬تنهنڪري جيڪي ماڻهو اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن ٻڌو تہ اھو گجگوڙ ٿيو‪ ،‬ٻين چيو تہ ”ھن سان ملئڪ ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫‪30‬عيسي وراڻيو تہ ”ھي آواز منهنجي اري نہ‪ ،‬پر اوھان جي خاطر آيو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪31‬ھاڻي ھن دنيا جو فيصلو آھي ‪:‬ھاڻي ھن دنيا جي امير کي اڍيو ويندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ مان‪ ،‬جيڪڏھن مون کي زمين مان مٿي کنيو ويندو‪ ،‬سڀني ماڻهن کي مون ڏانهن اڪيندس‪.‬‬ ‫‪33‬اھو ھن چيو‪ ،‬اھو اشارو اري ٿو ته کيس اهڙي موت مرڻو آھي‪.‬‬ ‫پوِ تون ايئن ٿو چوين تہ ابن ⁠آدم کي ضرور مٿي ايو‬ ‫‪34‬ماڻهن وراڻيو تہ ”اسان شريعت مان ٻڌو آھي تہ مسيح ھميشہ رھندو‪ ،‬ء‬ ‫ويندو؟ ھي ابن آدم اير آھي؟‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”اڃا ٿوري دير اوھان وٽ روشني آھي ‪.‬ھلندا رھو جيستائين اوھان وٽ روشني آھي‪ ،‬متان اونداھي‬ ‫‪35‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو جيڪو اونداھي ءِ ۾ ھلندو آھي تنهن کي خبر ناھي ته ھو ايڏانهن ويندو‪.‬‬ ‫اوھان تي اچي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اوھين روشني ءِ جا ٻار ٿيو ‪.‬اھي ڳالهيون يسوع چيو ۽ ھليو ويو‬ ‫‪36‬جيستائين اوھان وٽ روشني آھي‪ ،‬روشني تي ايمان آڻيو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫۽ پاڻ کي انهن کان لڪايو‪.‬‬ ‫‪37‬پر جيتوڻيڪ ھن انهن جي اڳيان ايترائي معجزا ايا ھئا‪ ،‬پر انهن مٿس ايمان نہ آندو‪.‬‬ ‫لِ تہ يسعياہ نبي ءِ جو اھو قول پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو ھن چيو ھو تہ ”اي خداوند‪ ،‬انهن اسان جي خبر کي مڃيو؟ ۽ رب جو ھٿ‬ ‫‪38‬انهي ءِ ء‬ ‫انهن تي نازل ٿيو آھي؟‬ ‫‪39‬تنهنڪري اھي ايمان نہ آڻي سگهيا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ يسعياہ وري چيو تہ‬ ‫‪40‬ھن انهن جون اکيون انڌيون اري اڏيون آھن‪ ،‬۽ سندن دل سخت اري اڏي آھي ‪.‬ته اھي پنهنجين اکين سان نه ڏسن‪ ،‬۽ نڪي‬ ‫پنهنجي دل سان سمجهن‪ ،‬۽ تبديل ٿي وڃن‪ ،‬۽ مان انهن کي شفا ڏيان‪.‬‬ ‫‪41‬اھي ڳالهيون يسعياہ چيو‪ ،‬جڏھن ھن سندس جلوو ڏٺو ۽ سندس بابت ڳالهايو‪.‬‬ ‫‪42‬پر سردارن مان گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو ‪.‬پر فريسين جي اري ھن کي اقرار نہ ايو‪ ،‬متان ھو عبادت ⁠خاني مان اڍي اڏين‪.‬‬ ‫‪43‬االِ ⁠جو انهن کي خدا جي واکاڻ کان وڌيڪ ماڻهن جي ساراھہ پسند ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪44‬عيسي رڙ اري چيو تہ ”جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو سو مون تي نہ‪ ،‬پر انهي ءِ تي ايمان آڻي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪45‬۽ جيڪو مون کي ڏسي ٿو سو انهي ءِ کي ڏسي ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ جيڪو بہ مون تي ايمان آڻي سو اوندھہ ۾ نہ رھي‪.‬‬ ‫لِ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪46‬آ ءِ دنيا ۾ روشني ءِ ء‬ ‫‪47‬۽ جيڪڏھن او ماڻهو منهنجون ڳالهيون ٻڌي ۽ ايمان نہ آڻي‪ ،‬تنهن کي آ ءِ سزا نہ ڏيندس‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ دنيا کي انصاف ارڻ ء‬ ‫ء‬ ‫نہ‪ ،‬پر دنيا کي بچائڻ آيو آھيان‪.‬‬ ‫‪92‬‬

‫جان‬

‫‪48‬جيڪو مون کي رد اري ٿو ۽ منهنجون ڳالهيون قبول نہ ٿو اري‪ ،‬تنهن وٽ ھڪڙو آھي جيڪو مٿس فيصلو اري ٿو ‪:‬جيڪو لفظ‬ ‫مون چيو آھي‪ ،‬اھو ئي آخري ڏينهن ۾ سندس انصاف اندو‪.‬‬ ‫‪49‬االِ ⁠جو مون پنهنجي باري ۾ نہ چيو آھي ‪.‬پر پي ءِ جنهن مون کي مواليو آھي‪ ،‬تنهن مون کي حڪم ڏنو آھي تہ مون کي اا چوڻ‬ ‫ء‬ ‫گهرجي ۽ اا چوڻ گهرجي‪.‬‬ ‫‪50‬۽ مون کي خبر آھي ته سندس حڪم ھميشه جي زندگي آھي ‪:‬تنهنڪري جيڪي اجهہ آ ءِ چوان ٿو‪ ،‬جهڙي ءِ طرح پي ءِ مون کي چيو‬ ‫آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ چوان ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫عيسي ڄاتو تہ سندس اھو وقت اچي ويو آھي جو ھو ھن دنيا مان نڪري پي ءِ ڏانهن ھليو‪ ،‬۽‬ ‫‪1‬ھاڻي عيد فصح کان پهريائين‪ ،‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پنهنجن ماڻهن سان جيڪي دنيا ۾ آھن‪ ،‬تن سان آخري دم تائين پيار اندو رھيو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ رات جي ماني ختم ٿيڻ تي‪ ،‬شيطان ھاڻي شمعون جي پٽ يهوداہ اسڪريوتي جي دل ۾ داخل ايو آھي‪ ،‬کيس دغا ڏيڻ لِ‪.‬‬ ‫‪3‬عيسي کي خبر پئي تہ پي ءِ سڀ شيون ھن جي ھٿ ۾ ڏنيون آھن ۽ ھو خدا وٽان آيو آھي ۽ خدا ڏانهن ويو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ھو رات جي ماني ءِ مان اٿيو ۽ پنهنجا اپڙا لھي اڏيائين ‪.‬۽ ھڪ توليه ورتو‪ ،‬۽ پنهنجو پاڻ کي ڍاي اڏيو‪.‬‬ ‫پوِ ھو پاڻي ءِ کي ٿان ءِ ۾ وجهي شاگردن جا پير ڌوڻ لڳو ۽ انهي ءِ توليہ سان انهن کي اءگهڻ لڳو‪ ،‬جنهن سان پاڻ کي ڍايو ويو‬ ‫‪5‬ان کان ء‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ ھو شمعون پطرس وٽ آيو ۽ پطرس کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون منهنجا پير ڌوئي ٿو اا؟‬ ‫ء‬ ‫پوِ خبر پوندي‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ اا ٿو اريان‪ ،‬تنهن کي ھاڻي خبر نہ آھي ‪.‬پر توکي ء‬ ‫ي‬ ‫ڌوِ‬ ‫‪.‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ تو کي نہ ڌويان‪ ،‬تہ مون سان تنهنجو او بہ حصو‬ ‫‪8‬پطرس وراڻيو تہ ”تون اڏھن منهنجا پير نہ ء‬ ‫ي‬ ‫نہ آھي‪.‬‬ ‫‪9‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند!‬ ‫‪10‬عيسي وراڻيو تہ ”جنهن کي ڌوئي ٿو تنهن کي رڳو پير ڌوڻ جي ضرورت نہ آھي‪ ،‬پر سڀ اجهہ صاف آھي ۽ اوھين صاف آھيو پر‬ ‫ي‬ ‫سڀ نہ‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو ھن کي خبر ھئي تہ اير کيس دغا ڏئي ‪.‬تنهنڪري ھن چيو تہ ”اوھين سڀ صاف نہ آھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ جڏھن ھو انهن جا پير ڌوئي ۽ پنهنجا اپڙا لھي وري بيهي ويو‪ ،‬تڏھن ھن انهن کي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ‬ ‫کان‬ ‫‪12‬تنهن‬ ‫ء‬ ‫مون اوھان سان اا ايو آھي؟‬ ‫‪13‬اوھين مون کي آقا ۽ پالڻهار سڏيندا آھيو‪ ،‬۽ اوھين چئو ٿا ‪.‬او ته مان آھيان‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ جيڪڏھن مون‪ ،‬تنهنجو پالڻهار ۽ پالڻهار‪ ،‬تنهنجا پير ڌوئي اڏيا آھن ‪.‬توھان کي پڻ ھڪ ٻئي جا پير ڌوئڻ گهرجن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ھڪڙو مثال ڏنو آھي‪ ،‬تہ جيئن مون اوھان سان ايو‪ ،‬تيئن اوھين بہ اريو‪.‬‬ ‫‪15‬االِ ⁠جو مون اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ نوار پنهنجي مالڪ کان وڏو نہ آھي ‪.‬نڪي اھو جيڪو مواليو ويو آھي انهي ءِ کان وڏو آھي جنهن‬ ‫کيس مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪17‬جيڪڏھن اوھين اھي ڳالهيون ڄاڻو ٿا‪ ،‬جيڪڏھن اوھين انهن تي عمل اريو ٿا‪ ،‬توھان خوش آھيو‪.‬‬ ‫لِ تہ لکيل آھي تہ ”جيڪو مون سان‬ ‫‪18‬آ ءِ اوھان سڀني جي باري ۾ نہ ٿو ڳالهايان ‪:‬آ ءِ ڄاڻان ٿو جنهن کي مون چونڊيو آھي‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ماني کائي ٿو‪ ،‬تنهن مون تي پنهنجا پير مٿي کنيا آھن‪.‬‬ ‫‪19‬ھاڻي آ ءِ اوھان کي انهي ءِ جي اچڻ کان اڳي ٻڌايان ٿو تہ جڏھن اھو ٿئي‪ ،‬تڏھن اوھين ايمان آڻيو تہ اھو آ ءِ آھيان‪.‬‬ ‫‪20‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جنهن کي آ ءِ مواليان ٿو‪ ،‬سو مون کي قبول ٿو اري ‪.‬۽ جيڪو مون کي قبول اري ٿو سو انهي ءِ کي‬ ‫قبول اري ٿو جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫عيسي ائين چيو تڏھن ھو دل ۾ پريشان ٿي ويو ۽ شاھدي ڏيندي چيائين تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو‬ ‫‪21‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ شاگرد ھڪٻئي ڏانهن نهارڻ لڳا ۽ شڪ ارڻ لڳا تہ ھو انهن بابت ڳالهائي رھيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو پيار ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي سيني تي ٽيڪ ڏئي رھيو ھو‪ ،‬جنهن سان‬ ‫‪23‬ھاڻي سندس شاگردن مان ھڪڙو‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪24‬تنهنڪري شمعون پطرس ھن ڏانهن اشارو اري پڇي تہ اھو اير آھي جنهن بابت ھن ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫عيسي جي سيني تي ليٽي کيس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي؟‬ ‫‪25‬پوِ ھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫“عيسي وراڻيو تہ ”اھو اھو آھي‪ ،‬جنهن کي ڀاڄي ٻوٽي اڏيندس ‪.‬۽ جڏھن اھو ٻوٽو ٻوڙي اڏيو‪ ،‬تڏھن شمعون جي پٽ يهوداہ‬ ‫‪26‬‬ ‫ي‬ ‫اسڪريوتي کي ڏنو‪.‬‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”جيڪو تون ارين ٿو سو جلدي ار‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ شيطان ھن ۾ گهڙيو ‪.‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬ھاڻي دسترخوان تي ويٺل انهن بہ ماڻهو ءِ کي خبر نہ ھئي تہ ھن اهڙي ارادي سان ھن سان ڳالهايو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬انهن مان ان جو خيال ھو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ يهوداہ وٽ اھو ٿلهو آھي‪ ،‬جو‬ ‫لِ‬ ‫عيسي کيس چيو ھو تہ ”جيڪي شيون اسان کي عيد ء‬ ‫ي‬ ‫گهرجن‪ ،‬سي خريد اريو ‪.‬يا‪ ،‬ھو غريبن کي اجهه ڏئي‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ ھو ڀاڄي کڻي ھڪدم ٻاھر نڪري ويو ۽ رات ٿي چڪي ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي چيو تہ ”ھاڻي ابن ⁠آدم جو جلوو ظاھر ٿيو آھي ۽ خدا جو جلوو مٿس آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫نڪتو‬ ‫ٻاھر‬ ‫ھو‬ ‫جڏھن‬ ‫‪31‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪32‬جيڪڏھن خدا جو جلوو مٿس آھي‪ ،‬تہ خدا بہ کيس پاڻ ۾ جلوو ڏيندو ۽ سندس جلوي ظاھر اندو‪.‬‬ ‫‪33‬ننڍڙا ٻار‪ ،‬اڃا ٿوري دير آ ءِ اوھان سان گڏ آھيان ‪.‬اوھين مون کي ڳوليندا‪ ،‬۽ جيئن مون يهودين کي چيو ھو‪ ،‬جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين‬ ‫اچي نه سگهندا ‪.‬تنهنڪري ھاڻي مان توھان کي چوان ٿو‪.‬‬ ‫‪93‬‬

‫جان‬

‫‪34‬آ ءِ اوھان کي ھڪڙو نئون حڪم ڏيان ٿو‪ ،‬تہ اوھين ھڪٻئي سان پيار اريو ‪.‬جيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي‪ ،‬تيئن اوھين بہ‬ ‫ھڪ ٻئي سان پيار اريو‪.‬‬ ‫‪35‬انهي ءِ سان سڀ ماڻهو ڄاڻندا تہ اوھين منهنجا شاگرد آھيو‪ ،‬جيڪڏھن اوھان ۾ ھڪٻئي سان پيار آھي‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬تون ھاڻي منهنجي پٺيان نہ‬ ‫‪36‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين؟‬ ‫ي‬ ‫پوِ به تون منهنجي پٺيان ھلندين‪.‬‬ ‫ايندين ‪.‬پر ء‬ ‫‪37‬پطرس وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھاڻي آ ءِ تنهنجي پٺيان او نہ ٿو اچي سگهان؟ مان تنهنجي خاطر پنهنجي جان قربان اندس‪.‬‬ ‫‪38‬عيسي کيس وراڻيو تہ ”اا تون منهنجي خاطر پنهنجي جان ڏيندين؟ سچ پچ‪ ،‬مان توکي چوان ٿو‪ ،‬اڪڙ بانگ نه ڏيندو‪ ،‬جيستائين تون‬ ‫ي‬ ‫مون کي ٽي ڀيرا انڪار نه ارين‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫‪1‬پنهنجي دل کي پريشان نہ اريو‪ ،‬اوھين خدا تي ايمان آڻيو‪ ،‬مون تي پڻ ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫جاِ تيار ارڻ‬ ‫لِ ء‬ ‫‪2‬منهنجي پي ءِ جي گهر ۾ ايتريون ئي ماڙيون آھن‪ ،‬جيڪڏھن ائين نہ ھجي ھا تہ آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ھا ‪.‬مان تنهنجي ء‬ ‫وڃان ٿو‪.‬‬ ‫لِ جڳه تيار اندس‪ ،‬آ ءِ وري ايندس ۽ اوھان کي پاڻ وٽ قبول اندس ‪.‬ته جيئن جتي مان آھيان‪ ،‬اتي‬ ‫‪3‬۽ جيڪڏھن آ ءِ وڃان ۽ توھان ء‬ ‫توھان پڻ ھوندا‪.‬‬ ‫‪4‬۽ جتي آ ءِ وڃان ٿو‪ ،‬اوھين ڄاڻو ٿا‪ ،‬۽ ايئن ٿا ڄاڻو‪.‬‬ ‫‪5‬توما چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي خبر نہ آھي تہ تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين ‪.‬۽ اسان ايئن ڄاڻون ٿا رستو؟‬ ‫سواِ اوبہ پي ءِ وٽ نہ ٿو اچي‪.‬‬ ‫‪6‬عيسي وراڻيو تہ ”رستو‪ ،‬سچائي ۽ زندگي آ ءِ آھيان‪ ،‬مون کان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪7‬جيڪڏھن توھان مون کي سڃاڻو ھا‪ ،‬توھان کي منهنجي پي ءِ کي بہ سڃاڻڻ گهرجي ھا‪ ،‬۽ ھاڻي کان وٺي توھان ھن کي سڃاڻو ۽ ڏٺو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫لِ اافي آھي‪.‬‬ ‫‪8‬فلپس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي پي ءِ ڏيکار ۽ اھو ئي اسان ء‬ ‫پوِ بہ تو مون کي نہ سڃاتو آھي اا؟ جنهن مون کي ڏٺو آھي تنهن‬ ‫‪9‬عيسي وراڻيو تہ ”اي فلپس‪ ،‬آ ءِ توسان گهڻو وقت رھيو آھيان‪ ،‬پر ء‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوِ تون ايئن ٿو چوين ته اسان کي پي ءِ ڏيکار؟‬ ‫پي ءِ کي ڏٺو آھي ء‬ ‫‪10‬اا تو کي يَين اونهي تہ آ ءِ پي ءِ ۾ آھيان ۽ پي ءِ مون ۾؟ اھي ڳالهيون جيڪي آ ءِ اوھان سان ٻڌايان ٿو‪ ،‬اھي آ ءِ پنهنجي طرفان نہ ٿو‬ ‫ٻڌايان‪ ،‬پر اھو پي ءِ جيڪو مون ۾ رھي ٿو‪ ،‬اھو ئي ام اري ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬مون تي ايمان آڻيو تہ آ ءِ پي ءِ ۾ آھيان ۽ پي ءِ مون ۾‪ ،‬يا وري امن جي اري مون تي ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪12‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬سو بہ اھي ام اندو‪ ،‬جيڪي آ ءِ اريان ٿو ‪.‬۽ اھو انهن کان وڏو ام‬ ‫اندو ‪.‬ااااڻ ته مان پنهنجي پي ءِ وٽ وڃان ٿو‪.‬‬ ‫لِ تہ پي ءِ جو جلوو فرزند ۾ ٿئي‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيڪي اجهہ اوھين منهنجي نالي تي گهرندا‪ ،‬سو آ ءِ اندس‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪14‬جيڪڏھن اوھين منهنجي نالي تي اجهہ گهرندؤ تہ آ ءِ اھو اندس‪.‬‬ ‫‪15‬جيڪڏھن اوھين مون سان پيار اريو ٿا‪ ،‬منهنجي حڪمن تي عمل اريو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ آ ءِ پي ءِ کي دعا اندس‪ ،‬۽ ھو اوھان کي ھڪڙو ٻيو مددگار ڏيندو‪ ،‬تہ جيئن ھو اوھان سان ھميشہ رھي‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اھو نہ کيس ڏسي ٿو‪ ،‬نڪي کيس سڃاڻي ٿو‪ ،‬پر اوھين کيس‬ ‫‪17‬حتي سچ جو روح ‪.‬جنهن کي دنيا قبول نٿي اري سگهي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ھو اوھان سان گڏ رھندو‪ ،‬۽ اوھان ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫ڄاڻو ٿا‬ ‫ء‬ ‫‪18‬آ ءِ توکي بي آرام نه اڏيندس ‪:‬آ ءِ تو وٽ ايندس‪.‬‬ ‫‪19‬اڃا ٿوري دير‪ ،‬۽ دنيا مون کي وڌيڪ نه ڏسندي ‪.‬پر اوھين مون کي ڏسو ٿا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ آ ءِ جيئرو آھيان‪ ،‬اوھين بہ جيئرا رھندؤ‪.‬‬ ‫‪20‬انهي ءِ ڏينهن اوھان کي خبر پوندي تہ آ ءِ پنهنجي پي ءِ ۾ آھيان ۽ اوھين مون ۾ آھيون ۽ آ ءِ اوھان ۾ آھيان‪.‬‬ ‫‪21‬جنهن وٽ منهنجا حڪم آھن‪ ،‬۽ انهن تي عمل اري ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو مون سان پيار اري ٿو‪ ،‬۽ جيڪو مون سان پيار اري‬ ‫ٿو‪ ،‬اھو منهنجي پيِ سان پيار ايو ويندو‪ ،‬۽ مان ان سان پيار اندس ۽ پاڻ کي مٿس ظاھر اندس‪.‬‬ ‫‪22‬يهوداہ وراڻيو تہ ”اسڪريوٽي نہ‪ ،‬اي خداوند‪ ،‬تون ايئن ٿو ظاھر ارين اسان ڏانهن‪ ،‬پر دنيا ڏانهن نہ؟‬ ‫‪23‬عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن او ماڻهو مون سان پيار اندو‪ ،‬سو منهنجي ڳالهين تي عمل اندو‪ ،‬۽ منهنجو پي ءِ ان سان پيار اندو‬ ‫ي‬ ‫۽ اسين وٽس اينداسين ۽ ساڻس گڏ رھنداسين‪.‬‬ ‫‪24‬جيڪو مون سان پيار نہ ٿو اري‪ ،‬سو منهنجي ڳالهہ تي نہ ٿو رھي ۽ جيڪو الم اوھين ٻڌو سو منهنجو نہ‪ ،‬پر پي ءِ جو آھي جنهن‬ ‫مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪25‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬اڃا تائين اوھان وٽ موجود آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پر اھو تسلي ڏيڻ وارو‪ ،‬جيڪو پاڪ روح آھي‪ ،‬جنهن کي پي ءِ منهنجي نالي تي مواليندو‪ ،‬سو اوھان کي سڀ شيون سيکاريندو ۽‬ ‫جيڪي مون اوھان کي چيو آھي‪ ،‬سو سڀ شيون اوھان کي ياد ڏياريندو‪.‬‬ ‫‪27‬مان توھان سان گڏ اڏيان ٿو‪ ،‬پنهنجو امن آِ توھان کي ڏيان ٿو ‪:‬نه جيئن دنيا ڏئي ٿي‪ ،‬مان توھان کي ڏيان ٿو ‪.‬تنهنجي دل کي پريشان‬ ‫نه ٿيڻ ڏيو‪ ،‬نه ئي ڊڄڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬اوھان ٻڌو آھي تہ ايئن مون توھان کي چيو آھي تہ آ ءِ ھليو وڃان ٿو ۽ وري اوھان وٽ اچان ٿو ‪.‬جيڪڏھن توھان مون سان پيار‬ ‫اريو ھا‪ ،‬توھان خوش ٿيندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ مون چيو آھي‪ ،‬مان پيِ ڏانهن وڃان ٿو‪ ،‬االِ ⁠جو منهنجو پيِ مون کان وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ھاڻي مون اوھان کي اھو ٻڌايو آھي ته اھو ٿيڻ کان اڳ‪ ،‬جڏھن اھو ٿئي‪ ،‬توھان ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن دنيا جو امير اچي رھيو آھي ۽ مون ۾ اجهہ بہ نہ آھي‪.‬‬ ‫پوِ توسان گهڻو ڳالهائي نہ سگهندس‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬آ ءِ ھن کان ء‬ ‫‪94‬‬

‫جان‬

‫لِ تہ دنيا کي خبر پوي تہ آ ءِ پي ءِ سان پيار اريان ٿو ‪.‬۽ جيئن پي ءِ مون کي حڪم ڏنو‪ ،‬تيئن آ ءِ اريان ٿو ‪.‬اٿو‪ ،‬اچو ته‬ ‫‪31‬پر انهي ءِ ء‬ ‫ھتان ھلون‪.‬‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫‪1‬آ ءِ ڊاک جي سچي ول آھيان ۽ منهنجو پي ءِ باغبان آھي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪2‬مون ۾ ھر شاخ جيڪا ميوو نٿي ڏئي‪ ،‬تنهن کي ھو اڍي ٿو اڏي ۽ ھر شاخ جيڪا ميوو ڏئي ٿي‪ ،‬تنهن کي صاف اري ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ وڌيڪ ميوو ڏئي‪.‬‬ ‫‪3‬ھاڻي اوھين انهي ءِ ڳالهہ جي وسيلي پاڪ آھيو‪ ،‬جيڪو مون اوھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫سواِ توھان‬ ‫‪4‬مون ۾ رھو ۽ آ ءِ اوھان ۾ ‪.‬جيئن شاخ پاڻ کي ميوو نه ڏئي سگهي‪ ،‬سواِ ان جي انگورن ۾ رھي ‪.‬وڌيڪ نه ٿا اري سگهو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي مون ۾ رھي‪.‬‬ ‫سواِ‬ ‫االِ ⁠جو مون کان‬ ‫‪5‬آ ءِ ڊاک آھيان‪ ،‬اوھين ٽاريون آھيو ‪:‬جيڪو مون ۾ رھي ٿو ۽ آ ءِ انهي ءِ ۾ آھيان‪ ،‬اھو ئي گهڻو ميوو ڏئي ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اوھين اجه بہ نہ ٿا اري سگهو‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪڏھن او ماڻهو مون ۾ نہ رھندو‪ ،‬تہ ھو ٽاري وانگر االيو ويندو ۽ سڪي ويندو ‪.‬۽ ماڻهو انهن کي گڏ ان ٿا‪ ،‬۽ انهن کي باھ ۾‬ ‫االئي‪ ،‬۽ اھي سڙي ويا‪.‬‬ ‫‪7‬جيڪڏھن اوھين مون ۾ رھندا ۽ منهنجا لفظ اوھان ۾ رھندا‪ ،‬تڏھن اوھين جيڪي گهرندا سو گهرندا‪ ،‬۽ اھو اوھان سان ايو ويندو‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھين گهڻو ميوو ڏيو ‪.‬تنهنڪري اوھين منهنجا شاگرد ٿيندؤ‪.‬‬ ‫‪8‬ھن ۾ منهنجي پي ءِ جي واکاڻ آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪9‬جيئن پي ءِ مون سان پيار ايو آھي‪ ،‬تيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي ‪:‬منهنجي پيار ۾ جاري رھو‪.‬‬ ‫‪10‬جيڪڏھن اوھين منهنجي حڪمن تي عمل اندا‪ ،‬توھان منهنجي پيار ۾ رھندا ‪.‬جيئن مون پنهنجي پي ءِ جي حڪمن تي عمل ايو آھي‬ ‫۽ سندس پيار ۾ رھيو آھيان‪.‬‬ ‫لِ تہ منهنجي خوشي اوھان ۾ قائم رھي ۽ اوھان جي خوشي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪11‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪12‬اھو منهنجو حڪم آھي تہ اوھين ھڪٻئي سان پيار اريو‪ ،‬جيئن مون اوھان سان پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫لِ قربان اري‪.‬‬ ‫‪13‬انهي ءِ کان وڏي محبت انهن ماڻهو ءِ کي ناھي‪ ،‬جو ماڻهو پنهنجي جان پنهنجي دوستن ء‬ ‫‪14‬اوھين منهنجا دوست آھيو‪ ،‬جيڪڏھن اوھين اندا آھيو جيڪي آ ءِ اوھان کي حڪم ڏيان ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬تنهنڪري آ ءِ اوھان کي نوار نہ سڏيان ‪.‬ااااڻ ته نوار کي خبر ناھي ته سندس مالڪ اا اري ٿو‪ ،‬پر مون توھان کي دوست‬ ‫لِ مون اوھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫سڏيو آھي ‪.‬جيڪي اجهہ مون پنهنجي پي ءِ کان ٻڌو آھي تنهن ء‬ ‫‪16‬اوھان مون کي نہ چونڊيو آھي‪ ،‬پر مون اوھان کي چونڊيو آھي ۽ اوھان کي حڪم ڏنو آھي تہ اوھين وڃو ۽ ميوو آڻيو ۽ اوھان جو‬ ‫ميوو باقي رھي‪ ،‬تہ جيئن اوھين منهنجي نالي تي پي ءِ کان جيڪي گهرندا سو اھو اوھان کي ڏيندو‪. .‬‬ ‫‪17‬انهن ڳالهين جو آ ءِ اوھان کي حڪم ٿو ڏيان تہ ھڪٻئي سان پيار اريو‪.‬‬ ‫‪18‬جيڪڏھن دنيا اوھان کان نفرت اري ٿي‪ ،‬تہ اوھين ڄاڻو ٿا تہ ھن مون کان نفرت ائي ھئي ان کان اڳ جو ھن اوھان کان نفرت‬ ‫ائي‪.‬‬ ‫‪19‬جيڪڏھن اوھين دنيا جا ھجو تہ دنيا پنهنجو پاڻ سان پيار اري ھا‪ ،‬پر ااااڻ ⁠تہ اوھين دنيا جا نہ آھيو‪ ،‬پر مون اوھان کي دنيا مان‬ ‫چونڊيو آھي‪ ،‬تنهنڪري دنيا اوھان کان نفرت اري ٿي‪.‬‬ ‫‪20‬اھو لفظ ياد رکو جيڪو مون اوھان کي چيو آھي‪ ،‬نوار پنهنجي مالڪ کان وڏو نہ آھي ‪.‬جيڪڏھن انهن مون کي ستايو آھي‪ ،‬تہ اھي‬ ‫اوھان کي بہ ستائيندا ‪.‬جيڪڏھن انهن منهنجي ڳالهہ تي عمل ايو آھي تہ اھي توھان جي ڳالهہ بہ اندا‪.‬‬ ‫‪21‬پر اھي سڀ شيون منهنجي نالي جي اري اوھان سان اندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اھي انهي ءِ کي نہ ٿا سڃاڻن جنهن مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ اوبہ ڍڪ اونهي‪.‬‬ ‫‪22‬جيڪڏھن آ ءِ نہ اچيس ۽ انهن سان ڳالهايان ھا‪ ،‬تہ انهن کي گناھہ نہ ٿئي ھا‪ ،‬پر ھاڻي انهن وٽ پنهنجن گناھن ء‬ ‫‪23‬جيڪو مون کان نفرت اري ٿو سو منهنجي پي ءِ کان بہ نفرت اري ٿو‪.‬‬ ‫‪24‬جيڪڏھن آ ءِ انهن مان اھي ام نہ اريان ھا‪ ،‬جيڪي انهن ٻئي ماڻهو ءِ نه ايا آھن‪ ،‬تہ انهن کي گناھہ نہ ٿئي ھا‪ ،‬پر ھاڻي انهن‬ ‫ٻنهي ڏٺو آھي ۽ مون کان ۽ منهنجي پي ءِ کان نفرت ائي آھي‪.‬‬ ‫لِ ٿيو تہ اھو الم پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو سندن شريعت ۾ لکيل آھي‪” ،‬ھنن مون کان بي سبب نفرت ائي‪.‬‬ ‫‪25‬پر اھو انهي ءِ ء‬ ‫‪26‬پر جڏھن اھو مددگار ايندو‪ ،‬جنهن کي آ ءِ اوھان ڏانهن پي ءِ وٽان مواليندس‪ ،‬يعني سچ جو روح‪ ،‬جيڪو پي ءِ وٽان ٿو اچي‪ ،‬سو ھو‬ ‫منهنجي شاھدي ڏيندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوھين شروع کان وٺي مون سان گڏ آھيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ اوھين بہ شاھدي ڏيندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫لِ تہ اوھين ناراض نہ ٿيو‪.‬‬ ‫‪1‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫‪2‬اھي اوھان کي عبادت ⁠خانن مان اڍي اڏيندا‪ ،‬ھاڻي اھو وقت اچي ٿو‪ ،‬جو جيڪو اوھان کي ماريندو سو سمجهندو تہ ھو خدا جي‬ ‫خدمت اري رھيو آھي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ اھي اھي شيون اوھان سان اندا‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ انهن نہ پيِ کي سڃاتو آھي ۽ نڪي مون کي‪.‬‬ ‫لِ تہ جڏھن اھو وقت اچي‪ ،‬تڏھن اوھان کي ياد پوي تہ انهن بابت مون اوھان کي‬ ‫‪4‬پر اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ٻڌايو ھو ‪.‬۽ اھي ڳالهيون مون اوھان کي شروع ۾ نہ چيو‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ آ ءِ اوھان سان گڏ ھوس‪.‬‬ ‫‪5‬پر ھاڻي آ ءِ انهي ءِ ڏانهن وڃان ٿو جنهن مون کي مواليو آھي ‪.‬۽ توھان مان او به مون کان نه پڇي‪ ،‬تون ايڏانهن وڃي رھيو آھين؟‬ ‫‪95‬‬

‫جان‬

‫‪6‬پر ااااڻ ⁠تہ مون اھي ڳالهيون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬تنهنڪري توھان جي دل ڏک ڀريو آھي‪.‬‬ ‫لِ ڀلو آھي جو مان ھليو وڃان‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ جيڪڏھن آ ءِ نہ وڃان‪ ،‬تہ اوبہ مددگار اوھان‬ ‫‪7‬پر آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان ‪.‬اھو اوھان ء‬ ‫وٽ نہ ايندو ‪.‬پر جيڪڏھن آ ءِ ھليو وڃان تہ کيس اوھان ڏانهن مواليندس‪.‬‬ ‫‪8‬۽ جڏھن ھو ايندو‪ ،‬تڏھن ھو دنيا کي گناھہ‪ ،‬سچائي ۽ انصاف جي ملمت اندو‪:‬‬ ‫‪9‬گناھہ جي اري‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ اھي مون تي ايمان نہ ٿا آڻين‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پنهنجي پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو ۽ اوھين مون کي وڌيڪ نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫‪10‬سچائي ءِ جو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬فيصلي جي باري ۾‪ ،‬االِ ⁠جو ھن دنيا جي شهزادي کي انصاف ايو ويندو آھي‪.‬‬ ‫‪12‬مون کي اڃا اوھان کي ايتريون ئي ڳالهيون چوڻيون آھن‪ ،‬پر ھاڻي اوھين برداشت اري نہ سگهندا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو پنهنجي باري ۾ نہ‬ ‫‪13‬پر جڏھن ھو‪ ،‬سچ جو روح‪ ،‬ايندو‪ ،‬تڏھن ھو توھان کي سڄي سچائي ءِ ڏانهن ھدايت اندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڳالهائيندو ‪.‬پر ھو جيڪو اجهه ٻڌندو‪ ،‬سو ئي ڳالهائيندو ‪:‬۽ ھو توھان کي ايندڙ شيون ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھو مون مان حاصل اندو‪ ،‬۽ اھو اوھان کي ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫‪14‬ھو منهنجي واکاڻ اندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬سڀ شيون جيڪي پي ءِ وٽ آھن‪ ،‬منهنجو آھي‪ ،‬تنهنڪري مون چيو آھي‪ ،‬ته ھو مون مان وٺندو ۽ اوھان کي ڏيکاريندو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي نہ ڏسندا‪ ،‬۽ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫‪16‬ٿوري دير کان ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي نہ‬ ‫کان‬ ‫دير‬ ‫تہ‬ ‫ٿو‬ ‫چوي‬ ‫کي‬ ‫اسان‬ ‫ھو‬ ‫جو‬ ‫آھي‬ ‫اا‬ ‫”ھي‬ ‫تہ‬ ‫لڳا‬ ‫چوڻ‬ ‫۾‬ ‫پاڻ‬ ‫اي‬ ‫مان‬ ‫شاگردن‬ ‫‪17‬پوِ ھن جي‬ ‫ِ‬ ‫”ٿوري‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا‪ ،‬۽ انهي ءِ اري جو آ ءِ ھليو ويندس ‪.‬پي ءِ؟‬ ‫ڏسندا‪ ،‬۽ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫‪18‬تنهنڪري چيائون تہ ”ھي ءِ اا آھي جيڪو ھو چوي ٿو‪ ،‬ٿوري دير؟ اسان نٿا ٻڌائي سگهون ته ھو اا ٿو چوي‪.‬‬ ‫‪19‬ھاڻي‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي ڄاتو تہ اھي کانئس پڇڻ گهرن ٿا‪ ،‬تنهنڪري کين چيائين تہ ”اا اوھين پاڻ ۾ پڇا ٿا اريو تہ مون چيو تہ ”ٿوري دير ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ اوھين مون کي ڏسندا؟ ؟‬ ‫پوِ وري ٿوري دير کان ء‬ ‫اوھين مون کي نہ ڏسندا‪ ،‬ء‬ ‫‪20‬آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين روئندا ۽ ماتم اندا‪ ،‬پر دنيا خوش ٿيندي‪ ،‬۽ اوھين غمگين ھوندؤ‪ ،‬پر اوھان جو غم خوشي ءِ ۾‬ ‫بدلجي ويندو‪.‬‬ ‫‪21‬ھڪڙي عورت جڏھن دردناڪ حالت ۾ ھوندي آھي‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ ھن جو وقت اچي پهتو آھي‪ ،‬پر جيئن ئي ٻار ڄڻيو ويندو آھي‪ ،‬ان‬ ‫لِ ته ھڪڙو ماڻهو دنيا ۾ پيدا ٿيو آھي‪.‬‬ ‫کي وڌيڪ ڏک ياد نه اندو آھي‪ ،‬انهي ءِ خوشي ء‬ ‫‪22‬تنهنڪري توھان کي ھاڻي غم آھي‪ ،‬پر مان توھان کي وري ملندس‪ ،‬۽ توھان جي دل خوش ٿيندي‪ ،‬۽ توھان جي خوشي اوبہ توھان‬ ‫کان کسي نه سگهندو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ انهي ءِ ڏينهن اوھين مون کان اجه نہ پڇندا ‪.‬سچ پچ‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬جيڪو اجهه توھان منهنجي نالي تي پيِ کان‬ ‫گهرندا‪ ،‬ھو توھان کي ڏيندو‪.‬‬ ‫‪24‬توھان ھن وقت تائين منهنجي نالي تي اجهہ نہ گهريو آھي‪ ،‬گهرو تہ توھان کي ملندو‪ ،‬تہ جيئن توھان جي خوشي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫‪25‬اھي ڳالهيون مون توھان کي محاورن ۾ ٻڌايون آھن‪ ،‬پر اھو وقت اچي ٿو‪ ،‬جڏھن مان توھان سان وڌيڪ محاورن ۾ نه ڳالهائيندس‪ ،‬پر‬ ‫آِ اوھان کي پيِ جي باري ۾ واضح طور تي ڏيکاريندس‪.‬‬ ‫لِ پي ءِ کان دعا گهرندس‪.‬‬ ‫‪26‬انهي ءِ ڏينهن اوھين منهنجي نالي تي پڇندا‪ ،‬۽ آ ءِ اوھان کي نہ ٿو چوان‪ ،‬تہ آ ءِ اوھان ء‬ ‫االِ ⁠جو اوھان مون سان پيار ايو آھي ۽ ايمان آندو آھي تہ آ ءِ خدا وٽان آيو‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو پي ءِ پاڻ اوھان سان پيار اري ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آھيان‪.‬‬ ‫‪28‬آ ءِ پي ءِ وٽان نڪري آيو آھيان ۽ دنيا ۾ آيو آھيان‪ ،‬وري دنيا کي اڏي پي ءِ ڏانهن وڃان ٿو‪.‬‬ ‫‪29‬تنهن تي سندس شاگردن چيس تہ ”ڏسو‪ ،‬ھاڻي تون صاف صاف ڳالهائي رھيو آھين ۽ اابہ چوڻي نہ ٿو چوي‪.‬‬ ‫شيِ کي ڄاڻين ٿو‪ ،‬۽ ضروري نه آھي ته او ماڻهو توکان پڇي‪ ،‬انهي ءِ اري اسان کي‬ ‫‪30‬ھاڻي اسان کي پڪ آھي ته تون سڀڪنهن‬ ‫ء‬ ‫يَين آھي ته تون خدا وٽان آيو آھين‪.‬‬ ‫‪31‬عيسي کين وراڻيو تہ ”اا اوھين ھاڻي ايمان ٿا آڻيو؟‬ ‫ي‬ ‫جاِ تي‪ ،‬۽ مون کي‬ ‫‪32‬ڏس‪ ،‬اھو وقت اچي رھيو آھي‪ ،‬ھاڻي اچي پهتو آھي‪ ،‬جڏھن اوھين اڙواڙ ٿي ويندا‪ ،‬ھر ھڪ ماڻهو پنهنجي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو پي ءِ مون سان گڏ آھي‪.‬‬ ‫پوِ بہ آ ءِ اايلو نہ آھيان‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اايلو اڏي ويندو‪ ،‬پر ء‬ ‫لِ تہ مون ۾ اوھان کي سڪون ملي ‪.‬دنيا ۾ توھان کي مصيبت ھوندي ‪:‬پر خوش ٿيو ‪.‬‬ ‫‪33‬اھي ڳالهيون مون اوھان کي ٻڌايون آھن‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫مون دنيا کي فتح ايو آھي‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫عيسي چيو ۽ پنهنجون اکيون آسمان ڏانهن کڄي چيائين تہ ”اي بابا‪ ،‬وقت اچي ويو آھي ‪.‬پنهنجي فرزند جي واکاڻ ار‪ ،‬تہ‬ ‫‪1‬اھي ڳالهيون‬ ‫ي‬ ‫جيئن تنهنجو فرزند بہ تو کي جلل ڏئي‪.‬‬ ‫لِ تہ ھو انهن کي دائمي زندگي ڏئي‪ ،‬جيترو تو کيس ڏنو آھي‪.‬‬ ‫‪2‬جيئن تو کيس سڄي جسم تي اختيار ڏنو آھي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫عيسي مسيح‪ ،‬جنهن کي تو مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي تو کي سڃاڻن جيڪو سچو خدا آھي ۽‬ ‫‪3‬۽ ھي ءِ آھي دائمي زندگي‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ڏنو آھي‪.‬‬ ‫‪4‬مون توھان کي زمين تي جلل ڏنو آھي ‪:‬مون اھو ام پورو ايو آھي جيڪو تو مون کي ارڻ ء‬ ‫‪5‬۽ ھاڻي اي پي ءِ‪ ،‬تون مون کي پنهنجي ذات سان گڏ انهي ءِ شان سان جلل ڏي‪ ،‬جيڪا دنيا جي پيدا ٿيڻ کان اڳ مون وٽ ھئي‪.‬‬ ‫‪6‬مون تنهنجو نالو انهن ماڻهن تي ظاھر ايو آھي جيڪي تو مون کي دنيا مان ڏنائين ‪:‬اھي تنهنجا ھئا‪ ،‬۽ تو انهن کي ڏنو ‪.‬۽ انهن تنهنجي‬ ‫ڳاله تي عمل ايو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬ھاڻي انهن کي خبر آھي تہ جيڪي اجهہ تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سي سڀ تنهنجو آھي‪.‬‬

‫‪96‬‬

‫جان‬

‫‪8‬االِ ⁠جو مون انهن کي اھي ڳالهيون ڏنيون آھن جيڪي تو مون کي ڏنيون آھن ‪.‬۽ انهن انهن کي قبول ايو آھي‪ ،‬۽ پڪ ڄاڻندا آھن‬ ‫ء‬ ‫ته مان تو وٽان نڪتو آھيان‪ ،‬۽ انهن ايمان آندو آھي ته تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫لِ دعا ٿو گهران جيڪي تو مون کي ڏنيون آھن ‪.‬ااااڻ ته اھي توھان جا آھن‪.‬‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انهن ء‬ ‫لِ دعا گهران ٿو ‪:‬آ ءِ دنيا ء‬ ‫‪9‬مان انهن ء‬ ‫‪10‬۽ سڀ منهنجا آھن تنهنجا‪ ،‬۽ تنهنجو آھي منهنجو ‪.‬۽ مان انهن ۾ ساراھيو آھيان‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ھاڻي آ ءِ ھاڻي دنيا ۾ اونهي‪ ،‬پر اھي دنيا ۾ آھن ۽ آ ءِ تو وٽ اچي رھيو آھيان ‪.‬پاڪ پي ءِ‪ ،‬تون پنهنجي نالي جي وسيلي انهن کي‬ ‫سنڀال‪ ،‬جن کي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬ته جيئن اھي ھڪ ٿين‪ ،‬جيئن اسين آھيون‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن آ ءِ انهن سان گڏ ھوس دنيا ۾‪ ،‬مون انهن کي تنهنجي نالي تي رکيو آھي ‪:‬جيڪي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬تن کي مون سنڀالي رکيو‬ ‫سواِ تباھي جو پٽ ‪.‬ته جيئن الم پورو ٿئي‪.‬‬ ‫آھي‪ ،‬۽ انهن مان او به نه وڃايو ويو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اھي منهنجي خوشي پاڻ ۾ پوري ان‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ھاڻي آ ءِ تو وٽ آيو آھيان ‪.‬۽ اھي ڳالهيون آ ءِ دنيا ۾ ٻڌايان ٿو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو اھي دنيا جا نہ آھن‪ ،‬جيئن آ ءِ دنيا جو نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪14‬مون انهن کي تنهنجو الم ڏنو آھي ‪.‬۽ دنيا انهن کان نفرت ائي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ انهن کي برائي ءِ کان بچائين‪.‬‬ ‫‪15‬آ ءِ اھو نہ ٿو گهران تہ تون انهن کي دنيا مان اڍي اڏ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫‪16‬اھي دنيا جا نہ آھن‪ ،‬جيئن آ ءِ دنيا جو نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪17‬انهن کي پنهنجي سچائي ءِ سان پاڪ ار‪ ،‬تنهنجو الم سچ آھي‪.‬‬ ‫‪18‬جهڙي ءِ طرح تو مون کي دنيا ۾ مواليو آھي‪ ،‬تيئن مون بہ انهن کي دنيا ۾ مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪19‬۽ انهن جي خاطر آ ءِ پاڻ کي پاڪ ٿو اريان‪ ،‬تہ جيئن اھي بہ سچائي ءِ جي وسيلي پاڪ ٿين‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪي انهن جي الم جي وسيلي مون تي ايمان آڻيندا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ نڪي آ ءِ رڳو انهن ء‬ ‫لِ دعا ٿو گهران‪ ،‬پر انهن ء‬ ‫لِ تہ اھي سڀ ھڪ ٿين ‪.‬جيئن تون‪ ،‬بابا‪ ،‬مون ۾ آھين ۽ مان تو ۾‪ ،‬ته جيئن اھي به اسان ۾ ھڪ ٿين ‪:‬ته جيئن دنيا ايمان آڻي ته‬ ‫‪21‬انهي ءِ ء‬ ‫تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪22‬۽ اھو شان جيڪو تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬مون انهن کي ڏنو آھي ‪.‬ته جيئن اھي ھڪ ھجن‪ ،‬جيئن اسين ھڪ آھيون‪:‬‬ ‫لِ تہ اھي ھڪ ٿي پوري ءِ طرح ٿين ‪.‬۽ دنيا کي خبر پوي ته تو مون کي مواليو آھي‪ ،‬۽ انهن‬ ‫‪23‬آ ءِ انهن ۾ آھيان ۽ تون مون ۾‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫سان پيار ايو آھي‪ ،‬جيئن تو مون سان پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫لِ تہ اھي منهنجو جلل ڏسي‬ ‫‪24‬ابا‪ ،‬آ ءِ چاھيان ٿو تہ اھي بہ‪ ،‬جن کي تو مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سي مون سان گڏ ھجن جتي آ ءِ آھيان ‪.‬انهي ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو تو مون کي دنيا جي قيام کان اڳ پيار ايو آھي‪.‬‬ ‫سگهن‪ ،‬جيڪو تو مون کي ڏنو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬اي سڌريل پي ءِ‪ ،‬دنيا تو کي نه سڃاتو آھي‪ ،‬پر مون تو کي سڃاتو آھي‪ ،‬۽ انهن ڄاتو آھي ته تو مون کي مواليو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ مون انهن کي تنهنجي نالي جو اعلن ايو آھي‪ ،‬۽ اھو اعلن اندس ‪:‬اھو پيار جنهن سان تو مون سان پيار ايو آھي‪ ،‬انهن ۾ ھجي‬ ‫۽ آِ انهن ۾‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫عيسي اھي ڳالهيون اري چڪو‪ ،‬تڏھن ھو پنهنجن شاگردن سان گڏ صدرون ندي ءِ جي مٿان ھليو ويو‪ ،‬جتي ھڪڙو باغ ھو‪،‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫جنهن ۾ ھو ۽ سندس شاگرد داخل ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫عيسي ااثر پنهنجي شاگردن سان گڏ اتي ويندو‬ ‫االِ ⁠جو‬ ‫جاِ جي خبر ھئي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ يهوداہ پڻ‪ ،‬جنهن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬تنهن کي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪3‬پوِ يهوداہ‪ ،‬سردار ااھنن ۽ فريسين وٽان ماڻهن ۽ آفيسرن جو ميڙ وٺي‪ ،‬شمعون‪ ،‬مشعلون ۽ ھٿيار کڻي اتي آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي‪ ،‬اھو ڄاڻي ٿي جيڪي مٿس اچڻ وارا آھن‪ ،‬سو ٻاھر نڪري ويو ۽ چيائين تہ ”اوھين انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟‬ ‫‪4‬تنهنڪري‬ ‫ي‬ ‫‪.‬عيسي انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اھو آھيان ‪.‬۽ يهوداہ پڻ‪ ،‬جنهن کيس پڪڙايو‪ ،‬سو انهن سان گڏ بيٺو‪.‬‬ ‫”عيسي ناصري‬ ‫‪5‬انهن وراڻيو تہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پوِ جيئن ئي ھن انهن کي چيو تہ ”آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تڏھن اھي پوئتي ھليا ويا ۽ زمين تي اري پيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پوِ ھن انهن کان وري پڇيو تہ ”اوھين انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟ ءوقءا ءل ‪:‬يسوع ناصري‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬عيسي وراڻيو تہ ”مون اوھان کي ٻڌايو آھي تہ آ ءِ اھو آھيان‪ ،‬تنهنڪري جيڪڏھن اوھين مون کي ڳوليندا آھيو تہ انهن کي ھلڻ ڏيو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ اھو الم پورو ٿئي‪ ،‬جيڪو ھن چيو ھو تہ ”جيڪي تو مون کي ڏنا آھن تن مان مون اوبہ نہ وڃايو آھي‪.‬‬ ‫‪9‬انهي ءِ ء‬ ‫‪10‬پوِ شمعون پطرس وٽ تلوار ھئي‪ ،‬تنهن اھا اڍي وڏي سردار ااھن جي نوار کي مارائي سندس ساڄو ان اپي اڏيو ‪.‬ان‬ ‫ء‬ ‫نوار جو نالو مالڪس ھو‪.‬‬ ‫عيسي پطرس کي چيو تہ ”پنهنجي تلوار ميان ۾ وجهہ‪ ،‬اھو پيالو جيڪو منهنجي پي ءِ مون کي ڏنو آھي‪ ،‬سو اا آ ءِ نہ پيئان؟‬ ‫‪11‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ يهودين جي لشڪر ۽ اپتان ۽ سپاھين‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ھو قائفا جو سسر ھو‪ ،‬جيڪو انهي ءِ سال وڏو سردار ااھن ھو‪.‬‬ ‫ويو‬ ‫وٺي‬ ‫ڏانهن‬ ‫حناس‬ ‫پهريائين‬ ‫کيس‬ ‫‪13‬۽‬ ‫ء‬ ‫لِ ھڪڙو ماڻهو مرڻ بهتر آھي‪.‬‬ ‫‪14‬ھاڻي قائفا اھو ئي ھو‪ ،‬جنهن يهودين کي صلح ڏني ھئي تہ ماڻهن ء‬ ‫عيسي سان گڏ وڏي‬ ‫۽‬ ‫ٿو‬ ‫سڃاڻي‬ ‫کي‬ ‫ااھن‬ ‫سردار‬ ‫وڏي‬ ‫شاگرد‬ ‫عيسي جي پٺيان ھليو ۽ ھڪڙو ٻيو شاگرد پڻ‪ ،‬اھو‬ ‫‪15‬شمعون پطرس‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ااھن جي محلت ۾ ويو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ اھو ٻيو شاگرد‪ ،‬جيڪو وڏي سردار ااھن سان سڃاتو ويندو ھو‪ ،‬ٻاھر ويو ۽ انهي ءِ دروازي جي‬ ‫‪16‬پر پطرس دروازي تي بيٺو ھو‬ ‫ء‬ ‫سنڀاليندڙ سان ڳالهايائين ۽ پطرس کي اندر وٺي آيو‪.‬‬ ‫‪17‬تڏھن انهي ءِ اواري ءِ پطرس کي چيو تہ ”اا تون بہ ھن ماڻهو ءِ جي شاگردن مان نہ آھين؟ ھن چيو ته مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو ٿڌ ھئي‪ ،‬سو پاڻ کي گرم ايائون‪ ،‬۽ پطرس انهن سان گڏ‬ ‫‪18‬۽ نوار ۽ آفيسر اتي بيٺا ھئا‪ ،‬جن اوئلي جي باھہ ٻاري ھئي‬ ‫ء‬ ‫بيٺو ۽ پاڻ کي گرم ايائين‪.‬‬ ‫عيسي کان سندس شاگردن ۽ سندس تعليم بابت پڇيو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ وڏي سردار ااھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪97‬‬

‫جان‬

‫⁠خاني ۾ ۽ ھيڪل ۾‪ ،‬جتي يهودي ھميشہ رھندا‬

‫‪20‬عيسي کيس جواب ڏنو تہ ”مون دنيا سان کليل طرح ڳالهايو آھي ‪.‬مون اڏھن عبادت‬ ‫ي‬ ‫آھن‪ ،‬سيکاريو ھو ‪.‬۽ ڳجهي ۾ مون اجهه به نه چيو آھي‪.‬‬ ‫‪21‬تون مون کان او ٿو پڇين؟ انهن کان پڇو جن مون کي ٻڌو آھي‪ ،‬مون انهن کي اا چيو آھي ‪:‬ڏسو‪ ،‬اھي ڄاڻن ٿا جيڪي مون چيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي ھٿ جي ھٿ سان مارائي چيو‬ ‫‪22‬جڏھن ھو ھي ڳالهائي چڪو‪ ،‬تڏھن انهن آفيسرن مان ھڪڙو جيڪو ڀرسان بيٺو ھو‪ ،‬تنهن‬ ‫ي‬ ‫تہ ”اا تون سردار ااھن کي ائين جواب ڏيندين؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن مون بڇڙائي ائي آھي تہ بڇڙائي ءِ جي شاھدي ڏي‪ ،‬پر جيڪڏھن سچي آھين تہ مون کي او ٿا‬ ‫‪23‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫مارن؟‬ ‫‪24‬ھاڻي حناس کيس قيد اري وڏي سردار ااھن قائفا ڏانهن مواليو ھو‪.‬‬ ‫‪25‬شمعون پطرس اٿي بيٺو ۽ پاڻ کي گرم ايو ‪.‬تنهنڪري انهن کيس چيو تہ ”اا تون بہ سندس شاگردن مان نہ آھين؟ ھن انڪار ايو‪،‬‬ ‫۽ چيو ته‪ ،‬مان نه آھيان‪.‬‬ ‫‪26‬وڏي سردار ااھن جي نوارن مان ھڪڙو‪ ،‬جيڪو سندس مائٽ ھو‪ ،‬جنهن جو ان پطرس اٽيو ھو‪ ،‬تنهن چيو تہ ”مون تو کي‬ ‫ھن سان گڏ باغ ۾ نہ ڏٺو؟‬ ‫‪27‬تنهن تي پطرس وري انڪار ايو ۽ ھڪدم اڪڙ ڀڄڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي کي قائفا وٽان عدالت جي دانهن ڏانهن وٺي ويا‪ ،‬۽ اھو صبح جو ھو ‪.‬۽ اھي پاڻ عدالتي ھال ۾ نه ويا‪ ،‬متان اھي ناپاڪ‬ ‫‪28‬پوِ اھي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ٿي وڃن ‪.‬پر اھي عيد فصح کائين‪.‬‬ ‫‪29‬تڏھن پلطس ٻاھر انهن وٽ ويو ۽ چيائين تہ ”اوھين ھن ماڻهو ءِ تي اهڙو الزام ٿا لڳايو؟‬ ‫‪30‬تنهن تي انهن وراڻيو تہ ”جيڪڏھن ھو ڏوھاري نہ ھجي ھا تہ کيس تو جي حوالي نہ اريون ھا‪.‬‬ ‫‪31‬تڏھن پلطس انهن کي چيو تہ ”ھن کي وٺي وڃو ۽ پنهنجي شريعت موجب انصاف اريو ‪.‬تنهنڪري يهودين ھن کي چيو تہ ”اسان‬ ‫لِ جائز نہ آھي تہ انهن ماڻهو ءِ کي مارون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي اھا ڳالهہ پوري ٿئي‪ ،‬جيڪا ھن ٻڌائي ھئي تہ کيس اهڙي موت مرڻو آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ِ‬ ‫‪32‬انهي‬ ‫لِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي سڏي چيائين تہ ”اا تون يهودين جو بادشاھہ آھين؟‬ ‫‪33‬تڏھن پلطس وري عدالت ۾ داخل ٿيو ۽‬ ‫ي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اھو ڳالهہ تون پاڻ چوين ٿو يا ٻين توکي منهنجي باري ۾ ٻڌايو آھي؟‬ ‫‪34‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫‪35‬پلطس وراڻيو تہ ”اا آ ءِ يهودي آھيان؟ تنهنجي پنهنجي قوم ۽ سردار ااھنن توکي منهنجي حوالي ايو آھي ‪:‬تو اا ايو آھي؟‬ ‫‪36‬عيسي وراڻيو تہ ”منهنجي بادشاھت ھن دنيا جي نہ آھي‪ ،‬جيڪڏھن منهنجي بادشاھت ھن دنيا جي ھجي ھا‪ ،‬تہ منهنجا نوار وڙھن‬ ‫ي‬ ‫ھا‪ ،‬تہ جيئن آ ءِ يهودين جي حوالي نہ اريان‪ ،‬پر ھاڻي منهنجي بادشاھت ھتان جي نہ آھي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫”پوِ تون بادشاھہ آھين اا؟‬ ‫‪37‬تنهنڪري پلطس کيس چيو تہ‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون چوين ٿو تہ آ ءِ بادشاھہ آھيان ‪.‬انهي ءِ مَصد ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لِ ته مان سچ جي شاھدي ڏيان ‪.‬ھر ھڪ جيڪو سچ جو آھي منهنجو آواز ٻڌي‬ ‫لِ آ ءِ دنيا ۾ آيو آھيان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫مان پيدا ٿيو آھيان‪ ،‬۽ انهي ءِ ء‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫‪38‬پلطس کيس چيو تہ ”سچ اا آھي؟ جڏھن اھو چئي چڪو تہ ھو وري ٻاھر نڪري يهودين ڏانهن ويو ۽ کين چيائين تہ ”مون کي ھن ۾‬ ‫اوبہ ڏوھہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫لِ ھڪڙي کي آزاد اريان‪ ،‬تنهنڪري اوھين اھو ٿا چاھيو اا آ ءِ اوھان ء‬ ‫‪39‬پر اوھان جو رواج آھي تہ عيد فصح تي آ ءِ اوھان ء‬ ‫يهودين جي بادشاھہ کي آزاد اريان؟‬ ‫‪40‬انهن سڀني وري رڙ اري چيو تہ ”ھن ماڻهو ءِ کي نہ‪ ،‬پر برابا ‪.‬ھاڻي برابا ھڪ چور ھو‪.‬‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫عيسي کي پڪڙي کيس چهبڪ ھڻايا‪.‬‬ ‫‪1‬تنهنڪري پلطس‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پوِ سپاھين انڊن جو تاج ٺاھي ھن جي مٿي تي رکيا ۽ کيس واڱڻائي چادر پهريائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬وقءا ءل ‪:‬سلم‪ ،‬يهودين جا بادشاھہ !۽ انهن کيس پنهنجن ھٿن سان ماريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اوھان کي خبر‬ ‫‪4‬تنهنڪري پلطس وري ٻاھر نڪري ويو ۽ کين چيائين تہ ”ڏسو‪ ،‬آ ءِ ھن کي اوھان ڏانهن وٺي ٿو اچان‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫پوي تہ مون ۾ ھن ۾ اوبہ ڏوھہ نہ آھي‪.‬‬ ‫عيسي ٻاھر آيو‪ ،‬جنهن کي انڊن جو تاج ۽ واڱڻائي چادر پهريائين ‪.‬تڏھن پلطس انهن کي چيو تہ ”ڏسو!‬ ‫‪5‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪6‬جڏھن سردار ااھنن ۽ آفيسرن کيس ڏٺو‪ ،‬تڏھن رڙيون اري چوڻ لڳا تہ ”ھن کي صليب تي چاڙھيو‪ ،‬صليب تي چاڙھيو ‪.‬پلطس انهن‬ ‫االِ ⁠جو مون کي ھن ۾ اوبہ ڏوھہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫کي چيو تہ ”ھن کي وٺي وڃو ۽ صليب تي چاڙھيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن پاڻ کي خدا جو فرزند بڻايو‬ ‫آھي‪،‬‬ ‫مرڻو‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫موجب‬ ‫شريعت‬ ‫جي‬ ‫اسان‬ ‫‪7‬يهودين وراڻيو تہ ”اسان وٽ شريعت آھي ۽‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن پلطس اھو ٻڌو تہ ھو وڌيڪ ڊڄي ويو‪.‬‬ ‫عيسي کيس او جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫ع” ‪:‬تون اٿان آيو آھين؟ پر‬ ‫ض ءوقءا ءل لءهء يء ء‬ ‫سو ء‬ ‫‪9‬وقءا ءل ِءلءى اأ ء مر ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫‪10‬تڏھن پلطس کيس چيو تہ ”تون مون سان نہ ٿو ڳالهائي اا؟ اا تون نه ٿو ڄاڻين ته مون کي اختيار آھي ته تو کي صليب تي چاڙھڻ‬ ‫جي‪ ،‬۽ توکي آزاد ارڻ جي به طاقت آھي؟‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”تون مون تي اڏھن بہ اوبہ اختيار اري نہ سگهندين‪ ،‬جيستائين اھو تو کي مٿي کان نہ ڏنو وڃي‪،‬‬ ‫‪11‬تنهن تي‬ ‫ي‬ ‫تنهنڪري جنهن مون کي تنهنجي حوالي ايو تنهن کان وڏو گناھہ آھي‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ پلطس ھن کي آزاد ارڻ جي اوشش ائي‪ ،‬پر يهودين رڙ اري چيو تہ ”جيڪڏھن ھن ماڻهو ءِ کي اڏي ڏيو تہ تون قيصر‬ ‫ء‬ ‫جو دوست نہ آھين‪ ،‬جيڪو پاڻ کي بادشاھہ بڻائي ٿو سو قيصر جي خلف ڳالهائي ٿو‪.‬‬ ‫‪98‬‬

‫جان‬

‫جاِ تي عدالت جي ارسي ءِ تي ويٺو‪ ،‬جنهن کي عبراني ءِ‬ ‫عيسي کي ٻاھر وٺي آيو ۽ انهي ءِ‬ ‫‪13‬جڏھن پلطس اھو ٻڌو تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫۾ ”گباٿا “چوندا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬اھو عيد فصح جي تياري ءِ جو وقت ھو ۽ اٽڪل اهون الڪ ھو‪ ،‬تنهن تي ھن يهودين کي چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬اوھان جو بادشاھہ!‬ ‫‪15‬پر انهن رڙ اري چيو تہ ”ھن کي ھٽايو‪ ،‬ھن کي صليب تي چاڙھيو ‪.‬پلطس کين چيو تہ ”اا آ ءِ اوھان جي بادشاھہ کي صليب تي‬ ‫چاڙھيندس؟ سردار ااھنن وراڻيو تہ ”اسان جو اوبہ بادشاھہ نہ آھي پر قيصر آھي‪.‬‬ ‫‪16‬تنهنڪري ھن کيس انهن جي حوالي ايو تہ جيئن صليب تي چاڙھي ‪.‬۽ اھي يسوع کي وٺي ويا ۽ کيس وٺي ويا‪.‬‬ ‫جاِ سڏيو ويندو آھي‪ ،‬جنهن کي عبراني ۾ گلگوٿا‬ ‫جاِ ڏانهن روانو ٿيو‪ ،‬جنهن کي کوپڙي ءِ جي ء‬ ‫‪17‬پوِ ھو پنهنجو صليب کڻي ھڪڙي ء‬ ‫ء‬ ‫چوندا آھن‪.‬‬ ‫عيسي وچ ۾‪.‬‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫ھڪڙو‬ ‫پاسي‬ ‫ٻنهي‬ ‫جي‬ ‫جن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫بہ‬ ‫ٻيا‬ ‫ٻہ‬ ‫گڏ‬ ‫ساڻس‬ ‫۽‬ ‫ھڻايا‬ ‫اواا‬ ‫چاڙھي‬ ‫تي‬ ‫صليب‬ ‫کيس‬ ‫ھنن‬ ‫‪18‬جتي‬ ‫ي‬ ‫‪19‬۽ پلطس ھڪڙو لَب لکي صليب تي رکي اڏيو ‪.‬۽ لکت ھئي‪ ،‬يسوع ناصري يهودين جو بادشاھه‪.‬‬ ‫عيسي کي صليب تي چاڙھيو ويو اھو شهر جي ويجهو ھو ۽ اھو‬ ‫جاِ تي‬ ‫پوِ ايترن ئي يهودين پڙھيو‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو جنهن ء‬ ‫ء‬ ‫‪20‬اھو عنوان ء‬ ‫ي‬ ‫عبراني‪ ،‬يوناني ۽ لطيني زبانن ۾ لکيل ھو‪.‬‬ ‫‪21‬تڏھن يهودين جي سردار ااھنن پلطس کي چيو تہ ”ھي نہ لک‪” ،‬يهودين جو بادشاھہ !پر ھن چيو ته مان يهودين جو بادشاھه آھيان‪.‬‬ ‫‪22‬پلطس وراڻيو تہ ”جيڪو مون لکيو آھي سو مون لکيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي کي صليب تي چاڙھيو‪ ،‬تڏھن سندس اپڙا لھي چار حصا اري ھر ھڪ سپاھي کي ھڪڙو حصو بڻايو ‪.‬۽‬ ‫‪23‬پوِ سپاھين جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سواِ ھو‪ ،‬سڄي چوٽي ءِ کان اونڌو ٿيل ھو‪.‬‬ ‫ھن جو اوٽ پڻ ‪:‬ھاڻي اھو اوٽ سيون کان‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ اھو لکت پوري‬ ‫لِ اھو ھوندو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫لِ پءراپا ڈالون‪ ،‬جنهن ء‬ ‫‪24‬تنهنڪري انهن پاڻ ۾ چيو تہ ”اچو تہ ان کي ڦاڙيون نہ‪ ،‬پر انهي ءِ ء‬ ‫لِ ھنن پءراپا وڌا ‪.‬اھي شيون ان اري سپاھين ايون‪.‬‬ ‫ٿئي‪ ،‬جنهن ۾ لکيل آھي تہ ”ھنن منهنجا اپڙا پاڻ ۾ ورھايا‪ ،‬۽ منهنجي پوشاڪ ء‬ ‫عيسي جي صليب وٽ سندس ما ءِ ۽ سندس ما ءِ جي ڀيڻ مريم‪ ،‬اليوفا جي زال مريم ۽ مريم مگدليني بيٺيون ھيون‪.‬‬ ‫‪25‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنهنجي ما ءِ ۽ انهي ءِ شاگرد کي ڀرسان بيٺل ڏٺو‪ ،‬جنهن سان ھو پيار اندو ھو‪ ،‬تڏھن پنهنجي ما ءِ کي چيائين تہ ”اي‬ ‫‪26‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫عورت‪ ،‬ڏس تنهنجو پٽ!‬ ‫‪27‬پوِ ھن شاگرد کي چيو تہ ”ڏس تنهنجي ما ءِ !۽ انهي ءِ الڪ کان اھو شاگرد ھن کي پنهنجي گهر وٺي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ لکيل آھي تہ ”مونکي اڃ لڳي آھي‪.‬‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫چڪيون‬ ‫ٿي‬ ‫پوريون‬ ‫ھاڻي‬ ‫شيون‬ ‫سڀ‬ ‫تہ‬ ‫پئي‬ ‫ڄاتو‬ ‫کان‬ ‫ِ‬ ‫‪28‬انهي‬ ‫عيسي‬ ‫پوِ‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫پوِ انهن ھڪ اسپنج کي سراي سان ڀريو ۽ اءن کي ٽوپي تي رکي‬ ‫‪29‬ھاڻي اتي ھڪڙي ٿانو رکيل ھئي جيڪا سراي سان ڀريل ھئي‪ ،‬ء‬ ‫سندس وات ۾ وڌو‪.‬‬ ‫عيسي کي سراو مليو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”پورو ٿي ويو آھي‪ ،‬تنهن تي ھن پنهنجو مٿو جهڪايو ۽ جان اڏايائين‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫لِ تياري ائي ھئي تہ سبت جي ڏينهن تي لش صليب تي نہ رھن‪( ،‬ااااڻ ته اھو سبت جو ڏينهن ھڪڙو‬ ‫‪31‬تنهنڪري يهودين انهي ءِ ء‬ ‫وڏو ڏينهن ھو)‪ ،‬تنهنڪري پلطس کي عرض ايائون تہ انهن جون ٽنگون ڀڃيون وڃن ‪.‬کڻي ويو‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ سپاھي آيا ۽ پهرين ۽ ٻئي جون ٽنگون ڀڃي‪ ،‬جنهن کي ساڻس گڏ صليب تي چاڙھيو ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ ڏٺائون تہ ھو اڳي ئي مري چڪو آھي‪ ،‬تڏھن ھنن سندس ٽنگون نہ ڀڃي‪.‬‬ ‫‪33‬پر جڏھن اھي‬ ‫ي‬ ‫‪34‬پر انهن سپاھين مان ھڪڙي کي ڀڄائي وجهي سندس پاسو اهيو تہ رت ۽ پاڻي ٻاھر نڪري آيو‪.‬‬ ‫‪35‬۽ جنهن اھو ڏٺو‪ ،‬سو راارڊ ايو‪ ،‬۽ سندس راارڊ سچو آھي‪ ،‬۽ ھو ڄاڻي ٿو تہ ھو سچ ٿو چوي‪ ،‬تہ جيئن اوھين ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫لِ ايون ويون آھن تہ پاڪ لکت پوري ٿئي تہ ”ھن جي ھڏي نہ ڀڃي ويندي‪.‬‬ ‫‪36‬اھي ڳالهيون انهي ءِ ء‬ ‫‪37‬وري ٻيو لکت ۾ لکيل آھي تہ ”جنهن کي ءاريو ھو تنهن ڏانهن اھي نهارندا‪.‬‬ ‫عيسي جو شاگرد ھو‪ ،‬پر يهودين جي ڊپ کان ڳجهي طرح پلطس کي منٿ ايائين تہ‬ ‫پوِ ارميٿيا جي يوسف‪ ،‬جيڪو‬ ‫عيسي‬ ‫‪38‬ھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي جو لش کڻي ويو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫آيو‬ ‫ھو‬ ‫‪.‬تنهنڪري‬ ‫ڏني‬ ‫موال‬ ‫کيس‬ ‫پلطس‬ ‫پر‬ ‫وڃي‪،‬‬ ‫جو لش کڻي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ اٽڪل ھڪ سْ پائونڊ وزني ءمر ۽ گنو ءِ جو مرکب کڻي آيو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ نيڪديمس پڻ آيو‪ ،‬جيڪو پهريائين رات جو‬ ‫ي‬ ‫عيسي جو لش کنيو ۽ انهي ءِ کي يهودين جي دفن ارڻ جي رسم موجب اتن جي اپڙن ۾ مصالحن سان ڍاايائون‪.‬‬ ‫‪40‬پوِ ھنن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪41‬جتي کيس صليب تي چاڙھيو ويو ھو‪ ،‬اتي ھڪڙو باغ ھو ‪.‬۽ باغ ۾ ھڪ نئون مَبرو‪ ،‬جنهن ۾ اڃا تائين انسان کي نه رکيو ويو ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي اتي رکيو ‪.‬ااااڻ ته قبر ويجهو ھئي‪.‬‬ ‫‪42‬تنهنڪري انهن يهودين جي تياري ءِ واري ڏينهن جي اري‬ ‫ي‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬ھفتي جي پهرين ڏينهن صبح جو سوير مريم مگدليني قبر ڏانهن آئي‪ ،‬جڏھن اڃا اوندھہ ئي ھئي تہ قبر تان پٿر ھٽي ڏٺو‪.‬‬ ‫عيسي پيار ايو ھو ۽ کين چيائين تہ ”ھنن خداوند کي قبر مان‬ ‫‪2‬پوِ ھو ءِ ڊوڙندي شمعون پطرس ۽ انهي ءِ ٻئي شاگرد وٽ آئي‪ ،‬جنهن سان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اڍي اڏيو آھي ۽ اسان کي خبر نہ آھي تہ کيس اٿي رکيو اٿن‪.‬‬ ‫‪3‬تنهنڪري پطرس ۽ اھو ٻيو شاگرد ٻاھر نڪري قبر تي آيو‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ اھي ٻئي گڏ ڊوڙڻ لڳا ۽ اھو ٻيو شاگرد پطرس کان اڳتي نڪري قبر تي پهريائين آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬پوِ ھيٺ لهي‪ ،‬اندر نهاري ڏٺائين تہ اتي جا اپڙا پيل آھن ‪.‬تڏھن به ھو اندر نه ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پوِ شمعون پطرس سندس پٺيان آيو ۽ قبر ۾ ويو ۽ ڏٺائين تہ افن جا اپڙا پيل آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ تي ويڙھيل ھو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اھو رومال‪ ،‬جيڪو سندس مٿي تي ھو‪ ،‬سو اپڙي سان ڍايل نه‪ ،‬پر پاڻ ۾ ھڪڙي ء‬ ‫‪8‬پوِ اھو ٻيو شاگرد بہ اندر گهڙيو‪ ،‬جيڪو پهريائين قبر تي آيو‪ ،‬سو ھن ڏٺو ۽ ايمان آندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬االِ ⁠جو اڃا تائين انهن کي پاڪ لکت جي خبر نہ ھئي تہ ھو مئلن مان وري جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬پوِ شاگرد وري پنهنجي گهر ڏانهن ھليا ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪99‬‬

‫جان‬

‫‪11‬پر مريم قبر جي ٻاھران بيهي روئي رھي ھئي ۽ روئندي ئي ھيٺ لهي قبر ڏانهن نهاريائين‪.‬‬ ‫عيسي جو لش پيو ھو‪.‬‬ ‫‪12‬ھن ٻن ملئڪن کي سفيد پوشاڪ ۾ ويٺل ڏٺو‪ ،‬ھڪڙو مٿي تي ۽ ٻيو پيرن وٽ‪ ،‬جتي‬ ‫ي‬ ‫”االِ ⁠جو اھي منهنجي پالڻهار کي کڻي ويا آھن‪ ،‬۽ مون کي خبر نہ‬ ‫‪13‬انهن کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تون او روئين؟ ھن کين چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫آھي تہ ھن کيس اٿي رکيو آھي‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫اھو‬ ‫تہ‬ ‫ھئي‬ ‫نہ‬ ‫خبر‬ ‫کيس‬ ‫پر‬ ‫ڏٺائين‪،‬‬ ‫بيٺل‬ ‫کي‬ ‫عيسي‬ ‫۽‬ ‫موٽيو‬ ‫پوئتي‬ ‫‪14‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪15‬عيسي کيس چيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تون او ٿو روئين؟ توھان انهن کي ڳولي رھيا آھيو؟ ھو ءِ‪ ،‬ھن کي باغبان سمجهي‪ ،‬کيس چيو‬ ‫ي‬ ‫ٻڌاِ ته ھن کي اٿي رکيو آھي‪ ،‬ته مان ھن کي وٺي ويندس‪.‬‬ ‫ته‪” ،‬سائين‪ ،‬جيڪڏھن تو ھن کي ھتان پيدا ايو آھي‪ ،‬ته مون کي ء‬ ‫‪16‬عيسي کيس چيو تہ ”مريم ‪.‬ھو ءِ پاڻ ڦري‪ ،‬کيس چيو ته‪ ،‬ربوني؛ جنهن جو چوڻ آھي‪ ،‬ماسٽر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو مان اڃا پنهنجي پي ءِ ڏانهن مٿي چڙھيو نه آھيان‪ ،‬پر منهنجي ڀائرن وٽ‬ ‫‪17‬عيسي ھن کي چيو تہ ”مون کي ھٿ نہ ھليو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫وڃو ۽ کين چئو تہ آ ءِ پنهنجي پي ءِ ۽ اوھان جي پي ءِ ڏانهن چڙھيو آھيان ‪.‬۽ منهنجي خدا‪ ،‬۽ توھان جي خدا کي‪.‬‬ ‫‪18‬مريم مگدليني آئي ۽ شاگردن کي ٻڌايو تہ ھن خداوند کي ڏٺو آھي ۽ ھن کيس اھي ڳالهيون ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪19‬انهي ءِ ئي ڏينهن شام جو‪ ،‬ھفتي جو پهريون ڏينهن ھو‪ ،‬جڏھن دروازا بند ايا ويا ھئا‪ ،‬جتي شاگرد يهودين جي ڊپ کان اچي گڏ ٿيا ھئا‪،‬‬ ‫عيسي آيو ۽ وچ ۾ بيٺو ۽ کين چيائين تہ ”سلمت ھجي‪.‬‬ ‫تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوِ شاگرد خوش ٿيا‪ ،‬جڏھن انهن خداوند کي ڏٺو‪.‬‬ ‫ڏيکاريا‬ ‫پاسا‬ ‫۽‬ ‫ھٿ‬ ‫پنهنجا‬ ‫کين‬ ‫ھن‬ ‫تڏھن‬ ‫چيو‪،‬‬ ‫ائين‬ ‫ھن‬ ‫جڏھن‬ ‫‪20‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪21‬عيسي انهن کي وري چيو تہ ”سلمت ھجي اوھان کي‪ ،‬جيئن منهنجي پي ءِ مون کي مواليو آھي‪ ،‬تيئن آ ءِ بہ اوھان کي مواليان ٿو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪22‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن ھن انهن تي ڦوايو ۽ چيو تہ ”اوھين پاڪ روح حاصل اريو‪.‬‬ ‫‪23‬جن جا گناھ اوھين معاف اريو‪ ،‬اھي انهن ڏانهن موٽايا ويندا ‪.‬۽ جن جا گناھ توھان رکو ٿا‪ ،‬اھي برقرار آھن‪.‬‬ ‫عيسي آيو‪.‬‬ ‫‪24‬پر ٻارھن مان توما‪ ،‬جنهن کي ديدمس سڏيندا ھئا‪ ،‬سو انهن سان گڏ نہ ھو‪ ،‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪25‬تنهنڪري ٻين شاگردن کيس چيو تہ ”اسان خداوند کي ڏٺو آھي ‪.‬پر ھن انهن کي چيو تہ ”جيستائين آ ءِ ھن جي ھٿن ۾ ناخن جا نشان نہ‬ ‫ڏسان‪ ،‬۽ پنهنجي آڱر کين جي اان ءِ ۾ وجهان‪ ،‬۽ پنهنجو ھٿ ھن جي پاسي ۾ نہ وڌان‪ ،‬تيستائين آ ءِ يَين نہ اندس‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫عيسي آيو‪ ،‬دروازا بند اري وچ ۾ بيٺو ۽ چيائين تہ ”‬ ‫پوِ وري سندس شاگرد اندر آيا ۽ ٿامس انهن سان گڏ‪ ،‬ء‬ ‫‪26‬اٺن ڏينهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫سلمت ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫وڌاِ ‪:‬۽ بي‬ ‫۾‬ ‫پاسي‬ ‫منهنجي‬ ‫کي‬ ‫ن‬ ‫ا‬ ‫۽‬ ‫ھٿ‬ ‫پنهنجو‬ ‫تي‬ ‫ا‬ ‫‪.‬۽‬ ‫ڏس‬ ‫ھٿ‬ ‫منهنجا‬ ‫۽‬ ‫ار‬ ‫ھتي‬ ‫آڱر‬ ‫”پنهنجي‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫ٿامس‬ ‫‪27‬تڏھن ھن‬ ‫پهچاِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫وفا نه ٿيو‪ ،‬پر ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪28‬توما جواب ڏنو تہ ”منهنجا پالڻهار ۽ منهنجا خدا‪.‬‬ ‫‪29‬عيسي کيس چيو تہ ”ٿوما‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ تو مون کي ڏٺو آھي‪ ،‬تنهنڪري تو ايمان آندو آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنهنجن شاگردن جي حضور ۾ ايا‪ ،‬جيڪي ھن اتاب ۾ نہ لکيل آھن‪:‬‬ ‫پچ‬ ‫سچ‬ ‫معجزا‬ ‫ايترائي‬ ‫‪30‬۽ ٻيا‬ ‫ي‬ ‫عيسي ئي مسيح‪ ،‬خدا جو فرزند آھي ‪.‬۽ اھو ايمان آڻيو توھان کي زندگي ملي سگهي‬ ‫لِ لکيل آھن تہ اوھين ايمان آڻيو تہ‬ ‫‪31‬پر ھي انهي ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫ٿي ھن جي نالي سان‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫عيسي وري پاڻ کي تبرياس سمنڊ جي اناري تي شاگردن کي ڏيکاريو ‪.‬۽ ھن حڪمت تي ھن پاڻ کي ظاھر ايو‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫‪1‬انهن ڳالهين کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬اتي شمعون پطرس‪ ،‬توما جنهن کي ديدمس سڏيندا ھئا‪ ،‬گليل جي قانا جو نٿن ⁠ايل‪ ،‬زبدي ءِ جا پٽ ۽ سندس ٻيا ٻه شاگرد گڏ ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬شمعون پطرس انهن کي چيو تہ ”آ ءِ مڇي مارڻ وڃان ٿو ‪.‬ھنن کيس چيو ته اسين به توسان گڏ ھلون ٿا ‪.‬اھي ھليا ويا ۽ ھڪدم ٻيڙي ءِ ۾‬ ‫چڙھي ويا ‪.‬۽ ان رات ھنن اجه به نه پڪڙيو‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫عيسي اناري تي بيٺو‪ ،‬پر شاگردن کي خبر نہ ھئي تہ اھو‬ ‫‪4‬پر جڏھن صبح ٿيو تہ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي انهن کي چيو تہ ”ٻارن‪ ،‬اوھان وٽ ماني آھي اا؟ انهن کيس جواب ڏنو ته نه‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫م‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫س‬ ‫ض فءي ل ءهنء ‪».‬تنهنڪري انهن االيو‪ ،‬۽ ھاڻي اھي مڇين جي ميڙ جي اري ان کي اڍڻ جي قابل نه‬ ‫ار فءي اأ مر ء‬ ‫‪6‬فءَءا ءل لهء « ‪:‬نءال موا ِءلى الن ء‬ ‫ھئا‪.‬‬ ‫عيسي جو پيار ھو‪ ،‬تنهن پطرس کي چيو تہ ”ھي خداوند آھي ‪.‬ھاڻي جڏھن شمعون پطرس ٻڌو تہ‬ ‫‪7‬تنهنڪري انهي ءِ شاگرد جنهن سان‬ ‫ي‬ ‫اھو خداوند آھي‪ ،‬تڏھن ھن پنهنجو مڇي ءِ جو اوٽ پهريائين‪( ،‬ااااڻ ته ھو ننگا ھو )۽ پاڻ کي سمنڊ ۾ االئي اڏيائين‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ٻيا شاگرد ھڪڙي ننڍڙي ٻيڙي ءِ ۾ آيا( ‪.‬ااااڻ ته اھي زمين کان پري نه ھئا‪ ،‬پر ٻه سْ ھٿ ھئا‪) ،‬مڇين سان جال اڪي رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھو زمين تي آيا تہ اتي اوئلن جي باھہ‪ ،‬مٿس مڇيون ۽ ماني پيل ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪10‬عيسي انهن کي چيو تہ ”اھا مڇي کڻي اچو‪ ،‬جيڪا اوھان پڪڙي آھي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪11‬شمعون پطرس مٿي چڙھي ويو‪ ،‬۽ ھڪڙي سْ ٽيهہ ٽيهہ وڏين مڇين سان ڀريل زمين ڏانهن ڄار اڪيائين‪ ،‬ااااڻ ⁠تہ تمام گهڻا‬ ‫ھئا‪ ،‬تڏھن بہ جال نہ ڦاٽو‪.‬‬ ‫‪12‬عيسي انهن کي چيو تہ ”اچو ۽ ماني کائو ‪.‬۽ شاگردن مان انهن بہ ھن کان پڇڻ جي جرئت نہ ائي تہ ”تون اير آھين؟ ڄاڻي ٿو‬ ‫ي‬ ‫ته اھو رب ھو‪.‬‬ ‫عيسي آيو ۽ ماني کڻي کين ڏنائين ۽ ساڳي ءِ طرح مڇي پڻ‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوِ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو‪.‬‬ ‫جو‬ ‫آھي‬ ‫ڀيرو‬ ‫ٽيون‬ ‫‪14‬ھي‬ ‫عيسي پنهنجي شاگردن کي پاڻ ڏيکاريو‪ ،‬جنهن کان ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي شمعون پطرس کي چيو تہ ”اي شمعون‪ ،‬يونس جا پٽ‪ ،‬تون مون کي انهن کان وڌيڪ پيار ٿو ارين‬ ‫‪15‬جڏھن انهن ماني کاڌي تہ‬ ‫ي‬ ‫کاراِ‪.‬‬ ‫اا؟ ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند !تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان پيار اريان ٿو ‪.‬ھن کيس چيو تہ ”منهنجي ٻڪرين کي‬ ‫ء‬

‫‪100‬‬

‫جان‬

‫‪16‬ھن وري کيس چيو تہ ”شمعون پٽ يونس‪ ،‬اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ ھن چيو تہ ”ھائو‪ ،‬خداوند !تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان‬ ‫پيار اريان ٿو ‪.‬ھن کيس چيو ته‪ ،‬منهنجي رڍن کي کارايو‪.‬‬ ‫‪17‬ھن ٽيون دفعو کيس چيو تہ ”اي شمعون پٽ يونس‪ ،‬اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ پطرس ان اري غمگين ٿيو جو ٽيون ڀيرو‬ ‫کيس چيائين تہ ”اا تون مون سان پيار ارين ٿو؟ فءَءا ءل لءهء” ‪:‬خداوند‪ ،‬تون سڀني شين کي ڄاڻين ٿو ‪.‬تون ڄاڻين ٿو ته مان توسان پيار‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ ”منهنجن رڍن کي کارايو‪.‬‬ ‫اريان ٿو‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫‪18‬آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جڏھن تون جوان ھئين ءِ‪ ،‬تڏھن پنهنجا انڌ اپيندي ۽ اتي ھلندي ھئين ءجتي تون گهرندو ھئين‪ ،‬پر جڏھن تون‬ ‫پوڙھو ٿيندين‪ ،‬تڏھن تون پنهنجا ھٿ ڊگهائيندين‪ ،‬۽ ٻيو تو کي ڳچي ءِ ۾ وجهندو ۽ اءتي کڻي ويندين ءِ جتي تون ھئين ‪.‬نه اندو‪.‬‬ ‫لِ اشارو ايو تہ اهڙي موت سان خدا جي واکاڻ ارڻ گهرجي ‪.‬۽ جڏھن اھو چئي چڪو ھو‪ ،‬ھن کي چيو‬ ‫‪19‬ھن اھو ڳالهايو‪ ،‬انهي ءِ ء‬ ‫تہ "منهنجي پٺيان‪.‬‬ ‫عيسي پيار اندو ھو ‪.‬جيڪو پڻ رات جي ماني ءِ تي سندس سيني تي ٽيڪ‬ ‫‪20‬پوِ پطرس منهن موڙي انهي ءِ شاگرد کي ڏٺو‪ ،‬جنهن کي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڏئي چيائين‪” ،‬اي خداوند‪ ،‬اھو اير آھي جيڪو تو کي دغا ڏئي؟‬ ‫عيسي کي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو ماڻهو اا اندو؟‬ ‫‪21‬پطرس ھن کي ڏسي‬ ‫ي‬ ‫پوِ تو کي اا ٿيو؟ تون منهنجي تابعداري ار‪.‬‬ ‫‪22‬تنهن تي‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ گهران تہ ھو منهنجي اچڻ تائين ترسي‪ ،‬تہ ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي ھن کي نہ چيو تہ ”ھو نہ مرندو ‪.‬‬ ‫پر‬ ‫گهرجي‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫مرڻ‬ ‫کي‬ ‫شاگرد‬ ‫تہ‬ ‫ويئي‬ ‫پکڙجي‬ ‫۾‬ ‫وچ‬ ‫جي‬ ‫ڀائرن‬ ‫ٻاھران‬ ‫ڳالهہ‬ ‫‪23‬پوِ اھا‬ ‫ِ‬ ‫انهي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫پر‪ ،‬جيڪڏھن آ ءِ گهران ته ھو ترسندو رھي جيستائين آ ءِ نه اچان‪ ،‬تنهن کي اا آھي؟‬ ‫‪24‬اھو اھو شاگرد آھي جيڪو انهن ڳالهين جي شاھدي ڏئي ٿو ۽ اھي شيون لکيون آھن ۽ اسان کي خبر آھي تہ سندس شاھدي سچي آھي‪.‬‬ ‫عيسي ايون آھن‪ ،‬جيڪي جيڪڏھن انهن مان ھر ھڪ کي لکيون وڃن‪ ،‬تڏھن مان‬ ‫‪25‬۽ ٻيون بہ ايتريون ئي شيون آھن جيڪي‬ ‫ي‬ ‫سمجهان ٿو تہ دنيا ۾ بہ اھي اتاب شامل نہ ٿي سگهندا جيڪي لکڻ گهرجن ‪.‬آمين‪.‬‬

‫‪101‬‬

‫رسولن جا ڪم‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫عيسٰ ڪرڻ ۽ سيکارڻ شروع ڪيا ھئا‪.‬‬ ‫‪1‬اي ٿيفيلس‪ ،‬مون اھو پھريون ڪتاب ٺاھيو آھٰ‪ ،‬جيڪٰ‬ ‫ي‬ ‫پوِ ھن پاڪ روح جٰ وسيلٰ انھن رسولن کٰ حڪم ڏنو جن کٰ ھن چونڊيو ھو‪:‬‬ ‫‪2‬تيستائين جنھن ڏينھن کيس کنيو ويو‪ ،‬ان کان ء‬ ‫پوِ ڪيترن ئٰ بٰ مثال دليلن سان‪ ،‬انھن کٰ چاليھن ڏينھن تائين ڏٺو‬ ‫لِ پڻ ھن پاڻ کٰ جيئرو ظاھر ڪيو ھو پنھنجٰ جذبٰ کان ء‬ ‫‪3‬جنھن ء‬ ‫پيو وڃٰ‪ ،‬۽ اھٰ ڳالھيون ٻڌائيندو رھيو‪ ،‬جيڪٰ خدا جٰ بادشاھت سان تعلق رکن ٿيون‪.‬‬ ‫‪4‬۽ انھن سان گڏ گڏ ٿٰ‪ ،‬انھن کٰ حڪم ڏنو تہ يروشلم مان نہ وڃو‪ ،‬پر پِٰ جٰ واعدي جو انتظار ڪريو‪ ،‬جيڪو ھو چوي ٿو‪ ،‬توھان‬ ‫مون بابت ٻڌو آھٰ‪.‬‬ ‫‪5‬االِ ⁠جو جان واقعٰ پاڻٰ ءِ سان بپتسما ڏنٰ ھئٰ ‪.‬پر اوھان کٰ پاڪ روح سان بپتسما وٺڻٰ پوندي وڌيڪ ڏينھن نه‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬جڏھن اھٰ گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن کانئس پڇيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اا تون ھن وقت بنٰ اسرائيل کٰ بادشاھت بحال ڪندين؟‬ ‫‪َ7‬ءَءا ءل لءهء ” ‪:‬اءھو اوھان جٰ وس ۾ نه آھٰ ته ڪھڙي وقت ۽ موسمن کٰ ڄاڻون‪ ،‬جيڪٰ پٰ ءِ پنھنجٰ اختيار ۾ رکيا آھن‪.‬‬ ‫لِ يروشلم‪ ،‬سڄٰ يھوديہ‪ ،‬سامريہ ۽‬ ‫پوِ جو پاڪ روح اوھان تٰ نازل ٿيندو ‪:‬۽ اوھين منھنجٰ ء‬ ‫‪8‬پر اوھان کٰ طاقت ملندي‪ ،‬انھٰ ءِ کان ء‬ ‫زمين جٰ پڇاڙي ءِ تائين شاھد ھوندؤ‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھو اھٰ ڳالھيون ڪري چڪو ھو‪ ،‬جڏھن اھٰ ڏسندا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو مٿٰ کنيو ويو ‪.‬۽ ھڪ ڪڪر ھن کٰ انھن جٰ نظر کان ٻاھر‬ ‫ڪڍي اڏيو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن ھو مٿٰ چڙھٰ رھيو ھو‪ ،‬تڏھن اھٰ آسمان ڏانھن نھاري رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ااٰ پوشاڪ ۾ ٻه ماڻھو ساڻن بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫عيسٰ‪ ،‬جيڪو اوھان مان آسمان ڏانھن کنيو ويو‬ ‫‪11‬جنھن اھو بہ چيو تہ ”اي گليل جا ماڻھو‪ ،‬آسمان ڏانھن نھاري او بيٺا آھيو؟ اھو ساڳيو‬ ‫ي‬ ‫آھٰ‪ ،‬اھڙي ءِ طرح ايندو جيئن اوھان کيس آسمان ۾ ويندي ڏٺو آھٰ‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ اھٰ زيتون نالٰ جبل تان يروشلم ڏانھن موٽٰ آيا‪ ،‬جيڪو يروشلم کان سبت جٰ ڏينھن جو سفر آھٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬جڏھن اھٰ اندر آيا تہ مٿئين ڪمري ۾ ويا‪ ،‬جتٰ پطرس‪ ،‬يعَوب‪ ،‬يوحنا‪ ،‬اندرياس‪َ ،‬لپس‪ ،‬ٿامس‪ ،‬بارٿلميو‪ ،‬متٰ‪ ،‬يعَوب پٽ الفيئس ۽‬ ‫شمعون زيلوٽس رھيا ‪.‬۽ جيمس جو ڀا ءِ يھوداہ‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ ما ءِ ۽ سندس ڀائرن سان‪.‬‬ ‫‪14‬اھٰ سڀ ھڪڙي دل سان دعا ۽ منٿ ڪندا رھيا‪ ،‬عورتن سان‪ ،‬مريم‬ ‫ي‬ ‫‪15‬انھن ڏينھن ۾ پطرس شاگردن جٰ وچ ۾ اٿٰ بيٺو ۽ چيائين تہ ”گڏھن نالن جو تعداد اٽڪل ھڪ سؤ ويھہ ھو‪.‬‬ ‫‪16‬اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬ھن لکت جٰ ضرورت ضرور پوري ڪئٰ وئٰ آھٰ‪ ،‬جيڪا پاڪ روح دائود جٰ وات مان يھوداہ جٰ باري ۾‬ ‫عيسٰ کٰ وٺٰ ويا‪.‬‬ ‫لِ ھدايت ڪندڙ ھو‪ ،‬جيڪٰ‬ ‫اڳيئٰ ڳالھائٰ ھئٰ‪ ،‬جيڪو انھن ء‬ ‫ي‬ ‫‪17‬االِ ⁠جو ھو اسان سان ڳڻيو ويو ھو ۽ ھن وزارت جو حصو حاصل ڪيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ھاڻٰ ھن ماڻھو ءِ بڇڙائٰ ءِ جٰ انعام سان ھڪڙو ميدان خريد ڪيو ‪.‬۽ ڪنڌ مٿٰ ڪري ڪري‪ ،‬ھو وچ ۾ ڦاٽٰ پيو‪ ،‬۽ سندس سڀ آنڊا‬ ‫ٻاھر نڪري ويا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ يروشلم جٰ سڀنٰ رھاڪن کٰ اھا خبر ھئٰ ‪.‬جيئن ته ان ميدان کٰ سندن مناسب زبان ۾ سڏيو ويندو آھٰ‪ ،Aceldama ،‬يعنٰ رت‬ ‫جو ميدان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو زبور جٰ ڪتاب ۾ لکيل آھٰ تہ ”ھن جٰ رھائش ويران ٿٰ وڃٰ ۽ ان ۾ ڪوبہ ماڻھو رھڻ نہ ڏي‪ ،‬۽ سندس بشپ ٻئٰ کٰ‬ ‫ء‬ ‫وٺڻ ڏيو‪.‬‬ ‫عيسٰ اسان جٰ وچ ۾ اندر ۽ ٻاھر ويو‪.‬‬ ‫‪21‬تنھنڪري انھن ماڻھن مان جيڪٰ اسان سان گڏ رھيا آھن ھر وقت جڏھن خداوند‬ ‫ي‬ ‫لِ ضروري آھٰ تہ ھو اسان‬ ‫‪22‬يوحنا جٰ بپتسما کان شروع ٿٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ڏينھن تائين‪ ،‬جنھن ڏينھن ھو اسان کان جيئرو ٿٰ ويو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫سان گڏ سندس جيئري ٿيڻ جو شاھد ٿئٰ‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ انھن ٻنھٰ کٰ مَرر ڪيو‪ ،‬ھڪڙو يوسف‪ ،‬جنھن کٰ بارسباس سڏيندا ھئا‪ ،‬جن کٰ يوسٽس سڏيندا ھئا ۽ متياس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬پوِ انھن دعا ڪئٰ ۽ چيائون تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪو سڀنٰ ماڻھن جٰ دلين کٰ ڄاڻٰ ٿو‪ ،‬ڏيکارين تہ اا تو انھن ٻنھٰ مان ڪنھن کٰ‬ ‫ء‬ ‫چونڊيو آھٰ؟‬ ‫جاِ تٰ‬ ‫لِ تہ ھو انھٰ ءِ وزارت ۽ رسولٰ ءِ جو حصو وٺٰ‪ ،‬جتان يھوداہ ناَرمانٰ ءِ جٰ ڪري ڪري پيو‪ ،‬تہ جيئن ھو پنھنجٰ ء‬ ‫‪25‬انھٰ ءِ ء‬ ‫وڃٰ‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ انھن پنھنجا پرچا ڏنا ‪.‬۽ ميٿياس تٰ لوٽ ڪري پيو ‪.‬۽ اھو يارھن رسولن سان گڏ ڳڻيو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬جڏھن پينتيڪوست جو ڏينھن پورو ٿيو‪ ،‬تڏھن اھٰ سڀيئٰ ھڪ ھنڌ گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪2‬اوچتو ئٰ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو جيئن تيز وا ءِ جو‪ ،‬۽ اھو سڄو گھر ڀرجٰ ويو جتٰ اھٰ ويٺا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬انھن کٰ باھہ جھڙيون ٽنگيل زبانون ظاھر ٿيون‪ ،‬۽ اھٰ انھن مان ھر ھڪ تٰ ويھٰ رھيون‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ اھٰ سڀيئٰ پاڪ روح سان ڀرجٰ ويا ۽ ٻيون ٻوليون ڳالھائڻ لڳا‪ ،‬جيئن پاڪ روح کين ڏنو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬۽ يروشلم ۾ يھودي رھيا ھئا‪ ،‬جيڪٰ عَيدتمند ماڻھو آھن‪ ،‬آسمان ھيٺان ھر ھڪ قوم مان‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھر ڪنھن ماڻھو ءِ انھن کٰ پنھنجٰ ٻولٰ ءِ ۾‬ ‫‪6‬جڏھن اھو گوڙ سڄٰ ملڪ ۾ ٿيو‪ ،‬تڏھن ميڙ اچٰ گڏ ٿيو ۽ حيران ٿٰ ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڳالھائيندي ٻڌو‪.‬‬ ‫‪102‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪7‬اھٰ سڀيئٰ عجب ۾ پئجٰ ويا ۽ ھڪٻئٰ کٰ چوڻ لڳا تہ ”ڏسو‪ ،‬اھٰ سڀيئٰ گليلٰ نہ آھن اا؟‬ ‫‪8‬۽ اسين ھر ماڻھو پنھنجٰ پنھنجٰ ٻولٰ ءِ ۾ ڪيئن ٿا ٻڌون‪ ،‬جنھن ۾ اسين پيدا ٿيا آھيون؟‬ ‫‪9‬پارٿين‪ ،‬ميديس‪ ،‬ايلميٽس ۽ ميسوپوٽيميا ۾ رھندڙ‪ ،‬يھوديہ‪ ،‬ڪپاڊوسيا‪ ،‬پونٽس ۽ ايشيا ۾ رھندڙ‪،‬‬ ‫‪َ10‬ريگيا ۽ پمفيليا‪ ،‬مصر ۾ ۽ لبيا جٰ ڪن علئَن ۾ سائرين جٰ آس پاس‪ ،‬۽ روم جا اجنبٰ‪ ،‬يھودي ۽ مسلمان‪،‬‬ ‫‪11‬ڪريٽس ۽ عربن‪ ،‬اسان انھن کٰ پنھنجين زبانن ۾ خدا جٰ عجيب ڪمن بابت ٻڌندا آھيون‪.‬‬ ‫‪12‬اھٰ سڀيئٰ حيران ٿٰ ويا ۽ شڪ ۾ پئجٰ ويا ۽ ھڪٻئٰ کٰ چوڻ لڳا تہ ”ھن جو مطلب اا آھٰ؟‬ ‫‪13‬ٻيا ٺٺوليون ڪندي چوڻ لڳا تہ ”ھٰ ماڻھو نئين مئٰ سان ڀريل آھن‪.‬‬ ‫‪14‬پر پطرس‪ ،‬يارھين شاگردن سان گڏ بيٺو‪ ،‬پنھنجو آواز بلند ڪيو ۽ کين چيو تہ ”اي يھوديہ جا ماڻھو‪ ،‬۽ اوھين جيڪٰ يروشلم ۾ رھو‬ ‫ٿا‪ ،‬اھا ڳالھہ اوھان کٰ معلوم ٿئٰ ۽ منھنجٰ ڳالھہ تٰ غور ڪريو‪.‬‬ ‫‪15‬االِ ⁠جو اھٰ شرابٰ نہ آھن‪ ،‬جيئن اوھين سمجھو ٿا‪ ،‬اھو رڳو ڏينھن جو ٽيون ڪلڪ آھٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پر اھو اھو آھٰ جيڪو نبٰ يوايل چيو ھو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ اھو آخري ڏينھن ۾ ٿيندو‪ ،‬خدا َرمائٰ ٿو‪ ،‬مان پنھنجٰ روح مان سڀنٰ جسمن تٰ ھارائيندس‪ ،‬۽ اوھان جا پٽ ۽ اوھان جون ڌيئرون‬ ‫پيشنگوئٰ ڪندا‪ ،‬۽ اوھان جا جوان خواب ڏسندا‪ ،‬۽ اوھان جا پوڙھڙا خواب ڏسندا‪. :‬‬ ‫‪18‬۽ پنھنجٰ ٻانھن تٰ ۽ پنھنجن ٻانھين تٰ انھن ڏينھن ۾ پنھنجو روح ھارائيندس ‪.‬۽ اھٰ اڳڪٿٰ ڪندا‪:‬‬ ‫‪19‬۽ آ ءِ مٿٰ آسمان ۾ عجب ڏيکاريندس‪ ،‬۽ ھيٺ زمين تٰ معجزا ڏيکاريندس ‪.‬رت‪ ،‬۽ باھه‪ ،‬۽ دونھون جٰ بخارات‪:‬‬ ‫‪20‬سج اونداھين ۾ بدلجٰ ويندو ۽ چنڊ رت ۾ بدلجٰ ويندو‪ ،‬ان کان اڳ جو خداوند جو اھو عظيم ۽ قابل ذڪر ڏينھن اچٰ‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اھو ٿيندو‪ ،‬جيڪو بہ خداوند جٰ نالٰ تٰ سڏيندو سو بچايو ويندو‪.‬‬ ‫‪.‬عيسٰ ناصري‪ ،‬اھو ھڪڙو ماڻھو آھٰ جيڪو خدا جٰ طرَان اوھان ۾ معجزن‪ ،‬عجائبات‬ ‫‪22‬اي بنٰ اسرائيل جا ماڻھو‪ ،‬ھٰ ڳالھيون ٻڌو‬ ‫ي‬ ‫۽ نشانين جٰ وسيلٰ مَبول ٿيو‪ ،‬جيڪٰ خدا ھن جٰ وسيلٰ اوھان جٰ وچ ۾ ڪيا‪ ،‬جيئن اوھين پاڻ ڄاڻو ٿا‪:‬‬ ‫‪23‬ھن کٰ‪ ،‬خدا جٰ پڪٰ صلح ۽ اڳڪٿٰ جٰ ذريعٰ‪ ،‬اوھان ورتو آھٰ‪ ،‬۽ بڇڙن ھٿن سان صليب تٰ چاڙھيو ۽ ماريو آھٰ‪:‬‬ ‫االِ ⁠جو اھو ممڪن نہ ھو تہ ھو ان کٰ کنيو وڃٰ‪.‬‬ ‫‪24‬جنھن کٰ خدا جيئرو ڪيو آھٰ‪ ،‬موت جٰ تڪليفن کٰ گھٽائٰ اڏيو آھٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو منھنجٰ ساڄٰ پاسٰ‬ ‫‪25‬االِ ⁠جو دائود ھن بابت چوي ٿو تہ ”مون خداوند کٰ ھميشہ پنھنجٰ منھن جٰ اڳيان ڏٺو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ آ ءِ ھليو نہ وڃان‪.‬‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫آھٰ‪،‬‬ ‫ء ء‬ ‫‪26‬تنھنڪري منھنجٰ دل خوش ٿٰ‪ ،‬۽ منھنجٰ زبان خوش ٿٰ ‪.‬ان کان سواِ‪ ،‬منھنجو جسم اميد ۾ آرام ڪندو‪:‬‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو تون منھنجٰ روح کٰ دوزخ ۾ نہ اڏيندين ۽ نڪٰ پنھنجٰ پاڪ ذات کٰ َساد ڏسڻ ۾ ايندين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬تو مون کٰ زندگٰ ءِ جا رستا پڌرا ڪيا آھن ‪.‬تون مون کٰ پنھنجٰ منھن سان خوشين سان ڀرپور ڪندين‪.‬‬ ‫‪29‬اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬آ ءِ اوھان کٰ دل جٰ گھراين سان ٻڌايان ٿو‪ ،‬جيڪو پٰ ءِ دائود آھٰ‪ ،‬ھو مئل ۽ دَن ٿيل آھٰ‪ ،‬۽ سندس قبر اڄ ڏينھن‬ ‫تائين اسان وٽ آھٰ‪.‬‬ ‫لِ قسم کنيو ھو‪ ،‬تہ سندس لڱن جٰ ميوي جٰ گوشت جٰ مطابق‪ ،‬ھو‬ ‫‪30‬تنھنڪري اھو ھڪڙو نبٰ آھٰ‪ ،‬۽ اھو ڄاڻندو آھٰ تہ خدا ھن ء‬ ‫لِ اٿاريندو‪.‬‬ ‫مسيح کٰ پنھنجٰ تخت تٰ ويھڻ ء‬ ‫‪31‬ھن اھو ڏسٰ اڳٰ ئٰ مسيح جٰ جيئري ٿيڻ جٰ ڳالھہ ڪئٰ‪ ،‬تہ سندس روح دوزخ ۾ نہ رھيو ۽ نڪٰ سندس جسم بگڙيو‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ خدا جيئرو ڪيو آھٰ‪ ،‬جنھن جا اسين سڀ شاھد آھيون‪.‬‬ ‫‪32‬ھن‬ ‫ي‬ ‫‪33‬تنھنڪري خدا جٰ ساڄٰ ھٿ سان سر بلند ڪيو‪ ،‬۽ پٰ ءِ کان پاڪ روح جو واعدو حاصل ڪري‪ ،‬ھن اھو بيان ڪيو آھٰ‪ ،‬جيڪو‬ ‫ھاڻٰ اوھين ڏسو ۽ ٻڌو ٿا‪.‬‬ ‫‪34‬االِ ⁠جو دائود آسمان ۾ نہ ويو آھٰ‪ ،‬پر ھو پاڻ چوي ٿو تہ ”خداوند منھنجٰ خداوند کٰ چيو تہ ”تون منھنجٰ ساڄٰ پاسٰ ويھٰ‬ ‫ء‬ ‫رھ‪،‬‬ ‫‪35‬جيستائين آ ءِ تنھنجٰ دشمنن کٰ تنھنجٰ پيرن جٰ صندلٰ نہ ڪريان‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ بڻايو آھٰ‪ ،‬جنھن کٰ اوھان صليب تٰ چاڙھيو آھٰ‪ ،‬ٻئٰ‬ ‫‪36‬تنھنڪري بنٰ اسرائيل جٰ گھراڻٰ کٰ پڪ ڄاڻو تہ خدا انھٰ ءِ ئٰ‬ ‫ي‬ ‫خداوند ۽ مسيح‪.‬‬ ‫‪37‬جڏھن ھنن اھو ٻڌو تڏھن سندن دل ئٰ دل ۾ ڀرجٰ ويئٰ ۽ پطرس ۽ ٻين رسولن کٰ چيائون تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬اسين اا ڪريون؟‬ ‫لِ تہ اوھان کٰ گناھن‬ ‫‪38‬تڏھن پطرس انھن کٰ چيو تہ ”توبھہ ڪريو ۽ اوھان مان ھر ڪو‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ نالٰ تٰ بپتسما وٺن‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫جٰ معاَٰ ملٰ ۽ اوھان کٰ پاڪ روح جو تحفو ملندو‪.‬‬ ‫لِ جيڪٰ پري آھن‪ ،‬جيتري قدر خداوند اسان جو خدا‬ ‫سڀنٰ‬ ‫انھن‬ ‫۽‬ ‫سان‪،‬‬ ‫ٻارن‬ ‫جٰ‬ ‫لِ آھٰ‪ ،‬اوھان‬ ‫ء‬ ‫‪39‬االِ ⁠جو اھو واعدو اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫سڏيندو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ ٻين ڪيترن ئٰ لفظن سان شاھدي ڏنٰ ۽ نصيحت ڪئٰ‪" ،‬پنھنجٰ پاڻ کٰ ھن بيڪار نسل کان بچايو‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ جن خوشٰ ءِ سان سندس ڪلم قبول ڪيو‪ ،‬تن بپتسما ورتٰ ۽ ساڳئٰ ڏينھن انھن ۾ اٽڪل ٽٰ ھزار ماڻھو شامل ٿٰ ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪42‬۽ اھٰ ثابت قدمٰ سان رسولن جٰ تعليم ۽ رَاقت ۾‪ ،‬مانٰ ٽوڙڻ ۽ دعائن ۾ لڳا‪.‬‬ ‫‪43‬۽ ھر ڪنھن شخص تٰ خوف اچٰ ويو‪ ،‬۽ رسولن پاران ڪيترائٰ عجب ۽ معجزا ڪيا ويا‪.‬‬ ‫‪44‬۽ جيڪٰ ايمان آڻيندا ھئا‪ ،‬سٰ سڀ گڏ ھئا‪ ،‬۽ سڀ شيون مشترڪ ھيون‪.‬‬ ‫‪45‬۽ پنھنجا مال ۽ مال وڪڻٰ سڀنٰ ماڻھن کٰ ورھائٰ اڏيائين‪ ،‬جيئن ھر ماڻھو ءِ کٰ ضرورت ھئٰ‪.‬‬ ‫‪46‬۽ اھٰ روزانو ھيڪل ۾ ھڪٻئٰ سان گڏ رھندا ھئا ۽ گھر گھر مانٰ ٽوڙي پنھنجا مانٰ خوشٰ ءِ ۽ دل جٰ اڪيلئٰ ءِ سان کائيندا ھئا‪.‬‬ ‫‪47‬خدا جٰ واکاڻ ڪريو ۽ سڀنٰ ماڻھن تٰ احسان ڪريو ‪.‬۽ رب روزانو چرچ ۾ شامل ڪيو جيئن بچايو وڃٰ‪.‬‬

‫‪103‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬پوِ پطرس ۽ يوحنا گڏجٰ ھيڪل ۾ ويا‪ ،‬جڏھن دعا گھري ٿٰ‪ ،‬يعنٰ نائين ڪلڪ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬۽ ھڪڙو منڊو پنھنجٰ ما ءِ جٰ پيٽ مان کنيو ويو‪ ،‬جنھن کٰ اھٰ روزانو ھيڪل جٰ دروازي تٰ رکيا ويندا ھئا‪ ،‬جنھن کٰ خوبصورت‬ ‫لِ تہ انھن کان خيرات گھرن جيڪٰ ھيڪل ۾ داخل ٿيندا ھئا‪.‬‬ ‫سڏيو ويندو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪3‬جنھن پطرس ۽ يوحنا کٰ ھيڪل ۾ ويندي ڏسٰ خيرات گھري‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تٰ پطرس اکيون ٻوٽٰ يوحنا ڏانھن نھاري چيو تہ ”اسان ڏانھن نھار‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ھن انھن ڏانھن ڌيان ڏنو‪ ،‬انھن مان ڪجھہ حاصل ڪرڻ جٰ اميد‪.‬‬ ‫‪:‬عيسٰ مسيح جٰ ناصرت جٰ نالٰ‬ ‫آھٰ‬ ‫ڏنو‬ ‫توکٰ‬ ‫مون‬ ‫جيئن‬ ‫‪.‬پر‬ ‫ڪونھٰ‬ ‫‪6‬تڏھن پطرس وراڻيو تہ ”مون وٽ چاندي ءِ ۽ سون جو ڪوبہ‬ ‫ي‬ ‫تٰ اٿ ۽ ھل‪.‬‬ ‫‪7‬ھن کيس ساڄٰ ھٿ کان وٺٰ مٿٰ کنيو ۽ ھڪدم ھن جٰ پيرن ۽ ڳچٰ ءِ جٰ ھڏين کٰ طاقت ملٰ ويئٰ‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ ھو ٽپ ڏيئٰ اٿٰ بيٺو‪ ،‬گھمندو ۽ انھن سان گڏ ھيڪل ۾ گھڙي‪ ،‬گھمندو‪ ،‬ٽپو ڏيئٰ خدا جٰ واکاڻ ڪندو رھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬سڀنٰ ماڻھن کيس گھمندي ۽ خدا جٰ واکاڻ ڪندي ڏٺو‪.‬‬ ‫لِ ويٺو ھو‪ ،‬۽ جيڪٰ ھن سان ٿيو تنھن تٰ‬ ‫‪10‬انھن کٰ خبر پئٰ تہ اھو اھو ئٰ آھٰ جيڪو ھيڪل جٰ خوبصورت دروازي تٰ خيرات ء‬ ‫اھٰ عجب ۽ عجب ۾ پئجٰ ويا‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن انھٰ ءِ منڊو ماڻھو ءِ‪ ،‬جنھن کٰ چڱو ڀلو ڪيو ويو ھو‪ ،‬پطرس ۽ يوحنا کٰ جھليو ھو‪ ،‬سو سڀيئٰ ماڻھو ڏاڍا عجب ۾ پئجٰ انھن‬ ‫ڏانھن انھٰ ءِ درٻار ۾ اچٰ گڏ ٿيا‪ ،‬جنھن کٰ سليمان سڏيو وڃٰ ٿو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن پطرس اھو ڏٺو تڏھن ماڻھن کٰ جواب ڏنائين تہ ”اي بنٰ اسرائيل جا ماڻھو‪ ،‬انھٰ ءِ تٰ عجب او ٿا ڪريو؟ يا اوھين اسان تٰ‬ ‫لِ تيار ڪيو آھٰ؟‬ ‫ايڏي سنجيدگٰ ءِ سان او ٿا ڏسو‪ ،‬ڄڻ ته اسان پنھنجٰ طاقت يا تَدس سان ھن ماڻھو ءِ کٰ ھلڻ ء‬ ‫‪13‬ابراھيم‪ ،‬اسحاق ۽ يعَوب جٰ خدا‪ ،‬اسان جٰ ابن ڏاڏن جٰ خدا‪ ،‬پنھنجٰ َرزند عيسٰ کٰ جلل ڏنو آھٰ ‪.‬جنھن کٰ اوھان جٰ حوالٰ‬ ‫ڪيو ۽ پلطس جٰ حضور ۾ انڪار ڪيو‪ ،‬جڏھن ھن کيس اڏڻ جو ارادو ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪14‬پر توھان پاڪ ۽ عادل کٰ ڪوڙو ڄاتو‪ ،‬۽ چاھيو تہ ھڪڙو قاتل توھان جٰ حوالٰ ڪيو وڃٰ‪.‬‬ ‫‪15‬۽ زندگٰ جٰ امير کٰ ماري اڏيو‪ ،‬جنھن کٰ خدا مئلن مان جيئرو ڪيو ‪.‬جنھن جا اسين شاھد آھيون‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ھن جٰ نالٰ تٰ ايمان آڻڻ جٰ ڪري ھن ماڻھو ءِ کٰ مضبوط ڪيو آھٰ‪ ،‬جنھن کٰ اوھين ڏسندا ۽ ڄاڻو ٿا ‪:‬ھائو‪ ،‬جيڪو ايمان ھن‬ ‫جٰ وسيلٰ آھٰ‪ ،‬تنھن کيس اوھان سڀنٰ جٰ حضور ۾ مڪمل صحت ڏنٰ آھٰ‪.‬‬ ‫‪17‬۽ ھاڻٰ‪ ،‬ڀائرو‪ ،‬مون کٰ خبر آھٰ ته توھان اڻڄاڻائٰ ءِ جٰ ڪري ائين ڪيو‪ ،‬جيئن توھان جٰ حڪمرانن پڻ ڪيو‪.‬‬ ‫‪18‬پر اھٰ ڳالھيون‪ ،‬جيڪٰ خدا اڳٰ ئٰ پنھنجن سڀنٰ نبين جٰ وات مان ظاھر ڪيون ھيون‪ ،‬تہ مسيح کٰ ڏک سھڻو‪ ،‬سو ھن پورو ڪيو‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھان جا گناھ ميٽجٰ وڃن‪ ،‬جڏھن خداوند جٰ حضور ۾ تازگٰ جا وقت ايندا‪.‬‬ ‫‪19‬تنھنڪري توبھہ ڪريو‪ ،‬۽ تبديل ٿٰ وڃو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫عيسٰ مسيح کٰ موڪليندو‪ ،‬جنھن جٰ اڳيئٰ اوھان کٰ تبليغ ڪئٰ ويئٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ھو‬ ‫ي‬ ‫‪21‬جنھن کٰ آسمان کٰ انھٰ ءِ وقت تائين حاصل ٿيڻو آھٰ‪ ،‬جيستائين انھن سڀنٰ شين جٰ بحالٰ ءِ واري وقت تائين‪ ،‬جيڪا خدا دنيا جٰ‬ ‫شروعات کان وٺٰ پنھنجٰ سڀنٰ پاڪ نبين جٰ وات مان ٻڌائيندو آيو آھٰ‪.‬‬ ‫لِ اوھان جٰ ڀائرن مان مون جھڙو ھڪڙو نبٰ‬ ‫‪22‬االِ ⁠جو‬ ‫موسٰ ابن ڏاڏن کٰ سچ چيو ھو تہ ”خداوند اوھان جو خدا اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اٿاريندو ‪.‬ھن کٰ توھان سڀنٰ شين ۾ ٻڌو جيڪو ھو توھان کٰ چوندو‪.‬‬ ‫ٰ‪َ ،‬ءإء نن َال ءم َو ءمنء ءمنء َالخ ءءل ءم‪.‬‬ ‫‪23‬وأءننهء ءَٰ َاأ ء َر ء‬ ‫ِ ءو ءم َن يء َْ ءف ءرہء ءَٰ النن ءب ءي‬ ‫ء‬ ‫‪24‬ھائو‪ ،‬۽ سموئيل کان وٺٰ سڀنٰ نبين ۽ انھن جٰ پٺيان ايندڙن‪ ،‬جيتري قدر ڳالھايو آھٰ‪ ،‬انھن ڏينھن جٰ اڳڪٿٰ ڪئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫‪25‬اوھين نبين جا ٻار آھيو‪ ،‬۽ انھٰ ءِ عھد جا آھيو‪ ،‬جيڪو خدا اسان جٰ ابن ڏاڏن سان ڪيو ھو‪ ،‬۽ ابراھيم کٰ چيو ھو‪” ،‬۽ تنھنجٰ اولد‬ ‫۾ زمين جٰ سڀنٰ قسمن کٰ برڪت ملندي‪.‬‬ ‫لِ تہ اوھان مان ھر ھڪ کٰ سندس بڇڙائٰ ءِ‬ ‫َرزند‬ ‫‪26‬پھريائين اوھان ڏانھن خدا‪ ،‬پنھنجٰ‬ ‫عيسٰ کٰ جيئرو ڪري موڪليو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫کان پاسو ڪري‪ ،‬اوھان کٰ برڪت ڏي‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫‪1‬جڏھن اھٰ ماڻھن سان ڳالھائٰ رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ڪاھن‪ ،‬ھيڪل جو ڪپتان ۽ صدوقٰ مٿن آيا‪،‬‬ ‫عيسٰ جٰ وسيلٰ مئلن مان جيئرو ٿٰ اٿڻ جٰ منادي ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪2‬اھٰ غمگين ٿٰ ماڻھن کٰ سيکاري رھيا ھئا ۽‬ ‫ي‬ ‫االِ ⁠جو ھاڻٰ شام ٿٰ چڪٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫رکيائون‪،‬‬ ‫۾‬ ‫‪3‬انھن انھن تٰ ھٿ رکيا ۽ ٻئٰ ڏينھن تائين قيد‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پر انھن مان گھڻن جن اھو ڪلم ٻڌو‪ ،‬ايمان آندو ‪.‬۽ ماڻھن جو تعداد اٽڪل پنج ھزار ھو‪.‬‬ ‫‪5‬سڀاڻٰ ائين ٿيو جو سندن حاڪمن‪ ،‬بزرگن ۽ شريعت جا عالم‪،‬‬ ‫س ءري ءَ َالعءالء ءم‪ ،‬قائفا‪ ،‬يوحنا‪ ،‬اليگزينڊر ۽ ٻيا جيڪٰ به وڏي سردار ڪاھن جٰ خاندان مان ھئا سٰ يروشلم ۾ گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪6‬وأءننا ء‬ ‫ء‬ ‫‪7‬جڏھن انھن انھن کٰ وچ ۾ ويھاريو‪ ،‬تڏھن پڇيائون تہ ”تو ھٰ ڪھڙي طاقت يا ڪھڙي نالٰ سان ڪيو آھٰ؟‬ ‫‪8‬تڏھن پطرس پاڪ روح سان ڀرجٰ انھن کٰ چيو تہ ”اي ماڻھن جا سردارو ۽ بنٰ اسرائيل جا بزرگو!‬ ‫لِ جيڪو بيڪار ماڻھو ڪيو ويو آھٰ‪ ،‬سو ڪھڙي ءِ طرح چڱو ڀلو ٿيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪9‬جيڪڏھن اڄ اسان کٰ جانچيو وڃٰ تہ انھٰ ءِ چڱائٰ ءِ ء‬ ‫عيسٰ مسيح ناصري جٰ نالٰ سان‪ ،‬جنھن کٰ اوھان صليب تٰ‬ ‫‪10‬اوھان سڀنٰ کٰ ۽ بنٰ اسرائيل جٰ سڀنٰ ماڻھن کٰ اھا خبر پوي تہ‬ ‫ي‬ ‫چاڙھيو‪ ،‬جنھن کٰ خدا مئلن مان جياريو‪ ،‬تنھن جٰ وسيلٰ ھٰ ماڻھو ھتٰ اوھان جٰ اڳيان تندرست بيٺو آھٰ‪.‬‬ ‫‪11‬ھٰ ءِ اھو پٿر آھٰ جيڪو اوھان ٺاھيندڙن جٰ وس ۾ نہ رھيو ھو‪ ،‬جيڪو ڪنڊ جو مٿو بڻجٰ ويو آھٰ‪.‬‬ ‫‪104‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫⁠جو آسمان ھيٺان ڪو ٻيو نالو ماڻھن ۾ نہ ڏنو ويو آھٰ‪ ،‬جنھن سان اسان کٰ اوٽڪارو‬

‫االِ‬ ‫‪12‬نڪٰ ڪنھن ٻئٰ ۾ اوٽڪارو آھٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ملٰ‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن انھن پطرس ۽ يوحنا جٰ دليري ءِ کٰ ڏٺو ۽ سمجھيائون تہ اھٰ اڻ پڙھيل ۽ جاھل ماڻھو آھن‪ ،‬تڏھن عجب ۾ پئجٰ ويا ‪.‬۽ انھن کٰ‬ ‫عيسٰ سان گڏ ھئا‪.‬‬ ‫خبر پئٰ تہ اھٰ‬ ‫ي‬ ‫‪14‬پوِ انھٰ ءِ ماڻھو ءِ کٰ جيڪو چڱو ڀلو ٿيو ھو‪ ،‬سا ساڻن بيٺو ھو‪ ،‬تنھن جٰ خلف ڪجھہ بہ نہ چئٰ سگھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پر جڏھن انھن کين حڪم ڏنو تہ ڪائونسل مان نڪري وڃو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ صلح ڪيائون‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھنن جو ھڪڙو وڏو معجزو آھٰ جيڪو يروشلم ۾ رھندڙ سڀنٰ ماڻھن تٰ ظاھر‬ ‫‪16‬چيو تہ ”ھنن ماڻھن کٰ اا ڪريون؟‬ ‫ء‬ ‫آھٰ ‪.‬۽ اسان ان کان انڪار نٿا ڪري سگھون‪.‬‬ ‫‪17‬پر اھو وڌيڪ ماڻھن ۾ پکڙجٰ نه وڃٰ‪ ،‬اچو ته انھن کٰ سختٰ سان ڌمڪيون ڏيون ته اھٰ ھن نالٰ سان ڪنھن سان به نه ڳالھائيندا‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ تٰ تعليم ڏيو‪.‬‬ ‫‪18‬انھن انھن کٰ سڏي چيو تہ ”ڪنھن بہ نہ ڳالھايو ۽ نڪٰ‬ ‫ي‬ ‫‪19‬پر پطرس ۽ يوحنا انھن کٰ جواب ڏنو تہ ”اا اھو خدا جٰ نظر ۾ مناسب آھٰ تہ خدا کان وڌيڪ اوھان جٰ ٻڌي‪ ،‬انصاف ڪريو‪.‬‬ ‫سواِ اسين ڳالھائٰ سگھون ٿا‪.‬‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو جيڪٰ ڳالھيون اسان ڏٺيون ۽ ٻڌيون آھن‪ ،‬تن کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪21‬تنھنڪري جڏھن انھن کٰ وڌيڪ ڌمڪيون ڏنيون ويون‪ ،‬تڏھن انھن کٰ اڏي ڏنو‪ ،‬انھن کٰ ڪجھہ بہ نہ مليو تہ ماڻھن جٰ ڪري‬ ‫لِ جيڪو ٿيو ھو‪.‬‬ ‫انھن کٰ ڪھڙي ءِ طرح سزا ڏين‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو سڀنٰ ماڻھن خدا جٰ واکاڻ ڪئٰ انھٰ ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫‪22‬االِ ⁠جو انھٰ ءِ ماڻھو ءِ جٰ عمر چاليھن ورھين کان مٿٰ ھئٰ‪ ،‬جنھن تٰ شفا ڏيڻ جو اھو معجزو ظاھر ٿيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬پوِ اھٰ اڏي ويا ۽ پنھنجٰ پنھنجٰ ٽولٰ ءِ ڏانھن ويا ۽ جيڪٰ سردار ڪاھنن ۽ بزرگن کين چيو ھو سو سڀ ٻڌايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬جڏھن انھن اھو ٻڌو تڏھن انھن پنھنجو آواز بلند ڪري خدا ڏانھن ھڪ آواز ٿٰ چيو تہ ”خداوند تون ئٰ خدا آھين‪ ،‬جنھن آسمان‪ ،‬زمين‬ ‫۽ سمنڊ ۽ جيڪٰ ڪجھ انھن ۾ آھٰ سو بڻايو آھٰ‪.‬‬ ‫‪25‬تنھنجٰ ٻانھٰ دائود جٰ وات مان ڪنھن چيو آھٰ تہ ”غير قومن او ڪاوڙيا ۽ ماڻھو اجايو گمان او ٿا ڪن؟‬ ‫‪26‬زمين جا بادشاھ اٿٰ بيٺا‪ ،‬۽ حڪمران گڏ ٿيا‪ ،‬خداوند ۽ سندس مسيح جٰ خلف‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ خلف‪ ،‬جنھن کٰ تو مسح ڪيو آھٰ‪ ،‬سو ھيروديس ۽ پونٽيئس پلطس‪ ،‬غير قومن ۽ بنٰ‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو تنھنجٰ پاڪ َرزند‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اسرائيلن سان گڏ گڏ ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪28‬االِ ⁠جو جيڪٰ ڪجھ تنھنجٰ ھٿن ۽ تنھنجٰ صلح اڳٰ ئٰ طئٰ ڪيو ھو‪ ،‬سو پورو ڪيو وڃٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬۽ ھاڻٰ اي پالڻھار‪ ،‬انھن جٰ ڌمڪيون ڏسو ‪:‬۽ پنھنجٰ ٻانھن کٰ عطا ڪر‪ ،‬ته اھٰ پوريِ طرح سان تنھنجو ڪلم ٻڌن‪،‬‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ سان ٿٰ سگھن ٿا‪.‬‬ ‫لِ پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪندي؛ ۽ اھٰ نشانيون ۽ معجزا توھان جٰ پاڪ َرزند‬ ‫‪30‬شفا ڏيڻ ء‬ ‫ي‬ ‫جاِ ڊگھٰ ويئٰ‪ ،‬جتٰ اھٰ گڏ ٿيا ھئا ‪.‬۽ اھٰ سڀيئٰ پاڪ روح سان ڀرجٰ ويا‪ ،‬۽ اھٰ خدا جو ڪلم‬ ‫‪31‬جڏھن انھن دعا گھري تہ اھا ء‬ ‫دليري ءِ سان ٻڌندا رھيا‪.‬‬ ‫‪32‬۽ انھن جو ميڙ جن ايمان آندو اھٰ ھڪڙي دل ۽ ھڪڙي جان جا ھئا‪ ،‬۽ نڪٰ انھن مان ڪنھن بہ اھو نہ چيو ته جيڪٰ شيون ھن‬ ‫وٽ آھن تن مان اھو پنھنجو آھٰ ‪.‬پر انھن وٽ سڀ شيون عام ھيون‪.‬‬ ‫‪33‬۽ وڏي طاقت سان رسولن کٰ خداوند عيسٰ جٰ جيئري ٿيڻ جٰ شاھدي ڏنٰ‪ ،‬۽ انھن سڀنٰ تٰ وڏو َضل ھو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو جيتريون زمينون يا گھرن جا مالڪ ھئا‪ ،‬تن کٰ وڪڻٰ انھن شين جا اگھه‬ ‫‪34‬۽ نڪٰ انھن مان ڪنھن کٰ به گھٽتائٰ ھئٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫کڻٰ آيا‪ ،‬جيڪٰ وڪامٰ ويا‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ انھن کٰ رسولن جٰ پيرن وٽ رکيائين‪ ،‬۽ ھر ماڻھو ءِ کٰ ضرورت موجب ورھايو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬۽ يوسيس‪ ،‬جنھن کٰ رسولن جٰ ڪري برنباس سڏيو ويندو ھو‪( ،‬جنھن جٰ معنٰ آھٰ تسلٰ جو پٽ‪) ،‬ھڪڙو لوي ۽ قبرص جٰ‬ ‫ملڪ ۾‪.‬‬ ‫‪37‬زمين ھئٰ‪ ،‬سو وڪڻٰ پيسا کڻٰ رسولن جٰ پيرن تٰ رکيائين‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬پر حنانياس نالٰ ھڪڙي ماڻھو ءِ پنھنجٰ زال صفيرا سان گڏجٰ ھڪ ملڪيت وڪڻٰ اڏي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ انھٰ ءِ قيمت جو ڪجھ حصو واپس رکيائين‪ ،‬۽ سندس زال بہ انھٰ ءِ جٰ رازداري پئٰ ڪئٰ ۽ ڪجھہ حصو وٺٰ اچٰ رسولن جٰ‬ ‫پيرن تٰ رکيائين‪.‬‬ ‫‪3‬پر پطرس وراڻيو تہ ”حنانياہ‪ ،‬شيطان تنھنجٰ دل ۾ پاڪ روح سان ڪوڙ او ٿو ڀرائٰ ۽ زمين جٰ قيمت جو ڪجھ حصو پاڻ وٽ‬ ‫رکٰ؟‬ ‫‪4‬جيستائين اھو رھيو‪ ،‬اا اھو تنھنجو نہ ھو؟ ۽ ان کٰ وڪڻڻ کان پوِ‪ ،‬اا اھو توھان جٰ پنھنجٰ اختيار ۾ نه ھو؟ تو اھا ڳالھه پنھنجٰ دل‬ ‫۾ او رکٰ؟ تو ماڻھن سان ڪوڙ نه ڳالھايو آھٰ‪ ،‬پر خدا ڏانھن‪.‬‬ ‫‪5‬حنانيہ اھٰ ڳالھيون ٻڌي ڪري ھيٺ لھٰ ويو ۽ روح کٰ اڏي ڏنو ۽ جن اھٰ ڳالھيون ٻڌيون تن سڀنٰ کٰ ڏاڍو ڊپ ٿيو‪.‬‬ ‫‪6‬پوِ جوان اءٿٰ‪ ،‬ھن کٰ زخمٰ ڪري‪ ،‬ٻاھر وٺٰ ويا ۽ دَن ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ سندس زال اندر آئٰ‪ ،‬جنھن کٰ خبر نہ ھئٰ تہ اا ٿيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ اٽڪل ٽن ڪلڪن کان ء‬ ‫ء‬ ‫ٻڌاِ اا تو زمين ايتري قيمت ۾ وڪڻٰ؟ ۽ ھن چيو‪ ،‬ھا‪ ،‬تمام گھڻو لِ‪.‬‬ ‫‪8‬تنھن تٰ پطرس وراڻيو تہ ”مون کٰ ء‬ ‫‪9‬تنھن تٰ پطرس وراڻيو تہ ”اوھين ڪھڙي ءِ طرح راضٰ ٿيا آھيو تہ خداوند جٰ روح کٰ آزمائٰ؟ ڏس‪ ،‬جن تنھنجٰ مڙس کٰ دَن ڪيو‬ ‫آھٰ تن جا پير دروازي تٰ آھن‪ ،‬۽ توکٰ ٻاھر ڪڍندا‪.‬‬ ‫‪10‬پوِ ھو ءِ سڌي ءِ طرح سندس پيرن تٰ ڪري پيئٰ‪ ،‬۽ ڀوت مٿٰ کنيو‪ ،‬۽ جوان اندر آيا‪ ،‬۽ ھن کٰ مئل ڏٺائون‪ ،‬۽ ھن کٰ ٻاھر کڻٰ ھن‬ ‫ء‬ ‫جٰ مڙس وٽان دَن ڪيائون‪.‬‬ ‫‪105‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪11‬تنھن تٰ سڄٰ ڪليسيا ۽ جن اھا ڳالھہ ٻڌي تن تٰ وڏو خوف اانئجٰ ويو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ رسولن جٰ ھٿن سان ماڻھن ۾ ڪيترائٰ معجزا ۽ معجزا پيدا ٿيا( ‪.‬۽ اھٰ سڀ ھڪ اتفاق سان سليمان جٰ پورچ ۾ ھئا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ باقٰ ڪنھن ماڻھو ءِ کٰ ساڻن گڏ ٿيڻ جٰ جرئت نہ ھئٰ‪ ،‬پر ماڻھن انھن کٰ ساراھيو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ايمان وارا خداوند سان وڌيڪ شامل ٿيا‪ ،‬مردن ۽ عورتن جٰ ميڙ)‪.‬‬ ‫لِ تہ گھٽ ۾ گھٽ پطرس جو پااو انھن مان‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫ويھاريو‪،‬‬ ‫تٰ‬ ‫‪15‬ايتري قدر جو ھنن بيمارن کٰ ٻاھر ڪڍي گھٽين ۾ پلنگن ۽ پلنگن‬ ‫ء ء‬ ‫ڪن تٰ اانئجٰ‪.‬‬ ‫‪16‬يروشلم جٰ چوڌاري شھرن مان ھڪڙو ميڙ پڻ آيو‪ ،‬جيڪٰ بيمار ماڻھن کٰ ۽ انھن کٰ آڻيندا ھئا جن کٰ ڀوتن سان ويڙھيل ھو‪ ،‬۽‬ ‫انھن سڀنٰ کٰ شفا ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪17‬تڏھن وڏو سردار ڪاھن اٿٰ بيٺو ۽ جيڪٰ ساڻس گڏ ھئا (جيڪو صدوقين جو َرقو آھٰ )سو ڪاوڙ ۾ ڀرجٰ ويو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ پنھنجا ھٿ رسولن تٰ رکيا ۽ کين عام جيل ۾ وڌائون‪.‬‬ ‫‪19‬پر رات جو خداوند جٰ ملئڪ جيل جا دروازا کولٰ‪ ،‬انھن کٰ ٻاھر ڪڍيائين ۽ چيائين تہ‬ ‫ٻڌاِ‪.‬‬ ‫‪20‬وڃو‪ ،‬ھيڪل ۾ اٿو ۽ ماڻھن کٰ ھن زندگٰ ءِ جون سڀ ڳالھيون ء‬ ‫‪21‬جڏھن انھن اھو ٻڌو تڏھن صبح جو سوير ھيڪل ۾ گھڙي تعليم ڏيڻ لڳا ‪.‬پر وڏو سردار ڪاھن آيو ۽ جيڪٰ ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬تن ۽‬ ‫ڪائونسل ۽ بنٰ اسرائيل جٰ سڀنٰ سينيٽرن کٰ گڏ ڪري جيل ڏانھن موڪليائين تہ کين وٺٰ اچٰ‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن آَيسر آيا ۽ کين جيل ۾ نہ ڏٺائون‪ ،‬تڏھن موٽٰ آيا ۽ ٻڌايائون تہ‬ ‫‪23‬چيائون تہ ”جيل واقعٰ اسان کٰ پوري حفاظت سان بند ڏٺو آھٰ ۽ دروازي جٰ اڳيان پگھارون بيٺيون ھيون‪ ،‬پر جڏھن کوليوسين تہ‬ ‫اندر ڪوبہ ماڻھو نہ مليو‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن وڏي سردار ڪاھن‪ ،‬ھيڪل جٰ ڪپتان ۽ سردار ڪاھن اھٰ ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن کين شڪ پيو تہ اھا ڳالھہ ڪٿان وڌندي‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ ھڪڙي اچٰ کين ٻڌايو تہ ”ڏسو‪ ،‬جن ماڻھن کٰ اوھان جيل ۾ وڌو آھٰ سٰ ھيڪل ۾ بيٺا آھن ۽ ماڻھن کٰ تعليم ڏئٰ رھيا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پوِ ڪپتان آَيسرن سان گڏ ويو ۽ انھن کٰ بْير تشدد جٰ وٺٰ آيو‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ انھن کٰ ماڻھن کان ڊپ ھو‪ ،‬متان کين سنگسار ڪيو‬ ‫ء‬ ‫وڃٰ‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ جڏھن انھن کٰ وٺٰ آيا‪ ،‬تڏھن انھن کٰ ڪائونسل جٰ اڳيان بيھاريائون ۽ وڏي سردار ڪاھن کانئن پڇيو تہ ”‬ ‫ء‬ ‫‪28‬۽ چيائين تہ ”اا اسان اوھان کٰ سخت حڪم نہ ڏنو ھو تہ اوھين ھن نالٰ سان تعليم نہ ڏيو؟ ۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬توھان يروشلم کٰ پنھنجٰ عَيدي‬ ‫سان ڀريو آھٰ‪ ،‬۽ ھن ماڻھو ءِ جو رت اسان تٰ آڻڻ جو ارادو ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫بجاِ خدا جٰ َرمانبرداري ڪرڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪29‬تڏھن پطرس ۽ ٻين رسولن جواب ڏنو تہ ”اسان کٰ ماڻھن جٰ‬ ‫ء‬ ‫عيسٰ کٰ جيئرو ڪيو‪ ،‬جنھن کٰ اوھان ماري وڌو ۽ وڻ تٰ ٽنگيو‪.‬‬ ‫‪30‬اسان جٰ ابن ڏاڏن جٰ خدا‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ جيئن بنٰ اسرائيل کٰ توبھہ ڪري ۽‬ ‫‪31‬ھن کٰ خدا پنھنجٰ ساڄٰ ھٿ سان ھڪڙو شھزادو ۽ اوٽڪارو ڏيندڙ بڻايو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫گناھن جٰ معاَٰ ڏئٰ‪.‬‬ ‫‪32‬۽ اسين سندس انھن ڳالھين جا شاھد آھيون ‪.‬۽ ائين ئٰ پاڪ روح آھٰ‪ ،‬جيڪو خدا انھن کٰ ڏنو آھٰ جيڪٰ سندس َرمانبردار آھن‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ھنن اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن انھن جٰ دل ڀرجٰ ويئٰ ۽ انھن کٰ مارڻ جو ارادو ڪيائون‪.‬‬ ‫‪34‬پوِ ڪائونسل ۾ ھڪڙو َريسٰ اٿٰ بيٺو‪ ،‬جنھن جو نالو گملٰ ايل ھو‪ ،‬جيڪو شريعت جو ڊاڪٽر ھو‪ ،‬جيڪو سڀنٰ ماڻھن ۾ مشھور‬ ‫ء‬ ‫جاِ تٰ ويھارو‪.‬‬ ‫ھو‪ ،‬تنھن حڪم ڏنو تہ ”رسولن کٰ ٿوري ء‬ ‫ِ ءوأ ء َنت ء َم لء ءھ َم‪.‬‬ ‫‪َ35‬ءَءا ءل لءهء« ‪:‬يءا أءيي ءھا ءِس ءَرائءي ءل ءوأ ء َنت ء َم َءٰ َاأ ء َر ء‬ ‫‪36‬االِ ⁠جو انھن ڏينھن کان پھريائين ٿيڊاس اٿيو‪ ،‬پاڻ کٰ ڪو ماڻھو سمجھٰ َخر ڪرڻ لڳو ‪.‬جن سان لڳ ڀڳ چار سؤ ماڻھو‬ ‫ء‬ ‫شريڪ ٿيا‪ ،‬جن کٰ قتل ڪيو ويو ‪.‬۽ سڀ‪ ،‬جيترا به سندس َرمانبردار ھئا‪ ،‬ٽڙي پکڙي ويا ۽ برباد ٿٰ ويا‪.‬‬ ‫پوِ يھوداہ گليل جٰ ماڻھن کٰ محصول ڏيڻ جٰ ڏينھن ۾ اٿاريو‪ ،‬۽ گھڻن ماڻھن کٰ پنھنجٰ پٺيان ھليو ‪:‬ھو پڻ مري ويو ‪.‬۽‬ ‫‪37‬ھن کان ء‬ ‫سڀ‪ ،‬ايستائين جو ڪيترا سندس َرمانبردار ھئا‪ ،‬منتشر ٿٰ ويا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو جيڪڏھن اھو مشورو يا اھو‬ ‫‪38‬۽ ھاڻٰ آ ءِ اوھان کٰ ٻڌايان ٿو تہ انھن ماڻھن کان پاسو ڪريو ۽ انھن کٰ اڪيلو اڏي ڏيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪم ماڻھن جو ھوندو تہ بيڪار ٿيندو‪.‬‬ ‫لِ به ملٰ‬ ‫‪39‬پر جيڪڏھن اھو خدا جٰ طرَان آھٰ‪ ،‬توھان ان کٰ ختم ڪري نه سگھندا ‪.‬ائين نه ٿئٰ جو توھان کٰ خدا سان وڙھڻ ء‬ ‫وڃٰ‪.‬‬ ‫پوِ کين‬ ‫تہ‬ ‫ڪيائين‬ ‫حڪم‬ ‫تڏھن‬ ‫مارايائون‪،‬‬ ‫کين‬ ‫سڏي‬ ‫کٰ‬ ‫رسولن‬ ‫جڏھن‬ ‫۽‬ ‫ٿيا‬ ‫راضٰ‬ ‫اھٰ‬ ‫تٰ‬ ‫‪40‬تنھن‬ ‫”عيسٰ جٰ نالٰ تٰ نہ ڳالھايو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ اھٰ ڪائونسل جٰ اڳيان ھليا ويا ۽ خوش ٿٰ ويا تہ اھٰ انھٰ ءِ لئق سمجھيا ويا آھن جو ھن جٰ نالٰ جٰ ڪري شرمسار ٿئٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ تعليم ڏيڻ ۽ تبليغ ڪرڻ کان رھيا‪.‬‬ ‫۾‬ ‫گھر‬ ‫ھر‬ ‫۽‬ ‫۾‬ ‫ھيڪل‬ ‫روزانو‬ ‫‪42‬۽‬ ‫ي‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫االِ ⁠جو سندن بيواھيون‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ جڏھن شاگردن جو تعداد وڌندو ويو‪ ،‬تڏھن يونانٰ ماڻھن ۾ عبرانٰ ءِ جٰ خلف گوڙ مچٰ ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫روزانٰ خدمت ۾ نظرانداز ڪيون وينديون ھيون‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ ٻارھن شاگردن جٰ ميڙ کٰ پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اھو سبب نہ آھٰ جو اسين خدا جٰ ڪلم کٰ اڏي دسترخوان جٰ خدمت‬ ‫ء‬ ‫ڪريون‪.‬‬ ‫‪3‬تنھنڪري اي ڀائرو‪ ،‬پنھنجٰ وچ ۾ ‪7‬ايماندار ماڻھو ڳوليو‪ ،‬جيڪٰ پاڪ روح ۽ ڏاھپ سان ڀرپور آھن‪ ،‬جن کٰ اسين ھن ڪم تٰ مَرر‬ ‫ڪري سگھون ٿا‪.‬‬ ‫‪106‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ وقف ڪندا رھنداسين‪.‬‬ ‫‪4‬پر اسين پنھنجو پاڻ کٰ مسلسل دعا ۽ ڪلم جٰ خدمت ء‬ ‫پوِ انھن استيفن کٰ چونڊيو‪ ،‬جيڪو ايمان ۽ پاڪ روح سان ڀرپور ھو‪َ ،‬لپس‪ ،‬پروخورس‪،‬‬ ‫‪5‬انھٰ ءِ ڳالھہ سڄٰ ميڙ کٰ پسند ڪيو‪ ،‬ء‬ ‫نڪانور‪ ،‬ٽيمون‪ ،‬پارميناس ۽ نڪولس کٰ انتاخيا جو ھڪ مسلمان چونڊيو ويو‪.‬‬ ‫‪6‬جن کٰ انھن رسولن جٰ اڳيان پيش ڪيو ۽ جڏھن دعا گھري تڏھن پنھنجا ھٿ انھن تٰ رکيائون‪.‬‬ ‫‪7‬۽ خدا جو ڪلم وڌندو ويو ‪.‬۽ يروشلم ۾ شاگردن جو تعداد تمام گھڻو وڌي ويو ‪.‬۽ پادرين جٰ ھڪڙي وڏي جماعت ايمان جٰ‬ ‫َرمانبرداري ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪8‬۽ استيفنس‪ ،‬ايمان ۽ طاقت سان ڀرپور‪ ،‬ماڻھن ۾ وڏا عجب ۽ معجزا ڪيا‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ ڪٰ يھودي عبادت ⁠گاھہ جا ماڻھو اٿيا‪ ،‬جن کٰ لبرٽين‪ ،‬ڪرينين‪ ،‬اليگزينڊرين‪ ،‬ڪليسيا ۽ ايشيا جٰ يھودين جٰ عبادت ⁠گاھہ‬ ‫ء‬ ‫سڏيندا آھن‪ ،‬جن استيفن سان تڪرار ڪيو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اھٰ دانائٰ ۽ روح جو مَابلو ڪري نہ سگھيا‪ ،‬جنھن سان ھو ڳالھائٰ رھيو ھو‪.‬‬ ‫موسٰ ۽ خدا جٰ خلف ڪفر جون ڳالھيون ڪندي ٻڌو آھٰ‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ انھن ماڻھن کٰ ماتحت ڪيو‪ ،‬جن چيو تہ ”اسان ھن کٰ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪12‬پوِ انھن ماڻھن‪ ،‬بزرگن ۽ شريعت جٰ عالمن کٰ ڀڙڪايو ۽ اچٰ مٿس اچٰ پڪڙيائون ۽ ڪائونسل ۾ وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫جاِ ۽ شريعت جٰ خلف ڪفر جون ڳالھيون ڪرڻ کان باز نہ ٿو اچٰ‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ڪوڙا شاھد ٺھرايا‪ ،‬جن چيو تہ ”ھٰ ماڻھو ھن مَدس ء‬ ‫جاِ کٰ ڊاھيندو ۽ انھن رسمن کٰ بدلئٰ اڏيندو‪،‬‬ ‫‪14‬االِ ⁠جو اسان ھن کٰ اھو چوندي ٻڌو آھٰ تہ ”ھٰ ناصرت جو‬ ‫عيسٰ ھن ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫موسٰ اسان کٰ ڏنيون آھن‪.‬‬ ‫جيڪٰ‬ ‫ي‬ ‫‪15‬جڏھن ڪائونسل ۾ ويٺل سڀيئٰ ھن ڏانھن نھاريندا رھيا‪ ،‬تڏھن ھن جو منھن ملئڪ جو منھن جھڙو ھو‪.‬‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬پوِ وڏي سردار ڪاھن چيو تہ ”اا اھٰ ڳالھيون ائين آھن؟‬ ‫ء‬ ‫‪َ2‬ءَءالء” ‪:‬ماڻھو‪ ،‬ڀائرو ۽ ابن ڏاڏو‪ ،‬ٻڌو ‪.‬جلل وارو خدا اسان جٰ پٰ ءِ ابراھيم تٰ ظاھر ٿيو‪ ،‬جڏھن ھو ميسوپوٽيميا ۾ ھو‪ ،‬انھٰ ءِ کان اڳ‬ ‫جو ھو چران ۾ رھيو‪،‬‬ ‫‪3‬وقءا ءل لءهء” ‪:‬پنھنجٰ ملڪ مان ۽ پنھنجٰ مائٽن مان نڪري وڃ ۽ انھٰ ءِ ملڪ ۾ اچ‪ ،‬جيڪو توکٰ ڏيکاريندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پوِ ھو ڪلدين جٰ ملڪ مان نڪري چران ۾ رھڻ لڳو ۽ اتان جڏھن سندس پٰ ءِ مري ويو‪ ،‬تڏھن ھن کيس ھن ملڪ ۾ لٿو‪ ،‬جتٰ ھاڻٰ‬ ‫ء‬ ‫اوھين رھو ٿا‪.‬‬ ‫‪5‬۽ ھن کيس ان ۾ ڪا به ميراث نه ڏنٰ‪ ،‬نه‪ ،‬ايتري قدر جو پنھنجٰ پيرن تٰ رکٰ‪ ،‬پر ھن واعدو ڪيو ته اھو اھو کيس ھڪڙي ملڪيت ۾‬ ‫ڏيندو‪ ،‬۽ سندس اولد کٰ‪ ،‬جڏھن اڃا تائين ھن کٰ اولد ڪونھٰ‪. .‬‬ ‫‪6‬۽ خدا ھن حڪمت تٰ ڳالھايو‪ ،‬ته سندس ٻج ھڪڙي اجنبٰ ملڪ ۾ رھڻ گھرجٰ ‪.‬۽ اھٰ انھن کٰ غلمِٰ ۾ آڻين‪ ،‬۽ انھن کٰ چار سؤ‬ ‫سال بڇڙايون ڏين‪.‬‬ ‫جاِ تٰ منھنجٰ خدمت‬ ‫پوِ اھٰ نڪرندا‪ ،‬۽ ھن ء‬ ‫‪7‬۽ جنھن قوم جٰ غلمٰ ءِ ۾ ھوندا‪ ،‬تن جو آ ءِ َيصلو ڪندس‪ ،‬خدا چيو‪ ،‬۽ انھٰ ءِ کان ء‬ ‫ڪندا‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ھن کيس طھر ڪرڻ جو واعدو ڏنو‪ ،‬۽ اھڙيِ طرح ابراھيم اسحاق کٰ پيدا ڪيو‪ ،‬۽ اٺين ڏينھن سندس طھر ڪيو ‪.‬۽ اسحاق يعَوب‬ ‫پيدا ڪيو؛ ۽ جيڪب کٰ ٻارھن بزرگ پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫ص ءر‪ ،‬پر خدا ساڻس گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪9‬وقءا ءل لءهء َال ءح ءديَنء ‪ ،‬ي‬ ‫ءوسف ءَٰ ءم َ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪10‬۽ کيس سندس سڀنٰ مصيبتن مان اڏايو‪ ،‬۽ کيس مصر جٰ بادشاھ َرعون جٰ نظر ۾ َضل ۽ حڪمت ڏنٰ ‪.‬۽ کيس مصر ۽ سندس‬ ‫سڄٰ گھر جو گورنر بڻايو‪.‬‬ ‫‪11‬ھاڻٰ مصر ۽ ڪنعان جٰ سڄٰ ملڪ ۾ ڏڪار اچٰ ويو‪ ،‬۽ وڏي مصيبت‪ ،‬۽ اسان جٰ ابن ڏاڏن کٰ ڪو به رزق نه مليو‪.‬‬ ‫‪12‬پر جڏھن يعَوب ٻڌو تہ مصر ۾ اناج آھٰ‪ ،‬تڏھن ھن پھريائين اسان جٰ ابن ڏاڏن کٰ موڪليو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ ٻئٰ دَعٰ يوسف پنھنجٰ ڀائرن کٰ ٻڌايو ويو ‪.‬۽ يوسف جو خاندان َرعون کٰ ٻڌايو ويو‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ يوسف کٰ موڪليو ۽ پنھنجٰ پٰ ءِ يعَوب کٰ ۽ سندس سڀنٰ مائٽن‪ ،‬سٺ پندرھن ماڻھن کٰ پاڻ وٽ سڏيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬تنھنڪري يعَوب مصر ۾ ويو ۽ مري ويو‪ ،‬ھو ۽ اسان جا ابا ڏاڏا‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انھن کٰ سيڪيم ۾ آندو ويو ۽ قبر ۾ دَن ڪيو ويو جيڪو ابراھيم شميم جٰ پِٰ ايمور جٰ پٽن جٰ پئسن سان خريد ڪيو‪.‬‬ ‫‪17‬پر جڏھن انھٰ ءِ واعدي جو وقت ويجھو آيو‪ ،‬جنھن جو خدا ابراھيم سان قسم کنيو ھو‪ ،‬تڏھن مصر ۾ ماڻھن جو تعداد وڌندو ويو‪.‬‬ ‫‪18‬تان جو ھڪڙو ٻيو بادشاھہ اٿيو‪ ،‬جيڪو يوسف کٰ نہ سڃاڻندو ھو‪.‬‬ ‫لِ تہ انھن پنھنجن ننڍڙن ٻارن کٰ ٻاھر‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫ڪئٰ‪،‬‬ ‫بڇڙائٰ‬ ‫سان‬ ‫‪19‬اھو ساڳيو سلوڪ اسان جٰ مائٽن سان ڪيو ۽ اسان جٰ ابن ڏاڏن‬ ‫ء ء‬ ‫ڪڍي اڏيو‪ ،‬تہ جيئن اھٰ جيئرا نہ رھن‪.‬‬ ‫موسٰ پيدا ٿيو‪ ،‬۽ تمام خوبصورت ھو‪ ،‬۽ پنھنجٰ پٰ ءِ جٰ گھر ۾ ٽن مھينا پرورش ڪيائين‪.‬‬ ‫‪20‬جنھن وقت‬ ‫ي‬ ‫‪21‬جڏھن ھن کٰ ٻاھر ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏھن َرعون جٰ ڌي ءِ کيس مٿٰ کنيو ۽ کيس پنھنجو پٽ ڪري پاليائين‪.‬‬ ‫صر َالعء ءل ءيم ءوقءا ءل ءوقءالء ءم‪.‬‬ ‫‪22‬و ءَانء ءمو ء‬ ‫سى َءٰ َال ءح َْ ءم ءِ ءم ء‬ ‫ء‬ ‫‪23‬جڏھن ھو چاليھن ورھين جو پورو ٿيو‪ ،‬تڏھن ھن جٰ دل ۾ اھو خيال آيو تہ پنھنجٰ ڀائرن بنٰ اسرائيلن سان ملقات ڪري‪.‬‬ ‫‪24‬انھن مان ھڪڙي کٰ ظلم ٿيندي ڏسٰ‪ ،‬ھن ان جو بچا ءِ ڪيو ۽ انھٰ ءِ مظلوم کان بدلو ورتو ۽ مصري ءِ کٰ مارايو‪.‬‬ ‫‪25‬االِ ⁠جو ھن سمجھيو ھو تہ سندس ڀائر سمجھن ھا تہ خدا ڪيئن انھن کٰ پنھنجٰ ھٿ سان اوٽڪارو ڏيندو‪ ،‬پر اھٰ نہ سمجھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ ھن پاڻ کٰ انھن ڏانھن ڏيکاريو جيئن اھٰ ڪوشش ڪري رھيا ھئا‪ ،‬۽ انھن کٰ وري ھڪٻئٰ سان ٺھرايو ويندو‪ ،‬۽‬ ‫چوڻ لڳو تہ ”سائين‪ ،‬اوھين ڀائر آھيو ‪.‬توھان ھڪ ٻئٰ تٰ ظلم او ٿا ڪريو؟‬ ‫‪107‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪27‬پر جنھن پنھنجٰ پاڙيسري ءِ سان ظلم ڪيو‪ ،‬تنھن کيس ڌڪاري اڏيو ۽ چيائين تہ ”ڪنھن توکٰ اسان تٰ حاڪم ۽ منصف بڻايو آھٰ؟‬ ‫‪28‬اا تون مون کٰ ماريندين‪ ،‬جھڙي ءِ طرح تو ڪالھه مصري ءِ کٰ ماريو؟‬ ‫موسٰ ڀڄٰ ويو ۽ مدين جٰ ملڪ ۾ پرديسٰ رھيو‪ ،‬جتٰ کيس ٻه پٽ ٿيا‪.‬‬ ‫‪29‬اھو چئٰ‬ ‫ي‬ ‫‪30‬جڏھن چاليھہ سال پورا ٿيا‪ ،‬تڏھن کيس سينا جبل جٰ بيابان ۾ ھڪڙي ٻرندڙ باھہ ۾ خداوند جو ھڪڙو ملئڪ نظر آيو‪.‬‬ ‫لِ ويجھو آيو تہ خداوند جو آواز آيو تہ‬ ‫‪31‬جڏھن‬ ‫موسٰ اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجٰ ويو ۽ جيئن ھو ان کٰ ڏسڻ ء‬ ‫ي‬ ‫موسٰ ڏڪڻ لڳو‪ ،‬۽ ڏسڻ جٰ جرئت نه‬ ‫‪.‬پوِ‬ ‫” ‪32‬آ ءِ تنھنجٰ ابن ڏاڏن جو خدا‪ ،‬ابراھيم جو خدا‪ ،‬اسحاق جو خدا ۽ يعَوب جو خدا آھيان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ٿٰ‪.‬‬ ‫جاِ تٰ تون بيٺو آھين اھا پاڪ زمين آھٰ‪.‬‬ ‫‪33‬تڏھن خداوند ھن کٰ چيو تہ ”پنھنجن پيرن مان جوتا لھٰ‪،‬‬ ‫االِ ⁠جو جنھن ء‬ ‫ء‬ ‫‪34‬مون ڏٺو آھٰ‪ ،‬مون پنھنجٰ قوم جٰ مصيبت کٰ ڏٺو آھٰ‪ ،‬جيڪو مصر ۾ آھٰ‪ ،‬۽ مون انھن جٰ رڙ ٻڌي آھٰ‪ ،‬۽ انھن کٰ بچائڻ لِ‬ ‫ھيٺ آيو آھيان ‪.‬۽ ھاڻٰ اچ‪ ،‬مان توکٰ مصر ڏانھن موڪليندس‪.‬‬ ‫موسٰ جنھن کٰ ھنن انڪار ڪيو ۽ چيو تہ ”ڪنھن توکٰ حاڪم ۽ منصف بڻايو؟ اھو ئٰ خدا انھٰ ءِ ملئڪ جٰ ھٿ سان‬ ‫‪35‬اھو‬ ‫ي‬ ‫جيڪو کيس ٻڪري ءِ ۾ ظاھر ٿيو ھو‪ ،‬ھڪڙو حاڪم ۽ اوٽڪارو ڏيندڙ ڪري موڪليو‪.‬‬ ‫پوِ ھن مصر جٰ ملڪ‪ ،‬ڳاڙھٰ سمنڊ ۽ بيابان ۾ چاليھن سالن تائين عجب ۽ معجزا ڏيکاريا‪.‬‬ ‫‪36‬ھن انھن کٰ ٻاھر ڪڍيو‪ ،‬جنھن کان ء‬ ‫لِ اوھان جٰ ڀائرن مان مون جھڙو ھڪڙو‬ ‫اوھان‬ ‫خدا‬ ‫جو‬ ‫اوھان‬ ‫”خداوند‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کٰ‬ ‫اسرائيلن‬ ‫موسٰ‪ ،‬جنھن بنٰ‬ ‫‪37‬ھٰ اھو آھٰ اھو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫نبٰ پيدا ڪندو ‪.‬ھن کٰ توھان ٻڌندا‪.‬‬ ‫‪38‬ھٰ اھو آھٰ‪ ،‬جيڪو بيابان ۾ چرچ ۾ انھٰ ءِ ملئڪ سان گڏ ھو‪ ،‬جنھن کيس سينا جبل ۾ ڳالھايو ھو ۽ اسان جٰ ابن ڏاڏن سان‪ ،‬جنھن‬ ‫لِ سھڻيون ڪلم مليل ھو‪.‬‬ ‫کٰ اسان کٰ ڏيڻ ء‬ ‫‪39‬جنھن کٰ اسان جٰ ابن ڏاڏن چيو نہ مڃيو‪ ،‬پر ھن کٰ انھن مان ڪڍي اڏيو‪ ،‬۽ انھن جٰ دلين ۾ مصر ڏانھن موٽٰ ويا‪،‬‬ ‫موسٰ‪ ،‬جيڪو اسان کٰ مصر جٰ ملڪ‬ ‫االِ ⁠جو اھو‬ ‫لِ ديوتا ٺاھيو جيڪٰ اسان جٰ اڳيان ھلن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬ھن ھارون کٰ چيو تہ ”اسان ء‬ ‫ي‬ ‫مان ڪڍيو‪ ،‬اسان کٰ خبر نہ آھٰ تہ ھن جو اا ٿيو‪.‬‬ ‫‪41‬۽ انھن ڏينھن ۾ ھڪڙو گابٰ ٺاھيو‪ ،‬۽ بت جٰ اڳيان قربانٰ ڏنٰ‪ ،‬۽ پنھنجٰ ھٿن جٰ ڪم ۾ خوش ٿيا‪.‬‬ ‫لِ اڏي ڏنو ‪.‬جيئن نبين جٰ ڪتاب ۾ لکيل آھٰ تہ ”اي بنٰ‬ ‫‪42‬پوِ خدا منھن موڙيو‪ ،‬۽ انھن کٰ آسمان جٰ لشڪر جٰ عبادت ڪرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ رڻ ⁠پٽ ۾ چاليھن سالن تائين قتل ٿيل جانور ۽ قربانيون ڏنيون آھن؟‬ ‫مون‬ ‫توھان‬ ‫اا‬ ‫گھرو‪،‬‬ ‫جا‬ ‫اسرائيل‬ ‫ء‬ ‫لِ ٺاھيا آھن‪ ،‬۽ مان توھان کٰ‬ ‫‪43‬ھائو‪ ،‬توھان مولچ جو خيمو ۽ پنھنجٰ ديوتا رمفن جٰ تاري کٰ کنيو‪ ،‬جيڪٰ توھان انھن جٰ پوڄا ء‬ ‫بابل کان ٻاھر وٺٰ ويندس‪.‬‬ ‫لِ تہ اھو انھٰ ءِ انداز‬ ‫‪44‬اسان جٰ ابن ڏاڏن وٽ بيابان ۾ شاھدي جو خيمو ھو‪ ،‬جيئن ھن مَرر ڪيو ھو‪،‬‬ ‫موسٰ سان ڳالھايو ھو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫سان ٺاھيو جيئن ھن ڏٺو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ سان گڏ غير قومن جٰ قبضٰ ۾ وٺٰ آيا‪ ،‬جن کٰ خدا اسان جٰ ابن ڏاڏن جٰ اڳيان‪ ،‬دائود جٰ ڏينھن‬ ‫‪45‬جن کٰ اسان جا ابا ڏاڏا پڻ‬ ‫ي‬ ‫تائين ڪڍي اڏيو‪.‬‬ ‫‪46‬جن کٰ خدا جٰ نظر ۾ َضل مليو‪ ،‬۽ يعَوب جٰ خدا لِ ھڪڙو خيمو ڳولڻ چاھيو‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙو گھر ٺاھيو‪.‬‬ ‫‪47‬پر سليمان ھن ء‬ ‫‪48‬تڏھن بہ سڀ کان مٿاھين ھٿن سان ٺھيل مندرن ۾ نہ رھندو آھٰ ‪.‬جيئن نبٰ َرمايو آھٰ‪،‬‬ ‫‪49‬آسمان منھنجو تخت آھٰ‪ ،‬۽ زمين منھنجٰ پيرن جٰ صندلٰ آھٰ‪ ،‬تون مون کٰ ڪھڙو گھر ٺاھيندين؟ رب َرمائٰ ٿو ‪:‬يا منھنجٰ آرام‬ ‫جٰ جاِ اا آھٰ؟‬ ‫‪50‬اا اھٰ سڀ شيون منھنجٰ ھٿ نه ٺاھيون؟‬ ‫‪51‬اوھين دل ۽ ڪنن ۾ سخت ۽ اڻ ⁠طھريل آھيو‪ ،‬توھان ھميشہ پاڪ روح جٰ مخالفت ڪندا آھيو ‪:‬جيئن توھان جٰ ابن ڏاڏن ڪيو‪،‬‬ ‫تيئن اوھين ڪريو‪.‬‬ ‫‪52‬اوھان جٰ ابن ڏاڏن ڪھڙي نبين کٰ نہ ستايو آھٰ؟ ۽ انھن انھن کٰ قتل ڪيو آھٰ جيڪٰ ھڪڙي عادل جٰ اچڻ کان اڳ ڏيکاريا‬ ‫ھئا ‪.‬جن جا توھان ھاڻٰ خيانت ڪندڙ ۽ قاتل آھيو‪:‬‬ ‫‪53‬جن کٰ ملئڪن جٰ اختيار سان شريعت ملٰ آھٰ‪ ،‬پر انھن ان تٰ عمل نہ ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪54‬جڏھن انھن اھٰ ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن انھن جٰ دل ڀرجٰ ويئٰ ۽ پنھنجا ڏند ڪرٽيا‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ خدا جٰ ساڄٰ پاسٰ بيٺل ڏٺو‪.‬‬ ‫‪55‬پر ھن پاڪ روح سان ڀرجٰ ويھٰ آسمان ڏانھن نھاريو ۽ خدا جو جلوو ڏٺو ۽‬ ‫ي‬ ‫اِ ءوأ ء َن أءبَنء َالعء ءظ ءيم ءِلءى ن‬ ‫لء ءِلء َي ءه!‬ ‫‪56‬وقءالء« ‪ :‬ءِ نن أ ء َن يء َعلء ءم ءَٰ ال ن‬ ‫س ءم ء‬ ‫ء‬ ‫‪57‬پوِ انھن وڏي واڪٰ رڙ ڪئٰ‪ ،‬۽ پنھنجا ڪن بند ڪري ھڪٻئٰ سان مٿس ڀڄٰ ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪58‬ھن کٰ شھر مان ٻاھر ڪڍي سنگسار ڪيو ۽ شاھد پنھنجا ڪپڙا ھڪڙي نوجوان جٰ پيرن وٽ رکيا‪ ،‬جنھن جو نالو شائول ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ‪ ،‬منھنجٰ روح کٰ قبول ڪر‪.‬‬ ‫‪59‬انھن استيفن کٰ سنگسار ڪري خدا کٰ سڏي چيو تہ ”اي خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪60‬پوِ ھو گوڏن ڀر ڪري وڏي واڪٰ چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ھن گناھہ جو الزام انھن تٰ نہ ڪر ‪.‬۽ جڏھن اھو چئٰ چڪو ھو ته ھو‬ ‫ء‬ ‫ننڊ ۾ پئجٰ ويو‪.‬‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬۽ شائول پنھنجٰ موت تٰ راضٰ ٿٰ ويو ‪.‬۽ انھٰ ءِ وقت يروشلم جٰ چرچ جٰ خلف وڏو ظلم ٿٰ رھيو ھو ‪.‬۽ اھٰ سڀيئٰ يھوديہ ۽‬ ‫سواِ رسولن جٰ‪.‬‬ ‫سامريہ جٰ علئَن ۾ پکڙيل ھئا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ِ ءو ءل ت ء َفعءلءونء ‪.‬‬ ‫ر‬ ‫سنء ءِلءى ءم َست ء َفنء ءَٰ َاأ ء َ ء‬ ‫ستءفء ء‬ ‫‪َ2‬ءَءا ءل ء‬ ‫‪108‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪3‬جيستائين شائول جو تعلق آھٰ‪ ،‬ھن ڪليسيا کٰ تباھہ ڪيو‪ ،‬ھر گھر ۾ گھڙي‪ ،‬مردن ۽ عورتن کٰ مارائٰ جيل ۾ وڌو‪.‬‬ ‫‪4‬تنھنڪري جيڪٰ ٽڙي پکڙيل ھئا‪ ،‬سٰ ھر ھنڌ پھتا ويا ۽ ڪلم جٰ تبليغ ڪندا رھيا‪.‬‬ ‫‪5‬پوِ َلپس سامريہ جٰ شھر ڏانھن ويو ۽ انھن کٰ مسيح جٰ منادي ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪َ6‬ء ءلپءس جيڪٰ معجزا ڪري ڏيکاريا‪ ،‬سٰ ٻڌي ۽ ڏٺٰ‪ ،‬انھن ڳالھين تٰ ماڻھن ھڪدم ڌيان ڏنو‪.‬‬ ‫‪7‬االِ ⁠جو گھڻن ئٰ ڀوتن مان ڀوت وڏي آواز سان رڙيون ڪري نڪرندا ھئا‪ ،‬جيڪٰ انھن ۾ ورتل ھئا ۽ گھڻا ئٰ اڌرنگٰ ۽ منڊا اٽل‬ ‫ء‬ ‫ھوندا ھئا‪.‬‬ ‫‪8‬انھٰ ءِ شھر ۾ ڏاڍي خوشٰ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪9‬پر اتٰ ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن جو نالو شمعون ھو‪ ،‬جيڪو اڳٰ ئٰ انھٰ ءِ شھر ۾ جادو ڪندو ھو ۽ سامريہ جٰ ماڻھن کٰ جادو ڪندو‬ ‫ھو‪ ،‬۽ پاڻ کٰ ڪو وڏو ماڻھو سمجھائيندو ھو‪.‬‬ ‫‪10‬جنھن ڏانھن ننڍي کان وڏي تائين سڀنٰ ڌيان ڏنو ۽ چيو تہ ”ھٰ ماڻھو خدا جٰ وڏي قدرت آھٰ‪.‬‬ ‫لِ ڌيان ڏنو ويو‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ ھن گھڻو وقت کان انھن کٰ جادوگري ءِ سان ٺڳيو ھو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ انھن کٰ انھٰ ءِ ء‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ نالٰ جٰ تبليغ ڪري ٿو‪ ،‬تڏھن انھن مردن توڙي عورتن کٰ‬ ‫‪12‬پر جڏھن انھن ايمان آندو تہ َلپس خدا جٰ بادشاھت ۽‬ ‫ي‬ ‫بپتسما ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ شمعون پاڻ بہ ايمان آندو ۽ جڏھن بپتسما ورتٰ‪ ،‬تڏھن ھو َلپس سان گڏ رھيو ۽ عجب ۾ پئجٰ ويو‪ ،‬تہ اھٰ معجزا ۽ معجزا ٿٰ‬ ‫ء‬ ‫رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن يروشلم ۾ رسولن ٻڌو تہ سامريہ وارن خدا جو ڪلم قبول ڪيو آھٰ‪ ،‬تڏھن انھن پطرس ۽ يوحنا ڏانھن موڪليائين تہ‪:‬‬ ‫لِ دعا گھريائين تہ جيئن کين پاڪ روح ملٰ‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن اھٰ ھيٺ لھٰ ويا‪ ،‬تڏھن انھن ء‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ تٰ بپتسما ڏنٰ ويئٰ ھئٰ)‪.‬‬ ‫خداوند‬ ‫کٰ‬ ‫انھن‬ ‫رڳو‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫ٿيو‬ ‫نہ‬ ‫بہ‬ ‫تٰ‬ ‫ڪنھن‬ ‫‪16‬االِ ⁠جو ھو اڃا تائين انھن مان‬ ‫(‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪17‬پوِ انھن پنھنجا ھٿ انھن تٰ رکيا ۽ کين پاڪ روح مليو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬جڏھن شمعون ڏٺو تہ رسولن تٰ ھٿ رکڻ سان پاڪ روح ملٰ ٿو‪ ،‬تڏھن ھن کين پئسا ڏنا‪.‬‬ ‫‪19‬انھن چيو تہ ”مون کٰ بہ اھا طاقت ڏي‪ ،‬تہ جيئن جنھن تٰ ھٿ رکان‪ ،‬تنھن کٰ پاڪ روح ملٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تو سمجھيو آھٰ تہ خدا جٰ بخشش پئسن سان خريد ڪري سگھجٰ‬ ‫‪20‬پر پطرس ھن کٰ چيو تہ ”تنھنجو پئسو تو وٽ ھلندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ٿٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تنھنجٰ دل خدا جٰ نظر ۾ درست نہ آھٰ‪.‬‬ ‫‪21‬تنھنجو ھن معاملٰ ۾ نڪو حصو آھٰ ۽ نڪو گھڻو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬تنھنڪري پنھنجٰ انھٰ ءِ بڇڙائٰ ءِ کان توبھہ ڪر ۽ خدا کان دعا گھرو‪ ،‬جيڪڏھن تنھنجٰ دل جو خيال تو کٰ بخشٰ وڃٰ‪.‬‬ ‫‪23‬االِ ⁠جو آ ءِ سمجھان ٿو تہ تون ڪڪڙ جٰ پيٽ ۾ آھين ۽ بڇڙائٰ ءِ جٰ قيد ۾ آھين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ خداوند کان دعا گھرو تہ انھن ڳالھين مان ڪابہ ڳالھہ مون تٰ نہ اچٰ‪.‬‬ ‫‪24‬تنھن تٰ شمعون وراڻيو تہ ”اوھين منھنجٰ ء‬ ‫‪25‬جڏھن اھٰ شاھدي ڏيئٰ خداوند جٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪيائون‪ ،‬تڏھن يروشلم ڏانھن موٽٰ آيا ۽ سامرين جٰ ڪيترن ئٰ ڳوٺن ۾‬ ‫خوشخبري ءِ جٰ منادي ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پس” ‪:‬اٿ‪ ،‬ڏکڻ طرف انھٰ ءِ رستٰ ڏانھن وڃ‪ ،‬جيڪو يروشلم کان غزا ڏانھن وڃٰ ٿو‪ ،‬جيڪو بيابان آھٰ‪.‬‬ ‫‪26‬وقءا ءل ن‬ ‫الربي ءمنء َال ءم ءلئءَء َء ءل ء‬ ‫ء‬ ‫‪27‬پوِ ھو اٿيو ۽ ھليو ويو‪ ،‬۽ ڏسو‪ ،‬ايٿوپيا جو ھڪڙو ماڻھو‪ ،‬جيڪو ايٿوپيا جٰ راڻٰ ڪينڊاس جٰ ماتحت ھڪڙو وڏو اختياري ءِ وارو‬ ‫ء‬ ‫لِ آيو ھو‪.‬‬ ‫ھيو‪ ،‬جنھن کٰ پنھنجٰ سڄٰ خزانٰ جٰ سنڀال ھئٰ ۽ يروشلم ۾ عبادت ڪرڻ ء‬ ‫‪28‬ھو موٽٰ رھيو ھو ۽ پنھنجٰ رٿ ۾ ويھٰ يسعياہ نبٰ ءِ جو ڪلم پڙھندو ھو‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ پاڪ روح َلپس کٰ چيو تہ ”ويجھو وڃ ۽ پاڻ کٰ ھن رٿ سان مليو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ِ” ‪:‬اا تون سمجھين ٿو اا تون پڙھين ٿو؟‬ ‫سيءا ءِ َءٰ َاأ ء َر ء‬ ‫س َءٰ َاأ ء َر ء‬ ‫ِ ءوأ ء َنت ء َم َءٰ َاأ ء َي ء‬ ‫َس َءلء ء‬ ‫‪َ30‬ءلءي ء‬ ‫سواِ ڪو ماڻھو منھنجٰ ھدايت ڪري؟ ۽ ھن َلپس کٰ چاھيو ته ھو مٿٰ اچٰ ۽ ساڻس گڏ‬ ‫‪31‬ھن چيو تہ ”آ ءِ ڪيئن ڪري سگھان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ويھٰ‪.‬‬ ‫لِ وٺٰ ويو ‪.‬۽ جھڙي ءِ طرح ٻڪري ءِ جو‬ ‫جاِ جيڪا ھن پڙھٰ ھئٰ‪ ،‬سا ھٰ ھئٰ‪” ،‬ھن کٰ رڍ وانگر ذبح ڪرڻ ء‬ ‫‪32‬انھٰ ءِ صحيفن جٰ ء‬ ‫گونگو ھو پنھنجٰ ڪٽرائڻ واري اڳيان‪ ،‬تنھنڪري ھن پنھنجو وات نه کوليو‪.‬‬ ‫‪33‬ھن جٰ خواري ۾ ھن جو َيصلو کسٰ ويو‪ ،‬۽ ڪير ٻڌائيندو سندس نسل؟ ااڪاڻ ته ھن جٰ زندگٰ زمين مان ورتٰ وئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫س” ‪:‬آ ءِ دعا ٿو ڪريان تہ ھٰ نبٰ ڪنھن بابت ٿو چوي؟ پنھنجو‪ ،‬يا ڪنھن ٻئٰ انسان جو؟‬ ‫‪َ34‬ءَءا ءل ءھذءا َءلءپء ء‬ ‫عيسٰ جٰ منادي ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪35‬پوِ َلپس پنھنجو وات کوليو ۽ انھٰ ءِ ئٰ صحيفٰ تٰ شروع ڪري کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪36‬پوِ جيئن اھٰ رستٰ ۾ پيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو ھڪڙي پاڻٰ ءِ وٽ آيا‪ ،‬جنھن چيو تہ ”ڏسو‪ ،‬ھٰ پاڻٰ آھٰ ‪.‬اا مون کٰ بپتسما وٺڻ کان‬ ‫ء‬ ‫روڪيو؟‬ ‫پوِ ٿٰ سگھين ٿو ‪.‬تڏھن ھن جواب ڏنو تہ ”آ ءِ يَين ٿو ڪريان تہ‬ ‫عيسٰ‬ ‫‪َ37‬لپس چيو تہ ”جيڪڏھن تون پوري ءِ دل سان ايمان آڻين‪ ،‬تہ ء‬ ‫ي‬ ‫مسيح خدا جو َرزند آھٰ‪.‬‬ ‫پوِ ھو ٻئٰ پاڻٰ ءِ ۾ ھيٺ لھٰ ويا‪َ ،‬لپس ۽ عيوِ ‪.‬۽ کيس بپتسما ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪38‬ھن رٿ کٰ بيھٰ بيھڻ جو حڪم ڏنو‪ ،‬ء‬ ‫‪39‬جڏھن ھو پاڻٰ ءِ مان ٻاھر آيا‪ ،‬تڏھن خداوند جو روح َلپس کٰ جھليو‪ ،‬جو انھٰ ءِ عيوِ ھن کٰ وڌيڪ ‪39‬ڏٺو ئٰ ڪونھٰ‪ ،‬۽ ھو‬ ‫خوش ٿيندو پنھنجٰ رستٰ ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪40‬پر َلپس ازوطس ۾ مليو ۽ اتان لنگھندو سڀنٰ شھرن ۾ تبليغ ڪندو رھيو‪ ،‬جيستائين ھو قيصريہ ۾ پھتو‪.‬‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬۽ شائول‪ ،‬اڃا تائين ڌمڪيون ڏئٰ ٿو ۽ خداوند جٰ شاگردن کٰ قتل ڪرڻ لِ‪ ،‬وڏي ڪاھن وٽ ويو‪.‬‬ ‫‪109‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫پوِ اھٰ مرد ھجن يا‬ ‫‪2‬۽ ھن کان دمشق ۾ يھودي عبادت ⁠خانن ڏانھن خط لکٰ گھريائين تہ جيڪڏھن ھن کٰ ھن رستٰ مان ڪوبہ ملٰ‪ ،‬ء‬ ‫عورتون‪ ،‬تہ انھن کٰ قيد ڪري يروشلم ڏانھن وٺٰ اچٰ‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن ھو سفر ڪندو دمشق جٰ ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن اوچتو سندس چوڌاري آسمان مان ھڪ روشنٰ چمڪٰ ويئٰ‪.‬‬ ‫‪4‬ھو زمين تٰ ڪري پيو ۽ ھڪڙو آواز ٻڌو جنھن کيس چيو تہ ”شائول‪ ،‬شائول‪ ،‬تون مون کٰ او ٿو ستاين؟‬ ‫لِ مشڪل آھٰ ته لٺ مارڻ‪.‬‬ ‫‪5‬ھن چيو تہ ”تون ڪير آھين اي خداوند؟ ۽ خداوند چيو‪" ،‬آ ءِ‬ ‫عيسٰ آھيان‪ ،‬جنھن کٰ تون ستاين ٿو‪ ،‬اھو تو ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫پوِ تو‬ ‫‪6‬ھو ڏڪندي ۽ حيران ٿٰ چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬تو کٰ مون کٰ اا ڪرڻو آھٰ؟ ۽ خداوند ھن کٰ چيو تہ ”اٿ‪ ،‬شھر ۾ وڃ‪ ،‬ء‬ ‫کٰ ٻڌايو ويندو تہ تو کٰ اا ڪرڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪7‬۽ جيڪٰ ماڻھو ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سٰ بيھٰ بيٺا رھيا‪ ،‬آواز ٻڌي رھيا ھئا‪ ،‬پر ڪنھن ماڻھو ءِ کٰ نہ ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪8‬۽ شائول زمين مان اٿيو ‪.‬۽ جڏھن ھن جون اکيون کوليون ويون تہ ھن ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کٰ نه ڏٺو‪ ،‬پر اھٰ کيس ھٿ کان وٺٰ دمشق ۾‬ ‫وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ھو ٽٰ ڏينھن بٰ ⁠انصاف رھيو ۽ نڪٰ کاڌو ۽ نہ پيتو‪.‬‬ ‫‪10‬دمشق ۾ حنانياس نالٰ ھڪڙو شاگرد ھو ‪.‬۽ کيس خداوند رويا ۾ چيو‪ ،‬حنانياس ‪.‬۽ ھن چيو ته‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مان ھتٰ آھيان‪ ،‬رب‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو ھو دعا گھري ٿو‪.‬‬ ‫اط ءل‪ ،‬ءوقءا ءل ءل يء ءھودءہء ءِلءى شءائ ء ءل َالعءالء ءم‪،‬‬ ‫ء‬ ‫س ء‬ ‫‪َ11‬ءَءا ءل ن‬ ‫الربي ‪َ ،‬ءَءا ءل لءهء َءٰ َاأ ء َر ء‬ ‫ِ ءمنء َال ء‬ ‫لِ تہ ھو ڏسڻ ۾ اچٰ‪.‬‬ ‫آھٰ‪،‬‬ ‫رکندي‬ ‫مٿس‬ ‫ھٿ‬ ‫پنھنجو‬ ‫۽‬ ‫آھٰ‬ ‫ڏٺو‬ ‫ايندي‬ ‫اندر‬ ‫کٰ‬ ‫ھڪڙي‬ ‫نالٰ‬ ‫حنانياہ‬ ‫۾‬ ‫رويا‬ ‫‪12‬ھن‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫ِ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫‪13‬تڏھن حنانيہ وراڻيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون ھن ماڻھو ءِ جٰ ڪيترن ئٰ ماڻھن کان ٻڌو آھٰ تہ ھن يروشلم ۾ تنھنجٰ ايمان وارن سان‬ ‫ڪيڏو نہ بڇڙو ڪم ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪14‬۽ ھتٰ ھن کٰ سردار ڪاھنن کان اختيار حاصل آھٰ تہ انھن سڀنٰ کٰ پابند ڪري جيڪٰ تنھنجو نالو وٺن‪.‬‬ ‫لِ تہ منھنجو نالو غير قومن‪،‬‬ ‫‪15‬پر خداوند ھن کٰ چيو تہ ”پنھنجو رستو وڃ‪،‬‬ ‫لِ چونڊيو ويو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو ھو مون ء‬ ‫ء‬ ‫بادشاھن ۽ بنٰ اسرائيلن جٰ اڳيان پيش ڪري‪.‬‬ ‫‪16‬االِ ⁠جو آ ءِ کيس ڏيکاريندس تہ منھنجٰ نالٰ جٰ خاطر ھن کٰ ڪيڏا ڏک سھڻا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫َ‬ ‫عيسٰ‪ ،‬جيڪو تو کٰ رستٰ ۾ ظاھر ٿيو ھو‬ ‫ِ ‪.‬۽ پنھنجا ھٿ مٿس رکٰ چيائين تہ ”ڀا ءِ شائول‪ ،‬خداوند‬ ‫ِ ءو ءردءہء اأ َر ء‬ ‫‪َ17‬ءَ ء َنيءاہء َءٰ اأ َر ء‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ تون ڏسن ۽ پاڪ روح سان ڀرجٰ وڃ‪.‬‬ ‫جيئن تون آيو ھئين‪ ،‬تنھن مون کٰ موڪليو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪18‬۽ َوري طور تٰ سندس اکين مان ڪري پيو‪ ،‬جيئن اھو ترازو ھو‪ ،‬۽ ھو َوري طور تٰ نظر آيو‪ ،‬۽ اٿٰ بيٺو ۽ بپتسما وٺڻ لڳو‪.‬‬ ‫پوِ شائول ڪٰ ڏينھن انھن شاگردن سان گڏ رھيو‪ ،‬جيڪٰ دمشق ۾ ھئا‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھن کٰ مانٰ ملٰ‪ ،‬تڏھن ھو مضبوط ٿيو ‪.‬ان کان ء‬ ‫‪20‬ھن َوري طور تٰ عبادت ⁠خانن ۾ مسيح جٰ تبليغ ڪئٰ تہ ”آ ءِ خدا جو َرزند آھٰ‪.‬‬ ‫‪21‬پر جن اھو ٻڌو سٰ سڀ حيران ٿٰ ويا ۽ چيائونس ‪.‬اا اھو اھو نہ آھٰ جنھن انھن کٰ برباد ڪيو‪ ،‬جيڪٰ يروشلم ۾ ھن نالٰ سان‬ ‫سڏيندا آھن‪ ،‬۽ ھتٰ انھٰ ءِ ارادي سان آيا ھئا‪ ،‬تہ ھو انھن کٰ سردار ڪاھنن وٽ قيد ڪري آڻٰ؟‬ ‫‪22‬پر شائول وڌيڪ زور وڌو ۽ دمشق ۾ رھڻ وارن يھودين کٰ حيران ڪري ڏيکاريائين تہ اھو ئٰ مسيح آھٰ‪.‬‬ ‫پوِ يھودين کيس مارڻ جو مشورو ڏنو‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ گھڻا ڏينھن پورا ٿيڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫لِ‪.‬‬ ‫‪24‬پر انھن جٰ انتظار ۾ شائول جٰ ڄاڻ ھئٰ ‪.‬۽ اھٰ ڏينھن رات دروازن کٰ ڏسندا رھيا ته کيس مارڻ ء‬ ‫‪25‬پوِ رات جو شاگردن کيس پڪڙي ٽوڪري ءِ ۾ ءڀت تان لھٰ اڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ چيو‪ ،‬پر اھٰ سڀ کانئس ڊڄٰ ويا ۽ نہ مڃيائين تہ ھو شاگرد‬ ‫‪26‬جڏھن شائول يروشلم ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن ھن پاڻ کٰ شاگردن سان ملئڻ ء‬ ‫آھٰ‪.‬‬ ‫‪27‬پر برنباس کيس وٺٰ رسولن وٽ وٺٰ آيو ۽ کين ٻڌائيندو رھيو تہ ڪيئن ھن خداوند کٰ رستٰ ۾ ڏٺو ھو ۽ ساڻس ڳالھايو ھو ۽ ڪيئن‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ جٰ دليري ءِ سان تبليغ ڪئٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫ھن دمشق ۾‬ ‫ي‬ ‫‪28‬ھو انھن سان گڏ يروشلم ۾ اندر ايندو ۽ ٻاھر وڃٰ رھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ تٰ ڳالھايو ۽ يونانين سان تڪرار ڪيو‪ ،‬پر اھٰ کيس مارڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪29‬ھن دليري ءِ سان خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪30‬جڏھن ڀائرن کٰ خبر پئٰ تڏھن کيس قيصريہ ڏانھن وٺٰ آيا ۽ ترسس ڏانھن موڪليائون‪.‬‬ ‫‪31‬پوِ سڄٰ يھوديہ‪ ،‬گليل ۽ سامريہ ۾ ڪليسيا آرام ڪري ويا ۽ سڌارا ويا ‪.‬۽ خداوند جٰ خوف ۾ گھمڻ‪ ،‬۽ پاڪ روح جٰ آرام ۾‪ ،‬وڌندا‬ ‫ء‬ ‫ويا‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن پطرس ھر طرف کان لنگھيو تہ ھو لدا ۾ رھندڙ ايمان وارن وٽ بہ ھيٺ لٿو‪.‬‬ ‫‪33‬اتٰ ھن کٰ اينياس نالٰ ھڪڙو ماڻھو مليو‪ ،‬جيڪو اٺن سالن کان بستري تٰ پيو ھو ۽ َالج جو بيمار ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح تو کٰ چڱو ڀلو ڪندو‪ ،‬اءٿ‪ ،‬پنھنجو بسترو ڪر ‪.‬۽ ھو َوري طور اٿيو‪.‬‬ ‫‪34‬تنھن تٰ پطرس کيس چيو تہ ”اينياس‪،‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬لدا ۽ سارون ۾ رھندڙ سڀنٰ ھن کٰ ڏٺو ۽ خداوند ڏانھن موٽيا‪.‬‬ ‫معنٰ ۾ ڊورڪاس سڏجٰ ٿو ‪:‬اھا عورت چڱن ڪمن ۽ نيڪ ڪمن سان ڀرپور‬ ‫‪36‬ھاڻٰ ياَا ۾ تبيٿا نالٰ ھڪڙي شاگرد ھئٰ‪ ،‬جنھن جٰ‬ ‫ي‬ ‫ھئٰ‪.‬‬ ‫‪37‬انھن ڏينھن ۾ ائين ٿيو جو ھو ءِ بيمار ٿٰ مري ويئٰ‪ ،‬۽ جڏھن ھنن کيس غسل ڏنو‪ ،‬تڏھن ھن کٰ مٿئين ڪمري ۾ رکيائون‪.‬‬ ‫‪38‬جڏھن لدا ياَا جٰ ويجھو ھو ۽ شاگردن ٻڌو ھو تہ پطرس اتٰ آھٰ‪ ،‬تڏھن ھن ڏانھن ٻه ماڻھو موڪليائون تہ منٿون ڪن تہ ھو وٽن اچڻ‬ ‫۾ دير نہ ڪري‪.‬‬ ‫‪39‬پوِ پطرس اٿيو ۽ انھن سان گڏ ھليو ‪.‬جڏھن ھو آيو‪ ،‬تڏھن کيس مٿئين ڪمري ۾ وٺٰ آيا‪ ،‬۽ سڀيئٰ بيواھيون ھن جٰ ڀرسان بيھٰ روئٰ‬ ‫ء‬ ‫رھيون ھيون‪ ،‬جيڪٰ ڊورڪاس ٺاھيون‪ ،‬سٰ ڏيکارينديون رھيون‪ ،‬جڏھن ھو ساڻن گڏ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪40‬پر پطرس انھن سڀنٰ کٰ ٻاھر ڪڍيو ۽ گوڏا کوڙي دعا گھريائين ‪.‬۽ کيس لش ڏانھن ڦيرائٰ چيو‪” ،‬تبيتا‪ ،‬اٿ ‪.‬تڏھن ھن اکيون کوليون‬ ‫۽ پطرس کٰ ڏسٰ اٿٰ بيٺٰ‪.‬‬ ‫‪41‬تنھن تٰ ھن پنھنجو ھٿ ڏئٰ کيس مٿٰ کنيو‪ ،‬۽ جڏھن ايمان وارن ۽ بيواھين کٰ سڏيائين‪ ،‬تڏھن ھن کٰ جيئرو پيش ڪيائين‪.‬‬ ‫‪110‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪42‬۽ اھو سڄٰ ياَا ۾ مشھور ٿيو ‪.‬۽ ڪيترن ئٰ خداوند تٰ ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪43‬پوِ ائين ٿيو جو ھو ياَا ۾ گھڻا ڏينھن رھيو‪ ،‬ھڪڙو شمعون چنيسر سان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬قيصريہ ۾ ڪرنيليس نالٰ ھڪڙو ماڻھو ھو‪ ،‬جيڪو اطالوي ٽولٰ ءِ جو صوبيدار ھو‪.‬‬ ‫‪2‬اھو ھڪڙو ديندار ماڻھو ھو‪ ،‬جيڪو پنھنجٰ سڄٰ گھر سان گڏ خدا کان ڊڄندو ھو‪ ،‬جنھن ماڻھن کٰ گھڻو خيرات ڏيندو ھو ۽ ھميشہ خدا‬ ‫کان دعا گھرندو ھو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن رويا ۾ ظاھر طور ڏٺائين تہ ڏينھن جٰ نائين وڳٰ ڌاري ھڪڙو خدا جو ملئڪ وٽس ايندو ۽ چيائين تہ ”ڪرنيليس‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھن ڏانھن نھاريو تہ ڊڄٰ ويو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو اا آھٰ؟ َءَءا ءل لءهء” ‪:‬توھان جون دعائون ۽ خيرات خدا جٰ آڏو ھڪ‬ ‫لِ آھن‪.‬‬ ‫يادگار ء‬ ‫‪5‬ھاڻٰ ياَا ڏانھن ماڻھن کٰ موڪليو ۽ ھڪڙي شمعون کٰ سڏيو‪ ،‬جنھن جو نالو پطرس آھٰ‪.‬‬ ‫‪6‬ھو ھڪڙي شمعون وٽ ھڪڙي چمڪدار وٽ رھيو آھٰ‪ ،‬جنھن جو گھر سمنڊ جٰ ڪناري تٰ آھٰ‪ ،‬ھو توکٰ ٻڌائيندو ته توکٰ اا‬ ‫ڪرڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اھو ملئڪ جيڪو ڪرنيليس سان ڳالھائٰ رھيو ھو‪ ،‬اتان روانو ٿٰ ويو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجٰ گھر جٰ ٻن نوڪرن ۽ انھن مان ھڪ‬ ‫ديندار سپاھٰ کٰ سڏيو‪ ،‬جيڪٰ ھميشه ھن جو انتظار ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن ھن انھن کٰ اھٰ سڀ ڳالھيون بيان ڪيون‪ ،‬تڏھن ھن کين ياَا ڏانھن موڪليو‪.‬‬ ‫لِ گھر جٰ ات تٰ ويو‪.‬‬ ‫‪9‬ٻئٰ ڏينھن تٰ‪ ،‬جيئن اھٰ سفر تٰ نڪتا ۽ شھر جٰ ويجھو آيا‪ ،‬تڏھن پطرس اھين وڳٰ ڌاري دعا گھرڻ ء‬ ‫‪10‬پوِ ھن کٰ ڏاڍي بک لڳٰ‪ ،‬سو کائٰ وڃٰ‪ ،‬پر جڏھن اھٰ تيار ٿيا‪ ،‬تڏھن ھو اوندھ ۾ پئجٰ ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬پوِ ڏٺائين ته آسمان کليل آھٰ ۽ ھڪڙو جھاز ھيٺ لھندو آھٰ‪ ،‬جيئن چئنٰ ڪنڊن تٰ ٻڌل ھڪڙي وڏي چادر ھئٰ ۽ زمين ڏانھن ھيٺ‬ ‫ء‬ ‫لھٰ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪12‬جنھن ۾ زمين جا چار پيرن وارا جانور‪ ،‬جھنگلٰ جانور‪ ،‬رينگڻ وارا جانور ۽ ھوا جا پکٰ ھئا‪.‬‬ ‫‪13‬تنھن تٰ ھڪڙو آواز آيو تہ ”اٿ‪ ،‬پطرس !مارڻ‪ ،‬کائڻ‪.‬‬ ‫شِٰ نہ کاڌي آھٰ‪.‬‬ ‫‪.‬االِ ⁠جو مون ڪڏھن بہ ڪابہ عام يا ناپاڪ‬ ‫‪14‬پر پطرس چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ائين نہ آھٰ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ص ءف ءر ن‬ ‫لء َء ءل ت ء َعلء ءمونء ‪.‬‬ ‫ِ ءَٰ النذءي يء َ‬ ‫‪َ15‬ءَءا ءل لءهء ءَٰ َالء َر ء‬ ‫‪16‬اھو ٽٰ دَعا ڪيو ويو ۽ اھو برتن وري آسمان ڏانھن کڄٰ ويو‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن پطرس پاڻ ۾ شڪ پيو تہ ھن جيڪا رويا ڏٺٰ تنھن جو مطلب اا ھوندو‪ ،‬پر ڪرنيليس کان جيڪٰ ماڻھو موڪليا ويا ھئا سٰ‬ ‫شمعون جٰ گھر جٰ پڇا ڳااا ڪري دروازي جٰ اڳيان بيٺا ھئا‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ کيس سڏي پڇيائونس تہ شمعون‪ ،‬جنھن جو نالو پطرس آھٰ‪ ،‬سو اتٰ رھيو آھٰ اا؟‬ ‫ء‬ ‫‪19‬جڏھن پطرس انھٰ ءِ رويا تٰ سوچٰ رھيو آھٰ‪ ،‬تڏھن پاڪ روح کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬ٽٰ ماڻھو تو کٰ ڳولٰ رھيا آھن‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مون انھن کٰ موڪليو آھٰ‪.‬‬ ‫‪20‬تنھنڪري اءٿ‪ ،‬ھيٺ لھٰ وڃ ۽ ساڻ وڃ‪ ،‬ڪنھن بہ شڪ جٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پوِ پطرس ھيٺ لھٰ انھن ماڻھن وٽ ويو‪ ،‬جيڪٰ ھن ڏانھن ڪرنيليس کان موڪليا ويا ھئا ‪.‬۽ چيائين‪” ،‬ڏس‪ ،‬آ ءِ اھو آھيان جنھن کٰ‬ ‫ء‬ ‫اوھين ڳولٰ رھيا آھيو ‪:‬ڪھڙو سبب آھٰ جو اوھين آيا آھيو؟‬ ‫‪22‬انھن چيو تہ ”صوبيدار ڪرنيليس‪ ،‬ھڪڙو سچو ماڻھو ۽ خدا کان ڊڄڻ وارو ۽ يھودين جٰ سڄٰ قوم ۾ چڱٰ ءِ ريت خبر رکندڙ ھو‪،‬‬ ‫تنھن کٰ خدا جٰ طرَان ھڪ پاڪ ملئڪ خبردار ڪيو ھو تہ تو کٰ پنھنجٰ گھر وٺٰ اچٰ ۽ ٻڌي ‪.‬تنھنجا لفظ‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن انھن کٰ اندر گھرايو ۽ رھايائين ‪.‬۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ پطرس انھن سان گڏ ھليو ويو ۽ ياَا جا ڪٰ ڀائر ساڻس گڏ ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوِ اھٰ قيصريہ ۾ داخل ٿيا ‪.‬۽ ڪرنيليس انھن جو انتظار ڪيو‪ ،‬۽ پنھنجٰ مائٽن ۽ ويجھن دوستن کٰ گڏ ڪيو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ٻئٰ ڏينھن کان ء‬ ‫‪25‬جڏھن پطرس اندر اچٰ رھيو ھو تہ ڪرنيليس ساڻس مليو ۽ سندس پيرن تٰ ڪري سجدو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪26‬پر پطرس کيس مٿٰ کنيو ۽ چيائين تہ ”اٿ !مان پاڻ به مرد آھيان‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن ھو ساڻس ڳالھائٰ رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھو اندر ويو ۽ ڏٺائين تہ گھڻا ماڻھو اچٰ گڏ ٿيا آھن‪.‬‬ ‫لِ صحبت رکڻ‪ ،‬يا ڪنھن ٻئٰ قوم سان گڏ اچڻ حرام آھٰ ‪.‬پر خدا مون‬ ‫‪28‬ھن انھن کٰ چيو تہ ”اوھان کٰ خبر آھٰ تہ يھودي ماڻھو ءِ ء‬ ‫کٰ ظاھر ڪيو آھٰ تہ آ ءِ ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کٰ ناپاڪ يا ناپاڪ نہ چوان‪.‬‬ ‫‪29‬تنھنڪري آ ءِ اوھان وٽ آيو آھيان بْير ڪنھن ڳالھ جٰ‪ ،‬جيئن ئٰ مون کٰ گھرايو ويو ھو‪ ،‬تنھنڪري آ ءِ پڇان ٿو تہ توھان مون کٰ‬ ‫ڪھڙي نيت سان موڪليو آھٰ؟‬ ‫‪30‬ڪرنيليس چيو تہ ”چار ڏينھن اڳ آ ءِ ھن گھڙي ءِ تائين روزو ھيس ‪.‬۽ نائين ڪلڪ تٰ مون پنھنجٰ گھر ۾ دعا گھري‪ ،‬۽ ڏسو‪،‬‬ ‫ھڪڙو ماڻھو منھنجٰ اڳيان بيٺو آھٰ روشن ڪپڙن ۾‪،‬‬ ‫‪َ31‬ءَءا ءل ‪:‬ڪرنيليس‪ ،‬تنھنجٰ دعا ٻڌي ويئٰ‪ ،‬۽ تنھنجو خيرات خدا جٰ نظر ۾ ياد اچٰ ويو‪.‬‬ ‫‪32‬تنھنڪري ياَا ڏانھن موڪل ۽ شمعون کٰ سڏي‪ ،‬جنھن جو نالو پطرس آھٰ ‪.‬ھو سمنڊ جٰ ڪناري تٰ ھڪڙي شمعون جٰ گھر ۾‬ ‫رھيو آھٰ‪ ،‬جيڪو جڏھن ايندو‪ ،‬توھان سان ڳالھائيندو‪.‬‬ ‫‪33‬تنھنڪري مون َوري طور تٰ تو ڏانھن موڪليو ‪.‬۽ تو چڱو ڪيو آھٰ ته تون آيو آھين ‪.‬تنھنڪري ھاڻٰ اسين سڀ ھتٰ خدا جٰ آڏو‬ ‫لِ جيڪٰ تو کٰ خدا جو حڪم آھٰ‪.‬‬ ‫حاضر آھيون‪ ،‬اھٰ سڀ ڳالھيون ٻڌڻ ء‬ ‫‪34‬تڏھن پطرس وات کوليندي چيو تہ ”آ ءِ سچ ٿو سمجھان تہ خدا ماڻھن جو ڪوبہ احترام نہ ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪35‬پر ھر ھڪ قوم ۾ جيڪو کانئس ڊڄٰ ٿو ۽ سچائٰ ءِ جا ڪم ڪري ٿو‪ ،‬سو ھن وٽ قبول ڪيو ويندو‪.‬‬

‫‪111‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪36‬اھو ڪلم جيڪو خدا بنٰ اسرائيل ڏانھن موڪليو‪ ،‬جيڪو عيسٰ مسيح جٰ وسيلٰ امن جٰ تبليغ ڪري ٿو( ‪:‬ھو سڀنٰ جو خداوند‬ ‫آھٰ)‪:‬‬ ‫‪37‬اھو لفظ‪ ،‬مان چوان ٿو‪ ،‬توھان کٰ خبر آھٰ‪ ،‬جيڪو سڄٰ يھوديہ ۾ شايَ ٿيو ۽ گليل کان شروع ٿيو‪ ،‬جيڪو يوحنا جٰ بپتسما کان پوِ‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ پاڪ روح ۽ طاقت سان مسح ڪيو ‪:‬جيڪو چڱا ڪم ڪندو رھيو ۽ انھن سڀنٰ کٰ شفا ڏيندو‬ ‫‪38‬خدا ڪيئن ناصرت جٰ‬ ‫ي‬ ‫جيڪٰ شيطان کان مظلوم ھئا ‪.‬ااڪاڻ ته خدا ھن سان گڏ ھو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ اسين انھن سڀنٰ ڪمن جا شاھد آھيون جيڪٰ ھن يھودين جٰ ملڪ ۽ يروشلم ۾ ڪيا ‪.‬جن کٰ قتل ڪري ھڪ وڻ تٰ لٽڪائٰ‬ ‫اڏيائون‪:‬‬ ‫‪40‬خدا کيس ٽئين ڏينھن تٰ جيئرو ڪيو‪ ،‬۽ کيس ظاھر ڪيو‪.‬‬ ‫پوِ‬ ‫لِ نہ‪ ،‬پر انھن شاھدن ڏانھن جيڪٰ خدا کان اڳ چونڊيل ھئا‪ ،‬يعنٰ اسان کٰ‪ ،‬جن ھن جٰ مئلن مان جيئرو ٿيڻ کان ء‬ ‫‪41‬سڀنٰ ماڻھن ء‬ ‫ساڻس گڏ کاڌو پيتو‪.‬‬ ‫‪42‬۽ ھن اسان کٰ حڪم ڏنو تہ ماڻھن ۾ تبليغ ڪريون ۽ شاھدي ڏيون تہ اھو اھو ئٰ آھٰ جنھن کٰ خدا مَرر ڪيو ويو آھٰ تہ ھو جلد ۽‬ ‫مئلن جو جج ٿئٰ‪.‬‬ ‫‪43‬سڀنٰ نبين کٰ ھن جٰ شاھدي ڏيو تہ جيڪوبہ مٿس ايمان آڻيندو تنھن کٰ سندس نالٰ جٰ وسيلٰ گناھن جٰ معاَٰ ملندي‪.‬‬ ‫‪44‬جڏھن پطرس اڃا اھٰ ڳالھيون ڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن انھن سڀنٰ تٰ پاڪ روح نازل ٿيو جن اھو ڪلم ٻڌو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو غير قومن تٰ بہ پاڪ روح نازل‬ ‫‪45‬جن طھريلن مان ايمان آندو ھو‪ ،‬سٰ حيران ٿٰ ويا‪ ،‬جيڪٰ پطرس سان گڏ آيا ھئا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪيو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪46‬االِ ⁠جو انھن ٻڌو آھٰ تہ انھن کٰ زبانون ڳالھائيندي ۽ خدا جٰ واکاڻ ڪندي ‪.‬تڏھن پطرس جواب ڏنو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪47‬اا ڪو ماڻھو پاڻٰ ءِ کان منَ ڪري سگھٰ ٿو تہ اھٰ بپتسما نہ وٺن‪ ،‬جن کٰ اسان وانگر پاڪ روح مليو آھٰ؟‬ ‫‪.‬پوِ دعا ڪيائين ته کيس ڪجھه ڏينھن ترسٰ‪.‬‬ ‫‪48‬ھن انھن کٰ حڪم ڏنو تہ ”خداوند جٰ نالٰ تٰ بپتسما وٺو ء‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫‪1‬رسولن ۽ ڀائرن جيڪٰ يھوديہ ۾ ھئا‪ ،‬تن ٻڌو تہ غير قومن بہ خدا جو ڪلم قبول ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن پطرس يروشلم ۾ آيو‪ ،‬تڏھن جيڪٰ طھريل ھئا‪ ،‬سٰ ساڻس بحث ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪3‬چيو تہ ”تون اڻ ⁠طھريل ماڻھن وٽ ويو ۽ انھن سان گڏ کاڌو کائين‪.‬‬ ‫‪4‬پر پطرس انھٰ ءِ ڳالھہ کٰ شروعات کان وٺٰ ٻڌندو رھيو ۽ انھن کٰ حڪم سان سمجھائٰ چيائين تہ‬ ‫‪5‬آ ءِ ياَا شھر ۾ دعا گھري رھيو ھوس‪ ،‬تڏھن مون رويا ڏٺا‪” ،‬ھڪڙو جھاز ھيٺ لھٰ ٿو‪ ،‬ڄڻ تہ وڏي چادر ھئٰ‪ ،‬آسمان مان چئن ڪنڊن‬ ‫کان ھيٺ لھٰ ‪.‬۽ اھو مون وٽ آيو‪:‬‬ ‫‪6‬جڏھن مون پنھنجيون اکيون بند ڪيون‪ ،‬تڏھن مون غور ڪيو ۽ زمين جا چار پيرن وارا جانور‪ ،‬جھنگلٰ جانور‪ ،‬رينگڻ وارا جانور ۽‬ ‫ھوا جا پکٰ ڏٺم‪.‬‬ ‫‪7‬۽ مون ھڪڙو آواز ٻڌو جيڪو مون کٰ چوندو ھو‪” ،‬اٿ‪ ،‬پطرس ‪.‬مارڻ ۽ کائڻ‪.‬‬ ‫شِٰ داخل نہ ٿٰ آھٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ڪڏھن بہ منھنجٰ وات ۾ ڪابہ عام يا ناپاڪ‬ ‫‪8‬پر مون چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬ائين نہ آھٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪9‬پر آسمان مان آواز وري مون کٰ جواب ڏنو تہ ”جنھن کٰ خدا پاڪ صاف ڪيو آھٰ‪ ،‬تنھن کٰ تون عام نہ سڏ‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اھو ٽٰ دَعا ڪيو ويو ‪:‬۽ سڀيئٰ وري آسمان ڏانھن کڄٰ ويا‪.‬‬ ‫‪11‬۽ ڏسو‪ ،‬ٽٰ ماڻھو اڳٰ ئٰ انھٰ ءِ گھر ڏانھن آيا‪ ،‬جتٰ آ ءِ ھوس‪ ،‬جن کٰ قيصريہ کان مون ڏانھن موڪليو ويو ھو‪.‬‬ ‫لِ چيو‪ ،‬ڪنھن بہ شڪ جٰ ‪.‬ان کان علوہ اھٰ اھه ڀائر مون سان گڏ ھئا‪ ،‬۽ اسان ان‬ ‫‪12‬پوِ پاڪ روح مون کٰ انھن سان گڏ ھلڻ ء‬ ‫ء‬ ‫شخص جٰ گھر ۾ داخل ٿيو‪:‬‬ ‫‪13‬ھن اسان کٰ ڏيکاريو تہ ڪيئن ھن پنھنجٰ گھر ۾ ھڪڙو ملئڪ ڏٺو آھٰ‪ ،‬جنھن بيٺو کيس چيو تہ ”ماڻھن کٰ ياَا ڏانھن موڪليو ۽‬ ‫شمعون کٰ سڏي‪ ،‬جنھن جو نالو پطرس آھٰ‪.‬‬ ‫‪14‬ڪير توکٰ ٻڌائيندو‪ ،‬جنھن سان تون ۽ تنھنجو سڄو گھر بچٰ سگھندين‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن مون ڳالھائڻ شروع ڪيو تہ انھن تٰ پاڪ روح نازل ٿيو‪ ،‬جھڙي ءِ طرح اسان تٰ شروع ۾‪.‬‬ ‫”يحٰ واقعٰ پاڻٰ ءِ سان بپتسما ڏنٰ ھئٰ ‪.‬پر توھان کٰ پاڪ روح‬ ‫‪16‬تڏھن مون کٰ خداوند جو ڪلم ياد آيو‪ ،‬جيڪو ھن چيو ھو تہ‬ ‫ي‬ ‫سان بپتسما ڏنٰ ويندي‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح تٰ ايمان آندو ‪.‬مان اا ھو‪ ،‬جو مان‬ ‫لِ تہ جيئن خدا انھن کٰ اھو ئٰ تحفو ڏنو جھڙو ھن اسان کٰ ڏنو‪ ،‬جن خداوند‬ ‫‪17‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫خدا کٰ برداشت ڪري سگھان ھا؟‬ ‫”پوِ خدا غير قومن کٰ بہ توبھہ جٰ توَيق عطا ڪئٰ‬ ‫‪18‬جڏھن اھٰ اھٰ ڳالھيون ٻڌي خاموش رھيا ۽ خدا جٰ واکاڻ ڪندي چيائون تہ‬ ‫ء‬ ‫آھٰ تہ زندگٰ بخشٰ‪.‬‬ ‫‪19‬ھاڻٰ جيڪٰ ستفن جٰ باري ۾ ايذا ءِ جٰ ڪري پرديس ۾ پکڙيل ھئا‪ ،‬سٰ َنيڪس‪ ،‬قبرص ۽ انتاخيا تائين پھتا‪ ،‬رڳو يھودين کان‬ ‫سواِ‬ ‫ء‬ ‫ٻئٰ ڪنھن کٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ منادي‬ ‫‪20‬انھن مان ڪٰ قبرص ۽ ڪرينٰ جا ماڻھو ھئا‪ ،‬جيڪٰ جڏھن انتاخيا ۾ آيا‪ ،‬تڏھن يونانين سان ڳالھائيندي خداوند‬ ‫ي‬ ‫ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ خداوند جو ھٿ انھن سان گڏ ھو‪ ،‬۽ ھڪڙو وڏو تعداد ايمان آندو ۽ خداوند ڏانھن موٽيو‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ انھن ڳالھين جٰ خبر يروشلم جٰ ڪليسيا جٰ ڪنن تائين پھتٰ ۽ انھن برنباس کٰ موڪليو تہ ھو انتاخيا ڏانھن ھليو وڃٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬جڏھن ھو آيو ۽ خدا جو َضل ڏٺائين‪ ،‬تڏھن خوش ٿيو ۽ سڀنٰ کٰ نصيحت ڪيائين تہ اھٰ دل جٰ ارادي سان خداوند سان ڳنڍجن‪.‬‬ ‫‪112‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪24‬االِ ⁠جو ھو ھڪڙو نيڪ ماڻھو ھو‪ ،‬۽ پاڪ روح ۽ ايمان سان ڀرپور ھو‪ ،‬۽ گھڻا ماڻھو خداوند ۾ شامل ڪيا ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ ترسس ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ برنباس شائول کٰ ڳولڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪26‬جڏھن ھن کٰ مليو تہ کيس انتاخيا ڏانھن وٺٰ آيو ‪.‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو سڄو سال اھٰ پاڻ کٰ چرچ سان گڏ گڏ ٿيا‪ ،‬۽ ڪيترن ئٰ ماڻھن کٰ‬ ‫سيکاريو ‪.‬۽ شاگرد پھرين انتاخيا ۾ عيسائٰ سڏيا ويا‪.‬‬ ‫‪27‬انھن ڏينھن ۾ نبٰ يروشلم کان انتاخيا ڏانھن آيا‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ انھن مان ھڪڙو اٿٰ بيٺو‪ ،‬جنھن جو نالو اگابس ھو‪ ،‬۽ پاڪ روح جٰ معرَت بيان ڪيو ويو تہ سڄٰ دنيا ۾ وڏي کوٽ آھٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪا ڪلڊيئس سيزر جٰ ڏينھن ۾ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ شاگردن‪ ،‬ھر ڪنھن ماڻھو ءِ پنھنجٰ قابليت موجب‪ ،‬يھوديہ ۾ رھڻ وارن ڀائرن کٰ امداد موڪلڻ جو ارادو ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬اھو انھن بہ ڪيو ۽ اھو برنباس ۽ شائول جٰ ھٿن بزرگن ڏانھن موڪليو‪.‬‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫‪1‬انھٰ ءِ وقت ھيروديس بادشاھہ پنھنجا ھٿ ڊگھا ڪري ڪليسيا جٰ ڪن ماڻھن کٰ ناراِ ڪيو‪.‬‬ ‫‪2‬ھن يوحنا جٰ ڀا ءِ يعَوب کٰ تلوار سان ماري وڌو‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ بيخميري مانٰ ءِ جا ڏينھن ھئا)‪.‬‬ ‫لِ اڳتٰ وڌيو( ء‬ ‫‪3‬جڏھن ھن ڏٺو تہ يھودين کٰ ڏاڍو وڻيو‪ ،‬تنھنڪري ھو پطرس کٰ بہ وٺٰ وڃڻ ء‬ ‫پوِ ارادو ڪيو ته‬ ‫لِ چئن سپاھين جٰ حوالٰ ڪيائين ‪.‬ايسٽر کان ء‬ ‫‪4‬جڏھن ھن کٰ پڪڙيو‪ ،‬تڏھن ھن کٰ جيل ۾ وڌايائين ۽ کيس سنڀالڻ ء‬ ‫کيس ماڻھن آڏو پيش ڪجٰ‪.‬‬ ‫لِ خدا کان دعا گھري وئٰ‪.‬‬ ‫‪5‬تنھنڪري پطرس کٰ جيل ۾ رکيو ويو‪ ،‬پر ڪليسيا کان‬ ‫سواِ سندس ء‬ ‫ء‬ ‫‪6‬جڏھن ھيروديس کيس ٻاھر وٺٰ آيو‪ ،‬انھٰ ءِ رات پطرس ٻن سپاھين جٰ وچ ۾‪ ،‬ٻن زنجيرن سان جڪڙيل ھو‪ ،‬۽ دروازي جٰ اڳيان‬ ‫پگھارون قيد ۾ رکيل ھو‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڏسو‪ ،‬خداوند جو ملئڪ مٿس آيو‪ ،‬۽ جيل ۾ ھڪڙو روشنٰ چمڪيو‪ ،‬۽ پطرس کٰ پاسٰ تٰ ڌڪيو ۽ کيس اٿاريو ۽ چيائين تہ ”جلدي‬ ‫اٿ ‪.‬۽ سندس ھٿن مان زنجير لھٰ ويا‪.‬‬ ‫‪8‬تنھن تٰ ملئڪ ھن کٰ چيو تہ ”پنھنجو ڪپڙو ڍڪ ۽ پنھنجا جوتا پاٺ ‪.‬۽ ائين ھن ڪيو ‪َ.‬ءَءا ءل لءهء” ‪:‬پنھنجا ڪپڙا لھٰ منھنجٰ پٺيان‬ ‫ھل‪.‬‬ ‫‪9‬۽ ھو ٻاھر نڪتو ۽ سندس پٺيان لڳو ‪.‬۽ نه ڄاڻو ته اھو سچ ھو جيڪو َرشتٰ طرَان ڪيو ويو ھو ‪.‬پر سوچيو ته ھن ھڪ خواب ڏٺو‪.‬‬ ‫لِ‬ ‫‪10‬جڏھن اھٰ پھرين ۽ ٻئٰ وارڊ مان گذريا‪ ،‬تڏھن ھو انھٰ ءِ لوھٰ ءِ جٰ دروازي وٽ آيا‪ ،‬جيڪو شھر ڏانھن وڃٰ ٿو ‪.‬جيڪو انھن ء‬ ‫پنھنجٰ مرضٰ ءِ سان کوليو ويو ‪:‬۽ اھٰ نڪري ويا ۽ ھڪڙي گھٽٰ مان لنگھٰ ويا ‪.‬۽ َوري طور تٰ َرشتو کانئس روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن پطرس پاڻ وٽ آيو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”ھاڻٰ مون کٰ پڪ آھٰ تہ خداوند پنھنجو ملئڪ موڪليو آھٰ ۽ مون کٰ ھيروديس جٰ‬ ‫ھٿ کان ۽ يھودين جٰ سڀنٰ اميدن کان اڏايو آھٰ‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن ھن ڳالھہ تٰ غور ڪيو‪ ،‬تڏھن ھو يوحنا جٰ ما ءِ مريم جٰ گھر آيو‪ ،‬جنھن جو نالو مرقس ھو ‪.‬جتٰ ڪيترائٰ ماڻھو گڏ ٿٰ نماز‬ ‫پڙھٰ رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪13‬جڏھن پطرس دروازي کٰ کڙڪايو‪ ،‬تڏھن رودا نالٰ ھڪڙي اوڪري ءِ جو آواز ٻڌڻ ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھن پطرس جو آواز ڄاتو تڏھن ھن خوشٰ ءِ سان دروازو نہ کوليو‪ ،‬پر ڊوڙندي اندر آئٰ ۽ ٻڌايو تہ ڪيئن پطرس دروازي جٰ‬ ‫اڳيان بيٺو آھٰ‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ چيائون تہ اھو سندس ملئڪ آھٰ‪.‬‬ ‫‪15‬انھن کيس چيو تہ ”تون چريو آھين ‪.‬پر ھوِ مسلسل تصديق ڪئٰ ته اھو اڃا تائين ھو ء‬ ‫‪16‬پر پطرس در کڙڪائيندو رھيو‪ ،‬جڏھن انھن دروازو کوليو ۽ کيس ڏٺائون تہ حيران ٿٰ ويا‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬انھن کٰ ٻڌايو تہ ڪيئن خداوند کيس جيل مان ڪڍيو آھٰ ‪َ.‬ءَءا ءل‬ ‫‪17‬پر ھن انھن ڏانھن ھٿ سان اشارو ڪندي چيو تہ ”سٺن رھڻ ء‬ ‫‪:‬واذءا يء َع ءملء ءھ َم ءوأ ء َنت ء ءھ َم ‪.‬۽ ھو ھليو ويو‪ ،‬۽ ٻٰ جاِ تٰ ويو‪.‬‬ ‫لءهء” ء‬ ‫‪18‬جڏھن ڏينھن ٿيو تڏھن سپاھين ۾ ڪا گھٽتائٰ نہ رھٰ تہ پطرس کٰ اا ٿيو ھو‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھيروديس ھن کٰ ڳولھيو‪ ،‬پر اھو نہ لڌو‪ ،‬تڏھن ھن پگھارن کٰ جانچيو ۽ حڪم ڏنو تہ کين مارايو وڃٰ ‪.‬۽ ھو يھوديہ کان‬ ‫قيصريہ ڏانھن ويو ۽ اتٰ رھيو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ھيروديس انھن کان سخت ناراِ ٿيو صور ۽ صيدا‪ ،‬پر اھٰ ھڪڙي اتفاق سان ساڻس گڏ آيا‪ ،‬۽ بلستس کٰ بادشاھہ جٰ چيمبرلين‬ ‫کٰ پنھنجو دوست بڻائٰ‪ ،‬صلح جٰ خواھش ڪئٰ ‪.‬ااڪاڻ ته سندن ملڪ بادشاھه جٰ ملڪ مان پاليو ھو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ ھڪڙي مَرر ڏينھن تٰ ھيروديس‪ ،‬شاھٰ لباس ۾‪ ،‬پنھنجٰ تخت تٰ ويھٰ رھيو‪ ،‬۽ انھن جٰ اڳيان تَرير ڪيائين‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ ماڻھن واڪا ڪري چيو تہ ”اھو ڪنھن ديوتا جو آواز آھٰ‪ ،‬نہ ڪنھن ماڻھو ءِ جو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن خدا کٰ جلل نہ ڏنو ھو‪ ،‬سو کيس ڪيڙا کائٰ ويا ۽ روح اڏي‬ ‫‪23‬تنھنڪري خداوند جٰ ملئڪ کيس ڌڪ ھنيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڏنائين‪.‬‬ ‫‪24‬پر خدا جو ڪلم وڌندو ۽ وڌندو ويو‪.‬‬ ‫‪25‬برنباس ۽ شائول پنھنجٰ خدمت پوري ڪري يروشلم مان موٽٰ آيا ۽ يوحنا‪ ،‬جنھن جو نالو مرقس ھو‪ ،‬کٰ پاڻ سان وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫‪1‬انتاخيا جٰ ڪليسيا ۾ ڪٰ نبٰ ۽ استاد ھئا ‪.‬جيئن برنباس‪ ،‬شمعون‪ ،‬جنھن کٰ نائجر سڏيو ويندو ھو‪ ،‬لوسيس سائرينٰ‪ ،‬۽ منان‪ ،‬جيڪو‬ ‫ھيروديس بادشاھه ۽ شائول سان پاليو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪113‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ برنباس ۽ شائول کٰ الڳ ڪريو‪،‬‬ ‫‪2‬جڏھن انھن خداوند جٰ خدمت ڪئٰ ۽ روزو رکيو‪ ،‬تڏھن پاڪ روح چيو تہ ”مون کٰ انھٰ ءِ ڪم ء‬ ‫لِ مون کين سڏيو آھٰ‪.‬‬ ‫جنھن ء‬ ‫‪3‬جڏھن انھن روزو رکيو ۽ دعا گھري ۽ پنھنجا ھٿ مٿن رکٰ کين روانو ڪيو‪.‬‬ ‫‪4‬تنھنڪري اھٰ پاڪ روح جٰ طرَان موڪليا ويا‪ ،‬سيليڪيا ڏانھن روانا ٿيا ‪.‬۽ اتان کان قبرص ڏانھن روانا ٿيا‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن اھٰ سلميس ۾ ھئا‪ ،‬تڏھن يھودين جٰ عبادت ⁠خانن ۾ خدا جٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪندا ھئا ۽ انھن وٽ يوحنا بہ سندن وزير ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھو ٻيلٰ مان پاروَس ڏانھن ويا‪ ،‬تڏھن کين ھڪڙو جادوگر مليو‪ ،‬جيڪو ڪوڙو نبٰ ۽ يھودي ھو‪ ،‬جنھن جو نالو برجيسس ھو‪.‬‬ ‫‪7‬جيڪو ملڪ جٰ نائب سرجيس پولس سان گڏ ھو‪ ،‬جيڪو ھڪڙو ھوشيار ماڻھو ھو ‪.‬جنھن برنباس ۽ شائول کٰ سڏيو ۽ خدا جو ڪلم‬ ‫ٻڌڻ جٰ خواھش ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪8‬پر ايليماس جادوگر (ااڪاڻ ته سندس نالو ائين ئٰ آھٰ )انھن جٰ مخالفت ڪري نائب کٰ ايمان کان ڦيرائڻ جٰ ڪوشش ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪9‬تڏھن شائول (جنھن کٰ پولس پڻ سڏيو ويندو آھٰ )پاڪ روح سان ڀرجٰ ھن ڏانھن نھاريو‪.‬‬ ‫‪10‬وقءا ءل ‪:‬يءا أءيي ءھا َالعءلء ءم ءو َالفء َر ءحانء ‪ ،‬اي شيطان جا ٻار‪ ،‬تون سڄٰ سچائٰ ءِ جو دشمن‪ ،‬اا تون خداوند جٰ صحيح طريَن کٰ بگاڙيندي نه‬ ‫ء‬ ‫رھندين؟‬ ‫‪11‬۽ ھاڻٰ ڏس‪ ،‬خداوند جو ھٿ تو تٰ آھٰ‪ ،‬۽ تون انڌو ٿيندؤ‪ ،‬ھڪڙو وقت تائين سج کٰ نه ڏسندين ‪.‬۽ َوري طور تٰ مٿس ھڪ‬ ‫ڪوھيڙو ۽ اوندھه ڪري پيو ‪.‬۽ ھو ڪنھن کٰ ڳوليندو رھيو تہ کيس ھٿ وٺٰ وٺٰ‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ نائب‪ ،‬جڏھن اھو ڪم ڏٺو‪ ،‬تڏھن ايمان آندو ۽ خداوند جٰ تعليم تٰ عجب ۾ پئجٰ ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬جڏھن پولس ۽ سندس ساٿين پاَوس مان ھليا‪ ،‬تڏھن پمفوليا جٰ پرگا ۾ آيا ۽ يوحنا انھن کان روانو ٿٰ يروشلم ڏانھن موٽيو‪.‬‬ ‫‪14‬پر جڏھن ھو پرگا مان روانا ٿيا‪ ،‬تڏھن پسديا جٰ انتاخيا ۾ آيا ۽ سبت جٰ ڏينھن يھودي عبادت ⁠خانٰ ۾ وڃٰ ويٺا‪.‬‬ ‫پوِ يھودي عبادت ⁠خانٰ جٰ اڳواڻن انھن ڏانھن موڪليو تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬جيڪڏھن اوھان وٽ‬ ‫‪15‬شريعت ۽ نبين جٰ پڙھڻ کان ء‬ ‫ٻڌاِ‪.‬‬ ‫لِ ڪو نصيحت جو ڪلم آھٰ‪ ،‬تہ ء‬ ‫ماڻھن ء‬ ‫‪16‬پوِ پولس اٿٰ بيٺو ۽ ھٿ سان اشارو ڪندي چيائين تہ ”اي بنٰ اسرائيلو ۽ اي خدا کان ڊڄو‪ ،‬ٻڌو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ھن قوم بنٰ اسرائيل جٰ خدا اسان جٰ ابن ڏاڏن کٰ چونڊيو‪ ،‬۽ انھن ماڻھن کٰ بلند ڪيو جڏھن اھٰ مصر جٰ ملڪ ۾ ڌارين وانگر‬ ‫رھيا‪ ،‬۽ انھن کٰ وڏي ھٿ سان انھن مان ڪڍيائين‪.‬‬ ‫‪18‬۽ اٽڪل چاليھن سالن جٰ عرصٰ ۾ ھن رڻ ⁠پٽ ۾ سندن عادتون برداشت ڪيون‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھن ڪنعان جٰ ملڪ ۾ ست قومن کٰ ناس ڪيو‪ ،‬تڏھن ھن انھن کٰ انھن ۾ ورھائٰ انھن جٰ زمين کٰ لوٽ ڪري اڏيو‪.‬‬ ‫پوِ ھن انھن کٰ ساڍا چار سؤ سالن جٰ مدي ۾ ججن جٰ حوالٰ ڪيو‪ ،‬تان جو سموئيل نبٰ ءِ تائين‪.‬‬ ‫‪20‬ان کان ء‬ ‫پوِ انھن ھڪ بادشاھہ جٰ خواھش ڪئٰ‪ ،‬۽ خدا انھن کٰ شائول پٽ سيس‪ ،‬بنيامين جٰ قبيلٰ جو ھڪڙو ماڻھو‪ ،‬چاليھن سالن‬ ‫‪21‬ان کان ء‬ ‫جٰ عرصٰ ۾ ڏنو‪.‬‬ ‫لِ پڻ ھن شاھدي ڏنٰ ۽ چيو تہ ”مون دائود پٽ‬ ‫‪22‬۽ جڏھن ھن کٰ ھٽائٰ اڏيو‪ ،‬ھن انھن ڏانھن دائود کٰ انھن جو بادشاھہ ڪيو ‪.‬جنھن ء‬ ‫يسٰ کٰ مليو آھٰ‪ ،‬ھڪڙو ماڻھو پنھنجٰ دل جٰ مطابق‪ ،‬جيڪو منھنجٰ سموري مرضٰ پوري ڪندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسٰ بنٰ اسرائيل کٰ اٿاريو آھٰ‪.‬‬ ‫‪23‬ھن ماڻھو ءِ جٰ ٻج مان خدا پنھنجٰ واعدي موجب ھڪڙو اوٽڪارو ڏيندڙ‪،‬‬ ‫ي‬ ‫يحٰ پنھنجٰ اچڻ کان پھريائين پھريائين بپتسما ڏنٰ ھئٰ تہ ”توبھہ جو بپتسما وٺو بنٰ اسرائيل جٰ سڀنٰ ماڻھن کٰ‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ي‬ ‫پوِ‬ ‫‪25‬جڏھن يوحنا پنھنجو ڪم پورو ڪيو‪ ،‬تڏھن ھن چيو تہ ”اوھين سمجھو ٿا تہ آ ءِ ڪير آھيان؟ مان ھو نه آھيان ‪.‬پر‪ ،‬ڏس‪ ،‬مون کان ء‬ ‫ھڪڙو اچٰ رھيو آھٰ‪ ،‬جنھن جٰ پيرن جا جوتا مان لھڻ جٰ لئق نہ آھيان‪.‬‬ ‫‪26‬اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬ابراھيم جٰ نسل جا اولد‪ ،‬۽ اوھان مان جيڪو بہ خدا کان ڊڄٰ‪ ،‬تنھن ڏانھن ھٰ اوٽڪاري جو ڪلم موڪليو ويو‬ ‫آھٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو انھن کيس نہ سڃاتو ھو ۽ نڪٰ نبين جا آواز‪ ،‬جيڪٰ‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو جيڪٰ يروشلم ۾ رھندا آھن ۽ انھن جٰ حڪمرانن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ھر سبت جٰ ڏينھن پڙھيا ويندا آھن‪ ،‬تنھنڪري ھنن کيس سزا ڏيڻ ۾ پوري ءِ طرح پوري ڪئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫‪28‬جيتوڻيڪ ھنن کٰ ھن ۾ موت جو ڪوبہ سبب ڪونھٰ‪ ،‬تڏھن بہ پلطس کان گھريائون تہ کيس قتل ڪيو وڃٰ‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن اھٰ سڀ ڪجھ پورا ڪيائون جيڪٰ ھن جٰ باري ۾ لکيل ھيون‪ ،‬تڏھن ھن کٰ وڻ تان لھٰ قبر ۾ دَن ڪيائون‪.‬‬ ‫‪30‬پر خدا کيس مئلن مان جيئرو ڪيو‪.‬‬ ‫لِ سندس شاھد آھن‪.‬‬ ‫‪31‬۽ ھو انھن مان گھڻن ڏينھن تائين ڏٺو ويو‪ ،‬جيڪٰ ساڻس گڏ گليل کان يروشلم تائين آيا ھئا‪ ،‬جيڪٰ ماڻھن ء‬ ‫‪32‬۽ اسين اوھان کٰ خوشخبري ٻڌائٰ سگھون ٿا ته ڪيئن اھو واعدو جيڪو ابن ڏاڏن سان ڪيو ويو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ وري جيئرو ڪيو ‪.‬جيئن ٻئٰ زبور ۾ پڻ لکيل آھٰ‬ ‫لِ اھو ئٰ پورو ڪيو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ۾ تہ ھن‬ ‫لِ انھن جٰ ٻارن ء‬ ‫‪33‬خدا اسان ء‬ ‫ي‬ ‫تہ ”تون منھنجو َرزند آھين‪ ،‬اڄ مون تو کٰ جنم ڏنو آھٰ‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬ھن چيو تہ ”آ ءِ تو کٰ دائود جون ضرور ٻاجھہون‬ ‫جٰ‬ ‫موٽڻ‬ ‫ڏانھن‬ ‫َساد‬ ‫وڌيڪ‬ ‫‪34‬۽ جيئن ھن کيس مئلن مان جيئرو ڪيو‪ ،‬ھاڻٰ‬ ‫ء‬ ‫ڏيندس‪.‬‬ ‫‪35‬تنھنڪري ھو ٻئٰ زبور ۾ پڻ چوي ٿو‪” ،‬تون پنھنجٰ پاڪ ذات کٰ َساد ڏسڻ ۾ نہ ايندي‪.‬‬ ‫پوِ‪ ،‬ننڊ ۾ پئجٰ ويو‪ ،‬۽ پنھنجٰ ابن ڏاڏن وٽ دَن ڪيو‬ ‫‪36‬االِ ⁠جو دائود‪ ،‬خدا جٰ مرضٰ ءِ سان پنھنجٰ نسل جٰ خدمت ڪرڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫ويو‪ ،‬۽ ڏٺائين َساد‪:‬‬ ‫‪37‬پر جنھن کٰ خدا وري جيئرو ڪري اٿاريو‪ ،‬تنھن ۾ ڪا خرابٰ نه ڏٺٰ‪.‬‬ ‫‪38‬تنھنڪري اي ماڻھون ۽ ڀائرو توھان کٰ خبر پوي تہ ھن ماڻھو ءِ جٰ وسيلٰ توھان کٰ گناھن جٰ بخشش جٰ تبليغ ڪئٰ وئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫موسٰ جٰ شريعت موجب سچار ثابت ٿٰ نہ‬ ‫‪39‬۽ انھٰ ءِ جٰ وسيلٰ سڀ ايمان وارا انھن سڀنٰ شين کان سچا ثابت ٿيا‪ ،‬جن کان اوھين‬ ‫ي‬ ‫سگھيا آھيو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھنڪري خبردار ٿجو‪ ،‬متان اھو اوھان تٰ اچٰ‪ ،‬جنھن بابت نبين ۾ چيو ويو آھٰ‪.‬‬ ‫‪114‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫⁠جو آ ءِ اوھان جٰ ڏينھن ۾ ھڪڙو ڪم ڪريان ٿو‪ ،‬اھو ڪم جنھن تٰ اوھين ايمان‬

‫االِ‬ ‫‪41‬ڏس‪ ،‬اوھين حَير‪ ،‬عجب ۽ برباد ٿٰ وڃو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نہ آڻيندؤ‪ ،‬جيتوڻيڪ ڪو ماڻھو اوھان کٰ بيان ڪري‪.‬‬ ‫‪42‬جڏھن يھودي عبادت ⁠خانٰ مان نڪري ويا‪ ،‬تڏھن غير قومن منٿ ڪئٰ تہ اھٰ ڳالھيون کين ايندڙ سبت جٰ ڏينھن ٻڌائجن‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن جماعت ٽٽٰ وئٰ‪ ،‬تڏھن ڪيترائٰ يھودي ۽ دين جٰ پيروي ڪندڙ پولس ۽ برنباس جٰ پٺيان ھلڻ لڳا‪ ،‬جن انھن سان ڳالھائٰ کين‬ ‫لِ قائل ڪيو‪.‬‬ ‫خدا جٰ َضل سان جاري رکڻ ء‬ ‫‪44‬۽ ٻئٰ سبت جٰ ڏينھن تٰ تَريبا سڄو شھر خدا جو ڪلم ٻڌڻ لِ گڏ ٿيو‪.‬‬ ‫‪45‬پر جڏھن يھودين ميڙ ڏٺو‪ ،‬تڏھن حسد ۾ ڀرجٰ ويا ۽ انھن ڳالھين جٰ خلف ڪيائون‪ ،‬جيڪٰ پولس چئٰ رھيون ھيون‪ ،‬خلف ورزي ۽‬ ‫ڪفر جون ڳالھيون ڪيائون‪.‬‬ ‫‪46‬پوِ پولس ۽ برنباس دلير ٿٰ چيو تہ ”اھو ضروري ھو تہ خدا جو ڪلم پھريائين اوھان کٰ ٻڌايو وڃٰ‪ ،‬پر جڏھن اوھين اءن کٰ پاڻ‬ ‫ء‬ ‫کان پري ڪري پاڻ کٰ ھميشه جٰ زندگٰ ءِ جٰ لئق نہ ٿا سمجھو‪ ،‬تڏھن اسين غير قومن ڏانھن موٽون ٿا‪. .‬‬ ‫لِ تہ تون‬ ‫لِ مَرر ڪيو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪47‬االِ ⁠جو خداوند اسان کٰ اھو حڪم ڏنو آھٰ تہ ”مون تو کٰ غير قومن جٰ روشنٰ ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ ته زمين جٰ پڇاڙي ءِ تائين‪.‬‬ ‫اوٽڪارو حاصل ڪرين‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫لِ مَرر ٿيل ھئا تن‬ ‫‪48‬جڏھن غير قومن اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن خوش ٿيا ۽ خداوند جٰ ڪلم جٰ واکاڻ ڪيائون‪ ،‬۽ جيترا ماڻھو دائمٰ زندگٰ ءِ ء‬ ‫ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ خداوند جو ڪلم سڄٰ علئَٰ ۾ پکڙجٰ ويو‪.‬‬ ‫‪50‬پر يھودين عَيدتمندن ۽ معزز عورتن ۽ شھر جٰ سردارن کٰ ڀڙڪايو ۽ پولس ۽ برنباس تٰ ايذا ءِ وڌو ۽ کين پنھنجن ساحلن مان‬ ‫ڪڍي اڏيو‪.‬‬ ‫‪51‬پر انھن پنھنجن پيرن جٰ مٽٰ ءِ کٰ جھليو ۽ اءڪونيم ڏانھن آيا‪.‬‬ ‫‪52‬شاگرد خوشٰ ءِ ۽ پاڪ روح سان ڀرجٰ ويا‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫⁠خانٰ ۾ ويا ۽ اھڙيون ڳالھيون ڪيائون جو يھودين ۽ يونانين جٰ ھڪڙي‬

‫‪1‬پوِ اءڪونيم ۾ ائين ٿيو جو ھو ٻئٰ گڏجٰ يھودين جٰ عبادت‬ ‫ء‬ ‫وڏي ميڙ ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪2‬پر ڪاَر يھودين غير قومن کٰ ڀڙڪايو ۽ انھن جٰ دماغن کٰ ڀائرن جٰ خلف بڇڙو ڪيو‪.‬‬ ‫‪3‬تنھنڪري اھٰ گھڻٰ وقت تائين رھندا رھيا جيڪٰ خداوند ۾ دليري ءِ سان ڳالھائيندا رھيا‪ ،‬جنھن سندس َضل جٰ ڪلم جٰ شاھدي ڏنٰ‬ ‫۽ پنھنجٰ ھٿن سان معجزا ۽ معجزا ڏنا‪.‬‬ ‫‪4‬پر شھر جو ميڙ ورھائجٰ ويو ‪:‬ڪجھہ يھودين سان گڏ ۽ ڪجھ رسولن سان گڏ‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن غير قومن ۽ يھودين ۽ يھودين پنھنجن حاڪمن سان گڏجٰ حملو ڪيو‪ ،‬تڏھن انھن کٰ سختٰ ءِ سان استعمال ڪرڻ ۽ سنگسار‬ ‫لِ‪،‬‬ ‫ڪرڻ ء‬ ‫‪6‬اھٰ اھا خبر پئجٰ ويا ۽ ءلڪائونيا جٰ شھرن لسترا ۽ دربٰ ءِ ڏانھن ڀڄٰ ويا ۽ انھٰ ءِ علئَٰ ڏانھن‪ ،‬جيڪٰ چوڌاري پکڙيل آھن‪.‬‬ ‫‪7‬۽ اتٰ انھن خوشخبري جٰ منادي ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪8‬لسترا ۾ ھڪڙو ماڻھو بيٺو ھو‪ ،‬جيڪو پنھنجٰ پيرن ۾ ڪمزور ھو‪ ،‬جيڪو پنھنجٰ ما ءِ جٰ پيٽ کان ئٰ معذور ھو‪ ،‬جيڪو ھلندو ئٰ نہ‬ ‫ھو‪.‬‬ ‫‪9‬انھٰ ءِ ئٰ پولس کٰ ڳالھائيندي ٻڌو‪ ،‬جنھن کيس پڪڙي ڏٺو ۽ سمجھٰ ويو تہ ھن کٰ ايمان آھٰ ته کيس شفا ملٰ‪.‬‬ ‫‪10‬وڏي آواز سان چيو تہ ”پنھنجن پيرن تٰ سڌو بيھہ ‪.‬۽ ھو ٽپو ڏئٰ ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ماڻھن ڏٺو تہ پولس اا ڪيو آھٰ‪ ،‬تڏھن پنھنجا آواز بلند ڪيائون ۽ لوڪونيا جٰ ڳالھائڻ ۾ چيائون تہ ”ديوتا اسان وٽ ماڻھن‬ ‫وانگر ھيٺ لھٰ آيا آھن‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انھن برنباس کٰ سڏيو‪ ،‬جپانٰ ‪.‬۽ پال‪ ،‬مرڪيوريس‪ ،‬ااڪاڻ ته ھو چيف اسپيڪر ھو‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ جپان جو پادري ءِ‪ ،‬جيڪو سندن شھر جٰ اڳيان ھو‪ ،‬سو ٻڪريون ۽ ھارون کڻٰ اچٰ دروازن تٰ پھتا ۽ ماڻھن سان گڏ قربانيون‬ ‫ء‬ ‫ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن رسولن‪ ،‬برنباس ۽ پولس کٰ ٻڌو تہ پنھنجا ڪپڙا ڦاڙي ماڻھن ۾ گھڙي ويا ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ‬ ‫‪15‬۽ چيائين تہ ”سائين‪ ،‬اوھين اھٰ ڳالھيون او ٿا ڪريو؟ اسان پڻ توھان سان گڏ جذباتٰ ماڻھو آھيون‪ ،‬۽ توھان کٰ تبليغ ڪريون ٿا ته‬ ‫توھان انھن باطلن کان بچڻ جٰ خدا ڏانھن موٽڻ گھرجٰ‪ ،‬جنھن آسمان‪ ،‬زمين‪ ،‬سمنڊ ۽ انھن سڀنٰ شين کٰ ٺاھيو جيڪو ان ۾ آھٰ‪:‬‬ ‫‪16‬جنھن ماضٰ ءِ ۾ سڀنٰ قومن کٰ پنھنجن واٽن تٰ ھلڻ جٰ تڪليف ڏنٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن چڱا ڪم ڪيا ۽ اسان کٰ آسمان مان مينھن ۽ مينھن جون‬ ‫سواِ نہ اڏيو‪،‬‬ ‫‪17‬تنھن ھوندي بہ ھن پاڻ کٰ شاھدي کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫موسمون ڏنيون‪ ،‬جن اسان جٰ دلين کٰ کاڌي ۽ خوشٰ سان ڀريو‪.‬‬ ‫‪18‬۽ انھن ڳالھين سان انھن ماڻھن کٰ تنگ ڪري اڏيو‪ ،‬جيڪٰ انھن لِ قربانٰ نه ڪئٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ اتٰ انتاخيا ۽ اءڪونيم کان ڪٰ يھودي آيا‪ ،‬جن ماڻھن کٰ سمجھايو ۽ پولس کٰ سنگسار ڪري شھر مان ٻاھر ڪڍيائون‪ ،‬ڄڻ تہ‬ ‫ء‬ ‫ھو مري ويو ھو‪.‬‬ ‫‪20‬پر جيئن ئٰ شاگرد سندس چوڌاري بيٺا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو اٿيو ۽ شھر ۾ آيو ۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ ھو برنباس سان گڏ دربٰ ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن انھن انھٰ ءِ شھر ۾ خوشخبري ءِ جٰ منادي ڪئٰ ۽ گھڻن کٰ سيکاريائون‪ ،‬تڏھن وري لسترا‪ ،‬اءڪونيم ۽ انتاخيا ڏانھن موٽٰ آيا‪.‬‬ ‫لِ تہ اسان کٰ تمام گھڻٰ مصيبت مان‬ ‫‪22‬شاگردن جٰ روحن کٰ پڪڙيو ۽ انھن کٰ نصيحت ڪريان تہ ايمان تٰ قائم رھو‪ ،‬۽ انھٰ ءِ ء‬ ‫خدا جٰ بادشاھت ۾ داخل ٿيڻو آھٰ‪.‬‬ ‫‪115‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪23‬۽ جڏھن انھن انھن کٰ ھر ڪليسيا ۾ بزرگ مَرر ڪيو ۽ روزو رکڻ سان دعا گھري‪ ،‬انھن کٰ خداوند جٰ حوالٰ ڪيو‪ ،‬جنھن تٰ‬ ‫انھن ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪24‬پوِ اھٰ سڄٰ پسيديا مان لنگھٰ پمفوليا ۾ آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪25‬جڏھن ھنن پرگا ۾ ڪلم جٰ تبليغ ڪئٰ‪ ،‬تڏھن اٽيليا ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫لِ صلح ڏنٰ ويئٰ ھئٰ‪ ،‬جيڪا ھنن‬ ‫‪26‬پوِ اتان جھاز ۾ چڙھٰ انتاخيا ڏانھن روانا ٿيا‪ ،‬جتان انھن کٰ خدا جٰ َضل سان انھٰ ءِ ڪم ء‬ ‫ء‬ ‫پوري ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ جڏھن اھٰ آيا ۽ ڪليسيا کٰ گڏ ڪيائون‪ ،‬تڏھن اھٰ سڀ ڪجھہ ٻڌايائون جيڪٰ خدا انھن سان ڪيو ھو ۽ ڪيئن ھن غير قومن‬ ‫ء‬ ‫لِ ايمان جو دروازو کولٰ اڏيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬پوِ ھو اتٰ شاگردن سان گھڻو وقت رھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪15‬‬ ‫موسٰ جٰ طريَٰ موجب طھر نہ‬ ‫‪1‬۽ ڪٰ ماڻھو جيڪٰ يھوديہ کان آيا ھئا‪ ،‬سٰ ڀائرن کٰ سيکارڻ لڳا ۽ چيائونس تہ ”جيستائين اوھين‬ ‫ي‬ ‫ڪندا‪ ،‬تيستائين اوٽڪارو حاصل ڪري نہ سگھندا‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن پولس ۽ برنباس جو پاڻ ۾ ڪوبہ جھيڙو ۽ تڪرار ڪونھٰ‪ ،‬تڏھن ھنن َيصلو ڪيو تہ پولس ۽ برنباس ۽ انھن مان ڪٰ ٻيا‪،‬‬ ‫يروشلم ڏانھن انھٰ ءِ سوال تٰ رسولن ۽ بزرگن وٽ وڃن‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ڪليسيا جٰ رستٰ تٰ وٺٰ آيا‪ ،‬اھٰ َينيس ۽ سامريہ مان لنگھٰ ويا‪ ،‬۽ غير قومن جٰ تبديل ٿيڻ جو اعلن ڪيو‪ ،‬۽ انھن سڀنٰ ڀائرن‬ ‫کٰ ڏاڍي خوشٰ ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھو يروشلم ۾ پھتا‪ ،‬تڏھن ڪليسيا‪ ،‬رسولن ۽ بزرگن سندن آجيان ڪئٰ ۽ اھٰ سڀ ڳالھيون بيان ڪيائون جيڪٰ خدا انھن سان‬ ‫ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪5‬پر َريسين جٰ ھڪڙي َرقٰ مان جن ايمان آندو ھو‪ ،‬تن مان ڪٰ اٿٰ بيٺا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اھو ضروري آھٰ تہ انھن جو طھر ڪرڻ ۽‬ ‫موسٰ جٰ شريعت تٰ عمل ڪن‪.‬‬ ‫کين حڪم ڏنو وڃٰ تہ‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پوِ رسول ۽ بزرگ اچٰ گڏ ٿيا تہ انھٰ ءِ ڳالھہ تٰ غور ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬جڏھن گھڻو تڪرار ٿيو تہ پطرس اٿٰ بيٺو ۽ انھن کٰ چيائين تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬اوھين ڄاڻو ٿا تہ ڪيترو وقت اڳ خدا اسان مان‬ ‫چونڊيو ھو تہ غير قومون منھنجٰ وات مان خوشخبري ءِ جو ڪلم ٻڌن ‪.‬۽ ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ خدا‪ ،‬جيڪو دلين کٰ ڄاڻٰ ٿو‪ ،‬انھن کٰ شاھدي ڏنٰ‪ ،‬انھن کٰ پاڪ روح ڏنو‪ ،‬جيئن ھن اسان کٰ ڏنو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ اسان ۾ ۽ انھن ۾ ڪوبہ َرق نہ رکجو‪ ،‬انھن جٰ دلين کٰ ايمان جٰ وسيلٰ پاڪ ڪري‪.‬‬ ‫‪10‬تنھنڪري ھاڻٰ اوھين خدا کٰ او آزمايو ٿا تہ شاگردن جٰ ڳچٰ ءِ تٰ ھڪڙو جوڙو وجھٰ‪ ،‬جيڪو نہ اسان جا ابا ڏاڏا کڻن ۽ نہ اسين‬ ‫کڻٰ سگھندا ھئاسين؟‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ َضل سان اسان کٰ اوٽڪارو ملندو‪ ،‬جھڙي ءِ طرح انھن کٰ‪.‬‬ ‫‪11‬پر اسان کٰ يَين آھٰ تہ خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪12‬تڏھن سڀيئٰ ميڙ ماٺ ڪري رھيا ۽ برنباس ۽ پولس کٰ ٻڌايائون تہ خدا انھن جٰ معرَت غير قومن ۾ ڪھڙا معجزا ۽ عجيب ڪم ڪيا‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ انھن جٰ صلح ٿٰ ويئٰ‪ ،‬يعَوب جواب ڏنو تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬منھنجٰ ڳالھہ ٻڌو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ انھن مان پنھنجٰ نالٰ جٰ ھڪڙي قوم ڪڍي‪.‬‬ ‫‪14‬شمعون بيان ڪيو آھٰ تہ ڪيئن خدا پھريون ڀيرو غير قومن کٰ ڏٺو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪15‬۽ انھٰ ءِ سان نبين جا لفظ متفق آھن ‪.‬جيئن لکيل آھٰ‪،‬‬ ‫پوِ آ ءِ موٽٰ ايندس ۽ دائود جو خيمو ٺاھيندس‪ ،‬جيڪو ڪري پيو ‪.‬۽ مان ان کٰ ٻيھر تعمير ڪندس‪ ،‬۽ مان ان کٰ قائم ڪندس‪.‬‬ ‫‪16‬ھن کان ء‬ ‫لِ تہ ماڻھن جا باقٰ رھڻ وارا خداوند کٰ ڳولين ۽ سڀنٰ غير قومن کٰ‪ ،‬جن تٰ منھنجو نالو سڏيو وڃٰ ٿو‪ ،‬خداوند َرمائٰ ٿو‪،‬‬ ‫‪17‬انھٰ ءِ ء‬ ‫جيڪو اھٰ سڀ شيون ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬خدا کٰ دنيا جٰ شروعات کان وٺٰ سندس سڀ ڪم معلوم آھن‪.‬‬ ‫‪19‬تنھنڪري منھنجو َ​َرو اھو آھٰ تہ انھن کٰ تڪليف نہ ڏيون‪ ،‬جيڪٰ غير قومن مان خدا ڏانھن موٽيا آھن‪.‬‬ ‫‪20‬پر اھو اھو آھٰ تہ اسين انھن ڏانھن لکون تہ اھٰ بتن جٰ گندگٰ‪ ،‬زناڪاري‪ ،‬گل ڪيل شين ۽ رت کان پري رھن‪.‬‬ ‫موسٰ جٰ منادي ڪرڻ وارا آھن‪ ،‬جيڪٰ ھر سبت جٰ ڏينھن عبادت ⁠خانن ۾ پڙھيا‬ ‫‪21‬االِ ⁠جو پراڻٰ زمانٰ کان وٺٰ ھر شھر ۾‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ويندا آھن‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ رسولن ۽ بزرگن سڄٰ ڪليسيا کٰ راضٰ ڪيو تہ پنھنجن خاص ماڻھن کٰ پولس ۽ برنباس سان گڏ انتاخيا ڏانھن موڪليو ‪.‬يعنٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫يھوداہ جو نالو بارساباس‪ ،‬۽ سيلس‪ ،‬ڀائرن جٰ وچ ۾ سردار ماڻھو‪:‬‬ ‫‪23‬۽ ھن طرح انھن کٰ خط لکيا ‪.‬رسولن‪ ،‬بزرگن ۽ ڀينرن کٰ سلم ٿو موڪليان‪ ،‬جيڪٰ غير قومن مان آھن‪ ،‬انتاخيا‪ ،‬شام ۽ ڪليسيا ۾‪:‬‬ ‫‪24‬جيئن اسان ٻڌو آھٰ‪ ،‬جيڪٰ اسان مان نڪرندا آھن تن اوھان کٰ لفظن سان پريشان ڪيو آھٰ‪ ،‬۽ اوھان جٰ روح کٰ خراب ڪيو‬ ‫آھٰ‪ ،‬۽ چوندا آھن تہ اوھان کٰ طھر ڪرڻ گھرجٰ ۽ شريعت تٰ عمل ڪريو‪ ،‬جنھن کٰ اسان ڪوبہ حڪم نه ڏنو آھٰ‪.‬‬ ‫لِ اھو چڱو پيو جو اسين گڏجٰ ھڪ ٿيڻ ڪري پنھنجٰ پياري برنباس ۽ پولس سان گڏ چونڊيل ماڻھن کٰ اوھان ڏانھن‬ ‫‪25‬اسان ء‬ ‫موڪليون‪.‬‬ ‫لِ خطري ۾ وڌو آھٰ‪.‬‬ ‫خداوند‬ ‫جٰ‬ ‫اسان‬ ‫کٰ‬ ‫جان‬ ‫پنھنجٰ‬ ‫جن‬ ‫ماڻھو‬ ‫‪26‬اھٰ‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ نالٰ ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬تنھنڪري اسان يھوداہ ۽ سيلس کٰ موڪليو آھٰ‪ ،‬جيڪٰ بہ اوھان کٰ اھٰ ڳالھيون وات مان ٻڌائيندا‪.‬‬ ‫لِ چڱو ٿيو تہ اوھان تٰ انھن ضروري شين کان وڌيڪ ڪوبہ بار نہ رکان‪.‬‬ ‫‪28‬االِ ⁠جو اھو پاڪ روح ۽ اسان ء‬ ‫ء‬

‫‪116‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ تہ اوھين بتن تٰ چاڙھيل گوشت‪ ،‬رت‪ ،‬گل ڪيل شين ۽ زناڪاري کان پاسو ڪريو‪ ،‬جنھن کان جيڪڏھن پاڻ کٰ بچائيندا‪،‬‬ ‫‪29‬انھٰ ءِ ء‬ ‫تہ چڱو ڀلو ڪندا ‪.‬چڱو ڀلو‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن انھن کٰ برطرف ڪيو ويو‪ ،‬تڏھن اھٰ انتاخيا ۾ آيا ۽ جڏھن ماڻھن کٰ گڏ ڪيائون‪ ،‬تڏھن اھو خط ورايائين‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن اھٰ پڙھٰ ويا‪ ،‬تڏھن خوش ٿيا تہ تسلٰ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪32‬يھوداہ ۽ سيلس پاڻ بہ نبٰ ھئا‪ ،‬انھن ڀائرن کٰ گھڻين ئٰ ڳالھين سان نصيحت ڪئٰ ۽ انھن جٰ تصديق ڪئٰ‪.‬‬ ‫پوِ انھن کٰ صلح سان ڀائرن وٽان رسولن ڏانھن روانو ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ اءتٰ رھڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫پوِ به سيلس اتٰ ئٰ رھڻ پسند ڪيو‪.‬‬ ‫‪34‬پر ء‬ ‫‪35‬پولس ۽ برنباس پڻ انتاخيا ۾ رھيا‪ ،‬سيکاريندا رھيا ۽ خداوند جٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪندا رھيا ۽ ٻين ڪيترن سان گڏ‪.‬‬ ‫پوِ پولس برنباس کٰ چيو تہ ”اچو ته وري ھلون ۽ ھر شھر ۾ جتٰ اسان خداوند جٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪئٰ آھٰ‪ ،‬اتٰ‬ ‫‪36‬ڪن ڏينھن کان ء‬ ‫پنھنجن ڀائرن سان ملقات ڪريون ۽ ڏسون تہ اھٰ ڪيئن ٿا ڪن‪.‬‬ ‫‪37‬برنباس پاڻ سان گڏ يوحنا‪ ،‬جنھن جو نالو مرقس ھو‪ ،‬وٺڻ جو ارادو ڪيو‪.‬‬ ‫‪38‬پر پولس اھو چڱو نہ سمجھيو تہ ھن کٰ پاڻ سان وٺٰ وڃٰ‪ ،‬جيڪو پمفوليا کان ساڻن روانو ٿيو ھو ۽ ساڻن گڏ ڪم تٰ نہ ويو ھو‪.‬‬ ‫‪39‬انھن جٰ وچ ۾ تڪرار ايترو تيز ٿٰ ويو جو اھٰ ھڪٻئٰ کان جدا ٿٰ ويا‪ ،‬سو برنباس مرقس کٰ وٺٰ قبرص ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪40‬پولس سيلس کٰ چونڊيو ۽ ڀائرن جٰ طرَان خدا جٰ َضل جٰ سفارش ڪري روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪41‬ھو شام ۽ ڪليسيا مان لنگھٰ‪ ،‬ڪليسيائن جٰ تصديق ڪندو ھو‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬پوِ ھو دربٰ ۽ لسترا ڏانھن آيو‪ ،‬جتٰ اتٰ ھڪڙو شاگرد رھيو‪ ،‬جنھن جو نالو تيمٿيس ھو‪ ،‬جيڪو ھڪڙي يھودي عورت جو پٽ ھو ۽‬ ‫ء‬ ‫ايمان آندو ھو ‪.‬پر سندس پٰ ءِ يونانٰ ھو‪:‬‬ ‫‪2‬جنھن جٰ چڱٰ ءِ طرح انھن ڀائرن کٰ خبر پئٰ‪ ،‬جيڪٰ لسترا ۽ اءڪونيم ۾ رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬پولس کٰ ساڻس گڏ وڃڻو پوندو ‪.‬۽ انھن يھودين جٰ ڪري کيس وٺٰ ويا ۽ طھر ڪرايو‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ انھن کٰ خبر ھئٰ تہ ھن جو‬ ‫پٰ ءِ يونانٰ ھو‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪٰ يروشلم ۾ رھندڙ رسولن ۽ بزرگن‬ ‫‪4‬جڏھن ھو شھرن مان لنگھندا ويا‪ ،‬تڏھن انھن کٰ اھٰ حڪم ڏنائون‪ ،‬جن جٰ تعميل ڪرڻ ء‬ ‫جا حڪم ھئا‪.‬‬ ‫‪5‬اھڙي ءِ طرح ڪليسيا ايمان ۾ قائم ٿينديون ويون ۽ روزانو تعداد ۾ وڌنديون ويون‪.‬‬ ‫‪6‬ھاڻٰ جڏھن اھٰ َريگيا ۽ گلتيہ جٰ علئَٰ ۾ گھميا ويا ۽ پاڪ روح کين ايشيا ۾ ڪلم ٻڌائڻ کان منَ ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اھٰ ميسيا ۾ آيا‪ ،‬تڏھن انھن بٿنيا ڏانھن وڃڻ جو ارادو ڪيو‪ ،‬پر روح انھن کٰ برداشت نہ ڪيو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اھٰ ميسيا مان لنگھٰ تروآس ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪9‬رات جو پولس کٰ رويا ڏٺٰ ‪.‬اتٰ مڪدونيا جو ھڪڙو ماڻھو بيٺو ۽ دعا گھريائين تہ ”مَدونيہ ۾ اچو ۽ اسان جٰ مدد ڪريو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن ھن رويا ڏٺٰ‪ ،‬تڏھن اسان َوري طور تٰ مڪدونيا ڏانھن وڃڻ جٰ ڪوشش ڪئٰ‪ ،‬۽ يَين سان گڏ ٿياسون تہ خداوند اسان کٰ‬ ‫لِ سڏيو آھٰ‪.‬‬ ‫انھن کٰ خوشخبري ٻڌائڻ ء‬ ‫‪11‬تنھنڪري تروآس کان ھليو‪ ،‬سڌو ساموتراڪيا ڏانھن آياسين ۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ نيپولس ڏانھن‪.‬‬ ‫‪12‬اتان کان َلپٰ ڏانھن‪ ،‬جيڪو مڪدونيا جٰ انھٰ ءِ حصٰ جو مکيه شھر ۽ ھڪڙي ڪالونٰ آھٰ‪ ،‬۽ اسين انھٰ ءِ شھر ۾ ڪٰ ڏينھن‬ ‫رھيا ھئاسين‪.‬‬ ‫‪13‬۽ سبت جٰ ڏينھن تٰ اسين شھر کان ٻاھر دريا ءِ جٰ ڪناري تٰ وياسين‪ ،‬جتٰ دعا گھري ويندي ھئٰ ‪.‬۽ اسان ويھٰ رھياسون‪ ،‬۽ انھن‬ ‫عورتن سان ڳالھايو جيڪٰ اتٰ رھيون ھيون‪.‬‬ ‫‪14‬لديا نالٰ ھڪڙي عورت‪ ،‬جيڪا ڳاڙھٰ رنگ جٰ وڪڻندي ھئٰ‪ ،‬جيڪا ٿائيتيرا شھر جٰ رھٰ ٿٰ‪ ،‬جيڪا خدا جٰ عبادت ڪندي‬ ‫لِ تہ ھن پولس جون ڳالھيون پوريون ڪيون‪.‬‬ ‫ھئٰ‪ ،‬سو اسان جٰ ٻڌي‪ ،‬جنھن جٰ دل خداوند دل کولٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪15‬جڏھن ھن ۽ سندس گھر وارن کٰ بپتسما ڏنٰ‪ ،‬تڏھن ھن اسان کٰ منٿ ڪئٰ تہ ”جيڪڏھن اوھين مون کٰ خداوند جو وَادار سمجھو‬ ‫ٿا‪ ،‬تہ منھنجٰ گھر اچو ۽ اتٰ رھو ‪.‬۽ ھوِ اسان کٰ روڪيو‪.‬‬ ‫لِ وياسين‪ ،‬تڏھن ھڪ اوڪري ءِ اسان سان ملٰ‪ ،‬جنھن ۾ جادو ءِ جو جذبو ھو‪ ،‬جنھن پنھنجٰ‬ ‫‪16‬پوِ ائين ٿيو‪ ،‬جيئن اسين نماز پڙھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫مالڪن کٰ اھو چوڻ ڪري گھڻو َائدو ڏنو‪:‬‬ ‫تعالٰ جا خادم آھن‪ ،‬جيڪٰ اسان کٰ اوٽڪاري جو‬ ‫‪17‬اھو ئٰ پولس ۽ اسان جٰ پٺيان ھلڻ لڳو ۽ رڙ ڪري چيائين تہ ”ھٰ ماڻھو خدا‬ ‫ي‬ ‫رستو ڏيکارين ٿا‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح جٰ نالٰ تٰ حڪم‬ ‫‪18‬۽ ھن ڪيترن ئٰ ڏينھن تائين ائين ڪيو ‪.‬پر پولس غمگين ٿٰ موٽيو ۽ روح کٰ چيائين تہ ”آ ءِ تو کٰ‬ ‫ي‬ ‫ٿو ڏيان تہ ھن مان نڪري وڃ ‪.‬۽ ھو ساڳئٰ ڪلڪ ٻاھر آيو‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھن جٰ مالڪن ڏٺو تہ سندن ڪمائٰ ءِ جٰ اءميد ختم ٿٰ ويئٰ آھٰ‪ ،‬تڏھن پولس ۽ سيلس کٰ پڪڙي بازار ۾ وٺٰ حاڪمن وٽ‬ ‫وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫‪20‬۽ انھن کٰ مئجسٽريٽ وٽ وٺٰ آيا ۽ چيائونس تہ ”ھٰ ماڻھو‪ ،‬يھودي ھوندي‪ ،‬اسان جٰ شھر کٰ ڏاڍي تڪليف ڏيندا آھن‪.‬‬ ‫لِ جائز نہ آھن ۽ نڪٰ انھن تٰ ھلڻ‪ ،‬اسين رومٰ آھيون‪.‬‬ ‫‪21‬۽ اھڙيون رسمون سيکاريون‪ ،‬جيڪٰ اسان ء‬ ‫‪22‬۽ ميڙ مٿن گڏ ٿٰ اٿيو‪ ،‬۽ مئجسٽريٽ پنھنجا ڪپڙا ڦاڙي اڏيا ۽ انھن کٰ مارڻ جو حڪم ڏنو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن انھن مٿن گھڻا دارا وھايا‪ ،‬تڏھن انھن کٰ جيل ۾ وجھٰ‪ ،‬جيلر کٰ تاڪيد ڪيائون تہ کين محفوظ رکٰ‪.‬‬ ‫‪24‬جن کٰ اھو الزام ملڻ تٰ‪ ،‬انھن کٰ اندر جٰ جيل ۾ وڌو ويو ۽ پنھنجن پيرن کٰ سڪل ۾ وڌو‪.‬‬ ‫‪117‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪25‬اڌ رات جو پولس ۽ سيلس دعا گھري خدا جٰ واکاڻ ڪئٰ ۽ قيدين اھٰ ٻڌيون‪.‬‬ ‫‪26‬اوچتو اوچتو ھڪڙو وڏو زلزلو آيو‪ ،‬جو جيل جا بنياد ٽٽٰ ويا‪ ،‬۽ َوري طور تٰ سڀ دروازا کوليا ويا ۽ ھر ھڪ جا بند کلٰ ويا‪.‬‬ ‫‪27‬جيل جو داروغہ ننڊ مان جاڳٰ پيو ۽ جيل جا دروازا ءکليل ڏسٰ پنھنجٰ تلوار ڪڍي پاڻ کٰ ماري اڏيائين‪ ،‬ڀانيو تہ قيدي ڀڄٰ ويا آھن‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اسين سڀ ھتٰ آھيون‪.‬‬ ‫‪28‬پر پولس وڏي واڪٰ رڙ ڪري چيو تہ ”پنھنجٰ پاڻ کٰ ڪوبہ نَصان نہ ڪر‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬پوِ ھن روشنٰ گھرائٰ اندر گھڙيو ۽ ڏڪندو آيو ۽ پولس ۽ سيلس جٰ اڳيان ڪري پيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬۽ انھن کٰ ٻاھر ڪڍيائين ۽ چيائين تہ ”سائين‪ ،‬مون کٰ اا ڪرڻ گھرجٰ اوتہ اوٽڪارو حاصل ڪجٰ؟‬ ‫عيسٰ مسيح تٰ ايمان آڻيو تہ تون ۽ تنھنجٰ گھر کٰ اوٽڪارو ملندو‪.‬‬ ‫‪31‬انھن چيو تہ ”خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪32‬انھن کيس خداوند جو ڪلم ٻڌايو ۽ انھن سڀنٰ کٰ جيڪٰ سندس گھر ۾ ھئا‪.‬‬ ‫‪33‬۽ ھو انھن کٰ رات جٰ ھڪڙي ڪلڪ وٺٰ ويو‪ ،‬۽ سندن پٽٰ ڌوئٰ ‪.‬۽ بپتسما ڏنٰ وئٰ‪ ،‬ھو ۽ سندس سڀ‪ ،‬سڌو سنئون‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ھو انھن کٰ پنھنجٰ گھر وٺٰ آيو‪ ،‬تڏھن انھن جٰ اڳيان مانٰ رکيائين ۽ پنھنجٰ سڄٰ گھر سان گڏ خدا تٰ ايمان آڻٰ خوش ٿيو‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن ميجسٽريٽ آَيسرن کٰ موڪليائين تہ ”ھنن ماڻھن کٰ وڃڻ ڏيو‪.‬‬ ‫لِ موڪليو آھٰ‪ ،‬سو ھاڻٰ ھليو وڃ ۽ سلمتٰ ءِ سان‬ ‫‪36‬تنھنڪري جيل جٰ داروغہ پولس کٰ ھٰ چيو تہ ”مجسٽريٽن تو کٰ موڪل ڏيڻ ء‬ ‫ھليو وڃ‪.‬‬ ‫‪37‬پر پولس انھن کٰ چيو تہ ”ھنن اسان کٰ رومٰ ھجڻ ڪري بٰ ڏوھاري ماريو ۽ جيل ۾ وڌو ‪.‬۽ ھاڻٰ اا اھٰ اسان کٰ رازداري سان‬ ‫ٻاھر ڪڍي اڏيندا آھن؟ نه واقعٰ؛ پر انھن کٰ پاڻ اچڻ ڏيو ۽ اسان کٰ ٻاھر ڪڍڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪38‬۽ اھٰ ڳالھيون مئجسٽريٽ کٰ ٻڌايون‪ ،‬۽ اھٰ ڊڄٰ ويا‪ ،‬جڏھن انھن ٻڌو تہ اھٰ رومٰ آھن‪.‬‬ ‫‪39‬پوِ اھٰ آيا ۽ کين منٿ ڪيائون ۽ کين ٻاھر وٺٰ آيا ۽ گھريائون تہ شھر مان ھليو وڃن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪40‬پوِ ھو جيل مان نڪري لديا جٰ گھر ۾ گھڙي ويا ۽ جڏھن انھن ڀائرن کٰ ڏٺو‪ ،‬تڏھن کين تسلٰ ڏنٰ ۽ روانا ٿيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو امفپولس ۽ اپولونيا مان لنگھٰ ٿسلونيڪا ۾ آيا‪ ،‬جتٰ يھودين جٰ عبادت ⁠خانٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪2‬پوِ پولس جيئن ھو انھن وٽ ويو ۽ ٽن سبت جٰ ڏينھن انھن سان صحيفن مان بحث ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسٰ‪ ،‬جنھن جٰ آ ءِ اوھان کٰ تبليغ ڪريان ٿو‪،‬‬ ‫‪3‬کليل ۽ الزام‪ ،‬ته مسيح ضرور ڏک برداشت ڪيو‪ ،‬۽ مئلن مان جيئرو ٿٰ اٿيو ‪.‬۽ اھو‬ ‫ي‬ ‫اھو ئٰ مسيح آھٰ‪.‬‬ ‫‪4‬انھن مان ڪن ايمان آندو ۽ پولس ۽ سيلس سان گڏ رھيا ‪.‬۽ عَيدتمند يونانين جو ھڪ وڏو ميڙ‪ ،‬۽ وڏين عورتن مان ٿورڙا نه‪.‬‬ ‫‪5‬پر جن يھودين ايمان نہ آندو‪ ،‬سٰ حسد ۾ اچٰ ڪٰ بٰ ⁠شرم ماڻھن کٰ پاڻ ڏانھن وٺٰ ويا ۽ ھڪ ٽولٰ ءِ کٰ گڏ ڪري سڄٰ شھر ۾‬ ‫گوڙ مچائٰ اڏيائون‪ ،‬۽ ياسون جٰ گھر تٰ حملو ڪري کين ٻاھر ڪڍڻ جٰ ڪوشش ڪيائون ‪.‬ماڻھن ڏانھن‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن انھن کٰ نہ لڌو‪ ،‬تڏھن جيسن ۽ ڪن ڀائرن کٰ شھر جٰ حاڪمن ڏانھن وٺٰ ويا ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”جن دنيا کٰ الٽٰ‬ ‫ڪري اڏيو آھٰ‪ ،‬اھٰ ھتٰ بہ آيا آھن‪.‬‬ ‫‪7‬جن کٰ جيسن مليو آھٰ‪ ،‬۽ اھٰ سڀيئٰ قيصر جٰ حڪم جٰ خلف آھن‪ ،‬چون ٿا تہ ھڪڙو ٻيو بادشاھہ آھٰ‪ ،‬ھڪڙو عيسٰ‪.‬‬ ‫‪8‬اھٰ اھٰ ڳالھيون ٻڌي ماڻھن ۽ شھر جٰ حاڪمن کٰ ڏاڍو پريشان ڪيو‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن ھنن ياسون ۽ ٻئٰ جٰ حفاظت ورتٰ‪ ،‬تڏھن کين اڏي ڏنائين‪.‬‬ ‫‪10‬تنھنڪري ڀائرن پولس ۽ سيلس کٰ رات جو بيريا ڏانھن روانو ڪيو‪ ،‬جيڪٰ اتٰ اچٰ يھودين جٰ عبادت ⁠خانٰ ۾ ويا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو انھن ڪلم کٰ پوري ءِ تياري ءِ سان قبول ڪيو ۽ روزانو صحيفن ۾‬ ‫‪11‬اھٰ ٿسلونيڪا جٰ ماڻھن کان وڌيڪ معزز ھئا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڳوليندا رھيا‪ ،‬تہ اا اھٰ ائين آھن‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري انھن مان گھڻن ايمان آندو ‪.‬پڻ معزز عورتن مان جيڪٰ يونانٰ ھيون‪ ،‬۽ مردن مان‪ ،‬ڪجھه نه‪.‬‬ ‫‪13‬پر جڏھن ٿسلونيڪا جٰ يھودين کٰ خبر پيئٰ تہ پولس بيريا ۾ خدا جٰ ڪلم جٰ تبليغ ڪئٰ آھٰ‪ ،‬تڏھن اھٰ اتٰ بہ آيا ۽ ماڻھن کٰ‬ ‫ڀڙڪايو‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن ڀائرن پولس کٰ موڪليو تہ جيئن سمنڊ ڏانھن ھليو وڃٰ‪ ،‬پر سيلس ۽ تيمٿيس اتٰ ئٰ رھيا‪.‬‬ ‫‪15‬جنھن ماڻھو پولس کٰ ھلئٰ رھيا ھئا‪ ،‬سٰ کيس اٿينس ۾ وٺٰ آيا‪ ،‬۽ سيلس ۽ تيمٿيس کٰ حڪم مليو تہ ھو تمام تيزي ءِ سان ھن وٽ‬ ‫اچن‪ ،‬سو اتان روانا ٿٰ ويا‪.‬‬ ‫‪16‬جڏھن پولس اٿينس ۾ انھن جو انتظار ڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھن شھر کٰ مڪمل طور تٰ بت پرستٰ جٰ ور چڙھٰ ڏٺو‪ ،‬سندس روح‬ ‫مٿس ڀرجٰ ويو‪.‬‬ ‫‪17‬تنھنڪري ھو عبادت ⁠خانٰ ۾ يھودين سان‪ ،‬ديندار ماڻھن سان ۽ روز بازار ۾ انھن سان بحث ڪندو ھو‪ ،‬جيڪٰ ساڻس ملندا ھئا‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ ايپيڪيورين ۽ اسٽوڪس جا ڪٰ َلساَر ساڻس مليا ‪.‬۽ ڪن چيو‪” ،‬ھٰ بڪواس اا چوندو؟ ٻين کٰ‪ ،‬ھو عجيب ديوتا جو ھڪ‬ ‫ء‬ ‫مَرر ٿيڻ لڳٰ ٿو‪ ،‬ااڪاڻ ته ھن انھن کٰ عيسى ۽ جيئري جيئري جٰ تبليغ ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪19‬اھٰ کيس پڪڙي اريوپگس وٽ وٺٰ آيا ۽ چيائونس تہ ”اا اسان کٰ خبر پوي تہ ھٰ ءِ نئين تعليم ڪھڙي آھٰ‪ ،‬جنھن بابت تون چوين‬ ‫ٿو؟‬ ‫‪20‬االِ ⁠جو تون ڪٰ عجيب ڳالھيون اسان جٰ ڪنن تٰ آڻين ٿو‪ ،‬تنھنڪري اسان کٰ خبر پوندي تہ انھن ڳالھين جو مطلب اا آھٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ جيڪٰ اتٰ رھيا ھئا‪ ،‬تن پنھنجو وقت ڪنھن ٻئٰ ڪم ۾ نه گذاريو‪ ،‬بلڪ ڪا نئين ڳالھ ٻڌائڻ يا ٻڌڻ ۾)‪.‬‬ ‫( ‪21‬سڀنٰ ايٿينين ۽ ڌارين ء‬ ‫‪22‬پوِ پولس مريخ جٰ ٽڪري ءِ جٰ وچ ۾ بيٺو ۽ چيو تہ ”اي ايٿينس جا ماڻھو‪ ،‬مون کٰ خبر آھٰ تہ اوھين ھر ڪنھن ڳالھہ ۾ ڏاڍا وَا‬ ‫ء‬ ‫وارا آھيو‪.‬‬

‫‪118‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪23‬االِ ⁠جو جڏھن آ ءِ اتان لنگھٰ رھيو ھوس ۽ اوھان جون عَيدتون ڏٺم‪ ،‬تڏھن مون کٰ ھڪڙي قربان ⁠گاھہ نظر آئٰ‪ ،‬جنھن تٰ اھو‬ ‫ء‬ ‫لکيل آھٰ‪” ،‬اءھو اڻڄاتل خدا ڏانھن ‪.‬تنھنڪري جنھن جٰ اوھين نادانٰ ءِ سان پوڄا ٿا ڪريو‪ ،‬تنھن جو آ ءِ اوھان کٰ بيان ٿو ڪريان‪.‬‬ ‫‪24‬خدا جنھن دنيا ۽ ان ۾ موجود سڀ شيون ٺاھيو‪ ،‬اھو ڏسٰ ٿو ته ھو آسمان ۽ زمين جو پالڻھار آھٰ‪ ،‬ھٿن سان ٺھيل مندرن ۾ نہ رھندو‪.‬‬ ‫شِٰ جٰ ضرورت ھئٰ‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ ھو سڄٰ زندگٰ‪،‬‬ ‫‪25‬نه ئٰ ماڻھن جٰ ھٿن سان عبادت ڪئٰ ويندي آھٰ‪ ،‬ڄڻڪ کيس ڪنھن‬ ‫ء‬ ‫سانس ۽ سڀ شيون ڏئٰ ٿو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ھڪڙي رت مان ماڻھن جٰ سڀنٰ قومن کٰ زمين جٰ مٿااري تٰ رھڻ لِ ٺاھيو آھٰ‪ ،‬۽ مَرر ڪيل وقت کان اڳ مَرر ڪيو‬ ‫آھٰ‪ ،‬۽ انھن جٰ رھائش جون حدون‪.‬‬ ‫لِ تہ اھٰ کيس محسوس ڪن ۽ کيس ڳولين‪ ،‬جيتوڻيڪ ھو اسان مان ھر ڪنھن کان پري‬ ‫لِ تہ اھٰ خداوند کٰ ڳولين‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪27‬انھٰ ءِ ء‬ ‫نہ آھٰ‪.‬‬ ‫‪28‬االِ ⁠جو ھن ۾ اسين رھون ٿا‪ ،‬ھلون ٿا‪ ،‬۽ اسان جو وجود آھٰ ‪.‬جيئن ته توھان جٰ ڪجھه شاعرن پڻ چيو آھٰ ته‪ ،‬اسان پڻ سندس‬ ‫ء‬ ‫اولد آھيون‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ جيئن اسين خدا جا اولد آھيون‪ ،‬تنھنڪري اسان کٰ اھو نہ سمجھڻ گھرجٰ تہ خدا سون‪ ،‬چاندي ءِ يا پٿر جھڙو آھٰ‪ ،‬جيڪو انسان‬ ‫ء‬ ‫جٰ َن ۽ اوزار سان ٺھيل آھٰ‪.‬‬ ‫‪30‬۽ ھن جاھلٰ ءِ جٰ زمانٰ ۾ خدا اکيون ٻوٽٰ اڏيون ‪.‬پر ھاڻٰ حڪم ڪري ٿو سڀنٰ ماڻھن کٰ جتٰ ڪٿٰ توبه ڪن‪:‬‬ ‫‪31‬االِ ⁠جو ھن ھڪڙو ڏينھن مَرر ڪيو آھٰ‪ ،‬جنھن ۾ ھو انھٰ ءِ ماڻھو ءِ جٰ وسيلٰ دنيا جو انصاف ڪندو‪ ،‬جنھن کٰ ھن مَرر‬ ‫ء‬ ‫ڪيو آھٰ ‪.‬جنھن جٰ ھن سڀنٰ ماڻھن کٰ يَين ڏياريو آھٰ‪ ،‬جنھن ۾ ھن کيس مئلن مان جيئرو ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن انھن مئلن جٰ جيئري ٿيڻ بابت ٻڌو‪ ،‬تڏھن ڪن ٺٺوليون ڪيون ۽ ڪن چيو تہ ”اسين تو کٰ ھن معاملٰ تٰ وري ٻڌنداسين‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ پولس انھن مان ھليو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬تڏھن بہ ڪٰ ماڻھو مٿس کلڻ لڳا ۽ ايمان ڪيائون‪ ،‬جن ۾ ڊيونيسيئس اريوپگيٽ ھو‪ ،‬ڊماريس نالٰ ھڪڙي عورت ۽ ٻيا ساڻن گڏ ھئا‪.‬‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫پوِ پولس اٿينس مان روانو ٿٰ ڪرنٿس ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪1‬انھن ڳالھين کان ء‬ ‫‪2‬۽ اڪول نالٰ ھڪڙو يھودي ڏٺائين‪ ،‬جيڪو پونٽس ۾ ڄائو ھو‪ ،‬۽ تازو ئٰ اٽلٰ ءِ مان پنھنجٰ زال پرسڪل سان آيو ھو( ‪.‬ااڪاڻ ته‬ ‫ڪلڊيئس سڀنٰ يھودين کٰ روم مان وڃڻ جو حڪم ڏنو ھو )‪:‬۽ وٽن آيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ااڪاڻ ⁠تہ ھو ھڪڙو ئٰ ھنر وارو ھو‪ ،‬ھو انھن سان گڏ رھيو‪ ،‬۽ ٺاھيو ويو‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ اھٰ خيما ٺاھيندڙ ھئا‪.‬‬ ‫‪4‬ھو ھر سبت جٰ ڏينھن عبادت ⁠خانٰ ۾ بحث ڪندو ھو ۽ يھودين ۽ يونانين کٰ سمجھائيندو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح آھٰ‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن سيلس ۽ تيمٿيس مڪدونيا مان آيا‪ ،‬تڏھن پولس روح ۾ دٻجٰ ويو ۽ يھودين کٰ شاھدي ڏنٰ تہ‬ ‫ي‬ ‫‪6‬جڏھن انھن پاڻ ۾ مخالفت ڪئٰ ۽ گاريون ڏنيون‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجا ڪپڙا لھٰ کين چيو تہ ”اوھان جو رت اوھان جٰ ئٰ مٿٰ تٰ ھجٰ ‪.‬‬ ‫آ ءِ پاڪ آھيان ‪:‬ھاڻٰ کان وٺٰ آ ءِ غير قومن ڏانھن ويندس‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ ھو اتان روانو ٿٰ ھڪڙي ماڻھو ءِ جٰ گھر ويو‪ ،‬جنھن جو نالو يوسٽس ھو‪ ،‬جيڪو خدا جٰ عبادت ڪندو ھو‪ ،‬جنھن جو گھر‬ ‫ء‬ ‫عبادت ⁠خانٰ سان ملندو ھو‪.‬‬ ‫‪8‬۽ ڪرسپس‪ ،‬عبادت ⁠گاھہ جٰ سردار‪ ،‬پنھنجٰ سڄٰ گھر سان گڏ خداوند تٰ ايمان آندو ‪.‬۽ ڪرنٿين جٰ ڪيترن ئٰ ٻڌي ايمان آندو‪ ،‬۽‬ ‫بپتسما ورتٰ‪.‬‬ ‫‪9‬پوِ خداوند پولس کٰ رات جو رويا ۾ چيو تہ ”ڊڄ نه‪ ،‬پر ڳالھايو ۽ چپ نه ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن شھر ۾ مون وٽ گھڻا ماڻھو آھن‪.‬‬ ‫لِ تيار نہ ٿيندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬االِ ⁠جو آ ءِ تو سان گڏ آھيان‪ ،‬۽ ڪوبہ ماڻھو تو کٰ ايذا ءِ رسائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھو اتٰ ھڪ سال اھ مھينا رھٰ‪ ،‬انھن جٰ وچ ۾ خدا جو ڪلم ٻڌائيندو رھيو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن گليو اخيا جو نائب ھو‪ ،‬تڏھن يھودين پولس جٰ خلف ھڪٻئٰ سان بْاوت ڪئٰ ۽ کيس ڪورٽ ۾ وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫لِ قائل ڪري ٿو‪ ،‬جيڪو شريعت جٰ خلف آھٰ‪.‬‬ ‫‪13‬ھن چيو تہ ”ھٰ ماڻھو ماڻھن کٰ خدا جٰ عبادت ڪرڻ ء‬ ‫‪14‬جڏھن پولس پنھنجو وات کولٰ رھيو ھو‪ ،‬تڏھن گيليو يھودين کٰ چيو تہ ”جيڪڏھن اھا ڳالھہ غلط ھجٰ ھا تہ اي يھوديو‪ ،‬آ ءِ اوھان کٰ‬ ‫برداشت ڪرڻ گھران ھا‪.‬‬ ‫‪15‬پر جيڪڏھن اھو سوال لفظن ۽ نالن جو آھٰ ۽ توھان جٰ شريعت جو‪ ،‬توھان ان کٰ ڏسو ‪.‬او ته مان اھڙن معاملن جو ڪو به جج نه‬ ‫ٿيندس‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ھن انھن کٰ عدالت جٰ تخت تان لھٰ اڏيو‪.‬‬ ‫‪17‬تڏھن سڀيئٰ يونانٰ عبادت ⁠خانٰ جٰ سردار سوسٿنيس کٰ پڪڙي عدالت جٰ ڪرسٰ ءِ اڳيان ماريا ‪.‬۽ گليلو انھن شين مان ڪنھن‬ ‫جٰ به پرواھه نه ڪئٰ‪.‬‬ ‫پوِ ڀائرن کان موڪل وٺٰ شام ڏانھن ھليو ويو ۽ ساڻس گڏ پرسڪل ۽ اڪيليا ‪.‬ڪنچريا‬ ‫پوِ پولس اتٰ ڪجھہ وقت رھيو ۽ ء‬ ‫‪18‬انھٰ ءِ کان ء‬ ‫۾ پنھنجو مٿو ڪٽيو‪ ،‬ااڪاڻ ته ھن ھڪ واعدو ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ ھو اءَسس ۾ آيو ۽ انھن کٰ اتٰ ئٰ اڏي ويو‪ ،‬پر ھو پاڻ عبادت ⁠خانٰ ۾ ويو ۽ يھودين سان بحث ڪرڻ لڳو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪20‬جڏھن ھنن چاھيو تہ ھو ساڻن گھڻو وقت تري‪ ،‬تڏھن ھن راضٰ نہ ڪيو‪.‬‬ ‫‪21‬پر انھن کٰ الوداع چوڻ لڳا تہ ”مون کٰ ھر طرح سان ھٰ ءِ عيد ملھائڻ گھرجٰ جيڪا يروشلم ۾ اچٰ ٿٰ‪ ،‬پر جيڪڏھن خدا گھريو تہ‬ ‫آ ءِ اوھان ڏانھن موٽٰ ايندس ‪.‬۽ ھو اءَسس کان جھاز روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪22‬جڏھن ھو قيصريہ ۾ پھتو ۽ مٿٰ چڙھٰ ڪليسيا کٰ سلم ڪري ھيٺ انتاخيا ڏانھن ويو‪.‬‬ ‫پوِ ھو ھليو ويو ۽ گلتيہ ۽ َروگيا جٰ سڄٰ ملڪ ۾ پھريائين ۽ سڀنٰ شاگردن کٰ مضبوط ڪندو ويو‪.‬‬ ‫‪23‬اتٰ ڪجھ وقت گذارڻ کان ء‬ ‫‪119‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪24‬اپلوس نالٰ ھڪڙو يھودي‪ ،‬جيڪو اليگزينڊرريا ۾ ڄائو ھو‪ ،‬جيڪو َصاحت وارو ۽ صحيفن ۾ زبردست ھو‪ ،‬اءَسس ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪25‬ھن ماڻھو ءِ کٰ خداوند جٰ واٽ ۾ سيکاريو ويو ھو ‪.‬۽ روح ۾ پرجوش ٿٰ‪ ،‬ڳالھائيندو ھو ۽ دل سان خداوند جون شيون سيکاريندو ھو‪،‬‬ ‫صرف يوحنا جٰ بپتسما جٰ ڄاڻ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪26‬پوِ ھو عبادت ⁠خانٰ ۾ دليري ءِ سان ڳالھائڻ لڳو‪ ،‬جنھن جٰ ڳالھہ اڪول ۽ پرسڪل ٻڌا‪ ،‬تڏھن کيس پاڻ وٽ وٺٰ ويا ۽ کيس خدا‬ ‫ء‬ ‫جٰ واٽ وڌيڪ چڱٰ ءِ طرح بيان ڪيائون‪.‬‬ ‫لِ روانو ڪيو ويو‪ ،‬تڏھن ڀائرن شاگردن کٰ نصيحت ڪندي لکيو تہ ”جڏھن ھو آيو‪ ،‬تڏھن انھن جٰ‬ ‫‪27‬جڏھن ھن کٰ اخيا ڏانھن وڃڻ ء‬ ‫گھڻٰ مدد ڪئٰ جن ايمان آندو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح آھٰ‪.‬‬ ‫‪28‬االِ ⁠جو ھن يھودين کٰ ڏاڍي ءِ زور سان قائل ڪيو‪ ،‬۽ انھٰ ءِ ڪري پڌري ءِ لکت ۾ ڏيکاريائين تہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫‪1‬جڏھن اپلوس ڪرنٿس ۾ ھو‪ ،‬تڏھن پولس مٿاھين علئَن مان لنگھٰ اءَسس ۾ آيو ۽ اتٰ ڪٰ شاگرد ڏٺائين‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کٰ چيو تہ ”اا اوھان کٰ پاڪ روح مليو آھٰ جڏھن کان اوھان ايمان آندو آھٰ؟ َءَءا ءل لءهء” ‪:‬اسان ايترو نه ٻڌو آھٰ جو ڪو‬ ‫پاڪ روح آھٰ يا نه‪.‬‬ ‫‪:‬پوِ اوھان ڪھڙي ءِ تٰ بپتسما ڏنٰ ھئٰ؟ ۽ چيائون‪ ،‬يوحنا جٰ بپتسما ڏانھن‪.‬‬ ‫‪َ3‬ءَءا ءل لءهء” ء‬ ‫لِ تہ ماڻھن کٰ چيو تہ ’انھن کٰ انھٰ ءِ تٰ ايمان آڻڻ گھرجٰ‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫‪4‬پوِ پولس‬ ‫”يحٰ سچ ⁠پچ توبھہ جٰ بپتسما ڏنٰ ھئٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسٰ مسيح تٰ‪.‬‬ ‫جيڪو سندس پٺيان اچڻ وارو آھٰ‪ ،‬يعنٰ‬ ‫ي‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ تٰ بپتسما ورتٰ‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن انھن اھو ٻڌو تڏھن انھن خداوند‬ ‫ي‬ ‫‪6‬جڏھن پولس پنھنجا ھٿ مٿن رکيا تہ مٿن پاڪ روح نازل ٿيو ‪.‬۽ اھٰ ٻوليون ڳالھائٰ رھيا ھئا ۽ اڳڪٿٰ ڪندا ھئا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ سڀ ماڻھو اٽڪل ٻارھن ھئا‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ ھو عبادت ⁠خانٰ ۾ ويو ۽ ٽن مھينن تائين دليري ءِ سان ڳالھائيندو رھيو ۽ خدا جٰ بادشاھت بابت ڳالھيون ڪندو رھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬پر جڏھن مختلف ماڻھن سختٰ ءِ سان ايمان نہ آندو ۽ ماڻھن جٰ اڳيان انھٰ ءِ ڳالھہ کٰ بڇڙو چوڻ لڳو‪ ،‬تڏھن ھو انھن کان روانو ٿٰ ويو‬ ‫۽ شاگردن کٰ جدا ڪندو رھيو‪ ،‬روزانو ھڪڙي ٽائرنس جٰ مدرسٰ ۾ بحث ڪندو رھيو‪.‬‬ ‫عيسٰ جو‬ ‫‪10‬۽ اھو سلسلو ٻن سالن تائين جاري رھيو ‪.‬انھٰ ءِ ڪري جيڪٰ ايشيا ۾ رھندا ھئا تن سڀنٰ يھودين توڙي يونانين خداوند‬ ‫ي‬ ‫ڪلم ٻڌو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ خدا پولس جٰ ھٿن سان خاص معجزا ڏيکاريا‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري ھن جٰ بدن مان بيمار رومال يا تہبند ڏانھن لٿو ويو تہ انھن مان بيماريون دور ٿٰ ويون ۽ انھن مان ڀوت نڪري ويا‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ سان سڏي چيائين تہ ”اسين‬ ‫‪13‬تڏھن ڪجھ ڀوتن يھودين‪ ،‬جن کٰ ڀوت ڀوت ھو‪ ،‬وٺٰ آيا‪ ،‬جن کٰ ڀوت ھئا‪ ،‬تن کٰ خداوند‬ ‫ي‬ ‫عيسٰ جو قسم ٿا ڏيون‪ ،‬جنھن جٰ پولس تبليغ ڪئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫اوھان کٰ انھٰ ءِ‬ ‫ي‬ ‫‪14‬ھڪڙي سڪيوا جا ست پٽ ھئا‪ ،‬ھڪڙو يھودي ۽ سردار ڪاھنن جو‪ ،‬جن ائين ڪيو‪.‬‬ ‫عيسٰ کٰ سڃاڻان ٿو ۽ پولس کٰ بہ ڄاڻان ٿو ‪.‬پر تون ڪير آھين؟‬ ‫‪15‬تنھن تٰ ڀوت وراڻيو تہ ”آ ءِ‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫‪16‬جنھن ماڻھو ءِ ۾ ڀوت مٿن ٽپو ڏئٰ مٿن غالب اچٰ ويو‪ ،‬سو اھٰ انھٰ ءِ گھر مان ننگا ۽ زخمٰ حالت ۾ ڀڄٰ ويا‪.‬‬ ‫عيسٰ جٰ نالٰ جٰ واکاڻ‬ ‫‪17‬اھا ڳالھہ اءَسس ۾ رھندڙ سڀنٰ يھودين ۽ يونانين کٰ بہ خبر ھئٰ ‪.‬۽ انھن سڀنٰ تٰ خوف اچٰ ويو‪ ،‬۽ خداوند‬ ‫ي‬ ‫ڪئٰ وئٰ‪.‬‬ ‫‪18‬۽ ڪيترائٰ ايمان آڻيندڙ آيا‪ ،‬اقرار ڪيو ۽ پنھنجا ڪم ڏيکاريا‪.‬‬ ‫‪19‬انھن مان گھڻا جيڪٰ عجيب ھنر استعمال ڪندا ھئا‪ ،‬تن پنھنجا ڪتاب گڏ ڪيا ۽ سڀنٰ ماڻھن جٰ اڳيان ساڙي اڏيائون‪ ،‬۽ انھن جٰ‬ ‫قيمت ڳڻائٰ‪ ،‬پنجاھ ھزار چاندي ءِ جا سڪا ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪20‬اھڙي ءِ طرح خدا جو ڪلم زور سان وڌيو ۽ غالب ٿيو‪.‬‬ ‫پوِ پولس روح ۾ ارادو ڪيو تہ جڏھن ھو مڪدونيا ۽ اخيا مان لنگھٰ يروشلم ڏانھن ھليو تہ ”مون کٰ اتٰ‬ ‫‪21‬اھٰ ڳالھيون ختم ٿيڻ کان ء‬ ‫پوِ روم بہ ضرور ڏسڻو آھٰ‪.‬‬ ‫وڃڻ کان ء‬ ‫‪22‬تنھنڪري ھن انھن مان ٻن کٰ مڪدونيا موڪليو‪ ،‬جيڪٰ سندس خدمت ڪندا ھئا‪ ،‬ٽموٿيس ۽ ارسٽس ‪.‬پر ھو پاڻ ايشيا ۾ ھڪ موسم‬ ‫تائين رھيو‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ساڳئٰ وقت انھٰ ءِ رستٰ ۾ ڪابہ گھٽتائٰ پيدا نہ ٿٰ‪.‬‬ ‫لِ چاندي ءِ جا ٺڪر ٺاھيو ھو‪ ،‬سو ڪاريگرن کٰ ڪوبہ‬ ‫‪24‬االِ ⁠جو ديميٽريس نالٰ ھڪڙو چاندي ءِ جو ڪم ڪندڙ‪ ،‬جنھن ڊيانا ء‬ ‫ء‬ ‫َائدو ڪونھٰ‪.‬‬ ‫‪25‬جنھن کٰ ھن جھڙي ڪم جٰ پورھيتن سان گڏ سڏي چيو تہ ”سائين‪ ،‬توھان کٰ خبر آھٰ تہ انھٰ ءِ ڌنڌي سان اسان جو مال آھٰ‪.‬‬ ‫سواِ اوھين ڏسو ۽ ٻڌو ٿا تہ اڪيلٰ اءَسس ۾ ئٰ نہ پر سڄٰ ايشيا ۾ ھن پولس ڪيترن ئٰ ماڻھن کٰ سمجھايو ۽ ڦري اڏيو‬ ‫‪26‬انھٰ ءِ کان‬ ‫ء‬ ‫آھٰ‪ ،‬۽ چوندا آھن تہ اھٰ خدا نه آھن‪ ،‬جيڪٰ ھٿن سان ٺاھيا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪27‬انھٰ ءِ ڪري نہ رڳو اھو پر اسان جٰ ھٿ کٰ به خطري ۾ پئجٰ ويو ‪.‬پر اھو به ته عظيم ديوي ڊيانا جٰ مندر کٰ حَير قرار ڏنو‬ ‫وڃٰ‪ ،‬۽ ھن جٰ عظمت کٰ تباھه ڪيو وڃٰ‪ ،‬جنھن کٰ سڄٰ ايشيا ۽ دنيا پوڄٰ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن انھن اھٰ ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن ڪاوڙ ۾ ڀرجٰ ويا ۽ رڙ ڪري چيائونس تہ ”وڏي آھٰ ڊانا آَسيس جٰ‪.‬‬ ‫‪29‬سڄو شھر گوڙ ۾ پئجٰ ويو ۽ مڪدونيا جٰ ماڻھن گائيس ۽ ارسٽارخس کٰ پڪڙي‪ ،‬جيڪٰ سفر ۾ پولس جا ساٿٰ ھئا‪ ،‬سٰ ھڪدم ٿيٽر‬ ‫ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن پولس ماڻھن ۾ داخل ٿيڻ گھريو‪ ،‬تڏھن شاگردن کيس تڪليف نہ ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪120‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪31‬۽ ايشيا جٰ سردارن مان ڪٰ ماڻھو‪ ،‬جيڪٰ سندس دوست ھئا‪ ،‬سٰ ھن ڏانھن موڪليا‪ ،‬۽ عرِ ڪيائون تہ ھو ڊراما ۾ وڃڻ جٰ‬ ‫جرئت نہ ڪري‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مجمَ اجايو ويو ھو ‪.‬۽ وڌيڪ حصو نه ڄاڻندا ھئا او ته اھٰ گڏ ٿيا‬ ‫ڳالھ‪،‬‬ ‫ٻٰ‬ ‫ڪنھن‬ ‫۽‬ ‫ڪئٰ‬ ‫ڳالھہ‬ ‫ھڪ‬ ‫ڪن‬ ‫‪32‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ انھن سڪندر کٰ ميڙ مان ڪڍي‪ ،‬يھودين کيس اڳيان ڪيو ‪.‬۽ اليگزينڊر ھٿ سان اشارو ڪيو‪ ،‬۽ ماڻھن کٰ پنھنجو دَاع ڪيو ھا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬پر جڏھن انھن کٰ خبر پئٰ تہ ھو ھڪڙو يھودي آھٰ‪ ،‬تڏھن ٻن ڪلڪن جٰ مفاصلٰ تٰ سڀنٰ ھڪ آواز ٿٰ رڙ ڪري چيو‬ ‫تہ ”اَسيس جٰ ديانا عظيم آھٰ‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن شھر جٰ مالڪ ماڻھن کٰ تسلٰ ڏنٰ‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”اي اءَسس جا ماڻھو‪ ،‬اھو ڪھڙو ماڻھو آھٰ جنھن کٰ خبر نہ ھجٰ تہ‬ ‫اءَسس جو شھر وڏي ديوي ڊيانا جٰ پوڄا ڪندڙ آھٰ ۽ انھٰ ءِ بت جٰ پوڄا ڪندڙ آھٰ‪ ،‬جيڪا جپسين کان ھيٺ ڪري پئٰ ‪.‬؟‬ ‫‪36‬پوِ جڏھن اھٰ ڳالھيون خلف ڳالھائٰ نہ ٿيون سگھجن‪ ،‬تڏھن اوھان کٰ ءچپ رھڻ گھرجٰ ۽ جلدبازي ءِ سان ڪجھ نہ ڪرڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪37‬االِ ⁠جو اوھين انھن ماڻھن کٰ ھتٰ وٺٰ آيا آھيو‪ ،‬جيڪٰ نڪٰ ڪليسيا جا ڌاڙيل آھن ۽ نڪٰ اوھان جٰ ديوي ءِ جٰ ڪفر بڪندڙ‬ ‫ء‬ ‫آھن‪.‬‬ ‫‪38‬تنھنڪري جيڪڏھن ديميتريس ۽ ھن سان گڏ ڪاريگرن کٰ ڪنھن ماڻھو ءِ جٰ خلف ڪو معاملو آھٰ‪ ،‬تہ شريعت کليل آھٰ ۽ نمائندا‬ ‫آھن‪ ،‬تہ اھٰ ھڪٻئٰ کٰ ظاھر ڪن‪.‬‬ ‫‪39‬پر جيڪڏھن توھان ڪنھن ٻئٰ معاملٰ بابت پڇو‪ ،‬اھو ھڪڙي قانونٰ مجلس ۾ طئٰ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪40‬االِ ⁠جو اسان کٰ خطرو آھٰ تہ ھن ڏينھن جٰ ھڙتال جٰ ڪري اسان کٰ سوال ڪيو وڃٰ‪ ،‬ان ڪري ڪوبہ سبب ڪونھٰ جو‬ ‫ء‬ ‫اسين ھن گڏجاڻٰ ءِ جو حساب ڏيئٰ سگھون‪.‬‬ ‫‪41‬پوِ جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن مجلس کٰ برطرف ڪري اڏيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھڙتال ختم ٿٰ تہ پولس شاگردن کٰ پاڻ وٽ گھرايو ۽ کين ڀاڪر پائٰ مڪدونيا ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھو انھن حصن تٰ پھتو ۽ کين ڏاڍي نصيحت ڪيائين‪ ،‬تڏھن ھو يونان ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ اتٰ ٽٰ مھينا رھيو ‪.‬۽ جڏھن يھودي سندس انتظار ۾ بيٺا ھئا‪ ،‬جيئن ھو شام ڏانھن ٻيڙي ءِ ۾ چڙھٰ رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھن مڪدونيا مان‬ ‫موٽڻ جو ارادو ڪيو‪.‬‬ ‫‪4‬۽ ساڻس گڏ ايشيا سوپٽر بيريا ۾ ويو ‪.‬۽ ‪Aristarchus ،Thessalonians‬۽ ‪Secundus‬؛ ۽ گيئس آف ڊربٰ‪ ،‬۽ ٽموٿيس؛ ۽ ايشيا‪،‬‬ ‫ٽائڪڪس ۽ ٽروَيمس‪.‬‬ ‫لِ تروآس ۾ رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪5‬اھٰ اڳٰ ئٰ اسان ء‬ ‫پوِ روانا ٿياسين ۽ پنجن ڏينھن ۾ تروآس ۾ انھن وٽ پھتاسين ‪.‬جتٰ ست ڏينھن‬ ‫‪6‬۽ اسان َلپٰ کان بٰ ⁠خميري مانٰ ءِ جٰ ڏينھن کان ء‬ ‫رھياسين‪.‬‬ ‫لِ تيار آھٰ ‪.‬۽ پنھنجٰ‬ ‫لِ گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن پولس انھن کٰ منادي ڪئٰ تہ سڀاڻٰ وڃڻ ء‬ ‫‪7‬ھفتٰ جٰ پھرين ڏينھن تٰ جڏھن شاگرد مانٰ ٽوڙڻ ء‬ ‫تَرير اڌ رات تائين جاري رکٰ‪.‬‬ ‫‪8‬۽ مٿئين ڪمري ۾ ڪيتريون ئٰ روشنيون ھيون‪ ،‬جتٰ اھٰ گڏ ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪9‬اءتٰ ھڪڙي دري ءِ ۾ ويھٰ رھيو ھڪڙو نوجوان‪ ،‬جنھن جو نالو يوتيخس ھو‪ ،‬سو اونھٰ ننڊ ۾ پئجٰ ويو ۽ پولس جيئن ئٰ گھڻو وقت‬ ‫تبليغ ڪري رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھو ننڊ ۾ پئجٰ ويو ۽ ٽئين ماڙ تان ھيٺ ڪري پيو ۽ مئل مٿٰ کنيو ويو‪.‬‬ ‫‪10‬تنھن تٰ پولس ھيٺ لھٰ ويو ۽ کيس ڀاڪر پائٰ چيائين تہ ”پنھنجٰ تڪليف نہ ڪريو ‪.‬ااڪاڻ ته ھن جٰ زندگٰ ھن ۾ آھٰ‪.‬‬ ‫‪11‬پوِ جڏھن ھو وري اٿٰ آيو ۽ مانٰ ٽوڙي‪ ،‬کاڌو کائٰ‪ ،‬گھڻٰ دير تائين ڳالھائيندو رھيو‪ ،‬ايتري تائين جو ڏينھن جٰ پڄاڻٰ ءِ تائين ھو‬ ‫ء‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪12‬پوِ انھن جوان کٰ جيئرو آندو‪ ،‬پر ٿوري به تسلٰ نه ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن پاڻ کٰ‬ ‫‪13‬پوِ اسان اڳٰ ئٰ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھٰ آسوس ڏانھن روانا ٿياسين‪ ،‬اتٰ پولس کٰ وٺٰ وڃڻ جو ارادو ڪيو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تيار ڪيو ھو‪.‬‬ ‫ھلڻ ء‬ ‫‪14‬جڏھن ھو اسان سان اسوس ۾ مليو‪ ،‬تڏھن اسان کيس اندر وٺٰ آياسين ۽ مٽيلينٰ ۾ آياسين‪.‬‬ ‫‪15‬پوِ اسان اءتان جھاز پھتاسين ۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ چيوس وٽ پھتاسين ‪.‬۽ ٻئٰ ڏينھن اسان ساموس ۾ پھتاسين ۽ ٽروگيليم ۾ ترسياسين ‪.‬۽ ٻئٰ‬ ‫ء‬ ‫ڏينھن تٰ اسان مليتس پھتاسين‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو جيڪڏھن‬ ‫االِ ⁠جو ھو ايشيا ۾ وقت نہ گذاريندو‪،‬‬ ‫‪16‬االِ ⁠جو پولس پڪو ارادو ڪيو ھو تہ اءَسس وٽان جھاز ڪري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ جلدبازي ڪئٰ‪.‬‬ ‫ممڪن ھجٰ تہ پينتيڪوست جٰ ڏينھن يروشلم پھچڻ ء‬ ‫‪17‬۽ مليتس مان اءَسس ڏانھن موڪليائين ۽ ڪليسيا جٰ بزرگن کٰ سڏيائين‪.‬‬ ‫پوِ ڪھڙي ءِ‬ ‫‪18‬جڏھن اھٰ وٽس آيا‪ ،‬تڏھن ھن کين چيو تہ ”اوھان کٰ خبر آھٰ تہ پھرين ڏينھن کان جڏھن آ ءِ ايشيا ۾ آيو آھيان‪ ،‬تنھن کان ء‬ ‫طرح ھر موسم ۾ اوھان سان گڏ رھيو آھيان‪.‬‬ ‫‪19‬يھودين جٰ انتظار ۾ رھڻ جٰ ڪري مون کٰ تمام گھڻا ڳوڙھا‪ ،‬۽ آزمائشون‪ ،‬جيڪٰ مون کٰ ڏکيا آھن‪ ،‬تمام عاجزي سان خداوند جٰ‬ ‫خدمت ڪريو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ مون ڪھڙي ءِ طرح ڪجھہ پوئتٰ نہ رکيو جيڪو توھان جٰ َائدي واري ھو‪ ،‬پر توھان کٰ ڏيکاريو اٿم‪ ،‬۽ توھان کٰ عام طور تٰ‬ ‫۽ گھر گھر سيکاريو‪.‬‬ ‫عيسٰ مسيح تٰ ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫خداوند‬ ‫پنھنجٰ‬ ‫۽‬ ‫ڪريو‬ ‫توبھہ‬ ‫ڏانھن‬ ‫خدا‬ ‫تہ‬ ‫ڏيو‬ ‫گواھٰ‬ ‫بہ‬ ‫کٰ‬ ‫‪21‬يھودين ۽ يونانين‬ ‫ي‬ ‫‪121‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪22‬۽ ھاڻٰ‪ ،‬ڏسو‪ ،‬مان يروشلم ڏانھن روح ۾ پابند آھيان‪ ،‬اھو نہ ڄاڻان ٿو ته اتٰ مون سان اا ٿيندو‪.‬‬ ‫‪23‬پر پاڪ روح ھر شھر ۾ شاھدي ڏئٰ ٿو تہ مون کٰ بندن ۽ مصيبتن سان گڏ رھن ٿا‪.‬‬ ‫لِ تہ آ ءِ پنھنجٰ ڪم‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫سمجھٰ‪،‬‬ ‫پياري‬ ‫لِ‬ ‫پنھنجٰ‬ ‫‪24‬پر انھن مان ڪابہ ڳالھہ مون کٰ ھلئٰ نہ ٿٰ‪ ،‬۽ نڪٰ مون کٰ پنھنجٰ جان‬ ‫ء ء‬ ‫ء‬ ‫لِ تہ خدا جٰ َضل جٰ‬ ‫کٰ خوشٰ ءِ سان پورو ڪريان‪ ،‬۽ انھٰ ءِ خدمت کٰ‪ ،‬جيڪا مون کٰ خداوند‬ ‫عيسٰ جٰ طرَان ملٰ آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ي‬ ‫خوشخبري ءِ جٰ شاھدي ڏيان‪. .‬‬ ‫‪25‬۽ ھاڻٰ‪ ،‬مون کٰ خبر آھٰ تہ اوھين سڀ جن مان آ ءِ خدا جٰ بادشاھت جٰ منادي ڪندو رھيو آھيان‪ ،‬سو منھنجو منھن وري نہ‬ ‫ڏسندو‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنڪري آ ءِ اوھان کٰ اڄ ڏينھن تائين ٻڌايان ٿو تہ آ ءِ سڀنٰ ماڻھن جٰ رت کان پاڪ آھيان‪.‬‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو مون اوھان کٰ خدا جٰ سڀنٰ صلحن جٰ بيان ڪرڻ کان انڪار ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬تنھنڪري پنھنجو پاڻ ڏانھن ۽ انھٰ ءِ سڄٰ ڌڻ ڏانھن‪ ،‬جنھن تٰ پاڪ روح اوھان کٰ نگران مَرر ڪيو آھٰ‪ ،‬خدا جٰ ڪليسيا کٰ‬ ‫لِ‪ ،‬جنھن کٰ ھن پنھنجٰ رت سان خريد ڪيو آھٰ‪ ،‬خبردار رھجو‪.‬‬ ‫کارائڻ ء‬ ‫پوِ ڏکوئيندڙ بگھڙ اوھان ۾ داخل ٿيندا‪ ،‬جيڪٰ رڍن کٰ نہ بخشيندا‪.‬‬ ‫‪29‬االِ ⁠جو مون کٰ اھا خبر آھٰ تہ منھنجٰ وڃڻ کان ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬تنھنڪري اوھان مان ماڻھو اٿندا‪ ،‬جيڪٰ غلط ڳالھيون ڪندا‪ ،‬شاگردن کٰ انھن جٰ پٺيان اڪيندا‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري خبردار رھجو ۽ ياد رکو تہ ٽن سالن جٰ عرصٰ ۾ مون ھر ھڪ کٰ رات ۽ ڏينھن ڳوڙھا ڳاڙيندي ڊيڄارڻ بند نہ ڪيو‪.‬‬ ‫‪32‬ھاڻٰ‪ ،‬ڀائرو‪ ،‬آ ءِ اوھان کٰ خدا جٰ حوالٰ ڪريان ٿو ۽ سندس َضل جٰ ڪلم ڏانھن‪ ،‬جيڪو اوھان کٰ ٺاھڻ جٰ قابل آھٰ‪ ،‬۽ اوھان‬ ‫کٰ انھن سڀنٰ جٰ وچ ۾ ميراث ڏئٰ‪ ،‬جيڪٰ پاڪ ڪيا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪33‬مون ڪنھن ماڻھو ءِ جٰ چاندي ءِ‪ ،‬سون يا ڪپڙن جو للچ نہ ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪34‬ھائو‪ ،‬توھان پاڻ کٰ ڄاڻو ٿا‪ ،‬ته انھن ھٿن منھنجٰ ضرورتن جٰ خدمت ڪئٰ آھٰ‪ ،‬۽ انھن لِ جيڪٰ مون سان گڏ ھئا‪.‬‬ ‫عيسٰ جا‬ ‫‪35‬مون اوھان کٰ اھو سڀ ڪجھہ ڏيکاريو آھٰ تہ ڪھڙي ءِ طرح محنت ڪري ڪمزورن جٰ مدد ڪرڻ گھرجٰ ۽ خداوند‬ ‫ي‬ ‫اھٰ لفظ ياد رکو‪ ،‬جيڪٰ ھن چيو ھو تہ ”لھڻ کان ڏيڻ وڌيڪ سڳورو آھٰ‪.‬‬ ‫‪36‬جڏھن ھن اھٰ ڳالھيون ڪيون‪ ،‬تڏھن گوڏن ڀر ڪري انھن سڀنٰ سان گڏ دعا گھريائين‪.‬‬ ‫‪37‬اھٰ سڀ روئٰ روئٰ‪ ،‬پولس جٰ ڳچٰ ءِ تٰ ڪري کيس چميائون‪.‬‬ ‫لِ‪ ،‬جيڪٰ ھن چيو‪ ،‬تہ اھٰ سندس منھن وري نہ ڏسن ‪.‬۽ اھٰ ساڻس گڏ ٻيڙيِ ڏانھن ويا‪.‬‬ ‫‪38‬سڀ کان وڌيڪ ڏک ٿيو انھن ڳالھين ء‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫‪1‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو اسان کان پوِ حاصل ڪيو ويو‪ ،‬۽ اسان کٰ شروع ڪيو ويو‪ ،‬اسين سڌو رستو وٺٰ ڪوس ڏانھن آياسين‪ ،‬۽ ٻئٰ ڏينھن‬ ‫روڊس ڏانھن‪ ،‬۽ اتان کان پيٽارا ڏانھن‪.‬‬ ‫‪َ2‬نيڪيا ڏانھن ھڪڙي ٻيڙي ءِ کٰ لھندي‪ ،‬اسين انھٰ ءِ ٻيڙي ءِ ۾ چڙھٰ روانا ٿياسين‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اتٰ ٻيڙي ءِ‬ ‫‪3‬جڏھن اسان قبرص کٰ ڳولٰ لڌوسين‪ ،‬تڏھن ان کٰ کاٻٰ پاسٰ اڏي شام ڏانھن روانا ٿياسين ۽ صور ۾ پھتاسين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫کٰ پنھنجو بار کڻڻو ھو‪.‬‬ ‫‪4‬پوِ اسان اتٰ ست ڏينھن ترسياسين‪ ،‬جن پولس کٰ پاڪ روح جٰ وسيلٰ چيو تہ ”ھن کٰ يروشلم ڏانھن نہ وڃڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬جڏھن اھٰ ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬تڏھن اتان روانا ٿياسين ‪.‬۽ اھٰ سڀيئٰ اسان کٰ پنھنجٰ رستٰ تٰ وٺٰ آيا‪ ،‬زالن ۽ ٻارن سميت‪ ،‬تان جو اسين‬ ‫شھر کان ٻاھر نڪتاسين‪ ،‬۽ ڪناري تٰ گوڏن ڀر ڪري دعا گھرياسين‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن اسان ھڪ ٻئٰ کان موڪلئٰ ورتٰ‪ ،‬تڏھن اسان ٻيڙي ءِ تٰ چڙھياسين ‪.‬۽ اھٰ وري گھر موٽٰ آيا‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اسين صور کان پھتاسين‪ ،‬تڏھن پٿلميس ۾ آياسين ۽ ڀائرن کٰ سلم ڪري ھڪڙي ڏينھن انھن سان گڏ رھياسين‪.‬‬ ‫‪8‬ٻئٰ ڏينھن تٰ اسين جيڪٰ پولس جٰ ٽولٰ مان ھئاسين‪ ،‬سٰ روانا ٿٰ قيصريہ ۾ آياسين ۽ َلپس مبشر جٰ گھر پھتاسين‪ ،‬جيڪو انھن‬ ‫ستن مان ھڪڙو ھو ‪.‬۽ ھن سان گڏ رھڻ‪.‬‬ ‫‪9‬انھٰ ءِ ئٰ ماڻھو ءِ کٰ چار ڌيئرون‪ ،‬ڪنواريون ھيون‪ ،‬جيڪٰ اڳڪٿيون ڪنديون ھيون‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن اسين اتٰ گھڻا ڏينھن ترسياسين‪ ،‬تڏھن يھوديہ مان اگابس نالٰ ھڪڙو نبٰ آيو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ھو اسان وٽ آيو‪ ،‬تڏھن ھن پولس جو پگھر کنيو ۽ پنھنجا ھٿ ۽ پير ٻڌي چيائين تہ ”روح الَدس َرمائٰ ٿو تہ جيئن يروشلم جا‬ ‫يھودي انھٰ ءِ ماڻھو ءِ کٰ جڪڙيندا‪ ،‬جنھن جٰ ھٰ ءِ کمربند آھٰ ‪.‬غير قومن جا ھٿ‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اسان اھٰ ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن اسان ۽ انھن ھنڌ جٰ ماڻھن کيس منٿ ڪئٰ تہ ھو يروشلم ڏانھن نہ وڃو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ تيار آھيان نہ رڳو پابند رھڻ‪ ،‬پر يروشلم‬ ‫‪13‬پوِ پولس وراڻيو تہ ”اوھان جو روئڻ ۽ منھنجٰ دل ٽوڙڻ جو اا مطلب آھٰ؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ پڻ‪.‬‬ ‫مرڻ‬ ‫تٰ‬ ‫نالٰ‬ ‫جٰ‬ ‫خداوند‬ ‫۾‬ ‫عيسٰ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪14‬جڏھن ھو قائل نہ ٿيو‪ ،‬تڏھن اسان چيو تہ ”خداوند جٰ مرضٰ پوري ٿئٰ‪.‬‬ ‫پوِ اسين پنھنجون گاڏيون کڻٰ يروشلم ڏانھن روانا ٿياسين‪.‬‬ ‫‪15‬انھن ڏينھن کان ء‬ ‫‪16‬اتٰ قيصريہ جا ڪٰ شاگرد بہ اسان سان گڏ ويا ۽ پاڻ سان قبرص جٰ ھڪڙي مناسون نالٰ ھڪڙي پراڻٰ شاگرد کٰ وٺٰ آيا‪ ،‬جنھن‬ ‫وٽ اسان کٰ رھڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن اسين يروشلم ۾ پھتاسين‪ ،‬تڏھن ڀائرن اسان جو خوشٰ ءِ سان استَبال ڪيو‪.‬‬ ‫‪18‬ٻئٰ ڏينھن پولس اسان سان گڏ جيمس وٽ ويو ‪.‬۽ سڀ بزرگ موجود ھئا‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ھن انھن کٰ سلم ڪيو‪ ،‬تڏھن بيان ڪيائين تہ خدا غير قومن ۾ پنھنجٰ خدمت جٰ وسيلٰ ڪھڙا ڪم ڪيا آھن‪.‬‬ ‫‪20‬جڏھن انھن اھو ٻڌو تڏھن خداوند جٰ واکاڻ ڪيائون ۽ چيائون تہ ”اي ڀا ءِ‪ ،‬تون ڏسين ٿو تہ ھزارين يھودي آھن جيڪٰ ايمان آڻين ٿا ‪.‬۽‬ ‫اھٰ سڀئٰ قانون جا پرجوش آھن‪:‬‬ ‫‪122‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫موسٰ کٰ اڏي ڏيو ۽ چون‬ ‫‪21‬۽ انھن کٰ توھان جٰ باري ۾ ٻڌايو ويو آھٰ تہ تون سڀنٰ يھودين کٰ سيکارين ٿو جيڪٰ غير قومن ۾ آھن‬ ‫ي‬ ‫ٿا ته انھن کٰ پنھنجن ٻارن جو طھر نہ ڪرڻ گھرجٰ ۽ نڪٰ ريتن رسمن تٰ ھلڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ اھو اا آھٰ؟ ميڙ کٰ گڏ ٿيڻ جٰ ضرورت آھٰ ‪:‬ااڪاڻ ته اھٰ ٻڌندا ته تون آيو آھين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬تنھنڪري اھو ڪر‪ ،‬جيڪو اسين تو کٰ چئون ٿا ‪:‬اسان وٽ چار ماڻھو آھن جن وٽ واعدو آھٰ‪.‬‬ ‫‪24‬انھن کٰ وٺٰ وٺو ۽ پاڻ کٰ انھن سان گڏ پاڪ ڪريو‪ ،‬۽ انھن تٰ الزام ھجو‪ ،‬ته اھٰ پنھنجا مٿا ڳاڙھو ڪن‪ ،‬۽ سڀنٰ کٰ معلوم ٿئٰ ٿو‬ ‫ته اھٰ شيون‪ ،‬جن جٰ باري ۾ انھن کٰ ٻڌايو ويو آھٰ‪ ،‬ڪجھھ نه آھٰ ‪.‬پر اھو ته تون پاڻ به منظم طريَٰ سان ھلن ۽ قانون تٰ عمل‬ ‫ڪرين‪.‬‬ ‫شِٰ نہ ٿا‬ ‫لِ جيڪٰ ايمان آڻيندا آھن‪ ،‬اسان لکيو آھٰ ۽ انھٰ ءِ نتيجٰ تٰ پھتا آھيون تہ اھٰ اھڙي ڪابہ‬ ‫ء‬ ‫‪25‬جيئن غير قومن کٰ اھڻ ء‬ ‫لِ تہ اھٰ پاڻ کٰ بتن جٰ اڳيان پيش ڪيل شين کان‪ ،‬رت‪ ،‬گل گھوٽٰ ۽ زناڪاري کان بچائين‪.‬‬ ‫رکن‪ ،‬رڳو انھٰ ءِ ء‬ ‫لِ ته پاڪائٰ ءِ جٰ ڏينھن جٰ‬ ‫‪26‬پوِ پولس انھن ماڻھن کٰ وٺٰ ويو ۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ پاڻ کٰ انھن سان گڏ پاڪائٰ ھيڪل ۾ ويو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ نذرانو پيش ڪيو وڃٰ‪.‬‬ ‫پڄاڻٰ ءِ جو اشارو ڏئٰ‪ ،‬تان جو انھن مان ھر ھڪ ء‬ ‫‪27‬جڏھن ست ڏينھن پورا ٿيا‪ ،‬تڏھن ايشيا کان آيل يھودين جڏھن ھن کٰ ھيڪل ۾ ڏٺو‪ ،‬تڏھن سڀنٰ ماڻھن کٰ مشتعل ڪيائون ۽ مٿس ھٿ‬ ‫رکيائون‪.‬‬ ‫‪28‬رڙ ڪري‪ ،‬اي بنٰ اسرائيلو‪ ،‬مدد ڪريو ‪:‬ھٰ اھو ماڻھو آھٰ‪ ،‬جيڪو سڀنٰ ماڻھن کٰ سيکاريندو آھٰ ھر ھنڌ ماڻھن‪ ،‬قانون ۽ ھن جڳھ‬ ‫جٰ خلف ‪:‬۽ اڳتٰ ھلٰ يونانين کٰ پڻ ھيڪل ۾ آندو ۽ ھن مَدس جڳھ کٰ ناپاڪ ڪيو‪.‬‬ ‫ءَسٰ کٰ شھر ۾ ساڻس گڏ ڏٺو ھو‪ ،‬جنھن کٰ سندن خيال ھو تہ پولس ھيڪل ۾ وٺٰ آيو‬ ‫ء‬ ‫‪29‬االِ ⁠جو ھنن اڳٰ ئٰ تروَيمس نالٰ ھڪڙي ا ي‬ ‫آھٰ‪.‬‬ ‫‪30‬تنھن تٰ سڄو شھر لڏي ويو ۽ ماڻھو گڏ ڊوڙيا ۽ پولس کٰ ھيڪل مان ٻاھر ڪڍيائون ۽ ھڪدم دروازا بند ڪيا ويا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن اھٰ کيس مارڻ لڳا‪ ،‬تڏھن ٽولٰ جٰ سردار کٰ خبر پيئٰ تہ سڄٰ يروشلم ۾ گوڙ مچٰ ويو آھٰ‪.‬‬ ‫‪32‬اھٰ ھڪدم سپاھين ۽ صوبيدارن کٰ وٺٰ ھيٺ لھٰ ويا ۽ جڏھن سردار ڪپتان ۽ سپاھين کٰ ڏٺائون تہ پولس کٰ مارڻ اڏي ڏنائون‪.‬‬ ‫‪33‬پوِ ڪپتان ويجھو آيو ۽ کيس پڪڙي حڪم ڏنائين تہ کيس ٻن زنجيرن سان جڪڙيو ‪.‬۽ پڇيو ته ھو ڪير ھو‪ ،‬۽ ھن اا ڪيو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬۽ ماڻھن مان ڪن ھڪڙي ڳالھہ ڪئٰ‪ ،‬ڪنھن ٻٰ ڳالھہ‪ ،‬ميڙ ۾‪ ،‬۽ جڏھن ھو انھٰ ءِ گڙٻڙ جٰ سچائٰ ءِ کان واقف نہ ٿٰ سگھيو‪ ،‬تڏھن‬ ‫ھن کٰ قلعٰ ۾ وٺٰ وڃڻ جو حڪم ڏنائين‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ھو ڏاڪڻين تٰ پھتو‪ ،‬تڏھن ھو ماڻھن جٰ تشدد جٰ ڪري سپاھين مان پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫‪36‬االِ ⁠جو ماڻھن جو ميڙ سندس پٺيان پيو‪ ،‬۽ رڙ ڪري‪” ،‬ماڻھو ھليو وڃ‪“.‬‬ ‫ء‬ ‫‪37‬جڏھن پولس کٰ قلعٰ ۾ وٺٰ وڃڻو ھو‪ ،‬تڏھن ھن سردار ڪپتان کٰ چيو تہ ”اا آ ءِ توسان ڳالھائٰ سگھان ٿو؟ ڪنھن چيو‪ ،‬اا تون‬ ‫يونانٰ ڳالھائٰ سگھين ٿو؟‬ ‫‪38‬اا تون اھو مصري نہ آھين‪ ،‬جنھن ھنن ڏينھن کان اڳ ۾ َساد مچايو ۽ چار ھزار ماڻھن کٰ ريگستان ڏانھن وٺٰ ويو‪ ،‬جيڪٰ قاتل ھئا؟‬ ‫‪39‬پر پولس وراڻيو تہ ”آ ءِ يھودي آھيان ترسس جو يھودي آھيان ڪليسيا جٰ ھڪ شھر ۽ بٰ ⁠عيب شھر جو رھاڪو آھيان‪ ،‬۽ عرِ‬ ‫ٿو ڪريان تہ مون کٰ ماڻھن سان ڳالھائڻ جٰ اجازت ڏي‪.‬‬ ‫‪.‬پوِ جڏھن ڏاڍي ماٺ ٿٰ ويئٰ‪ ،‬تڏھن ھن‬ ‫‪40‬جڏھن ھن کيس اجازت ڏنٰ تہ پولس ڏاڪڻن تٰ بيٺو ۽ ھٿ سان ماڻھن ڏانھن اشارو ڪيائين ء‬ ‫انھن سان عبرانٰ زبان ۾ ڳالھائيندي چيو تہ‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬اي ڀائرو ۽ ابن ڏاڏن‪ ،‬اوھين ٻڌو منھنجو دَاع جيڪو آ ءِ ھاڻٰ اوھان جٰ آڏو پيش ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫( ‪2‬جڏھن انھن ٻڌو تہ ھو انھن سان عبرانٰ زبان ۾ ڳالھائٰ رھيو آھٰ‪ ،‬تڏھن اھٰ وڌيڪ ماٺ رھيا‪ ،‬۽ چيائين تہ)‬ ‫‪3‬آ ءِ سچ ⁠پچ ھڪڙو يھودي ماڻھو آھيان‪ ،‬جيڪو سليسيا جٰ شھر ترسس ۾ پيدا ٿيو آھيان‪ ،‬پر ھن شھر ۾ گملٰ ايل جٰ پيرن وٽ وڏو ٿيو‬ ‫لِ جوش آھيان ‪.‬خدا‪ ،‬جيئن توھان سڀ ھن ڏينھن آھيو‪.‬‬ ‫آھيان ۽ ابن ڏاڏن جٰ شريعت جٰ پوري ءِ ريت تعليم ڏنٰ اٿم ۽ انھٰ ءِ ء‬ ‫‪4‬۽ مون اھڙي طرح موت تائين ايذايو‪ ،‬مردن ۽ عورتن کٰ قيد ڪري جيلن ۾ وڌو‪.‬‬ ‫‪5‬جھڙي ءِ طرح وڏو سردار ڪاھن مون کٰ شاھدي ڏئٰ ٿو ۽ بزرگن جٰ مڙنٰ جائداد‪ ،‬جن مان پڻ ڀائرن ڏانھن خط مليا‪ ،‬۽ دمشق ڏانھن‬ ‫لِ يروشلم ڏانھن وٺٰ ويس‪.‬‬ ‫ويا‪ ،‬جيڪٰ اتٰ قيد ٿيل ھئا‪ ،‬تن کٰ سزا ڏيڻ ء‬ ‫‪6‬۽ ائين ٿيو‪ ،‬جو جيئن مون پنھنجو سفر ڪيو‪ ،‬۽ دمشق جٰ ويجھو پھتو ھوس ته منجھند جو‪ ،‬اوچتو آسمان مان ھڪڙو وڏو روشنٰ‬ ‫منھنجٰ چوڌاري چمڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬پوِ آ ءِ زمين تٰ ڪري پيو ۽ ھڪڙو آواز ٻڌو جو مون کٰ چوندو ھو تہ ”شائول‪ ،‬شائول‪ ،‬تون مون کٰ او ٿو ستاين؟‬ ‫ء‬ ‫عيسٰ ناصري آھيان‪ ،‬جنھن کٰ تون ستائيندو آھين‪.‬‬ ‫‪8‬مون جواب ڏنو تہ ”تون ڪير آھين اي خداوند؟ ۽ ھن مون کٰ چيو تہ ”آ ءِ‬ ‫ي‬ ‫‪9‬۽ جيڪٰ مون سان گڏ ھئا تن واقعٰ روشنٰ ڏٺٰ ۽ ڊڄٰ ويا ‪.‬پر انھن اھو آواز نہ ٻڌو جنھن مون سان ڳالھايو ھو‪.‬‬ ‫ب؟ ۽ خداوند مون کٰ چيو‪” ،‬اٿ ۽ دمشق ۾ وڃ ‪.‬۽ اءتٰ توکٰ انھن سڀنٰ شين جٰ باري ۾ ٻڌايو ويندو جيڪٰ تو‬ ‫‪10‬وقءا ءل ‪:‬أءيي ءھا النذءينء يءا ءر ي ء‬ ‫ء‬ ‫لِ مَرر ڪيا ويا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬جڏھن آ ءِ انھٰ ءِ روشنٰ ءِ جٰ جلوي کٰ ڏسٰ نہ سگھيس‪ ،‬تڏھن انھن جٰ ھٿ جٰ اڳواڻٰ ءِ ۾‪ ،‬جيڪٰ مون سان گڏ ھئا‪ ،‬آ ءِ دمشق ۾‬ ‫آيس‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ھڪڙو حنانيہ‪ ،‬جيڪو شريعت جٰ مطابق ھڪڙو ديندار ماڻھو ھو‪ ،‬جنھن کٰ اتٰ رھندڙ سڀنٰ يھودين جٰ چڱٰ ءِ طرح خبر ھئٰ‪.‬‬ ‫‪13‬مون وٽ آيو‪ ،‬بيٺو‪ ،‬۽ مون کٰ چيو ته‪ ،‬ڀاِ شائول‪ ،‬پنھنجٰ نظر حاصل ڪريو ‪.‬۽ ساڳئٰ ڪلڪ مون ھن ڏانھن ڏٺو‪.‬‬

‫‪123‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ چونڊيو آھٰ تہ تون سندس مرضٰ ءِ کٰ ڄاڻين ۽ انھٰ ءِ عادل کٰ ڏسين ۽‬ ‫‪14‬ھن چيو تہ ”اسان جٰ ابن ڏاڏن جٰ خدا تو کٰ انھٰ ءِ ء‬ ‫سندس وات جو آواز ٻڌين‪.‬‬ ‫لِ سندس شاھد ٿيندين جيڪٰ تو ڏٺو ۽ ٻڌو آھٰ‪.‬‬ ‫ماڻھن‬ ‫سڀنٰ‬ ‫‪15‬االِ ⁠جو تون انھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪16‬۽ ھاڻٰ او ترسٰ رھيو آھين؟ اٿو‪ ،‬۽ بپتسما وٺو‪ ،‬۽ پنھنجن گناھن کٰ ڌوِ‪ ،‬خداوند جٰ نالٰ تٰ سڏيندو‪.‬‬ ‫‪17‬پوِ ائين ٿيو‪ ،‬جو جڏھن آ ءِ وري يروشلم ۾ آيس‪ ،‬تڏھن ھيڪل ۾ دعا گھري رھيو ھوس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو اھٰ منھنجٰ باري ۾ تنھنجٰ شاھدي قبول‬ ‫‪18‬۽ ڏٺائين تہ ھن مون کٰ چيو تہ ”جلدي ڪر ۽ جلدي يروشلم مان نڪري اچ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نہ ڪندا‪.‬‬ ‫‪19‬مون چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھٰ ڄاڻن ٿا تہ مون انھن کٰ قيد ڪيو ۽ ھر عبادت ⁠خانٰ ۾ ماريو‪ ،‬جن تو تٰ ايمان آندو‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏھن تنھنجٰ شھيد اسٽيفن جو رت وھايو ويو‪ ،‬تڏھن مان بہ بيٺو ھوس‪ ،‬۽ سندس موت تٰ راضٰ رھيس‪ ،‬۽ انھن جا ڪپڙا سنڀالٰ‬ ‫رھيس‪ ،‬جن کيس ماريو ھو‪.‬‬ ‫‪َ21‬ءَءا ءل ھ ءءو لءهء‪ ،‬أءننَء لء ءْ َم ءِلءى النذءينء يءجَ عءلءونء ‪.‬‬ ‫پوِ پنھنجا آواز بلند ڪيائون ۽ چيائون تہ ”اھڙي ماڻھو ءِ کٰ زمين تان پري ڪريو‪،‬‬ ‫لِ ٻڌايائين ۽ ء‬ ‫‪22‬انھن ھن کٰ اھو ڪلم ٻڌائڻ ء‬ ‫االِ ⁠جو اھو جيئرو رھڻ جٰ لئق نہ آھٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬پوِ جيئن انھن رڙيون ڪري پنھنجا ڪپڙا لھٰ اڏيا ۽ مٽٰ ءِ کٰ ھوا ۾ االيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬چيف ڪپتان حڪم ڏنو ته کيس قلعٰ ۾ آندو وڃٰ‪ ،‬۽ تاڪيد ڪيائين ته کيس چھبڪ ھڻٰ جاچيو وڃٰ ‪.‬ته جيئن ھن کٰ خبر پوي ته‬ ‫اھٰ ھن جٰ خلف ايترو روئٰ رھيا آھن‪.‬‬ ‫لِ جائز آھٰ تہ انھٰ ءِ ماڻھو ءِ کٰ چھبڪ‬ ‫ٿانون سان ڳنڍيو‪ ،‬تڏھن پولس صوبيدار کٰ جيڪو بيٺو ھو‪ ،‬چيو تہ ”اا تو ء‬ ‫‪25‬جڏھن ھنن کيس ء‬ ‫ھڻ‪ ،‬جيڪو رومٰ آھٰ ۽ بٰ ⁠ڏوھ آھٰ؟‬ ‫االِ ⁠جو ھٰ ماڻھو رومٰ آھٰ‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن صوبيدار اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن ھو ويو ۽ ڪپتان کٰ چيائين تہ ”خبردار ڪر اا ٿو ڪرين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫”ٻڌاِ‪ ،‬اا تون رومٰ آھين؟ ھن چيو ته ھا‪.‬‬ ‫‪27‬پوِ ڪپتان آيو ۽ کيس چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪28‬تنھن تٰ ڪپتان جواب ڏنو تہ ”مون کٰ وڏي پئمانٰ تٰ اھا آزادي ملٰ آھٰ ‪.‬۽ پولس چيو‪" ،‬پر مون کٰ آزاد ڄائو ھو‪.‬‬ ‫‪29‬پوِ اھٰ َورا ا کانئس ھليا ويا‪ ،‬جنھن کيس جاچڻ گھربو ھو‪ ،‬۽ چيف ڪپتان پڻ ڊڄٰ ويو‪ ،‬جڏھن ھن کٰ خبر پئٰ تہ ھو رومٰ آھٰ‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫انھٰ ءِ ڪري ھن کيس جڪڙيو ھو‪.‬‬ ‫‪30‬سڀاڻٰ‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ ھن کٰ خبر پوندي ھئٰ تہ مٿس يھودين جا الزام ھجن‪ ،‬تنھنڪري ھن کيس پنھنجن ٽولن مان اڏايو ۽ سردار‬ ‫ڪاھنن ۽ سندن سڄٰ ڪائونسل کٰ حڪم ڏنائين تہ حاضر ٿين‪ ،‬۽ پولس کٰ ھيٺ لھٰ انھن جٰ اڳيان بيھاريائين‪.‬‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬پولس ڪائونسل کٰ غور سان ڏسندي چيو تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬آ ءِ اڄ ڏينھن تائين خدا جٰ آڏو چڱٰ ءِ طرح جيئرو رھيو آھيان‪.‬‬ ‫‪2‬۽ وڏي سردار ڪاھن حنانياہ انھن کٰ حڪم ڏنو تہ جيڪٰ سندس ڀرسان بيٺا ھئا‪ ،‬تن کٰ ھن جٰ وات تٰ ڌڪ ھڻو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تون بيٺو آھين تہ مون کٰ شريعت موجب انصاف ڪري‪ ،‬۽ اا‬ ‫‪3‬پوِ پولس ھن کٰ چيو تہ ”اي ااٰ ڀت‪ ،‬خدا تو کٰ ماريندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫حڪم ٿو ڏئين تہ مون کٰ شريعت جٰ خلف ماريو وڃٰ؟‬ ‫‪4‬پوِ جيڪٰ اتٰ بيٺا ھئا سٰ چيائونس تہ ”اا تون خدا جٰ وڏي سردار ڪاھن کٰ گالٰ ٿو ڏئين؟‬ ‫ء‬ ‫االِ ⁠جو لکيل آھٰ تہ ’تون پنھنجٰ قوم جٰ حاڪم‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫ڪاھن‬ ‫سردار‬ ‫ھو‬ ‫تہ‬ ‫آھٰ‬ ‫نہ‬ ‫خبر‬ ‫کٰ‬ ‫مون‬ ‫ڀائرو‪،‬‬ ‫”اي‬ ‫تہ‬ ‫وراڻيو‬ ‫پولس‬ ‫‪5‬پوِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڳالھاِ‪.‬‬ ‫کٰ بڇڙائٰ ءِ ۾ نہ‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پر جڏھن پولس سمجھيو تہ ھڪڙو صدوقٰ ۽ ٻيو َريسٰ آھن‪ ،‬تڏھن ڪائونسل ۾ رڙ ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪ ،‬آ ءِ َريسٰ‬ ‫آھيان‪َ ،‬ريسٰ جو پٽ آھيان‪ ،‬مون کٰ مئلن جٰ اءميد ۽ وري جيئرو ٿيڻ جٰ ڪري سڏيو ويو آھٰ ‪.‬سوال ۾‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن َريسين ۽ صدوقين جٰ وچ ۾ تڪرار پيدا ٿٰ ويو ۽ ميڙ ورھائجٰ ويو‪.‬‬ ‫‪8‬االِ ⁠جو صدوقٰ چون ٿا تہ نہ وري جيئرو ٿٰ اٿڻ آھٰ‪ ،‬نڪٰ ملئڪ‪ ،‬نڪٰ روح‪ ،‬پر َريسٰ انھن ٻنھٰ جو اقرار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬پوِ ھڪڙو وڏو گوڙ ٿيو ۽ شريعت جا عالم جيڪٰ َريسين جا ھئا‪ ،‬اءٿٰ بيٺا ۽ چوڻ لڳا تہ ”اسان کٰ ھن ماڻھو ءِ ۾ ڪابہ بڇڙائٰ نظر‬ ‫ء‬ ‫نٿٰ اچٰ‪ ،‬پر جيڪڏھن ڪنھن روح يا ملئڪ ھن سان ڳالھايو آھٰ تہ اچو تہ ان سان وڙھو ‪.‬خدا‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن وڏو جھيڙو ٿٰ پيو‪ ،‬تڏھن ڪپتان‪ ،‬انھٰ ءِ خوف کان ڊڄٰ تہ متان پولس انھن جا ٽڪرا ٽڪرا ٿٰ نہ وڃٰ‪ ،‬تنھنڪري سپاھين کٰ‬ ‫حڪم ڏنائين تہ ھيٺ لھٰ وڃو ۽ کيس زوري ءِ انھن مان ڪڍي قلعٰ ۾ وٺٰ اچو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو تو جيئن يروشلم ۾ منھنجٰ شاھدي ڏنٰ آھٰ‪ ،‬تيئن روم ۾‬ ‫‪11‬جڏھن رات خداوند سندس ڀرسان بيٺو ۽ چيو تہ ”خوش رھ‪ ،‬پال‪،‬‬ ‫ء‬ ‫بہ تو کٰ شاھدي ڏيڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن ڏينھن ٿيو تڏھن ڪٰ يھودي گڏ ٿيا ۽ پاڻ کٰ لعنت ملمت ڪري چوڻ لڳا تہ ”جيستائين پولس کٰ نہ ماريندا‪ ،‬تيستائين نہ کائيندا‬ ‫۽ نہ پيئندا‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اھٰ چاليھن کان وڌيڪ ھئا جن اھا سازش ڪئٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪14‬پوِ اھٰ سردار ڪاھنن ۽ بزرگن وٽ آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان پاڻ تٰ وڏي لعنت ڪئٰ آھٰ تہ جيستائين پولس کٰ نہ ماريون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تيستائين ڪجھہ بہ نہ کائيندا‪.‬‬ ‫‪15‬تنھنڪري ھاڻٰ توھان ڪائونسل سان گڏ چيف ڪپتان کٰ اشارو ڪيو ته ھو کيس سڀاڻٰ اوھان وٽ آڻيندو‪ ،‬ڄڻڪ توھان کانئس‬ ‫لِ تيار آھيون‪.‬‬ ‫وڌيڪ چڱٰ ءِ طرح پڇا ڳااا ڪندا‪ ،‬۽ اسين‪ ،‬يا جڏھن ھو ويجھو ايندو‪ ،‬ته کيس مارڻ ء‬ ‫‪16‬جڏھن پولس جٰ ڀيڻ جٰ پٽ ٻڌو تہ ھنن جا انتظار ۾ بيٺا آھن‪ ،‬تڏھن قلعٰ ۾ گھڙي پولس کٰ ٻڌايو‪.‬‬

‫‪124‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫⁠جو ھن کٰ ڪجھہ ٻڌائڻو‬

‫االِ‬ ‫‪17‬پوِ پولس صوبيدارن مان ھڪڙي کٰ پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”ھن جوان کٰ ڪپتان وٽ وٺٰ اچو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آھٰ‪.‬‬ ‫‪18‬پوِ ھو انھٰ ءِ کٰ وٺٰ سردار ڪپتان وٽ وٺٰ آيو ۽ چيائينس تہ ”قيدي ءِ پولس مون کٰ پاڻ وٽ گھرايو ۽ عرِ ڪيو تہ ھن نوجوان‬ ‫ء‬ ‫کٰ تو وٽ وٺٰ اچان‪ ،‬جنھن کٰ توسان ڪجھ چوڻو آھٰ‪.‬‬ ‫‪19‬پوِ ڪپتان ھن کٰ ھٿ کان وٺٰ اڪيلئٰ ءِ ۾ ھڪ طرف وٺٰ ويو ۽ کانئس پڇيائين تہ ”تون مون کٰ اا ٻڌائڻ گھرين؟‬ ‫ء‬ ‫ِ‪.‬‬ ‫‪َ20‬ءَءا ءل ‪:‬يء َو ءديي ءھا ءمنء َال ءمؤَ ءمنءينء ِءننهء لءهء َالَء َو ءل َال ءم َس ءل ءمينء ‪ ،‬ءجعء ءل ءم َن ءَ َنتء َءٰ اأ ء َر ء‬ ‫االِ ⁠جو ھن جٰ انتظار ۾ انھن مان چاليھن کان وڌيڪ ماڻھو بيٺا آھن‪ ،‬جن پاڻ کٰ قسم کنيو آھٰ‬ ‫‪21‬پر تون انھن جٰ حوالٰ نه ڪر‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تہ جيستائين کيس ماريندا‪ ،‬تيستائين نڪٰ کائيندا ۽ پيئندا‪ ،‬۽ ھاڻٰ اھٰ تيار آھن ‪.‬توکان واعدو ڳولٰ رھيو آھيان‪.‬‬ ‫ٻڌاِ تہ ھٰ ڳالھيون تو مون کٰ ٻڌايون آھن‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ ڪپتان انھٰ ءِ جوان کٰ وڃڻ ڏنو ۽ کيس تاڪيد ڪيائين تہ ”ڏس‪ ،‬ڪنھن کٰ بہ نہ ء‬ ‫ء‬ ‫لِ ٻه ⁠سؤ سپاھٰ تيار ڪر‪ ،‬۽ ڏھہ گھوڙسوار ۽ ٻه ⁠سؤ ڀاڻ‬ ‫‪23‬تنھن تٰ ھن ٻن صوبيدارن کٰ سڏي چيو تہ ”قيصريہ ڏانھن وڃڻ ء‬ ‫رات جٰ ٽئين ڪلڪ تٰ‪.‬‬ ‫‪24‬۽ انھن کٰ جانور ڏيو‪ ،‬تہ جيئن اھٰ پولس کٰ سوار ڪن ۽ کيس بچائٰ گورنر َيليڪس وٽ آڻين‪.‬‬ ‫‪25‬پوِ ھن ھن طرح خط لکيو‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڪلڊيئس ليسياس بھترين گورنر َيلڪس ڏانھن سلم ٿو موڪلٰ‪.‬‬ ‫‪27‬اھو ماڻھو يھودين مان ورتو ويو ھو‪ ،‬۽ انھن کٰ مارڻ گھرجٰ‪ ،‬پوِ مون ھڪڙي لشڪر سان آيو‪ ،‬۽ ھن کٰ بچايوسون‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ‬ ‫اھو سمجھيو ويو ھو ته ھو رومٰ آھٰ‪.‬‬ ‫‪28‬۽ جڏھن مون کٰ خبر پوندي ته ھنن مٿس الزام ھڻڻ جو سبب اا آھٰ‪ ،‬تڏھن آ ءِ کيس پنھنجٰ ڪائونسل ۾ وٺٰ آيس‪.‬‬ ‫‪29‬جنھن کٰ مون ڏٺو تہ انھن جٰ شريعت جٰ سوالن جو الزام آھٰ‪ ،‬پر مٿس ڪابہ سزا ڪانھٰ جيڪا موت يا قيد جٰ لئق آھٰ‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن مون کٰ ٻڌايو ويو تہ ڪيئن يھودي ماڻھو ءِ جو انتظار ڪري رھيا آھن‪ ،‬تڏھن مون َوري طور تٰ تو ڏانھن موڪليو ۽ سندس‬ ‫ٻڌاِ ‪.‬الوداعٰ‪.‬‬ ‫الزام ھڻندڙن کٰ بہ حڪم ڏنائين تہ جيڪٰ ڪجھہ مٿس آھن سو توکان اڳ ء‬ ‫‪31‬پوِ سپاھٰ‪ ،‬جيئن کين حڪم ڏنو ويو ھو‪ ،‬سو پولس کٰ رات جو انٽيپطرس ڏانھن وٺٰ آيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ اڏي ويا ۽ قلعٰ ڏانھن موٽٰ آيا‪.‬‬ ‫‪32‬اھٰ سڀاڻٰ تٰ گھوڙي سوارن کٰ ھن سان گڏ وڃڻ ء‬ ‫‪33‬جڏھن اھٰ قيصريہ ۾ آيا ۽ گورنر کٰ خط پھچايا‪ ،‬تڏھن پولس کٰ بہ سندس اڳيان پيش ڪيائون‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن گورنر اھو خط پڙھيو‪ ،‬تڏھن پڇيائين تہ ھو ڪھڙي صوبٰ جو آھين؟ ۽ جڏھن سمجھيائين تہ ھو ڪليسيا جو آھٰ‪.‬‬ ‫‪35‬مان توھان کٰ ٻڌايان ٿو‪ ،‬ھن چيو‪ ،‬جڏھن توھان تٰ الزام لڳائڻ وارا پڻ ايندا ‪.‬۽ حڪم ڏنو ته کيس ھيروديس جٰ عدالت جٰ ھال ۾‬ ‫رکيو وڃٰ‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫پوِ حنانيہ وڏو سردار ڪاھن بزرگن ۽ طرطلس نالٰ ھڪڙي مَرر سان گڏ آيو‪ ،‬جنھن گورنر کٰ پولس جٰ خلف‬ ‫‪1‬پنجن ڏينھن کان ء‬ ‫خبر ڏنٰ‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھن کٰ گھرايو ويو‪ ،‬تڏھن ترٽولس مٿس الزام ھڻڻ لڳو تہ ”توھان جٰ ڪري اسان کٰ ڏاڍي خاموشٰ ملٰ ٿٰ‪ ،‬۽ تنھنجٰ مدد سان‬ ‫لِ تمام سٺا ڪم ڪيا آھن‪.‬‬ ‫ھن قوم ء‬ ‫‪3‬اسين ان کٰ ھميشه قبول ڪريون ٿا‪ ،‬۽ ھر ھنڌ‪ ،‬سڀ کان وڌيڪ معزز َيلڪس‪ ،‬پوري شڪرگذاري ءِ سان‪.‬‬ ‫لِ وڌيڪ ڏکيائٰ نه ٿئٰ‪ ،‬مان تو کٰ دعا ٿو ڏيان ته تون اسان کٰ پنھنجٰ رحمدلٰ ءِ بابت ڪجھ‬ ‫‪4‬ان جٰ باوجود‪ ،‬مون کٰ توھان ء‬ ‫ٻڌاِ‪.‬‬ ‫ڳالھيون ء‬ ‫‪5‬االِ ⁠جو اسان ھن ماڻھو ءِ کٰ سڄٰ ءِ دنيا جٰ سڀنٰ يھودين جٰ وچ ۾ وبائٰ مرِ ۽ َتنہ پيدا ڪندڙ ۽ ناصري َرقٰ جو ھڪڙو‬ ‫ء‬ ‫اڳواڻ مليو آھٰ‪.‬‬ ‫لِ پڻ ويو ھو‪ ،‬جنھن کٰ اسان پڪڙي ورتو ھو ۽ اسان جٰ شريعت موجب انصاف ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جيڪو ھيڪل جٰ بٰ ⁠حرمتٰ ڪرڻ ء‬ ‫‪7‬پر ڪپتان ليسياس اسان تٰ اچٰ بيٺو ۽ وڏي تشدد ڪري کيس اسان جٰ ھٿن مان کسٰ ويو‪.‬‬ ‫‪8‬پنھنجن الزامن کٰ تو وٽ اچڻ جو حڪم ڏئٰ رھيو آھٰ ‪:‬ڪنھن کٰ جاچڻ سان انھن سڀنٰ شين جٰ ڄاڻ حاصل ڪري سگھون ٿا‪ ،‬جن‬ ‫بابت اسين مٿس الزام ھڻندا آھيون‪.‬‬ ‫‪9‬تنھن تٰ يھودين بہ اقرار ڪيو ۽ چيو تہ اھٰ ڳالھيون ائين ئٰ آھن‪.‬‬ ‫لِ اشارو ڪيو‪ ،‬تنھن جواب ڏنو تہ ”جيئن ته مون کٰ خبر آھٰ ته تون ڪيترن سالن‬ ‫پوِ گورنر کيس ڳالھائڻ ء‬ ‫‪10‬پوِ پولس‪ ،‬جنھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫لِ وڌيڪ خوشٰ ءِ سان جواب ٿو ڏيان‪.‬‬ ‫پنھنجٰ‬ ‫ِ‬ ‫آ‬ ‫تنھنڪري‬ ‫آھين‪،‬‬ ‫جج‬ ‫جو‬ ‫قوم‬ ‫ھن‬ ‫کان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ يروشلم وڃڻ ۾ اڃا ٻارھن ڏينھن ٿيا آھن‪.‬‬ ‫لِ تہ تون سمجھين تہ مون کٰ عبادت ڪرڻ ء‬ ‫‪11‬انھٰ ءِ ء‬ ‫‪12‬۽ انھن مون کٰ نہ ھيڪل ۾ ڪنھن ماڻھو ءِ سان تڪرار ڪندي ڏٺو‪ ،‬نڪٰ ماڻھن کٰ اٿاريندي‪ ،‬نڪٰ عبادت ⁠خانن ۾ ۽ نڪٰ شھر‬ ‫۾‪.‬‬ ‫‪13‬نڪٰ اھٰ اھٰ ڳالھيون ثابت ڪري سگھندا آھن جن بابت ھاڻٰ اھٰ مون تٰ الزام لڳائٰ رھيا آھن‪.‬‬ ‫پوِ جنھن کٰ ھو بدعت سڏين ٿا‪ ،‬تنھنڪري آ ءِ پنھنجٰ ابن ڏاڏن جٰ خدا‬ ‫‪14‬پر آ ءِ تنھنجٰ آڏو اھو اقرار ٿو ڪريان تہ انھٰ ءِ رستٰ کان ء‬ ‫جٰ عبادت ڪريان‪ ،‬انھن سڀنٰ ڳالھين تٰ ايمان آڻيندي جيڪٰ شريعت ۽ نبين ۾ لکيل آھن‪.‬‬ ‫‪15‬۽ خدا ڏانھن اءميد رکو‪ ،‬جنھن جٰ اءھٰ پاڻ اجازت ڏين ٿا‪ ،‬تہ مئلن جو وري جيئرو ٿٰ اٿندو‪ ،‬سچار ۽ بٰ ⁠انصاف‪.‬‬ ‫لِ تہ ھميشہ پنھنجٰ ضمير کٰ خدا ۽ ماڻھن جٰ آڏو ڏوھ کان پاڪ ڪريان‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ھتٰ آ ءِ پاڻ کٰ مشق ڪريان ٿو‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫لِ خيرات ۽ نذرانو آڻڻ آيو آھيان‪.‬‬ ‫پوِ آ ءِ پنھنجٰ قوم ء‬ ‫‪17‬ھاڻٰ گھڻن سالن کان ء‬ ‫‪125‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪18‬جڏھن ايشيا مان ڪن يھودين مون کٰ ھيڪل ۾ پاڪ صاف ڪيو‪ ،‬نڪٰ ميڙ سان ۽ نڪٰ گوڙ سان‪.‬‬ ‫‪19‬جن کٰ ھتٰ توکان اڳٰ ھجٰ ھا ۽ اعتراِ ڪرڻ گھرجٰ ھا‪ ،‬جيڪڏھن انھن کٰ منھنجٰ خلف ڪرڻ گھرجٰ ھا‪.‬‬ ‫‪20‬جيڪڏھن آ ءِ ڪائونسل جٰ اڳيان بيٺو ھوس‪ ،‬تڏھن انھن مون ۾ ڪا بڇڙائٰ ڏٺٰ آھٰ‪ ،‬يا اھٰ ھتٰ بہ چون‪.‬‬ ‫لِ مون کٰ اڄ اوھان‬ ‫‪21‬سواِ انھٰ ءِ ھڪڙي آواز جٰ‪ ،‬جو مون انھن جٰ وچ ۾ بيھٰ رڙ ڪئٰ ھئٰ‪” ،‬مئل جٰ جيئري ٿيڻ کٰ اھڻ ء‬ ‫ء‬ ‫جٰ طرَان سڏيو ويو آھٰ‪.‬‬ ‫‪22‬جڏھن َيلڪس اھٰ ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬جن کٰ انھٰ ءِ ڳالھہ جٰ وڌيڪ پوري ڄاڻ ھئٰ‪ ،‬تڏھن ھن انھن کٰ ٽاري اڏيو ۽ چيو تہ ”جڏھن‬ ‫لوسياس سردار ڪپتان لھندو‪ ،‬تڏھن آ ءِ تنھنجٰ ڳالھہ جٰ پڄاڻٰ ڪندس‪.‬‬ ‫‪23‬پوِ ھن صوبيدار کٰ حڪم ڏنو تہ پولس کٰ پاڻ وٽ رکٰ ۽ کيس آزاد ڪري ۽ پنھنجٰ ڪنھن به واقفڪار کٰ خدمت ڪرڻ يا وٽس‬ ‫ء‬ ‫اچڻ کان منَ ڪري‪.‬‬ ‫پوِ جڏھن َيلڪس پنھنجٰ زال ڊرسيل سان گڏ آيو‪ ،‬جيڪا يھودي ھئٰ‪ ،‬تڏھن پولس کٰ گھرائٰ کيس مسيح تٰ ايمان‬ ‫‪24‬ڪن ڏينھن کان ء‬ ‫بابت ٻڌايائين‪.‬‬ ‫‪25‬جڏھن ھو سچائٰ ءِ‪ ،‬حوصلٰ ۽ َيصلٰ جٰ باري ۾ سوچٰ رھيو ھو‪ ،‬تڏھن َيلڪس ڏڪندي وراڻيو تہ ”ھن دَعٰ ھليو وڃ ‪.‬جڏھن مون‬ ‫وٽ مناسب موسم آھٰ‪ ،‬مان توھان کٰ سڏيندس‪.‬‬ ‫‪26‬ھن کٰ اھا به اميد ھئٰ تہ پئسو کيس پولس جٰ طرَان ڏنو وڃٰ‪ ،‬تہ جيئن ھو کيس اڏائٰ‪ ،‬تنھنڪري ھو کيس اڪثر گھرائٰ‬ ‫موڪليندو ھو ۽ ساڻس ڳالھائيندو ھو‪.‬‬ ‫لِ پولس کٰ قيد ڪري اڏيائين‪.‬‬ ‫پوِ پورڪيس َيستس َيلڪس جٰ ڪمري ۾ آيو ۽ َيلڪس يھودين کٰ خوش ڪرڻ ء‬ ‫‪27‬پر ٻن سالن کان ء‬ ‫باب ‪25‬‬ ‫پوِ ھو قيصريہ کان يروشلم ڏانھن چڙھٰ ويو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن َيستس صوبٰ ۾ آيو‪ ،‬تڏھن ٽن ڏينھن کان ء‬ ‫‪2‬پوِ وڏي سردار ڪاھن ۽ يھودين جٰ سردار کيس پولس جٰ خلف خبر ڏنٰ ۽ منٿ ڪئٰ تہ‬ ‫ء‬ ‫لِ يروشلم ڏانھن موڪلئٰ‪ ،‬رستٰ ۾ انتظار ڪري‪.‬‬ ‫‪3‬۽ مٿس احسان گھريو تہ کيس مارڻ ء‬ ‫‪4‬پر َيستس وراڻيو تہ ”پولس کٰ قيصريہ ۾ رکيو وڃٰ ۽ ھو پاڻ اءتان ئٰ ھليو وڃٰ‪.‬‬ ‫‪5‬تنھنڪري ھنن کٰ چيو تہ اوھان مان جيڪو ٿٰ سگھٰ ٿو سو مون سان گڏ ھليو ۽ جيڪڏھن ھن ماڻھو ءِ ۾ ڪا بڇڙائٰ آھٰ تہ الزام‬ ‫ھڻٰ‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن ھو انھن ۾ ڏھن ڏينھن کان وڌيڪ رھيو‪ ،‬تڏھن ھو قيصريہ ڏانھن ھليو ويو ‪.‬۽ ٻئٰ ڏينھن عدالت جٰ ڪرسٰ ءِ تٰ ويھٰ پولس کٰ‬ ‫حڪم ڏنائين تہ کيس وٺٰ اچو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن ھو آيو‪ ،‬تڏھن يھودي جيڪٰ يروشلم مان آيا ھئا‪ ،‬سٰ چوڌاري بيٺا ۽ پولس جٰ خلف ڪيتريون ئٰ ڏکوئيندڙ شڪايتون ڪيائون‪،‬‬ ‫جيڪٰ ثابت ڪري نہ سگھيا‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن ھن پاڻ کٰ جواب ڏنو تہ ”مون نہ يھودين جٰ شريعت جٰ خلف‪ ،‬نڪٰ ھيڪل جٰ خلف ۽ نڪٰ قيصر جٰ خلف‪ ،‬مون‬ ‫ڪڏھن بہ ڪوبہ ٺڳٰ نہ ڪئٰ آھٰ‪.‬‬ ‫لِ تيار ٿٰ پولس کٰ چيو تہ ”اا تون يروشلم ڏانھن ھلندين ۽ اتٰ منھنجٰ اڳيان انھن ڳالھين جو‬ ‫‪9‬پر َيستس يھودين کٰ خوش ڪرڻ ء‬ ‫َيصلو ٿيندو؟‬ ‫‪10‬پوِ پولس وراڻيو تہ ”آ ءِ قيصر جٰ ڪورٽ ۾ بيٺو آھيان‪ ،‬جتٰ منھنجٰ سزا ٿيڻ گھرجٰ‪ ،‬مون يھودين سان ڪوبہ ڏوھہ نہ ڪيو آھٰ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئن تون چڱٰ ءِ طرح ڄاڻين ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬االِ ⁠جو جيڪڏھن آ ءِ ڏوھاري ھجان يا موت جٰ لئق ڪو ڪم ڪيو اٿم‪ ،‬تہ آ ءِ مرڻ کان انڪار ڪريان ٿو‪ ،‬پر جيڪڏھن انھن‬ ‫ء‬ ‫شين مان ڪابہ اھڙي نہ ھجٰ‪ ،‬جن جا اھٰ مون تٰ الزام ھجن‪ ،‬تہ ڪوبہ ماڻھو مون کٰ انھن جٰ حوالٰ ڪري نہ سگھندو ‪.‬مان قيصر‬ ‫کٰ اپيل ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫‪12‬تڏھن َيستس ڪائونسل سان ڳالھائيندي جواب ڏنو تہ ”اا تو قيصر ڏانھن اپيل ڪئٰ آھٰ؟ تون قيصر ڏانھن وڃ‪.‬‬ ‫پوِ اگرپا بادشاھہ ۽ برنيڪٰ قيصريہ ڏانھن َيستس کٰ سلم ڪرڻ آيا‪.‬‬ ‫‪13‬ڪجھ ڏينھن کان ء‬ ‫‪14‬جڏھن ھو اتٰ رھيا تہ گھڻا ڏينھن ٿيا تہ َيستس بادشاھہ کٰ پولس جو دليل ٻڌائيندي چيو تہ ”َيلڪس ھڪ ماڻھو ءِ کٰ قيد ۾ اڏيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن آ ءِ يروشلم ۾ ھوس‪ ،‬تڏھن سردار ڪاھنن ۽ يھودين جٰ بزرگن مون کٰ خبر ڏنٰ تہ ھن جٰ خلف َيصلو ٿئٰ‪.‬‬ ‫‪16‬جنھن تٰ مون جواب ڏنو تہ ”رومٰ ءِ جو اھو طريَو ڪونھٰ جو ڪنھن ماڻھو ءِ کٰ موت جٰ سزا ڏئٰ‪ ،‬انھٰ ءِ کان اڳ جنھن تٰ الزام‬ ‫ھجٰ‪ ،‬تن کٰ منھن ڏيڻ وارا سامھون ھجن‪ ،‬۽ وٽس اھو جواز آھٰ تہ ھو مٿس ڪيل ڏوھہ بابت پاڻ کٰ جواب ڏئٰ‪.‬‬ ‫‪17‬تنھنڪري جڏھن اھٰ ھتٰ پھتا‪ ،‬تڏھن بنا ڪنھن دير جٰ سڀاڻٰ آ ءِ عدالت جٰ ڪرسٰ ءِ تٰ ويھٰ رھيس ۽ انھٰ ءِ ماڻھو ءِ کٰ اڳيان آڻڻ‬ ‫جو حڪم ڏنائين‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن الزام ھڻڻ وارا اٿٰ بيٺا‪ ،‬تڏھن انھن ڪوبہ الزام نہ ھاريو‪ ،‬جيئن مون سمجھيو ھو‪.‬‬ ‫عيسٰ بابت‪ ،‬جيڪو مري چڪو ھو‪ ،‬جنھن کٰ پولس جيئرو ٿيڻ‬ ‫‪19‬پر انھن مٿس ڪجھہ سوال اٿاريا‪ ،‬جن بابت پنھنجن توھمٰ ۽ ھڪڙي‬ ‫ي‬ ‫جٰ تصديق ڪئٰ ھئٰ‪.‬‬ ‫‪20‬۽ ااڪاڻ ⁠تہ مون کٰ انھن سوالن جٰ باري ۾ شڪ ھو‪ ،‬مون کانئس پڇيو ته اا ھو يروشلم ڏانھن ويندو ۽ اتٰ انھن معاملن جو‬ ‫َيصلو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫لِ محفوظ ڪيو وڃٰ‪ ،‬تڏھن مون حڪم ڏنو تہ کيس رکيو وڃٰ جيستائين آ ءِ کيس‬ ‫‪21‬پر جڏھن پولس اپيل ڪئٰ تہ آگسٽس جٰ ٻڌڻ ء‬ ‫قيصر وٽ نہ موڪليان‪.‬‬ ‫‪22‬پوِ اگرپا َيستس کٰ چيو تہ ”آ ءِ بہ انھٰ ءِ ماڻھو ءِ کٰ پاڻ ٻڌندس ‪.‬سڀاڻٰ‪ ،‬ھن چيو ته‪ ،‬تون ھن کٰ ٻڌندين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪126‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫جاِ تٰ پھتا‪ ،‬جن کٰ سردارن ۽ شھر جٰ وڏن ماڻھن سان گڏ َيستس‬ ‫‪23‬ٻئٰ ڏينھن تٰ جڏھن آگريپا ۽ برنيس وڏي شان سان پھتا ۽ انھٰ ءِ ء‬ ‫جٰ حڪم تٰ پولس ٻاھر آندو ويو‪.‬‬ ‫‪َ24‬يستس چيو تہ ”بادشاہ اگرپا ۽ سڀ ماڻھو جيڪٰ ھتٰ ھتٰ اسان سان گڏ آھن‪ ،‬اوھين ھن ماڻھو ءِ کٰ ڏسو‪ ،‬جنھن جٰ باري ۾ يھودين‬ ‫جٰ مڙنٰ ميڙ مون سان يروشلم توڙي ھتٰ بہ يروشلم ۽ ھتٰ رڙ ڪئٰ آھٰ‪ ،‬۽ اھو روئٰ رھيو آھٰ تہ ھن کٰ ائين نہ ڪرڻ گھرجٰ ‪.‬‬ ‫وڌيڪ رھو‪.‬‬ ‫‪25‬پر جڏھن ڏٺم تہ ھن موت جٰ لئق ڪوبہ ڪم نہ ڪيو آھٰ ۽ ھن پاڻ آگسٽس کٰ اپيل ڪئٰ آھٰ‪ ،‬تڏھن مون کيس موڪلڻ جو ارادو‬ ‫ڪيو آھٰ‪.‬‬ ‫لِ ڪا خاص ڳالھ ڪونھٰ ‪.‬تنھنڪري مون ھن کٰ توھان جٰ اڳيان پيش ڪيو آھٰ‪،‬‬ ‫‪26‬جنھن بابت مون کٰ پنھنجٰ پالڻھار ڏانھن لکڻ ء‬ ‫۽ خاص ڪري توھان جٰ اڳيان‪ ،‬اي راجا اگريپا‪ ،‬ته‪ ،‬امتحان کان پوِ‪ ،‬مون کٰ ڪجھھ لکڻ لِ‪.‬‬ ‫لِ غير معَول ٿو لڳٰ تہ ڪنھن قيدي ءِ کٰ موڪلڻ‪ ،‬۽ انھٰ ءِ جٰ خلف ڪيل ڏوھن جٰ نشاندھٰ ڪرڻ سان‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو اھو مون ء‬ ‫ء‬ ‫گڏ‪.‬‬ ‫باب ‪26‬‬ ‫لِ جواب ڏنو‪:‬‬ ‫‪.‬پوِ پولس ھٿ ڊگھو ڪري پاڻ ء‬ ‫لِ ڳالھائٰ ء‬ ‫‪1‬تڏھن اگرپا پولس کٰ چيو تہ ”توکٰ اجازت آھٰ تہ تون پنھنجٰ ء‬ ‫االِ ⁠جو آ ءِ اڄ ڏينھن توکان اڳ انھن سڀنٰ ڳالھين جو جواب ڏيندس‪ ،‬جن جا‬ ‫‪2‬آ ءِ پنھنجو پاڻ کٰ خوش ٿو سمجھان‪ ،‬ايگريپا بادشاھہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫مون تٰ يھودين تٰ الزام آھن‪.‬‬ ‫‪3‬خاص ڪري انھٰ ءِ ڪري جو آ ءِ تو کٰ ڄاڻان ٿو تہ تون يھودين جٰ سڀنٰ رسمن ۽ سوالن ۾ ماھر آھين‪ ،‬تنھنڪري آ ءِ تو کٰ منٿ ٿو‬ ‫ڪريان تہ صبر سان منھنجٰ ڳالھہ ٻڌ‪.‬‬ ‫‪4‬منھنجٰ زندگٰ ءِ جو انداز منھنجٰ جوانٰ ءِ کان‪ ،‬جيڪو يروشلم ۾ منھنجٰ قوم ۾ ھو‪ ،‬سو سڀيئٰ يھودي ڄاڻندا آھن‪.‬‬ ‫پوِ ھڪڙو‬ ‫‪5‬جيڪٰ مون کٰ شروعات کان سڃاڻندا ھئا‪ ،‬جيڪڏھن اھٰ شاھدي ڏين تہ آ ءِ پنھنجٰ مذھب جٰ سڀ کان سخت َرقٰ کان ء‬ ‫َريسٰ رھيس‪.‬‬ ‫لِ جيڪو خدا اسان جٰ ابن ڏاڏن سان ڪيو ھو‪.‬‬ ‫جٰ‬ ‫اميد‬ ‫جٰ‬ ‫اميد‬ ‫ِ‬ ‫انھٰ‬ ‫وڃٰ‬ ‫پيو‬ ‫ڪيو‬ ‫انصاف‬ ‫۽‬ ‫آھيان‬ ‫بيٺو‬ ‫‪6‬۽ ھاڻٰ آ ءِ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لِ اسان جا ٻارھن قبيل‪ ،‬ڏينھن رات خدا جٰ خدمت ڪندا رھيا‪ ،‬تنھن جٰ اچڻ جٰ اميد آھٰ ‪.‬جنھن جٰ اميد جٰ‬ ‫‪7‬جنھن واعدو ڪرڻ ء‬ ‫خاطر‪ ،‬بادشاھه اگرپا‪ ،‬مون تٰ يھودين جو الزام آھٰ‪.‬‬ ‫‪8‬اوھان جٰ نظر ۾ اھا ڳالھہ ناقابل اعتبار او آھٰ تہ خدا مئلن کٰ جياريو؟‬ ‫عيسٰ ناصري ءِ جٰ نالٰ جٰ خلف آھن‪.‬‬ ‫جيڪٰ‬ ‫گھرجٰ‬ ‫ڪرڻ‬ ‫‪9‬مون پنھنجٰ دل ۾ اھو خيال ڪيو تہ مون کٰ ڪيتريون ئٰ ڳالھيون‬ ‫ي‬ ‫‪10‬اھو ڪم مون يروشلم ۾ پڻ ڪيو ‪:‬۽ سردار ڪاھنن کان اختيار حاصل ڪري مون ڪيترن ئٰ ايمان وارن کٰ جيل ۾ بند ڪيو ‪.‬۽‬ ‫جڏھن انھن کٰ ماريو ويو‪ ،‬مون انھن جٰ خلف آواز ڏنو‪.‬‬ ‫‪11‬۽ مون انھن کٰ ھر ھڪڙي عبادت ⁠خانٰ ۾ سزا ڏنٰ ۽ انھن کٰ ڪفر بڪ ڪرڻ تٰ مجبور ڪيو ‪.‬۽ انھن جٰ خلف تمام گھڻو‬ ‫چريو ٿٰ‪ ،‬مون انھن کٰ ايذايو‪ ،‬جيتوڻيڪ عجيب شھرن تائين‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن آ ءِ سردار ڪاھنن جٰ اختياري ءِ سان دمشق ڏانھن ويس‪.‬‬ ‫‪13‬منجھند جو‪ ،‬اي بادشاھہ‪ ،‬مون رستٰ ۾ آسمان مان ھڪڙو روشنٰ ڏٺو‪ ،‬جيڪو سج جٰ روشنٰ کان مٿٰ آھٰ‪ ،‬منھنجٰ چوڌاري‬ ‫چمڪٰ رھيو آھٰ ۽ انھن جٰ چوڌاري چمڪيو جيڪٰ مون سان گڏ سفر ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن اسين سڀيئٰ زمين تٰ ڪري پيا ھئاسين‪ ،‬تڏھن مون ھڪڙو آواز ٻڌو جيڪو مون سان ڳالھائٰ رھيو ھو ۽ اھو عبرانٰ زبان ۾‬ ‫لِ مشڪل آھٰ ته انھن کٰ مارڻ‪.‬‬ ‫چوندو ھو تہ ”ساؤل‪ ،‬شائول‪ ،‬تون مون کٰ او ٿو ستاين؟ اھو توھان ء‬ ‫عيسٰ آھيان‪ ،‬جنھن کٰ تون ستاين ٿو‪.‬‬ ‫‪15‬مون چيو تہ ”تون ڪير آھين اي خداوند؟ ۽ چيائين تہ ”آ ءِ‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ تو کٰ وزير ۽ شاھد‬ ‫‪16‬پر اءٿ‪ ،‬۽ پنھنجٰ پيرن تٰ بيھٰ رھ‪،‬‬ ‫لِ ظاھر ڪيو آھٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫االِ ⁠جو مون تو کٰ انھٰ ءِ مَصد ء‬ ‫ء‬ ‫بڻائيان انھن ٻنھٰ شين جو جيڪٰ تو ڏٺيون آھن‪ ،‬۽ انھن شين جو جن ۾ آ ءِ تو کٰ ظاھر ڪندس‪.‬‬ ‫‪17‬تو کٰ ماڻھن ۽ غير قومن کان اوٽڪارو ڏيان‪ ،‬جن ڏانھن ھاڻٰ تو کٰ موڪليان ٿو‪.‬‬ ‫لِ تہ اھٰ گناھن‬ ‫‪18‬انھن جون اکيون کوليون ۽ انھن کٰ اونداھين مان روشنٰ ءِ ڏانھن ۽ شيطان جٰ قدرت کان خدا ڏانھن موٽائٰ‪ ،‬انھٰ ءِ ء‬ ‫جٰ بخشش حاصل ڪن ۽ انھن مان ميراث حاصل ڪن‪ ،‬جيڪٰ مون تٰ ايمان جٰ وسيلٰ پاڪ ڪيا ويا آھن‪.‬‬ ‫‪19‬تڏھن‪ ،‬اي راجا اگريپا‪ ،‬مون آسمانٰ رويا جٰ ناَرمانٰ نه ڪئٰ‪.‬‬ ‫پوِ غير قومن کٰ ڏيکاريو تہ اھٰ توبھہ ڪن ۽ خدا ڏانھن ڦرن ۽‬ ‫‪20‬پر انھن پھريائين دمشق‪ ،‬يروشلم ۽ يھوديہ جٰ سڀنٰ ساحلن تٰ ۽ ء‬ ‫اھٰ ڪم ڪن جيڪٰ توبھہ جا آھن‪.‬‬ ‫لِ ويا‪.‬‬ ‫‪21‬انھن سببن ڪري يھودين مون کٰ ھيڪل ۾ پڪڙيو ۽ مارڻ ء‬ ‫‪22‬تنھنڪري خدا جٰ مدد حاصل ڪرڻ کان پوِ‪ ،‬مون اڄ ڏينھن تائين جاري رکٰ ٿو‪ ،‬ٻنھٰ ننڍن ۽ وڏن کٰ شاھدي ڏنٰ آھٰ‪ ،‬۽ ٻيو‬ ‫موسٰ چيو ھو‪.‬‬ ‫ڪجھہ ڪجھھ چوڻ کان سواِ ٻيو ڪو به نه چوندا آھن جيڪٰ نبين ۽‬ ‫ي‬ ‫لِ تہ مسيح ڏک سھٰ‪ ،‬۽ اھو پھريون آھٰ جيڪو مئلن مان جيئرو ٿيڻو آھٰ‪ ،‬۽ ماڻھن ۽ غير قومن کٰ روشنٰ ڏيکاري‪.‬‬ ‫‪23‬انھٰ ءِ ء‬ ‫لِ ڳالھائٰ رھيو ھو تہ َيستس وڏي آواز سان چيو تہ ”پولس‪ ،‬تون پاڻ وٽ آھين ‪.‬گھڻٰ سکيا توکٰ چريو بڻائٰ ٿٰ‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ھو پنھنجٰ ء‬ ‫ٻڌاِ‪.‬‬ ‫‪25‬پر ھن چيو تہ ”آ ءِ چريو نہ آھيان !پر سچائٰ ۽ سنجيدگٰ ءِ جا لفظ ء‬ ‫االِ ⁠جو مون کٰ يَين آھٰ تہ‬ ‫‪26‬االِ ⁠جو بادشاھہ کٰ انھن ڳالھين جٰ خبر آھٰ‪ ،‬جنھن جٰ اڳيان آ ءِ بہ آزادي ءِ سان ڳالھايان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫انھن مان ڪابہ ڳالھہ کانئس ڳجھٰ نہ آھٰ ‪.‬ااڪاڻ ته اھو ڪم ڪنھن ڪنڊ ۾ نه ڪيو ويو ھو‪.‬‬ ‫‪27‬اي اگرپا بادشاھه‪ ،‬اا تون نبين کٰ مڃين ٿو؟ مون کٰ خبر آھٰ ته تون مڃين ٿو‪.‬‬ ‫‪127‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ راضٰ ڪرين ٿو‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ اگرپا پولس کٰ چيو تہ ”تون لڳ ڀڳ مون کٰ مسيحٰ ٿيڻ ء‬ ‫ء‬ ‫سواِ‪ ،‬رڳو تون ئٰ نہ پر جيڪٰ اڄ مون کٰ ٻڌن ٿا‪ ،‬تن جٰ لڳ ڀڳ ۽‬ ‫‪29‬پولس چيو تہ ”آ ءِ خدا کان گھران ٿو تہ انھن بندھن کان‬ ‫ء‬ ‫مجموعٰ طور تٰ آ ءِ جھڙو آھيان‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن ھن ھٰ ڳالھايو تڏھن بادشاھہ‪ ،‬گورنر‪ ،‬برنيس ۽ جيڪٰ ساڻن ويٺا ھئا‪ ،‬سٰ اٿٰ بيٺا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن ھو ھليا ويا‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ ڳالھيون ڪرڻ لڳا تہ ”ھٰ ماڻھو ڪجھہ بہ نہ ٿو ڪري جيڪو موت جٰ لئق آھٰ ۽ نڪٰ قيد جٰ‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ اگريپا َيستس کٰ چيو تہ ”جيڪڏھن ھو قيصر وٽ اپيل نہ ڪري ھا تہ ھن ماڻھو ءِ کٰ آزاد ڪيو وڃٰ ھا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪27‬‬ ‫‪1‬جڏھن اھو طئٰ ٿيو تہ اسان کٰ سامونڊي جھاز ۾ اءٽلٰ ءِ ڏانھن وڃڻو آھٰ‪ ،‬تڏھن ھنن پولس ۽ ٻين ڪن قيدين کٰ جوليس نالٰ ھڪڙي جٰ‬ ‫حوالٰ ڪيو‪ ،‬جيڪو آگسٽس جٰ ٽولٰ جو صوبيدار ھو‪.‬‬ ‫‪2‬۽ ائڊراميٽيم جٰ ھڪڙي ٻيڙي ءِ ۾ داخل ٿٰ‪ ،‬اسان روانا ٿياسين‪ ،‬يعنٰ ايشيا جٰ سامونڊي ڪنارن تٰ ھلڻ ‪.‬ھڪڙو ارسٽارخس‪ ،‬جيڪو‬ ‫ٿسلونيڪا جو مَدونٰ آھٰ‪ ،‬اسان سان گڏ آھٰ‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ اسين صيدا ۾ پھتاسين ‪.‬۽ جوليس خوشٰ ءِ سان پولس کٰ گذارش ڪئٰ‪ ،‬۽ کيس آزادي ءِ ڏنٰ ته ھو پنھنجٰ دوستن وٽ‬ ‫وڃٰ پاڻ کٰ تازو ڪري‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھوائون جھليون ھيون‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن اسان اتان روانا ٿياسين‪ ،‬تڏھن قبرص جٰ ھيٺان جھاز روانا ٿياسين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪5‬جڏھن اسين ڪليسيا ۽ پمفوليا جٰ سمنڊ جٰ مٿان چڙھٰ لڪييا جٰ شھر مورا ۾ پھتاسين‪.‬‬ ‫‪6‬اتٰ صوبيدار کٰ اليگزينڊرريا جو ھڪڙو جھاز مليو‪ ،‬جيڪو اٽلٰ ڏانھن وڃٰ رھيو ھو ‪.‬۽ ھن اسان کٰ ان ۾ رکيو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اسين گھڻا ئٰ ڏينھن ھلندا رھيا ھئاسين ۽ ڪنيڊس جٰ سامھون بيھٰ رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن وا ءِ اسان کٰ برداشت نہ ڪيو‪ ،‬تنھنڪري‬ ‫اسان ڪريٽ جٰ ھيٺان سامونڊي جھاز ڏانھن روانا ٿياسين‪.‬‬ ‫‪8‬۽‪ ،‬مشڪل سان ان مان لنگھندي‪ ،‬ھڪڙي جاِ تٰ پھتٰ‪ ،‬جنھن کٰ صاف پناھه سڏيو ويندو آھٰ ‪.‬جنھن جٰ ويجھو لسيا جو شھر ھو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو روزو ھاڻٰ گذري چڪو ھو‪ ،‬تڏھن پولس کين‬ ‫‪9‬ھاڻٰ جڏھن گھڻو وقت گذري ويو ھو ۽ جھاز ھلڻ خطرناڪ ٿٰ ويو ھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫نصيحت ڪئٰ تہ‬ ‫‪10‬انھن کٰ چيائين تہ ”سائين‪ ،‬مون کٰ خبر آھٰ تہ ھن سفر ۾ نہ رڳو لڏڻ ۽ ٻيڙي ءِ جو‪ ،‬پر اسان جٰ جانن کٰ بہ تمام گھڻو نَصان‬ ‫ٿيندو‪.‬‬ ‫‪11‬تنھن ھوندي بہ صوبيدار انھٰ ءِ ٻيڙي ءِ جٰ مالڪ ۽ مالڪ تٰ‪ ،‬انھن ڳالھين کان وڌيڪ ايمان آندو‪ ،‬جيڪٰ پولس ٻڌائين ٿيون‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ااڪاڻ ته پناھه گاھه سياري ۾ مناسب نه ھئٰ‪ ،‬ان جٰ وڌيڪ حصٰ کٰ پڻ اتان وڃڻ جٰ صلح ڏنٰ وئٰ‪ ،‬جيڪڏھن اھٰ ڪنھن‬ ‫به طريَٰ سان َينس تائين پھچٰ سگھن‪ ،‬۽ اتٰ سياري ۾ ‪.‬جيڪو ڪريٽ جو ھڪ پناھه آھٰ‪ ،‬۽ ڏکڻ اولھه ۽ اتر اولھه طرف آھٰ‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ جڏھن ڏکڻ جٰ ھوا ءِ ھلڪٰ ھلڪٰ ھئٰ‪ ،‬تڏھن سمجھيائين تہ ھنن پنھنجو مَصد حاصل ڪري ورتو آھٰ‪ ،‬اتان ھليا ويا‪ ،‬ھو‬ ‫ء‬ ‫ڪريٽ جٰ ويجھو جھاز ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫پوِ اءن تٰ ھڪڙو تيز ھوا ءِ آيو‪ ،‬جنھن کٰ يوروڪليڊون سڏيندا ھئا‪.‬‬ ‫‪14‬پر ٿوري ئٰ دير کان ء‬ ‫‪15‬جڏھن ٻيڙي پڪڙجٰ ويئٰ ۽ ھوا ۾ جھلٰ سگھيو‪ ،‬تڏھن اسان ھن کٰ ھلئڻ ڏنو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ ھڪڙي خاص ٻيٽ جٰ ھيٺان ڊوڙندا ھئاسين‪ ،‬جنھن کٰ ڪلودا سڏيو ويندو آھٰ‪ ،‬اسان کٰ ٻيڙيِ تٰ پھچڻ لِ گھڻو ڪم ڪرڻو‬ ‫پيو‪.‬‬ ‫‪17‬جڏھن ھنن مٿٰ کنيو‪ ،‬تڏھن ٻيڙي ءِ جٰ ھيٺان مدد ورتائين ‪.‬۽‪ ،‬ڊڄٰ ويا ته متان اھٰ ٻڪرين ۾ ڪري نه وڃن‪ ،‬ٻيڙيِ کٰ اڪيو‪ ،‬۽‬ ‫ائين ئٰ ھليو ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬۽ اسان کٰ ڏاڍي طوَان سان االيو پيو وڃٰ‪ ،‬ٻئٰ ڏينھن انھن ٻيڙيِ کٰ روشن ڪيو‪.‬‬ ‫‪19‬۽ ٽئين ڏينھن تٰ اسان پنھنجن ھٿن سان ٻيڙي ءِ جٰ انڊ ااڻ ڪئٰ‪.‬‬ ‫‪20‬۽ جڏھن گھڻن ڏينھن ۾ نڪو سج ۽ نڪو تارو نظر آيو ۽ ڪوبہ طوَان اسان تٰ نہ لٿو‪ ،‬تڏھن اسان جٰ بچا ءِ جٰ ھر اميد ختم ٿٰ ويئٰ‪.‬‬ ‫پوِ پولس انھن جٰ وچ ۾ بيٺو ۽ چيو تہ ”سائين‪ ،‬اوھان کٰ منھنجٰ ڳالھہ ٻڌڻ گھرجٰ ھا‪ ،‬۽ ڪريٽ کان ھليو‬ ‫‪21‬پر ڊگھٰ بيھوشٰ ءِ کان ء‬ ‫نه وڃان ھا ۽ اھو نَصان ۽ نَصان برداشت ڪرڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوھان مان ڪنھن بہ ماڻھو ءِ جٰ جان نه ٿيندي‪ ،‬پر ٻيڙي ءِ جٰ‪.‬‬ ‫‪22‬۽ ھاڻٰ آ ءِ اوھان کٰ نصيحت ٿو ڪريان تہ خوش رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬االِ ⁠جو اڄ رات منھنجٰ ڀرسان خدا جو ملئڪ بيٺو آھٰ‪ ،‬جنھن جٰ آ ءِ آھيان ۽ جنھن جٰ خدمت ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬چيائون تہ ”ڊڄ نه‪ ،‬پولس ‪.‬تو کٰ قيصر جٰ اڳيان پيش ڪيو وڃٰ ‪:‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬خدا توھان سڀنٰ کٰ ڏنو آھٰ جيڪٰ توھان سان گڏ ھلن‬ ‫ٿا‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مون کٰ خدا تٰ يَين آھٰ تہ ائين ئٰ ٿيندو جيئن مون کٰ ٻڌايو ويو آھٰ‪.‬‬ ‫‪25‬تنھنڪري‪ ،‬سائين‪ ،‬خوش رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پر اسان کٰ ھڪڙي ٻيٽ تٰ االئڻ گھرجٰ‪.‬‬ ‫‪27‬پر جڏھن چوڏھين رات آئٰ‪ ،‬تڏھن اسان کٰ ائڊريا ۾ اونڌو ڪيو ويو‪ ،‬اڌ رات جو جھاز وارن سمجھيو تہ ھو ڪنھن ملڪ جٰ ويجھو‬ ‫اچٰ ويا آھن‪.‬‬ ‫پوِ جڏھن ھو ٿورو اڳتٰ ويا تہ وري آواز ڏنائون تہ پندرھن َھم ڏٺائون‪.‬‬ ‫‪28‬پوِ آواز ڏنائين تہ ويھہ َھم ڏٺائون‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫‪29‬پوِ انھٰ ءِ ڊپ کان متان پٿر تٰ ڪريون‪ ،‬انھٰ ءِ ڍير مان چار لنگر االيا ۽ ڏينھن جٰ تمنا ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪30‬جڏھن ٻيڙي ءِ وارا ٻيڙي ءِ مان ڀڄڻ وارا ھئا‪ ،‬تڏھن انھن ٻيڙي ءِ کٰ سمنڊ ۾ لھٰ اڏيو ھو‪30 ،‬ڄڻ تہ انھن اڳيان لنگر االيو ھو‪.‬‬ ‫‪31‬پولس صوبيدار ۽ سپاھين کٰ چيو تہ ”جيستائين اھٰ ٻيڙي ءِ ۾ نہ رھندا‪ ،‬تيستائين اوھين بچٰ نہ سگھندا‪.‬‬ ‫‪32‬پوِ سپاھين ٻيڙي ءِ جا رسا ڪٽٰ اڏيا ۽ ھن کٰ ڪري پيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪128‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫لِ منٿ ڪئٰ ۽ چيائين تہ ”اڄ چوڏھن ڏينھن تٰ آھٰ جڏھن اوھين ترسٰ رھيا‬ ‫‪33‬جڏھن ڏينھن ٿيڻ لڳو تہ پولس انھن سڀنٰ کٰ مانٰ کائڻ ء‬ ‫آھيو ۽ روزا رکيا آھيو ۽ ڪجھہ بہ نہ ورتو آھٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو اوھان مان ڪنھن‬ ‫آھٰ‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫صحت‬ ‫جٰ‬ ‫اوھان‬ ‫اھو‬ ‫⁠جو‬ ‫االِ‬ ‫کائو‪،‬‬ ‫مانٰ‬ ‫تہ‬ ‫‪34‬تنھنڪري آ ءِ اوھان کٰ عرِ ٿو ڪريان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫جٰ بہ مٿٰ جو ھڪڙو وار بہ نہ جھليندو‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن ھن ائين چيو‪ ،‬تڏھن مانٰ ورتٰ ۽ انھن سڀنٰ جٰ اڳيان خدا جو شڪر ادا ڪيائين‪ ،‬۽ جڏھن اھو ڀڃٰ کائٰ کائڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪36‬پوِ اھٰ سڀيئٰ خوش ٿيا ۽ ڪجھہ مانٰ بہ کڻٰ ويا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪37‬اسان سڀيئٰ ٻيڙي ءِ ۾ ٻہ ⁠سؤ سٺ ڄڻا ھئاسين‪.‬‬ ‫‪38‬پوِ جڏھن انھن ڪاَٰ کاڌو‪ ،‬تڏھن ٻيڙي ءِ کٰ ھلڪو ڪيائين ۽ ڪڻڪ سمنڊ ۾ االيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬۽ جڏھن ڏينھن ٿيو‪ ،‬تڏھن انھن کٰ زمين جٰ خبر نہ ھئٰ‪ ،‬پر انھن ھڪڙي ھڪڙي درياھ کٰ ھڪڙي ڪناري سان ڳولٰ لڌو‪ ،‬جنھن‬ ‫۾ انھن جو خيال ھو‪ ،‬جيڪڏھن ممڪن ھو‪ ،‬ٻيڙيِ کٰ اڪڻ لِ‪.‬‬ ‫‪40‬جڏھن انھن لنگر کنيو‪ ،‬تڏھن پاڻ کٰ سمنڊ ڏانھن وجھٰ اڏيائون ۽ ڪنڌي ءِ جٰ بندن کٰ کولٰ اڏيائون ۽ ڪنڌي ءِ ڏانھن وا ءِ ڏانھن‬ ‫ڪنڌ جھڪائٰ ڪيائون‪.‬‬ ‫جاِ تٰ ڪري پيا‪ ،‬جتٰ ٻن دريائن جو ميلپ ٿيو‪ ،‬اھٰ ٻيڙي ءِ کٰ چوڌاري ڦري ويا ‪.‬۽ اڳيون حصو تيزي ءِ سان بيٺو‪ ،‬۽‬ ‫‪41‬۽ انھٰ ءِ ء‬ ‫اڪيلئٰ ءِ ۾ نه رھيو‪ ،‬پر موج جٰ تشدد سان پٺٰ وارو حصو ڀڄٰ ويو‪.‬‬ ‫‪42‬پوِ سپاھين جٰ صلح ھئٰ تہ قيدين کٰ ماري اڏجٰ‪ ،‬متان انھن مان ڪو ٻاھر نڪري ڀڄٰ وڃٰ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لِ تيار ٿٰ کين سندن مَصد کان روڪيو ‪.‬۽ حڪم ڏنو ته جيڪٰ ترڻ ڪري سگھن ٿا‪ ،‬اھٰ پاڻ کٰ‬ ‫‪43‬پر صوبيدار پولس کٰ بچائڻ ء‬ ‫پھرين سمنڊ ۾ االئٰ‪ ،‬۽ زمين تٰ وڃو‪:‬‬ ‫‪44‬۽ باقٰ‪ ،‬ڪٰ بورڊن تٰ ۽ ڪٰ ٻيڙي ءِ جٰ ٽٽل ٽڪرن تٰ ‪.‬۽ ائين ئٰ ٿيو‪ ،‬ته اھٰ سڀئٰ محفوظ زمين تٰ ڀڄٰ ويا‪.‬‬ ‫باب ‪28‬‬ ‫‪1‬جڏھن اھٰ ڀڄٰ ويا‪ ،‬تڏھن خبر پئٰ تہ انھٰ ءِ ٻيٽ جو نالو مليتا آھٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھنن باھہ ٻاري‪ ،‬ھاڻٰ مينھن ۽ سردي جٰ ڪري اسان سڀنٰ جو استَبال‬ ‫‪2‬۽ وحشٰ ماڻھن اسان تٰ ڪوبہ احسان نہ ڪيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن پولس لٺن جو ٻج گڏ ڪري باھہ تٰ رکيو‪ ،‬تڏھن تپش مان ھڪڙو نانگ آيو ۽ سندس ھٿ تٰ چڙھٰ ويو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن وحشين انھٰ ءِ زھريلٰ جانور کٰ پنھنجٰ ھٿ تٰ لٽڪيل ڏٺو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”بيشڪ ھٰ ماڻھو قاتل آھٰ‪ ،‬جيڪو‬ ‫جيتوڻيڪ سمنڊ مان ڀڄٰ ويو آھٰ‪ ،‬پر انتَام جٰ ڪري جيئرو ئٰ ڪونھٰ‪.‬‬ ‫‪5‬ھن انھٰ ءِ حيوان کٰ جھلٰ باھہ ۾ وڌو ۽ کيس ڪوبہ نَصان نہ پھتو‪.‬‬ ‫پوِ ھن کٰ ڪوبہ نَصان نہ رسيو‪ ،‬تڏھن انھن‬ ‫پوِ گھڻٰ دير ڏسڻ کان ء‬ ‫‪6‬پر ھنن ڏٺو تہ ڪڏھن ھو سوڙھيو يا اوچتو مري ويو‪ ،‬پر ء‬ ‫پنھنجو خيال بدليو ۽ چيائون تہ ھو ھڪڙو ديوتا آھٰ‪.‬‬ ‫‪7‬انھٰ ءِ ئٰ ڪوٺٰ ءِ ۾ ٻيٽ جٰ ھڪ وڏي ماڻھو ءِ جٰ ملڪيت ھئٰ‪ ،‬جنھن جو نالو پبليس ھو ‪.‬جنھن اسان جو استَبال ڪيو ۽ اسان کٰ ٽن‬ ‫ڏينھن تائين آرام سان رکيو‪.‬‬ ‫‪8‬پوِ ائين ٿيو جو پبليس جو پٰ ءِ بخار ۽ رت جٰ ڦڦڙن جٰ ڪري بيمار پيو ھو‪ ،‬تنھن وٽ پولس داخل ٿٰ دعا گھري مٿس ھٿ رکٰ چڱو‬ ‫ء‬ ‫ڀلو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن اھو ٿيو تہ ٻيا بہ جن کٰ ٻيٽ ۾ بيماريون ھيون‪ ،‬سٰ آيا ۽ چڱا ٿيا‪.‬‬ ‫‪10‬جنھن اسان کٰ ڪيتريون ئٰ عزتون ڏنيون ‪.‬۽ جڏھن اسان روانا ٿياسين‪ ،‬تڏھن انھن اسان کٰ اھڙيون شيون ڏنيون جيڪٰ ضروري‬ ‫ھيون‪.‬‬ ‫پوِ اسين اليگزينڊرريا جٰ ھڪڙي ٻيڙي ءِ ۾ چڙھٰ روانا ٿياسين‪ ،‬جنھن ٻيٽ ۾ سيارو ھو‪ ،‬جنھن جٰ نشانٰ ڪيسٽر ۽‬ ‫‪11‬ٽن مھينن کان ء‬ ‫پولڪس ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ سيراڪيوس ۾ پھتاسين‪ ،‬اتٰ ٽٰ ڏينھن ترسياسين‪.‬‬ ‫پوِ ڏکڻ جو ھوا ءِ ھليو ۽ ٻئٰ ڏينھن تٰ پوٽولٰ ۾ پھتاسين‪.‬‬ ‫‪13‬پوِ اتان ئٰ اسان ھڪ قطب نما وٺٰ ريگيم ۾ آياسين‪ ،‬۽ ھڪڙي ڏينھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬جتٰ اسان کٰ ڀائر مليا ۽ اسان کٰ انھن سان گڏ ست ڏينھن رھڻ جٰ تمنا ھئٰ‪ ،‬سو اسين روم ڏانھن روانا ٿياسين‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن ڀائر اسان جٰ خبر ٻڌي‪ ،‬تڏھن اءھٰ اسان سان ا ء ءپٰ ءِ جٰ مٿااري ۽ ٽٰ خانَاہ تائين آيا‪ ،‬جن کٰ پولس جڏھن ڏٺو‪ ،‬تڏھن خدا جو‬ ‫شڪر ادا ڪيائين ۽ ھمت ڪيائين‪.‬‬ ‫رھڻ‬ ‫گڏ‬ ‫سان‬ ‫سپاھٰ‬ ‫ھڪ‬ ‫کٰ‬ ‫پولس‬ ‫پر‬ ‫ڪيو‪،‬‬ ‫حوالٰ‬ ‫جٰ‬ ‫ڪپتان‬ ‫جٰ‬ ‫نگہبان‬ ‫کٰ‬ ‫قيدين‬ ‫صوبيدار‬ ‫تڏھن‬ ‫‪16‬جڏھن اسين روم ۾ پھتاسين‪،‬‬ ‫لِ‬ ‫ء‬ ‫مجبور ڪيو ويو‪ ،‬جيڪو کيس سنڀالٰ رھيو ھو‪.‬‬ ‫پوِ پولس يھودين جٰ سردار کٰ سڏايو ۽ جڏھن اھٰ گڏ ٿيا تڏھن ھن کين چيو تہ ”اي ڀائرو ۽ ڀائرو‪،‬‬ ‫‪17‬پوِ ائين ٿيو تہ ٽن ڏينھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫جيتوڻيڪ مون ماڻھن يا پنھنجن ابن ڏاڏن جٰ ريتن رسمن جٰ خلف ڪجھہ بہ نہ ڪيو آھٰ ‪.‬تڏھن به مون کٰ يروشلم مان قيد ڪري‬ ‫رومين جٰ ھٿن ۾ پھچايو ويو‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو مون ۾ موت جو ڪوبہ سبب ڪونھٰ‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن انھن مون کٰ جاچيو ھو‪ ،‬تڏھن مون کٰ اڏي ڏنائين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬پر جڏھن يھودين ان جٰ خلف ڳالھايو‪ ،‬تڏھن مون کٰ قيصر ڏانھن اپيل ڪرڻ تٰ مجبور ڪيو ويو ‪.‬نه ته مون کٰ پنھنجٰ قوم تٰ‬ ‫الزام لڳائڻ گھرجٰ ھا‪.‬‬ ‫لِ ھن‬ ‫لِ ۽ توھان سان ڳالھائڻ ء‬ ‫لِ‪ ،‬ااڪاڻ ⁠تہ آ ءِ بنٰ اسرائيل جٰ اميد ء‬ ‫‪20‬تنھنڪري مون توھان کٰ سڏيو آھٰ‪ ،‬توھان کٰ ڏسڻ ء‬ ‫زنجير سان جڪڙيل آھيان‪.‬‬ ‫‪129‬‬

‫رسولن جا ڪم‬

‫‪21‬انھن کيس چيو تہ ”اسان کٰ يھوديہ مان تنھنجٰ باري ۾ ڪو خط نہ مليو آھٰ‪ ،‬نڪٰ انھن ڀائرن مان جيڪٰ آيا آھن تن مان ڪنھن بہ‬ ‫تو بابت ڪوبہ ڪوبہ ڏوھہ ڏيکاريو آھٰ‪.‬‬ ‫االِ ⁠جو ھن َرقٰ جٰ باري ۾ اسين ڄاڻون ٿا تہ ھر ھنڌ ان جٰ‬ ‫سمجھو‪،‬‬ ‫ٿا‬ ‫اا‬ ‫توھان‬ ‫ته‬ ‫ٿا‬ ‫گھرون‬ ‫‪22‬پر اسين توھان جٰ باري ۾ ٻڌائڻ‬ ‫ء‬ ‫خلف ڳالھايو وڃٰ ٿو‪.‬‬ ‫لِ ھڪڙو ڏينھن مَرر ڪيو‪ ،‬تڏھن گھڻا ئٰ وٽس سندس رھائش ۾ آيا ‪.‬جن کٰ ھن خدا جٰ بادشاھت جٰ وضاحت ۽‬ ‫‪23‬جڏھن ھنن ھن ء‬ ‫موسٰ جٰ شريعت ۽ نبين جٰ وسيلٰ‪ ،‬صبح کان شام تائين قائل ڪندو رھيو‪.‬‬ ‫عيسٰ بابت‪،‬‬ ‫شاھدي ڏنٰ‪ ،‬انھن کٰ‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪24‬ڪن ڳالھين تٰ ايمان آندو ۽ ڪن نہ مڃيو‪.‬‬ ‫پوِ ھليا ويا تہ ”اسان جٰ ابن ڏاڏن کٰ يسعياہ نبٰ ءِ جٰ معرَت پاڪ‬ ‫‪25‬جڏھن اھٰ پاڻ ۾ متفق نہ ٿيا‪ ،‬تڏھن پولس ھڪڙو لفظ چوڻ کان ء‬ ‫روح چڱو چيو آھٰ‪.‬‬ ‫‪26‬چيو تہ ”ھن ماڻھن ڏانھن وڃو ۽ چئو تہ اوھين ٻڌندا پر سمجھندا نہ ‪.‬۽ ڏسندي ڏسندؤ ۽ نه ڏسندا‪.‬‬ ‫‪27‬االِ ⁠جو ھن قوم جٰ دل بٰ ⁠دينٰ آھٰ‪ ،‬۽ سندن ڪن ٻڌڻ کان بيزار آھن‪ ،‬۽ سندن اکيون بند آھن ‪.‬متان اھٰ پنھنجين اکين سان‬ ‫ء‬ ‫ڏسن‪ ،‬۽ پنھنجن ڪنن سان ٻڌن‪ ،‬۽ پنھنجٰ دل سان سمجھن‪ ،‬۽ تبديل ٿٰ وڃن‪ ،‬۽ مان انھن کٰ شفا ڏيان‪.‬‬ ‫‪28‬تنھنڪري اوھان کٰ اھا خبر پوي تہ خدا جو اوٽڪارو غير قومن ڏانھن موڪليو ويو آھٰ ۽ اھٰ ٻڌندا‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن ھن اھٰ ڳالھيون ڪيون‪ ،‬تڏھن يھودي ھليا ويا ۽ پاڻ ۾ وڏو بحث ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪30‬پوِ پولس پورا ٻه سال پنھنجٰ اجير جٰ گھر ۾ رھيو‪ ،‬۽ جيڪٰ ڪجھ وٽس آيو سو سڀ حاصل ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسٰ مسيح سان واسطو رکندڙ آھن‪ ،‬پوري يَين سان‪،‬‬ ‫خداوند‬ ‫جيڪٰ‬ ‫سيکاري‪،‬‬ ‫ڳالھيون‬ ‫اھٰ‬ ‫۽‬ ‫ڪريان‬ ‫منادي‬ ‫جٰ‬ ‫بادشاھت‬ ‫جٰ‬ ‫‪31‬خدا‬ ‫ي‬ ‫ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کيس منَ نہ ڪئٰ‪.‬‬

‫‪130‬‬