Sindhi - The Gospel of Matthew

‫ميٿيو‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬عيسي مسيح جي نسل جو ڪتاب‪ ،‬دائود جو پٽ‪ ،‬ابراھيم جو پٽ‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬ابراھيم کي اسحاق پيدا ٿيو؛ ۽ اسحاق يعقوب پيدا ڪيو؛ ۽ جيڪب مان يھوداہ ۽ سندس ڀائر پيدا ٿيا‪.‬‬ ‫‪3‬يھوداہ مان فارس ۽ زارا پيدا ٿيا تامر مان ‪.‬۽ فارس کي اسروم پيدا ٿيو؛ ۽ اسروم کي ارم پيدا ٿيو؛‬ ‫‪4‬ارم مان اميناداب پيدا ٿيو ‪.‬۽ اميناداب ناسون پيدا ڪيو؛ ۽ ناسون کي سالمون پيدا ٿيو؛‬ ‫‪5‬۽ سلمون کي راچاب مان بوز پيدا ٿيو ‪.‬۽ بوز روٿ مان عوبيد پيدا ٿيو؛ ۽ عوبيد جيسي پيدا ٿيو؛‬ ‫‪6‬۽ يشي ءَ مان دائود بادشاھه پيدا ٿيو ‪.‬۽ دائود بادشاھه مان سليمان پيدا ٿيو‪ ،‬جيڪا يوريا جي زال ھئي‪.‬‬ ‫‪7‬۽ سليمان کي رابعام پيدا ٿيو ‪.‬۽ رابعم کي ابيا پيدا ٿيو؛ ۽ ابيا پيدا ٿيو آسا؛‬ ‫‪8‬۽ آسا کي يوسفط پيدا ٿيو ‪.‬۽ يوسفات يورام پيدا ڪيو؛ ۽ يورام کي اوزياس پيدا ٿيو؛‬ ‫‪9‬۽ اوزياس کي يوٿام پيدا ٿيو ‪.‬۽ يوٿم مان اچاز پيدا ٿيو ‪.‬۽ اچاز ‪Ezekias‬پيدا ٿيو؛‬ ‫‪10‬۽ حزقيا مان مناسس پيدا ٿيو ‪.‬۽ مناسس امون پيدا ڪيو؛ ۽ امون جوسيا پيدا ٿيو؛‬ ‫‪11‬يوسياس مان يڪونياس ۽ سندس ڀائر پيدا ٿيا‪ ،‬جڏھن اھي بابل ڏانھن ويا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ انھن کي بابل ڏانھن آڻڻ کان پوَ‪ ،‬يڪونياس کي سالٿيل پيدا ٿيو ‪.‬۽ الحتيل کي زوروابيل پيدا ٿيو؛‬ ‫‪13‬۽ زوروبابل ابيود پيدا ڪيو ‪.‬۽ ابيود الياقيم پيدا ڪيو؛ ۽ الياقيم ازور پيدا ٿيو؛‬ ‫سددوقء ‪.‬۽ سادوڪ مان اچيم پيدا ٿيو؛ ۽ اچيم ايليوڊ کي پيدا ڪيو؛‬ ‫ور ء‬ ‫‪14‬وَ ء دز ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪15‬ولء ييدد ءعلى الزر پيدا ٿيو ‪.‬۽ الئزر متان پيدا ٿيو؛ ۽ متان مان يعقوب پيدا ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پيدا ٿيو‪ ،‬جنھن کي مسيح سڏيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫مان‬ ‫جنھن‬ ‫ٿيو‪،‬‬ ‫پيدا‬ ‫يوسف‬ ‫مڙس‬ ‫جو‬ ‫مريم‬ ‫مان‬ ‫يعقوب‬ ‫‪16‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪17‬تنھنڪري ابراھيم کان دائود تائين سڀيئي نسلون چوڏھن پيڙھيون آھن ‪.‬۽ دائود کان وٺي بابل ۾ کڻي وڃڻ تائين چوڏھن پيڙھيون آھن ‪.‬۽‬ ‫بابل ۾ کڻي وڃڻ کان وٺي مسيح تائين چوڏھن نسلون آھن‪.‬‬ ‫عيسي مسيح جي پيدائش ھن حڪمت تي ٿي ھئي ‪:‬جڏھن سندس ما دَ مريم يوسف سان شادي ڪئي ھئي‪ ،‬تڏھن انھن جي گڏ ٿيڻ‬ ‫‪18‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫کان اڳ‪ ،‬ھو پاڪ روح جي ٻار سان مليو‪.‬‬ ‫لَ تيار نہ ھو‪ ،‬تنھنڪري ھن کي ڳجھي‬ ‫‪19‬پوَ ھن جي مڙس جوزف‪ ،‬ھڪڙو عادل ماڻھو ھو‪ ،‬۽ ھن کي عام طور تي ھڪڙو مثال بڻائڻ ء‬ ‫ء‬ ‫طرح ڇڏي ڏيڻ جو ارادو ڪيو‪.‬‬ ‫‪20‬جڏھن ھو انھن ڳالھين تي سوچي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن خداوند جو ملئڪ کيس خواب ۾ نظر آيو ۽ چيائين تہ ”اي يوسف‪ ،‬اي پٽ دائود‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو ئي آھي جيڪو ھن ۾ آھي ‪.‬پاڪ روح جي‪.‬‬ ‫پنھنجي زال مريم کي پاڻ وٽ وٺي وڃڻ کان نہ ڊڄ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ اھو ھڪڙو پٽ ڄمندو‪ ،‬۽ تون سندس نالو يسوع رکين ٿو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھو پنھنجي قوم کي سندن گناھن کان بچائيندو‪.‬‬ ‫لَ ٿيو تہ اھو پورو ٿئي جيڪو خداوند جي طرفان نبي ءَ جي معرفت چيو ويو ھو تہ‬ ‫‪22‬ھاڻي اھو سڀ ڪجھہ انھي ءَ ء‬ ‫‪23‬ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ڪنواري کي پيٽ ٿيندو‪ ،‬۽ ھڪڙو پٽ ڄمندو‪ ،‬۽ اھي سندس نالو ايمانوئيل سڏيندا‪ ،‬جنھن جي معني آھي‪ ،‬خدا اسان سان‬ ‫گڏ‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ يوسف ننڊ مان جيئرو ٿي ڪيو‪ ،‬جيئن خداوند جي ملئڪ کيس چيو ھو‪ ،‬۽ ساڻس گڏ پنھنجي زال کي وٺي ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي رکيو‪.‬‬ ‫نالو‬ ‫جو‬ ‫ھن‬ ‫تنھنڪري‬ ‫سڃاتائين‪،‬‬ ‫ڪين‬ ‫ڄائي‬ ‫جيستائين‬ ‫کي‬ ‫ھن‬ ‫‪25‬۽‬ ‫ي‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫عيسي يھوديہ جي بيت ⁠لحم شھر ۾ ھيروديس بادشاھہ جي ڏينھن ۾ پيدا ٿيو‪ ،‬تڏھن اڀرندي کان يروشلم ڏانھن ڪي ڏاھا آيا‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اسان ھن جو تارو اوڀر ۾ ڏٺو آھي‪ ،‬۽ اسين سندس پوڄا ڪرڻ آيا آھيون‪.‬‬ ‫‪2‬چيائون تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ ڪٿي آھي؟‬ ‫ء‬ ‫‪3‬جڏھن ھيروديس بادشاھہ اھي ڳالھيون ٻڌيون‪ ،‬تڏھن ھو ۽ سڄو يروشلم ساڻس گڏ پريشان ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪4‬جڏھن ھن ماڻھن جي سڀني سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن کي گڏ ڪري کانئن پڇيو تہ مسيح ڪٿي پيدا ٿئي‪.‬‬ ‫ي‪:‬‬ ‫حم ءمنء يالي يدو ءديءا‪ ،‬لءننهد ءل دُ يم ءمنء الننبء ءي‬ ‫‪5‬فءقءا ءل لءهد« ‪:‬إء نن بءييتء ءل ء‬ ‫‪6‬۽ تون بيت لحم‪ ،‬يھوداہ جي سرزمين ۾‪ ،‬يھوداہ جي اميرن ۾ گھٽ نه آھين‪ ،‬ڇالَ ⁠جو توھان مان ھڪڙو گورنر نڪرندو‪ ،‬جيڪو‬ ‫منھنجي قوم بني اسرائيل تي حڪومت ڪندو‪.‬‬ ‫‪7‬پوَ ھيروديس‪ ،‬جڏھن ڏاھرن کي راز ۾ سڏي پڇيائين تہ اھو تارو ڪھڙي وقت ظاھر ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬ھن انھن کي بيت ⁠لحم ڏانھن موڪليو ۽ چيائين تہ ”وڃو ۽ چڱي ءَ طرح سان ٻار جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ جڏھن اوھين کيس مليا‪ ،‬مون کي‬ ‫پھريون ڳالھايو‪ ،‬تہ جيئن آ ءَ اچي سندس عبادت ڪريان‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن انھن بادشاھہ کي ٻڌو‪ ،‬تڏھن ھليا ويا ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اھو تارو‪ ،‬جيڪو ھنن اوڀر ۾ ڏٺو‪ ،‬سو انھن جي اڳيان ھليو ويو‪ ،‬تان جو اھو اچي‬ ‫بيٺو‪ ،‬جتي اھو ننڍڙو ٻار ھو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن انھن تارو ڏٺو‪ ،‬تڏھن بيحد خوش ٿيا‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن ھو گھر ۾ پھتا‪ ،‬تڏھن ٻار کي سندس ما دَ مريم سان گڏ ڏٺائون ۽ پير ڪري سندس پوڄا ڪيائون‪ ،‬۽ جڏھن پنھنجا خزانا کوليا‪،‬‬ ‫تڏھن ھنن کيس تحفا ڏنا ‪.‬سون‪ ،‬لوبان‪ ،‬۽ مرر‪.‬‬ ‫‪12‬۽ خدا کي خواب ۾ خبردار ڪيو ويو ته اھي ھيروديس ڏانھن واپس نه وڃو‪ ،‬اھي پنھنجي ملڪ ڏانھن ٻيَ طرح ھليا ويا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪13‬جڏھن اھي ھليا ويا‪ ،‬تڏھن خداوند جو ملئڪ يدوسف کي خواب ۾ ظاھر ٿيو ۽ چيائين تہ ”ادٿ‪ ،‬جوان ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي مصر‬ ‫ڏانھن ڀڄي وڃ ۽ ادتي رھ‪ ،‬جيستائين آ ءَ تو کي ڳالھائي نہ ڏيان ‪.‬ھيرود ننڍي ٻار کي ڳوليندو ته کيس تباھه ڪري‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن ھو اٿيو‪ ،‬تڏھن رات جو ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي مصر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو خداوند جي طرفان نبي ءَ جي معرفت چيو ويو ھو تہ ”مون‬ ‫‪15‬۽ ھيروديس جي مرڻ تائين اتي رھيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫پنھنجي پٽ کي مصر مان سڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ ھيروديس جڏھن ڏٺائين تہ ڏاھپ جا ماڻھو مٿس ٺٺوليون ٿا ڪن‪ ،‬تڏھن ڏاڍو ڪاوڙيو ۽ ٻاھر موڪليو ۽ بيت ⁠لحم ۽ ان جي آسپاس‬ ‫ء‬ ‫جي سڀني علئقن ۾ جيڪي ٻن سالن کان گھٽ عمر جا ھئا‪ ،‬تن کي مارائي ڇڏيائين ‪.‬جنھن وقت ھن ڏاڍائي ءَ سان عالمن کان پڇيو ھو‪.‬‬ ‫‪17‬پوَ اھو پورو ٿيو جيڪو يرمي نبي ءَ چيو ھو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪18‬رام ۾ ھڪڙو آواز ٻڌو ويو‪ ،‬ماتم‪ ،‬روئڻ‪ ،‬۽ وڏو ماتم‪ ،‬راحيل پنھنجي ٻارن لَ روئي‪ ،‬۽ تسلي نه ٿيندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھي نه آھن‪.‬‬ ‫‪19‬پر جڏھن ھيروديس مري ويو‪ ،‬تڏھن خداوند جو ھڪڙو ملئڪ مصر ۾ يوسف کي خواب ۾ نظر اچي ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي مري ويا آھن جيڪي ٻار جي‬ ‫‪20‬۽ چيائين تہ ”ادٿ‪ ،‬جوان ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي وڃي بني اسرائيل جي ملڪ ۾ وڃ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئري جاڳندا ھئا‪.‬‬ ‫‪21‬ھو اٿيو ۽ ٻار ۽ سندس ما دَ کي وٺي بني اسرائيل جي ملڪ ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن ھن ٻڌو تہ ارڪيلوس يھوديہ ۾ پنھنجي پي دَ ھيروديس جي ڪمري ۾ راڄ ڪيو آھي‪ ،‬تڏھن ھو ادتي وڃڻ کان ڊڄي ويو‪ ،‬پر‬ ‫انھي ءَ جي باوجود‪ ،‬خواب ۾ خدا جي طرفان خبردار ڪري‪ ،‬ھو گليل جي علئقن ڏانھن منھن موڙي ويو‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبين جي طرفان چيو ويو ھو‪” ،‬ھن کي نااري‬ ‫‪23‬۽ ھو آيو ۽ ناارت نالي ھڪڙي شھر ۾ رھيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫سڏيو ويندو‪.‬‬ ‫باب ‪3‬‬ ‫‪1‬انھن ڏينھن ۾ يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو آيو‪ ،‬جيڪو يھوديہ جي رڻ ⁠پٽ ۾ تبليغ ڪندو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪2‬۽ چيو تہ ”توبھہ ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪3‬ڇالَ ⁠جو اھو اھو آھي جنھن بابت يسعياہ نبي ءَ چيو ھو تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ رڙ ڪندڙ جو آواز آيو تہ ”خداوند جو رستو تيار ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫سندس رستا سڌو ڪريو‪.‬‬ ‫‪4‬ساڳي ءَ طرح يوحنا کي ادٺ جي وارن جا ڪپڙا پيل ھئا ۽ چمڙي ءَ جي پٺي ءَ تي چادر ھئي ‪.‬۽ سندس گوشت ماڪڙ ۽ جھنگلي ماکي ھو‪.‬‬ ‫پوَ يروشلم‪ ،‬سمورو يھوديہ ۽ اردن جي آس پاس جو سڄو علئقو ھن وٽ آيو‪.‬‬ ‫‪5‬تنھن کان ء‬ ‫‪6‬۽ اردن ۾ ھن کان بپتسما ورتي‪ ،‬پنھنجن گناھن جو اقرار ڪيو‪.‬‬ ‫لَ اچن ٿا‪ ،‬تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اي نانگ جا نسل‪ ،‬ڪنھن اوھان‬ ‫‪7‬پر جڏھن ھن ڏٺو تہ گھڻا ئي فريسي ۽ ادوقي سندس بپتسما وٺڻ ء‬ ‫کي خبردار ڪيو آھي تہ ھو ايندڙ غضب کان ڀڄي وڃو؟‬ ‫لَ ميوو ملن ٿا‪:‬‬ ‫‪8‬تنھنڪري توبه ڪرڻ ء‬ ‫لَ ٻار‬ ‫‪9‬۽ پنھنجي اندر ۾ ائين نہ چئو تہ ”اسان جو پي دَ ابراھيم آھي‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا انھن پٿرن مان ابراھيم ء‬ ‫ء‬ ‫پيدا ڪرڻ جي قابل آھي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ ھاڻي پڻ وڻن جي پاڙن تي ڪھاڙو رکيل آھي‪ ،‬تنھنڪري ھر وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو ڪٽيو وڃي ٿو ۽ باھ ۾ اڇليو وڃي‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫پوَ ايندو اھو مون کان وڌيڪ طاقتور‬ ‫لَ توھان کي پاڻي ءَ سان بپتسما ڏيان ٿو‪ ،‬پر اھو جيڪو مون کان ء‬ ‫‪11‬مان سچ پچ توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫آھي‪ ،‬جنھن جي بوٽن کڻڻ جي آ ءَ لئق نہ آھيان‪ ،‬اھو اوھان کي پاڪ روح ۽ باھہ سان بپتسما ڏيندو‪.‬‬ ‫‪12‬جنھن جو پنو ھٿ ۾ ھوندو‪ ،‬۽ ھو پنھنجي فرش کي چڱي ءَ طرح ااف ڪندو‪ ،‬۽ پنھنجي ڪڻڪ گڏ ڪري ان کي گڏ ڪندو ‪.‬پر ھو‬ ‫ڀاڄي ءَ کي نه وسارڻ واري باھه سان ساڙي ڇڏيندو‪.‬‬ ‫لَ تہ کانئس بپتسما وٺي‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ‬ ‫عيسي گليل کان اردن ڏانھن يوحنا وٽ آيو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪14‬پر يوحنا ھن کي منع ڪندي چيو تہ ”مون کي توکان بپتسما وٺڻي آھي‪ ،‬ڇا تون مون وٽ ايندين؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي ءَ طرح اسان کي ھر طرح جي سچائي پوري ڪرڻي پوندي ‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”ھاڻي ھاڻي ائين ٿيڻ ڏي‪،‬‬ ‫‪15‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫پوَ ھن کيس تڪليف ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ کولي ويو‪ ،‬۽ ھن خدا جي روح کي ڪبوتر وانگر‬ ‫ھن‬ ‫آسمان‬ ‫۽‬ ‫ويو‪،‬‬ ‫نڪري‬ ‫ٻاھر‬ ‫مان‬ ‫َ‬ ‫پاڻي‬ ‫تڏھن‬ ‫وٺي‪،‬‬ ‫بپتسما‬ ‫جڏھن‬ ‫‪،‬‬ ‫عيسي‬ ‫‪16‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ھيٺ لھندي ۽ مٿس روشني ڪندي ڏٺو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬چيائين تہ ”ھي منھنجو پيارو فرزند آھي‪ ،‬جنھن مان آ ءَ خوش آھيان‪.‬‬ ‫باب ‪4‬‬ ‫لَ تہ شيطان جي آزمائش ۾ پوي‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ روح جي وسيلي‬ ‫عيسي کي بيابان ۾ آندو ويو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬جڏھن ھن چاليھہ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون روزا رکيا‪ ،‬تڏھن ھن کي بک لڳي‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن اھو آزمائيندڙ وٽس آيو‪ ،‬تڏھن چيائين تہ ”جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين تہ حڪم ڪر تہ ھي پٿر ماني ٺاھين‪.‬‬ ‫‪4‬پر ھن وراڻيو تہ ”اھو لکيل آھي تہ ’انسان رڳو ماني ءَ سان جيئرو نہ رھندو‪ ،‬پر ھر ڳالھہ سان‪ ،‬جيڪو خدا جي وات مان نڪرندو‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ شيطان کيس پاڪ شھر ۾ وٺي وڃي ھيڪل جي ھڪڙي چوٽي ءَ تي ويھاري ٿو‪.‬‬ ‫ء‬

‫ميٿيو‬

‫لَ‬ ‫‪6‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين تہ پنھنجو پاڻ کي ھيٺ ڪر‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو لکيل آھي تہ ”ھو پنھنجن ملئڪن کي تو ء‬ ‫ء‬ ‫حڪم ڏيندو‪ ،‬۽ اھي تو کي پنھنجن ھٿن ۾ کڻندا‪ ،‬متان ڪڏھن بہ تنھنجي پيرن کي ڌڪ لڳندو ‪.‬ھڪ پٿر جي خلف‪.‬‬ ‫آزماَ‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي کيس چيو تہ ”ھي وري لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا کي نہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪8‬وري شيطان کيس ھڪ تمام مٿاھين جبل تي وٺي ٿو وڃي ۽ کيس دنيا جون سڀ بادشاھتون ۽ انھن جو شان ڏيکاري ٿو‪.‬‬ ‫‪9‬وقءا ءل لءهد” ‪:‬جيڪڏھن تون ڪرين ۽ مون کي سجدو ڪندين‪ ،‬ته ھي سڀ شيون توکي ڏيندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو لکيل آھي تہ ’تون خداوند پنھنجي خدا جي عبادت ڪر ۽ رڳو‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”ھتان ھليو وڃ‪ ،‬شيطان‪،‬‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫انھي ءَ جي ئي عبادت ڪر‪.‬‬ ‫‪11‬پوَ شيطان کيس ڇڏي ويو ۽ ملئڪ آيا ۽ سندس خدمت ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫يحي کي جيل ۾ وڌو ويو آھي‪ ،‬تڏھن ھو گليل ڏانھن ھليو ويو‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌو‬ ‫‪12‬جڏھن‬ ‫عيسي‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪13‬۽ ناارت ڇڏي‪ ،‬ھو ڪفرناحوم ۾ اچي رھيو‪ ،‬جيڪو سامونڊي ڪناري تي‪ ،‬زبولون ۽ نفتاليم جي حدن ۾ آھي‪.‬‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو يسعياہ نبي ءَ جي طرفان چيو ويو ھو تہ‬ ‫‪14‬انھي ءَ ء‬ ‫‪15‬زبولون جو ملڪ ۽ نفتاليم جو ملڪ‪ ،‬سمنڊ جي ڪناري تي‪ ،‬اردن جي پار‪ ،‬غير قومن جي گليل؛‬ ‫لَ جيڪي ھن علئقي ۾ ويٺا ھئا ۽ موت جي ڇانو ۾ روشني وڌي وئي‬ ‫‪16‬جيڪي ماڻھو اونداھين ۾ ويٺا ھئا‪ ،‬تن وڏي روشني ڏٺي ‪.‬۽ انھن ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫عيسي منادي ڪرڻ لڳو تہ ”توبھہ ڪر‪،‬‬ ‫‪17‬انھي ءَ وقت کان وٺي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪18‬پوَ‬ ‫عيسي گليل ڍنڍ جي ڪناري سان ھلندي ٻن ڀائرن شمعون جنھن کي پطرس سڏين ٿو ۽ سندس ڀا دَ اندرياس کي سمنڊ ۾ ڄار‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي مڇيون ھئا‪.‬‬ ‫وجھندي ڏٺو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬فءقءا ءل لءهد« ‪ :‬ءم ين ت ء يعلء دمونء ءإلءى َ ء ينتء فءي يال ءم يوسءينء ‪.‬‬ ‫‪20‬تنھن تي اھي پنھنجا ڄار ڇڏي سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪21‬جڏھن اتان اڳتي ھليو تہ ھن ٻين ٻن ڀائرن يعني زبدي ءَ جي پٽ يعقوب ۽ سندس ڀا دَ يوحنا کي ڏٺو‪ ،‬جيڪي ٻيڙي ءَ ۾ پنھنجي پي دَ زبدي ءَ‬ ‫سان گڏ جال ٺھرائي رھيا ھئا ‪.‬۽ ھن انھن کي سڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬اھي ھڪدم ٻيڙي ءَ ۽ پي دَ کي ڇڏي ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪23‬عيسي سڄي گليل ۾ گھميو‪ ،‬انھن جي عبادت ⁠خانن ۾ تعليم ڏيندو‪ ،‬بادشاھت جي خوشخبري ءَ جي منادي ڪندو رھيو ۽ ماڻھن جي ھر‬ ‫ي‬ ‫قسم جي بيماري ءَ کان شفا ڏيندو رھيو‪.‬‬ ‫‪24‬۽ سندس شھرت سڄي شام ۾ پکڙيل ھئي‪ ،‬۽ اھي وٽس سڀني بيمار ماڻھن کي کڻي آيا جيڪي مختلف بيمارين ۽ عذابن سان ورتل ھئا‪ ،‬۽‬ ‫جن کي ڀوتن سان ورتل ھو‪ ،‬۽ جن کي چريو ھو ۽ جن کي فالج ھو ‪.‬۽ انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪25‬ھن جي پٺيان ماڻھن جا وڏا ميڙ گليل‪ ،‬ديڪاپولس‪ ،‬يروشلم‪ ،‬يھوديہ ۽ اردن جي دريا ءَ کان آيا‪.‬‬ ‫باب ‪5‬‬ ‫‪1‬ماڻھن کي ڏسي ھو ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جڏھن ھو بيٺو تہ سندس شاگرد وٽس آيا‪.‬‬ ‫‪2‬ھن پنھنجو وات کوليو ۽ انھن کي سيکاريندي چيائين تہ‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھن جي آھي‪.‬‬ ‫‪3‬سڀاڳا آھن اھي آھن جيڪي روح ۾ غريب آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن کي تسلي ملندي‪.‬‬ ‫‪4‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي ماتم ڪن ٿا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي زمين جا وارث ٿيندا‪.‬‬ ‫‪5‬سڀاڳا آھن حليم‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڀاڄي پوندا‪.‬‬ ‫‪6‬سڀاڳا آھن ادھي جيڪي ادڃ ۽ ادڃا آھن جيڪي سچائي ءَ جا آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن تي رحم ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪7‬سڀاڳا آھن اھي مھربان آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي خدا کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪8‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي دل جا ااف آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي خدا جا فرزند سڏبا‪.‬‬ ‫‪9‬سڀاڳا آھن اھي الح ڪرڻ وارا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھن جي آھي‪.‬‬ ‫‪10‬سڀاڳا آھن اھي جيڪي سچائي ءَ جي ڪري ستايا ويا آھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬سڀاڳا آھيو اوھين‪ ،‬جڏھن ماڻھو منھنجي خاطر اوھان کي گاريون ڏيندا‪ ،‬ستائيندا ۽ اوھان جي خلف ھر قسم جون بڇڙايون ڪندا‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن انھن نبين کي بہ ايذايو جيڪي توھان کان‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان ۾ توھان جو اجر وڏو آھي‪،‬‬ ‫‪12‬خوش ٿيو ۽ بيحد خوش ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اڳ ھئا‪.‬‬ ‫سواَ ٻيو‬ ‫پوَ ادن کان‬ ‫ء‬ ‫پوَ ان کي لوڻ ڪٿان ملندو؟ ادن کان ء‬ ‫‪13‬اوھين زمين جو لوڻ آھيو‪ ،‬پر جيڪڏھن لوڻ پنھنجو ذائقو وڃائي ويھي تہ ء‬ ‫ڪجھ به نه چڱائي آھي‪ ،‬پر ٻاھر ڪڍيو وڃي ۽ ماڻھن جي پيرن ھيٺان لٿو‪.‬‬ ‫‪14‬اوھين دنيا جي روشني آھيو ‪.‬اھو شھر جيڪو ٽڪري ءَ تي قائم آھي‪ ،‬ان کي لڪائي نٿو سگھجي‪.‬‬ ‫‪15‬۽ نڪي ماڻھو ڏيئا ٻاريندا ٿان ءَ ھيٺان‪ ،‬پر ڏيئا ٻاري ‪.‬۽ اھو انھن سڀني کي روشني ڏئي ٿو جيڪي گھر ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪16‬تنھنجي روشني ماڻھن جي اڳيان ائين چمڪي‪ ،‬تہ اھي اوھان جا چڱا ڪم ڏسن ۽ اوھان جي آسماني پي دَ جي واکاڻ ڪن‪.‬‬ ‫لَ نہ‪ ،‬پر پورو ڪرڻ آيو آھيان‪.‬‬ ‫‪17‬اھو نہ سمجھو تہ آ ءَ شريعت يا نبين کي ڊاھڻ آيو آھيان‪ ،‬آ ءَ برباد ڪرڻ ء‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين آسمان ۽ زمين لنگھي‪ ،‬تيستائين ھڪڙو ٽڪرو يا ھڪڙو ٽڪرو به شريعت مان نه‬ ‫ء‬ ‫ٽري ويندو‪ ،‬تيستائين سڀيئي پوريون نه ٿينديون‪.‬‬ ‫‪19‬تنھنڪري جيڪو انھن سڀني ننڍڙن حڪمن مان ڪنھن ھڪڙي کي ٽوڙيندو ۽ ماڻھن کي اھو سيکاريندو‪ ،‬اھو آسمان جي بادشاھت ۾‬ ‫سڀني کان ننڍو سڏيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو انھن تي عمل ڪندو ۽ سيکاريندو‪ ،‬اھو ئي آسمان جي بادشاھت ۾ وڏو سڏيو ويندو‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪20‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيستائين اوھان جي سچائي شريعت جي عالمن ۽ فريسين جي سچائي ءَ کان وڌيڪ نہ ٿيندي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تيستائين اوھين ڪنھن بہ اورت ۾ آسمان واري بادشاھت ۾ داخل نہ ٿيندا‪.‬‬ ‫‪21‬توھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان پراڻي زماني ۾ چيو ويو ھو‪" ،‬تون قتل نه ڪر ‪.‬۽ جيڪو به قتل ڪندو اھو فيصلي جي خطري‬ ‫۾ ھوندو‪:‬‬ ‫‪22‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي ڀا دَ سان بي سبب ناراض ٿئي ٿو سو عدالت جي خطري ۾ ھوندو ۽ جيڪو پنھنجي ڀا دَ‬ ‫کي ريڪا چوندو سو ڪائونسل جي خطري ۾ ھوندو‪ ،‬پر جيڪو چوندو تہ ”تون بيوقوف آھين ‪ ،.‬جھنم جي باھه جي خطري ۾ ھوندو‪.‬‬ ‫‪23‬تنھنڪري جيڪڏھن تون پنھنجو نذرانو قربان ⁠گاھہ تي آڻين ۽ اتي ياد اچي تہ تنھنجي ڀا دَ جو تو تي اھڙو آھي‪.‬‬ ‫پوَ اچي پنھنجو تحفو‬ ‫‪24‬اتي قربان ⁠گاھہ جي اڳيان پنھنجو نذرانو ڇڏي‪ ،‬پنھنجي واٽ ڏانھن وڃو ‪.‬پھرين پنھنجي ڀا دَ سان الح ڪر ۽ ء‬ ‫پيش ڪر‪.‬‬ ‫‪25‬پنھنجي مخالف سان جلدي راضي ٿي وڃو‪ ،‬جيستائين توھان ان سان گڏ آھيو ‪.‬متان ڪنھن وقت مخالف توکي جج جي حوالي ڪري‪ ،‬۽‬ ‫جج تو کي آفيسر جي حوالي ڪري‪ ،‬۽ توکي جيل ۾ وڌو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ تون ڪنھن بہ طرح ادتان ٻاھر نه ايندين‪ ،‬جيستائين تون پورو پورو پورو حصو ادا نہ ڪرين‪.‬‬ ‫‪27‬اوھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان پراڻي زماني ۾ چيو ويو ھو‪” ،‬زنا نہ ڪر‪.‬‬ ‫‪28‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪو بہ ڪنھن عورت ڏانھن نھاري ٿو‪ ،‬تنھن پنھنجي دل ۾ ئي انھي ءَ سان زنا ڪري ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫‪29‬۽ جيڪڏھن تنھنجي ساڄي اک تو کي گمراھہ ڪري‪ ،‬ان کي ڪڍي ڇڏيو ۽ ان کي اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي لَ فائدي‬ ‫وارو آھي ته توھان جي ھڪڙي عضون کي برباد ٿئي‪ ،‬۽ تنھنجو سڄو بدن دوزخ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ جيڪڏھن تنھنجو ساڄو ھٿ تو کي گمراھہ ڪري‪ ،‬ان کي وڍي ڇڏيو ۽ ان کي پاڻ وٽان اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي لَ‬ ‫فائدي وارو آھي ته توھان جي ھڪڙي عضون کي برباد ٿئي‪ ،‬۽ تنھنجو سڄو بدن دوزخ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪31‬چيو ويو آھي تہ ”جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڇڏي ڏئي‪ ،‬تنھن کي گھرجي تہ کيس طلق جو لکت ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫‪32‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي زال کي زناڪاري جي سببن کان ڌار ڪري‪ ،‬سو ان کي زنا ڪري ٿو‪ ،‬۽ جيڪو انھي ءَ‬ ‫طلقيل عورت سان شادي ڪري ٿو‪ ،‬سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫لَ پنھنجا‬ ‫‪33‬وري‪ ،‬توھان ٻڌو آھي ته اھو انھن جي طرفان چيو ويو آھي پراڻي زماني ۾‪ ،‬تون پاڻ کي حلف نه ڪر‪ ،‬پر پنھنجي پالڻھار ء‬ ‫قسم پورا ڪر‪.‬‬ ‫‪34‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قسم نہ کڻو ‪.‬نه ئي آسمان طرفان؛ ڇاڪاڻ ته اھو خدا جو تخت آھي‪:‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو اھو سندس پيرن جي اندلي آھي ‪:‬نڪي يروشلم پاران ‪.‬ڇاڪاڻ ته اھو عظيم بادشاھه جو شھر‬ ‫‪35‬۽ نڪي زمين جو قسم‬ ‫ء‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو تون ھڪڙو وار اڇو يا ڪارا ڪري نہ سگھندين‪.‬‬ ‫‪36‬نڪي تون پنھنجي مٿي جو قسم کڻ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪:‬ڇالَ ⁠جو جيڪي ڪجھہ انھن کان وڌيڪ آھي‪ ،‬سو برائي ءَ مان اچي ٿو‪.‬‬ ‫‪37‬پر توھان جي ڳالھ ٻولھ ٿيڻ ڏيو‪ ،‬ھائو‪ ،‬ھائو ‪.‬بلڪ‪ ،‬بلڪ‬ ‫ء‬ ‫‪38‬اوھان ٻڌو آھي تہ اھو چيو ويو آھي تہ ”اک جي بدلي اک ۽ ڏند جي بدلي ڏند‪.‬‬ ‫‪39‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ برائي ءَ جو مقابلو نہ ڪجو‪ ،‬پر جيڪو تنھنجي ساڄي ڳل تي ڌڪ ھڻي‪ ،‬انھي ءَ ڏانھن ٻيو بہ ڦيرايو‪.‬‬ ‫‪40‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توتي قانون تي ڪيس ڪري ۽ تنھنجو ڪوٽ لھي‪ ،‬انھي ءَ کي پنھنجو چادر بہ ڏي‪.‬‬ ‫‪41‬۽ جيڪو اوھان کي ھڪ ميل وڃڻ لَ مجبور ڪري‪ ،‬ان سان گڏ ٻه ھل‪.‬‬ ‫‪42‬جيڪو توکان گھري تنھن کي ڏيو‪ ،‬۽ جيڪو توکان قرض وٺي تنھن کان منھن موڙيو نه‪.‬‬ ‫‪43‬اوھان ٻڌو آھي تہ اھو چيو ويو آھي تہ ’تون پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پيار ڪر ۽ پنھنجي دشمن کان نفرت ڪر‪.‬‬ ‫‪44‬پر مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬پنھنجي دشمنن سان پيار ڪريو‪ ،‬انھن کي برڪت ڏيو جيڪي توھان کي لعنت ڪن ٿا‪ ،‬انھن سان سٺو‬ ‫ڪريو جيڪي توھان کان نفرت ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن لَ دعا ڪريو جيڪي توھان کي استعمال ڪرڻ جي باوجود‪ ،‬۽ توھان کي ايذائيندا آھن‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو پنھنجو سج اڀري ٿو برائي ءَ ۽ چڱائي ءَ تي‪ ،‬۽ مينھن موڪلي ٿو‬ ‫لَ تہ اوھين پنھنجي آسماني پي دَ جا ٻار بڻجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬انھي ءَ ء‬ ‫نيڪن ۽ بي ⁠انصافن تي‪.‬‬ ‫‪46‬ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اوھين انھن سان پيار ڪريو ٿا جيڪي اوھان سان پيار ڪن ٿا‪ ،‬تہ اوھان کي ڪھڙو اجر ملندو؟ ڇا عوام به‬ ‫ء‬ ‫ساڳيو نه آھي؟‬ ‫‪47‬۽ جيڪڏھن اوھين رڳو پنھنجن ڀائرن کي سلم ڪريو‪ ،‬توھان ٻين کان وڌيڪ ڇا ٿا ڪريو؟ ڇا عوام کي به ائين نه آھي؟‬ ‫‪48‬تنھنڪري اوھين ڪامل ٿيو‪ ،‬جھڙي ءَ طرح اوھان جو آسمان وارو پي دَ ڪامل آھي‪.‬‬ ‫باب ‪6‬‬ ‫لَ تہ انھن کي ڏيکاريو وڃي‪ ،‬ٻي اورت ۾ اوھان کي‬ ‫‪1‬ھوشيار ٿجو تہ اوھين پنھنجيون خيرات ماڻھن جي اڳيان نہ ڪريو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫اوھان جي آسماني پي دَ جو ڪو اجر ڪونھي‪.‬‬ ‫‪2‬تنھنڪري جڏھن تون خيرات ڪرين‪ ،‬تڏھن پنھنجي اڳيان توتارو نہ وڄائي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح رياڪار عبادت ⁠خانن ۽ گھٽين ۾ ڪن ٿا‪،‬‬ ‫لَ تہ ماڻھن جي واکاڻ ٿئي ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬ ‫انھي ءَ ء‬ ‫‪3‬پر جڏھن تون خيرات ڪرين تہ تنھنجي کاٻي ھٿ کي خبر نہ پوي تہ تنھنجو ساڄو ھٿ ڇا ٿو ڪري‪.‬‬ ‫لَ تہ توھان جو خيرات ڳجھي ۾ ھجي ‪:‬۽ توھان جو پي دَ جيڪو پاڻ کي ڳجھو ڏسي ٿو سو توھان کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫‪4‬انھي ءَ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي عبادت ⁠خانن ۾ ۽ گھٽين جي ڪنڊن ۾ بيھي دعا گھرن ٿا‪ ،‬تہ‬ ‫‪5‬جڏھن تون دعا گھرين تڏھن رياڪارن جھڙو نہ ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيئن اھي ماڻھن کي ڏيکارين ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪6‬پر تون‪ ،‬جڏھن تون دعا گھرين‪ ،‬پنھنجي ڪمري ۾ گھڙي‪ ،‬۽ جڏھن پنھنجو دروازو بند ڪر‪ ،‬پنھنجي پيَ کي دعا ڪر‪ ،‬جيڪو ڳجھي‬ ‫آھي ‪.‬۽ تنھنجو پي دَ جيڪو ڳجھي ڏسندو آھي تنھن کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي سمجھن ٿا تہ انھن جي گھڻي‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫ڪندا‬ ‫قومون‬ ‫غير‬ ‫‪7‬پر جڏھن اوھين دعا گھرو‪ ،‬تڏھن بيڪار ورجائي نہ ڪريو‪ ،‬جيئن‬ ‫ء‬ ‫ڳالھائڻ ڪري کين ٻڌو ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھان جو پي دَ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي ڪھڙين شين جي ضرورت آھي‪ ،‬ان کان اڳ جو‬ ‫ٿيو‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫جھڙا‬ ‫‪8‬تنھنڪري اوھين انھن‬ ‫ء‬ ‫توھان کانئس پڇو‪.‬‬ ‫پوَ دعا گھرو ‪:‬اسان جا پي دَ‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬تنھنجو نالو پاڪ ھجي‪.‬‬ ‫‪9‬تنھنڪري ھن طريقي کان ء‬ ‫‪10‬تنھنجي بادشاھت اچي ‪.‬تنھنجي مرضي زمين تي پوري ٿئي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪11‬اڄ اسان جي روزاني ماني اسان کي ڏيو‪.‬‬ ‫‪12‬۽ اسان جا قرض اسان کي معاف ڪريو‪ ،‬جيئن اسين پنھنجن قرضدارن کي معاف ڪندا آھيون‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو بادشاھت‪ ،‬طاقت ۽ جلل تنھنجي ئي آھي ‪.‬آمين‪.‬‬ ‫‪13‬۽ اسان کي آزمائش ۾ نه آڻي‪ ،‬پر اسان کي برائي کان ڇوٽڪارو ڏي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اوھين ماڻھن کي سندن ڏوھہ بخشيندا‪ ،‬تہ اوھان جو آسماني پي دَ بہ اوھان کي معاف ڪندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پر جيڪڏھن اوھين ماڻھن کي سندن ڏوھہ معاف نہ ڪندا‪ ،‬تہ اوھان جو پي دَ بہ اوھان جا ڏوھہ معاف نہ ڪندو‪.‬‬ ‫لَ تہ‬ ‫‪16‬ان کان علوہ جڏھن اوھين روزو رکو ٿا‪ ،‬منافقن وانگر اداس نه ڪريو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو اھي پنھنجا منھن خراب ڪن ٿا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫اھي ماڻھن کي روزا رکندا نظر اچن ‪.‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬انھن وٽ سندن اجر آھي‪.‬‬ ‫‪17‬پر تون‪ ،‬جڏھن تون روزو رکين‪ ،‬پنھنجي مٿي تي عطر ڪر ۽ پنھنجو منھن ڌوَ‪.‬‬ ‫لَ ظاھر نہ ٿئي‪ ،‬پر پنھنجي پي دَ ڏانھن جيڪو ڳجھو آھي‪ ،‬۽ تنھنجو پي دَ‪ ،‬جيڪو ڳجھو ڏسندو‪،‬‬ ‫‪18‬تہ جيئن تون ماڻھن کي روزو رکڻ ء‬ ‫تنھن کي پڌرو اجر ڏيندو‪.‬‬ ‫لَ زمين تي خزانو گڏ نہ ڪريو‪ ،‬جتي ڪڪڙ ۽ مورچا خراب ٿين ٿا ۽ چور چوري ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪19‬پنھنجي ء‬ ‫لَ آسمان ۾ خزانو گڏ ڪريو‪ ،‬جتي نڪي ڪيڏا‪ ،‬نڪي زنگ خراب ڪن ٿا‪ ،‬۽ جتي چور نڪي چوري ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪20‬پر پنھنجن ء‬ ‫‪21‬ڇالَ ⁠جو جتي توھان جو خزانو ھوندو‪ ،‬اتي تنھنجي دل بہ ھوندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬بدن جي روشني اک آھي‪ ،‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجي اک واحد آھي‪ ،‬تنھنجو سڄو بدن روشني ءَ سان ڀريل ھوندو‪.‬‬ ‫‪23‬پر جيڪڏھن تنھنجي اک بڇڙي آھي‪ ،‬تنھنجو سڄو بدن اونداھين سان ڀريل ھوندو ‪.‬تنھنڪري جيڪڏھن تو ۾ جيڪا روشني آھي‪ ،‬سا‬ ‫اونداھي آھي‪ ،‬تہ اھا اوندھہ ڪيڏي نہ وڏي آھي!‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھڪ کان نفرت ڪندو ۽ ٻئي سان پيار ڪندو ‪.‬ٻي اورت ۾ ھو‬ ‫سگھي‪،‬‬ ‫ٿو‬ ‫نہ‬ ‫‪24‬ڪوبہ ماڻھو ٻن مالڪن جي خدمت ڪري‬ ‫ء‬ ‫ھڪ کي پڪڙيندو‪ ،‬۽ ٻئي کي ناپسند ڪندو ‪.‬توھان خدا ۽ مال جي خدمت نٿا ڪري سگھو‪.‬‬ ‫لَ ڪوبہ خيال نہ ڪريو تہ ڇا کائو يا ڇا پيئنداسين ‪.‬۽ نه اڃا تائين توھان جي‬ ‫‪25‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ پنھنجي زندگي ءَ ء‬ ‫جسم لَ‪ ،‬توھان کي ڇا پائڻ گھرجي ‪.‬ڇا زندگي گوشت کان وڌيڪ نه آھي ۽ بدن ڪپڙن کان وڌيڪ؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي نه پوکين ٿا‪ ،‬نڪي لڻين ٿا ۽ نڪي گودامن ۾ گڏ ٿين ٿا ‪.‬تنھن ھوندي به توھان جو آسماني پيَ‬ ‫‪26‬ھوا جي پکين کي ڏسو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھن کي کارائيندو آھي ‪.‬ڇا توھان انھن کان گھڻو بھتر نه آھيو؟‬ ‫‪27‬اوھان مان ڪير آھي جيڪو سوچي سمجھي پنھنجي قد ۾ ھڪڙو ھٿ وڌائي سگھي ٿو؟‬ ‫لَ؟ غور ڪريو ميدان جي للي‪ ،‬ڪيئن وڌندا آھن؛ اھي نه محنت ڪن ٿا‪ ،‬نه ئي ڦرن ٿا‪:‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬پوَ ڇو ٿو سوچين ڪپڙن ء‬ ‫پوَ بہ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ سليمان بہ پنھنجي پوري شان و شوڪت ۾ انھن مان ھڪڙي ءَ جھڙو پھريائين پھريائين‪.‬‬ ‫‪29‬پر ء‬ ‫‪30‬تنھنڪري‪ ،‬جيڪڏھن خدا ميدان جي گھاس کي اھو پھريائين‪ ،‬جيڪو اڄ آھي ۽ سڀاڻي تنور ۾ اڇليو ويندو‪ ،‬ڇا اھو اوھان کي وڌيڪ‬ ‫پھري نہ ڏيندو‪ ،‬اي ٿورڙو ايمان وارو؟‬ ‫‪31‬تنھنڪري ڪوبہ خيال نہ ڪجو‪ ،‬۽ چوندا تہ ”ڇا کائينداسين؟ يا‪ ،‬ڇا پيئنداسين؟ يا‪ ،‬اسان کي ڪپڙا پائڻ گھرجي؟‬ ‫)ڇالَ ⁠جو اوھان جو آسماني پي دَ ڄاڻي ٿو تہ اوھان کي انھن‬ ‫پوَ غير قومون ڳولي رھيون آھن‬ ‫(‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ڇالَ ⁠جو انھن سڀني شين کان ء‬ ‫ء‬ ‫سڀني شين جي ضرورت آھي‪.‬‬ ‫‪33‬پر اوھين پھريائين خدا جي بادشاھت ۽ سندس سچائي ءَ جي ڳول ڪريو ‪.‬۽ اھي سڀ شيون توھان ۾ شامل ڪيون وينديون‪.‬‬ ‫لَ ڪافي آھي‪.‬‬ ‫لَ ڪوبہ خيال نہ ڪجو‪،‬‬ ‫لَ سوچيندو ‪.‬ان ڏينھن جي برائي ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو سڀاڻي پنھنجو پاڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪34‬تنھنڪري سڀاڻي ء‬ ‫باب ‪7‬‬ ‫‪1‬فيصلو نہ ڪريو‪ ،‬تہ جيئن اوھان تي انصاف نہ ڪيو وڃي‪.‬‬ ‫‪2‬ڇالَ ⁠جو جنھن اندازي سان اوھين فيصلو ڪريو ٿا‪ ،‬تنھن تي اوھان کي بہ انصاف ڪيو ويندو‪ ،‬۽ جنھن ماپي سان اوھين ملندا‪ ،‬اھو‬ ‫ء‬ ‫لَ وري ماپيو ويندو‪.‬‬ ‫اوھان ء‬ ‫‪3‬پوَ تون ڇو ٿو ڏسن تہ ادن کير جو‪ ،‬جيڪو تنھنجي ڀا دَ جي اک ۾ آھي‪ ،‬پر انھي ءَ شعاع تي غور نہ ٿو ڪري جيڪو تنھنجي ئي اک ۾‬ ‫ء‬ ‫آھي؟‬ ‫‪4‬يا تون پنھنجي ڀا دَ کي ڪھڙي ءَ طرح چوندين‪” ،‬مون کي تنھنجي اک مان ٿلھو ڪڍڻ ڏي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬تنھنجي ئي اک ۾ شعاع آھي؟‬ ‫پوَ تون ااف ڏسندين ءَ ته پنھنجي ڀا دَ جي اک مان مٽي ءَ کي ٻاھر ڪڍندي‪.‬‬ ‫‪5‬اي منافق‪ ،‬پھريائين پنھنجي اک مان شعاع ڪڍي ‪.‬۽ ء‬ ‫‪6‬جيڪي پاڪ آھي سو ڪتن کي نہ ڏيو‪ ،‬نڪي پنھنجا موتي سوئر جي اڳيان اڇليو‪ ،‬متان اھي انھن کي پنھنجن پيرن ھيٺان لتاڙيندا‪ ،‬۽‬ ‫وري ڦرندا ۽ اوھان کي چيڀاٽيندا‪.‬‬ ‫‪7‬گھرو‪ ،‬اھو اوھان کي ڏنو ويندو ‪.‬ڳوليو ۽ ڳوليندؤ ‪.‬کڙڪايو‪ ،‬۽ اھو توھان ڏانھن کوليو ويندو‪:‬‬ ‫لَ کوليو ويندو‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالَ ⁠جو ھر ڪو جيڪو گھري ٿو سو ملي ٿو ‪.‬۽ جيڪو ڳولي ٿو سو ڳولي ٿو ‪.‬۽ جيڪو کڙڪائيندو ان ء‬ ‫ء‬

‫ميٿيو‬

‫‪9‬اوھان مان ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جنھن کان سندس پٽ ماني گھري تہ کيس پٿر ڏيندو؟‬ ‫‪10‬يا جيڪڏھن ھو ڪا مڇي گھري تہ کيس نانگ ڏيندو؟‬ ‫پوَ ڪيترو نہ وڌيڪ اوھان جو آسماني پي دَ‪ ،‬جيڪي‬ ‫تہ‬ ‫ٿا‪،‬‬ ‫ڄاڻو‬ ‫ڏيڻ‬ ‫شيون‬ ‫سٺيون‬ ‫‪11‬پوَ جيڪڏھن اوھين بڇڙا ٿي پنھنجي ٻارن کي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫کانئس گھرندا آھن تن کي سٺيون شيون ڏيندو؟‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو ئي آھي شريعت ۽ نبين جو‪.‬‬ ‫‪12‬تنھنڪري جيڪي اوھين چاھيو ٿا تہ ماڻھو اوھان سان ڪن‪ ،‬سو انھن سان بہ ڪريو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو دروازو ويڪرو آھي ۽ رستو ڪشادو آھي‪ ،‬جيڪو تباھي ءَ ڏانھن وٺي وڃي ٿو‬ ‫‪13‬اوھين سڙيل دروازي مان اندر گھڙيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫۽ ادن مان گھڻا گھڻا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو تنگي اھو دروازو آھي ۽ اھو رستو تنگ آھي‪ ،‬جيڪو زندگي ءَ ڏانھن وٺي وڃي ٿو‪ ،‬۽ ٿورا آھن جيڪي ان کي ڳولين ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬انھن ڪوڙن نبين کان ھوشيار ٿجو‪ ،‬جيڪي اوھان وٽ رڍن جي پوشاڪ ۾ اچن ٿا‪ ،‬پر اندر ۾ اھي ڀوڏا بگھڙا آھن‪.‬‬ ‫‪16‬توھان انھن کي انھن جي ميون مان سڃاڻندا ‪.‬ڇا ماڻھو ڪنڊن جا انگور گڏ ڪندا آھن‪ ،‬يا ڪنٽين جا انجير؟‬ ‫‪17‬اھڙي ءَ طرح ھر سٺو وڻ سٺو ميوو ڏئي ٿو ‪.‬پر خراب وڻ بڇڙو ميوو ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬سٺو وڻ بڇڙو ميوو ڏئي نہ ٿو سگھي‪ ،‬نڪي خراب وڻ سٺو ميوو ڏئي سگھي ٿو‪.‬‬ ‫‪19‬ھر ھڪڙو وڻ جيڪو سٺو ميوو نٿو ڏئي‪ ،‬سو وڍي باھ ۾ اڇليو ويندو‪.‬‬ ‫‪20‬تنھنڪري انھن جي ميوي جي ذريعي توھان انھن کي سڃاڻندا‪.‬‬ ‫‪21‬ھر ڪو جيڪو مون کي چوي ٿو‪ ،‬خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ۾ داخل نه ٿيندو ‪.‬پر اھو جيڪو منھنجي پي دَ جي مرضي تي‬ ‫عمل ڪري ٿو جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪22‬انھي ءَ ڏينھن گھڻا ئي مون کي چوندا تہ ”اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬ڇا اسان تنھنجي نالي تي اڳڪٿي نہ ڪئي آھي؟ ۽ تنھنجي نالي تي ڀوتن‬ ‫کي ڪڍي ڇڏيو آھي؟ ۽ تنھنجي نالي تي ڪيترائي عجيب ڪم ڪيا آھن؟‬ ‫پوَ آ ءَ انھن آڏو اقرار ڪندس‪ ،‬مون توھان کي ڪڏھن بہ نہ سڃاتو ‪:‬مون کان ھليو وڃ‪ ،‬اي بدڪاري ڪرڻ وارا‪.‬‬ ‫‪23‬۽ ء‬ ‫‪24‬تنھنڪري جيڪو منھنجي اھي ڳالھيون ٻڌي ۽ انھن تي عمل ڪري‪ ،‬تنھن کي آ ءَ انھي ءَ عقلمند ماڻھو ءَ سان تشبيھ ڏيندس‪ ،‬جنھن پنھنجو‬ ‫گھر پٿر تي ٺاھيو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ مينھن لھي ويو‪ ،‬۽ ٻوڏ آئي‪ ،‬۽ واَ وھڻ لڳا‪ ،‬۽ ان گھر کي ماريو ‪.‬۽ اھو نه ڪري سگھيو ‪:‬ڇاڪاڻ ته اھو ھڪ پٿر تي ٺھيل ھو‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ھر ڪو جيڪو منھنجي اھي ڳالھيون ٻڌي ٿو‪ ،‬۽ انھن تي عمل نٿو ڪري‪ ،‬تنھن کي ھڪڙي بيوقوف ماڻھو ءَ سان ڀيٽيو ويندو‪ ،‬جنھن‬ ‫پنھنجو گھر ريل تي ٺاھيو‪.‬‬ ‫‪27‬۽ مينھن لھي ويو‪ ،‬سيلب آيو‪ ،‬۽ واَ وھڻ لڳا‪ ،‬۽ ان گھر کي ماريو ‪.‬۽ اھو ڪري پيو ‪:‬۽ ان جو زوال عظيم ھو‪.‬‬ ‫عيسي ھي ڳالھيون ختم ڪيون تہ ماڻھو ھن جي تعليم تي حيران ٿي ويا‪.‬‬ ‫‪28‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪29‬ڇالَ ⁠جو ھن انھن کي ھڪڙي اختياري ءَ جي حيثيت سان سيکاريو‪ ،‬نڪي شريعت جي عالمن وانگر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪8‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لٿو تہ وڏا ميڙ سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪2‬پوَ اتي ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مريض آيو ۽ کيس سجدو ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ مون کي پاڪ‬ ‫ء‬ ‫ااف ڪري سگھو ٿا‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھي چيو تہ ”مان ڪندس ‪.‬تون ااف ڪر ‪.‬۽ فوري طور تي سندس ڪوڙھه ااف ٿي‬ ‫‪3‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ويو‪.‬‬ ‫َ‬ ‫پادري‬ ‫موسي‬ ‫چئجانَ‬ ‫‪4‬عيسي‬ ‫جيڪو‬ ‫ڪر‬ ‫پيش‬ ‫نذرانو‬ ‫اھو‬ ‫۽‬ ‫ڏيکار‪،‬‬ ‫کي‬ ‫کي‬ ‫پاڻ‬ ‫پنھنجو‬ ‫وڃ‪،‬‬ ‫‪.‬پر‬ ‫نہ‬ ‫بہ‬ ‫کي‬ ‫ڪنھن‬ ‫”ڏس‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫لَ شاھدي ء‬ ‫حڪم ڏنو آھي‪ ،‬انھن ء‬ ‫عيسي ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو اوبيدار وٽس آيو ۽ منٿ ڪيائين تہ‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪6‬۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬منھنجو نوڪر فالج جو بيمار‪ ،‬سخت عذاب ۾ گھري پيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءَ اچي کيس شفا ڏيندس‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪8‬اوبيدار جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬آ ءَ انھي ءَ لئق نہ آھيان جو تون منھنجي ڇت ھيٺان اچين‪ ،‬پر رڳو ڳالھ ڪر تہ منھنجو نوڪر چڱو‬ ‫ڀلو ٿي ويندو‪.‬‬ ‫‪9‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ ھڪ ماڻھو ءَ جي ھيٺان آھيان‪ ،‬جنھن جي ھيٺان سپاھي آھن‪ ،‬۽ آ ءَ ھن ماڻھو ءَ کي چوان ٿو تہ وڃ‪ ،‬تہ ھو وڃي ٿو ‪.‬۽ ٻئي‬ ‫ء‬ ‫کي‪ ،‬اچو‪ ،‬۽ ھو اچي ٿو ‪.‬۽ منھنجي نوڪر کي‪ ،‬ھي ڪر‪ ،‬۽ ھو اھو ڪري ٿو‪.‬‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تہ عجب ۾ پئجي ويو ۽ جيڪي پٺيان آيا ھئا تن کي چيائين تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ مون ايترو وڏو ايمان‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫بني اسرائيل ۾ نہ ڏٺو آھي‪.‬‬ ‫‪11‬۽ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ڪيترائي اوڀر ۽ اولھھ کان ايندا‪ ،‬۽ آسمان جي بادشاھت ۾ ابراھيم‪ ،‬اسحاق ۽ يعقوب سان گڏ ويھندا‪.‬‬ ‫‪12‬پر بادشاھت جي ٻارن کي ٻاھرين اونداھين ۾ اڇليو ويندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪.‬‬ ‫عيسي اوبيدار کي چيو تہ ”پنھنجو رستو وڃ ‪.‬۽ جيئن تو ايمان آندو آھي‪ ،‬تيئن ئي تو سان ڪيو وڃي ‪.‬۽ سندس نوڪر پاڻ‬ ‫‪13‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ئي ڪلڪ ۾ شفا ٿي ويو‪.‬‬ ‫عيسي پطرس جي گھر آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ سندس زال جي ما دَ ليٽيل ھئي ۽ بخار جي ڪري بيمار ھئي‪.‬‬ ‫‪14‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪15‬ھن ھن کي ھٿ ھٿ لڳايو تہ بخار ڇڏي ويو‪ ،‬سو ھو اٿي بيٺي ۽ انھن جي خدمت ڪرڻ لڳي‪.‬‬ ‫‪16‬جڏھن شام ٿي‪ ،‬تڏھن اھي گھڻن ئي ماڻھن کي وٽس وٺي آيا جن کي ڀوت ورتل ھو‪ ،‬۽ ھن پنھنجي ڪلم سان ڀوت ڪڍي ڇڏيو ۽ سڀني‬ ‫بيمارن کي ڇٽائي چڱو ڀلو ڪيائين‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫لَ تہ اھا ڳالھہ پوري ٿئي جيڪا يسعياہ نبي ءَ جي فرمائش ڪئي ھئي تہ ”پاڻ اسان جون بيماريون کنيون ۽ اسان جون‬ ‫‪17‬انھي ءَ ء‬ ‫بيماريون کنيون‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجي چوڌاري وڏا ميڙ ڏٺا‪ ،‬تڏھن ھن حڪم ڏنو تہ ”ٻي طرف ھليو وڃ‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫س ءل ءوقءا ءل لءهد” ‪:‬اي استاد‪ ،‬آ ءَ تنھنجي پٺيان ايندس جتي تون ويندين‪.‬‬ ‫‪19‬فءقءا ءل ءمنء ال دم ير ء‬ ‫‪20‬عيسي ھن کي چيو تہ ”لومڙين کي سوراخ آھن ۽ ھوائي پکين کي آکيرا آھن ‪.‬پر ابن ⁠آدم وٽ ڪونہ آھي جتي پنھنجو مٿو رکي‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪21‬ھن جي شاگردن مان ھڪڙي چيس تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون کي اجازت ڏي تہ پھريائين وڃان ۽ پنھنجي پي دَ کي دفن ڪريان‪.‬‬ ‫عيسي ھن کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬۽ مئلن کي سندن مئل دفن ڪرڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪22‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھيو تہ سندس شاگرد سندس پٺيان ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪24‬۽ ڏسو‪ ،‬سمنڊ ۾ ھڪڙو وڏو طوفان آيو‪ ،‬ايتري قدر جو ٻيڙيَ کي موجن سان ڍڪيو ويو‪ ،‬پر ھو ننڊ ۾ ھو‪.‬‬ ‫بچاَ‪ ،‬اسين تباھہ ٿياسين‪.‬‬ ‫‪25‬تنھن تي سندس شاگرد وٽس آيا ۽ کيس جاڳائي چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان کي‬ ‫ء‬ ‫پوَ ھو اٿيو ۽ ھوائن ۽ سمنڊ کي ڇرڪايو ‪.‬۽ اتي ھڪ وڏو آرام ھو‪.‬‬ ‫‪26‬فءقءا ءل لءهد « ‪َ:‬ءيي ءھا النذءينء آ ءمندوا اتنقدوا؟ ء‬ ‫‪27‬پر ماڻھو عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھي دَ ڪھڙو ماڻھو آھي‪ ،‬جو ھوا ۽ سمنڊ بہ ھن جو چيو مڃين‪.‬‬ ‫لَ تہ‬ ‫‪28‬جڏھن ھو ٻئي پاسي گرجيسينس جي ملڪ ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن کيس ٻه ڀوتن ورتل قبرن مان نڪرندا آيا‪ ،‬جيڪي ڏاڍا سخت ھئا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ڪو ماڻھو انھي ءَ رستي تان لنگھي نہ سگھي‪.‬‬ ‫عيسي‪ ،‬اي خدا جا فرزند‪ ،‬اسان کي توسان ڪھڙو ڪم؟ ڇا تون اسان کي وقت کان اڳ عذاب‬ ‫‪29‬پوَ اھي رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”اي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڪرڻ آيو آھين؟‬ ‫‪30‬۽ انھن کان ھڪڙو سٺو رستو ھو‪ ،‬جيڪو ڪيترن ئي سوئرن جو ڌڻ چري رھيو ھو‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري ڀوتن کيس منٿ ڪري چيو تہ ”جيڪڏھن تون اسان کي ڪڍين ٿو تہ اسان کي سوئرن جي ڌڻ ۾ ڦاسائي ڇڏ‪.‬‬ ‫‪32‬ھن انھن کي چيو تہ ”وڃو ‪.‬۽ جڏھن اھي ٻاھر نڪتا‪ ،‬اھي سوئرن جي ڌڻ ۾ ويا ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬سوئرن جو سمورو ڌاڙي ھڪڙي وڏي جاَ‬ ‫تي سمنڊ ۾ ڀڄي ويو‪ ،‬۽ پاڻيَ ۾ مري ويو‪.‬‬ ‫‪33‬پوَ جيڪي انھن کي بچائيندا ھئا‪ ،‬سي ڀڄي ويا ۽ شھر ڏانھن ويا ۽ ھر ڳالھہ ٻڌايو ۽ جيڪي ڀوتن کي ورتل ھو‪ ،‬سو ٻڌايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ٻاھر نڪري آيو ۽ جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ منٿون ڪيائون تہ ”آ ءَ پنھنجي ساحل تان ھليو وڃان‪.‬‬ ‫شھر‬ ‫سڄو‬ ‫‪34‬پوَ‬ ‫عيسي سان ملڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫باب ‪9‬‬ ‫‪1‬ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي اتان لنگھي پنھنجي شھر ۾ آيو‪.‬‬ ‫عيسي انھن جو ايمان ڏسي انھي ءَ اڌرنگي جي‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫پيو‬ ‫تي‬ ‫بستري‬ ‫جيڪو‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫کڻي‬ ‫کي‬ ‫‪2‬پوَ اھي ھن وٽ ھڪڙي فالج جي بيمار ماڻھو ءَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫مريض کي چيو تہ ”اي !پٽ‪ ،‬خوش رھو؛ تنھنجا گناھه توکي معاف ڪيا وڃن‪.‬‬ ‫‪3‬۽ ڏسو‪ ،‬ڪي شريعت جي عالمن پاڻ ۾ چيو تہ ”ھي ماڻھو ڪفر ٿو چوي‪.‬‬ ‫‪4‬عيسي انھن جي خيالن کي ڄاڻيندي چيو تہ ”اوھين پنھنجي دلين ۾ بڇڙو ڇو ٿا سمجھو؟‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ڇالَ ⁠جو اھو چوڻ سولو آھي تہ تنھنجا گناھ معاف ڪيا وڃن ‪.‬يا چئجي‪ ،‬اٿو ۽ ھلندو؟‬ ‫ء‬ ‫(پوَ ھو فالج جي مريض کي چوي ٿو )‬ ‫لَ توھان کي خبر پوي تہ ابن ⁠آدم کي زمين تي گناھہ معاف ڪرڻ جي طاقت آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پر انھي ءَ ء‬ ‫ادٿ‪ ،‬پنھنجو بسترو کڻ ۽ پنھنجي گھر وڃ‪.‬‬ ‫‪7‬پوَ ھو اٿيو ۽ پنھنجي گھر ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬پر جڏھن ميڙ اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪرڻ لڳا‪ ،‬جنھن ماڻھن کي اھڙي طاقت ڏني آھي‪.‬‬ ‫عيسي اتان لنگھيو تہ متي نالي ھڪڙي ماڻھو ءَ کي رڪعت جي چوڪ تي ويٺل ڏٺائين‪ ،‬جنھن کيس چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل ‪.‬۽‬ ‫‪9‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ھو اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي گھر ۾ ماني کائڻ ويٺو ھو‪ ،‬تڏھن ڪيترائي محصول وٺندڙ ۽ گنھگار اچي ساڻس ۽ سندس شاگردن سان گڏ ويٺا‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪11‬جڏھن فريسين اھو ڏٺو تڏھن سندس شاگردن کي چيائون تہ ”تنھنجو مالڪ محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان ڇو ٿو کائي؟‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”احيفہ ٿيڻ وارن کي طبيب جي ضرورت نہ‪ ،‬پر بيمارن کي‪.‬‬ ‫‪12‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ نيڪن کي سڏڻ نہ آيو آھيان‪ ،‬پر‬ ‫‪13‬پر اوھين وڃو ۽ ڄاڻو تہ انھي ءَ جو مطلب ڇا آھي‪ ،‬آ ءَ رحم ڪندس‪ ،‬قرباني ءَ جو نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء‬ ‫يحي جا شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان ۽ فريسي تہ روزا ڇو ٿا رکون‪ ،‬پر تنھنجا شاگرد روزا ڇو نہ ٿا رکن؟‬ ‫ء‬ ‫‪14‬پوَ ي‬ ‫‪15‬عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا ڪنوار جا ٻار ماتم ڪري سگھن ٿا‪ ،‬جيستائين گھوٽ وٽن آھي؟ پر اھي ڏينھن ايندا‪ ،‬جڏھن گھوٽ انھن‬ ‫ي‬ ‫کان ورتو ويندو‪ ،‬۽ پوَ اھي روزو رکندا‪.‬‬ ‫لَ وجھي وڃي ٿي‪ ،‬سا انھي ءَ‬ ‫ڇالَ ⁠جو جيڪا‬ ‫‪16‬ڪوبہ ماڻھو نئين ڪپڙي جو ٽڪڙو پراڻي ڪپڙي تي نہ ٿو رکي‪،‬‬ ‫شيَ ڀرڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪپڙي مان کسي وڃي ٿي ۽ ان جو ٽڪڙو وڌيڪ خراب ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪17‬۽ نڪي ماڻھو نئين شراب کي پراڻي بوتلن ۾ وجھندا آھن‪ ،‬ٻي اورت ۾ بوتلون ٽٽي وينديون آھن ۽ شراب ختم ٿي ويندا آھن ۽ بوتلون‬ ‫ناس ٿي وينديون آھن‪ ،‬پر اھي نئون شراب نئين بوتلن ۾ وجھندا آھن‪ ،‬۽ ٻئي محفوظ آھن‪.‬‬ ‫‪18‬جڏھن ھو انھن کي اھي ڳالھيون ٻڌائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن ھڪڙو حاڪم آيو‪ ،‬جنھن کيس سجدو ڪندي چيو تہ ”منھنجي ڌي ءَ ھاڻي مري‬ ‫ويئي آھي‪ ،‬پر اچو ۽ پنھنجو ھٿ ھن تي رک تہ ھو ءَ جيئري ٿي پوندي‪.‬‬ ‫عيسي اٿيو ۽ سندس پٺيان ھلڻ لڳو ۽ سندس شاگرد پڻ‪.‬‬ ‫‪19‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي عورت‪ ،‬جيڪا ٻارھن ورھين کان رت جي بيماري ءَ سان بيمار ھئي‪ ،‬سا سندس پٺيان آئي ۽ ھن جي ڪپڙي جي‬ ‫ڇيڙي کي ڇھي‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪21‬ڇالَ ⁠جو ھن پنھنجي دل ۾ چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءَ ھن جي ڪپڙي کي ڇھيندس تہ چڱو ڀلو ٿي ويندس‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪22‬پر‬ ‫عيسي کيس ڦيرايو ۽ کيس ڏسي چيائين تہ ”ڌي ءَ‪ ،‬آرام ڪر ‪.‬توھان جي ايمان توھان کي مڪمل ڪيو آھي ‪.‬۽ عورت انھي ءَ‬ ‫ي‬ ‫ڪلڪ کان پوري ٿي ويئي‪.‬‬ ‫عيسي رئيس جي گھر ۾ آيو‪ ،‬تڏھن ڏٺائين تہ منٿون ۽ ماڻھو گوڙ پيا ڪن‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪24‬ھن انھن کي چيو تہ‪ ،‬جاَ ڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو نوڪر مئل نه آھي‪ ،‬پر ننڊ ۾ آھي ‪.‬۽ ادھي کيس ٺٺوليون ڪرڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪25‬پر جڏھن ماڻھن کي ٻاھر ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏھن ھو اندر ويو ۽ سندس ھٿ کان وٺي نوڪر ادٿي بيٺي‪.‬‬ ‫‪26‬۽ ھن جي شھرت سڄي ملڪ ۾ پکڙيل آھي‪.‬‬ ‫عيسي اتان روانو ٿيو تہ ٻہ انڌا سندس پٺيان آيا ۽ رڙ ڪري چيائون تہ ”اي ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪27‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين مڃيو ٿا تہ آ ءَ ھي ڪم ڪري سگھان ٿو؟ انھن کيس چيو ته‪،‬‬ ‫۽‬ ‫آيا‬ ‫وٽس‬ ‫انڌا‬ ‫تہ‬ ‫پھتو‬ ‫۾‬ ‫گھر‬ ‫ھو‬ ‫‪28‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫ھائو‪ ،‬خداوند‪.‬‬ ‫‪29‬پوَ ھن انھن جي اکين کي ڇھي چيو تہ ”اوھان جي ايمان موجب ائين ئي ٿئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي انھن کي سخت تاڪيد ڪندي چيو تہ ”ڏسو تہ ڪنھن کي بہ خبر نہ پوي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انھن جون اکيون کولي ويون ‪.‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪31‬پر جڏھن اھي ھليا ويا‪ ،‬تڏھن ھن سڄي ملڪ ۾ سندس شھرت پکڙجي وئي‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن اھي ٻاھر نڪري رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ھو وٽس ھڪڙي گونگي ماڻھو ءَ کي وٺي آيا‪ ،‬جنھن کي ڀوت ھو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن شيطان ڪڍيو ويو‪ ،‬تڏھن گونگو ڳالھائڻ لڳو‪ ،‬۽ ميڙ عجب ۾ پئجي ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”اءئين ڪڏھن بہ نہ ڏٺو ويو آھي بني‬ ‫اسرائيل ۾‪.‬‬ ‫‪34‬پر فريسين چيو تہ ”ھو ڀوتن جي سردار جي مدد سان ڀوت ٿو ڪڍي‪.‬‬ ‫عيسي سڀني شھرن ۽ ڳوٺن ۾ گھميو‪ ،‬پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ تعليم ڏيندو‪ ،‬بادشاھت جي خوشخبري ءَ جي منادي ڪندو ۽ ماڻھن‬ ‫‪35‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جي ھر بيماري ءَ کان شفا ڏيندو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي بي ھوش ٿي ويا ۽ ائين پکڙجي ويا‪ ،‬جيئن رڍن جو ڪو‬ ‫‪36‬پر جڏھن ھن ميڙ کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن ھن کي مٿن رحم اچي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ريڍار ئي ڪونھي‪.‬‬ ‫‪37‬پوَ ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”فصل تہ تمام گھڻو آھي‪ ،‬پر مزدور ٿورا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ مزدور موڪلي‪.‬‬ ‫فصل‬ ‫پنھنجي‬ ‫ھو‬ ‫تہ‬ ‫گھرو‬ ‫دعا‬ ‫کان‬ ‫پالڻھار‬ ‫جي‬ ‫فصل‬ ‫‪38‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫باب ‪10‬‬ ‫‪1‬جڏھن ھن پنھنجن ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو‪ ،‬تڏھن انھن کي ناپاڪ ڀوتن جي خلف طاقت ڏني‪ ،‬جيڪي انھن کي ڪڍن ۽ ھر قسم‬ ‫جي بيماري ءَ کان شفا ڏين‪.‬‬ ‫‪2‬ھاڻي ٻارھن رسولن جا نال ھي آھن ‪.‬پھريون‪ ،‬شمعون‪ ،‬جيڪو پطرس سڏجي ٿو ۽ سندس ڀا دَ اندرياس ‪.‬زبدي ءَ جو پٽ يعقوب ۽ سندس‬ ‫ڀا دَ يوحنا؛‬ ‫‪3‬فلپس ۽ بارٿولوميو؛ ٿامس‪ ،‬۽ متي جو محصول ڏيندڙ؛ جيمس پٽ ‪ ،Alphaeus‬۽ ‪ ،Lebbaeus‬جنھن جو نالو ‪Thaddaeus‬ھو‪.‬‬ ‫‪4‬شمعون ڪنعاني ۽ يھوداہ اسڪريوتي‪ ،‬جنھن پڻ ھن کي پڪڙايو‪.‬‬ ‫عيسي موڪليا ۽ کين حڪم ڏنائين تہ ”غير قومن جي واٽ ۾ نہ وڃو ۽ سامرين جي ڪنھن شھر ۾ نہ وڃو‪.‬‬ ‫‪5‬اھي ٻارھن‬ ‫ي‬ ‫‪6‬پر بني اسرائيل جي گھر جي وڃايل رڍن ڏانھن وڃو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن اوھين وڃو تہ منادي ڪريو تہ ”آسمان واري بادشاھت ويجھي آھي‪.‬‬ ‫‪8‬بيمارن کي شفا ڏيو‪ ،‬ڪوڙھہ جي مرض وارن کي ااف ڪريو‪ ،‬مئلن کي جياريو‪ ،‬ڀوتن کي ڪڍو ‪:‬اوھان کي مفت ۾ مليو آھي‪ ،‬مفت ۾‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪9‬نڪي سون‪ ،‬نڪي چاندي‪ ،‬نڪي پيتل پنھنجي پرس ۾ ڏيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ڪم ڪندڙ پنھنجي ماني جي لئق آھي‪.‬‬ ‫لَ ٿلھو‪ ،‬نڪي ٻه ڪوٽ‪ ،‬نڪي بوٽ ۽ نڪي لٺ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪10‬۽ نڪي پنھنجي سفر ء‬ ‫‪11‬۽ جنھن شھر يا ڳوٺ ۾ داخل ٿيو‪ ،‬ان کان پڇو ته ان جي لئق ڪير آھي ‪.‬۽ اتي رھو جيستائين توھان اتان نه وڃو‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اوھين ڪنھن گھر ۾ اچو تہ ان کي سلم ڪريو‪.‬‬ ‫‪13‬۽ جيڪڏھن گھر لئق آھي تہ اوھان جو سلمتي مٿس اچي‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو لئق نہ آھي تہ اوھان جو سلمتي اوھان ڏانھن موٽي‪.‬‬ ‫‪14‬۽ جيڪو اوھان کي قبول نه ڪندو‪ ،‬۽ نڪي اوھان جون ڳالھيون ٻڌي‪ ،‬جڏھن اوھين ان گھر يا شھر مان نڪرندا‪ ،‬پنھنجي پيرن جي‬ ‫مٽي ڌوَ‪.‬‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪ ،‬انھي ءَ شھر کان‪.‬‬ ‫ملڪ‬ ‫جي‬ ‫عمورھا‬ ‫۽‬ ‫سدوم‬ ‫ڏينھن‬ ‫جي‬ ‫قيامت‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايان‬ ‫ٿو‬ ‫سچ‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫‪15‬آ ءَ‬ ‫ء‬ ‫‪16‬ڏس‪ ،‬آ ءَ اوھان کي بگھڙن جي وچ ۾ رڍن وانگر ٻاھر موڪليان ٿو‪ ،‬تنھنڪري اوھين نانگن وانگر عقلمند ۽ ڪبوتر وانگر بي ضرر‬ ‫ٿيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي اوھان کي ڪائونسلن جي حوالي ڪندا ۽ پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ اوھان کي چھبڪ‬ ‫‪17‬پر ماڻھن کان ھوشيار رھجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ھڻندا‪.‬‬ ‫لَ تہ انھن ۽ غير قومن جي خلف شاھدي ھجي‪.‬‬ ‫‪18‬اوھان کي گورنرن ۽ بادشاھن جي اڳيان منھنجي خاطر پيش ڪيو ويندو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو اوھان کي‬ ‫‪19‬پر جڏھن اھي اوھان کي حوالي ڪن‪ ،‬تڏھن ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ اوھين ڪھڙي ءَ طرح يا ڇا ڳالھائيندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫انھي ءَ ئي گھڙي ءَ ۾ ڏنو ويندو جيڪي اوھين چوندا‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالَ ⁠جو ڳالھائڻ وارا اوھين نہ آھيو‪ ،‬پر اوھان جي پي دَ جو روح آھي جيڪو اوھان ۾ ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬۽ ڀا دَ ڀا دَ کي موت جي حوالي ڪندو ۽ پي دَ ٻار کي‪ ،‬۽ ٻار پنھنجن ما دَ ⁠پي دَ جي خلف اٿي کڙا ٿيندا ۽ کين مارڻ جي سزا ڏيندا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪22‬۽ منھنجي نالي جي ڪري توھان سڀني ماڻھن کان نفرت ڪئي ويندي‪ ،‬پر اھو جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو‪ ،‬اھو بچايو ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين بني‬ ‫‪23‬پر جڏھن اھي اوھان کي ھن شھر ۾ ستاين‪ ،‬تڏھن ڀڄي وڃو ٻئي شھر ڏانھن‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اسرائيل جي شھرن تي ايستائين نہ ويندا‪ ،‬جيستائين ابن ⁠آدم اچي‪.‬‬ ‫‪24‬شاگرد نہ پنھنجي مالڪ کان مٿي آھي ۽ نڪي نوڪر پنھنجي مالڪ کان‪.‬‬ ‫لَ اھو ئي ڪافي آھي تہ ھو پنھنجي مالڪ وانگر ھجي ۽ نوڪر پنھنجي مالڪ وانگر ‪.‬جيڪڏھن انھن گھر جي مالڪ کي‬ ‫‪25‬شاگرد ء‬ ‫بيلزبب سڏيو آھي‪ ،‬اھي انھن کي پنھنجي گھر وارن مان ڪيترو وڌيڪ سڏيندا؟‬ ‫شيَ ڍڪيل نہ آھي‪ ،‬جيڪا ظاھر نہ ڪئي ويندي ‪.‬۽ لڪايو‪ ،‬اھو معلوم نه‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي ڪابہ‬ ‫‪26‬تنھنڪري انھن کان نہ ڊڄو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندو‪.‬‬ ‫‪27‬جيڪي آ ءَ اوھان کي اوندھہ ۾ ٻڌايان ٿو‪ ،‬سو روشني ءَ ۾ ٻڌو ٿا ۽ جيڪي ڪنن ۾ ٻڌو ٿا‪ ،‬سو گھر جي ڇت تي تبليغ ڪريو‪.‬‬ ‫‪28‬۽ انھن کان نه ڊڄو جيڪي جسم کي مارين ٿا‪ ،‬پر روح کي مارڻ جي قابل نه آھن‪ ،‬پر انھي ءَ کان ڊڄو جيڪو روح ۽ جسم ٻنھي کي‬ ‫دوزخ ۾ ناس ڪري سگھي ٿو‪.‬‬ ‫سواَ زمين تي نه ڪري سگھندو‪.‬‬ ‫‪29‬ڇا ٻه ڳاڙھيون ھڪ سگھ ۾ وڪڻي نہ ٿيون وڃن؟ ۽ انھن مان ھڪڙو به توھان جي پي دَ کان‬ ‫ء‬ ‫‪30‬پر تنھنجي مٿي جا وار سڀيئي ڳڻيل آھن‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري اوھين نہ ڊڄو‪ ،‬اوھين گھڻن ڦورن کان وڌيڪ قيمتي آھيو‪.‬‬ ‫‪32‬تنھنڪري جيڪو مون کي ماڻھن جي اڳيان اقرار ڪندو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ بہ پنھنجي آسماني پي دَ جي اڳيان اقرار ڪندس‪.‬‬ ‫‪33‬پر جيڪو ماڻھو ماڻھن جي اڳيان مون کي رد ڪندو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ بہ پنھنجي آسماني پي دَ جي اڳيان انڪار ڪندس‪.‬‬ ‫‪34‬اھو نہ سمجھو تہ آ ءَ زمين تي الح موڪلڻ آيو آھيان ‪:‬آ ءَ الح موڪلڻ نہ آيو آھيان‪ ،‬پر تلوار‪.‬‬ ‫لَ آيو آھيان تہ ھڪ ماڻھو ءَ کي پنھنجي پي دَ جي خلف‪ ،‬ڌي ءَ کي پنھنجي ما دَ جي خلف‪ ،‬۽ نءٽ کي پنھنجي‬ ‫‪35‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫ساس جي خلف‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ماڻھو ءَ جا دشمن ھوندا اھي ئي سندس گھر وارا‪.‬‬ ‫‪37‬جيڪو پي دَ يا ما دَ کي مون کان وڌيڪ پيار ڪري ٿو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪ ،‬۽ جيڪو مون کان وڌيڪ پٽ يا ڌي ءَ کي پيار‬ ‫ڪري ٿو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫‪38‬۽ جيڪو پنھنجو اليب نه کڻندو ۽ منھنجي پٺيان ھلندو‪ ،‬سو منھنجي لئق نہ آھي‪.‬‬ ‫‪39‬جيڪو پنھنجي جان ڳوليندو اھو ان کي وڃائيندو‪ ،‬۽ جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائي ٿو سو ان کي ملندو‪.‬‬ ‫‪40‬جيڪو اوھان کي قبول ڪري ٿو سو مون کي قبول ڪري ٿو ۽ جيڪو مون کي قبول ڪري ٿو سو انھي ءَ کي قبول ڪري ٿو جنھن‬ ‫مون کي موڪليو آھي‪.‬‬ ‫‪41‬جيڪو ڪنھن نبي ءَ کي نبي ءَ جي نالي تي قبول ڪري‪ ،‬تنھن کي نبي ءَ جو اجر ملندو ‪.‬۽ جيڪو ڪنھن نيڪ ماڻھو ءَ کي نيڪ ماڻھو ءَ‬ ‫جي نالي تي قبول ڪري ٿو تنھن کي نيڪ ماڻھو ءَ جو اجر ملندو‪.‬‬ ‫‪42‬۽ جيڪو انھن ننڍڙن مان ھڪڙي کي ھڪڙو پيالو ٿڌو پاڻي ارف ھڪڙي شاگرد جي نالي تي پياريندو‪ ،‬مان توھان کي سچ ٻڌايان‬ ‫ٿو‪ ،‬اھو ڪنھن بہ اورت ۾ پنھنجو اجر وڃائي نه سگھندو‪.‬‬ ‫باب ‪11‬‬ ‫عيسي پنھنجن ٻارھن شاگردن کي حڪم ڏيئي پڄاڻي ءَ تي پھتو‪ ،‬تڏھن ھو اتان روانو ٿيو‪ ،‬تہ جيئن انھن جي شھرن ۾ تعليم ڏئي ۽‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫تبليغ ڪري‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن يوحنا جيل ۾ مسيح جا ڪم ٻڌا‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن مان ٻن کي موڪليو‪.‬‬ ‫‪3‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬جنھن کي اچڻو آھي‪ ،‬سو تون ئي آھين يا ڪنھن ٻئي کي ڳوليون؟‬ ‫‪4‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”وڃو ۽ يوحنا کي وري ڏيکاريو اھي شيون جيڪي اوھين ٻڌو ۽ ڏسو ٿا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪5‬انڌن کي بصارت ملي ٿي‪ ،‬منڊا ھلن ٿا‪ ،‬ڪوڙھہ جھڙي مرض وارا پاڪ ااف ٿين ٿا‪ ،‬ٻوڙا ٻڌن ٿا‪ ،‬مئل جيئرا ٿا ٿين ۽ غريبن کي‬ ‫خوشخبري ءَ جي منادي ڪئي ويئي آھي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ سڀاڳو آھي اھو‪ ،‬جيڪو مون ۾ ناراض نه ٿيندو‪.‬‬ ‫يحي بابت چوڻ لڳو تہ ”اوھين رڻ ⁠پٽ ۾ ڇا ڏسڻ ويا ھئا؟ وا ءَ سان لڏندڙ ھڪ ريڊ؟‬ ‫‪7‬جڏھن ھو روانا ٿيا تہ‬ ‫عيسي ميڙ کي ي‬ ‫ي‬ ‫لَ ويا ھئا؟ ھڪڙو ماڻھو نرم لباس ۾ ڪپڙا؟ ڏسو‪ ،‬جيڪي نرم ڪپڙا پائيندا آھن سي بادشاھن جي گھرن ۾ آھن‪.‬‬ ‫‪8‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫لَ ويا ھئا؟ ھڪ نبي؟ ھا‪ ،‬مان توھان کي ٻڌايان ٿو‪ ،‬۽ ھڪ نبي کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪9‬پر اوھين ڇا ڏسڻ ء‬ ‫‪10‬ڇالَ ⁠جو اھو اھو آھي‪ ،‬جنھن بابت لکيل آھي تہ ”ڏس‪ ،‬آ ءَ پنھنجو پيغمبر توکان اڳي موڪليان ٿو‪ ،‬جيڪو تنھنجي اڳيان رستو تيار‬ ‫ء‬ ‫ڪري‪.‬‬ ‫يحي بپتسما ڏيڻ واري کان وڏو ڪوبہ ڪونھي‪ ،‬پر جيڪو آسمان‬ ‫۾‬ ‫تن‬ ‫آھن‬ ‫ٿيا‬ ‫پيدا‬ ‫مان‬ ‫عورتن‬ ‫جيڪي‬ ‫تہ‬ ‫ٻڌايان‬ ‫ٿو‬ ‫سچ‬ ‫کي‬ ‫اوھان‬ ‫‪11‬آ ءَ‬ ‫ي‬ ‫واري بادشاھت ۾ ننڍو آھي سو کانئس وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪12‬يوحنا بپتسما ڏيڻ واري جي ڏينھن کان وٺي ھن وقت تائين آسمان واري بادشاھت تي تشدد ٿي رھيو آھي ۽ ظالم ان کي زوري ءَ سان‬ ‫کسي ٿو‪.‬‬ ‫‪13‬ڇالَ ⁠جو سڀني نبين ۽ شريعت يوحنا تائين اڳڪٿي ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬۽ جيڪڏھن اھو اوھان کي ملندو‪ ،‬اھو اھو الياس آھي‪ ،‬جيڪو اچڻ وارو ھو‪.‬‬ ‫‪15‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪16‬پر آ ءَ ھن پيڙھي ءَ کي ڪنھن سان ڀيٽيان؟ اھو انھن ٻارن وانگر آھي جيڪو بازارن ۾ ويھي پنھنجي ساٿين کي سڏي‪،‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪17‬۽ چوڻ لڳا ته‪ ،‬اسان توھان کي پائپ وڄائي‪ ،‬۽ توھان ناچ نه ڪيو آھي ‪.‬اسان توھان تي ماتم ڪيو آھي‪ ،‬۽ توھان ماتم نه ڪيو آھي‪.‬‬ ‫يحي نہ کائيندو ۽ نہ پيتو ۽ چون ٿا تہ ”ھن کي شيطان آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو ي‬ ‫‪19‬ابن ⁠آدم کائيندو پيئندو آيو ۽ چون ٿا تہ ”ڏسو ھڪڙو پيٽو ۽ شرابي آھي‪ ،‬محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن جو دوست آھي ‪.‬پر عقل ان جي‬ ‫اولد جو حق آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن توبھہ نہ ڪيو‪.‬‬ ‫ويا‪،‬‬ ‫ڪيا‬ ‫ڪم‬ ‫وڏا‬ ‫وڏا‬ ‫سندس‬ ‫۾‬ ‫جن‬ ‫ڪيو‪،‬‬ ‫شروع‬ ‫پائڻ‬ ‫ڀاڪر‬ ‫کي‬ ‫شھرن‬ ‫‪20‬پوَ ھن انھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫!ڇالَ ⁠جو جيڪڏھن اھي زبردست ڪم‪ ،‬جيڪي اوھان ۾ ڪيا ويا‬ ‫‪21‬افسوس آھي تو تي اي چورازين !افسوس آھي تو تي‪ ،‬بيت ايدا‬ ‫ء‬ ‫آھن‪ ،‬سي اور ۽ ايدا ۾ ڪيا وڃن ھا‪ ،‬تہ اھي گھڻو وقت اڳي ئي ٽٽل ڪپھہ ۽ خاڪ ۾ پشيمان ٿين ھا‪.‬‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو‪ ،‬اوھان کان‪.‬‬ ‫‪22‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قيامت جي ڏينھن اور ۽ ايدا ء‬ ‫د‬ ‫س‬ ‫دوم‪ ،‬يءا يءجي عءلدونء‬ ‫‪23‬وَ ء ينت د يم فءي يالء ير ء‬ ‫وم النذءي فءي يال ءجا ءھدء‪ ،‬ل ء ين تءجي عء ءل ءمنء يالعء ءظ ءيم ء ء‬ ‫ء‬ ‫ض يالقء ير دح ء‬ ‫لَ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ٿيندو‪ ،‬تنھن کان وڌيڪ‪.‬‬ ‫‪24‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ قيامت جي ڏينھن سدوم جي ملڪ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو تو انھن ڳالھين کي سياڻن ۽‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي پي دَ‪ ،‬آسمان ۽ زمين جا مالڪ‪ ،‬آ ءَ تنھنجو شڪرگذار آھيان‪،‬‬ ‫‪25‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سمجھدارن کان لڪايو آھي ۽ انھن کي ننڍڙن ٻارن تي ظاھر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو تنھنجي نظر ۾ چڱو پيو‪.‬‬ ‫‪26‬ائين ئي ابا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪27‬سڀ شيون مون کي منھنجي پي دَ جي حوالي ڪيون ويون آھن ‪:‬۽ ڪوبہ ماڻھو پٽ کي نہ ٿو سڃاڻي پر پي دَ ‪.‬نڪي پي دَ کي ڪوبہ‬ ‫سواَ پٽ‪ ،‬۽ اھو جنھن تي پٽ کيس ظاھر ڪندو‪.‬‬ ‫ڄاڻي ٿو‬ ‫ء‬ ‫‪28‬اوھين سڀيئي محنتي ۽ ڳري بار ٿيل آھيو‪ ،‬مون وٽ اچو ۽ آ ءَ اوھان کي آرام ڏيندس‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ نرم دل آھيان ۽ دل ۾ گھٽ آھيان ‪:‬۽ توھان پنھنجي روح کي آرام ملندا‪.‬‬ ‫‪29‬منھنجو جوڙو پاڻ تي کڻو ۽ مون کان سکو‬ ‫ء‬ ‫‪30‬ڇالَ ⁠جو منھنجو جوڙو سولو آھي ۽ منھنجو بار ھلڪو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪12‬‬ ‫عيسي سبت جي ڏينھن اءنء مان لنگھيو ‪.‬۽ سندس شاگردن کي بک لڳي‪ ،‬۽ اءنء جا ڪن لدٽي کائڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ مھل‬ ‫ي‬ ‫‪2‬پر جڏھن فريسين اھو ڏٺو تڏھن چيائون تہ ”ڏس‪ ،‬تنھنجا شاگرد اھڙا ڪم ڪن ٿا‪ ،‬جيڪي سبت جي ڏينھن ڪرڻ جائز نہ آھن‪.‬‬ ‫‪3‬پر ھن انھن کي چيو تہ ”ڇا اوھان اھو نہ پڙھيو آھي تہ دائود ڇا ڪيو ھو‪ ،‬جڏھن ھو بکايل ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪.‬‬ ‫لَ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬پر رڳو‬ ‫لَ جائز نہ ھئي ۽ نڪي انھن ء‬ ‫‪4‬ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ داخل ٿيو ۽ نذر جي ماني کائي‪ ،‬جيڪا ھن ء‬ ‫لَ؟‬ ‫ڪاھنن ء‬ ‫‪5‬يا اوھان شريعت ۾ نہ پڙھيو آھي تہ سبت جي ڏينھن تي ھيڪل جا ڪاھن سبت جي ڏينھن کي بي ⁠عيب ٿا چون؟‬ ‫جاَ تي ھيڪل کان بہ ھڪڙو وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪6‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھن ء‬ ‫‪7‬پر جيڪڏھن توھان ڄاڻو ھا تہ ھن جو مطلب ڇا آھي‪ ،‬آ ءَ رحم ڪريان ھا ۽ قرباني نہ ڪريان‪ ،‬توھان ڏوھارين کي ڏوھاري نہ ٺھرائي‬ ‫ھا‪.‬‬ ‫‪8‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم سبت جي ڏينھن جو خداوند آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬جڏھن ھو اتان روانو ٿيو‪ ،‬تڏھن انھن جي عبادت ⁠خاني ۾ ويو‪.‬‬ ‫‪10‬۽ اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ھٿ سڪي ويو ھو ‪.‬انھن کانئس پڇيو تہ ”ڇا سبت جي ڏينھن شفا ڏيڻ جائز آھي؟ ته جيئن مٿس الزام‬ ‫لڳائين‪.‬‬ ‫‪11‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان مان ڪھڙو ماڻھو ھوندو‪ ،‬جنھن وٽ ھڪڙي رڍ ھجي ۽ جيڪڏھن اھا سبت جي ڏينھن کڏ ۾ ڪري پوي‪،‬‬ ‫تہ ڇا ھو ان کي پڪڙي ٻاھر نہ ڪڍندو؟‬ ‫‪12‬پوَ ھڪڙو ماڻھو رڍ کان ڪيترو بھتر آھي؟ تنھنڪري سبت جي ڏينھن تي چڱا ڪم ڪرڻ جائز آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پوَ ھن ماڻھو ءَ کي چيو تہ ”پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪر ‪.‬۽ ان کي اڳتي وڌايو؛ ۽ اھو مڪمل طور تي بحال ڪيو ويو‪ ،‬ٻين وانگر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ ھن جي خلف ڪائونسل ٺاھيائين تہ ڪيئن کيس برباد ڪن‪.‬‬ ‫عيسي کي اھا خبر پئي تڏھن ھو اتان ھليو ويو‪ ،‬۽ وڏا ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا ۽ ھن انھن سڀني کي چڱو ڀلو ڪيو‪.‬‬ ‫‪15‬پر جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪16‬۽ کين تاڪيد ڪيائين تہ کيس ظاھر نہ ڪن‪.‬‬ ‫لَ تہ اھا ڳالھہ پوري ٿئي جيڪا يسعياہ نبي ءَ جي چوڻ موجب‪،‬‬ ‫‪17‬انھي ءَ ء‬ ‫‪18‬ڏسو منھنجو خادم‪ ،‬جنھن کي مون چونڊيو آھي ‪.‬منھنجو پيارو‪ ،‬جنھن ۾ منھنجو روح خوش آھي ‪:‬مان پنھنجو روح مٿس رکندس‪ ،‬۽ ھو‬ ‫غير قومن کي فيصلو ڪندو‪.‬‬ ‫‪19‬ھو نه ڪوشش ڪندو‪ ،‬نڪي روئندو ‪.‬نه ئي ڪو ماڻھو سندس آواز گھٽين ۾ ٻڌندو‪.‬‬ ‫‪20‬سڙيل سرن کي ٽوڙي نه سگھندو‪ ،‬۽ تماڪ ڇڪيندڙ عين کي نه ٻرندو‪ ،‬جيستائين اھو فيصلو فتح ڏانھن نہ موڪلي‪.‬‬ ‫‪21‬۽ غير قومون ھن جي نالي تي ڀروسو ڪندا‪.‬‬ ‫‪22‬پوَ ھن وٽ ھڪڙي انڌي ۽ گونگي شيطان کي آندو ويو‪ ،‬جنھن کيس شفا ڏني‪ ،‬ايتري قدر جو انڌا ۽ گونگا ڳالھائي ۽ ڏسندا رھيا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬سڀئي ماڻھو حيران ٿي ويا ۽ چيائون تہ ”ڇا ھي دائود جو پٽ نہ آھي؟‬ ‫‪24‬پر جڏھن فريسين اھو ٻڌو تڏھن چيائون تہ ”ھي ماڻھو ڀوت نہ ٿو ڪڍي‪ ،‬پر شيطانن جي سردار بعلزبول جي مدد سان‪.‬‬ ‫‪25‬عيسي انھن جي سوچن کي سمجھي کين چيو تہ ”جنھن بادشاھت ۾ ڦاٿل آھي‪ ،‬سا ويران ٿيندي ‪.‬۽ ھر شھر يا گھر پاڻ ۾ ورھايل نه‬ ‫ي‬ ‫بيٺو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سندس بادشاھي ڪيئن قائم رھندي؟‬ ‫‪26‬۽ جيڪڏھن شيطان شيطان کي ڪڍي ٿو‪ ،‬اھو پاڻ ۾ ورھايل آھي ء‬

‫ميٿيو‬

‫‪27‬۽ جيڪڏھن آ ءَ بعلزبول جي مدد سان ڀوتن کي ڪڍان‪ ،‬تہ اوھان جا ٻار ڪنھن جي مدد سان انھن کي ڪڍن؟ تنھن ڪري اھي توھان‬ ‫جا جج ھوندا‪.‬‬ ‫پوَ خدا جي بادشاھت اچي پھتي آھي‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪڍان‪،‬‬ ‫کي‬ ‫ڀوتن‬ ‫سان‬ ‫مدد‬ ‫جي‬ ‫روح‬ ‫جي‬ ‫خدا‬ ‫َ‬ ‫آ‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫‪28‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ انھي ءَ جي جو ھو پھريائين طاقتور ماڻھو ءَ‬ ‫پوَ ڪيئن ٿي سگھي ٿو ڪنھن زورآور ماڻھو ءَ جي گھر ۾ گھڙي سندس مال ڦري‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪29‬يا ء‬ ‫پوَ ھو پنھنجي گھر کي خراب ڪندو‪.‬‬ ‫۽‬ ‫جڪڙي؟‬ ‫کي‬ ‫ء‬ ‫‪30‬جيڪو مون سان نه آھي سو منھنجي خلف آھي ‪.‬۽ جيڪو مون سان گڏ نه ٿو ڪري‪ ،‬ٻاھر پکڙيل آھي‪.‬‬ ‫لَ ھر قسم جو گناھ ۽ ڪفر معاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر پاڪ روح جي خلف ڪفر ماڻھن کي‬ ‫‪31‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ماڻھن ء‬ ‫معاف نہ ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ جيڪو ماڻھو ابن ⁠آدم جي خلف ڪجھہ ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن کي معاف ڪيو ويندو‪ ،‬پر جيڪو پاڪ روح جي خلف ڳالھائيندو‪ ،‬تنھن‬ ‫کي نڪي ھن دنيا ۾‪ ،‬نڪي ايندڙ دنيا ۾ بخشيو ويندو‪.‬‬ ‫‪33‬يا ته وڻ سٺو ڪر‪ ،‬۽ سندس ميوو سٺو ‪.‬يا ٻي اورت ۾ وڻ کي خراب ڪري‪ ،‬۽ سندس ميوو خراب‪ ،‬ڇاڪاڻ ته وڻ پنھنجي ميوي‬ ‫سان سڃاتو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو دل جي گھڻائي ءَ مان وات ڳالھائي ٿو‪.‬‬ ‫‪34‬اي نانگ جا نسل‪ ،‬اوھين ڪيئن بڇڙا ٿي چڱا ڳالھائي سگھو ٿا؟‬ ‫ء‬ ‫‪35‬سٺو ماڻھو دل جي سٺي خزاني مان سٺيون شيون ڪڍي ٿو‪ ،‬۽ بڇڙو ماڻھو بڇڙي خزاني مان بڇڙا شيون ڪڍي ٿو‪.‬‬ ‫‪36‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھر بيڪار ڳالھھ جيڪي ماڻھو چوندا‪ ،‬تن جو حساب ڏينھن تي ھوندو‪.‬‬ ‫‪37‬ڇالَ ⁠جو تنھنجي لفظن جي ڪري تون سچار بڻجندين‪ ،‬۽ تنھنجي لفظن جي ڪري تو کي سزا ڏني ويندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪38‬تڏھن ڪن شريعت جي عالمن ۽ فريسينن وراڻيو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي تو وٽان ڪا نشاني ڏسڻي پوندي‪.‬‬ ‫‪39‬پر ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ھڪ بڇڙو ۽ زناڪار نسل نشان ڳولي ٿو ‪.‬۽ ان کي ڪا نشاني نه ڏني ويندي‪ ،‬پر يونس نبي جي‬ ‫نشاني‪:‬‬ ‫‪40‬جيئن يونس ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون وھيل مڇي ءَ جي پيٽ ۾ رھيو ‪.‬اھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون زمين جي دل ۾‬ ‫رھندو‪.‬‬ ‫‪41‬نينوا جا ماڻھو ھن نسل سان گڏ عدالت ۾ اٿندا‪ ،‬۽ ان کي سزا ڏيندا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن يونس جي تبليغ تي توبه ڪئي ‪.‬۽‪ ،‬ڏسو‪ ،‬ھتي‬ ‫يونس کان به وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ڏکڻ جي راڻي عدالت ۾ ھن نسل سان گڏ اٿندي‪ ،‬۽ ان جي مذمت ڪندي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو زمين جي ڏاڪڻ کان سليمان جي حڪمت‬ ‫ٻڌڻ لَ آيو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬سليمان کان وڏو ھتي آھي‪.‬‬ ‫‪43‬جڏھن ناپاڪ روح ماڻھو ءَ مان نڪري وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن ھو سڪل جاين ۾ گھمندو رھي ٿو‪ ،‬آرام ڳولھي ٿو‪ ،‬پر ڪنھن کي بہ نہ ٿو ملي‪.‬‬ ‫‪44‬پوَ ھن چيو تہ ”آ ءَ پنھنجي گھر موٽي ويندس جتان آ ءَ ٻاھر آيو آھيان ‪.‬۽ جڏھن ھو آيو آھي‪ ،‬تڏھن اھو ڏسندو آھي ته ان کي خالي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ويڙھيل ۽ سجايل‪.‬‬ ‫‪45‬پوَ ھو وڃي ٿو‪ ،‬۽ پاڻ سان گڏ ست ٻيا ڀوت کڻي ٿو‪ ،‬جيڪي پاڻ کان وڌيڪ بڇڙا آھن‪ ،‬۽ اھي اندر گھڙي اتي رھن ٿا‪ ،‬۽ انھي ءَ‬ ‫ء‬ ‫ماڻھو ءَ جي آخري حالت پھرين کان وڌيڪ خراب آھي ‪.‬ائين ئي ھن بڇڙي نسل ڏانھن پڻ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪46‬جڏھن ھو ماڻھن سان ڳالھائي رھيو ھو‪ ،‬تڏھن سندس ما دَ ۽ ڀائر ٻاھر بيٺا ھئا‪ ،‬جيڪي ساڻس ڳالھائڻ چاھين پيا‪.‬‬ ‫‪47‬پوَ ھڪڙي کيس چيو تہ ”ڏس‪ ،‬تنھنجي ما دَ ۽ تنھنجا ڀائر ٻاھر بيٺا آھن‪ ،‬توسان ڳالھائڻ چاھين ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪48‬پر ھن جواب ڏنو ۽ انھي ءَ کي چيو جنھن ٻڌايو تہ ”منھنجي ما دَ ڪير آھي؟ ۽ منھنجا ڀائر ڪير آھن؟‬ ‫‪49‬ھن پنھنجو ھٿ پنھنجي شاگردن ڏانھن ڊگھو ڪري چيو تہ ”ڏسو منھنجي ما دَ ۽ منھنجا ڀائر!‬ ‫‪50‬ڇالَ ⁠جو جيڪو منھنجي پي دَ جي مرضي ءَ تي عمل ڪندو‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪ ،‬سو ئي منھنجو ڀا دَ‪ ،‬ڀيڻ ۽ ما دَ آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪13‬‬ ‫عيسي گھر مان نڪري سمنڊ جي ڪناري تي ويٺو‪.‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ ئي ڏينھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬تنھن تي وڏا ميڙ اچي گڏ ٿيا‪ ،‬جو ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ويٺو ‪.‬۽ سڄو ميڙ ڪناري تي بيٺو‪.‬‬ ‫لَ نڪتو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن انھن کي ڪيتريون ئي ڳالھيون مثالن ۾ ٻڌايون‪ ،‬تہ ”ڏسو‪ ،‬ھڪڙو ٻج پوکڻ ء‬ ‫‪4‬جڏھن ھن ٻج پوکيو تہ ڪي ٻج رستي جي پاسي ڪري پيا ۽ پکي اچي انھن کي کائي ويا‪.‬‬ ‫پوَ ادڀريا‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ انھن کي زمين جي اونھائي نه ھئي‪.‬‬ ‫‪5‬ڪي پٿرن جي ھنڌن تي ڪريا‪ ،‬جتي انھن کي گھڻي زمين نہ ھئي‪ ،‬۽ ء‬ ‫‪6‬۽ جڏھن سج اڀريو‪ ،‬اھي سڪي ويا ‪.‬۽ ڇاڪاڻ ته انھن جي ڪا به پاڙ نه ھئي‪ ،‬اھي سڪي ويا‪.‬‬ ‫‪7‬۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ‪.‬۽ ڪنڊا اڀريا‪ ،‬۽ انھن کي دٻائي ڇڏيو‪:‬‬ ‫‪8‬پر ٻيا چڱي ءَ زمين ۾ ڪريا ۽ ميوو ڏنائين‪ ،‬ڪي سؤ ڀيرا‪ ،‬ڪي سٺ ڀيرا‪ ،‬ڪي ٽيھہ دفعا‪.‬‬ ‫‪9‬جنھن کي ڪن آھن سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”تون انھن سان مثالن ۾ ڇو ٿو ڳالھائي؟‬ ‫ء‬ ‫‪11‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇاڪاڻ ⁠تہ اھو ڏنو ويو آھي اوھان کي آسمان واري بادشاھت جي اسرار جي‪ ،‬پر انھن کي نہ ڏني ويئي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو جنھن وٽ آھي‪ ،‬تنھن کي ڏنو ويندو ۽ وٽس وڌيڪ گھڻائي ھوندي‪ ،‬پر جنھن وٽ نہ آھي تنھن کان اھو کسي ورتو ويندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جيڪو وٽس آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڏسندي بہ نہ ٿا ڏسن ‪.‬۽ ٻڌڻ سان نه ٻڌن ٿا‪ ،‬نه سمجھن ٿا‪.‬‬ ‫‪13‬تنھنڪري آ ءَ انھن سان مثالن ۾ ڳالھايان ٿو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬انھن ۾ يسعياہ جي پيشنگوئي پوري ٿي‪ ،‬جيڪا چوي ٿي تہ ”اوھين ٻڌندا پر سمجھندا نہ ‪.‬۽ ڏسندي ڏسندين‪ ،‬۽ نه ڏسندين‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪15‬ڇالَ ⁠جو ھنن ماڻھن جي دل خراب ٿي ويئي آھي‪ ،‬۽ سندن ڪن ٻڌڻ کان بيزار آھن ۽ سندن اکيون بند آھن ‪.‬متان اھي ڪنھن وقت‬ ‫ء‬ ‫پنھنجين اکين سان ڏسن‪ ،‬۽ پنھنجن ڪنن سان ٻڌن‪ ،‬۽ پنھنجي دل سان سمجھن‪ ،‬۽ تبديل ٿي وڃن‪ ،‬۽ مان انھن کي شفا ڏيان‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي ڏسن ٿيون ۽ اوھان جا ڪن ٻڌن ٿا‪.‬‬ ‫‪16‬پر سڀاڳا آھيو اوھان جون اکيون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪيترن ئي نبين ۽ نيڪ ماڻھن جي اھا خواھش ھئي تہ اھي اھي شيون ڏسن‪ ،‬جيڪي اوھين‬ ‫ء‬ ‫ڏسو ٿا‪ ،‬پر انھن نہ ڏٺو آھي ‪.‬۽ اھي ڳالھيون ٻڌو جيڪي اوھين ٻڌو ٿا‪ ،‬پر انھن کي ٻڌو نه آھي‪.‬‬ ‫‪18‬تنھنڪري اوھين ٻج پوکيندڙ جو مثال ٻڌو‪.‬‬ ‫‪19‬جڏھن ڪوبہ بادشاھت جو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ سمجھي نہ ٿو‪ ،‬تڏھن اھو بڇڙو اچي ٿو‪ ،‬جيڪو سندس دل ۾ پوکيل آھي سو پڪڙي ٿو ‪.‬اھو‬ ‫اھو آھي جنھن کي رستي جي پاسي کان ٻج مليو‪.‬‬ ‫‪20‬پر اھو جنھن ٻج کي پٿريلي جڳھن ۾ قبول ڪيو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ خوشيَ سان قبول ڪري ٿو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو جڏھن ڪلم جي ڪري مصيبت يا ايذا دَ اچي ٿو‪ ،‬تڏھن‬ ‫لَ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬تنھن ھوندي بہ ھن پاڻ ۾ جڙيل نہ آھي‪ ،‬پر ٿوري وقت ء‬ ‫ھو ناراض ٿئي ٿو‪.‬‬ ‫‪22‬اھو ئي آھي جنھن کي ڪنڊن ۾ ٻج ملي ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ‪.‬۽ ھن دنيا جي پرواھه‪ ،‬۽ دولت جي فريب‪ ،‬لفظ کي‬ ‫ڇڪيندو آھي‪ ،‬۽ ھو بيڪار ٿي ويندو آھي‪.‬‬ ‫‪23‬پر اھو آھي جنھن کي سٺي زمين ۾ ٻج ملي ٿو‪ ،‬اھو اھو آھي جيڪو ڪلم ٻڌي ٿو ۽ سمجھي ٿو ‪.‬جيڪو ميوو به ڏئي ٿو‪ ،‬۽ نڪرندو‬ ‫آھي‪ ،‬ڪي سئو ڀيرا‪ ،‬ڪي سٺ‪ ،‬ڪي ٽيھه‪.‬‬ ‫‪24‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو تہ ”آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ سان مشابہت رکي ٿي جنھن پنھنجي ٻني ءَ ۾ سٺو ٻج‬ ‫پوکيو‪.‬‬ ‫‪25‬پر جڏھن ماڻھو سمھي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن سندس دشمن آيو ۽ ڪڻڪ جي ٻني ءَ ۾ ٻج پوکيائين ۽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪26‬پر جڏھن ڦٽي ڦٽي نڪتي ۽ ميوو پيدا ٿيو‪ ،‬تڏھن ٻج پڻ ظاھر ٿيا‪.‬‬ ‫پوَ ڪٿان کان ٽٽي‬ ‫‪27‬تنھنڪري گھر جي مالڪ جا نوڪر آيا ۽ کيس چيائونس تہ ”سائين‪ ،‬ڇا توھان پنھنجي پوک ۾ سٺو ٻج نہ پوکيو؟ ء‬ ‫پيو؟‬ ‫پوَ چاھين ته اسان وڃي انھن کي گڏ ڪريون؟‬ ‫‪28‬ھن انھن کي چيو تہ ”ھي ڪنھن دشمن ڪيو آھي ‪.‬نوڪرن کيس چيو‪” ،‬ڇا تون ء‬ ‫‪29‬پر ھن چيو تہ ”نه !ائين نه ٿئي ته جڏھن اوھين ڀاڄيون گڏ ڪندا‪ ،‬تڏھن انھن سان گڏ ڪڻڪ به پوکيندا‪.‬‬ ‫‪30‬اچو ته ٻنھي کي فصل جي لھڻ تائين گڏ وڌو‪ ،‬۽ لڻڻ جي وقت ۾ مان لڻندڙن کي چوندس‪" ،‬اوھين پھريائين گڏ ڪريو‪ ،‬۽ انھن کي‬ ‫ساڙڻ لَ انھن کي بنڊل ۾ ڳنڍيو‪ ،‬پر ڪڻڪ منھنجي گودام ۾ گڏ ڪريو‪.‬‬ ‫‪31‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو تہ ”آسمان واري بادشاھت سرنھن جي داڻي مثل آھي‪ ،‬جيڪو ھڪڙي ماڻھو ءَ کڻي پنھنجي ٻني ءَ ۾‬ ‫پوکيو‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪32‬جيڪو حقيقت ۾ سڀني ٻج کان ننڍو آھي‪ ،‬پر جڏھن اڀري ٿو‪ ،‬تڏھن اھو ٻوٽن ۾ سڀ کان وڏو ٿئي ٿو ۽ ھڪڙو وڻ بڻجي وڃي ٿو‪ ،‬جو‬ ‫ھوائي پکي اچي ادن جي شاخن ۾ رھن ٿا‪.‬‬ ‫‪33‬ھن انھن کي ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌايو ‪.‬آسمان جي بادشاھت خميري جھڙي آھي‪ ،‬جيڪا ھڪڙي عورت کڻي‪ ،‬کاڌي جي ٽن ماپن ۾ لڪائي‬ ‫ڇڏي‪ ،‬جيستائين سڄو خميري ٿي ويو‪.‬‬ ‫عيسي ماڻھن کي مثالن ۾ ٻڌايون ‪.‬۽ بغير ڪنھن مثال جي ھن انھن سان نه ڳالھايو‪:‬‬ ‫‪34‬اھي سڀ ڳالھيون‬ ‫ي‬ ‫لَ تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبي ءَ چيو ھو تہ ”آ ءَ مثالن ۾ وات کوليندس ‪.‬مان اھي ڳالھيون بيان ڪندس جيڪي دنيا جي بنياد کان‬ ‫‪35‬انھي ءَ ء‬ ‫ڳجھي رکيون ويون آھن‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪.‬‬ ‫‪36‬پوَ‬ ‫عيسي ميڙ کي موڪلئي گھر ۾ گھڙي ويو ۽ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان کي ٻني ءَ جي ٻج جو مثال ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪37‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جنھن سٺو ٻج پوکيو سو ابن ⁠آدم آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ميدان دنيا آھي ‪.‬سٺو ٻج بادشاھت جا ٻار آھن ‪.‬پر داڻا بڇڙا ٻار آھن‪.‬‬ ‫‪39‬اھو دشمن جنھن انھن کي پوکيو اھو شيطان آھي ‪.‬فصل دنيا جي پڇاڙي آھي؛ ۽ ڪٽڻ وارا ملئڪ آھن‪.‬‬ ‫‪40‬اھڙي ءَ طرح ٽاريون گڏ ڪري باھہ ۾ سڙي وڃن ٿيون ‪.‬ائين ئي ھن دنيا جي آخر ۾ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪41‬ابن ⁠آدم پنھنجن ملئڪن کي موڪليندو‪ ،‬۽ اھي سندس بادشاھت مان اھي سڀ شيون گڏ ڪندا‪ ،‬جيڪي ڏوھ ڪن ٿا‪ ،‬۽ انھن کي‬ ‫جيڪي بڇڙائي ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪42‬۽ انھن کي باھ جي باھہ ۾ اڇلئي ڇڏيندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيو ويندو‪.‬‬ ‫لَ ڪن آھن‪ ،‬سو ٻڌي‪.‬‬ ‫‪43‬پوَ سچار پنھنجي پي دَ جي بادشاھت ۾ سج وانگر چمڪندا ‪.‬جنھن کي ٻڌڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪44‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي خزاني وانگر آھي جيڪو ميدان ۾ لڪيل آھي ‪.‬جنھن کي جڏھن ماڻھو لھي ٿو تڏھن لڪائي ٿو ۽ ان‬ ‫لَ وڃي ٿو ۽ پنھنجو سمورو مال وڪڻي ٿو ۽ اھو ميدان خريد ڪري ٿو‪.‬‬ ‫جي خوشي ءَ ء‬ ‫‪45‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي سوداگر وانگر آھي‪ ،‬جيڪي سٺا موتي ڳولي رھيا آھن‪.‬‬ ‫‪46‬جڏھن ھن کي ھڪڙو وڏو قيمتي موتي مليو‪ ،‬تڏھن وڃي پنھنجو سڀ ڪجھ وڪڻي خريد ڪيائين‪.‬‬ ‫‪47‬وري‪ ،‬آسمان جي بادشاھت ھڪڙي ڄار وانگر آھي‪ ،‬جيڪو سمنڊ ۾ اڇليو ويو‪ ،‬۽ ھر قسم جو گڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪48‬جڏھن ادھو ڀرجي ويو تڏھن ھو ڪنڌي ءَ تي لٿا ۽ ويھي رھيا ۽ سٺيون شيون گڏ ڪن ٿا‪ ،‬پر خراب کي اڇلئي ڇڏيون‪.‬‬ ‫‪49‬ائين ئي ٿيندو دنيا جي پڇاڙي ءَ ۾ ‪:‬ملئڪ ٻاھر نڪرندا‪ ،‬۽ نيڪن مان بڇڙن کي ڌار ڪندا‪،‬‬ ‫‪50‬۽ انھن کي باھ جي بھٽي ۾ اڇلئي ڇڏيندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽڻ ھوندو‪.‬‬ ‫‪51‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھي سڀ ڳالھيون سمجھي آيا آھيو ڇا؟ اھي کيس چون ٿا‪ ،‬ھائو‪ ،‬خداوند‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪52‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”تنھنڪري ھر ھڪ لکندڙ‪ ،‬جنھن کي آسمان واري بادشاھت جي تعليم ڏني وڃي ٿي‪ ،‬سو انھي ءَ ماڻھو ءَ‬ ‫ء‬ ‫وانگر آھي‪ ،‬جيڪو گھر جي مالڪ آھي‪ ،‬جيڪو پنھنجي خزاني مان نيون ۽ پراڻيون شيون ڪڍي ٿو‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن مثالن کي پورو ڪري چڪو‪ ،‬تڏھن اتان ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪53‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪54‬جڏھن ھو پنھنجي ملڪ ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن انھن کي انھن جي عبادت ⁠خاني ۾ ائين سيکاريائين جو اھي حيران ٿي ويا ۽ چيائونس تہ ”ھن‬ ‫ماڻھو ءَ وٽ ھي ڏاھپ ۽ اھي وڏا ڪم ڪٿان آيا؟‬ ‫‪55‬ڇا ھي ڪارخانيدار جو پٽ ناھي؟ ڇا سندس ما دَ مريم نه سڏجي؟ ۽ سندس ڀائر‪ ،‬جيمس ۽ يوسيس‪ ،‬شمعون ۽ يھوداہ؟‬ ‫پوَ ھن ماڻھو ءَ وٽ اھي سڀ شيون ڪٿان آيون؟‬ ‫‪56‬۽ سندس ڀينرون‪ ،‬ڇا اھي سڀيئي اسان سان گڏ آھن؟ ء‬ ‫سواَ پنھنجي وطن ۽ پنھنجي گھر ۾‪.‬‬ ‫سواَ نہ آھي‪،‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”پيغمبر جي عزت کان‬ ‫‪57‬۽ اھي مٿس ناراض ٿيا ‪.‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪58‬۽ انھن جي بي ايماني ءَ جي ڪري ھن اتي ڪيترائي وڏا ڪم نہ ڪيا‪.‬‬ ‫باب ‪14‬‬ ‫عيسي جي نالي جي خبر ٻڌي‪،‬‬ ‫‪1‬انھي ءَ مھل ھيروديس بادشاھه‬ ‫ي‬ ‫‪2‬۽ پنھنجن نوڪرن کي چيائين تہ ”ھي آھي يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو ‪.‬ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي ‪.‬۽ تنھن ڪري عظيم ڪم ھن ۾ پاڻ‬ ‫کي ظاھر ڪن ٿا‪.‬‬ ‫يحي کي پڪڙي کيس قيد ڪيو ھو ۽ سندس ڀا دَ فلپس جي زال ھيرودياس جي ڪري جيل ۾ وڌو ھو‪.‬‬ ‫ھيروديس‬ ‫‪3‬ڇالَ ⁠جو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو يوحنا ھن کي چيو تہ ”توکي اھو جائز نہ آھي جو ھي ءَ ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھنن کيس نبي ڪري ورتو‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن ھن کي مارڻ گھري تہ ميڙ کان ڊڄي ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬پر جڏھن ھيروديس جي سالگرھ جو ڏينھن ھو‪ ،‬تڏھن ھيرودياس جي ڌي ءَ انھن جي اڳيان ناچ ڪري ھيروديس کي خوش ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬جڏھن ھن قسم کڻي واعدو ڪيو تہ جيڪو ڪجھہ گھرندو سو ڏيندو‪.‬‬ ‫‪8‬پوَ ھن پنھنجي ما دَ جي ھدايت کان اڳ ۾ چيو تہ ”ھتي مون کي يوحنا بپتسما جو مٿو چارجر ۾ ڏيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬پوَ بادشاھہ کي افسوس ٿيو‪ ،‬پر انھي ءَ قسم جي خاطر ۽ جيڪي ساڻس گڏ ماني تي ويھي رھيا ھئا‪ ،‬تن اھو حڪم ڏنو تہ اھو کيس ڏنو‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ موڪليائين تہ جيل ۾ يوحنا جو مٿو پٽيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬پوَ سندس مٿو چارجر ۾ آندو ويو‪ ،‬۽ ڇوڪري ءَ کي ڏنو ويو‪ ،‬۽ اھو پنھنجي ما دَ ڏانھن وٺي آيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ٻڌايو‪.‬‬ ‫‪12‬تنھن تي سندس شاگرد آيا ۽ لش کڻائي دفن ڪيائون ۽ وڃي‬ ‫ي‬ ‫جاَ ڏانھن روانو ٿيو ۽ جڏھن ماڻھن اھو ٻڌو تڏھن ھو شھرن مان‬ ‫‪13‬جڏھن‬ ‫عيسي اھو ٻڌو تڏھن ھو ادتان ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ھڪڙي ويران ء‬ ‫ي‬ ‫سندس پٺيان پيادل ھلڻ لڳا‪.‬‬ ‫‪14‬پوَ‬ ‫عيسي ٻاھر نڪتو ۽ ھڪڙو وڏو ميڙ ڏٺائين‪ ،‬جو کين انھن تي رحم اچي ويو ۽ ھن انھن جي بيمارن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫جاَ آھي ۽ وقت گذري چڪو آھي ‪.‬ميڙ کي موڪليو ته ھو ڳوٺن ۾‬ ‫‪15‬جڏھن شام ٿي تہ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”ھي دَ ويران ء‬ ‫لَ کاڌو خريد ڪن‪.‬‬ ‫وڃن ۽ پاڻ ء‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ھنن کي وڃڻ جي ضرورت نہ آھي ‪.‬توھان انھن کي کائڻ ڏيو‪.‬‬ ‫‪16‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪17‬انھن کيس چيو تہ ”اسان وٽ ھتي رڳو پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون آھن‪.‬‬ ‫‪18‬ھن چيو تہ ”ھنن کي مون وٽ وٺي اچ‪.‬‬ ‫‪19‬ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ھو گھاس تي ويھي رھن ۽ پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کڻي آسمان ڏانھن نھاري دعا گھريائين ۽ مانيون پنھنجي‬ ‫شاگردن کي ڏنائين ۽ شاگردن ميڙ کي ڏنائين‪. .‬‬ ‫‪20‬پوَ انھن سڀني کاڌو ۽ ڀرجي ويا ۽ انھن ٽڪرن مان جيڪي ٻارھن ٽوڪريون ڀرجي رھيا ھئا تن مان ڪڍيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫سواَ اٽڪل پنج ھزار مرد ھئا‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيڪي کاڌو کائين تن ۾ عورتن ۽ ٻارن کان‬ ‫ء‬ ‫لَ جھليو ۽ انھي ءَ کان اڳي ٻي ءَ ڀر ھليو‪ ،‬جڏھن ھو ميڙ کي روانو ڪيائين‪.‬‬ ‫‪22‬تنھن تي‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي جھاز ۾ چڙھڻ ء‬ ‫ي‬ ‫لَ ڌاران ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جڏھن شام ٿي تہ ھو ادتي اڪيلو ھو‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ميڙ کي روانو ڪري‪ ،‬دعا گھرڻ ء‬ ‫‪24‬پر ٻيڙي ھاڻي سمنڊ جي وچ ۾ ھئي‪ ،‬لھرن سان ٽڪرائجي وئي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھواَ جي برخلف ھئي‪.‬‬ ‫‪25‬۽ رات جي چوٿين پڄاڻي تي عيسي انھن وٽ ويو‪ ،‬سمنڊ تي پيادل‪.‬‬ ‫‪26‬جڏھن شاگردن کيس سمنڊ تي ھلندي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پريشان ٿي چوڻ لڳا تہ ”ھي ڪو ڀوت آھي ‪.‬۽ اھي ڊڄي رڙ ڪئي‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”خوش رھو ‪.‬اھو مان آھيان؛ ڊڄو نه‪.‬‬ ‫‪27‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬جيڪڏھن اھو تون آھين تہ مون کي حڪم ڪر تہ پاڻي ءَ تي تو وٽ اچان‪.‬‬ ‫عيسي ڏانھن‪.‬‬ ‫‪29‬ھن چيو تہ اچو ‪.‬جڏھن پطرس ٻيڙي ءَ مان ھيٺ لٿو تہ پاڻي ءَ تي ھلڻ لڳو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪30‬پر جڏھن ھوا کي زور سان ڏٺائين‪ ،‬تڏھن ڊڄي ويو ‪.‬۽ ٻڏڻ شروع ڪيو‪ ،‬ھن رڙ ڪري چيو‪" ،‬خداوند‪ ،‬مون کي بچايو‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس پڪڙي چيو تہ ”اي ٿورڙو ايمان وارو‪ ،‬تو کي شڪ ڇو پيو؟‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪32‬جڏھن ھو ٻيڙي ءَ ۾ چڙھي ويا تہ وا دَ بند ٿي ويو‪.‬‬ ‫‪33‬پوَ جيڪي ٻيڙي ءَ ۾ ھئا سي آيا ۽ سندس پوڄا ڪيائونس تہ ”سچ ۾ تون خدا جو فرزند آھين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪34‬جڏھن ھو پار ڪري گنيسرت جي ملڪ ۾ آيا‪.‬‬ ‫‪35‬جڏھن انھي ءَ ھنڌ جي ماڻھن کي ھن جي خبر پيئي‪ ،‬تڏھن اھي انھي ءَ سڄي ملڪ ۾ موڪليائون‪ ،‬جيڪي بيمار ھئا‪ ،‬تن کي وٽس وٺي آيا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ کيس عرض ڪيائون تہ رڳو ھن جي ڪپڙي جي ڇٽي ءَ کي ڇھون‪ ،‬۽ جيترا ھٿ ھليا سي سھڻا ٿي ويا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫باب ‪15‬‬ ‫عيسي وٽ شريعت جا عالم ۽ فريسي آيا‪ ،‬جيڪي يروشلم جا ھئا ۽ چيائونس‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي پنھنجا ھٿ نہ ڌوئن جڏھن ماني کائيندا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬تنھنجا شاگرد بزرگن جي روايتن جي ڀڃڪڙي ڇو ٿا ڪن؟‬ ‫ء‬ ‫‪3‬پر ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين بہ پنھنجي رسم موجب خدا جي حڪم جي ڀڃڪڙي ڇو ٿا ڪريو؟‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو خدا حڪم ڏنو آھي تہ ”پنھنجي پي دَ ۽ ما دَ جي عزت ڪر‪ ،‬۽ جيڪو پنھنجي پي دَ يا ما دَ کي لعنت ڪري‪ ،‬تنھن کي موت‬ ‫ء‬ ‫جي سزا ڏي‪.‬‬ ‫‪5‬پر اوھين چئو ٿا تہ جيڪوبہ پنھنجي پي دَ يا ما دَ کي چوندو تہ اھو ھڪڙو تحفو آھي‪ ،‬جنھن مان تو کي مون مان فائدو ٿئي‪.‬‬ ‫‪6‬۽ پنھنجي پي دَ يا ما دَ جي عزت نہ ڪريو‪ ،‬ھو آزاد رھندو ‪.‬اھڙي ءَ طرح توھان پنھنجي روايتن سان خدا جي حڪم کي بي اثر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪7‬اي رياڪارو‪ ،‬يسعياہ چڱي ءَ طرح پيشنگوئي ڪئي آھي اوھان بابت‪،‬‬ ‫‪8‬ھي ماڻھو پنھنجي وات سان منھنجي ويجھو اچي ٿو‪ ،‬۽ پنھنجن چپن سان منھنجي عزت ڪري ٿو ‪.‬پر انھن جي دل مون کان پري آھي‪.‬‬ ‫‪9‬پر اھي منھنجي عبادت اجائي ٿا ڪن‪ ،‬سيکارين ٿا ماڻھن جا حڪم‪.‬‬ ‫‪10‬فءقءا ءل ءمنء يال ءمجي عء ءل فءقءالء« ‪ َ:‬ء ين ت ء يعلء دم يوا‪:‬‬ ‫‪11‬جيڪو وات ۾ وڃي ٿو سو ماڻھو ءَ کي پليت نٿو ڪري ‪.‬پر جيڪو وات مان نڪرندو آھي‪ ،‬اھو انسان کي ناپاڪ ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪12‬تڏھن سندس شاگرد آيا ۽ چيائونس تہ ”تون ڄاڻين ٿو ڇا تہ فريسين ھي ڳالھيون ٻڌي ناراض ٿيا آھن؟‬ ‫‪13‬پر ھن وراڻيو تہ ”ھر پوک‪ ،‬جيڪو منھنجي آسماني پي دَ نہ پوکيو آھي‪ ،‬سو پوکيو ويندو‪.‬‬ ‫‪14‬انھن کي ڇڏي ڏيو ‪:‬اھي انڌن جا انڌا اڳواڻ آھن ‪.‬۽ جيڪڏھن انڌو انڌي ءَ جي اڳواڻي ڪندو‪ ،‬ته ٻئي کڏ ۾ ڪري ويندا‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪.‬‬ ‫‪15‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اسان کي ھي مثال ء‬ ‫عيسي چيو تہ ”اوھين اڃا تائين بي سمجھ آھيو ڇا؟‬ ‫‪16‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪17‬ڇا توھان اڃا تائين نہ ٿا سمجھو تہ جيڪو وات ۾ داخل ٿئي ٿو سو پيٽ ۾ وڃي ٿو ۽ ٻاھر ڪڍيو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪18‬پر جيڪي شيون وات مان نڪرنديون آھن سي دل مان نڪرنديون آھن ‪.‬۽ اھي ماڻھو ءَ کي ناپاڪ ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪19‬ڇالَ ⁠جو دل مان بڇڙا خيال‪ ،‬قتل‪ ،‬زنا‪ ،‬زنا‪ ،‬چوريون‪ ،‬ڪوڙي شاھدي‪ ،‬ڪفر‪ ،‬نڪرندا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪20‬اھي شيون آھن جيڪي ماڻھو ءَ کي پليت ڪن ٿيون‪ ،‬پر اڻڄاڻ ھٿن سان کائڻ ماڻھو ءَ کي پليت نہ ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪21‬پوَ‬ ‫عيسي اتان روانو ٿيو ۽ اور ۽ ايدا جي ڪنارن ڏانھن روانو ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪22‬۽ ڏسو‪ ،‬ھڪڙي ڪنعان جي عورت انھن ئي ساحلن مان نڪرندي ھئي ۽ کيس رڙ ڪري چيائين تہ ”اي خداوند ابن داؤد‪ ،‬مون تي‬ ‫رحم ڪر ‪.‬منھنجي ڌي ءَ ھڪ شيطان سان سخت ڪاوڙيل آھي‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سندس شاگرد وٽس آيا ۽ عرض ڪيائون تہ ”ھن کي موڪل ڏيو ‪.‬ڇو ته ھو ءَ اسان جي پٺيان‬ ‫‪23‬پر ھن کيس ھڪ لفظ بہ نہ چيو‬ ‫ء‬ ‫روئي ٿي‪.‬‬ ‫‪24‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”آ ءَ نہ موڪليو ويو آھيان پر بني اسرائيل جي گھر جي گم ٿيل رڍن ڏانھن‪.‬‬ ‫‪25‬پوَ ھو ءَ آئي ۽ کيس سجدو ڪندي چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬منھنجي مدد ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”ٻارن جي ماني کڻي ڪتن ڏانھن اڇلئڻ مناسب نہ آھي‪.‬‬ ‫‪27‬پوَ ھن چيو تہ ”سچ‪ ،‬خداوند‪ ،‬اڃا ڪتا کائيندا آھن انھن ٽڪرن مان جيڪي پنھنجن مالڪن جي ميز تان ڪرندا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي عورت‪ ،‬تنھنجو ايمان وڏو آھي‪ ،‬جيئن تون گھرين تيئن تو سان ٿئي ‪.‬۽ سندس ڌي ءَ ان ئي ڪلڪ کان‬ ‫تي‬ ‫‪28‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫ٺيڪ ٿي وئي‪.‬‬ ‫‪29‬عيسي اتان روانو ٿي گليل ڍنڍ جي ويجھو آيو ‪.‬۽ ھڪ جبل تي چڙھي ويو‪ ،‬۽ اتي ويٺو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫د‬ ‫عيسي جي پيرن تي اڇلئي ڇڏيائون ‪.‬۽ ھن انھن‬ ‫کي‬ ‫تن‬ ‫ھئا‪،‬‬ ‫ئي‬ ‫گھڻا‬ ‫ٻيا‬ ‫۽‬ ‫نڊا‬ ‫ٽ‬ ‫گونگا‪،‬‬ ‫انڌا‪،‬‬ ‫منڊا‪،‬‬ ‫گڏ‬ ‫سان‬ ‫پاڻ‬ ‫جيڪي‬ ‫آيا‪،‬‬ ‫وٽس‬ ‫ميڙ‬ ‫‪30‬وڏا‬ ‫ي‬ ‫کي شفا ڏني‪:‬‬ ‫‪31‬ايتري قدر جو ميڙ عجب ۾ پئجي ويو‪ ،‬جڏھن انھن ڏٺو تہ گونگا ڳالھائي سگھن ٿا‪ ،‬ٽنڊا سڄا آھن‪ ،‬منڊا ھلندا آھن ۽ انڌا ڏسندا آھن‪ ،‬۽‬ ‫انھن بني اسرائيل جي خدا جي واکاڻ ڪئي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو مون سان گڏ ھاڻي ٽن‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”مون کي ماڻھن تي رحم اچي ٿو‪،‬‬ ‫‪32‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫لَ ڪجھہ بہ ڪونھي‪ ،‬۽ آ ءَ انھن کي روزا رکي موڪلئي نہ ڏيندس‪ ،‬متان اھي رستي ۾ بيھوش ٿين‪.‬‬ ‫ڏينھن کان بيٺا آھن‪ ،‬وٽن کائڻ ء‬ ‫‪33‬تنھن تي سندس شاگردن پڇيس تہ ”رڻ ⁠پٽ ۾ ايتري ماني ڪٿان ھجي‪ ،‬جو ايتري وڏي ميڙ کي ڀرجي؟‬ ‫‪34‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ ۽ چيائون ته‪ ،‬ست‪ ،‬۽ چند ننڍيون مڇيون‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ”زمين تي ويھي رھو‪.‬‬ ‫‪36‬پوَ ھن ست مانيون ۽ مڇيون ورتيون ۽ شڪر ڪري ٽوڙي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين ۽ شاگردن ميڙ کي ڏنائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ انھن ست ٽوڪريون ڀري ڇڏيون‪.‬‬ ‫‪37‬پوَ انھن سڀيئي کاڌو ۽ ڀاڪر پائي ڀاڪر پاتائون‪ ،‬ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ چار ھزار مرد ھئا‪.‬‬ ‫‪38‬۽ جيڪي کائين تن ۾ عورتن ۽ ٻارن کان‬ ‫ء‬ ‫‪39‬ھن ميڙ کي روانو ڪيو ۽ ٻيڙي ءَ تي چڙھي مگدلي ءَ جي ساحلن ۾ آيو‪.‬‬ ‫باب ‪16‬‬ ‫‪1‬فريسي بہ ادوقين سان گڏ آيا ۽ کيس آزمائي رھيا ھئا تہ ھو کين آسمان مان ڪا نشاني ڏيکاري‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان ڳاڙھو آھي‪.‬‬ ‫‪2‬ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”جڏھن شام ٿئي ٿي‪ ،‬تڏھن اوھين چئو ٿا تہ موسم سٺي ٿيندي‪،‬‬ ‫ء‬

‫ميٿيو‬

‫‪3‬۽ ابح جو‪ ،‬اھو ڏينھن خراب موسم ھوندو ‪:‬آسمان ڳاڙھو ۽ ھيٺ لھي رھيو آھي ‪.‬اي منافقو‪ ،‬تون آسمان جو منھن سمجھين ٿو ‪.‬پر ڇا‬ ‫اوھين زماني جي نشانين کي سمجھي نٿا سگھو؟‬ ‫‪4‬ھڪڙو بڇڙو ۽ زناڪار نسل ھڪڙي نشاني ڳولي ٿو ‪.‬۽ ان کي ڪوبه نشان نه ڏنو ويندو‪ ،‬پر يونس نبي جي نشاني ‪.‬۽ ھو انھن کي ڇڏي‬ ‫ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪5‬جڏھن سندس شاگرد ٻئي پاسي آيا‪ ،‬تڏھن ماني کڻڻ وسري ويا‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”خبردار ٿجو ۽ فريسين ۽ ادوقين جي خميري ءَ کان ھوشيار ٿجو‪.‬‬ ‫‪6‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪7‬اھي پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا تہ ”اھو آھي جو اسان ماني نہ ورتي آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين ماني نہ کڻي آيا‬ ‫عيسي سمجھيو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اي ٿورا ايمان وارا‪ ،‬ڇو ٿا پاڻ ۾ ڇو ٿا بحث ڪريو‪،‬‬ ‫‪8‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھيو؟‬ ‫‪9‬ڇا توھان اڃا تائين نہ ٿا سمجھو‪ ،‬۽ نڪي ياد آھي پنجن مانيون پنج ھزارن جي‪ ،‬۽ اوھان ڪيتريون ٽوڪريون کنيا؟‬ ‫‪10‬نڪي ست مانيون چار ھزارن جون‪ ،‬۽ ڪيتريون ٽوڪريون کڻي ويا؟‬ ‫‪11‬اوھين ڪيئن نہ ٿا سمجھو تہ مون اوھان کي ماني ءَ بابت نہ چيو آھي‪ ،‬تہ جيئن اوھين فريسين ۽ ادوقين جي خميري کان ھوشيار‬ ‫رھو؟‬ ‫‪12‬پوَ انھن کي سمجھ ۾ آيو تہ ھو کين ماني ءَ جي خميري ءَ کان نہ‪ ،‬پر فريسين ۽ ادوقين جي تعليم کان خبردار رھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي قيصريہ فلپي جي ڪنارن ۾ آيو‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن کان پڇيائين تہ ”ماڻھو ڪير ٿا چون تہ آ ءَ ابن ⁠آدم آھيان؟‬ ‫‪13‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪14‬انھن چيو تہ ”ڪي چون ٿا تہ تون يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو آھين‪ ،‬ڪي چون ٿا تہ الياس ‪.‬۽ ٻيا‪ ،‬يرمياس‪ ،‬يا نبين مان ھڪڙو‪.‬‬ ‫‪15‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين چئو ٿا تہ آ ءَ ڪير آھيان؟‬ ‫‪16‬شمعون پطرس وراڻيو تہ ”تون مسيح آھين‪ ،‬جيئري خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو تو تي گوشت ۽ رت نہ‪ ،‬پر منھنجي پي دَ جيڪو آسمان‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”سڀاڳو آھين تون‪ ،‬شمعون برجونا‪،‬‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫۾ آھي‪ ،‬ظاھر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ آ ءَ تو کي چوان ٿو تہ تون ئي پطرس آھين ۽ انھي ءَ پٿر تي آ ءَ پنھنجو چرچ ٺاھيندس ‪.‬۽ دوزخ جا دروازا ان تي غالب نه ٿيندا‪.‬‬ ‫‪19‬۽ مان توکي آسمان جي بادشاھت جون ڪنجيون ڏيندس ‪:‬۽ جيڪو تون زمين تي ڳنڍيندين سو آسمان ۾ بند ڪيو ويندو‪ ،‬۽ جيڪو تون‬ ‫زمين تي ڇڏائيندين سو آسمان ۾ کليل ھوندو‪.‬‬ ‫عيسي مسيح آھي‪.‬‬ ‫‪20‬پوَ ھن پنھنجن شاگردن کي تاڪيد ڪئي تہ ”ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائن تہ اھو‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي ٻڌائڻ لڳو تہ ڪيئن کيس يروشلم ڏانھن وڃڻو آھي ۽ اتي جي بزرگن‪ ،‬سردار ڪاھنن‬ ‫وٺي‬ ‫کان‬ ‫وقت‬ ‫َ‬ ‫‪21‬انھي‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫۽ شريعت جي عالمن جون ڪيتريون ئي تڪليفون سھڻو آھي ۽ کيس قتل ڪيو ويندو ۽ ٽئين ڏينھن تي وري جيئرو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬تڏھن پطرس ھن کي پڪڙي ڇينڀڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو توکان پري ھجي‪ ،‬اھو تو کي نہ ٿيندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو تون انھن شين جو ذائقو‬ ‫لَ ڏوھاري آھين‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪23‬پر ھو منھن موڙي پطرس کي چيو تہ ”منھنجي پٺيان ھل‪ ،‬شيطان‪ ،‬تون مون ء‬ ‫نہ ٿو رکين جيڪي خدا جون آھن پر ماڻھن جون آھن‪.‬‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”جيڪڏھن ڪو منھنجي پٺيان ھلڻ گھري تہ اھو پنھنجو پاڻ کي رد ڪري ۽ پنھنجو اليب‬ ‫‪24‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫کڻي منھنجي پٺيان ھلي‪.‬‬ ‫‪25‬ڇالَ ⁠جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو ۽ جيڪو منھنجي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو سو اھا لھندي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪26‬ڇالَ ⁠جو ماڻھو ءَ کي ڪھڙو فائدو آھي‪ ،‬جيڪڏھن ھو سڄي دنيا حاال ڪري ۽ پنھنجو جان وڃائي ڇڏي؟ يا ماڻھو پنھنجي جان جي‬ ‫ء‬ ‫بدلي ۾ ڇا ڏيندو؟‬ ‫پوَ ھو ھر ماڻھو ءَ کي سندس ڪمن مطابق بدلو‬ ‫‪27‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم پنھنجي پي دَ جي جلوي ۾ پنھنجن ملئڪن سان گڏ ايندو ‪.‬۽ ء‬ ‫ء‬ ‫ڏيندو‪.‬‬ ‫‪28‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪي ھتي بيٺا آھن‪ ،‬جيڪي موت جو ذائقو نہ چکندا‪ ،‬جيستائين اھي ابن ⁠آدم کي پنھنجي بادشاھت ۾‬ ‫ايندي نہ ڏسندا‪.‬‬ ‫باب ‪17‬‬ ‫عيسي پطرس‪ ،‬يعقوب ۽ سندس ڀا دَ يوحنا کي وٺي ھڪ مٿاھين جبل تي کڻي ويو‪.‬‬ ‫پوَ‬ ‫‪1‬ڇھن ڏينھن کان ء‬ ‫ي‬ ‫‪2‬۽ انھن جي اڳيان تبديل ٿي ويو‪ ،‬۽ سندس منھن سج وانگر چمڪيو‪ ،‬۽ سندس ڪپڙا روشني وانگر اڇا ھئا‪.‬‬ ‫اس‪.‬‬ ‫سى ءو‬ ‫الياس ءعلءى النن ء‬ ‫‪3‬وقءا ءل لءهد دمو ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪4‬تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي‪ ،‬جيڪڏھن توھان چاھيو تہ ھتي ٽي خيما ٺاھيون ‪.‬ھڪڙو‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬ھڪڙو‬ ‫لَ‪ ،‬۽ ھڪڙو الياس ء‬ ‫موسي ء‬ ‫تنھنجي ء‬ ‫ي‬ ‫ڇانو ڪيو ۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو‪ ،‬جنھن چيو تہ ”ھي منھنجو‬ ‫مٿن‬ ‫ڪڪر‬ ‫روشن‬ ‫ھڪڙو‬ ‫تڏھن‬ ‫ھو‪،‬‬ ‫رھيو‬ ‫ڳالھائي‬ ‫ھو‬ ‫‪5‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫پيارو فرزند آھي‪ ،‬جنھن مان آ ءَ ڏاڍو خوش آھيان ‪.‬تون ھن کي ٻڌ‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن شاگردن اھو ٻڌو تڏھن منھن ڀر ڪري پيا ۽ ڏاڍا ڊڄي ويا‪.‬‬ ‫عيسي اچي انھن کي ڇھيو ۽ چيائين تہ ”اٿو ۽ ڊڄو نہ‪.‬‬ ‫‪7‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫سواَ ٻيو ڪوبہ ماڻھو نہ ڏٺائون‪.‬‬ ‫عيسي کان‬ ‫رڳو‬ ‫تہ‬ ‫کنيون‬ ‫مٿي‬ ‫اکيون‬ ‫انھن‬ ‫‪8‬جڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي انھن کي تاڪيد ڪندي چيو تہ ”ڪنھن بہ انھي ءَ رويا کي نہ ٻڌائجو‪ ،‬جيستائين ابن ⁠آدم مئلن‬ ‫‪9‬جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لٿا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫مان جيئرو نہ ٿئي‪.‬‬ ‫”پوَ شريعت جا عالم ڇو ٿا چون تہ پھريائين الياس جو اچڻ ضروري آھي؟‬ ‫تہ‬ ‫پڇيو‬ ‫کانئس‬ ‫شاگردن‬ ‫سندس‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ء‬

‫ميٿيو‬

‫‪11‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”الياس سچ پچ پھريائين ايندو ۽ سڀ شيون بحال ڪندو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪12‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ الياس اڳي ئي اچي چڪو آھي‪ ،‬پر انھن کيس نہ سڃاتو‪ ،‬پر ھن سان جيڪي ڪجھہ ٻڌايو سو ئي ڪيو ‪.‬‬ ‫اھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم بہ انھن مان ڏک سھندو‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ شاگردن سمجھيو تہ ھن کين يوحنا بپتسما ڏيڻ واري بابت چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬جڏھن اھي ميڙ وٽ پھتا‪ ،‬تڏھن ھڪڙو ماڻھو وٽس آيو‪ ،‬جنھن کيس گوڏن ڀر ڪري چيو تہ‬ ‫‪15‬اي پالڻھار‪ ،‬منھنجي پٽ تي رحم ڪر‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھو چريو آھي ۽ سخت پريشان آھي‪ ،‬ڇاڪاڻ ⁠تہ ھو ڪڏھن ڪڏھن باھ ۾ ڪري‬ ‫ٿو‪ ،‬۽ ڪڏھن پاڻيَ ۾‪.‬‬ ‫‪16‬آ ءَ ھن کي اوھان جي شاگردن وٽ وٺي آيس‪ ،‬پر اھي کيس شفا ڏيئي نہ سگھيا‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اي بي ايمان ۽ گمراھہ قوم‪ ،‬آ ءَ ڪڏھن تائين اوھان سان گڏ رھندس؟ مان توکي ڪيترو وقت برداشت‬ ‫‪17‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪندس ھن کي مون وٽ آڻيو‪.‬‬ ‫‪18‬عيسي شيطان کي ڇرڪايو ‪.‬۽ اھو ھن کان ٻاھر نڪري ويو ‪:‬۽ اھو ٻار انھي ءَ گھڙي ءَ کان چڱو ڀلو ٿي ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان ھن کي ڇو نہ ڪڍي سگھيا؟‬ ‫‪19‬پوَ شاگرد جدا جدا‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن اوھان ۾‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھان جي بي ⁠ايماني ءَ جي ڪري‪،‬‬ ‫تي‬ ‫‪20‬تنھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫سرنھن جي داڻي جيترو ايمان آھي‪ ،‬تہ اوھين ھن جبل کي چوندا تہ ھتان ھتان ھتان ھليو وڃ ‪.‬۽ ان کي ھٽائي ڇڏيندو؛ ۽ ڪجھ به توھان لَ‬ ‫ناممڪن نه ٿيندو‪.‬‬ ‫‪21‬تڏھن بہ اھا قسم نڪرندي آھي پر نماز ۽ روزي سان‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ابن ⁠آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ پڪڙجي ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬جڏھن اھي گليل ۾ رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪23‬اھي کيس ماري ڇڏيندا ۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو ‪.‬۽ اھي تمام گھڻو افسوس ڪري رھيا ھئا‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ھو ڪفرناحوم ۾ پھتا‪ ،‬تڏھن جن کي ڀاڄيون مليون سي پطرس وٽ آيا ۽ چيائونس تہ ”ڇا اوھان جو مالڪ محصول نہ ٿو ڏئي؟‬ ‫عيسي کيس روڪيندي چيو تہ ”تون ڇا ٿو سمجھين‪ ،‬شمعون؟ زمين جا بادشاھ ڪنھن کان‬ ‫‪25‬ھن چيو تہ ”ھا ‪.‬جڏھن ھو گھر ۾ آيو تہ‬ ‫ي‬ ‫رواج يا خراج وٺندا آھن؟ پنھنجن ٻارن جي‪ ،‬يا اجنبي جي؟‬ ‫”پوَ ٻار آزاد آھن‪.‬‬ ‫‪.‬عيسي کيس چيو تہ‬ ‫‪26‬پطرس کيس چيو ته‪ ،‬اجنبي مان‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬ان جي باوجود‪ ،‬متان انھن کي ناراض ڪريون‪ ،‬تون سمنڊ ڏانھن وڃ ۽ ڪڪر اڇلئي‪ ،‬پھريائين مڇي ءَ کي وٺي اچ ‪.‬۽ جڏھن تو ھن‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫جو وات کوليو آھي‪ ،‬تڏھن توھان کي پئسن جو ھڪڙو ٽڪرو ملندو ‪:‬اھو وٺو‪ ،‬۽ انھن کي ڏيو ۽ منھنجي ء‬ ‫باب ‪18‬‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ چيائون تہ ”آسمان واري بادشاھت ۾ سڀ کان وڏو ڪير آھي؟‬ ‫‪1‬جڏھن شاگرد‬ ‫ي‬ ‫‪2‬عيسي ھڪڙي ننڍڙي ٻار کي پاڻ وٽ سڏي انھن جي وچ ۾ بيھاريو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪3‬۽ چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين اوھين مٽائي نہندؤ ۽ ننڍڙا ٻار ٿيندا‪ ،‬تيستائين آسمان واري بادشاھت ۾ داخل نہ ٿيندا‪.‬‬ ‫‪4‬تنھنڪري جيڪوبہ پاڻ کي ھن ننڍڙي ٻار وانگر جھليندو‪ ،‬اھو ئي آسمان واري بادشاھت ۾ سڀني کان وڏو آھي‪.‬‬ ‫‪5‬۽ جيڪو منھنجي نالي تي ھڪڙو ننڍڙو ٻار قبول ڪري ٿو‪ ،‬اھو مون کي قبول ڪري ٿو‪.‬‬ ‫لَ اھو بھتر ھو تہ سندس ڳچي ءَ ۾‬ ‫‪6‬پر انھن ننڍڙن مان جيڪو مون تي ايمان آڻيندو‪ ،‬تن مان ڪنھن ھڪ کي ڪير تنگ ڪندو‪ ،‬تنھن ء‬ ‫چاڙھي ءَ جو پاٽ ھجي ۽ کيس سمنڊ جي اونھائي ۾ ٻوڙيو وڃي‪.‬‬ ‫لَ‪ ،‬جنھن جي ذريعي ڏوھ‬ ‫لَ ضروري آھي ته ڏوھه اچن ‪.‬پر افسوس آھي انھي ءَ ماڻھو ءَ ء‬ ‫لَ ڏوھن جي ڪري !ان ء‬ ‫‪7‬مصيبت آھي دنيا ء‬ ‫اچي ٿو!‬ ‫‪8‬تنھنڪري جيڪڏھن تنھنجو ھٿ يا تنھنجو پير تو کي ڏوھاري‪ ،‬انھن کي وڍي ڇڏيو ۽ انھن کي پاڻ وٽان اڇلئي ڇڏ‪ ،‬اھو بھتر آھي تہ تو‬ ‫لَ ھٿ يا پير ھميشہ جي باھہ ۾ اڇلئڻ کان‪ ،‬ھٿ يا پير ھجڻ کان‪ ،‬ھٿ ۽ پيرن جي ھٿن ۾ ڦاٿل ٿي زندگي ءَ ۾ داخل ٿيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬۽ جيڪڏھن تنھنجي اک توکي ناراض ڪري‪ ،‬ان کي ڪڍي ڇڏيو ۽ ان کي اڇلئي ڇڏيو‪ ،‬اھو بھتر آھي ته توھان ھڪڙي اک سان‬ ‫زندگي ۾ داخل ٿيو‪ ،‬بجاَ ٻن اکين سان دوزخ جي باھ ۾ اڇلئي‪.‬‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آسمان ۾ انھن جا ملئڪ ھميشہ‬ ‫‪10‬ھوشيار ٿجو تہ انھن ننڍڙن مان ڪنھن کي بہ حقير نہ سمجھو‬ ‫ء‬ ‫منھنجي پي دَ جو منھن ڏسندا آھن‪ ،‬جيڪو آسمان ۾ آھي‪.‬‬ ‫‪11‬ڇالَ ⁠جو ابن ⁠آدم انھي ءَ کي بچائڻ آيو آھي جيڪو گم ٿي ويو ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬توھان ڪيئن ٿا سوچيو؟ جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءَ وٽ سؤ رڍون ھجن ۽ انھن مان ھڪڙي گمراھ ٿي وڃي تہ ڇا ھو نوانوي رڍن کي‬ ‫شيَ کي ڳوليندو؟‬ ‫ڇڏي جبلن ۾ وڃي گمراھ ٿيل‬ ‫ء‬ ‫‪13‬۽ جيڪڏھن ائين ٿئي ٿو ته اھو اھو ڳولي ٿو‪ ،‬آَ اوھان کي سچ ٻڌايان ٿو‪ ،‬ھو انھن ننھنن رڍن کان وڌيڪ خوش ٿئي ٿو جيڪي گمراھ‬ ‫نه ٿيا آھن‪.‬‬ ‫‪14‬تڏھن بہ اوھان جي آسماني پي دَ جي مرضي نہ آھي تہ انھن ننڍڙن مان ھڪڙو مري‪.‬‬ ‫ٻڌاَ ته سندس ڏوھ رڳو تنھنجي ۽ ھن جي وچ ۾‬ ‫‪15‬ان کان علوہ جيڪڏھن تنھنجو ڀا دَ توھان جي خلف ڏوھ ٿو ڪري‪ ،‬وڃي ۽ کيس ء‬ ‫آھي ‪:‬جيڪڏھن اھو ٻڌندو‪ ،‬تو کي پنھنجو ڀا دَ حاال ڪيو آھي‪.‬‬ ‫پوَ پاڻ سان گڏ ھڪڙو يا ٻہ وڌيڪ کڻي وڃ‪ ،‬تہ جيئن ٻن يا ٽن شاھدن جي وات ۾ ھر ڳالھہ ثابت‬ ‫‪16‬پر جيڪڏھن ھو تنھنجي نہ ٻڌي‪ ،‬تہ ء‬ ‫ٿئي‪.‬‬ ‫‪17‬۽ جيڪڏھن اھو انھن کي ٻڌڻ ۾ غفلت ڪري‪ ،‬اھو چرچ کي ٻڌاَ‪ ،‬پر جيڪڏھن اھو چرچ کي ٻڌڻ ۾ غفلت ڪري‪ ،‬اھو توھان کي‬ ‫ھڪڙو غير قومن ۽ محصول ڏيندڙ وانگر سمجھو‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪18‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪي بہ اوھين زمين تي ڳنڍيندا سو آسمان ۾ بند ھوندو‪ ،‬۽ جيڪي اوھين زمين تي بند ڪندا سو آسمان ۾‬ ‫بند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫انھن‬ ‫اھو‬ ‫گھرندا‪،‬‬ ‫جيڪي‬ ‫ٿين‪،‬‬ ‫راضي‬ ‫لَ‬ ‫ڇھڻ‬ ‫کي‬ ‫شيَ‬ ‫ڪنھن‬ ‫تي‬ ‫زمين‬ ‫ٻه‬ ‫مان‬ ‫اوھان‬ ‫جيڪڏھن‬ ‫تہ‬ ‫ٿو‬ ‫ٻڌايان‬ ‫وري‬ ‫کي‬ ‫‪19‬آ ءَ اوھان‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪيو ويندو‪ ،‬جيڪو منھنجي آسمان تي آھي‪.‬‬ ‫‪20‬ڇالَ ⁠جو جتي ٻه يا ٽي منھنجي نالي تي گڏ ٿيا آھن‪ ،‬اتي آ ءَ انھن جي وچ ۾ آھيان‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬پوَ پطرس وٽس آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬ڪيترو دفعا منھنجو ڀا دَ منھنجي خلف ڏوھہ ڪندو ۽ آ ءَ کيس معاف ڪريان؟ ست ڀيرا‬ ‫ء‬ ‫تائين؟‬ ‫‪22‬عيسي وراڻيو تہ ”آ ءَ تو کي ائين نہ ٿو چوان‪ ،‬جيستائين ست دفعا‪ ،‬پر ست دفعا ست دفعا‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪23‬تنھنڪري آسمان واري بادشاھت ھڪڙي خاص بادشاھہ سان مشابہت رکي ٿي‪ ،‬جيڪو پنھنجي نوڪرن جو حساب وٺندو‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن ھن حساب ڪرڻ شروع ڪيو‪ ،‬تڏھن ھڪڙي کي وٽس آندو ويو‪ ،‬جنھن تي مٿس ڏھ ھزار تول قرض ھو‪.‬‬ ‫‪25‬پر جيئن ته ھن کي ادائگي نه ڪرڻي ھئي‪ ،‬تنھنڪري سندس مالڪ حڪم ڏنو ته کيس‪ ،‬سندس زال‪ ،‬ٻار ۽ جيڪي ڪجھ ھن وٽ آھي‪،‬‬ ‫سو وڪڻي ڏنو وڃي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنڪري نوڪر ڪري پيو ۽ کيس سجدو ڪري چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬مون سان ابر ڪر‪ ،‬۽ آ ءَ توکي سڀ پئسا ڏيندس‪.‬‬ ‫‪27‬تڏھن انھي ءَ نوڪر جي مالڪ کي رحم اچي ويو‪ ،‬تنھن کيس ڇڏايو ۽ قرض معاف ڪري ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪28‬پر اھو ئي نوڪر ٻاھر نڪتو ۽ پنھنجي ساٿين مان ھڪڙي کي مليو‪ ،‬جنھن تي مٿس سؤ سؤ سؤ سڪا قرض ھو‪ ،‬تنھن تي ھٿ رکي‬ ‫کيس ڳلي کان وٺي چيائين تہ ”جنھن جو قرض آھي سو ادا ڪر‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي سندس ساٿي سندس پيرن تي ڪري پيو ۽ کيس منٿ ڪري چيائين تہ ”مون سان ابر ڪر‪ ،‬آ ءَ تو کي سڀ ڪجھہ ڏيندس‪.‬‬ ‫‪30‬ھن نه گھريو‪ ،‬پر ويو ۽ کيس جيل ۾ وڌو‪ ،‬جيستائين ھو قرض ادا ڪري‪.‬‬ ‫‪31‬پوَ جڏھن ھن جي ساٿين اھو حال ڏٺو‪ ،‬تڏھن ڏاڍا افسوس ڪيائون ۽ اچي پنھنجي مالڪ کي سڀ ڪجھہ ٻڌايو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ ھن کيس سڏيو‪ ،‬تنھن کيس چيو تہ ”اي بدڪار نوڪر‪ ،‬مون تو کي اھو سمورو قرض معاف ڪيو‪،‬‬ ‫‪32‬پوَ سندس مالڪ‪ ،‬جنھن کان ء‬ ‫ء‬ ‫ڇاڪاڻ ⁠تہ تو مون کي گھريو ھو‪.‬‬ ‫‪33‬ڇا تو کي پنھنجي ساٿي ٻانھن تي رحم ڪرڻ نہ گھرجي‪ ،‬جھڙي ءَ طرح مون کي تو تي رحم آيو؟‬ ‫‪34‬۽ سندس مالڪ ڪاوڙجي ويو‪ ،‬۽ کيس سزا ڏيڻ وارن جي حوالي ڪيو‪ ،‬جيستائين اھو سڀ ڪجھہ ادا ڪري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪35‬اھڙي ءَ طرح منھنجو آسماني پي دَ پڻ اوھان سان ڪندو‪ ،‬جيڪڏھن اوھين پنھنجن دلين مان ھر ڪنھن پنھنجي ڀا دَ کي پنھنجا ڏوھہ‬ ‫معاف نہ ڪندا‪.‬‬ ‫باب ‪19‬‬ ‫عيسي اھي ڳالھيون پوريون ڪيون‪ ،‬تڏھن ھو گليل مان روانو ٿي اردن دريا ءَ جي پار يھوديہ جي ڪنارن ۾ آيو‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬وڏا ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا ‪.‬۽ اتي انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫لَ اھو جائز آھي جو پنھنجي زال کي ھر ڪنھن سبب کان ڌار‬ ‫‪3‬فريسي بہ وٽس آيا ۽ کيس آزمائڻ لڳا ۽ چيائونس تہ ”ڇا ڪنھن ماڻھو ءَ ء‬ ‫ڪري؟‬ ‫‪4‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬اوھان نه پڙھيو آھي ڇا‪ ،‬جنھن انھن کي شروعات ۾ بڻايو تنھن ئي کين نر ۽ مادي بڻايو‪.‬‬ ‫‪5‬وقءالء” ‪:‬انھي ءَ ڪري ھڪڙو ماڻھو پنھنجي ما دَ ۽ پي دَ کي ڇڏي پنھنجي زال سان جڙيل رھندو‪ ،‬۽ اھي ٻئي ھڪ جسم ٿيندا؟‬ ‫ء‬ ‫‪6‬تنھنڪري اھي وڌيڪ ٻٽي نہ آھن‪ ،‬پر ھڪڙو گوشت آھن ‪.‬تنھنڪري جن کي خدا پاڻ ۾ ڳنڍيو آھي‪ ،‬تنھن کي ماڻھو جدا نه ڪري‪.‬‬ ‫”پوَ‬ ‫موسي ڇو حڪم ڏنو تہ ”طلق لکت ۾ ڏئي ڇڏجي؟‬ ‫‪7‬انھن وراڻيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫”موسي اوھان جي دلين جي سختي ءَ جي ڪري اوھان کي پنھنجن زالن کان ڌار ڪرڻ تي مجبور ڪيو‪ ،‬پر شروع‬ ‫‪8‬ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ي‬ ‫کان وٺي ائين نہ ھو‪.‬‬ ‫‪9‬۽ آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪوبہ پنھنجي زال کي زناڪاري جي ڪري ڇڏي ڏئي ۽ ٻي ءَ سان شادي ڪري‪ ،‬سو زنا ڪري ٿو‪ ،‬۽‬ ‫جيڪو انھي ءَ سان پرڻجي ٿو سو زنا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫پوَ شادي ڪرڻ چڱو نہ آھي‪.‬‬ ‫‪10‬ھن جي شاگردن کيس چيو تہ ”جيڪڏھن مڙس جو معاملو پنھنجي زال سان ائين ھجي تہ ء‬ ‫سواَ انھن جي جن کي اھو ڏنو ويو آھي‪.‬‬ ‫‪11‬پر ھن انھن کي چيو تہ ”سڀ ماڻھو اھا ڳالھہ قبول ڪري نہ سگھندا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو ڪي اھڙا آھن‪ ،‬جيڪي پنھنجي ما دَ جي پيٽ مان ڄڻيا ھئا‪ ،‬۽ ڪي اھڙا آھن‪ ،‬جيڪي ماڻھن جا خوسا بڻايا ويا ھئا‪ ،‬۽ ڪي‬ ‫ء‬ ‫اھڙا آھن‪ ،‬جن آسمان جي بادشاھت جي خاطر پاڻ کي خوسا بڻايو آھي ‪.‬جيڪو ان کي حاال ڪرڻ جي قابل آھي‪ ،‬ان کي حاال ڪرڻ‬ ‫ڏيو‪.‬‬ ‫‪13‬پوَ ڪي ننڍڙا ٻار وٽس کڻي آيا تہ ھو انھن تي ھٿ رکي دعا گھري‪ ،‬تہ شاگردن انھن کي ڇينڀيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت اھڙن جي‬ ‫عيسي چيو تہ ”ننڍن ٻارن کي تڪليف ڏيو ۽ کين مون وٽ اچڻ کان نہ روڪيو‪،‬‬ ‫‪14‬پر‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪15‬ھن پنھنجا ھٿ انھن تي رکيا ۽ اتان ھليو ويو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ ھڪڙو ماڻھو آيو ۽ کيس چيائين تہ ”سائين استاد‪ ،‬آ ءَ ڪھڙو چڱو ڪم ڪريان‪ ،‬جو مون کي دائمي زندگي ملي؟‬ ‫ء‬ ‫‪17‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ اتي ٻيو ڪو به سٺو نه آھي‪ ،‬ھڪ آھي‪ ،‬خدا‪ ،‬پر جيڪڏھن توھان زندگي ۾ داخل ٿيڻ‬ ‫چاھيو‪ ،‬حڪمن تي عمل ڪريو‪.‬‬ ‫عيسي چيو تہ ” دخون نہ ڪر‪ ،‬زنا نہ ڪر‪ ،‬چوري نہ ڪر‪ ،‬ڪوڙي شاھدي نہ ڏي‪،‬‬ ‫‪18‬ھن کيس چيو تہ ”ڪھڙو؟‬ ‫ي‬ ‫‪19‬پنھنجي پي دَ ۽ ما دَ جي عزت ڪر‪ ،‬۽ پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪20‬تنھن تي جوان وراڻيو تہ ”مون ھي سڀ شيون پنھنجي جواني ءَ کان سنڀالي رکيون آھن‪ ،‬اڃا مون کي ڪھڙي گھٽتائي آھي؟‬ ‫‪21‬عيسي ھن کي چيو تہ ”جيڪڏھن تون ڪامل ٿئين تہ وڃي وڪڻي جيڪي تو وٽ آھي‪ ،‬سو غريبن کي ڏئي ڇڏ تہ تو کي بھشت ۾‬ ‫ي‬ ‫خزانو ملندو‪ ،‬۽ اچي منھنجي پٺيان ھل‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھن وٽ وڏو مال ھو‪.‬‬ ‫‪22‬پر جڏھن جوان اھو ٻڌو تڏھن غمگين ٿي ھليو ويو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھڪڙو شاھوڪار ماڻھو آسمان واري بادشاھت ۾ مشڪل‬ ‫‪23‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫سان داخل ٿيندو‪.‬‬ ‫سواَ تہ ڪنھن امير ماڻھو ءَ جو خدا جي‬ ‫سئي ءَ جي ناڪي مان لنگھڻ آسان آھي‪ ،‬انھي ءَ کان‬ ‫ء‬ ‫‪24‬وري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ادٺ جو د‬ ‫بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ‪.‬‬ ‫”پوَ ڪير بچي سگھندو؟‬ ‫‪25‬جڏھن سندس شاگردن اھو ٻڌو تہ ڏاڍا عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ‬ ‫ء‬ ‫لَ اھو ناممڪن آھي ‪.‬پر خدا سان سڀ ڪجھه ممڪن آھي‪.‬‬ ‫‪26‬پر‬ ‫عيسي انھن کي ڏسندي چيو تہ ”ماڻھن ء‬ ‫ي‬ ‫‪27‬تڏھن پطرس جواب ڏنو تہ ”ڏس‪ ،‬اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون ‪.‬تنھن ڪري اسان کي ڇا گھرجي؟‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھين جيڪي منھنجي پٺيان آيا آھيو‪ ،‬تن جي پيدائش ۾ جڏھن ابن ⁠آدم‬ ‫‪28‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫پنھنجي جلوي واري تخت تي ويھندو‪ ،‬تڏھن اوھين بہ ٻارھن تختن تي ويھندؤ‪ ،‬۽ ٻارھن قبيلن جو انصاف ڪندا ‪.‬اسرائيل‪.‬‬ ‫‪29‬۽ ھر ڪنھن ماڻھو ءَ جنھن منھنجي نالي جي ڪري گھر‪ ،‬ڀائر‪ ،‬ڀينر‪ ،‬پي دَ‪ ،‬ما دَ‪ ،‬زال‪ ،‬ٻار يا زمينون ڇڏي ڏنيون آھن‪ ،‬تن کي سو دفعا‬ ‫ملندو ۽ ھميشه جي زندگي ءَ جو وارث ٿيندو‪.‬‬ ‫‪30‬پر گھڻا ئي آھن جيڪي پھريائين آھن‪ ،‬پويون آھن ‪.‬۽ آخري پھريون ھوندو‪.‬‬ ‫باب ‪20‬‬ ‫‪1‬ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ وانگر آھي‪ ،‬جيڪو گھر جي مالڪ آھي‪ ،‬جيڪو ابح جو سوير ٻاھر نڪتو تہ‬ ‫ء‬ ‫پنھنجي انگورن جي باغ ۾ مزدور لھي‪.‬‬ ‫‪2‬جڏھن ھن مزدورن سان ھڪڙي ڏينھن جي ھڪڙي رقم تي اتفاق ڪيو‪ ،‬تڏھن انھن کي پنھنجي انگورن جي باغ ۾ موڪليو‪.‬‬ ‫‪3‬پوَ ھو ٽيون ڪلڪ ٻاھر نڪتو ۽ ڏٺائين تہ ٻيا ماڻھو بازار ۾ بيڪار بيٺا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬۽ انھن کي چيو ‪.‬اوھين پڻ انگورن جي باغ ۾ وڃو‪ ،‬۽ جيڪو احيح آھي سو آ ءَ اوھان کي ڏيندس ‪.‬۽ اھي پنھنجي رستي تي ويا‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ ھو وري ڇھين وڳي ڌاري ٻاھر نڪتو ۽ ائين ئي ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪6‬اٽڪل يارھين ڪلڪ ھو ٻاھر نڪتو ۽ ڏٺائين تہ ٻيا بيڪار بيٺا آھن ۽ کين چيائين تہ ”اوھين ھتي سڄو ڏينھن بيڪار ڇو بيٺا آھيو؟‬ ‫”ڇالَ ⁠جو ڪنھن ماڻھو ءَ اسان کي نوڪري ءَ تي نہ رکيو آھي ‪.‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين بہ انگورن جي باغ ۾‬ ‫‪7‬انھن کيس چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫وڃو ‪.‬۽ جيڪو احيح آھي‪ ،‬اھو اوھان کي ملندو‪.‬‬ ‫‪8‬جڏھن شام ٿي تہ انگورن جي باغ جي مالڪ پنھنجي نوڪر کي چيو تہ ”مزدورن کي سڏي کين سندن اجورو ڏيو‪ ،‬پوئين کان پھرين‬ ‫تائين‪.‬‬ ‫‪9‬جڏھن اھي آيا‪ ،‬جن کي يارھين ڪلڪ ڪم ڪيو ويو ھو‪ ،‬تڏھن انھن ھر ھڪ ماڻھو ءَ کي ھڪڙو سڪو ڏنو‪.‬‬ ‫‪10‬پر جڏھن پھريون آيون‪ ،‬تڏھن سمجھيائون تہ کين وڌيڪ ملڻ گھرجي ‪.‬۽ ساڳئي طرح ھر ماڻھو کي ھڪ پئسو واول ڪيو‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن اھي اھا ملي ويا‪ ،‬تڏھن گھر جي مالڪ تي گاريون ڏيڻ لڳا‪.‬‬ ‫سواَ ھڪ ڪلڪ ڪم ڪيو آھي‪ ،‬۽ تو انھن کي اسان جي برابر ڪيو آھي‪ ،‬جن ڏينھن جو بار ۽‬ ‫‪12‬چيائون تہ ”ھنن آخري گھڙي ءَ کان‬ ‫ء‬ ‫گرمي برداشت ڪئي آھي‪.‬‬ ‫لَ‬ ‫‪13‬پر ھن انھن مان ھڪڙي کي جواب ڏنو تہ ”دوست‪ ،‬آ ءَ توسان ڪوبہ غلط ڪم نہ ٿو ڪريان‪ ،‬ڇا تون مون سان ھڪڙي پئسي ء‬ ‫راضي نہ ھئين؟‬ ‫‪14‬اھو وٺو جيڪو توھان جو آھي‪ ،‬۽ پنھنجي رستي ڏانھن وڃو ‪:‬مان ھن آخري کي ڏيندس‪ ،‬جيئن توھان کي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو آ ءَ چڱو آھيان؟‬ ‫لَ جائز نہ آھي تہ جيڪي گھران سو پاڻ سان ڪريان؟ ڇا تنھنجي اک بڇڙي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬ڇا اھو مون ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو سڏيا ويندا گھڻا‪ ،‬پر چونڊيل ٿورا‪.‬‬ ‫‪16‬تنھنڪري پويون پھريون ٿينديون ۽ پھريون پويون‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬عيسي يروشلم ڏانھن وڃي رھيو ھو تہ انھن ٻارھن شاگردن کي رستي ۾ ڌار ڪري ورتو ۽ کين چيائين تہ‬ ‫ي‬ ‫ابن آدم کي پڪڙايو ويندو سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن وٽ‪ ،‬۽ اھي کيس موت‬ ‫‪.‬۽‬ ‫آھيون‬ ‫رھيا‬ ‫ھلي‬ ‫ڏانھن‬ ‫يروشلم‬ ‫اسين‬ ‫‪18‬ڏسو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫جي سزا ڏيندا‪،‬‬ ‫‪19‬۽ کيس غير قومن جي حوالي ڪندا تہ ٺٺوليون‪ ،‬چھبڪ ھڻڻ ۽ اليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻن‪ ،‬۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي‬ ‫اٿندو‪.‬‬ ‫‪20‬پوَ زبدي ءَ جي ٻارن جي ما دَ پنھنجن پٽن سان گڏ وٽس آئي‪ ،‬کيس سجدو ڪيائين ۽ کيس ڪا خاص ڳالھہ گھريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬تون ڇا ڪندين؟ ھن کيس چيو تہ ”منھنجا ھي ٻہ پٽ ويھي رھن‪ ،‬ھڪڙو تنھنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو کاٻي پاسي‪ ،‬تنھنجي‬ ‫بادشاھت ۾‪.‬‬ ‫عيسي وراڻيو تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڇا ٿا گھرو ‪.‬ڇا توھان ان قابل آھيو جيڪو پيالو مان پيئندس‪ ،‬۽ انھي ءَ بپتسما سان‬ ‫‪22‬پر‬ ‫ي‬ ‫بپتسما وٺڻ جي قابل آھيو جنھن سان آ ءَ بپتسما وٺان؟ انھن کيس چيو ته‪ ،‬اسين قابل آھيون‪.‬‬ ‫‪23‬ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين منھنجي پيالي مان ضرور پيئندؤ ۽ انھي ءَ بپتسما سان بپتسما وٺندؤ‪ ،‬جنھن سان آ ءَ بپتسما وٺان ٿو‪ ،‬پر‬ ‫لَ اھو منھنجي پي دَ تيار ڪيو آھي‪.‬‬ ‫منھنجي ساڄي ۽ کاٻي پاسي ويھڻ منھنجو ڪم نہ آھي‪ ،‬پر اھو ھوندو ‪.‬انھن کي ڏنو ويو جن ء‬ ‫‪24‬جڏھن ڏھن شاگردن اھو ٻڌو تڏھن انھن ٻنھي ڀائرن تي ڪاوڙ ۾ اچي ويا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ غير قومن جا سردار مٿن حڪومت ڪن ٿا ۽ جيڪي وڏا آھن سي‬ ‫‪25‬پر‬ ‫ي‬ ‫مٿن اختيار ڪن ٿا‪.‬‬ ‫‪26‬پر اوھان ۾ ائين نہ ٿئي‪ ،‬پر جيڪو اوھان مان وڏو ٿيڻ گھري‪ ،‬سو اوھان جو وزير ٿئي‪.‬‬ ‫‪27‬۽ جيڪو اوھان مان سردار ٿيڻ گھرجي‪ ،‬اھو توھان جو نوڪر بڻجو‪.‬‬ ‫لَ آيو آھي تہ پنھنجي جان‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫۽‬ ‫ڪري‬ ‫خدمت‬ ‫تہ‬ ‫لَ‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫لَ نہ آيو آھي تہ خدمت ڪري‪ ،‬پر‬ ‫ء ء‬ ‫ء ء‬ ‫‪28‬جھڙي ءَ طرح ابن ⁠آدم انھي ءَ ء‬ ‫لَ فديہ ۾ ڏئي‪.‬‬ ‫گھڻن ء‬ ‫‪29‬جڏھن ھو يريحو کان روانا ٿيا تہ ھڪڙو وڏو ميڙ ھن جي پٺيان ھلڻ لڳو‪.‬‬ ‫عيسي اتان لنگھي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”اي خداوند‬ ‫‪30‬۽ ڏسو‪ ،‬ٻه انڌا رستي جي ڪناري تي ويٺا ھئا‪ ،‬جڏھن ٻڌو تہ‬ ‫ي‬ ‫ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪31‬فءقءا ءل ءمنء يال دمؤي ءم ءن يال دمؤي ءمنءينء ‪ ،‬پر انھن وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”اي خداوند ابن دائود‪ ،‬اسان تي رحم ڪر‪.‬‬ ‫‪32‬عيسي بيھي رھيو ۽ انھن کي سڏي چيائين تہ ”اوھين ڇا ڪندؤ جو آ ءَ اوھان سان ڪندس؟‬ ‫ي‬ ‫‪33‬اھي چون ٿا تہ اي خداوند‪ ،‬اسان جون اکيون کوليون وڃن‪.‬‬ ‫پوَ ھڪدم انھن جون اکيون ڏسڻ ۾ آيون ۽ اھي سندس پٺيان ھلڻ‬ ‫‪34‬تنھنڪري‬ ‫عيسي کي انھن تي رحم آيو‪ ،‬سو انھن جي اکين کي ڇھيو‪ ،‬ء‬ ‫ي‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫باب ‪21‬‬ ‫عيسي کي ٻه شاگرد موڪليائين تہ‬ ‫‪1‬جڏھن ھو يروشلم جي ويجھو آيا ۽ زيتون جي جبل تي بيتفاج ۾ آيا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو‪ ،‬تڏھن اوھين ھڪ کودڙي سان ٻڌل ڏسندؤ ۽ ان سان گڏ ھڪ کودڙو‪ ،‬انھن‬ ‫کي ڇڏايو ۽ مون وٽ آڻيو‪.‬‬ ‫‪3‬۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کي چوندو‪ ،‬توھان کي چوندا تہ‪ ،‬خداوند کي انھن جي ضرورت آھي ‪.‬۽ ھو فوري طور تي انھن کي‬ ‫موڪليندو‪.‬‬ ‫لَ ڪيو ويو تہ اھو پورو ٿئي جيڪو نبي ءَ چيو ھو تہ‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫ڪجھہ‬ ‫‪4‬اھو سڀ‬ ‫ء ء‬ ‫ٻڌاَ‪” ،‬ڏس‪ ،‬تنھنجو بادشاھہ تو وٽ اچي ٿو‪ ،‬نءيس‪ ،‬۽ گدائي ءَ تي ويھي‪ ،‬۽ کودڙي جو ٻچڙو‪.‬‬ ‫‪5‬تون سيون جي ڌي ءَ کي ء‬ ‫عيسي کين حڪم ڏنو ھو‪.‬‬ ‫جيئن‬ ‫ڪيائون‬ ‫‪6‬پوَ شاگرد ويا ۽ ائين ئي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪7‬۽ گڏھ ۽ کودڙي کڻي آيا ۽ انھن کي پنھنجا ڪپڙا پھريائين ۽ کيس مٿن چڙھيائون‪.‬‬ ‫‪8‬ھڪڙي وڏي ميڙ پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇايا ‪.‬ٻين وڻن جون شاخون وڍي ڇڏيون‪ ،‬۽ انھن کي رستي ۾ ٻوڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫اعلي ۾‪.‬‬ ‫ابن داؤد ‪:‬سڀاڳو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي اچي ٿو ‪.‬حسينه‬ ‫‪9‬فءقءا ءل لء دھ يم ءمنء يال دمؤي ءمنءينء فءي يال ء ير ء‬ ‫ض‪ ،‬فءقءا ءل ءعلءى ءح ء‬ ‫ي‬ ‫سنا ء‬ ‫‪10‬جڏھن ھو يروشلم ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن سڄو شھر کلي ويو ۽ چوڻ لڳو تہ ”ھي ڪير آھي؟‬ ‫عيسي گليل جي ناارت جو نبي آھي‪.‬‬ ‫‪11‬تنھن تي ميڙ چيو تہ ”ھي‬ ‫ي‬ ‫عيسي خدا جي ھيڪل ۾ ويو ۽ ھيڪل ۾ جيڪي خريد و فروخت ڪندا ھئا تن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيائون ۽ ارافن جون‬ ‫‪12‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ٽيبلون ۽ ڪبوتر وڪڻڻ وارن جون سيٽون الٽائي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫جاَ بڻائي ڇڏيو آھي‪.‬‬ ‫س ءل ءعلءى يالعءالء ءمينء ‪.‬پر توھان ان کي چورن جي ء‬ ‫‪13‬وقءا ءل لءهد« ‪ :‬ءل دُ دل يال ءم ين َ ء ير ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬انڌا ۽ منڊا وٽس ھيڪل ۾ آيا ‪.‬۽ انھن کي شفا ڏني‪.‬‬ ‫‪15‬جڏھن سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن اھي عجيب ڪم ڏٺا جيڪي ھن ڪيا ھئا ۽ ٻار ھيڪل ۾ رڙيون ڪندي ۽ چوندا ھئا‬ ‫تہ ”دائود جي پٽ کي حسنا !اھي سخت ناراض ھئا‪،‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ھائو !ڇا تو ڪڏھن به نه پڙھيو آھي‪ ،‬ڇوڪرن ۽ ٻچن جي وات مان تو‬ ‫‪16‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬تون ٻڌن ٿو ڇا؟ تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ڪامل ساراھہ ڪيو آھي؟‬ ‫‪17‬پوَ ھو انھن کي ڇڏي شھر مان نڪري بيت ⁠عنياہ ڏانھن ھليو ويو ‪.‬۽ ھو اتي رھيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪18‬ھاڻي ابح جو جڏھن ھو شھر ڏانھن موٽيو تہ کيس بک لڳي‪.‬‬ ‫سواَ ٻيو ڪجھہ نہ ڏٺائين‪ ،‬۽ چيائينس تہ ”ھاڻي‬ ‫‪19‬جڏھن ھن رستي ۾ ھڪڙو انجير جو وڻ ڏٺو‪ ،‬تڏھن انھي ءَ وٽ آيو‪ ،‬پر رڳو پنن کان‬ ‫ء‬ ‫لَ تو تي ڪو ميوو نہ پوکي ‪.‬۽ ھن وقت انجير جو وڻ سڪي ويو‪.‬‬ ‫ھميشہ ء‬ ‫‪20‬جڏھن شاگردن اھو ڏٺو تہ عجب ۾ پئجي ويا ۽ چيائون تہ ”انجير جو وڻ ڪيترو جلد سڪي ويو آھي!‬ ‫‪21‬عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪڏھن اوھان کي ايمان آھي ۽ ڪو شڪ نہ آھي‪ ،‬تہ اوھين نہ رڳو‬ ‫ي‬ ‫اھو ڪندا‪ ،‬جيڪو انجير جي وڻ سان ڪيو ويو آھي‪ ،‬پر جيڪڏھن اوھين ھن جبل کي چئو تہ ’تون ھٽي وڃ ‪.‬۽ تون سمنڊ ۾ اڇليو وڃين ‪.‬‬ ‫اھو ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ سڀ شيون‪ ،‬جيڪي اوھين دعا ۾ گھرندا‪ ،‬ايمان سان‪ ،‬توھان کي ملندا‪.‬‬ ‫‪23‬جڏھن ھو ھيڪل ۾ پھتو‪ ،‬تڏھن سردار ڪاھن ۽ ماڻھن جا بزرگ وٽس آيا جڏھن ھو تعليم ڏيئي رھيو ھو ۽ چيائونس تہ ”تون ڪھڙي‬ ‫اختياري ءَ سان ھي ڳالھيون ٿو ڪرين؟ ۽ توکي ھي اختيار ڪنھن ڏنو؟‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءَ بہ اوھان کان ھڪڙي ڳالھہ پڇان ٿو‪ ،‬جيڪا جيڪڏھن اوھين مون کي ٻڌائيندا تہ آ ءَ بہ‬ ‫‪24‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫اوھان کي ٻڌائيندس تہ ڪھڙي اختياري ءَ سان ھي ڪم ڪريان ٿو‪.‬‬ ‫‪25‬يوحنا جو بپتسما‪ ،‬ڪٿان آيو؟ آسمان مان‪ ،‬يا ماڻھن مان؟ ۽ اھي پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا‪" ،‬جيڪڏھن اسين چئون ٿا‪ ،‬آسمان کان؛ ھو اسان‬ ‫پوَ توھان ھن تي يقين ڇو نه ڪيو؟‬ ‫کي چوندو ته ء‬ ‫لَ يوحنا کي نبي سمجھيو‪.‬‬ ‫سڀني‬ ‫ٿا؛‬ ‫ڊڄون‬ ‫کان‬ ‫ماڻھن‬ ‫‪.‬اسان‬ ‫مان‬ ‫ماڻھن‬ ‫تہ‬ ‫چئون‬ ‫اسين‬ ‫‪26‬پر جيڪڏھن‬ ‫ء‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي کي جواب ڏنو تہ ”اسان کي خبر نہ آھي ‪.‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬نه آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو ته ڪھڙي اختياري ءَ سان ھي ڪم ڪريان‬ ‫‪27‬انھن‬ ‫ي‬ ‫ٿو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ ھو پھرين وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”پٽ‪ ،‬اڄ منھنجي انگورن جي باغ ۾ ڪم‬ ‫ھئا‬ ‫پٽ‬ ‫ٻه‬ ‫کي‬ ‫َ‬ ‫ماڻھو‬ ‫ھڪڙي‬ ‫سمجھو؟‬ ‫ٿا‬ ‫ڇا‬ ‫توھان‬ ‫‪28‬پر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪر‪.‬‬ ‫پوَ ھن توبھہ ڪئي ۽ ھليو ويو‪.‬‬ ‫پر‬ ‫ڪندس‪،‬‬ ‫نہ‬ ‫َ‬ ‫”آ‬ ‫تہ‬ ‫ڏنو‬ ‫جواب‬ ‫‪29‬ھن‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪30‬پوَ ٻئي وٽ آيو ۽ ائين ئي چيائين ‪.‬۽ ھن جواب ڏنو ۽ چيو ته‪ ،‬مان وڃان ٿو‪ ،‬ااحب ‪:‬۽ نه ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬عيسي انھن کي چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي‬ ‫پھريون‬ ‫آھن‪،‬‬ ‫چوندا‬ ‫کيس‬ ‫اھي‬ ‫ڪئي؟‬ ‫پوري‬ ‫مرضي‬ ‫جي‬ ‫َ‬ ‫پي‬ ‫پنھنجي‬ ‫ڪنھن‬ ‫مان‬ ‫ٻنھي‬ ‫‪31‬انھن‬ ‫د‬ ‫ي‬ ‫سچ ٿو ٻڌايان تہ محصول وٺندڙ ۽ ڪسبياڻيون اوھان کان اڳي خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿين‪.‬‬ ‫يحي اوھان وٽ سچائي ءَ جي واٽ ۾ آيو‪ ،‬پر اوھان مٿس ايمان نہ آندو‪ ،‬پر محصول وٺندڙن ۽ ڪسبياڻين مٿس ايمان آندو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪32‬ڇالَ ⁠جو ي‬ ‫لَ تہ اوھين مٿس ايمان آڻيو‪.‬‬ ‫۽ جڏھن اوھان اھو ڏٺو‪ ،‬تڏھن توبھہ نہ ڪئي‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫‪33‬ھڪڙو ٻيو مثال ٻڌو تہ ھڪڙو گھر وارو ھو‪ ،‬جنھن انگورن جو باغ لڳايو ۽ ان جي چوڌاري گھيرو ٺاھيو‪ ،‬ان ۾ ماکي ءَ جو حوض‬ ‫کوٽيائين‪ ،‬۽ ھڪڙو ٽاور ٺاھي‪ ،‬انھي ءَ کي باغبانن جي حوالي ڪري ڇڏيائين ۽ ڏور ملڪ ڏانھن ويو‪.‬‬ ‫‪34‬جڏھن ميوي جو وقت ويجھو آيو‪ ،‬تڏھن ھن پنھنجا نوڪر باغين ڏانھن موڪليا‪ ،‬تہ جيئن اھي ان جو ميوو وٺن‪.‬‬ ‫‪35‬پوَ باغين سندس نوڪرن کي پڪڙي ورتو ۽ ھڪڙي کي ماريو‪ ،‬ٻئي کي ماريو ۽ ٻئي کي سنگسار ڪيو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪36‬وري‪ ،‬ھن ٻين نوڪرن کي پھرين کان وڌيڪ موڪليو‪ ،‬۽ انھن سان پڻ ائين ڪيو‪.‬‬ ‫‪37‬پر سڀ کان پھريائين ھن پنھنجي پٽ ڏانھن موڪليو‪ ،‬چيائين تہ ”اھي منھنجي پٽ جي عزت ڪندا‪.‬‬ ‫‪38‬پر جڏھن باغين پٽ کي ڏٺو‪ ،‬تڏھن پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”ھي وارث آھي ‪.‬اچو‪ ،‬اچو ته کيس ماريون‪ ،‬۽ اچو ته سندس ورثي تي قبضو‬ ‫ڪريون‪.‬‬ ‫‪39‬تنھن تي انھن کيس پڪڙي انگورن مان ٻاھر ڪڍي ماري وڌو‪.‬‬ ‫‪40‬تنھنڪري جڏھن انگورن جو مالڪ ايندو‪ ،‬تڏھن ھو انھن باغين کي ڇا ڪندو؟‬ ‫‪41‬انھن کيس چيو تہ ھو انھن بڇڙن ماڻھن کي ناس ڪري ڇڏيندو ۽ پنھنجي انگورن جو باغ ٻين باغبانن کي ڏيندو‪ ،‬جيڪي کيس سندن‬ ‫موسمن ۾ ميوا ڏيندا‪.‬‬ ‫‪42‬عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا اوھان احيفن ۾ ڪڏھن بہ نہ پڙھيو آھي تہ ”جنھن پٿر کي ٺاھيندڙن رد ڪيو‪ ،‬سو ئي ڪنڊ جو مٿو ٿي‬ ‫ي‬ ‫ويو‪ ،‬اھو ئي خداوند جو ڪم آھي ۽ اھو اسان جي نظر ۾ عجب آھي؟‬ ‫‪43‬تنھنڪري آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ خدا جي بادشاھت اوھان کان کسي ويندي‪ ،‬۽ ھڪڙي قوم کي ڏني ويندي جيڪا ان جا ميوا پيدا‬ ‫ڪندي‪.‬‬ ‫‪44‬۽ جيڪو به ھن پٿر تي ڪريندو‪ ،‬ڀڃي ڀڃي ويندو‪ ،‬پر جنھن تي اھو ڪرندو‪ ،‬اھو ان کي پيٽ ڪري ڇڏيندو‪.‬‬ ‫‪45‬جڏھن سردار ڪاھنن ۽ فريسين ھن جا مثال ٻڌا‪ ،‬تڏھن سمجھيائون تہ ھو انھن بابت ئي چئي رھيو آھي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھنن کيس نبي ڪري ورتو‪.‬‬ ‫‪46‬پر جڏھن ھنن کيس ھٿ ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي‪ ،‬تڏھن ميڙ کان ڊڄڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪22‬‬ ‫‪1‬عيسي جواب ڏنو ۽ انھن کي وري مثال ڏيندي چيو تہ‬ ‫ي‬ ‫‪2‬آسمان واري بادشاھت ھڪڙي بادشاھہ وانگر آھي‪ ،‬جنھن پنھنجي پٽ جي شادي ڪئي‪.‬‬ ‫‪3‬۽ پنھنجن نوڪرن کي موڪليائين تہ انھن کي سڏين جن کي شادي ءَ جي دعوت ڏني ويئي ھئي‪ ،‬پر اھي نہ ايندا‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪ ،‬مون پنھنجي رات جي ماني تيار ڪئي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪4‬پوَ ھن ٻيا نوڪر موڪليا‪ ،‬جن کي چيو ويو آھي تہ ”جن کي گھرايو ويو آھي‪ ،‬تن کي ء‬ ‫منھنجا ڍڳا ۽ منھنجا ڍڳا ماريا ويا آھن‪ ،‬۽ سڀ شيون تيار آھن‪ ،‬نڪاح تي اچو‪.‬‬ ‫‪5‬پر اھي ادن کي روشن ڪري پنھنجا رستا ھليا‪ ،‬ھڪڙو سندس فارم ڏانھن‪ ،‬ٻيو پنھنجي واپار ڏانھن‪.‬‬ ‫‪6‬۽ باقي بچيل پنھنجن نوڪرن کي پڪڙيو‪ ،‬۽ انھن کي سختيَ سان مارايو ۽ انھن کي قتل ڪيو‪.‬‬ ‫‪7‬پر جڏھن بادشاھہ اھو ٻڌو‪ ،‬تڏھن ڪاوڙجي پيو ۽ ھن پنھنجا لشڪر موڪلي انھن قاتلن کي ناس ڪري ڇڏيو ۽ سندن شھر ساڙي ڇڏيو‪.‬‬ ‫‪8‬پوَ ھن پنھنجن نوڪرن کي چيو تہ ”شادي ءَ جي تياري آھي‪ ،‬پر جن کي دعوت ڏني ويئي ھئي سي ان لئق نہ ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪9‬تنھنڪري اوھين رستن تي وڃو ۽ جيترا ملندؤ‪ ،‬سي نڪاح جي دعوت ڏيو‪.‬‬ ‫‪10‬پوَ اھي نوڪر ٻاھران رستن تي نڪري آيا ۽ جيترا ڏٺا‪ ،‬سي سڀ گڏ ڪيائون‪ ،‬يعني بڇڙا توڙي چڱا‪ ،‬۽ شادي ءَ جي مھمانن سان‬ ‫ء‬ ‫سجاڳ ٿي ويو‪.‬‬ ‫لَ اندر آيو‪ ،‬تڏھن ھن ھڪڙي ماڻھو ءَ کي ڏٺو‪ ،‬جنھن کي شادي ءَ جو پھراڻ ڪونھي‪.‬‬ ‫‪11‬جڏھن بادشاھہ مھمانن کي ڏسڻ ء‬ ‫سواَ ھتي ڪيئن آيو آھين؟ ۽ ھو بي زبان ھو‪.‬‬ ‫‪12‬فءقءا ءل لءهد” ‪:‬دوست‪ ،‬تون شادي ءَ جي پوشاڪ کان‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پوَ بادشاھہ نوڪرن کي چيو تہ ”ھن کي ھٿ پير ٻڌي ٻاھر وٺي وڃو ۽ ٻاھر اونداھي ءَ ۾ اڇليو ‪.‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽڻ ھوندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو سڏايل گھڻا آھن‪ ،‬پر چونڊيل ٿورا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬پوَ فريسي ويا ۽ الح ڪيائون تہ ڪھڙي ءَ طرح کيس ڳالھين ۾ ڦاسائي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪16‬پوَ انھن پنھنجن شاگردن کي ھيروديس سان گڏ موڪليو تہ ”اي استاد‪ ،‬اسان کي خبر آھي تہ تون سچو آھين ۽ سچائي ءَ سان خدا جي‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو تو کي ماڻھن جي پرواھ نہ آھي‪.‬‬ ‫واٽ سيکارين ٿو‪ ،‬نڪي تو کي ڪنھن ماڻھو ءَ جي پرواھہ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬تنھنڪري اسان کي ٻڌايو تہ توھان ڇا ٿا سمجھو؟ قيصر کي خراج ڏيڻ جائز آھي يا نه؟‬ ‫عيسي انھن جي بڇڙائي ءَ کي سمجھي چيو تہ ”اوھين رياڪارو‪ ،‬مون کي ڇو ٿا آزمايو؟‬ ‫‪18‬پر‬ ‫ي‬ ‫‪19‬مون کي خراج جا پئسا ڏيکاريو ‪.‬۽ ادھي وٽس ھڪ پئسو کڻي آيا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫ع ءملءهد ءوقءد ءير؟‬ ‫‪20‬فءقءا ءل لءهد « ‪ :‬ءھذءا ھ ءدو ء‬ ‫‪21‬انھن کيس چيو تہ ”قيصر جو‬ ‫لَ‬ ‫‪.‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”تنھنڪري جيڪي شيون سيزر جون آھن سي قيصر کي ڏيو ‪.‬۽ خدا جي ء‬ ‫ء‬ ‫اھي شيون جيڪي خدا جون آھن‪.‬‬ ‫‪22‬اھي اھي ڳالھيون ٻڌي عجب ۾ پئجي ويا ۽ کيس ڇڏي ھليا ويا‪.‬‬ ‫‪23‬انھي ءَ ئي ڏينھن ادوقي وٽس آيا‪ ،‬جن جو چوڻ ھو تہ قيامت نہ آھي‪ ،‬۽ پڇيائونس تہ‬ ‫موسي فرمايو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪو ماڻھو مري وڃي‪ ،‬جنھن کي اولد ڪونھي‪ ،‬تہ سندس ڀا دَ پنھنجي زال سان شادي‬ ‫” ‪24‬اي استاد‬ ‫ي‬ ‫لَ اولد پيدا ڪري‪.‬‬ ‫ڪري ۽ پنھنجي ڀا دَ ء‬ ‫‪25‬ھاڻي اسان سان گڏ ست ڀائر ھئا‪ ،‬۽ پھريون‪ ،‬جڏھن ھن ھڪڙي زال سان شادي ڪئي ھئي‪ ،‬تڏھن مري ويو‪ ،‬۽ کيس ڪو مسئلو نہ ھو‪،‬‬ ‫تنھنڪري پنھنجي زال کي پنھنجي ڀا دَ ڏانھن ڇڏي ويو‪.‬‬ ‫‪26‬اھڙي ءَ طرح ٻيو بہ ۽ ٽيون بہ ستين تائين‪.‬‬ ‫‪27‬۽ سڀ کان آخر ۾ عورت پڻ مري ويو‪.‬‬ ‫‪28‬تنھنڪري قيامت ۾ انھن ستن مان ڪنھن جي زال ٿيندي؟ ڇاڪاڻ ته اھي سڀئي ھن وٽ ھئا‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين خطا ٿا ڪريو‪ ،‬نڪي احيفن جي ڄاڻ آھي ۽ نڪي خدا جي قدرت کي‪.‬‬ ‫‪29‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪30‬ڇالَ ⁠جو قيامت جي ڏينھن اھي نڪي پرڻبا آھن ۽ نڪي نڪاح ڪندا آھن‪ ،‬پر اھي آسمان ۾ خدا جا ملئڪ جھڙا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪31‬پر جيئن مئلن جي جيئري ٿيڻ کي ڇھيو‪ ،‬ڇا توھان اھو نہ پڙھيو آھي جيڪو خدا جي طرفان اوھان کي ٻڌايو ويو آھي تہ‪،‬‬ ‫‪32‬آ ءَ ابراھيم جو خدا‪ ،‬اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آھيان؟ خدا مئلن جو خدا نه آھي‪ ،‬پر جيئرن جو‪.‬‬ ‫‪33‬جڏھن ميڙ اھو ٻڌو تڏھن ھن جي تعليم تي عجب ۾ پئجي ويا‪.‬‬ ‫‪34‬پر جڏھن فريسين ٻڌو تہ ھن ادوقين کي ماٺ ڪري ڇڏيو آھي‪ ،‬تڏھن اھي اچي گڏ ٿيا‪.‬‬ ‫‪35‬پوَ انھن مان ھڪڙي‪ ،‬جيڪو وڪيل ھو‪ ،‬کانئس سوال پڇي‪ ،‬کيس للچائي چيائين تہ‬ ‫ء‬ ‫‪36‬ماسٽر‪ ،‬شريعت ۾ وڏو حڪم ڪھڙو آھي؟‬ ‫‪37‬عيسي کيس چيو تہ ”تون خداوند پنھنجي خدا کي پنھنجي سڄي ءَ دل‪ ،‬پنھنجي سڄي جان ۽ پنھنجي سڄي ءَ عقل سان پيار ڪر‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪38‬اھو پھريون ۽ وڏو حڪم آھي‪.‬‬ ‫‪39‬۽ ٻيو انھي ءَ جھڙو آھي‪” ،‬تون پنھنجي پاڙيسري ءَ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر‪.‬‬ ‫‪40‬انھن ٻنھي حڪمن تي سمورو شريعت ۽ نبي لکيل آھن‪.‬‬ ‫عيسي انھن کان پڇيو تہ ”اي!‬ ‫‪41‬جڏھن فريسي گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪42‬چيس تہ ”اوھين مسيح بابت ڇا ٿا سمجھو؟ ھي ڪنھن جو پٽ آھي؟ انھن کيس چيو تہ ابن دائود‪.‬‬ ‫”پوَ ڪيئن دائود روح ۾ کيس خداوند ڪري سڏي ٿو؟‬ ‫‪43‬ھن انھن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫‪44‬خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ‪ ،‬تون منھنجي ساڄي پاسي ويھين‪ ،‬جيستائين آَ تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي اوت نہ‬ ‫ڪريان؟‬ ‫‪45‬جيڪڏھن دائود کيس ”خداوند “ڪري سڏيندو‪ ،‬تڏھن ھو سندس پٽ ڪيئن ٿيندو؟‬ ‫‪46‬۽ ڪوبہ ماڻھو ھن کي ھڪڙو لفظ جواب ڏيڻ جي قابل نہ ھو‪ ،‬۽ نڪي ڪنھن ماڻھوَ کي ان ڏينھن کان وڌيڪ سوال پڇڻ جي جرئت‬ ‫ڪئي‪.‬‬ ‫باب ‪23‬‬ ‫‪1‬پوَ‬ ‫عيسي ميڙ ۽ پنھنجن شاگردن کي چيو تہ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫موسي جي ڪرسي ءَ تي ويٺا آھن‪.‬‬ ‫‪2‬چيائون تہ ”شريعت جا عالم ۽ فريسي‬ ‫ي‬ ‫‪3‬تنھنڪري اھي سڀ ڪجھہ جيڪي توھان کي چوندا آھن‪ ،‬اھي ڏسو ۽ ڪريو ‪.‬پر توھان انھن جي ڪمن جي پٺيان نه ڪريو‪ ،‬ڇاڪاڻ‬ ‫ته اھي چون ٿا‪ ،‬۽ نه‪.‬‬ ‫لَ ڏکوئيندڙ آھن‪ ،‬۽ انھن کي ماڻھن جي ڪلھن تي رکن ٿا ‪.‬پر اھي پاڻ انھن کي پنھنجي آڱرين‬ ‫‪4‬ڇالَ ⁠جو اھي ڳرا بار کڻن ٿا ۽ کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫مان ھلئي نه سگھندا‪.‬‬ ‫لَ ڪن ٿا ‪:‬اھي پنھنجن ٻوٽن کي وسيع ڪن ٿا ۽ پنھنجن پوشاڪ جون حدون وڌائين ٿا‪.‬‬ ‫‪5‬پر اھي پنھنجا سڀ ڪم ماڻھن کي ڏسڻ ء‬ ‫‪6‬۽ دعوتن جي مٿاھين ڪمرن کي پسند ڪريو ۽ عبادت خانن ۾ وڏين سيٽن کي‪،‬‬ ‫‪7‬۽ بازارن ۾ سلم ڪريو ۽ ماڻھن مان ربي‪ ،‬ربي سڏيو وڃي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھڪڙو ئي اوھان جو مالڪ آھي‪ ،‬يعني مسيح ‪.‬۽ اوھين سڀ ڀائر آھيو‪.‬‬ ‫‪8‬پر اوھين ربي نہ سڏجو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اَ‪.‬‬ ‫ض‪ ،‬لننهد َبءي ءعلى فءي ال ن‬ ‫س ءم ء‬ ‫‪9‬و ءل ت ء يعلء دم بء دُ يم ءم ين َءبءي يال ء ير ء‬ ‫ء‬ ‫‪10‬نڪي اوھان کي آقا سڏيو‪ ،‬ڇالَ ⁠جو ھڪڙو ئي آھي اوھان جو مالڪ‪ ،‬يعني مسيح‪.‬‬ ‫‪11‬پر جيڪو اوھان مان سڀ کان وڏو آھي سو اوھان جو خادم ٿئي‪.‬‬ ‫‪12‬۽ جيڪو پنھنجو پاڻ کي مٿاھين ڪندو تنھن کي ذليل ڪيو ويندو ‪.‬۽ جيڪو پاڻ کي ذليل ڪندو اھو بلند ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو توھان آسمان جي بادشاھت کي ماڻھن جي خلف بند ڪري‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪13‬پر افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نڪي پاڻ اندر وڃو‪ ،‬نڪي انھن کي تڪليف ڏيو جيڪي اندر گھڙين ٿا‪.‬‬ ‫ڇڏيو آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫لَ‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين رن ⁠زال جي گھرن کي کائي رھيا آھيو‪ ،‬۽ ٺڳي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫‪14‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ڊگھيون دعائون ٿا گھرو‪ ،‬تنھنڪري اوھان کي وڏي سزا ملندي‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫!ڇالَ ⁠جو توھان سمنڊ ۽ زمين جو گھيرو ڪريو ٿا ھڪڙو پرھيزگار بڻجڻ‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪15‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫لَ‪ ،‬۽ جڏھن اھو ٺاھيو وڃي ٿو‪ ،‬تڏھن اوھين کيس پاڻ کان ٻه ڀيرا وڌيڪ دوزخ جو ٻار بڻايو ٿا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ‪ ،‬اي انڌا ھدايت ڪندڙ‪ ،‬جيڪي چون ٿا تہ ”جيڪو ھيڪل جو قسم کڻندو‪ ،‬سو ڪجھہ بہ نہ آھي ‪.‬پر جيڪو به‬ ‫اوھان‬ ‫آھي‬ ‫‪16‬افسوس‬ ‫ء‬ ‫مندر جي سون جو قسم کڻندو‪ ،‬سو قرضدار آھي!‬ ‫‪17‬اي بيوقوف ۽ انڌا‪ ،‬ڇا وڏو آھي سونا‪ ،‬يا مندر جيڪو سون کي پاڪ ڪري ٿو؟‬ ‫‪18‬۽ جيڪو به قربان گاہ جو قسم کڻندو‪ ،‬اھو ڪجھ به نه آھي ‪.‬پر جيڪو به ان تحفي جو قسم کڻي ٿو جيڪو ان تي آھي‪ ،‬اھو ڏوھاري‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪19‬اي بيوقوف ۽ انڌا‪ ،‬ڇا اھو وڏو آھي‪ ،‬اھو تحفو‪ ،‬يا قربان ⁠گاھہ جيڪا نذر کي پاڪ ڪري ٿي؟‬ ‫‪20‬تنھنڪري جيڪو قسم کڻندو قربان ⁠گاھہ جو‪ ،‬سو قسم کڻندو انھي ءَ جو ۽ انھن سڀني شين جو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيڪو قسم کڻندو ھيڪل جو‪ ،‬سو ان جو قسم کڻندو ۽ انھي ءَ جو‪ ،‬جيڪو اتي رھندو‪.‬‬ ‫‪22‬۽ جيڪو قسم کڻندو آسمان جو‪ ،‬قسم کڻندو خدا جي تخت جو ۽ ان جو جيڪو ان تي ويٺو آھي‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو توھان ڏيو ٿا ڏھون حصو مٽي ءَ‪ ،‬سونف ۽ ڪمن جو‪ ،‬۽ قانون‪،‬‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪23‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫انصاف‪ ،‬رحم ۽ ايمان جي وزني معاملن کي ڇڏي ڏنو آھي ‪:‬اھي ڪم توھان کي ڪرڻ گھرجي‪ ،‬۽ ٻئي کي بيڪار نہ ڇڏڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪24‬اوھين انڌا ھدايت ڪندڙ آھيو‪ ،‬جيڪي ماکي ءَ کي دٻائي ادٺ کي ڳائيندا آھيو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين پيالي ۽ ٿالي ءَ جي ٻاھران ته ااف ٿا ڪريو‪ ،‬پر اندران‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪25‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ادھي ڦرلٽ ۽ زيادتي سان ڀريل آھن‪.‬‬ ‫‪26‬اي انڌا فريسيو‪ ،‬جيڪي پيالي ۽ ٿالي ءَ ۾ آھي سو پھريائين ااف ڪر‪ ،‬تہ جيئن انھن جو ٻاھرين حصو بہ ااف ٿئي‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين سفيد قبرن جھڙا آھيو‪ ،‬جيڪي درحقيقت ٻاھران‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪27‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫خوبصورت نظر اچن ٿا‪ ،‬پر اندران مئل ماڻھن جي ھڏين ۽ ھر قسم جي ناپاڪي ءَ سان ڀريل آھن‪.‬‬ ‫‪28‬اھڙي ءَ طرح اوھين بہ ماڻھن کي ظاھري طور تي سچا ٿا لڳي‪ ،‬پر اندران رياڪاري ءَ ۽ بدڪاري ءَ سان ڀريل آھيو‪.‬‬ ‫!ڇالَ ⁠جو اوھين نبين جون قبرون ٺاھيو ٿا‪ ،‬۽ نيڪن جي قبرن کي سينگاريو‬ ‫لَ اي شريعت جا عالمو ۽ فريسيو‬ ‫ء‬ ‫‪29‬افسوس آھي اوھان ء‬ ‫ٿا‪،‬‬ ‫‪30‬۽ چئو تہ جيڪڏھن اسين پنھنجن ابن ڏاڏن جي ڏينھن ۾ ھجون ھا تہ انھن سان گڏ نبين جي رت ۾ شريڪ نہ ٿيون ھا‪.‬‬ ‫‪31‬تنھنڪري اوھين پاڻ شاھد ٿيو تہ اوھين انھن جو اولد آھيو جن نبين کي ماريو‪.‬‬ ‫‪32‬پوَ پنھنجي ابن ڏاڏن جي ماپ پوري ڪريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪33‬اي نانگ‪ ،‬اي نانگن جي نسل‪ ،‬تون ڪيئن بچي سگھندين دوزخ جي عذاب کان؟‬ ‫‪34‬تنھنڪري‪ ،‬ڏسو‪ ،‬آ ءَ اوھان ڏانھن نبين‪ ،‬دانشورن ۽ شريعت جا عالم موڪليان ٿو‪ ،‬۽ انھن مان ڪن کي ماريندا ۽ اليب تي چاڙھيندا ‪.‬۽‬ ‫انھن مان ڪن کي پنھنجن عبادت ⁠خانن ۾ چھبڪ ھڻندا ۽ انھن کي شھر شھر تائين ايذائيندا‪.‬‬ ‫لَ تہ اوھان تي زمين تي وھايل سڀ سچا رت اچي‪ ،‬اادق ھابيل جي رت کان وٺي بارڪياس جي پٽ زڪريا جي رت تائين‪،‬‬ ‫‪35‬انھي ءَ ء‬ ‫جنھن کي توھان ھيڪل ۽ قربان ⁠گاھہ جي وچ ۾ ماريو ھو‪.‬‬ ‫‪36‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اھي سڀ شيون ھن نسل تي اينديون‪.‬‬ ‫‪37‬اي يروشلم‪ ،‬اي يروشلم‪ ،‬تون جيڪو نبين کي ماريندو آھين ۽ جيڪي تو ڏانھن موڪليا ويا آھن تن کي سنگسار ڪندو آھين‪ ،‬آ ءَ تنھنجي‬ ‫ٻارن کي ڪھڙي ءَ طرح گڏ ڪريان ھا‪ ،‬جھڙي ءَ طرح ڪڪڙ پنھنجن ڪڪڙن کي پنھنجي پرن ھيٺان گڏ ڪندي آھي‪ ،‬پر تون ائين نه‬ ‫ڪندين!‬ ‫لَ ويران آھي‪.‬‬ ‫‪38‬ڏس‪ ،‬تنھنجو گھر تو ء‬ ‫‪39‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ اوھين مون کي ھاڻي نہ ڏسندؤ‪ ،‬جيستائين اوھين نہ چوندا تہ ”سڀاڳو آھي اھو جيڪو خداوند جي‬ ‫ء‬ ‫نالي تي اچي ٿو‪.‬‬ ‫باب ‪24‬‬ ‫‪1‬عيسي ھيڪل مان نڪري ويو ۽ سندس شاگرد وٽس آيا تہ کيس ھيڪل جون عمارتون ڏيکارين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪2‬عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھي سڀ ڳالھيون نہ ٿا ڏسو؟ آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھتي ھڪڙو پٿر ٻئي تي نہ رھندو‪ ،‬جيڪو نہ‬ ‫ي‬ ‫اڇليو ويندو‪.‬‬ ‫‪3‬جڏھن ھو زيتون جي ٽڪر تي ويٺو ھو‪ ،‬تڏھن شاگرد ساڻس اڪيلئي ۾ آيا ۽ چيائونس تہ ”اسان کي ٻڌايو تہ اھي ڳالھيون ڪڏھن‬ ‫ٿينديون؟ ۽ تنھنجي اچڻ ۽ دنيا جي پڄاڻي جي نشاني ڇا ٿيندي؟‬ ‫عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”خبردار ٿجو‪ ،‬متان ڪو اوھان کي ٺڳي‪.‬‬ ‫‪4‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪5‬ڇالَ ⁠جو ڪيترائي منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءَ مسيح آھيان ‪.‬۽ گھڻن کي ٺڳيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھي سڀ شيون ضرور ٿيڻيون آھن‪ ،‬پر پڄاڻي‬ ‫‪6‬۽ توھان ٻڌندا جنگين ۽ جنگين جون افواھون ‪:‬ڏسو ته توھان پريشان نه ٿيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫اڃا ناھي‪.‬‬ ‫‪7‬ڇالَ ⁠جو قوم قوم جي خلف‪ ،‬۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف اڀري ايندي‪ ،‬۽ اتي ڏڪار‪ ،‬وبائي مرض ۽ زلزل ھوندا‪ ،‬مختلف جاين‬ ‫ء‬ ‫تي‪.‬‬ ‫‪8‬اھي سڀيئي ڏک جي شروعات آھن‪.‬‬ ‫لَ حوالي ڪندا‪ ،‬۽ اوھان کي ماريندا‪ ،‬۽ منھنجي نالي جي ڪري سڀني قومن ۾ اوھان کان نفرت‬ ‫‪9‬پوَ اھي اوھان کي مصيبت ۾ آڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫ٿيندي‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪10‬پوَ گھڻا ئي ناراض ٿيندا‪ ،‬ھڪ ٻئي کي پڪڙائيندا ۽ ھڪٻئي کان نفرت ڪندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪11‬۽ ڪيترائي ڪوڙا نبي اڀرندا‪ ،‬۽ گھڻن کي ٺڳيندا‪.‬‬ ‫‪12‬۽ ڇاڪاڻ ⁠تہ گناھ تمام گھڻو ٿيندو‪ ،‬گھڻن جو پيار ٿڌو ٿي ويندو‪.‬‬ ‫‪13‬پر جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو‪ ،‬سو ئي بچي ويندو‪.‬‬ ‫‪14‬۽ بادشاھت جي ھن خوشخبري جي منادي ڪئي ويندي سڄي دنيا ۾ سڀني قومن جي شاھدي لَ ‪.‬۽ پوَ آخر ايندو‪.‬‬ ‫جاَ تي بيھي‬ ‫‪15‬تنھنڪري جڏھن اوھين ويراني ءَ جي گھڻائي واري‬ ‫شيَ کي ڏسندؤ‪ ،‬جنھن بابت دانيال نبي ءَ پاران چيو ويو آھي‪ ،‬پاڪ ء‬ ‫ء‬ ‫رھو‪( ،‬جيڪو پڙھندو سو سمجھي)‪:‬‬ ‫‪16‬پوَ جيڪي يھوديہ ۾ آھن سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ھيٺ نه اچڻ گھرجي‪.‬‬ ‫‪17‬جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي تنھن کي گھر مان ڪا‬ ‫شيَ کڻڻ ء‬ ‫ء‬ ‫لَ موٽي اچي‪.‬‬ ‫‪18‬۽ نڪي اھو جيڪو ميدان ۾ آھي سو پنھنجا ڪپڙا کڻڻ ء‬ ‫لَ جيڪي انھن ڏينھن ۾ کير پياريندا آھن!‬ ‫لَ جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء‬ ‫‪19‬افسوس انھن ء‬ ‫‪20‬پر اوھين دعا ڪريو تہ اوھان جو پرواز سياري ۾ نہ ٿئي‪ ،‬نڪي سبت جي ڏينھن تي‪.‬‬ ‫پوَ اھڙي وڏي مصيبت ايندي‪ ،‬جھڙي دنيا جي شروعات کان وٺي اڄ ڏينھن تائين نڪي ھئي‪ ،‬نڪي ڪڏھن ٿيندي‪.‬‬ ‫‪21‬ڇالَ ⁠جو ء‬ ‫ء‬ ‫سواَ گھٽ ڪيو وڃي‪ ،‬ڪوبہ گوشت نہ بچندو‪ ،‬پر چونڊيل ماڻھن جي خاطر اھي ڏينھن گھٽايا ويندا‪.‬‬ ‫کان‬ ‫ڏينھن‬ ‫انھن‬ ‫‪22‬۽‬ ‫ء‬ ‫د‬ ‫‪23‬پوَ جيڪڏھن ڪو ماڻھو اوھان کي چوندو تہ ’ڏسو‪ ،‬مسيح ھتي آھي يا اتي ‪.‬يقين نه ڪر‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪24‬ڇالَ ⁠جو اتي ڪوڙا مسيح ۽ ڪوڙا نبي اڀرندا ۽ وڏا معجزا ۽ معجزا ڏيکاريندا ‪.‬ايتري قدر جو‪ ،‬جيڪڏھن اھو ممڪن ھجي ھا‪ ،‬ته‬ ‫ء‬ ‫اھي بلڪل چونڊيل ماڻھن کي دوکو ڏين‪.‬‬ ‫‪25‬ڏس‪ ،‬مون اوھان کي اڳيئي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنڪري جيڪڏھن اھي اوھان کي چوندا تہ ”ڏس‪ ،‬ھو بيابان ۾ آھي ‪.‬ٻاھر نه وڃو ‪:‬ڏسو‪ ،‬ھو ڳجھي ڪمرن ۾ آھي ‪.‬يقين نه ڪر‪.‬‬ ‫‪27‬ڇالَ ⁠جو جيئن وڄ اوڀر مان نڪرندي آھي ۽ اولھندي تائين چمڪندي آھي ‪.‬ابن آدم جو اچڻ پڻ ائين ئي ٿيندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪28‬ڇالَ ⁠جو جتي بہ لش ھوندو‪ ،‬اتي عقاب گڏ ٿيندا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫پوَ فوري طور تي سج اونڌو ٿي ويندو‪ ،‬۽ چنڊ پنھنجي روشني نه ڏيندو‪ ،‬۽ تارا آسمان مان ڪرندا‪ ،‬۽‬ ‫‪29‬انھن ڏينھن جي مصيبت کان ء‬ ‫آسمان جون طاقتون لرزجي وينديون‪.‬‬ ‫پوَ زمين جا سڀ قبيل ماتم ڪندا‪ ،‬۽ اھي ابن ⁠آدم کي آسمان جي ڪڪرن ۾ قدرت‬ ‫پوَ آسمان ۾ ابن ⁠آدم جي نشاني ظاھر ٿيندي‪ ،‬ء‬ ‫‪30‬۽ ء‬ ‫۽ وڏي شان سان ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪31‬ھو پنھنجن ملئڪن کي توتاري جي وڏي آواز سان موڪليندو ۽ اھي آسمان جي ھڪڙي ڇيڙي کان ٻئي ڇيڙي تائين سندس چونڊيل‬ ‫ماڻھن کي چئني طرفن کان گڏ ڪندا‪.‬‬ ‫‪32‬ھاڻي انجير جي وڻ جو ھڪڙو مثال سکو ‪.‬جڏھن ھن جي شاخ اڃا نرم آھي‪ ،‬۽ پنن کي ڪڍي ٿو‪ ،‬توھان کي خبر آھي ته اونھاري‬ ‫ويجھو آھي‪:‬‬ ‫‪33‬اھڙي ءَ طرح اوھين جڏھن اھي سڀ شيون ڏسندا‪ ،‬تڏھن ڄاڻو تہ اھو ويجھو آھي‪ ،‬جيتوڻيڪ دروازي تي‪.‬‬ ‫‪34‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين ھي سڀ شيون پوريون نہ ٿينديون‪ ،‬تيستائين ھي ءَ پيڙھ ختم نہ ٿيندي‪.‬‬ ‫‪35‬آسمان ۽ زمين ٽري ويندا‪ ،‬پر منھنجون ڳالھيون ٽري نہ وينديون‪.‬‬ ‫‪36‬پر انھي ءَ ڏينھن ۽ ڪلڪ جي ڪنھن کي بہ خبر نہ آھي‪ ،‬نہ آسمان جي ملئڪن کي‪ ،‬پر رڳو منھنجو پي دَ‪.‬‬ ‫‪37‬پر جيئن نوح جا ڏينھن ھئا‪ ،‬تيئن ابن ⁠آدم جو اچڻ بہ ٿيندو‪.‬‬ ‫‪38‬ڇالَ ⁠جو جھڙي ءَ طرح ٻوڏ کان اڳ جي ڏينھن ۾ ھو کائيندا پيئندا ھئا‪ ،‬نڪاح ڪندا ھئا ۽ شاديون ڪندا ھئا‪ ،‬تيستائين جڏھن ندوح‬ ‫ء‬ ‫ٻيڙي ءَ ۾ گھڙيو ھو‪.‬‬ ‫‪39‬۽ خبر نه ھئي جيستائين ٻوڏ آئي‪ ،‬۽ انھن سڀني کي کڻي ويو ‪.‬ابن آدم جو اچڻ پڻ ائين ئي ٿيندو‪.‬‬ ‫‪40‬پوَ ٻه ميدان ۾ ھوندا ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪41‬ٻه عورتون پني تي پيس پيس ‪.‬ھڪڙو ورتو ويندو‪ ،‬۽ ٻيو ڇڏي ويندو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ ڪھڙي وقت اوھان جو پالڻھار ايندو‪.‬‬ ‫‪42‬تنھنڪري خبردار رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪43‬پر اھو ڄاڻو تہ جيڪڏھن گھر جي مالڪ کي خبر ھجي ھا تہ چور ڪھڙي ءَ مھل ايندو‪ ،‬تڏھن ھو ڏسان ھا ۽ پنھنجي گھر کي ڊاھڻ جو‬ ‫شڪار نہ ٿئي ھا‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھڙي گھڙي ءَ ۾ جڏھن اوھان کي گمان بہ نہ ھوندو تہ ابن ⁠آدم ايندو‪.‬‬ ‫رھجو‪،‬‬ ‫تيار‬ ‫بہ‬ ‫اوھين‬ ‫‪44‬تنھنڪري‬ ‫ء‬ ‫لَ تہ کين‬ ‫‪45‬پوَ ھڪڙو ايماندار ۽ عقلمند نوڪر ڪير آھي‪ ،‬جنھن کي پنھنجي مالڪ پنھنجي گھر وارن تي حاڪم ڪيو آھي‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫مناسب وقت تي ماني ڏئي؟‬ ‫‪46‬سڀاڳو آھي اھو نوڪر‪ ،‬جنھن کي سندس مالڪ اچي ائين ڪندي ڏسندو‪.‬‬ ‫‪47‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھو کيس پنھنجي مڙني شين تي حاڪم بڻائيندو‪.‬‬ ‫‪48‬پر جيڪڏھن اھو بڇڙو نوڪر دل ۾ چوندو تہ ’منھنجو پالڻھار ھن جي اچڻ ۾ دير ڪندو‪.‬‬ ‫‪49‬۽ پنھنجي ساٿي نوڪرن کي مارڻ شروع ڪندو‪ ،‬۽ شرابي سان گڏ کائڻ ۽ پيئڻ شروع ڪندو‪.‬‬ ‫‪50‬انھي ءَ نوڪر جو مالڪ انھي ءَ ڏينھن ۾ ايندو جڏھن ھو کيس ڳولي نہ سگھندو‪ ،‬۽ اھڙي گھڙي ءَ ۾ جنھن جي کيس خبر ئي نہ ھوندي‪.‬‬ ‫‪51‬۽ کيس وڍي ڇڏيندو‪ ،‬۽ کيس منافقن سان گڏ سندس حصو مقرر ڪندو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽ ٿيندو‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫باب ‪25‬‬ ‫لَ نڪتيون‪.‬‬ ‫‪1‬پوَ آسمان واري بادشاھت کي ڏھن ڪنوارين سان ڀيٽيو ويندو‪ ،‬جيڪي پنھنجا ڏياٽيون کڻي گھوٽ سان ملڻ ء‬ ‫ء‬ ‫‪2‬انھن مان پنج سياڻا ۽ پنج بي ⁠وقوف ھئا‪.‬‬ ‫‪3‬جيڪي بيوقوف ھئا‪ ،‬تن پنھنجا ڏياٽو کنيو ۽ پاڻ سان ڪو تيل بہ ڪونہ کنيو‪.‬‬ ‫ٿانون ۾ تيل کڻي ورتو‪.‬‬ ‫‪4‬پر سياڻن پنھنجن ء‬ ‫‪5‬جڏھن گھوٽ ترسي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن اھي سڀيئي ننڊ ۾ پئجي ويا ۽ سمھي پيا‪.‬‬ ‫لَ ٻاھر وڃ‪.‬‬ ‫‪6‬اڌ رات جو رڙ ٿيو تہ ”ڏسو‪ ،‬گھوٽ اچي رھيو آھي ‪.‬ھن سان ملڻ ء‬ ‫‪7‬پوَ اھي سڀ ڪنواريون ادٿيون ۽ پنھنجا ڏيئا ٻاريائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪.‬ڇالَ ⁠جو اسان جا ڏيئا سڙي ويا آھن‪.‬‬ ‫‪8‬۽ بيوقوف سياڻن کي چيو‪" ،‬اسان کي پنھنجو تيل ڏيو‬ ‫ء‬ ‫لَ‬ ‫لَ ڪافي نه ھجي‪ ،‬پر انھن ڏانھن وڃو جيڪي وڪڻندا آھن ۽ پاڻ ء‬ ‫‪9‬پر عقلمندن وراڻيو تہ ”ائين نہ ‪.‬ائين نه ٿئي جو اسان ۽ اوھان ء‬ ‫خريد ڪندا آھن‪.‬‬ ‫لَ اندر ويا ۽ دروازو بند ڪيو ويو‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن اھي خريد ڪرڻ ويا‪ ،‬گھوٽ آيو ‪.‬۽ جيڪي تيار ھئا سي ساڻس گڏ شادي ءَ ء‬ ‫لَ کوليو‪.‬‬ ‫پوَ ٻيون ڪنواريون بہ آيون ۽ چوڻ لڳيون تہ ”اي خداوند‪ ،‬خداوند‪ ،‬اسان ء‬ ‫‪11‬تنھن کان ء‬ ‫‪12‬پر ھن جواب ڏنو تہ ”آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءَ تو کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو اھو ڏينھن ۽ نہ انھي ءَ گھڙي جنھن ۾ ابن ⁠آدم ايندو‪.‬‬ ‫‪13‬تنھنڪري جاڳندا رھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪14‬ڇالَ ⁠جو آسمان واري بادشاھت انھي ءَ ماڻھو ءَ جھڙي آھي جو ڪنھن ڏور ملڪ ڏانھن سفر ڪري‪ ،‬جنھن پنھنجن نوڪرن کي‬ ‫ء‬ ‫سڏي پنھنجو مال انھن جي حوالي ڪيو‪.‬‬ ‫‪15‬ھڪڙي کي پنج تول ڏنائين‪ ،‬ٻئي کي ٻه ۽ ٻئي کي ھڪڙو ‪.‬ھر ماڻھو ءَ کي ھن جي ڪيترن ئي الحيتن مطابق؛ ۽ سڌو رستو اختيار‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ جنھن کي پنج تول مليا ھئا‪ ،‬سو انھن سان واپار ڪري ٻيا پنج تول ٺاھيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬اھڙي ءَ طرح جنھن کي ٻه مليا ھئا‪ ،‬تنھن ٻيا بہ حاال ڪيا‪.‬‬ ‫‪18‬پر جنھن ماڻھو ءَ کي ھڪڙو مليو ھو‪ ،‬سو وڃي زمين ۾ کوٽيائين ۽ پنھنجي مالڪ جا پئسا لڪائي ڇڏيائين‪.‬‬ ‫پوَ انھن نوڪرن جو مالڪ اچي انھن سان حساب ٿو ڪري‪.‬‬ ‫‪19‬گھڻي وقت کان ء‬ ‫‪20‬پوَ جنھن کي پنج تول مليا ھئا‪ ،‬سو ٻيا پنج تول کڻي آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تو مون کي پنج تول ڏنا آھن ‪:‬ڏس‪ ،‬مون انھن کان‬ ‫ء‬ ‫سواَ پنج تول وڌيڪ ڪمايا آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪21‬سندس مالڪ کيس چيو‪ ،‬شاباس‪ ،‬تون سٺو ۽ وفادار نوڪر‪ ،‬تون ٿورن شين تي ايماندار آھين‪ ،‬مان توکي ڪيترن ئي شين تي حاڪم‬ ‫ڪندس ‪:‬تون پنھنجي پالڻھار جي خوشي ۾ شامل ٿي‪.‬‬ ‫سواَ ٻہ ٻيا ڏاڪا‬ ‫‪22‬اھو بہ جنھن کي ٻه تول مليا ھئا‪ ،‬سو آيو ۽ چيائين تہ ”اي خداوند‪ ،‬تو مون کي ٻه تول ڏنا آھن ‪:‬ڏس‪ ،‬مون انھن کان‬ ‫ء‬ ‫حاال ڪيا آھن‪.‬‬ ‫‪23‬سندس مالڪ کيس چيو ته‪ ،‬شاباس‪ ،‬سٺو ۽ ايماندار نوڪر ‪.‬تون ٿورن شين تي وفادار آھين‪ ،‬مان توکي ڪيترن ئي شين تي حاڪم‬ ‫بڻائيندس ‪:‬تون پنھنجي پالڻھار جي خوشين ۾ شامل ٿيو‪.‬‬ ‫‪24‬پوَ جنھن کي ھڪڙو ٽانڊو مليو ھو‪ ،‬سو آيو ۽ چيائين تہ ”خداوند‪ ،‬مون کي خبر ھئي ته تون سخت ماڻھو آھين‪ ،‬جتي تو نه پوکيو آھين‬ ‫ء‬ ‫اتي لڻي ٿو ۽ جتي تو نه پوکيو آھي اتي گڏ ڪرين ٿو‪.‬‬ ‫‪25‬۽ مان ڊڄي ويس‪ ،‬۽ وڃان ۽ پنھنجي ڏاتار کي زمين ۾ لڪائي ڇڏيائين ‪:‬ڏس‪ ،‬اتي تنھنجو آھي‪.‬‬ ‫‪26‬تنھنجي مالڪ کيس جواب ڏنو تہ ”تون بڇڙو ۽ سست نوڪر‪ ،‬تو کي خبر آھي تہ جتي نہ پوکيو اٿم اتي لڻيندس ۽ جتي نہ پوکيو اٿم اتي‬ ‫گڏ ڪريان‪.‬‬ ‫پوَ منھنجي اچڻ تي مون کي پنھنجو پيسو سود سان ملي وڃي‪.‬‬ ‫‪27‬تنھنڪري تو کي گھرجي ھا تہ منھنجا پئسا مٽائيندڙن کي ڏيون‪ ،‬۽ ء‬ ‫‪28‬تنھنڪري کانئس ڏھھ ڏاند وٺو ۽ انھي ءَ کي ڏيو جنھن وٽ ڏھہ توڪا آھن‪.‬‬ ‫‪29‬ڇالَ ⁠جو ھر ڪنھن کي ڏنو ويندو جنھن وٽ آھي‪ ،‬۽ وٽس گھڻو ھوندو‪ ،‬پر جنھن وٽ ڪونھي تنھن کان اھو بہ کسيو ويندو جيڪو‬ ‫ء‬ ‫وٽس آھي‪.‬‬ ‫‪30‬۽ انھي ءَ بيڪار نوڪر کي ٻاھر اونداھي ءَ ۾ اڇليو ‪:‬اتي روئڻ ۽ ڏند ڪرٽيا ويندا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن ابن ⁠آدم پنھنجي جلوي سان ايندو ۽ سڀ پاڪ ملئڪ ساڻس گڏ ھوندا‪ ،‬تڏھن ھو پنھنجي جلوي واري تخت تي ويھندو‪.‬‬ ‫‪32‬۽ ھن جي اڳيان سڀ قومون گڏ ڪيون وينديون‪ ،‬۽ ھو انھن کي ھڪٻئي کان جدا ڪندو‪ ،‬جيئن ھڪڙو ريڍار پنھنجي رڍن کي ٻڪرين‬ ‫کان جدا ڪري ٿو‪.‬‬ ‫‪33‬ھو رڍن کي پنھنجي ساڄي پاسي رکندو‪ ،‬پر ٻڪرين کي کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫لَ تيار ڪئي‬ ‫‪34‬پوَ بادشاھہ انھن کي پنھنجي ساڄي پاسي چوندو‪ ،‬اچو‪ ،‬منھنجي پي دَ جا برڪت وارا‪ ،‬وارث ٿيو بادشاھت جيڪا اوھان ء‬ ‫ء‬ ‫وئي آھي دنيا جي شروعات کان‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪ ،‬آ ءَ اجنبي ھوس‪ ،‬۽ توھان‬ ‫‪35‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ بکايل ھوس‪ ،‬۽ توھان مون کي ماني ڏني‪ ،‬مان اڃايل ھوس‪ ،‬۽ توھان مون کي پيئڻ ء‬ ‫ء‬ ‫مون کي اندر وٺي ويا‪.‬‬ ‫‪36‬ننگا‪ ،‬۽ اوھان مون کي ڪپڙا پھريائين ‪:‬مان بيمار ھوس‪ ،‬۽ اوھان مون کي عيادت ڪئي ‪:‬مان جيل ۾ ھوس‪ ،‬۽ اوھين مون وٽ آيا‪.‬‬ ‫‪37‬تڏھن سچار کيس جواب ڏيندا‪ ،‬چوندا تہ اي خداوند‪ ،‬اسان تو کي ڪڏھن بکيو ڏٺو ۽ کاڌو؟ يا اڃايل‪ ،‬۽ توکي پيئڻ ڏنو؟‬ ‫‪38‬اسان توکي ڪڏھن اجنبي ڏٺو ۽ اندر وٺي آياسين؟ يا ننگا‪ ،‬۽ توکي ڪپڙا؟‬ ‫‪39‬يا ڪڏھن اسان توکي بيمار يا جيل ۾ ڏٺو ۽ تو وٽ آياسين؟‬

‫ميٿيو‬

‫‪40‬۽ بادشاھہ انھن کي جواب ڏيندو ۽ کين چوندو‪" ،‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان‪ ،‬جيئن توھان اھو ڪيو آھي انھن مان گھٽ ۾ گھٽ ھڪڙو‬ ‫منھنجي ڀائرن سان‪ ،‬توھان اھو مون سان ڪيو آھي‪.‬‬ ‫لَ تيار‬ ‫ملئڪن‬ ‫سندس‬ ‫۽‬ ‫شيطان‬ ‫جيڪا‬ ‫۾‪،‬‬ ‫باھ‬ ‫جي‬ ‫ھميشہ‬ ‫لعنتي‪،‬‬ ‫اوھي‬ ‫وڃو‪،‬‬ ‫ھليو‬ ‫کان‬ ‫‪41‬پوَ ھو انھن کي کاٻي ھٿ تي چوندو‪” ،‬مون‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ڪيل آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ڇالَ ⁠جو آ ءَ بکايل ھوس ۽ اوھان مون کي ماني نہ ڏني‪ ،‬آ ءَ اڃايل ھوس ۽ اوھان مون کي پيئڻ نہ ڏنو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪43‬آ ءَ پرديسي ھوس‪ ،‬۽ اوھان مون کي اندر ۾ نه کنيو ‪:‬ننگا‪ ،‬۽ اوھان مون کي ڪپڙا نه ڏنا ‪:‬بيمار ۽ جيل ۾‪ ،‬۽ اوھان منھنجي عيادت نه‬ ‫ڪئي‪.‬‬ ‫‪44‬پوَ اھي بہ کيس جواب ڏين تہ ’اي خداوند‪ ،‬ڪڏھن تو کي بکايل‪ ،‬اڃايل‪ ،‬پرديسي‪ ،‬ننگا‪ ،‬بيمار يا جيل ۾ ڏٺوسين ۽ تنھنجي خدمت نہ‬ ‫ء‬ ‫ڪئي سون؟‬ ‫‪45‬تڏھن ھو انھن کي جواب ڏيندو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيئن توھان انھن مان ڪنھن ھڪ سان نہ ڪيو‪ ،‬تيئن مون سان نہ‬ ‫ڪيو‪.‬‬ ‫‪46‬۽ اھي ھميشه جي سزا ڏانھن ويندا‪ ،‬پر سچار دائمي زندگي ۾ ويندا‪.‬‬ ‫باب ‪26‬‬ ‫عيسي اھي سڀ ڳالھيون پوريون ڪيون‪ ،‬تڏھن پنھنجن شاگردن کي چيائين تہ‬ ‫‪1‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫پوَ عيد فصح آھي ۽ ابن ⁠آدم کي پڪڙيو وڃي ٿو تہ کيس اليب تي چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪2‬اوھين ڄاڻو ٿا تہ ٻن ڏينھن کان ء‬ ‫‪3‬پوَ ھو سردار ڪاھنن‪ ،‬شريعت جي عالمن ۽ ماڻھن جي بزرگن کي انھي ءَ وڏي سردار ڪاھن جي محلت ۾ اچي گڏ ٿيا‪ ،‬جنھن جو نالو‬ ‫ء‬ ‫قائفا ھو‪.‬‬ ‫عيسي کي پڪڙي مارائي ڇڏين‪.‬‬ ‫تہ‬ ‫ڪيائون‬ ‫الح‬ ‫‪4‬۽‬ ‫ي‬ ‫‪5‬پر چيائون تہ ”عيد جي ڏينھن نہ‪ ،‬متان ماڻھن ۾ گوڙ مچي وڃي‪.‬‬ ‫عيسي بيت ⁠عنياہ ۾ ڪوڙھہ جھڙي مرض واري شمعون جي گھر ۾ ھو‪.‬‬ ‫‪6‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪7‬ھڪڙي عورت وٽس آئي‪ ،‬جنھن وٽ ھڪڙو قيمتي عطر جو عطر ھو‪ ،‬۽ اھو سندس مٿي تي ھاريو‪ ،‬جيئن ھو ماني تي ويٺو ھو‪.‬‬ ‫‪8‬پر جڏھن سندس شاگردن اھو ڏٺو تڏھن ڪاوڙيا ۽ چيائونس تہ ”اھو ڪھڙو ڪم؟‬ ‫‪9‬ڇالَ ⁠جو اھو عطر گھڻو ڪري وڪڻي غريبن کي ڏنو وڃي ھا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي سمجھيو تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين عورت کي ڇو تنگ ڪيو؟ ڇاڪاڻ ته ھن مون تي سٺو ڪم ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫‪11‬ڇالَ ⁠جو غريب سدائين توھان سان گڏ آھن ‪.‬پر مون کي ھميشه نه آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ڪيو‪.‬‬ ‫‪12‬ڇالَ ⁠جو ھن اھو عطر منھنجي بدن تي ھاريو‪ ،‬سو منھنجي دفن ء‬ ‫ء‬ ‫‪13‬آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ سڄي ءَ دنيا ۾ جتي بہ ھن خوشخبري ءَ جي منادي ڪئي ويندي‪ ،‬اتي اھو بہ ٻڌايو ويندو‪ ،‬جيڪو ھن عورت‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫ڪيو آھي‪ ،‬انھي ءَ جي يادگار بڻجڻ ء‬ ‫‪14‬پوَ ٻارھن مان ھڪڙو‪ ،‬جيڪو يھوداہ اسڪريوتي سڏيندو ھو‪ ،‬سردار ڪاھنن وٽ ويو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪15‬انھن کي چيائين تہ ”اوھين مون کي ڇا ڏيندا ۽ آ ءَ کيس اوھان جي حوالي ڪندس؟ ۽ انھن ساڻس گڏ چاندي ءَ جا ٽيھ سڪا ڏيڻ جو‬ ‫واعدو ڪيو‪.‬‬ ‫‪16‬۽ انھي ءَ وقت کان وٺي ھن کي پڪڙائڻ جو موقعو ڳولڻ لڳو‪.‬‬ ‫لَ عيد فصح جي‬ ‫‪17‬بي ⁠خميري ماني ءَ جي عيد جي پھرين ڏينھن تي شاگرد‬ ‫عيسي وٽ آيا ۽ پڇيائونس تہ ”تون ڪٿي ٿو چاھين جو تو ء‬ ‫ي‬ ‫تياري ڪريون؟‬ ‫‪18‬فءقءا ءل لءهد ” ‪:‬شھر ۾ وڃو اھڙي ماڻھو ءَ وٽ ۽ چؤ ته مالڪ چوي ٿو‪ ،‬منھنجو وقت ويجھو آھي ‪.‬مان پنھنجي شاگردن سان گڏ تنھنجي گھر‬ ‫۾ عيد فصح ڪندس‪.‬‬ ‫عيسي کين مقرر ڪيو ھو ‪.‬۽ عيد فصح تيار ڪيائون‪.‬‬ ‫‪19‬پوَ شاگردن ائين ڪيو جيئن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪20‬جڏھن شام ٿي تہ ھو ٻارھن شاگردن سان گڏ ويٺو‪.‬‬ ‫‪21‬۽ جيئن اھي کائين‪ ،‬ھن چيو تہ ”آ ءَ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫‪22‬اھي ڏاڍا غمگين ٿيا ۽ انھن مان ھر ھڪ کيس چوڻ لڳو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اھو آ ءَ آھيان ڇا؟‬ ‫‪23‬ھن جواب ڏنو تہ ”جيڪو پنھنجو ھٿ مون سان وات ۾ وجھندو‪ ،‬سو ئي مون کي پڪڙائيندو‪.‬‬ ‫لَ جنھن جي وسيلي ابن ⁠آدم کي پڪڙجي ٿو ‪.‬اھو ان‬ ‫‪24‬ابن ⁠آدم ائين ٿو وڃي جيئن ھن بابت لکيل آھي‪ ،‬پر افسوس آھي انھي ءَ ماڻھو ءَ ء‬ ‫لَ چڱو ھجي ھا جيڪڏھن اھو پيدا نه ٿئي ھا‪.‬‬ ‫ماڻھو ءَ ء‬ ‫‪25‬پوَ يھوداہ‪ ،‬جنھن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬تنھن جواب ڏنو تہ ”اي استاد‪ ،‬ڇا آ ءَ آھيان؟ ھن چيو ته‪ ،‬توھان چيو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي ماني کڻي برڪت ڪئي ۽ ٽوڙي شاگردن کي ڏنائين ۽ چيائين تہ ”وٺو‪ ،‬کائو ‪.‬ھي منھنجو جسم‬ ‫تہ‬ ‫ھئا‬ ‫رھيا‬ ‫کائي‬ ‫اھي‬ ‫‪26‬جڏھن‬ ‫ي‬ ‫آھي‪.‬‬ ‫‪27‬ھن پيالو کڻي شڪر ڪيو ۽ انھن کي ڏنائين ۽ چيائين تہ ”اوھين سڀ ان مان پيئو‪.‬‬ ‫لَ وھايو وڃي ٿو‪.‬‬ ‫‪28‬ڇالَ ⁠جو اھو منھنجو رت آھي نئين عھد نامي جو‪ ،‬جيڪو گھڻن جي گناھن جي معافي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫پوَ انگورن جي ھن ميوي مان نہ پيئندس‪ ،‬جيستائين انھي ءَ ڏينھن کي پنھنجي پي دَ جي‬ ‫‪29‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ آ ءَ ھن کان ء‬ ‫بادشاھت ۾ اوھان سان گڏ نئون نہ پيئان‪.‬‬ ‫‪30‬جڏھن اھي گيت ڳائي ٻاھر زيتون جي جبل ڏانھن ويا‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫⁠جو لکيل آھي تہ ”آ ءَ ريڍار کي ماريندس ۽‬

‫ڇالَ‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين سڀيئي اڄ رات منھنجي ڪري بيزار ٿيندا‪،‬‬ ‫‪31‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫رڍن جون رڍون ٽڙي پکڙي وينديون‪.‬‬ ‫پوَ توھان کان اڳي گليل ڏانھن ويندس‪.‬‬ ‫‪32‬پر آ ءَ وري جيئرو ٿيڻ کان ء‬ ‫‪33‬تنھن تي پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ سڀ ماڻھو تنھنجي ڪري ناراض ٿين‪ ،‬پر آ ءَ ڪڏھن بہ ناراض نہ ڪندس‪.‬‬ ‫‪34‬عيسي کيس چيو تہ ”آ ءَ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄ رات ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان اڳ‪ ،‬تون ٽي دفعا منھنجو انڪار ڪندين‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪35‬تنھن تي پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ مون کي تو سان گڏ مرڻ گھرجي‪ ،‬تڏھن بہ تو کي انڪار نہ ڪندس ‪.‬ساڳي ءَ طرح سڀني‬ ‫شاگردن پڻ چيو‪.‬‬ ‫جاَ تي آيو ۽ شاگردن کي چيائين تہ ”اوھين ھتي ويھو‪ ،‬جيستائين آ ءَ اتي وڃي دعا‬ ‫‪36‬پوَ‬ ‫عيسي انھن سان گڏ گٿسمني نالي ھڪڙي ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫گھران‪.‬‬ ‫‪37‬ھو پاڻ سان گڏ پطرس ۽ زبدي ءَ جي ٻن پٽن کي وٺي ويو ۽ ڏاڍو غمگين ۽ ڳرو ٿيڻ لڳو‪.‬‬ ‫‪38‬پوَ ھن انھن کي چيو تہ ”منھنجو روح ڏاڍو غمگين آھي‪ ،‬موت تائين‪ ،‬ھتي ترسو ۽ مون سان گڏ جاڳندا رھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوَ ھو ٿورو اڳتي وڌيو‪ ،‬پنھنجي منھن تي ڪري پيو ۽ دعا گھريائين تہ ”اي بابا‪ ،‬جيڪڏھن ٿي سگھي تہ ھي پيالو مون وٽان ھليو‬ ‫ء‬ ‫وڃي‪ ،‬پر جيئن منھنجي مرضي‪ ،‬پر جيئن تون گھرين‪.‬‬ ‫‪40‬پوَ ھو شاگردن وٽ آيو ۽ کين ننڊ ۾ ڏٺائين ۽ پطرس کي چيائين تہ ”ڇا‪ ،‬اوھين مون سان ھڪ ڪلڪ بہ جاڳي نہ سگھيا؟‬ ‫ء‬ ‫‪41‬جاڳندا رھو ۽ دعا گھرو تہ آزمائش ۾ نہ پئو‪ ،‬روح تہ راضي آھي‪ ،‬پر جسم ڪمزور آھي‪.‬‬ ‫‪42‬ھو ٻئي ڀيري وري ھليو ويو ۽ دعا گھريائين تہ ”اي بابا‪ ،‬جيڪڏھن ھي پيالو مون وٽان ٽري نہ وڃي‪ ،‬جيستائين آ ءَ ان کي نہ پيئان‪،‬‬ ‫تنھنجي مرضي پوري ٿئي‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو انھن جون اکيون ڳريون ھيون‪.‬‬ ‫‪43‬پوَ ھو آيو ۽ ڏٺائين تہ کين وري ننڊ پئي آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫‪44‬پوَ ھو انھن کي ڇڏي وري ھليو ويو ۽ ٽيون دفعو دعا گھريائين ۽ اھي ئي ڳالھيون ڪيائين‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪45‬پوَ ھو پنھنجن شاگردن وٽ آيو ۽ کين چيائين تہ ”ھاڻي ننڊ ڪريو ۽ آرام ڪريو ‪:‬ڏسو‪ ،‬وقت اچي ويجھو آھي ۽ ابن ⁠آدم گنھگارن‬ ‫ء‬ ‫جي حوالي ڪيو ويندو‪.‬‬ ‫‪46‬اٿو‪ ،‬اچو ته ھلون‪ ،‬ڏسو‪ ،‬اھو ويجھو آھي جيڪو مون کي دغا ڏئي ٿو‪.‬‬ ‫‪47‬اڃا ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ ٻارھن شاگردن مان ھڪڙو يھوداہ آيو ۽ ساڻس گڏ ھڪڙو وڏو ميڙ تلوارن ۽ لٺن سان گڏ ھو‪ ،‬جيڪو‬ ‫سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن جي بزرگن وٽان ھو‪.‬‬ ‫‪48‬ھاڻي جنھن کيس پڪڙايو‪ ،‬تنھن انھن کي ھڪ نشاني ڏني‪ ،‬جنھن چيو تہ ”جنھن کي مان چميان‪ ،‬سو اھو ئي آھي ‪:‬کيس پڪڙيو‪.‬‬ ‫عيسي وٽ آيو ۽ چيائين تہ ”سلم !۽ کيس چمي ڏني‪.‬‬ ‫‪49‬تنھن تي ھو‬ ‫ي‬ ‫پوَ‬ ‫عيسي تي ھٿ رکي کيس پڪڙيائون‪.‬‬ ‫۽‬ ‫آيا‬ ‫اھي‬ ‫آھين؟‬ ‫آيو‬ ‫ڇو‬ ‫تون‬ ‫”دوست‪،‬‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫‪50‬عيسي کيس‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫عيسي سان گڏ ھئا‪ ،‬تن مان ھڪڙي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري پنھنجي تلوار ڪڍي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر‬ ‫‪51‬پوَ انھن مان جيڪي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫کي مارائي سندس ڪن لھي ڇڏيو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو جيڪي تلوار کڻندا سي تلوار سان ناس ٿيندا‪.‬‬ ‫جاَ تي وري وجھہ‪،‬‬ ‫‪52‬تڏھن‬ ‫ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”پنھنجي تلوار ھن جي ء‬ ‫ي‬ ‫‪53‬ڇا تون سمجھين ٿو ته ھاڻي آ ءَ پنھنجي پي دَ کان دعا گھري نٿو سگھان‪ ،‬۽ ھو ھن وقت مون کي ملئڪن جي ٻارھن لشڪر کان‬ ‫وڌيڪ ڏيندو؟‬ ‫پوَ لکت ڪيئن پوري ٿيندي‪ ،‬جيڪا ائين ٿيڻ گھرجي؟‬ ‫‪54‬پر ء‬ ‫لَ تلوارون ۽ لٺيون کڻي‬ ‫پڪڙڻ‬ ‫کي‬ ‫مون‬ ‫چور‬ ‫ڪو‬ ‫جيئن‬ ‫آھيو‬ ‫آيا‬ ‫طرح‬ ‫اوھين‬ ‫”ڇا‬ ‫تہ‬ ‫چيو‬ ‫کي‬ ‫ميڙ‬ ‫عيسي‬ ‫ئي‬ ‫َ‬ ‫اھڙي‬ ‫َ‬ ‫گھڙي‬ ‫‪55‬انھي ءَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫آيو آھين؟ آ ءَ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ ويھندو ھوس‪ ،‬پر اوھان مون کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪.‬پوَ سڀ شاگرد کيس ڇڏي ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫لَ ڪيو ويو تہ نبين جا لکيل لکتون پوريون ٿين ء‬ ‫‪56‬پر اھو سڀ ڪجھہ انھي ءَ ء‬ ‫عيسي کي پڪڙيو ھو‪ ،‬سي کيس وڏي سردار ڪاھن قائفا وٽ وٺي ويا‪ ،‬جتي شريعت جا عالم ۽ بزرگ اچي گڏ ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪57‬جن‬ ‫ي‬ ‫‪58‬پر پطرس سندس پٺيان پري پري وڏي سردار ڪاھن جي محلت ڏانھن ويو ۽ اندر ويو ۽ نوڪرن سان گڏ ويھي رھيو‪ ،‬جو آخر ڏسڻ‬ ‫لَ‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جي خلف ڪوڙي شاھدي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي تہ کيس مارايو‪.‬‬ ‫ڪائونسل‬ ‫سڄي‬ ‫۽‬ ‫بزرگن‬ ‫ڪاھنن‪،‬‬ ‫سردار‬ ‫‪59‬ھاڻي‬ ‫ي‬ ‫‪60‬پر ڪوبہ ڪونھي مليو‪ ،‬جيتوڻيڪ ڪيترائي ڪوڙا شاھد آيا‪ ،‬پر انھن کي ڪوبہ نہ مليو ‪.‬آخر ۾ ٻه ڪوڙا شاھد آيا‪،‬‬ ‫‪61‬۽ چيائين تہ ”ھن ماڻھو ءَ چيو آھي تہ آ ءَ خدا جي ھيڪل کي ڊاھڻ جي قابل آھيان ۽ ٽن ڏينھن ۾ ٺاھيندس‪.‬‬ ‫‪62‬تڏھن وڏو سردار ڪاھن اٿيو ۽ چيائينس تہ ”ڇا تون ڪجھھ جواب نہ ڏيندين؟ ھي ڪھڙي شاھدي ڏين ٿا تنھنجي خلف؟‬ ‫‪.‬وقءا ءل لءهد ءمنء يال ءمسءي ءح ءِ ءوقءالء” ‪:‬آ ءَ تو کي جيئري خدا جو قسم ٿو چوان ته تون اسان کي ٻڌائين ته ڇا تون مسيح‬ ‫‪63‬پر‬ ‫ي‬ ‫عيسي خاموش رھيو ء‬ ‫آھين‪ ،‬خدا جو فرزند‪.‬‬ ‫‪64‬عيسي وراڻيو تہ ”تو چيو آھي تہ‪ ،‬پر آ ءَ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ ھاڻي اوھين ابن ⁠آدم کي قدرت جي ساڄي پاسي ويٺل ۽ آسمان جي‬ ‫ي‬ ‫ڪڪرن ۾ ايندي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪65‬تڏھن وڏي سردار پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيندي چيو تہ ”ھن ڪفر جي ڳالھ ڪئي آھي ‪.‬اسان کي وڌيڪ شاھدن جي ڪھڙي ضرورت آھي؟‬ ‫ڏس‪ ،‬ھاڻي توھان ٻڌو آھي سندس ڪفر‪.‬‬ ‫‪66‬توھان ڇا ٿا سوچيو؟ انھن جواب ڏنو تہ ”ھو موت جو ڏوھاري آھي‪.‬‬ ‫‪67‬پوَ انھن ھن جي منھن تي ٿڪون ھنيا ۽ کيس ڌڪ لڳا ‪.‬۽ ٻيا کيس پنھنجن ھٿن جي ھٿن سان مارڻ لڳا‪،‬‬ ‫ء‬ ‫لَ اڳڪٿي ڪر‪ ،‬اي مسيح‪ ،‬اھو ڪير آھي جنھن تو کي مارايو؟‬ ‫‪68‬چيائون تہ ”اسان ء‬ ‫عيسي سان گڏ ھئين‪.‬‬ ‫جي‬ ‫گليل‬ ‫بہ‬ ‫”تون‬ ‫تہ‬ ‫چيائينس‬ ‫۽‬ ‫آئي‬ ‫وٽس‬ ‫ڇوڪري‬ ‫ھڪڙي‬ ‫۽‬ ‫ھو‬ ‫ويٺو‬ ‫ٻاھران‬ ‫جي‬ ‫محلت‬ ‫‪69‬ھاڻي پطرس‬ ‫ي‬ ‫‪70‬پر ھن انھن سڀني جي اڳيان انڪار ڪندي چيو تہ ”مون کي خبر نہ آھي تہ تون ڇا ٿو چوين‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫‪71‬جڏھن ھو ٻاھران ٻاھران ٻاھران ٻاھر نڪتو تہ ھڪڙي ٻي نوڪرياڻي ءَ ھن کي ڏٺو ۽ جيڪي اتي ھئا تن کي چيائين تہ ”ھي ماڻھو‬ ‫عيسي نااري ءَ سان گڏ ھو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪72‬وري ھن قسم کڻي انڪار ڪيو تہ ”آ ءَ انھي ءَ ماڻھو ءَ کي نہ ٿو سڃاڻان‪.‬‬ ‫پوَ جيڪي بيٺا ھئا سي وٽس آيا ۽ پطرس کي چيائون تہ ”بيشڪ تون بہ انھن مان آھين ‪.‬ڇو ته تنھنجي ڳالھھ توکي‬ ‫‪73‬ٿوري دير کان ء‬ ‫بيوقوف بڻائي ٿي‪.‬‬ ‫‪74‬پوَ ھو گاريون ڏيڻ لڳو ۽ قسم کڻي چوڻ لڳو تہ ”آ ءَ انھي ءَ ماڻھو ءَ کي نہ ٿو سڃاڻان ‪.‬۽ فوري طور تي ڪڪڙ چريو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي جو اھو لفظ ياد آيو‪ ،‬جنھن کيس چيو ھو تہ ”ڪڪڙ جي ٻانگ ڏيڻ کان اڳي تون ٽي دفعا منھنجو انڪار‬ ‫کي‬ ‫پطرس‬ ‫تي‬ ‫‪75‬تنھن‬ ‫ي‬ ‫ڪندين ‪.‬۽ ھو ٻاھر نڪري ويو ۽ روئي روئي‪.‬‬ ‫باب ‪27‬‬ ‫عيسي کي مارڻ جون الحون ڏنيون‪.‬‬ ‫‪1‬جڏھن ابح جو سوير ٿيو تہ سڀني سردار ڪاھنن ۽ ماڻھن جي بزرگن‬ ‫ي‬ ‫‪2‬جڏھن ھن کي ٻڌايائون‪ ،‬تڏھن کيس وٺي ويا ۽ گورنر پونطيس پلطس جي حوالي ڪيائون‪.‬‬ ‫‪3‬پوَ يھوداہ‪ ،‬جنھن کيس پڪڙايو ھو‪ ،‬سو جڏھن ڏٺائين تہ کيس سزا مليل آھي‪ ،‬تڏھن توبھہ ڪئي ۽ اھي ٽيھہ چاندي ءَ جا سڪا وري‬ ‫ء‬ ‫سردار ڪاھنن ۽ بزرگن وٽ کڻي آيا‪.‬‬ ‫لَ ڏسو‪.‬‬ ‫‪4‬چيائين تہ ”مون اھو گناھہ ڪيو آھي جو مون بي ⁠گناھہ جي خون سان خيانت ڪئي آھي ‪.‬۽ چيائون ته اسان کي ڇا آھي؟ ان ء‬ ‫‪5‬ھن چاندي ءَ جا سڪا ھيڪل ۾ اڇليا ۽ ھليو ويو ۽ پاڻ کي ڦاسي ڏني‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو اھو رت جي قيمت آھي‪.‬‬ ‫‪6‬سردار ڪاھن چاندي ءَ جا سڪا کڻي چيائونس تہ ”اھو جائز نہ آھي جو انھن کي خزاني ۾ وجھو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬پوَ انھن الح ڪئي ۽ انھن سان گڏ ڪنڀر جو ميدان خريد ڪيائون تہ ڌارين کي دفن ڪن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪8‬تنھنڪري انھي ءَ ميدان کي اڄ ڏينھن تائين رت جو ميدان سڏيو ويو‪.‬‬ ‫‪9‬پوَ اھو پورو ٿيو جيڪو يرمي نبي ءَ جو چيو ھو تہ ”ھنن چاندي ءَ جا ٽيھ سڪا کنيا‪ ،‬يعني انھي ءَ جي قيمت‪ ،‬جنھن جي بني اسرائيلن قدر‬ ‫ء‬ ‫ڪئي ھئي‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪ ،‬جيئن خداوند مون کي مقرر ڪيو آھي‪.‬‬ ‫‪10‬۽ انھن کي ڪنڀر جي ميدان ء‬ ‫عيسي کيس چيو تہ ”تون چوين ٿو‪.‬‬ ‫‪11‬عيسي گورنر جي اڳيان بيٺو‪ ،‬گورنر کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫ي‬ ‫‪12‬جڏھن مٿس سردار ڪاھنن ۽ بزرگن جا الزام لڳا‪ ،‬تڏھن ھن ڪوبہ جواب نہ ڏنو‪.‬‬ ‫‪13‬تڏھن پلطس ھن کي چيو تہ ”ڇا تون نٿو ٻڌين تہ اھي تو جي خلف ڪيترين ڳالھين جي شاھدي ڏين ٿا؟‬ ‫‪14‬ھن کيس جواب ڏنو تہ ڪڏھن بہ ڪڏھن بہ نہ ‪.‬ايتري قدر جو گورنر ڏاڍو حيران ٿي ويو‪.‬‬ ‫لَ آزاد ڪرڻ گھريو ھو‪ ،‬جنھن کي ھو گھرندا ھئا‪.‬‬ ‫‪15‬ھاڻي انھي ءَ عيد تي گورنر ھڪ قيدي ءَ کي ماڻھن ء‬ ‫‪16‬پوَ انھن وٽ ھڪڙو مشھور قيدي ھو‪ ،‬جنھن جو نالو برابا ھو‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪17‬تنھنڪري جڏھن اھي گڏ ٿيا‪ ،‬تڏھن پلطس انھن کي چيو تہ ”اوھين ڪنھن کي ڇڏي ڏيندا‪ ،‬جيڪو آ ءَ اوھان جي خاطر آزاد ڪريان؟‬ ‫برابا‪ ،‬يا يسوع جنھن کي مسيح سڏيو ويندو آھي؟‬ ‫‪18‬ڇالَ ⁠جو ھن کي خبر ھئي تہ انھن کيس حسد جي ڪري ڇڏايو آھي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪19‬جڏھن ھو عدالت جي ڪرسي ءَ تي بيٺو ھو‪ ،‬تڏھن ھن جي زال کيس چيو تہ ”ھن سچي ماڻھو ءَ سان توکي ڪوبہ واسطو نہ ڪر‪،‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون اڄ ڏينھن خواب ۾ ھن جي ڪري ڪيتريون ئي تڪليفون برداشت ڪيون آھن‪.‬‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ماري ڇڏين‪.‬‬ ‫‪20‬پر سردار ڪاھنن ۽ بزرگن ميڙ کي منٿون ڪيون تہ برابا کان پڇو تہ‬ ‫ي‬ ‫لَ آزاد ڪريان؟ چيائون‪ ،‬برابا‪.‬‬ ‫‪21‬گورنر انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين انھن ٻنھي مان انھن کي ڇڏي ڏيندا‪ ،‬جيڪو آ ءَ اوھان ء‬ ‫عيسي جنھن کي مسيح سڏيو وڃي ٿو‪ ،‬تنھن کي آ ءَ ڇا ڪريان؟ اھي سڀيئي چون ٿا تہ کيس اليب تي‬ ‫‪22‬پلطس انھن کي چيو تہ‬ ‫”پوَ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪23‬تنھن تي گورنر چيو تہ ”ڇو‪ ،‬ھن ڪھڙو بڇڙو ڪم ڪيو آھي؟ پر انھن وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”ھن کي اليب تي چاڙھيو وڃي‪.‬‬ ‫‪24‬جڏھن پلطس ڏٺو تہ ھو ڪجھہ بہ نہ ٿي سگھيو‪ ،‬بلڪ گوڙ مچي رھيو آھي‪ ،‬تڏھن پاڻي کڻي ماڻھن جي اڳيان پنھنجا ھٿ ڌوئي چيائين‬ ‫تہ ”آ ءَ ھن انصاف واري ماڻھو ءَ جي خون کان بيزار آھيان‪.‬‬ ‫‪25‬پوَ سڀني ماڻھن جواب ڏنو تہ ”ھن جو رت اسان تي ۽ اسان جي ٻارن تي ھجي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ حوالي ڪيائين‪.‬‬ ‫چاڙھڻ‬ ‫تي‬ ‫اليب‬ ‫کيس‬ ‫کان‬ ‫ھڻڻ‬ ‫چھبڪ‬ ‫کي‬ ‫۽‬ ‫ڪيو‬ ‫آزاد‬ ‫انھن‬ ‫کي‬ ‫برابا‬ ‫ھن‬ ‫پوَ‬ ‫عيسي‬ ‫لَ‬ ‫‪26‬پوَ‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫عيسي کي عام ھال ۾ وٺي ويا ۽ سپاھين جي سڄي ٽولي کي وٽس گڏ ڪيائون‪.‬‬ ‫‪27‬پوَ گورنر جا سپاھي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪28‬تنھن تي انھن کيس ڌوئي ڇڏيو ۽ کيس ھڪ قرمزي چادر پھرايو‪.‬‬ ‫‪29‬جڏھن انھن ڪنڊن جو تاج ٺاھي سندس مٿي تي رکيو ۽ سندس ساڄي ھٿ ۾ ڪانو‪ ،‬ھن جي اڳيان گوڏن ڀر ڪري مٿس ٺٺوليون ڪري‬ ‫چيائون تہ ”سلم‪ ،‬يھودين جو بادشاھہ!‬ ‫‪30‬انھن مٿس ٿڪون ھنيا ۽ لٺ کڻي ھن جي مٿي تي ڌڪ ھنيا‪.‬‬ ‫‪31‬جڏھن انھن مٿس ٺٺوليون ڪيون‪ ،‬تڏھن کانئس اھو ڪپڙو لھي مٿس پنھنجا ڪپڙا پھرايائون ۽ کيس اليب تي چاڙھي ڪوڪا ھڻڻ‬ ‫لڳا‪.‬‬ ‫‪32‬جڏھن اھي ٻاھر نڪتا تہ کين سائمن نالي ڪريني شھر جو ھڪڙو ماڻھو مليو‪ ،‬جنھن کي انھن اليب کڻڻ تي مجبور ڪيو‪.‬‬ ‫جاَ‪.‬‬ ‫جاَ تي پھتا‪ ،‬يعني کوپري واري ء‬ ‫‪33‬جڏھن ھو گلگٿا نالي ء‬ ‫لَ ڏني‪ ،‬جنھن ۾ پيت مليل ھو ۽ جڏھن چکي چڪو ھو‪ ،‬تڏھن نہ پيئندو ھو‪.‬‬ ‫‪34‬ھنن کيس سرڪي پيئڻ ء‬

‫ميٿيو‬

‫لَ تہ اھو سچو ٿئي جيڪو نبي ءَ جو چوڻ ھو تہ ”ھنن‬ ‫‪35‬پوَ انھن کيس اليب تي چاڙھي سندس ڪپڙا ورھايا‪ ،‬۽ پدراپا وڌا‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫ء‬ ‫منھنجا ڪپڙا پاڻ ۾ ورھايا‪ ،‬۽ منھنجي پوشاڪ تي پدراپا لڳا‪.‬‬ ‫‪36‬۽ ويٺي ھن کي اتي ڏسندا رھيا‪.‬‬ ‫عيسي آھي‪.‬‬ ‫‪37‬۽ سندس مٿي تي سندس الزام لکيل ھو تہ ”ھي يھودين جو بادشاھہ‬ ‫ي‬ ‫‪38‬پوَ ھن سان گڏ ٻه چور اليب تي چاڙھيل ھئا‪ ،‬ھڪڙو ساڄي ۽ ٻيو کاٻي پاسي‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪39‬پوَ جيڪي اتان لنگھندا ھئا‪ ،‬سي کيس گاريون ڏيندا ھئا‪ ،‬۽ پنھنجا ڪنڌ ڌوڻيندا ھئا‪.‬‬ ‫ء‬ ‫بچاَ ‪.‬جيڪڏھن تون خدا جو فرزند آھين‪ ،‬اليب تان‬ ‫‪40‬۽ چيائين تہ ”تون جيڪو ھيڪل ڊاھي ٿو ۽ ٽن ڏينھن ۾ ٺاھين ٿو‪ ،‬سو پاڻ کي‬ ‫ء‬ ‫ھيٺ لھي اچ‪.‬‬ ‫‪41‬اھڙي ءَ طرح سردار ڪاھنن بہ شريعت جي عالمن ۽ بزرگن سان گڏ مٿس ٺٺوليون ڪندي چيو تہ‬ ‫‪42‬ھن ٻين کي بچايو ‪.‬پاڻ کي بچائي نٿو سگھي ‪.‬جيڪڏھن ھو بني اسرائيل جو بادشاھہ آھي‪ ،‬ھاڻي ھاڻي اليب تان ھيٺ لھي‪ ،‬۽ اسين‬ ‫مٿس ايمان آڻينداسين‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھن چيو تہ آ ءَ خدا جو فرزند آھيان‪.‬‬ ‫‪43‬ھن خدا تي ڀروسو ڪيو ‪.‬ھاڻي کيس ڇڏائي‪ ،‬جيڪڏھن ھو کيس ھجي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪44‬انھن چورن بہ‪ ،‬جيڪي ھن سان گڏ اليب تي چاڙھيا ويا ھئا‪ ،‬تن بہ اھو ئي سندس ڏندن ۾ اڇليو‪.‬‬ ‫‪45‬ھاڻي ڇھين ڪلڪ کان وٺي نائين وڳي تائين سڄي ملڪ ۾ اوندھ ھئي‪.‬‬ ‫عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلي‪ ،‬ايلي‪ ،‬لما سبخٿاني؟ يعني ”منھنجا خدا‪ ،‬منھنجا خدا‪ ،‬تو مون کي‬ ‫‪46‬پوَ اٽڪل اڌ ڪلڪ‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫ڇو ڇڏيو؟‬ ‫‪47‬انھن مان ڪي جيڪي اتي بيٺا ھئا‪ ،‬تن اھو ٻڌي چيو تہ ”ھي ماڻھو الياس کي سڏي رھيو آھي‪.‬‬ ‫لَ ڏنائين‪.‬‬ ‫‪48‬تنھن تي انھن مان ھڪڙو ڊوڙندو ويو ۽ اسپنج کڻي سرڪي سان ڀريو ۽ ڪڪڙ تي رکي کيس پيئڻ ء‬ ‫لَ ايندو يا نہ‪.‬‬ ‫‪49‬باقي چيائون تہ ”ھلو‪ ،‬ڏسون تہ الياس کيس بچائڻ ء‬ ‫‪50‬عيسي جڏھن وري وڏي آواز سان رڙ ڪئي‪ ،‬تڏھن روح ڦٽي ويو‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪51‬۽ ڏسو‪ ،‬ھيڪل جو پردو مٿي کان ھيٺ تائين ٻن حصن ۾ ڦاٽي پيو ‪.‬۽ زمين کي ڌڪ لڳو‪ ،‬۽ پٿر ڀڄي ويا‪.‬‬ ‫‪52‬۽ قبرون کوليون ويون ‪.‬۽ ڪيترن ئي بزرگن جا لش جيڪي ننڊ ۾ ھئا‪،‬‬ ‫پوَ قبرن مان ٻاھر نڪري مقدس شھر ۾ ويو ۽ گھڻن کي ڏيکاريائين‪.‬‬ ‫‪53‬۽ سندس جيئري ٿيڻ کان ء‬ ‫عيسي کي ڏسي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن زلزلو ۽ اھي ڪم جيڪي ٿي رھيا ھئا‪ ،‬سو ڏاڍا ڊڄي ويا ۽‬ ‫‪54‬جڏھن اوبيدار ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا‪ ،‬سي‬ ‫ي‬ ‫چيائون تہ ”سچ ⁠پچ ھي خدا جو فرزند ھو‪.‬‬ ‫عيسي جي پٺيان اچي سندس خدمت ڪنديون ھيون‪.‬‬ ‫‪55‬اتي ڪيتريون ئي عورتون پري کان ڏسنديون رھيون‪ ،‬جيڪي گليل کان‬ ‫ي‬ ‫‪56‬جن ۾ مريم مگدليني‪ ،‬مريم يعقوب ۽ يوسيس جي ما دَ ۽ زبدي ءَ جي ٻارن جي ما دَ ھئي‪.‬‬ ‫عيسي جو شاگرد ھو‪.‬‬ ‫‪57‬جڏھن شام ٿي تہ ارمٿيا جو ھڪڙو امير ماڻھو آيو‪ ،‬جنھن جو نالو يوسف ھو‪ ،‬جيڪو پاڻ بہ‬ ‫ي‬ ‫‪.‬پوَ پلطس حڪم ڏنو ته لش پھچايو وڃي‪.‬‬ ‫‪58‬ھو پلطس وٽ ويو ۽‬ ‫عيسي جي لش جي منٿ ڪيائين ء‬ ‫ي‬ ‫د‬ ‫‪59‬جڏھن يدوسف لش ورتو‪ ،‬تڏھن ان کي ااف ڪپڙي ۾ ويڙھيائين‪.‬‬ ‫‪60‬۽ ان کي پنھنجي نئين قبر ۾ رکيو‪ ،‬جيڪو ھن پٿر ۾ ٺاھيو ھو‪ ،‬۽ اھو ھڪڙو وڏو پٿر قبر جي دروازي ڏانھن لھي‪ ،‬۽ روانو ٿيو‪.‬‬ ‫‪61‬اتي مريم مگدليني ۽ ٻي مريم قبر جي ڀرسان ويٺي ھئي‪.‬‬ ‫پوَ‪ ،‬سردار ڪاھن ۽ فريسي گڏ ٿي پلطس وٽ آيا‪.‬‬ ‫‪62‬ٻئي ڏينھن تي‪ ،‬يعني تياري ءَ جي ڏينھن کان ء‬ ‫پوَ وري جيئرو ٿي‬ ‫کان‬ ‫ڏينھن‬ ‫ٽن‬ ‫َ‬ ‫”آ‬ ‫تہ‬ ‫ھو‬ ‫چيو‬ ‫تہ‬ ‫ھو‬ ‫جيئرو‬ ‫اڃا‬ ‫جڏھن‬ ‫‪63‬چيائونس تہ ”سائين‪ ،‬اسان کي ياد آھي تہ‬ ‫َ‬ ‫ٺڳي‬ ‫َ‬ ‫انھي‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫اٿندس‪.‬‬ ‫‪64‬تنھنڪري حڪم ڏيو تہ قبر کي ٽئين ڏينھن تائين پڪڙيو وڃي‪ ،‬متان سندس شاگرد رات جو اچي کيس چوري ڪري وٺي وڃن ۽‬ ‫ماڻھن کي چون تہ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬تنھنڪري آخري غلطي پھرين کان وڌيڪ خراب ٿيندي‪.‬‬ ‫‪65‬تنھن تي پلطس انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ گھڙي آھي‪ ،‬وڃو‪ ،‬جيترو ٿي سگھي ان کي پڪڙيو‪.‬‬ ‫‪66‬پوَ اھي ويا ۽ قبر کي پڪڙي‪ ،‬پٿر تي مھر ھنئي ۽ واچ قائم ڪيائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫باب ‪28‬‬ ‫لَ آيا‪.‬‬ ‫‪1‬سبت جي ڏينھن جي پڄاڻي ءَ تي جيئن ئي ھفتي جي پھرين ڏينھن تي ابح ٿيڻ لڳي‪ ،‬تڏھن مريم مگدليني ۽ ٻي مريم قبر ڏسڻ ء‬ ‫ڇالَ ⁠جو خداوند جو ملئڪ آسمان مان ھيٺ لٿو ۽ آيو ۽ انھي ءَ پٿر کي دروازي تان ھٽائي ان تي‬ ‫‪2‬پوَ اتي ھڪڙو وڏو زلزلو آيو‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ويھي رھيو‪.‬‬ ‫‪3‬ھن جو چھرو وڄ وانگر ھو‪ ،‬۽ سندس پوشاڪ برف جھڙي اڇي ھئي‪.‬‬ ‫اس‪.‬‬ ‫الرحي ءم ءن ن‬ ‫الرحي ءم ءِ ن‬ ‫‪4‬ولء دھ يم فءي ن‬ ‫الر ءحي ءيم ءو ءل ت ءءر دُوا ءمنء النن ء‬ ‫ء‬ ‫عيسي کي ڳولي رھيا آھيو‪ ،‬جنھن کي‬ ‫ڇالَ ⁠جو مون کي خبر آھي تہ اوھين‬ ‫‪5‬تنھن تي ملئڪ انھن عورتن کي جواب ڏنو تہ ”ڊڄو نہ‪،‬‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫اليب تي چاڙھيو ويو ھو‪.‬‬ ‫ڇالَ ⁠جو ھو جيئرو ٿي اٿيو آھي‪ ،‬جيئن ھن چيو ھو ‪.‬اچو‪ ،‬اھا جڳھ ڏسو جتي رب رکيل آھي‪.‬‬ ‫‪6‬ھو ھتي نہ آھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫‪7‬جلدي وڃو ۽ سندس شاگردن کي ٻڌايو تہ ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي ‪.‬۽‪ ،‬ڏس‪ ،‬ھو توھان کان اڳي گليل ڏانھن وڃي رھيو آھي ‪.‬اتي‬ ‫توھان ھن کي ڏسندا ‪:‬ڏسو‪ ،‬مون توھان کي ٻڌايو آھي‪.‬‬ ‫‪8‬۽ اھي ڊپ ۽ وڏي خوشي سان قبر کان جلدي روانا ٿيا ‪.‬۽ پنھنجي شاگردن کي لفظ آڻڻ لَ ڊوڙي ويو‪.‬‬

‫ميٿيو‬

‫عيسي انھن سان مليو ۽ چيائين تہ ”سڀني کي سلم ‪.‬۽ اھي آيا ۽ کيس پيرن کان پڪڙي‪ ،‬کيس‬ ‫‪9‬جڏھن اھي سندس شاگردن کي ٻڌائڻ ويا تہ‬ ‫ي‬ ‫سجدو ڪيو‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي چيو تہ ”ڊڄو نہ‪ ،‬وڃو منھنجي ڀائرن کي چئو تہ اھي گليل ڏانھن ھجن تہ اتي مون کي ڏسندا‪.‬‬ ‫‪10‬تنھن تي‬ ‫ي‬ ‫‪11‬جڏھن ھو وڃي رھيا ھئا‪ ،‬تڏھن ڪي پھريدار شھر ۾ آيا‪ ،‬جن سردار ڪاھنن کي اھي سڀ ڪم ڏيکاريا‪ ،‬جيڪي ٿيا ھئا‪.‬‬ ‫‪12‬جڏھن اھي بزرگن سان گڏ گڏ ٿيا ۽ الحون ڪيائون‪ ،‬تڏھن سپاھين کي وڏو پيسا ڏنائون‪.‬‬ ‫‪13‬چيائون تہ ”چئو تہ رات جو سندس شاگرد آيا ۽ جڏھن اسين سمھي رھيا ھئاسين تڏھن کيس چورائي ويا‪.‬‬ ‫‪14‬جيڪڏھن اھا ڳالھہ گورنر جي ڪنن تائين پھچي‪ ،‬تڏھن کيس سمجھائينداسين ۽ اوھان جي حفاظت ڪنداسين‪.‬‬ ‫‪15‬تنھنڪري اھي پئسا وٺي ويا ۽ ائين ئي ڪيائون جيئن کين سيکاريو ويو‪ ،‬۽ اھو چوڻ اڄ ڏينھن تائين يھودين ۾ عام آھي‪.‬‬ ‫عيسي انھن کي مقرر ڪيو ھو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ يارھن شاگرد گليل ڏانھن ھليا ويا‪ ،‬جتي‬ ‫ء‬ ‫ي‬ ‫‪17‬جڏھن ھنن کيس ڏٺو تہ سجدو ڪيائون‪ ،‬پر ڪن کي شڪ ھو‪.‬‬ ‫‪18‬عيسي آيو ۽ انھن سان ڳالھائيندي چيائين تہ ”آسمان ۽ زمين ۾ سڀ اختيار مون کي ڏنا ويا آھن‪.‬‬ ‫ي‬ ‫‪19‬تنھنڪري اوھين وڃو ۽ سڀني قومن کي سيکاريو‪ ،‬انھن کي پي دَ‪ ،‬پٽ ۽ پاڪ روح جي نالي تي بپتسما ڏيو‪.‬‬ ‫‪20‬انھن کي سيکاريو ته انھن سڀني شين تي عمل ڪريو جن جو مون اوھان کي حڪم ڏنو آھي ‪:‬۽ ڏسو‪ ،‬آ ءَ ھميشہ اوھان سان گڏ آھيان‪،‬‬ ‫دنيا جي پڇاڙي ءَ تائين ‪.‬آمين‪.‬‬