مارڪ جي انجيل باب 1 1يسوع مسيح جي خوشخبري جي شروعات ،خدا جو فرزند؛ لِ تيار ڪري. 2جيئن نبين ۾ لکيل آھي تہ ”ڏس ،آ ءِ پنھنجو قاصد تنھنجي اڳيان موڪليان ٿو ،جيڪو تنھنجو رستو تو ء 3رڻ پٽ ۾ ھڪڙي رڙ ڪندڙ جو آواز” ،خداوند جو رستو تيار ڪريو ،سندس رستا سڌو ڪريو. 4يوحنا بيابان ۾ بپتسما ڏني ۽ گناھن جي معافي لِ توبھہ جي بپتسما جي تبليغ ڪئي. 5تنھن تي يھوديہ جي سڄي ملڪ ۽ يروشلم جا ماڻھو ٻاھر نڪري آيا ۽ سڀيئي پنھنجن گناھن جو اقرار ڪري کيس اردن ندي ءِ ۾ بپتسما ڏنائون. 6يوحنا کي ااٺن جا وار پھريل ھوا ۽ سندس ڪلھن تي چمڙو ڍڪيل ھو .۽ ھن ماڪڙ ۽ جھنگلي ماکي کائيندا ھئا. پوِ مون کان وڌيڪ طاقتور ھڪڙو ايندو ،جنھن جي بوٽن جو تالو آ ءِ ھيٺ لھي ڇڏڻ جي لئق نہ 7۽ منادي ڪيائين تہ ”مون کان ء آھيان. 8بيشڪ مون اوھان کي پاڻي ءِ سان بپتسما ڏني آھي ،پر اھو اوھان کي پاڪ روح سان بپتسما ڏيندو. عيسي گليل جي ناصرت مان آيو ۽ يوحنا کان بپتسما وٺي اردن ۾ آيو. 9انھن ڏينھن ۾ ائين ٿيو جو ي 10۽ پاڻي ءِ مان ٻاھر نڪرندي ئي ھن ڏٺو تہ آسمان کليل آھي ۽ پاڪ روح کي ڪبوتر وانگر ھيٺ لھي ٿو. 11پوِ آسمان مان ھڪڙو آواز آيو تہ ”تون منھنجو پيارو فرزند آھين ،جنھن مان آ ءِ ڏاڍو خوش آھيان. ء 12۽ فوري طور تي روح کيس بيابان ۾ وٺي ويو. 13۽ ھو چاليھن ڏينھن تائين بيابان ۾ رھيو ،شيطان جي آزمائش ۾ رھيو .۽ جھنگلي جانورن سان گڏ ھو .۽ ملئڪن سندس خدمت ڪئي. عيسي گليل ۾ آيو ۽ خدا جي بادشاھت جي خوشخبري ءِ جي منادي ڪندو رھيو. پوِ، 14يوحنا جي جيل ۾ وڃڻ کان ء ي 15۽ چيو تہ ”وقت پورو ٿيو آھي ۽ خدا جي بادشاھت ويجھي آھي :توبھہ ڪريو ۽ خوشخبري ءِ تي ايمان آڻيو. ڇالِ جو 16جڏھن ھو گليل سمنڊ جي ڪناري سان وڃي رھيو ھو تہ ھن شمعون ۽ سندس ڀا اِ اندرياس کي سمنڊ ۾ ڄار وجھندي ڏٺو، ء اھي مڇيون ھئا. 17عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين منھنجي پٺيان اچو تہ آ ءِ اوھان کي ماڻھن جا مڇي مارڻ وارو بڻائيندس. ي 18تنھن تي اھي پنھنجا ڄار ڇڏي سندس پٺيان ھلڻ لڳا. 19جڏھن ھو اتان ٿورو اڳتي ھليو تہ ھن زبدي ءِ جي پٽ يعقوب ۽ سندس ڀا اِ يوحنا کي ڏٺو ،جيڪي ٻيڙي ءِ ۾ جال ٺھيل ھئا. ِ ءوَ ء جنتءُا فءي َءبءدءي ءِلءى ءم ءَ جال امجج ءر ءمينء . 20فءقءا ءل لء اھ جم فءي جاأ ء جر ء 21اھي ڪفرناحوم ۾ ويا .۽ سبت جي ڏينھن تي ھو سڌو عبادت خاني ۾ ويو ۽ تعليم ڏيڻ لڳو. ڇالِ جو ھو انھن کي سيکاريندو ھو جيئن ھڪڙي اختياري ءِ سان ،نڪي شريعت جي 22اھي ھن جي تعليم تي عجب ۾ پئجي ويا، ء عالمن وانگر. 23انھن جي عبادت خاني ۾ ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن کي ڀوت ھو .۽ ھن رڙ ڪئي، 24چؤ تُ ،اسان کي اڪيلو ڇڏي ڏيو .اي عيسى ناصري ،اسان کي تو سان ڇا ڪرڻو آھي؟ ڇا تون اسان کي تباھُ ڪرڻ آيو آھين؟ مون کي خبر آھي تُ تون ڪير آھين ،خدا جو پاڪ ذات. عيسي کيس ڇڙٻ ڏيندي چيو تہ ”ماٺ ڪر ۽ ھن مان نڪري وڃ. 25تنھن تي ي 26جڏھن ڀوت کيس ڦاٽي پيو ۽ وڏي آواز سان رڙيون ڪيائين ،تڏھن ھو ان مان ٻاھر نڪري ويو. ڇالِ جو ھو اختياري ءِ سان 27اھي سڀيئي حيران ٿي ويا ،ايتري قدر جو پاڻ ۾ پڇڻ لڳا تہ ”ھي ڇا آھي؟ ھي ڪھڙو نئون نظريو آھي؟ ء ناپاڪ روحن کي بہ حڪم ڏئي ٿو ۽ اھي سندس فرمانبردار آھن. 28جڏھن ئي سندس مشھور گليل جي آس پاس جي سڄي علئقي ۾ پکڙجي ويو. 29جڏھن ھو يھودي عبادت خاني مان نڪري يعقوب ۽ يوحنا سان گڏ شمعون ۽ اندرياس جي گھر آيا. 30پر شمعون جي زال جي ما اِ بخار جي ڪري بيمار پيئي ھئي ،تنھنڪري ھنن کيس ھن بابت ٻڌايو. 31تنھن تي ھو آيو ۽ ھن کي ھٿ کان وٺي مٿي کنيو .۽ فوري طور تي بخار ھن کي ڇڏي ڏنو ،۽ ھوِ انھن جي خدمت ڪئي. 32۽ شام جو جڏھن سج لھي ويو ،تڏھن انھن سڀني بيمارن کي ۽ جن کي ڀوتن ورتل ھو ،تن کي وٽس آندو. 33۽ سڄو شھر دروازي تي گڏ ٿي ويو. 34ھن ڪيترن ئي ماڻھن کي شفا ڏني ،جيڪي مختلف بيمارين جا بيمار ھئا ،۽ گھڻن ڀوتن کي ڪڍيائين .۽ شيطانن کي ڳالھائڻ جي اجازت نُ ڏني ،ڇاڪاڻ تُ اھي ھن کي سڃاڻندا ھئا. 35پوِ صبح جو سوير اٿڻ کان اڳ ۾ ئي ٻاھر نڪري ھڪڙي اڪيلئي ۾ وڃي دعا گھريائين. ء 36شمعون ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا سي سندس پٺيان ھلڻ لڳا. 37جڏھن ھن کي لڌو ،تڏھن چيائون تہ ”سڀ ماڻھو تو کي ڳولين ٿا. ڇالِ جو آ ءِ آيو آھيان. 38فءقءا ءل لءُا ” :اچو تُ ھلون ويجھن ڳوٺن ۾ ،تہ آ ءِ اتي بہ تبليغ ڪريان، ء 39ھن سڄي گليل ۾ انھن جي عبادت خانن ۾ تبليغ ڪئي ۽ ڀوت ڪڍيائين. 40پوِ ھڪڙو ڪوڙھہ جھڙي مريض وٽس آيو ۽ کيس گوڏا کوڙي چيائين تہ ”جيڪڏھن تون گھرين تہ مون کي پاڪ صاف ڪري ء سگھين ٿو. عيسي کي رحم اچي ويو ،تنھن پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري کيس ڇھيو ۽ چيائينس تہ ”آ ءِ چاھيان ٿو .تون صاف ڪر. 41تڏھن ي
مارڪ جي انجيل
42جڏھن ھن ڳالھايو ،تڏھن ئي ڪوڙھہ جھڙي مرِ ھن مان نڪري ويو ۽ ھو پاڪ صاف ٿي ويو. 43پوِ ھن کيس سختي ءِ سان تاڪيد ڪيو ،۽ فوري طور کيس روانو ڪيو. ء ء ا ُ ل ل لِ پيش ِ پاڪائي پنھنجي ۽ ڏيکار ڏانھن ڪاھن کي پاڻ وڃ، رستو پنھنجو پر چئج، نہ ڪجھہ کي ِ ماڻھو ڪنھن :ڏس، ” 44فءقءا ء ء ء ء لِ شاھدي ھجي. ڪر ،جيڪي موسي حڪم ڏنو آھي ،انھن ء ي عيسي وڌيڪ پڌرو جو قدر ايتري لڳو، وڄائڻ گھڻو تمام کي ڳالھہ ِ انھي ۽ لڳو، ڪرڻ پڌرو گھڻو کي ان ۽ ويو نڪري ٻاھر 45پر ھو ي ء ڪري شھر ۾ داخل ٿي نہ سگھيو ،پر ويران ھنڌن ۾ ھو ،۽ اھي ھر طرف کان وٽس ايندا رھيا. باب 2 پوِ ھو وري ڪفرناحوم ۾ داخل ٿيو .۽ اھو شور ڪيو ويو تُ ھو گھر ۾ ھو. 1ڪجھ ڏينھن کان ء ِ ءمنء جال ءمجج عء ءل ءمنء الظِءينء ءل يءجج عء ال جال ءمجج عء ءل لءُا الظِءينء ءَانء ءمنء ظ الظا ءل ءمينء . 2فءَ ء جر ء 3پوِ ھو وٽس آيا ،ھڪڙي اڌرنگي جي مريض کي ،جنھن کي چئن ڄڻن جو ڄاول ھو. ء لِ ھن جي ويجھو اچي نہ سگھيا ،تڏھن ڇت کي کوليائون جتي ھو ھو ،۽ جڏھن اان کي ٽوڙي ،ااھو پلنگ ھيٺ ڪري 4جڏھن اھي دٻائڻ ء ڇڏيائون ،جنھن ۾ فالج جو بيمار ھو. عيسي انھن جو ايمان ڏٺو ،تڏھن ھن اڌرنگي جي مريض کي چيو تہ ”پٽ ،تنھنجا گناھہ معاف ڪيا وڃن. 5جڏھن ي 6پر اتي ڪي شريعت جا عالم ويٺا ھئا ۽ پنھنجن دلين ۾ بحث ڪري رھيا ھئا. سواِ ڪير گناھن کي معاف ڪري سگھي ٿو؟ 7ھي ماڻھو اھڙي ءِ طرح ڪفر جون ڳالھيون ڇو ٿو ڪري؟ خدا کان ء عيسي پنھنجي روح ۾ سمجھيو تہ اھي پنھنجي اندر ۾ ائين سمجھن ٿا ،تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين اھي ڳالھيون پنھنجن دلين ۾ 8جڏھن ي ڇو ٿا سمجھو؟ 9ڇا اھو سولو آھي جيڪو فالج جي مريض کي چئجي تہ ’تنھنجا گناھہ بخشيا وڃن .يا چئجي” ،اٿ ،۽ پنھنجو بسترو کڻ ،۽ گھمڻ؟ لِ اوھين ڄاڻو تہ ابن آدم کي زمين تي گناھہ معاف ڪرڻ جي طاقت آھي( ،ھن اڌرنگي جي مريض کي چيو تہ) 10پر انھي ءِ ء 11آ ءِ تو کي چوان ٿو تہ ااٿ ،پنھنجو بسترو کڻ ،پنھنجي گھر ڏانھن ھليو وڃ. 12ھو ھڪدم اٿي بيٺو ،بسترو کنيو ۽ انھن سڀني جي اڳيان ھليو ويو .ايتري قدر جو سڀيئي حيران ٿي ويا ۽ خدا جي واکاڻ ڪندي چوڻ لڳا تہ ”اسان ڪڏھن بہ ھن انداز ۾ نہ ڏٺو آھي. 13پوِ ھو وري سمنڊ جي ڪناري کان ھليو ويو .۽ سڄو ميڙ وٽس آيو ،۽ ھن انھن کي سيکاريو. ء 14جڏھن ھو اتان لنگھيو ،تڏھن ھن الفيس جي پٽ لوي ءِ کي محصول جي ڍير تي ويٺل ڏٺو ۽ چيائينس تہ ”منھنجي پٺيان ھل .۽ ھو اٿيو ۽ سندس پٺيان لڳو. ڇالِ جو عيسي ۽ سندس شاگردن سان گڏ ويٺا، عيسي پنھنجي گھر ماني کائي ويٺو تہ ڪيترائي محصول وٺندڙ ۽ گنھگار بہ 15جڏھن ء ي ي گھڻا ئي ھئا ۽ سندس پٺيان لڳا. 16جڏھن شريعت جي عالمن ۽ فريسين ھن کي محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ کائيندي ڏٺو ،تڏھن سندس شاگردن کي چيائون تہ ”ھي اِ ڪھڙي طرح آھي جو ھو محصول وٺندڙن ۽ گنھگارن سان گڏ کائي پيئي ٿو؟ عيسي اھو ٻڌو ،تڏھن انھن کي چيائين تہ ”جنن تندرست آھن تن کي طبيب جي ضرورت نہ آھي ،پر بيمارن کي ،آ ءِ نيڪن کي 17جڏھن ي لِ سڏڻ آيو آھيان. نہ ،پر گنھگارن کي توبھہ ڪرڻ ء ”يحي جا شاگرد ۽ فريسي ڇو روزا رکن ٿا ،پر تنھنجا شاگرد روزا 18يوحنا جا شاگرد ۽ فريسي روزا رکندا ھئا ۽ اچي کيس چيائون تہ ي ڇو نٿا رکن؟ 19عيسي انھن کي چيو تہ ”ڇا ڪنوار جا ٻار روزا رکي سگھن ٿا ،جيستائين گھوٽ ساڻن ھجي؟ جيستائين گھوٽ ساڻن گڏ آھي ،تيستائين ي اھي روزا نٿا رکي سگھن. 20پر ااھي ڏينھن ايندا ،جڏھن گھوٽ انھن کان کسبو ۽ انھن ڏينھن ۾ اھي روزا رکندا. 21ڪوبہ ماڻھو پراڻي ڪپڙي تي نئين ڪپڙي جو ٽڪڙو بہ نہ ٿو سلي ،جيڪڏھن نئين ڪپھہ سان ڀريو پيو آھي ،سو پراڻي ءِ مان ڦري ٿو وڃي ۽ ان جو ٽڪڙو وڌيڪ خراب ٿي وڃي ٿو. 22۽ ڪوبہ ماڻھو نئين شراب کي پراڻين بوتلن ۾ نہ ٿو وجھي ،ٻي صورت ۾ نئون شراب بوتلن کي ڦاڙي ڇڏيندو ،۽ شراب ڦٽي ويندو ،۽ بوتلون خراب ٿي وينديون ،پر نئين شراب کي نئين بوتلن ۾ وجھڻ گھرجي. 23پوِ ائين ٿيو تہ ھو سبت جي ڏينھن اءنء جي ٻني ءِ مان لنگھيو .۽ سندس شاگرد ،جيئن وڃي رھيا ھئا ،اناج جي ڪنن کي ٽوڙڻ شروع ء ڪيو. 24تنھن تي فريسين چيس تہ ”ڏسو ،اھي سبت جي ڏينھن اھو ڇو ٿا ڪن جيڪو جائز نہ آھي؟ 25فءقءا ءل لءُا ” :اوھان ڪڏھن نُ پڙھيو آھي ڇا تُ دائود ڇا ڪيو ،جڏھن ھن کي ضرورت ھئي ،۽ ھو ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا ،تن کي بک لڳي ھئي؟ 26ھو ڪيئن خدا جي گھر ۾ ابي ياتار وڏي سردار ڪاھن جي ڏينھن ۾ ويو ۽ ظاھر جي ماني کائي ،جيڪا کائڻ جائز نہ آھي پر ڪاھنن لِ ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا تن کي بہ ڏنائون؟ ء ء ء ء لِ نہ. لِ بڻايو ويو ،۽ ماڻھو سبت جي ڏينھن ء 27فقا ءل لُا ” :سبت جو ڏينھن ماڻھو ءِ ء 28تنھنڪري ابن آدم سبت جي ڏينھن جو خداوند پڻ آھي.
مارڪ جي انجيل
باب 3 1ھو وري عبادت خاني ۾ داخل ٿيو .۽ اتي ھڪڙو ماڻھو ھو جنھن جو ھڪڙو سڪل ھٿ ھو. 2اھي کيس ڏسندا رھيا تہ ڇا ھو کيس سبت جي ڏينھن شفا ڏيندو .تُ جيئن مٿس الزام لڳائين. 3ھن انھي ءِ ماڻھو ءِ کي چيو جنھن جو ھٿ سڪل ھو” ،ااٿي بيھہ. 4فءقءا ءل لءُا ” :سبت جي ڏينھن چڱائي ڪرڻ جائز آھي يا بڇڙائي؟ زندگي بچائڻ يا مارڻ؟ پر ھنن امن امان قائم رکيو. لِ غمگين ٿي ،تنھن ماڻھو ءِ کي چيو تہ ”پنھنجو ھٿ 5جڏھن ھن انھن ڏانھن ڪاوڙجي چوڌاري نھاريو ،۽ انھن جي دلين جي سختي ءِ ء ڊگھو ڪر .۽ ھن ان کي وڌايو :۽ ھن جو ھٿ ٻئي وانگر مڪمل بحال ٿيو. 6تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ ھيرودين سان گڏجي ھن جي خلف صلح ڪيائون تہ ڪيئن کيس برباد ڪن. عيسي پنھنجن شاگردن سان گڏ سمنڊ ڏانھن ھليو ويو ۽ گليل ۽ يھوديہ کان ھڪڙو وڏو ميڙ سندس پٺيان آيو. 7پر ي 8۽ يروشلم کان ،ادوميا کان ،۽ اردن جي پار کان؛ ۽ اھي صور ۽ صيدا جي آس پاس ،ھڪڙو وڏو ميڙ ھو ،جڏھن انھن ٻڌو ھو تہ ھن ڪھڙا وڏا ڪم ڪيا آھن ،تڏھن وٽس آيا. لِ تہ ميڙ ھجي ،متان اھي مٿس لڙھجن. لِ ترسي ،انھي ءِ ء 9ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ھڪڙو ننڍڙو جھاز ھن ء لِ زور ڀريو ،جيتريون آفتون ھيون. 10ڇالِ جو ھن گھڻن کي شفا ڏني ھئي .ايتري قدر جو انھن مٿس دٻائڻ ء ء 11ڀوتن جڏھن ھن کي ڏٺو تڏھن سندس اڳيان ڪري پيو ۽ رڙيون ڪري چوڻ لڳو تہ ”تون خدا جو فرزند آھين. 12ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪئي تہ کيس ظاھر نہ ڪن. 13پوِ ھو ھڪڙي جبل تي چڙھي ويو ۽ جنھن کي گھري تنھن کي سڏيائين ،۽ اھي وٽس آيا. ء لِ ٻاھر موڪلي. 14ھن ٻارھن کي مقرر ڪيو تہ اھي ساڻس گڏ ھجن ۽ ھو انھن کي تبليغ ڪرڻ ء 15۽ بيمارن کي شفا ڏيڻ ۽ ڀوتن کي ڪڍڻ جي طاقت آھي. 16۽ شمعون جنھن جو نالو پطرس ھو. 17زبدي ءِ جو پٽ يعقوب ۽ يعقوب جو ڀا اِ يوحنا .۽ ھن انھن جو نالو Boanergesرکيو ،جيڪو آھي ،گجگوڙ جا پٽ: 18۽ اندرياس ،فلپس ،بارٿولوميو ،متي ،توماس ،يعقوب پٽ الفائيس ،تھدائيس ۽ شمعون ڪنعاني، 19۽ يھوداہ اسڪريوتي ،جنھن پڻ کيس پڪڙايو ،۽ اھي ھڪڙي گھر ۾ ويا. 20۽ ميڙ وري گڏ ٿيو ،ايتري قدر جو ماني کائي نُ سگھيا. ڇالِ جو انھن چيو تہ ”ھو پاڻ وٽ آھي. آيا، نڪري ٻاھر لِ ء 21جڏھن سندس دوستن اھو ٻڌو تڏھن کيس پڪڙڻ ء 22شريعت جا عالم جيڪي يروشلم کان آيا ھئا ،تن چيو تہ ”ھن وٽ بعل زباوب آھي ۽ ھو شيطانن جي سردار جي مدد سان ڀوتن کي ڪڍي ٿو. 23پوِ ھن انھن کي پاڻ ڏانھن سڏيو ۽ انھن کي مثالن ۾ چيو تہ ”شيطان ڪيئن ٿو ڪڍي سگھي شيطان کي؟ ء 24۽ جيڪڏھن ھڪڙي بادشاھت پاڻ ۾ ورھائجي وڃي تہ اھا بادشاھت قائم نہ رھي سگھي. 25۽ جيڪڏھن ڪو گھر پاڻ ۾ ورھائجي وڃي تہ اھو گھر بيھي نہ سگھندو. 26۽ جيڪڏھن شيطان پنھنجي خلف اٿي ،۽ ورھايو وڃي ،ھو بيھي نُ سگھندو ،پر ان جي پڄاڻي آھي. 27ڪوبہ ماڻھو ڪنھن طاقتور ماڻھو ءِ جي گھر ۾ گھڙي سندس مال ڦري نہ سگھندو ،جيستائين ھو پھريائين طاقتور ماڻھو ءِ کي پوِ ھو پنھنجي گھر کي خراب ڪندو. جڪڙيندو .۽ ء 28آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ابن آدم جا سڀ گناھہ بخشيا ويندا ،۽ ڪفر ،جنھن بہ ڪفر بڪيون ،سو بخشيا ويندا. 29پر اھو جيڪو پاڪ روح جي خلف ڪفر بڪي ٿو ،تنھن کي ڪڏھن بہ معافي ڪونھي ،بلڪ ھميشہ عِاب جو خطرو آھي. 30ڇالِ جو انھن چيو تہ ”ھن ۾ ناپاڪ روح آھي. ء 31پوِ ھن جا ڀائر ۽ سندس ما اِ آيا ۽ ٻاھر بيٺا ،کيس سڏي موڪليائون. ء 32۽ ميڙ ھن جي چوڌاري ويھي رھيو ،انھن کيس چيو تہ ”ڏس ،تنھنجي ما اِ ۽ تنھنجا ڀائر تو کي ڳولي رھيا آھن. 33تنھن تي ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڪير آھي منھنجي ما اِ يا ڀائر؟ 34پوِ ھن انھن ڏانھن نھاري جيڪي سندس چوڌاري ويٺا ھئا ،۽ چيائين تہ ”ڏسو منھنجي ما اِ ۽ منھنجا ڀائر! ء 35ڇالِ جو جيڪو خدا جي مرضي ءِ تي ھلندو ،سو ئي منھنجو ڀا اِ ،منھنجي ڀيڻ ۽ ما اِ آھي. ء باب 4 1ھن وري سمنڊ جي ڪناري تي تعليم ڏيڻ شروع ڪئي ،۽ اتي ھڪڙو وڏو ميڙ وٽس اچي گڏ ٿيو ،جو ھو ھڪڙي ٻيڙيِ ۾ چڙھي ويو ۽ سمنڊ ۾ ويٺو .۽ سڄو ميڙ سمنڊ جي ڪناري تي زمين تي ھو. 2ھن انھن کي ڪيتريون ئي ڳالھيون مثالن ذريعي سيکاريون ۽ پنھنجي تعليم ۾ کين چيو تہ 3ٻڌو؛ ڏس ،ھڪڙو ٻج پوکڻ لِ نڪتو. 4جڏھن ھو پوکي رھيو ھو ،تڏھن ڪي واٽ تي ڪري پيا ۽ ھوا جا پکي اچي چڙھي ويا. 5۽ ڪي پٿرن واري زمين تي ڪريا ،جتي اان ۾ گھڻي زمين ڪانُ ھئي .۽ فوري طور تي اڀري ويو ،ڇاڪاڻ تُ ان ۾ زمين جي کوٽائي نُ ھئي. 6پر جڏھن سج اڀريو ،تڏھن سڪي ويو .۽ ڇاڪاڻ تُ ان جي ڪا بُ پاڙ نُ ھئي ،اھو سڪي ويو. 7۽ ڪي ڪنڊن ۾ ڪريا ۽ ڪانڊيرا وڌي ويا ۽ انھن کي دٻائي ڇڏيو ،۽ اھو ڪو ميوو نُ ڏنو. 8۽ ٻيا چڱي زمين تي ڪريا ،۽ ميوو ڏنائين جيڪي اڀريا ۽ وڌي ويا .۽ ڪي ٽيھُ ،ڪي سٺ ،۽ ڪي ھڪ سؤ پيدا ٿيا.
مارڪ جي انجيل
9فءقءا ءل لءُا « :ءجنظُا جال ءَنا جوا فءي َ ء جنت ا جم. 10جڏھن ھو اڪيلو ھو ،تڏھن جيڪي ٻارھن ساٿين سان گڏ ھئا ،تن کانئس اھو مثال پڇيو. لِ جيڪي ٻاھر آھن ،اھي سڀ انھن پر آھي، 11ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان کي خدا جي بادشاھت جي اسرار جي ڄاڻ ڏني ويئي ء ڳالھيون مثالن ۾ ڪيون ويون آھن. لِ تہ اھي ڏسن تہ ڏسن ۽ نہ ڏسن .۽ ٻاڌڻ سان ااھي ٻڌي سگھن ٿا ،پر سمجھي نُ سگھندا .متان ڪنھن بُ وقت اھي بدلجي وڃن، 12انھي ءِ ء ۽ انھن جا گناھُ انھن کي معاف ڪيا وڃن. پوِ اوھين سڀ مثال ڪيئن ڄاڻندا؟ 13فءقءا ءل لءُا « َ:ء جن ت ء جعلء امونء َ ء جن تءقاولاوا؟ ۽ ء 14پوکيندڙ لفظ پوکي ٿو. 15۽ اھي اھي آھن واٽ جي ڪناري تي ،جتي ڪلم پوکيو ويو آھي .پر جڏھن انھن ٻڌو آھي ،تڏھن شيطان اچي ٿو ،۽ اھو لفظ کڻي ٿو جيڪو سندن دلين ۾ پوکيو ويو آھي. 16۽ اھي ساڳيا آھن جيڪي پٿريلي زمين تي پوکيا ويا آھن .جن ،جڏھن ڪلم ٻڌو آھي ،تڏھن ان کي خوشي ءِ سان قبول ڪن ٿا. 17۽ اھي پاڻ ۾ جڙيل نُ آھن ،۽ اھڙيِ طرح ھڪڙو وقت تائين برداشت ڪن ٿا :بعد ۾ ،جڏھن ڪلم جي خاطر مصيبت يا ستم پيدا ٿئي ٿي ،اھي فوري طور تي ناراِ ٿي ويندا آھن. 18۽ اھي اھي آھن جيڪي ڪنڊن ۾ پوکيا ويا آھن .جيئن لفظ ٻڌي، 19۽ دنيا جي فڪر ،دولت جي فريب ۽ ٻين شين جي للچ ۾ داخل ٿيڻ ،ڪلم کي ڇڪيندا آھن ۽ اھو بيڪار ٿيندو. 20۽ اھي اھي آھن جيڪي سٺي زمين تي پوکيا ويا آھن .جيئن ڪلم ٻڌن ۽ قبول ڪن ۽ ميوو ڏين ،ڪي ٽيھُ گنا ،ڪي سٺ گنا ۽ ڪي سؤ ڀيرا. ء ء ج ء ء ج ء ا ا ِ؟ ۽ شمَ تي مقرر نُ ڪيو وڃي؟ ر اأ ي ف ى ل ِ « ل س ر ي ن َ ُ ت ب م و م :و ُ ل 21فءقءا ءل ء ء ج ج ء ء ء ء ء ءء ء شيِ ڳجھي رکي وئي ھئي ،پر اھا تُ اھا پرڏيھُ ۾ شيِ لڪل نہ آھي ،جيڪا ظاھر نہ ٿيندي .نُ تُ ڪا بُ 22ڇالِ جو اھڙي ڪابہ ء ء ء اچي. 23جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڪن آھن تہ ٻڌي. 24فءقءا ءل :فءقءا ءل ءل ت ء جعلء ام جونء :جنھن ماپي سان ملندؤ ،سو ئي ماپيو ويندو اوھان کي ،۽ جيڪي ٻڌندا تنھن کي وڌيڪ ڏنو ويندو. 25ڇالِ جو جنھن وٽ آھي ،تنھن کي ڏنو ويندو ،۽ جنھن وٽ ڪونھي ،تنھن کان اھو ورتو ويندو جيڪو وٽس آھي. ء 26فءقءا ءل ” :خدا جي بادشاھت اھڙي آھي ،جھڙي ماڻھو ءِ زمين ۾ ٻج اڇلئي. 27۽ سمھڻ گھرجي ،۽ رات ۽ ڏينھن جاڳڻ ،۽ ٻج بھار ۽ وڌڻ گھرجي ،اھو نُ ڄاڻندو آھي ڪيئن. ڪن ۾ پورو مکڻ. پوِ ڪن ،ان کان ء 28ڇالِ جو زمين پاڻ مان ميوو ڪڍندي آھي .پھريائين ٻلي ،ء ء پوِ ء ڇالِ جو فصل اچي ويو آھي. 29پر جڏھن ميوو اچي ٿو ،تڏھن ھو ھڪدم ڏاٽو وجھي ٿو، ء 30فءقءا ءل لءُا ” :اسان خدا جي بادشاھت کي ڪھڙي ءِ طرح ڀيٽايون؟ يا اسان ان کي ڪھڙي مقابلي سان ڀيٽيون؟ 31اھو سرنھن جي داڻي وانگر آھي ،جيڪو جڏھن زمين ۾ پوکيو وڃي ٿو ،تڏھن زمين جي سڀني داڻن کان گھٽ آھي. 32پر جڏھن پوکيو وڃي ٿو ،تڏھن ااڀري ٿو ۽ سڀني ٻوٽن کان وڏو ٿئي ٿو ۽ وڏيون ٽاريون ڪڍي ٿو .تُ جيئن ھوا جا پکي ان جي ڇانو ھيٺ رھن. 33۽ ڪيترن ئي مثالن سان ھن انھن کي اھو ڪلم ٻڌايو ،جيئن اھي ٻڌي سگھندا ھئا. 34پر ھن انھن سان ھڪڙي مثال جي ڳالھہ نہ ڪئي ۽ جڏھن اھي اڪيل ھئا ،تڏھن ھن پنھنجي شاگردن کي سڀ ڳالھيون بيان ڪيون. 35انھي ءِ ئي ڏينھن جڏھن شام ٿي تہ ھن انھن کي چيو تہ ”ھلو ،ھلو ،ٻئي پاسي لنگھي. 36جڏھن انھن ميڙ کي روانو ڪيو ،تڏھن ھن کي جھڙي ءِ طرح ٻيڙي ءِ ۾ بہ وٺي ويا .۽ ھن سان گڏ ٻيا ننڍا ٻيڙيون بُ ھيون. 37وا اِ جو وڏو طوفان آيو ۽ لھرون ٻيڙي ءِ ۾ ائين اٽڪي پيون ،جو ٻيڙي ڀرجي ويئي. 38پوِ ھو ٻيڙي ءِ جي پوئين حصي ۾ ھڪڙي تکي تي سمھي رھيو ھو ۽ ھنن کيس جاڳائي چيو تہ ”اي استاد ،ڇا توکي پرواھ نہ آھي تہ ء اسين تباھہ ٿي وڃون؟ 39پوِ ھو ااٿيو ۽ وا اِ کي ڇرڪايو ۽ سمنڊ کي چيائين تہ ”سلمت ٿجو .۽ واِ بند ٿي وئي ،۽ اتي ھڪ وڏو امن ھو. ء 40فءقءا ءل لءُا ” :اوھين ايترو ڊڄو ڇو آھيو؟ اھو ڪيئن آھي تُ توھان کي يقين نُ آھي؟ 41اھي ڏاڍا ڊڄي ويا ۽ ھڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ ”ھي اِ ڪھڙو ماڻھو آھي ،جو وا اِ ۽ سمنڊ بہ ھن جو چيو مڃين؟ باب 5 1۽ اھي سمنڊ جي ٻي ءِ ڀر گدرين جي ملڪ ۾ آيا. 2جڏھن ھو ٻيڙي ءِ مان لٿو ،تڏھن ھڪدم کيس قبرن مان ھڪڙو ماڻھو مليو جنھن کي ڀوت ھو. 3جنھن کي قبرن جي وچ ۾ رھيو ھو .۽ ڪو بُ ماڻھو کيس زنجيرن سان جڪڙي نُ سگھيو ،نُ. 4ڇالِ جو ھن کي اڪثر زنجيرن ۽ زنجيرن سان جڪڙيل رھيو ھو ۽ زنجيرن کي ٽوڙي ڦاڙي ڦاٽي پيو ھو ۽ زنجيرن کي ٽڪرا ء ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو ھو ،سو ڪوبہ ماڻھو کيس وجھي نہ سگھيو ھو. 5ھو ھميشہ رات ڏينھن جبلن ۽ قبرن ۾ روئندو ھو ۽ پاڻ کي پٿرن سان وڍيندو ھو. عيسي کي پري ڏٺو ،تڏھن ڊوڙي کيس سجدو ڪيائين. 6پر جڏھن ھن ي عيسي ،تون مٿاھين خدا جو فرزند آھين ،مون کي تو سان ڇا واسطو آھي؟ مان توکي خدا جو 7۽ وڏي واڪي رڙ ڪري چيائين تہ ”اي ي قسم ڏيان ٿو تُ مون کي ايِائڻ نُ ڏي. 8ڇالِ جو ھن کيس چيو تہ ”اي ناپاڪ روح ،انھي ءِ ماڻھو ءِ مان نڪري اچ. ء
مارڪ جي انجيل
جو اسين گھڻا آھيون.
ڇالِ 9تنھن کانئس پڇيو تہ ”تنھنجو نالو ڇا آھي؟ ھن جواب ڏنو تہ ”منھنجو نالو لشڪر آھي، ء 10ھن کيس ڏاڍي منٿ ڪئي تہ انھن کي ملڪ کان ٻاھر نہ موڪليو. 11ھاڻي اتي جبلن جي ويجھو سوئرن جو ھڪڙو وڏو ڌڻ چرندو ھو. 12سڀني ڀوتن کيس منٿ ڪري چيو تہ ”اسان کي سوئرن ۾ موڪل ،تہ جيئن اسين انھن ۾ داخل ٿيون. عيسي انھن کي موڪل ڏني .۽ ناپاڪ ڀوت نڪري ويا ۽ سوئرن ۾ گھڙي ويا :۽ اھو ڌڻ ڏاڍي زور سان سمنڊ ۾ ھڪڙي اونھي 13پوِ ء ي جاِ تي ڀڄي ويا( ،اھي اٽڪل ٻُ ھزار ھئا )۽ سمنڊ ۾ ٻڏي ويا. ء 14۽ جيڪي سوئرن کي کارائيندا ھئا ،سي ڀڄي ويا ۽ اھا خبر شھر ۽ ملڪ ۾ ٻڌايائون .۽ اھي ٻاھر ويا تُ ڏسڻ لِ اھو ڇا ٿيو آھي. عيسي وٽ آيا ۽ ڏٺائون تہ جنھن کي شيطان ورتل ھو ۽ لشڪر کنيو ھو ،ويٺو ھو ،ڪپڙا پھريل ھو ۽ ساڄي دماغ ۾ ھو ،سو 15پوِ اھي ء ي ڊڄي ويا. 16جن اھو ڏٺو ،تن انھن کي ٻڌايو تہ اھو ڪيئن ٿيو جنھن کي شيطان ورتل ھو ۽ سوئر بابت. 17پوِ اھي کيس دعا ڪرڻ لڳا تہ ھو پنھنجي ساحل کان ھليو وڃي. ء 18جڏھن ھو ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو ،تڏھن جنھن کي شيطان ورتل ھو تنھن کيس دعا گھري تہ ”ھن سان گڏ ھجي. لِ ڪيڏا نہ وڏا 19تڏھن بہ ٻڌاِ تہ خداوند تو ء عيسي ھن کي تڪليف نہ ڏني ،بلڪ کيس چيائين تہ ”گھر وڃ پنھنجي دوستن وٽ ۽ کين ء ي ڪم ڪيا آھن ۽ توتي رحم ڪيو آھي. لِ ڪيڏا نہ وڏا ڪم ڪيا آھن ،سو سڀ ماڻھو عجب ۾ پئجي ويا. 20پوِ ھو ھليو ويو ۽ ديڪاپولس ۾ پڌرو ڪرڻ لڳو تہ عيسي ھن ء ء ي عيسي ٻيھر ٻيڙي ءِ ذريعي ٻي ءِ ڀر لنگھيو تہ گھڻا ماڻھو مٿس اچي گڏ ٿيا ۽ ھو سمنڊ جي ويجھو ھو. 21جڏھن ي 22پوِ اتي عبادت خاني جي حاڪمن مان ھڪڙو اچي ٿو ،جنھن جو نالو يائرس آھي .۽ جڏھن ھن کي ڏٺائين تہ سندس پيرن تي ڪري ء پيو، 23۽ کيس ڏاڍي منٿ ڪندي چيائين تہ ”منھنجي ننڍڙي ڌي ءِ موت جي ڪناري تي بيٺي آھي ،آ ءِ تو کي دعا ٿو ڏيان تہ اچو ۽ مٿس ھٿ رکو ،تہ جيئن ھو چڱو ڀلو ٿئي .۽ ھو ءِ رھندي. 24عيسي ساڻس گڏ ھليو .۽ گھڻا ماڻھو ھن جي پٺيان ھلڻ لڳا ،۽ مٿس گڏ ٿيا. ي 25۽ ھڪڙي عورت ،جنھن کي ٻارھن سالن کان رت جو مسئلو ھو. 26۽ ڪيترن ئي طبيبن جون ڪيتريون ئي تڪليفون برداشت ڪيون ،۽ جيڪي ڪجھھ ھو سو خرچ ڪري ڇڏيو ،پر ڪجھ بُ بھتر نُ ٿيو ،بلڪ وڌيڪ خراب ٿي ويو. عيسي بابت ٻڌو ،تڏھن پٺي ءِ ۾ آئي ۽ سندس ڪپڙن کي ھٿ ڪيائين. 27جڏھن ھن ي 28ڇالِ جو ھن چيو تہ ”جيڪڏھن آ ءِ رڳو ھن جي ڪپڙن کي ھٿ لڪائيندس ،تڏھن چڱو ڀلو ٿي ويندس. ء 29۽ فوري طور تي سندس رت جو چشمو سڪي ويو .۽ ھن پنھنجي جسم ۾ محسوس ڪيو تُ ھو ءِ ان وبا مان شفاياب ٿي وئي آھي. عيسي ،ھڪدم پاڻ کي ڄاڻي ورتو تہ ھن مان نيڪي نڪري ويئي آھي ،سو کيس پاسي ۾ ڦيرائي چيائين تہ ”منھنجي ڪپڙن 30تنھن تي ي کي ڪنھن ھٿ لتو؟ ڇالِ جو تون چوين ٿو تہ ڪنھن مون کي ھٿ 31تنھن تي سندس شاگردن کيس چيو تہ ”تون ڏسين ٿو تہ ميڙ تو وٽ اچي پيو آھي، ء ڪيو؟ 32پوِ چوڌاري نھاريائين تہ انھي ءِ عورت کي ڏسي جنھن اھو ڪم ڪيو آھي. ء عيسي وٽ ڪري پيو ۽ کيس سڄي حقيقت ٻڌائي ويئي. اچي سو آھي، ڇا ۾ ھن جو ٿي، ڄاڻي ڏڪندي ۽ ڊڄندي عورت اھا 33پر ڇالِ ء ي 34فءقءا ءل لءُا ” :ڌي ءِ ،تنھنجي ايمان تو کي چڱو ڀلو ڪيو آھي .سلمتي سان وڃو ،۽ پنھنجي آفت کان پوري ٿي. 35جڏھن ھو ڳالھائي رھيو ھو ،تڏھن عبادت خاني جي حاڪم جي گھر مان ڪو ماڻھو آيو ،جنھن چيو تہ ”تنھنجي ڌي ءِ مري ويئي پوِ استاد کي وڌيڪ تڪليف ڇو ٿا ڏيو؟ آھي ،ء عيسي اھي ڳالھيون ٻڌيون ،تڏھن عبادت خاني جي حاڪم کي چيائين تہ ”ڊڄو نہ ،رڳو ايمان آڻيو. 36جيئن ئي ي سواِ ڪنھن کي بہ پنھنجي پٺيان اچڻ نہ ڏنو. 37تنھنڪري ھن پطرس ،يعقوب ۽ يعقوب جي ڀا اِ يوحنا کان ء 38پوِ ھو عبادت خاني جي حاڪم جي گھر آيو ۽ ڏٺائين تہ گوڙ ،جيڪي روئي رھيا ھئا ۽ ڏاڍا روئي رھيا ھئا. ء 39جڏھن ھو اندر آيو ،تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھين ائين ڇو ٿا ڪريو ۽ روئو؟ ڇوڪري مئل ناھي ،پر سمھي رھي آھي. 40۽ اھي کيس ٺٺولي ڪرڻ لِ کلڻ لڳا .پر جڏھن ھن انھن سڀني کي ٻاھر ڪڍي ڇڏيو ،تڏھن ھو ڇوڪري ءِ جي پي اِ ۽ ما اِ کي ۽ جيڪي ساڻس گڏ ھئا ،تن کي وٺي اندر داخل ٿيو جتي ڇوڪري ليٽيل ھئي. 41پوِ ھن ڇوڪري ءِ کي ھٿ کان وٺي چيو تہ ”تليٿا ڪومي .جنھن جو مطلب آھي ،ڇوڪري ،مان توکي چوان ٿو ،اٿ. ء 42تنھنڪري ڇوڪري ااٿي ۽ ھلڻ لڳي .ڇاڪاڻ تُ ھو ءِ ٻارھن سالن جي ھئي .۽ وڏي عجب ۾ پئجي ويا. لِ ڪجھُ ڏنو وڃي. 43ھن انھن کي سخت تاڪيد ڪئي تہ ڪنھن ماڻھو ءِ کي خبر نہ پوي .۽ حڪم ڏنو تُ کيس کائڻ ء باب 6 1ھو اتان نڪري پنھنجي ملڪ ۾ آيو .۽ سندس شاگرد سندس پيروي ڪندا. 2جڏھن سبت جو ڏينھن آيو تڏھن ھو عبادت خاني ۾ تعليم ڏيڻ لڳو ۽ ڪيترائي ماڻھو اھو ٻڌي عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھن ماڻھو ءِ کي ھي ڳالھيون ڪٿان آيون؟ ۽ اھا ڪھڙي دانائي آھي جيڪا ھن کي ڏني ويئي آھي ،جو اھڙا عظيم ڪم سندس ھٿن سان ڪيا ويا آھن؟ 3ڇا ھي اھو ڪاريگر نہ آھي ،جيڪو مريم جو پٽ ،يعقوب ،يوسيس ،يھوداہ ۽ شمعون جو ڀا اِ آھي؟ ۽ ھن جون ڀينرون ھتي اسان سان گڏ نُ آھن؟ ۽ اھي مٿس ناراِ ٿيا.
مارڪ جي انجيل
عيسي انھن کي چيو تہ ”پيغمبر جي بي عزتي نہ ٿيندي آھي ،پر پنھنجي وطن ،پنھنجي مائٽن ۽ پنھنجي گھر ۾. 4پر ي سواِ انھي ءِ جي جو ھن پنھنجا ھٿ ڪجھہ بيمار ماڻھن تي رکي کين شفا ڏني. 5۽ ھو ڪوبہ وڏو ڪم ڪري نہ سگھيو، ء 6ھو انھن جي بي ايماني ءِ جي ڪري عجب ۾ پئجي ويو .۽ ھو ڳوٺن ۾ گھمندو ،درس ڏيندو رھيو. 7پوِ ھن ٻارھن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏيو ۽ انھن کي ٻن ٻن ڪري موڪلڻ لڳو .۽ انھن کي ناپاڪ روحن تي اختيار ڏنو. ء 8۽ انھن کي حڪم ڏنو تُ سفر لِ ڪجھ بُ نُ وٺو ،رڳو ھڪڙي لٺ کان سواِ .ھنن جي پرس ۾ نُ ماني ،نُ ماني ،نُ پئسا. 9پر جوتن سان ڍڪيل رھو .۽ ٻُ ڪپڙا نُ پائڻ. ء ظ اس. ن ال ى ل ِ ءِ ء ِ فءي جاأ ء جر ء 10فءقءا ءل لءُا « :ءج ءھا ءج اھ ءو ءمنء اأ ء جر ء 11۽ جيڪي اوھان کي قبول نُ ڪندا ۽ نڪي اوھان کي ٻڌندا ،جڏھن اوھين اتان روانو ٿيو ،انھن جي خلف شاھدي لِ پنھنجن پيرن جي لِ اھو وڌيڪ برداشت جوڳو ھوندو ،انھي ءِ شھر کان. مٽي ڌوِ .آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ قيامت جي ڏينھن سدوم ۽ عمورھا ء 12پوِ اھي ٻاھر ويا ۽ منادي ڪيائون تہ ماڻھن کي توبھہ ڪرڻ گھرجي. ء 13انھن ڪيترن ئي ڀوتن کي ڪڍيو ۽ ڪيترن ئي بيمارن کي تيل مکي چڱو ڀلو ڪيائين. 14۽ بادشاھہ ھيروديس ھن جي باري ۾ ٻڌو( .ڇاڪاڻ تُ ھن جو نالو سڄي دنيا ۾ پکڙجي ويو ھو ):۽ ھن چيو تُ يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو مئلن مان جيئرو ٿي چڪو ھو ،۽ تنھن ڪري ھن ۾ عظيم ڪم پاڻ کي ظاھر ڪن ٿا. 15ٻين چيو تہ ”ھي الياس آھي .۽ ٻين چيو تُ ،اھو ھڪڙو نبي آھي ،يا نبين مان ھڪڙو آھي. يحي آھي ،جنھن جو مٿو ڪپي اٿم ،ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿيو آھي. 16پر ھيروديس جڏھن اھو ٻڌو تڏھن چيائين تہ ”ھي ي 17ڇالِ جو ھيروديس پاڻ ٻاھر موڪليو ھو ۽ يوحنا کي پڪڙي سندس ڀا اِ فلپس جي زال ھيرودياس جي خاطر کيس جيل ۾ وڌو ھو، ء ڇالِ جو ھن ساڻس شادي ڪئي ھئي. ء 18ڇالِ جو يوحنا ھيروديس کي چيو ھو تہ ”توکي پنھنجي ڀا اِ جي زال رکڻ جائز نہ آھي. ء 19تنھنڪري ھيرودياس ھن سان جھڳڙو ڪري کيس ماري ڇڏي ھا .پر ھو ءِ نُ ٿي سگھي: 20ڇالِ جو ھيروديس يوحنا کان ڊڄندو ھو ،ڇاڪاڻ تہ اھو ڄاتو پئي تہ ھو ھڪڙو سچو ۽ پاڪ ماڻھو آھي ،تنھنڪري ھن جو ء خيال رکيو .۽ جڏھن ھن کي ٻڌو ،تڏھن ڪيترائي ڪم ڪيا ،۽ خوشيِ سان ٻڌو. لِ ماني کاڌي. 21جڏھن مناسب ڏينھن آيو ،تڏھن ھيروديس پنھنجي جنم ڏينھن تي پنھنجن سردارن ،سردارن ۽ گليل جي سردارن ء 22جڏھن ھيرودياس جي ڌي ءِ اندر آئي ۽ ناچ ڪري ھيروديس ۽ ساڻس گڏ ويھندڙن کي خوش ڪيائين ،تڏھن بادشاھہ ڇوڪري ءِ کي چيو تہ ”جيڪو گھري سو مون کان گھر ،آ ءِ توکي ڏيندس. 23پوِ ھن کي قسم ڏنائين تہ ”جيڪو تو مون کان گھرندو ،سو آ ءِ تو کي ڏيندس ،پنھنجي اڌ بادشاھت تائين. ء 24پوِ ھو ءِ ٻاھر نڪري ويئي ۽ پنھنجي ما اِ کي چيو تہ ”آ ءِ ڇا پڇان؟ ۽ ھن چيو تُ ،يوحنا بپتسما ڏيڻ وارو سر. ء 25پوِ ھو ءِ تڪڙ ۾ اچي بادشاھُ وٽ آئي ۽ پڇيائينس تہ ”آ ءِ چاھيان ٿو تہ تون مون کي يوحنا بپتسما ڏيڻ واري جو مٿو چاڙھيو. ء 26۽ بادشاھہ کي ڏاڍو افسوس ٿيو .اڃان تائين ھن جي قسم جي خاطر ،۽ انھن جي خاطر جيڪي ھن سان گڏ ويٺا ھئا ،ھن کي رد نُ ڪندو. 27تنھن تي بادشاھہ ھڪڙي جلد کي موڪليو ۽ حڪم ڏنو تہ سندس مٿو آندو وڃي ،سو ويو ۽ سندس مٿو جيل ۾ وڍي ڇڏيائين. 28ھن پنھنجو مٿو چارجر ۾ کڻي ڇوڪري ءِ کي ڏنو ۽ ڇوڪري ءِ اھو پنھنجي ما اِ کي ڏنو. 29جڏھن ھن جي شاگردن اھو ٻڌو تہ اھي آيا ۽ سندس لش کڻائي قبر ۾ دفن ڪيائون. عيسي وٽ اچي گڏ ٿيا ۽ کيس سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،جيڪي ڪجھہ ھنن ڪيو ھو ۽ ڇا سيکاريو ھو. 30پوِ رسول ء ي ج ء ء ء ء ج ج ج ج ء ء ج ا ج ء ء ء ا ق ت س م ال ِ. ر اأ ي ف م ھ ل و :ل ِ ر اأ ي ف ا و ءر ت ن َ و ي ف م ت ن َ :و « ُ ل ل َ ج ر ي ان ب ر ال ءينء ءج ء ا ا ج 31فءقءا ء ء اج ء ج ء ء ء ا ء ء ج ء ج ء ج ء 32پوِ اھي ھڪڙي ويران ھنڌ ڏانھن ٻيڙي ءِ ۾ اڪيلئي ءِ ۾ روانا ٿيا. ء 33پوِ ماڻھن انھن کي ھلندي ڏٺو ۽ گھڻن ئي کيس سڃاتو ۽ سڀني شھرن مان ڊوڙي ڊوڙي اتان نڪري ويا ۽ اچي ساڻس گڏ ٿيا. ء ڇالِ جو اھي رڍن وانگر ھيون جن کي ريڍار نہ ھو، عيسي ٻاھر نڪتو تہ گھڻا ماڻھو ڏٺائين ۽ کين انھن تي رحم اچي ويو، 34جڏھن ء ي سو انھن کي گھڻيون ئي ڳالھيون سيکارڻ لڳو. جاِ آھي ۽ ھاڻي وقت گھڻو گِري ويو آھي. 35جڏھن ڏينھن گھڻو گِري ويو ،تڏھن سندس شاگرد وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”ھي ءِ ويران ء لِ ڪجھہ بہ ڪونھي. 36انھن کي موڪل ڏيو تہ ھو آس پاس جي ڳوٺن ۽ ڳوٺن ۾ وڃي ماني خريد ڪن، ڇالِ جو وٽن کائڻ ء ء 37ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين کين کائڻ ڏيو .انھن کيس چيو تہ ”ڇا اسين وڃون ۽ ٻن سؤ سؤ پئسن جي ماني خريد ڪري کين لِ ڏيون؟ کائڻ ء 38ھن انھن کي چيو تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ وڃو ۽ ڏسو .۽ جڏھن ڄاڻندا آھن ،چوندا آھن ،پنج ،۽ ٻُ مڇيون. 39ھن انھن کي حڪم ڏنو تہ ”سڀني کي ٽوليون ڪري سائي گھاس تي ويھارو. 40۽ اھي صفن ۾ ويھي رھيا ،سوين ۽ پنجاھ. 41جڏھن ھن پنج مانيون ۽ ٻہ مڇيون کنيون ،تڏھن آسمان ڏانھن نھاري دعا گھريائين ۽ مانيون ٽوڙي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين تہ انھن جي اڳيان رکيائين .۽ ٻُ مڇيون ھن سڀني ۾ ورھائي ڇڏيون. 42سڀني کائين ۽ ڍاڪا ٿيا. 43پوِ انھن ٻارھن ٽوڪريون کنيون ۽ مڇين جا ٽڪر ڀريون. ء 44جن ماني کائي سي اٽڪل پنج ھزار ماڻھو ھئا. لِ مجبور ڪيو تہ ھو ٻي ءِ ڪناري کان پھريائين بيت صيدا ڏانھن وڃو، 45ھن فوري طور تي پنھنجن شاگردن کي ٻيڙي ءِ ۾ چڙھڻ ء جڏھن ھو ماڻھن کي روانو ڪري رھيو ھو. لِ ھڪڙي جبل ڏانھن روانو ٿيو. 46جڏھن ھن انھن کي موڪليو تہ ھو دعا گھرڻ ء 47جڏھن شام ٿي تڏھن ٻيڙي سمنڊ جي وچ ۾ ھئي ۽ ھو اڪيلو زمين تي.
مارڪ جي انجيل
جو ھوا انھن جي برعڪس ھئي ،۽ رات جي چوٿين وڳي ھو انھن وٽ آيو،
.ڇالِ 48ھن ڏٺو تہ انھن کي قطار ۾ بيھي محنت ڪندي ء سمنڊ تي ھلندو ،۽ انھن وٽان لنگھيو. 49پر جڏھن ھنن کيس سمنڊ تي ھلندي ڏٺو ،تڏھن سمجھيائون تہ ڪو ڀوت آھي ،۽ رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ 50ڇالِ جو انھن سڀني کيس ڏٺو ۽ پريشان ٿيا .۽ فوري طور تي ھن انھن سان ڳالھايو ،۽ انھن کي چيو تہ ”خوش رھو ،اھو آ ءِ آھيان . ء ڊڄو نُ. 51پوِ ھو انھن ڏانھن ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي ويو .۽ واِ بند ٿي وئي :۽ اھي پاڻ ۾ تمام گھڻو حيران ٿي ويا ،۽ حيران ٿي ويا. ء ڇالِ جو سندن دل سخت ٿي ويئي ھئي. 52ڇالِ جو انھن ماني ءِ جي معجزي تي ڌيان نہ ڏنو، ء ء 53پوِ جڏھن اھي پار ٿيا ،تڏھن گنيسرت جي ملڪ ۾ آيا ۽ ڪنڌي ءِ ڏانھن ويا. ء 54جڏھن اھي ٻيڙي ءِ مان لٿا ،تڏھن کيس سڃاتائون. 55۽ انھي ءِ سڄي علئقي ۾ چوڌاري ڦرڻ لڳا ۽ جيڪي بيمار ھئا ،تن کي بسترن تي کڻڻ لڳا ،جتي کين خبر پئي تہ ھو آھي. 56۽ ھو جتي بُ ويو ،ڳوٺن ،شھرن يا ملڪ ۾ ،انھن بيمارن کي گھٽين ۾ ليٽايو ،۽ کيس منٿون ڪيائون تُ جيڪڏھن ھي اِ ھاجي تُ ھان جي کانسواِ ،۽ جيترا کيس ھٿ لتو سي چڱو ڀلو ٿي ويا. ڪپڙي جي سرحد ء باب 7 1تنھن تي فريسي ۽ ڪي شريعت جا عالم ،جيڪي يروشلم کان آيا ھئا ،سي ساڻس گڏ ٿيا. 2جڏھن ھنن ڏٺو تہ سندس شاگردن مان ڪي پليت سان ماني کائين ،يعني اڻ ڌوتل ھٿن سان ،تڏھن انھن ۾ ڏوھہ ڏٺائون. 3ڇالِ جو فريسي ۽ سڀيئي يھودي بزرگن جي روايتن تي ھٿ نہ ڌوئن ،سو نہ کائين. ء لِ مليون آھن، 4۽ جڏھن بازار مان نڪرندا آھن ،تڏھن اھي ڌوئي نہ ٿا کائين .۽ ٻيون بُ ڪيتريون ئي شيون آھن ،جيڪي کين رکڻ ء جيئن پيالن ،ٿانون ،پيتل جي برتنن ۽ ميزن کي ڌوئڻ. 5تنھن تي فريسين ۽ شريعت جي عالمن کانئس پڇيو تہ ”ڇو نہ تنھنجا شاگرد بزرگن جي روايتن موجب ھلئين ،پر ھٿن ڌوتل ماني کائين؟ 6ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”عيسياہ اوھان منافقن بابت چڱي ءِ طرح اڳڪٿي ڪئي آھي ،جيئن لکيل آھي تہ ”ھي ماڻھو پنھنجن چپن سان منھنجي عزت ڪن ٿا ،پر انھن جي دل مون کان پري آھي. لِ. 7جيتوڻيڪ اھي منھنجي پوڄا اجائي ٿا ڪن ،سيکارين ٿا ماڻھن جا حڪم عقيدن ء 8خدا جي حڪم کي ڇڏي ڏيڻ جي ڪري ،اوھين ماڻھن جي روايت کي رکو ٿا ،جيئن ٿانو ۽ پيالو ڌوئڻ ،۽ اھڙيون ٻيون ڪيتريون ئي شيون جيڪي اوھين ڪندا آھيو. ِ َ ء جنت ا جم فءي جاأ ء جم ءر ،لء اَ جم ت ء جع ءملاونء . 9فءقءا ءل :فءقءا ءل لء اَ جم فءي جاأ ء جر ء موسي چيو تہ ”پنھنجي پي اِ ۽ ما اِ جي عزت ڪر .۽ ،جيڪو پي اِ يا ما اِ کي لعنت ڪري ،ان کي موت جي سزا ڏي. 10ڇالِ جو ء ي 11پر اوھين چئو ٿا تہ جيڪڏھن ڪو ماڻھو پنھنجي پي اِ يا ما اِ کي چوندو تہ ”اھو ڪوربان آھي ،يعني اھو تحفو ،جنھن سان تو کي مون مان فائدو ٿئي .ھو آزاد ھوندو. لِ ڪرڻ گھرجي. 12۽ اوھين کيس وڌيڪ تڪليف نُ ڏيو تُ اھو پنھنجي پي اِ يا ما اِ ء 13خدا جي ڪلم کي پنھنجي روايتن جي ذريعي ،جيڪو توھان پھچايو آھي ،بي اثر ڪيو ،۽ اھڙيون ڪيتريون ئي شيون اوھين ڪندا آھيو. 14جڏھن ھن سڀني ماڻھن کي پاڻ ڏانھن سڏيو ،تڏھن انھن کي چيائين تہ ”اوھان مان ھر ھڪ منھنجي ڳالھہ ٻڌو ۽ سمجھو. شيِ نہ آھي ،جيڪا ان ۾ داخل ٿيڻ کيس پليت ڪري ،پر جيڪي شيون ھن مان نڪرنديون آھن ،سي سواِ اھڙي ڪابہ 15ماڻھو ءِ کان ء ء ئي ماڻھو ءِ کي پليت ڪن ٿيون. 16جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ کي ڪن آھن سو ٻڌي. 17جڏھن ھو ماڻھن مان گھر ۾ داخل ٿيو ،تڏھن سندس شاگردن کانئس انھي ءِ مثال بابت پڇيو. شيِ ٻاھران انسان ۾ داخل ٿئي ٿي ،سا کيس پليت نُ ٿي ڪري سگھي. 18فءقءا ءل لءُا « َ:ءلء جم ت ء جعلء امونء ؟ ڇا توھان نٿا سمجھو ،تُ جيڪا بُ ء 19ڇالِ جو اھو سندس دل ۾ نہ ،پر پيٽ ۾ داخل ٿئي ٿو ۽ سڀني گوشت کي صاف ڪري خشڪي ءِ ۾ وڃي ٿو؟ ء 20ھن چيو تہ ”جيڪو ماڻھو ءِ مان نڪرندو آھي ،سو ماڻھو ءِ کي پليت ٿو ڪري. 21ڇالِ جو ماڻھن جي اندران ،ماڻھن جي دل مان ،بڇڙا خيال ،زنا ،زنا ،قتل، ء 22چوري ،للچ ،بڇڙائي ،ٺڳي ،للچ ،بڇڙي نظر ،ڪفر ،وڏائي ،بيوقوفي: 23اھي سڀ بڇڙا شيون اندر مان اچن ٿيون ۽ ماڻھو ءِ کي پليت ڪن ٿيون. 24پوِ ھو اتان اٿيو ۽ صور ۽ صيدا جي حدن ۾ ويو ۽ ھڪڙي گھر ۾ گھڙيو ،جتي ڪنھن کي خبر نہ پوي ،پر ھو لڪائي نہ سگھيو. ء 25ڇالِ جو ھڪڙي عورت ،جنھن جي جوان ڌي ءِ کي ناپاڪ ڀوت ھو ،تنھن اھو ٻڌو ،سو آئي ۽ سندس پيرن تي ڪري پئي. ء 26اھا عورت يوناني ھئي ،قوم جي لحاظ کان سائروفينيشين ھئي .۽ ھن کيس عرِ ڪيو تُ ھو پنھنجي ڌي ءِ مان شيطان کي ڪڍي. ڇالِ جو ٻارن جي ماني کڻي ڪتن ڏانھن اڇلئڻ مناسب نہ آھي. عيسي کيس چيو تہ ”پھرين ٻارن کي ڀاڪر پائڻ ڏيو، 27پر ء ي 28تنھن تي ھن وراڻيو تہ ”ھائو ،خداوند ،اڃا تائين ڪتن جي ميز ھيٺان ٻارن جا ٽڪڙا کائيندا آھن. ِ .شيطان تنھنجي ڌي ءِ مان نڪري ويو آھي. 29فءقءا ءل لءُا ،فءقءا ءل لءُا فءي جاأ ء جر ء 30جڏھن ھو ءِ پنھنجي گھر آئي ،تڏھن ڏٺائين تہ شيطان نڪري ويو آھي ۽ سندس ڌي ءِ بستري تي ليٽيل آھي. 31وري ھو صور ۽ صيدا جي ڪنارن مان نڪري ڊيڪاپولس جي ڪنارن مان ٿيندو گليل سمنڊ ۾ آيو. 32پوِ اھي وٽس ھڪڙي کي وٺي آيا ،جيڪو ٻوڙو ھو ،۽ سندس ڳالھائڻ ۾ رڪاوٽ ھئي .۽ اھي کيس عرِ ڪن ٿا تُ پنھنجو ھٿ ء مٿس رکي.
مارڪ جي انجيل
33تنھن تي ھو ھن کي ميڙ کان ڌار ڪري پنھنجن ڪنن ۾ آڱريون وجھي ٿو ،۽ پنھنجي زبان کي ھٿ ڪيائين. اِ ،ءوقءا ءل لءُا” :اءفء ء طا ،يعني ”کليل. 34فءقءا ءل لءُا فءي ال ظ س ءم ء ء ء ء ء ج ج ج ج ِ. ر اأ ي ف ِ ر اأ ي ف ِ ر اأ ي ف ِ ر اأ ي ف ِ ج ء ء ج ء ء ج ء ء 35فءقءا ءل ءفي جاأ ء جر ء ء ج ء 36ھن انھن کي تاڪيد ڪئي تہ اھي ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجن ،پر جيتري قدر ھو کين تاڪيد ڪندو رھيو ،اوترو ئي انھن ان کي شايَ ڪيو. شيِ چڱي ءِ طرح ڪئي آھي ،ھو ٻوڙن کي ٻڌي ٿو ۽ گونگن کي ڳالھائي ٿو. 37۽ بيحد عجب ۾ پئجي ويا ۽ چوڻ لڳا تہ ”ھن ھر ء باب 8 عيسي پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ لِ ڪجھہ بہ نہ ھو ،تنھنڪري 1انھن ڏينھن ۾ ميڙ تمام گھڻو ھو ۽ وٽن کائڻ ء ي لِ ڪجھہ بہ ڪونھي. 2مون کي ماڻھن تي رحم اچي ٿو ،ڇاڪاڻ تہ اھي مون سان گڏ ٽي ڏينھن ٿيا آھن ۽ وٽن کائڻ ء ڇالِ جو انھن مان 3جيڪڏھن آ ءِ انھن کي سندن گھرن ڏانھن روزي سان موڪلئي ڇڏيان ،تہ اھي رستي تي بيھوش ٿي پوندا، ء ڪيترائي پري کان آيا ھئا. 4تنھن تي سندس شاگردن وراڻيو تہ ”ھنن ماڻھن کي ھتي رڻ پٽ ۾ ماني ڪٿان ماني ڏئي؟ 5پوِ انھن کان پڇيائين تہ ”اوھان وٽ ڪيتريون مانيون آھن؟ ۽ چيائون ،ست. ء پوِ ست مانيون کڻي شڪر ڪري ڀڃي پنھنجن شاگردن کي ڏنائين تہ انھن جي اڳيان 6ھن ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ”زمين تي ويھي رھو ،ء رکيائين .۽ انھن انھن کي ماڻھن جي اڳيان مقرر ڪيو. 7انھن وٽ ٿوريون ننڍيون مڇيون ھيون ،۽ ھن برڪت ڏني ۽ حڪم ڏنو تہ انھن کي بہ انھن جي اڳيان رکي. پوِ انھن ست ٽوڪريون رھجي ويل گوشت مان کنيو. 8پوِ انھن کاڌو ۽ ڀاڪر پاتو ،ء ء 9جيڪي کائين سي اٽڪل چار ھزار ھئا ،سو ھن انھن کي روانو ڪيو. 10ھو فورا ا پنھنجن شاگردن سميت ٻيڙي ءِ ۾ چڙھي دلمنوٿا جي علئقي ۾ آيو. لِ آسمان مان ڪا نشاني ڳوليائين ۽ کيس پرکڻ لڳا. 11تنھن تي فريسي ٻاھر نڪري آيا ۽ کانئس سوال ڪرڻ لڳا ،انھي ءِ ء 12پوِ ھن پنھنجي روح ۾ اوندھہ رڙ ڪري چيو تہ ”ھي ءِ پيڙھي ءِ کي نشان ڇو ٿو ڳولين؟ آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن نسل کي ء ڪابہ نشاني نہ ڏني ويندي. 13پوِ ھو انھن کي ڇڏي وري ٻيڙي ءِ ۾ گھڙي ٻئي پاسي ھليو ويو. ء 14ھاڻي شاگرد ماني کڻڻ وسري ويا ھئا ۽ ٻيڙي ءِ ۾ انھن وٽ ھڪڙي ماني ءِ کان وڌيڪ ڪونھي. 15ھن انھن کي تاڪيد ڪندي چيو تہ ”خبردار ٿجو ،فريسين جي خميري ۽ ھيروديس جي خمير کان ھوشيار ٿجو. 16پوِ پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا تہ ”اھو آھي جو اسان وٽ ماني ڪونھي. ء ڇالِ جو اوھان وٽ ماني نہ آھي؟ اڃا نُ ٿا ڄاڻو ،نُ عيسي کي اھا خبر پئي تڏھن انھن کي چيائين تہ ”ڇو ٿا سمجھو، 17جڏھن ء ي سمجھو؟ ڇا توھان جي دل اڃا تائين سخت آھي؟ 18اکيون ھجن ،ڇا تون ڏسين ٿو؟ ۽ ڪنن وارا ،نُ ٿا ٻڌين؟ ۽ توھان کي ياد نُ آھي ڇا؟ 19جڏھن مون پنجن مانيون پنج ھزارن ۾ ڀڃي ڇڏيون ،تڏھن اوھان ٽڪڙن سان ڀريل ڪيتريون ٽوڪريون کنيون؟ چون ٿا تُ ٻارھن. 20۽ جڏھن ستن چئن ھزارن مان ،توھان ڪيتريون ٽوڪريون ٽڪرن سان ڀريون؟ ۽ چيائون ،ست. 21تنھن تي ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين ڪيئن نہ ٿا سمجھو؟ 22۽ ھو بيت صيدا ڏانھن آيو .۽ ااھي ھڪ انڌي ماڻھو ءِ کي وٽس وٺي آيا ۽ منٿ ڪيائون تہ کيس ھٿ لھي. 23تنھن تي ھو انڌي ءِ کي ھٿ کان وٺي شھر کان ٻاھر وٺي ويو .۽ جڏھن ھن پنھنجي اکين تي ٿڪايو ،۽ پنھنجا ھٿ مٿس رکيا ،ھن کان پڇيو تُ ڇا ھن کي ڏسڻ گھرجي؟ 24ھن مٿي نھاري چيو تہ ”آ ءِ ماڻھن کي وڻن وانگر ھلندي ڏسان ٿو. پوِ ھن پنھنجا ھٿ وري ھن جي اکين تي رکي کيس مٿي نھاريو ۽ ھو بحال ٿيو ۽ ھر ھڪ ماڻھو ءِ کي صاف صاف ڏٺائين. 25تنھن کان ء ٻڌائجانِ. 26پوِ ھن کي سندس گھر موڪلئي چيائين تہ ”نھي ءِ شھر ۾ وڃ ،نڪي شھر ۾ ڪنھن کي ء ء 27عيسي ۽ سندس شاگرد قيصريہ فلپي جي شھرن ڏانھن نڪري ويا ۽ رستي ۾ پنھنجن شاگردن کان پڇيائين تہ ”ماڻھو ڇا ٿا چون تہ آ ءِ ي ڪير آھيان؟ ”يحي بپتسما ڏيڻ وارو ،پر ڪي چون ٿا تہ ”الياس !۽ ٻيا ،نبين مان ھڪڙو. 28انھن وراڻيو تہ ي 29فءقءا ءل لءُا ” :پر اوھين چئو ٿا تہ آ ءِ ڪير آھيان؟ تنھن تي پطرس جواب ڏنو تہ ”تون مسيح آھين. 30ھن انھن کي تاڪيد ڪئي تہ ھن بابت ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجو. 31پوِ ھو انھن کي سيکارڻ لڳو تہ ابن آدم کي گھڻا ئي ڏک سھڻا پوندا ۽ بزرگن ،سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن کان رد ڪيو ء پوِ وري جيئرو ٿيندو. ويندو ۽ ماريو ويندو ۽ ٽن ڏينھن کان ء 32ھن اھو ڳالھيون پڌريون ڪيون .۽ پطرس کيس وٺي ويو ،۽ کيس ڇنڊڇاڻ ڪرڻ لڳو. ڇالِ جو 33پر جڏھن ھو ڦري پنھنجن شاگردن ڏانھن نھاري تہ پطرس کي ڇڙٻ ڏيندي چيائين تہ ”اي شيطان ،مون کان ھليو وڃ، ء تون خدا جون شيون نہ پر ماڻھن جون آھن. 34جڏھن ھن پنھنجي شاگردن سان گڏ ماڻھن کي بہ پاڻ ڏانھن سڏيو ،تڏھن انھن کي چيائين تہ ”جيڪو بہ منھنجي پٺيان ايندو ،سو پاڻ کي رد ڪري ۽ پنھنجو صليب کڻي منھنجي پٺيان ھل. 35ڇالِ جو جيڪو پنھنجي جان بچائيندو سو اھا وڃائيندو .پر جيڪو منھنجي ۽ انجيل جي خاطر پنھنجي جان وڃائيندو ،اھو ئي ان ء کي بچائيندو.
مارڪ جي انجيل
36ڇالِ جو ماڻھو ءِ کي ڪھڙو فائدو ،جيڪڏھن ھو سڄي دنيا حاصل ڪري ۽ پنھنجو جان وڃائي ڇڏي؟ ء 37يا ماڻھو پنھنجي جان جي بدلي ۾ ڇا ڏيندو؟ 38تنھنڪري ھن زناڪار ۽ گنھگار نسل ۾ جيڪو بہ مون کان ۽ منھنجي ڳالھين کان شرمسار ٿيندو .ابن ٿيندو ،جڏھن ھو پنھنجي پي اِ جي جلوي ۾ پاڪ ملئڪن سان گڏ ايندو.
آدم بہ انھي ءِ کان شرمسار
باب 9 1ھن انھن کي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪي ھتي بيٺا آھن تن مان ڪي اھڙا آھن ،جيڪي موت جو ذائقو نہ چکندا، جيستائين خدا جي بادشاھت کي قدرت سان ايندي نہ ڏسندا. عيسي پاڻ سان گڏ پطرس ،يعقوب ۽ يوحنا کي ھڪ مٿاھين جبل تي پاڻ وٽ وٺي ويو ۽ انھن جي اڳيان سندس روپ پوِ 2ڇھن ڏينھن کان ء ي بدلجي ويو. 3۽ سندس ڪپڙا چمڪندڙ ٿي ويا ،برف وانگر سفيد .جيئن زمين تي ڪو بُ پورو ڪندڙ انھن کي اڇو نُ ڪري سگھي. جس ءعلءى الظِءينء يء جست ء جغ ءف ارونء . جس فءي امو ء سى ءولءي ء 4فءَءلءي ء لِ ،ھڪڙو 5پطرس جواب ۾ موسي عيسي کي چيو تہ ”اي استاد ،اسان جو ھتي رھڻ چڱو آھي ،اچو تہ ٽي خيما ٺاھيون .ھڪڙو تنھنجي ء ي ي لِ. ء لِ ،۽ ھڪڙو الياس ء 6ڇالِ جو ھن کي خبر نہ ھئي تہ ڇا چوڻ گھرجي .ڇاڪاڻ تُ اھي سخت خوفزدہ ھئا. ء ڇانو ڪيو ۽ ڪڪر مان ھڪڙو آواز آيو تہ ”ھي منھنجو پيارو فرزند آھي ،ھن کي ٻڌو. 7پوِ ھڪڙو ڪڪر ھو جنھن مٿن ء ء سواِ ٻيو ڪوبہ ماڻھو نہ ڏٺائون. عيسي کان تہ نھاريو چوڌاري انھن 8اوچتو ء ي 9جڏھن ھو جبل تان ھيٺ لھي آيا ،تڏھن ھن کين تاڪيد ڪيو تہ جيڪي شيون ڏٺيون آھن سي ڪنھن کي بہ نہ ٻڌائجن ،جيستائين ابن آدم مئلن مان جيئرو نہ ٿئي. 10پوِ انھن اھا ڳالھہ پاڻ ۾ برقرار رکي ھڪٻئي کان سوال پئي ڪيو تہ مئلن مان جيئرو ٿيڻ جو مطلب ڇا آھي؟ ء 11انھن کانئس پڇيو تہ ”شريعت جا عالم ڇو ٿا چون تہ پھريائين الياس جو اچڻ ضروري آھي؟ 12ھن جواب ڏنو تہ ”الياس سچ پچ پھريائين اچي ٿو ۽ سڀ شيون بحال ڪندو .۽ اھو ڪيئن ابن آدم جي باري ۾ لکيل آھي تہ کيس گھڻا ئي ڏک سھڻا پوندا ۽ بي خبر رھندا. 13پر آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ الياس سچ پچ آيو آھي ،۽ انھن ھن سان ائين ڪيو ،جيئن ھن بابت لکيل آھي. 14جڏھن ھو پنھنجن شاگردن وٽ آيو ،تڏھن ڏٺائين تہ انھن جي چوڌاري ھڪڙو وڏو ميڙ آھي ۽ شريعت جا عالم کانئن سوال ڪري رھيا آھن. 15سڀني ماڻھو جڏھن ھن کي ڏسندا ھئا ،تڏھن ڏاڍا عجب ۾ پئجي ويا ۽ ڊوڙندا کيس سلم ڪيائون. 16ھن شريعت جي عالمن کان پڇيو تہ ”اوھين انھن کان ڪھڙو سوال ڪيو؟ 17تنھن تي ميڙ مان ھڪڙي وراڻيو تہ ”اي استاد ،آ ءِ پنھنجي پٽ کي تو وٽ وٺي آيو آھيان ،جنھن کي گونگو روح آھي. 18۽ جتي ھو ھن کي وٺي ٿو ،اھو کيس ڦاڙي ٿو ،۽ ھو جھاگ ڪري ٿو ،پنھنجن ڏندن سان ڪري ٿو ،۽ پنيس ،۽ مون اوھان جي شاگردن کي چيو آھي تہ اھي کيس ٻاھر ڪڍن .۽ اھي نُ ڪري سگھيا. 19ھن کيس جواب ڏنو تہ ”اي بي ايمان نسل ،آ ءِ ڪيستائين اوھان سان گڏ رھندس؟ مان توکي ڪيترو وقت برداشت ڪندس ھن کي مون وٽ آڻيو. 20۽ اھي کيس وٽس وٺي آيا ،۽ جڏھن ھن کي ڏٺو ،تڏھن روح کيس ڌڪيو .۽ ھو زمين تي ڪري پيو ،۽ ڀت جي جھاگ ڪري پيو. 21پوِ ھن پنھنجن پي اِ کان پڇيو تہ ”ڪيترو عرصو گِريو آھي جو ھن کي اھو آيو آھي؟ ۽ ھن چيو تُ ،ھڪ ٻار جي. ء لِ ،پر جيڪڏھن تون ڪجھ ڪري سگھين ،اسان تي رحم 22۽ ڪڏھن ڪڏھن ھن کي باھ ۾ ۽ پاڻي ءِ ۾ اڇليو آھي ،کيس برباد ڪرڻ ء ڪر ۽ اسان جي مدد ڪر. لِ سڀ ڪجھ ٿي سگھي ٿو جيڪو ايمان آڻيندو. 23عيسي کيس چيو تہ ”جيڪڏھن تون ايمان آڻي سگھين ٿو ،تہ انھي ءِ ء ي 24تنھن تي ٻار جو پي اِ رڙ ڪري ڳوڙھا ڳاڙيندي چيو تہ ”اي خداوند ،مون کي يقين آھي .تون منھنجي بي ايمان جي مدد ڪر. عيسي ڏٺو تہ ماڻھو ڊوڙندا اچن ٿا ،تڏھن انھي ءِ ڀوت کي ڇنائي چيو تہ ”اي گونگا ۽ ٻوڙا روح ،آ ءِ تو کي تاڪيد ٿو ڪريان تہ 25جڏھن ي ھن مان ٻاھر نڪري وڃ ۽ وڌيڪ ھن ۾ نہ گھڙيو. 26پوِ روح رڙ ڪري کيس ڦاٽي پيو ۽ ان مان ٻاھر نڪري ويو ،۽ ھو ھڪڙو مئل ھو .ايتري قدر جو ڪيترن ئي چيو تُ ،ھو مري ويو ء آھي. عيسي کيس ھٿ کان وٺي مٿي کنيو .۽ ھو اٿيو. 27پر ي 28جڏھن ھو گھر ۾ آيو تہ سندس شاگردن اڪيلئي ۾ پڇيو تہ ”اسين ھن کي ڇو نہ ڪڍي سگھياسين؟ شيِ سان نُ ٿي نڪتي ،پر نماز ۽ روزي سان. 29فءقءا ءل لءُا ” :اھا قسم ڪنھن بُ ء 30اھي اتان روانا ٿيا ۽ گليل مان لنگھي ويا .۽ ھو نُ چاھيندو تُ ڪنھن بُ ماڻھو کي اھو ڄاڻڻ گھرجي. 31ڇالِ جو ھن پنھنجن شاگردن کي سيکاريو ۽ چيو تہ ”ابن آدم ماڻھن جي ھٿن ۾ ڪيو ويو آھي ۽ اھي کيس ماريندا .۽ ان کان پوِ ء ھن کي قتل ڪيو ويندو ،ھو ٽئين ڏينھن جيئرو ٿيندو. 32پر اھي اھا ڳالھہ نہ سمجھي سگھيا ۽ کانئس پڇڻ کان ڊنا. 33پوِ ھو ڪفرناحوم ۾ آيو ۽ گھر ۾ ھو انھن کان پڇيائين تہ ”راھھ ۾ ڪھڙي ءِ ڳالھہ تي پاڻ ۾ جھڳڙو ٿيو؟ ء ڇالِ جو ھنن پاڻ ۾ تڪرار ڪيو ھو تہ سڀ کان وڏو ڪير ٿيڻ گھرجي. 34پر اھي خاموش رھيا، ء
مارڪ جي انجيل
پوِ ٿيندو ۽ سڀني 35پوِ ھو ويھي رھيو ۽ ٻارھن شاگردن کي سڏي چيائين تہ ”جيڪڏھن ڪو پھريون ٿيڻ گھري تہ اھو ئي سڀني کان ء ء جو خادم ٿيندو. 36ھن ھڪڙي ٻار کي ورتو ۽ انھن جي وچ ۾ بيھاريو ،۽ جڏھن کيس پنھنجن ھٿن ۾ ورتو ،انھن کي چيو تہ " 37جيڪوبہ اھڙن ٻارن مان ھڪڙي کي منھنجي نالي تي قبول ڪري ،سو مون کي قبول ڪري ۽ جيڪو مون کي قبول ڪري سو مون کي نہ ،پر انھي ءِ کي قبول ڪري جنھن مون کي موڪليو آھي. 38يوحنا جواب ڏنو تہ ”اي استاد ،اسان ھڪڙي کي تنھنجي نالي تي ڀوت ڪڍندي ڏٺو آھي ،پر ھو اسان جي پٺيان نہ ٿو ھلي ،پر اسان کيس منَ ڪئي ،ڇاڪاڻ تہ ھو اسان جي پٺيان نہ ٿو اچي. ڇالِ جو ڪوبہ ماڻھو ڪونھي جيڪو منھنجي نالي تي ڪو معجزو ڪري ،جيڪو مون کي عيسي چيو تہ ”ھن کي نہ جھليو، 39پر ء ي ھلڪو ڪري بڇڙو ڪري. 40ڇالِ جو جيڪو اسان جي خلف نہ آھي سو اسان جي طرف کان آھي. ء ڇالِ جو اوھين مسيح جا آھيو ،آ ءِ اوھان کي سچ ٿو لِ پاڻي جو پيالو ڏيندو، ء 41ڇالِ جو جيڪو اوھان کي منھنجي نالي تي پيئڻ ء ء ٻڌايان تہ اھو پنھنجو اجر نہ وڃائيندو. لِ اھو بھتر آھي تہ سندس ڳچي ءِ ۾ چاڙھي ءِ جو 42۽ جيڪو مون تي ايمان آڻيندڙ انھن ننڍڙن مان ڪنھن ھڪ کي ڏوھاري ٿو ،تنھن ء پٿر ھليو وڃي ۽ کيس سمنڊ ۾ اڇليو وڃي. لِ معِور ٿي زندگي ءِ ۾ داخل ٿيڻ کان ،ٻن ھٿن سان 43۽ جيڪڏھن تنھنجو ھٿ تو کي ڏوھاري ،ان کي وڍي ڇڏ ،اھو بھتر آھي تُ تو ء دوزخ ۾ وڃڻ کان ،انھي ءِ باھ ۾ ،جيڪا ڪڏھن بُ نُ ٻرندي. 44جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي آھي. لِ زندگي ءِ ۾ بيھڻ ۾ گھڙڻ کان ،ٻن پيرن سان 45۽ جيڪڏھن تنھنجو پير تو کي ڏوھاري ،ان کي وڍي ڇڏيو ،اھو بھتر آھي تُ توھان جي ء دوزخ ۾ اڇليو وڃي ،جيڪا ڪڏھن بُ نُ ٻرندي. 46جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي آھي. 47۽ جيڪڏھن تنھنجي اک توکي ناراِ ڪري ،ان کي ڪڍي ڇڏيو :اھو بھتر آھي تُ خدا جي بادشاھت ۾ ھڪڙي اک سان داخل ٿيو ،ٻن اکين سان دوزخ جي باھ ۾ اڇلئڻ کان. 48جتي سندن ڪيڙو نُ مرندو ۽ نُ ئي باھہ وسندي. 49ڇالِ جو ھر ھڪ کي باھہ سان نم ڪيو ويندو ۽ ھر قرباني ءِ کي لوڻ سان نم ڪيو ويندو. ء پوِ ان کي ڪيئن ملئيندؤ؟ پاڻ ۾ لوڻ رکو ۽ ھڪ ٻئي سان صلح تہ ڇڏيو، وڃائي کي لوڻ پنھنجي لوڻ جيڪڏھن پر آھي، چڱو 50لوڻ ء رکو. باب 10 1پوِ ھو اتان اٿيو ۽ اردن دريا ءِ جي پرين ءِ ڀر يھوديہ جي ساحلن ۾ آيو ،۽ ماڻھو وري ھن وٽ آيا .۽ ،جيئن ھو نُ ھو ،ھن انھن کي ٻيھر ء سيکاريو. لِ اھو جائز آھي جو پنھنجي زال کي ڇڏي ڏئي؟ ھن کي للچائڻ. 2فريسي وٽس آيا ۽ پڇيائونس تہ ”ڇا ڪنھن ماڻھو ءِ ء سى لء اَ جم؟ 3فءقءا ءل لءُا ءوقءا ءل « :امو ء سى ءل اَ ءلل جالقء جو ءم جالقء جو ءم ءو جال ءخلءقء . 4وقءا ءل :امو ء ء لِ ھي حڪم لکيو آھي. 5تنھن تي عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھان جي دل جي سختي ءِ جي ڪري ھن اوھان ء ي 6پر خلقت جي شروعات کان وٺي خدا انھن کي نر ۽ مادي بڻايو. 7انھي ءِ ڪري ھڪڙو ماڻھو پنھنجي پي اِ ۽ ما اِ کي ڇڏي ،پنھنجي زال سان جڙيل رھندو. 8۽ اھي ٻئي ھڪڙو گوشت ھوندا ،تنھنڪري اھي وڌيڪ ٻُ نُ آھن ،پر ھڪڙو گوشت. 9تنھنڪري خدا جنھن کي ڳنڍيو آھي ،تنھن کي ماڻھو جدا نہ ڪري. 10پوِ گھر ۾ سندس شاگردن وري بہ کانئس اھو ئي سوال پڇيو. ء 11ھن انھن کي چيو تہ ”جيڪوبہ پنھنجي زال کي ڇڏي ٻي شادي ڪري ،سو انھي ءِ سان زنا ڪري. 12۽ جيڪڏھن ڪا عورت پنھنجي مڙس کي ڇڏي ٻئي سان شادي ڪري ،اھو زنا ڪري ٿي. پوِ سندس شاگردن انھن کي ڇينڀڻ لڳا. 13اھي ھن وٽ ننڍڙا ٻار کڻي آيا تہ ھو انھن کي ھٿ رکي ،ء ڇالِ جو خدا عيسي اھو ڏٺو تہ ڏاڍو ناراِ ٿيو ۽ کين چيائين تہ ”ننڍن ٻارن کي مون وٽ اچڻ ڏيو ۽ کين منَ نہ ڪجو، 14پر جڏھن ء ي جي بادشاھت اھڙن جي آھي. 15آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيڪوبہ خدا جي بادشاھت کي ننڍي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو ،سو منجھس داخل نہ ٿيندو. 16ھن انھن کي ٻانھن ۾ کنيو ،انھن تي ھٿ رکي کين برڪت ڏني. 17جڏھن ھو ھليو ويو تہ رستي ۾ ھڪڙو ڊوڙندو آيو ۽ گوڏن ڀر ڪري کانئس پڇيائين تہ ”سائين ،آ ءِ ڇا ڪريان تہ دائمي زندگي ءِ جو وارث ٿيان؟ 18عيسي کيس چيو تہ ”تون مون کي چڱو ڇو ٿو سڏين؟ ڪو بُ سٺو نُ آھي پر ھڪ آھي ،اھو آھي ،خدا. ي 19تون حڪمن کي ڄاڻين ٿو ،زنا نُ ڪر ،قتل نُ ڪر ،چوري نُ ڪر ،ڪوڙي شاھدي نُ ڏيو ،ٺڳي نُ ڪر ،پنھنجي پيِ ۽ ماِ جي عزت ڪر. 20تنھن تي ھن جواب ڏنو تہ ”اي استاد ،اھي سڀ ڳالھيون مون پنھنجي جواني ءِ کان ڏٺيون آھن.
مارڪ جي انجيل
شيِ جي گھٽتائي آھي ،وڃ ،جيڪو تو وٽ آھي سو عيسي ھن کي ڏسي ھن سان پيار ڪيو ۽ چيائينس تہ ”تو وٽ ھڪڙي 21تڏھن ء ي وڪڻي غريبن کي ڏي ،تہ تو وٽ بھشت ۾ خزانو ھوندو .منھنجي پويان اچو. ڇالِ جو ھن وٽ وڏو مال ھو. 22اھو ٻڌي ھو غمگين ٿي ويو ۽ غمگين ٿي ھليو ويو، ء عيسي چوڌاري نھاري پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”شاھوڪار ماڻھو ءِ جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ ڪيترو مشڪل 23تنھن تي ي آھي. لِ خدا جي بادشاھت ۾ داخل 24تنھن تي شاگرد حيران ٿي ويا .پر عيسي وري جواب ڏنو تہ ”ٻارن ،جيڪي دولت تي ڀروسو ڪن ٿا تن ء ي ٿيڻ ڪيترو مشڪل آھي! سئي ءِ جي نءڪي مان لنگھڻ سولو آھي ،پر دولتمند جو خدا جي بادشاھت ۾ داخل ٿيڻ کان. 25ااٺ جو ا ”پوِ ڪير بچي سگھندو؟ 26اھي حيران ٿي ويا ۽ پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ء ڇالِ جو خدا سان سڀ ڪجھہ ممڪن آھي. لِ اھو ناممڪن آھي ،پر خدا کان نہ، ء 27عيسي انھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”ماڻھن ء ي 28تڏھن پطرس چوڻ لڳو تہ ”ڏسو ،اسان سڀ ڪجھ ڇڏي تنھنجي پٺيان آيا آھيون. عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ڪوبہ ماڻھو ڪونھي جنھن منھنجي گھر ،ڀائر ،ڀينر ،پي اِ ،ما اِ ،زال ،ٻار يا 29تنھن تي ي زمينون منھنجي ۽ خوشخبري ءِ جي خاطر ڇڏي ڏنيون آھن. , 30پر ھن کي ھاڻي سؤ ڀيرا ملندا ،گھر ،ڀائر ،ڀينر ،مائرون ،ٻار ۽ زمينون ،ظلمن سان .۽ دنيا ۾ دائمي زندگي اچڻ لِ. 31پر گھڻا ئي آھن جيڪي پھرين آھن ،پويون آھن .۽ آخري پھريون. .پوِ ھن 32اھي يروشلم ڏانھن وڃي رھيا ھئا .عيسي انھن جي اڳيان ھليو ويو ۽ اھي حيران ٿي ويا .۽ جيئن اھي پٺيان ويا ،اھي ڊڄي ويا ء ي ٻارھن شاگردن کي وري ورتو ۽ کين ٻڌائڻ لڳو تہ ھن سان ڇا ٿيڻو آھي. 33چيو تہ ”ڏسو ،اسين يروشلم ڏانھن ھلي رھيا آھيون .۽ ابن آدم کي سردار ڪاھنن ۽ شريعت جي عالمن جي حوالي ڪيو ويندو .۽ اھي کيس موت جي سزا ڏيندا ،۽ کيس غير قومن جي حوالي ڪندا. 34اھي مٿس ٺٺوليون ڪندا ،چھبڪ ھڻندا ،مٿس تھوڪو ڪندا ،کيس ماريندا ،۽ ٽئين ڏينھن تي ھو وري جيئرو ٿي اٿندو. لِ جيڪو گھري سو ڪرين. 35زبدي ءِ جا پٽ يعقوب ۽ يوحنا وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”اي استاد ،اسان چاھيون ٿا تُ تون اسان ء لِ ڪريان؟ 36فءقءا ءل لءُا ” :اوھين ڇا ٿا چاھيو جو مان توھان ء 37انھن کيس چيو تہ ”اسان کي اجازت ڏي تہ اسين ويھي رھون ،ھڪڙو تنھنجي ساڄي پاسي ۽ ٻيو تنھنجي کاٻي پاسي ،تنھنجي شان ۾. عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اوھين ڇا ٿا گھرو ،ڇا اوھين انھي ءِ پيالي مان پيئ سگھو ٿا جيڪو آ ءِ پيئندو آھيان؟ ۽ 38پر ي ان بپتسما سان بپتسما وٺندس جنھن سان مون کي بپتسما ڏني وئي آھي؟ عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين اھو پيالو ضرور پيئندا ،جيڪو مان پيئندس .۽ 39انھن کيس چيو تہ ”اسان ڪري سگھون ٿا .تنھن تي ي جنھن بپتسما سان مان بپتسما وٺندس ان سان توھان کي بپتسما ملندي: لِ اھو تيار ڪيو ويو آھي. 40پر منھنجي ساڄي ۽ کاٻي ھٿ تي ويھڻ منھنجي وس ۾ نہ آھي .پر اھو انھن کي ڏنو ويندو جن ء 41جڏھن ڏھن شاگردن اھو ٻڌو تہ اھي يعقوب ۽ يوحنا تي سخت ناراِ ٿيا. عيسي انھن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”اوھان کي خبر آھي تہ جيڪي غير قومن تي حڪومت ڪن ٿا ،سي مٿن غلبہ ڪن ٿا .۽ 42پر ي انھن جا وڏا انھن تي اختيار ڪن ٿا. 43پر اھو اوھان مان نُ ٿيندو ،پر جيڪو اوھان مان وڏو ٿيندو ،سو اوھان جو وزير ٿيندو. 44۽ اوھان مان جيڪو بھترين ٿيندو ،سو سڀني جو نوڪر ھوندو. لِ گھڻن جان پنھنجي ۽ ڪري خدمت تہ آھي آيو لِ بلڪ ڪري، لِ نہ آيو آھي تہ خدمت ِ انھي ء ء ء 45ڇالِ جو ابن آدم بہ انھي ءِ ء ء فديہ ۾ ڏئي. 46پوِ اھي يريحو ۾ آيا ۽ جڏھن ھو پنھنجن شاگردن ۽ ماڻھن جي وڏي تعداد سان يريحو کان ٻاھر نڪري رھيو ھو ،تڏھن انڌو بارٽميئس، ء جيڪو تيميئس جو پٽ ھو ،رستي جي ڪناري تي ويھي رھيو ھو. عيسي ابن دائود ،مون تي رحم ڪر. ”اي تہ لڳو چوڻ عيسي ناصري آھي ،تڏھن رڙ ڪري 47جڏھن ھن ٻڌو تہ اھو ي ي 48گھڻن ئي کيس تاڪيد ڪئي تُ چپ رھ ،پر ھن وڌيڪ رڙ ڪئي” ،اي ابن دائود ،مون تي رحم ڪر. .پوِ انھن انڌي ماڻھو ءِ کي سڏي چيو تہ ”چڱو آرام ڪر ،اٿ .ھو توکي سڏي عيسي بيھي رھيو ۽ حڪم ڏنائين تہ کيس سڏيو 49تنھن تي ء ي ٿو. عيسي وٽ آيو. ۽ اٿيو لھي ڪپڙا پنھنجا ھو 50پوِ ء ي عيسي وراڻيو تہ ”تون ڇا ٿو چاھين جو آ ءِ تو سان ڪريان؟ انڌي ءِ کيس چيو تُ” ،خداوند ،تُ مون کي اکيون مليون. 51تنھن تي ي عيسي کيس چيو تہ ”وڃ ،وڃ .توھان جي ايمان توھان کي مڪمل ڪيو آھي .۽ فوري طور تي ھن جي نظر ملي ،۽ رستي ۾ 52تنھن تي ي عيسي جي پٺيان لڳو. باب 11 1جڏھن ھو يروشلم جي ويجھو ،زيتون جي جبل تي بيتفاج ۽ بيت عنياہ ڏانھن آيا ،تڏھن ھن پنھنجن ٻن شاگردن کي موڪليو، 2انھن کي چيائين تہ ”اوھين پنھنجي ڀر واري ڳوٺ ۾ وڃو ۽ جيئن اوھين ان ۾ داخل ٿيندا تہ ھڪڙو کودڙو ٻڌل ڏسندؤ ،جنھن تي ڪڏھن بہ ڪو ماڻھو نہ ويٺو ھو .ھن کي ڇڏ ،۽ ھن کي آڻيو. 3۽ جيڪڏھن ڪو ماڻھو توھان کي چوندو تہ ”اوھين ائين ڇو ٿا ڪريو؟ توھان چئو تُ رب کي ھن جي ضرورت آھي .۽ ھو کيس ھتي موڪليندو. جاِ تي بند ٿيل آھي جتي ٻُ رستا مليا .۽ ان کي ڇڏايو. اھڙي ٻاھران جي دروازي کودڙو تہ ڏٺائون ۽ ويا تي واٽن پنھنجن 4پوِ ھو ء ء
مارڪ جي انجيل
5پوِ جيڪي اتي بيٺا ھئا تن مان ڪن انھن کي چيو تہ ”اوھين ڇا ڪري رھيا آھيو ،کودڙي کي ڇڏائي؟ ء پوِ انھن کين ڇڏي ڏنو. جيئن چيو ئي ائين کي انھن 6انھن عيسي حڪم ڏنو ھو ،ء ي عيسي وٽ وٺي آيا ۽ مٿس پنھنجا ڪپڙا وڌائون .۽ ھو مٿس ويٺو. 7اھي کودڙي کي ي 8۽ ڪيترن ئي پنھنجا ڪپڙا رستي ۾ وڇائي ڇڏيا ،۽ ٻين وڻن جون ٽاريون وڍي ڇڏيو ۽ انھن کي رستي ۾ پٽي ڇڏيو. 9پوِ جيڪي اڳتي ھليا ويا ۽ جيڪي پٺيان ھليا سي رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ ”حسنا !برڪت وارو آھي اھو جيڪو خداوند جي نالي تي ء اچي ٿو: اعلي ۾. 10سڀاڳا ھجي اسان جي پي اِ دائود جي بادشاھت ،جيڪا خداوند جي نالي تي اچي ٿي :ھوسنا ي شيِ تي نظر ڪيائين ۽ ھاڻي شام ٿيڻ واري ھئي ،تڏھن ٻارھن 11عيسي يروشلم ۾ داخل ٿي ھيڪل ۾ ويو ۽ جڏھن چوڌاري سڀڪنھن ء ي شاگردن سان گڏ بيت عنياہ ڏانھن ھليو ويو. 12ٻئي ڏينھن تي جڏھن اھي بيت عنياہ کان آيا ھئا تہ کيس بک لڳي ھئي. پوِ جڏھن 13پوِ ھو پري پري ھڪڙو انجير جو وڻ ڏسندو رھيو ،جيڪو پنن سان ڀريل ھو ،جيڪڏھن ھو انھي ءِ تي ڪا شيِ لھندو ،ء ء ء سواِ ٻيو ڪجھہ نہ مليو .ڇاڪاڻ تُ اڃا انجير جو وقت نُ ھو. ھو ان وٽ پھتو ،تڏھن ھن کي پنن کان ء پوِ ڪوبہ ماڻھو تنھنجو ميوو نہ کائيندو .۽ سندس شاگردن اھو ٻڌو. 14تنھن تي عيسي وراڻيو تہ ”ھن کان ء ي عيسي ھيڪل ۾ ويو ۽ ھيڪل ۾ خريد و فروخت ڪندڙن کي ٻاھر ڪڍڻ لڳو ۽ صرافن جا ٽيبل ۽ ڪبوتر تڏھن آيا، ۾ يروشلم اھي 15پوِ ء ي ا وڪڻڻ وارن جون سيٽون اڇلئي ڇڏيائين. 16ولء تءقاولاوا ءِلءى الظِءينء يءجج عء ءل ءمنء الظِءينء . ء لِ دعا جو گھر سڏبو؟ پر توھان ان کي چورن جي 17ھن انھن کي تعليم ڏيندي چيو تہ ”ڇا اھو لکيل نہ آھي تہ منھنجو گھر سڀني قومن ء جاِ بڻائي ڇڏيو آھي. ء ڇالِ جو اھي کانئس ڊڄن پيا، 18شريعت جي عالمن ۽ سردار ڪاھنن اھو ٻڌو ۽ ڪوشش ڪرڻ لڳا تہ ڪيئن کيس برباد ڪن، ء ڇالِ جو سڀ ماڻھو ھن جي تعليم تي حيران ٿي ويا. ء 19جڏھن شام ٿي تہ ھو شھر مان نڪري ويو. 20صبح جو جڏھن ھو اتان لنگھي رھيا ھئا تہ ڏٺائون تہ انجير جو وڻ پاڙن مان سڪي ويو آھي. لِ سڏي چيو تہ ”اي استاد ،ڏسو ،اھو انجير جو وڻ جنھن تي تو لعنت ڪئي ھئي سو سڪي ويو آھي. 21تنھن تي پطرس کيس ياد ڪرڻ ء 22عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”خدا تي ايمان رکو. ي اڇلئجانِ .۽ پنھنجي دل ۾ شڪ ۾ سمنڊ ۽ وڃ ھٽجي ’تون تہ چوندو کي جبل ھن بہ جيڪو تہ ٻڌايان ٿو سچ کي اوھان ِ آ جو 23ڇالِ ء ء ء نُ ڪندو ،پر يقين رکندو تُ اھي شيون جيڪي ھو چوندو ،اھي ٿيڻ وارا آھن .ھن کي اھو ھوندو جيڪو ھو چوندو. 24تنھنڪري آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو تہ جيڪي ڪجھہ توھان گھرو ٿا ،جڏھن اوھين دعا گھرو ٿا ،تڏھن يقين ڪريو تہ اوھان کي اھي مليل آھن ۽ اھي اوھان کي ملنديون. 25۽ جڏھن اوھين بيھي دعا گھرو ،معاف ڪريو ،جيڪڏھن اوھان کي ڪنھن جي خلف ڪرڻ گھرجي ،تہ جيئن اوھان جو پي اِ جيڪو آسمان تي آھي ،سو اوھان جون ڏوھون معاف ڪري. 26پر جيڪڏھن اوھين معاف نہ ڪندا تہ اوھان جو آسمان وارو پي اِ بہ اوھان جا ڏوھہ معاف نہ ڪندو. 27اھي وري يروشلم ۾ آيا ۽ جڏھن ھو ھيڪل ۾ گھمندو رھيو تہ سردار ڪاھن ،شريعت جا عالم ۽ بزرگ وٽس آيا. لِ؟ 28فءقءا ءل لءُا” :تون ڪھڙي اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪرين ٿو؟ ۽ توکي ھي اختيار ڪنھن ڏنو آھي اھي ڪم ڪرڻ ء عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ اوھان کان ھڪڙو سوال پڇندس ۽ جواب ڏيان تہ آ ءِ اوھان کي ٻڌائيندس تہ ڪھڙي 29تنھن تي ي اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪريان ٿو. 30يحي جو بپتسما آسمان مان ھو يا ماڻھن جي؟ مون کي جواب ڏي. ي پوِ توھان ھن کي ڇو نُ مڃيو؟ 31انھن پاڻ ۾ بحث ڪيو تہ ”جيڪڏھن اسين چئون تہ آسمان مان .ھو چوندو تُ ء 32پر جيڪڏھن اسين چئون تہ ماڻھن مان .اھي ماڻھن کان ڊڄندا ھئا ،ڇاڪاڻ تہ سڀني ماڻھن يوحنا کي ڳڻيو ،اھو سچ پچ ھڪڙو نبي آھي. عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”آ ءِ بہ نہ ٿو ٻڌايان تہ ڪھڙي تي .تنھن آھي نہ خبر کي ”اسان تہ ڏنو جواب کي انھن تي 33تنھن عيسي ي ي اختياري ءِ سان ھي ڪم ڪريان ٿو. باب 12 جاِ کوٽيائين جنھن ۾ 1ھو انھن سان مثالن سان ڳالھائڻ لڳو .ھڪڙي ماڻھو ءِ انگورن جو باغ ٺاھيو ۽ ان جي چوڌاري واھ ٺاھيو ۽ ھڪڙي ء شراب پيئي ۽ ھڪڙو ٽاور ٺاھيو ويو ۽ اھو باغ باغين جي حوالي ڪري پري پري جي ملڪ ڏانھن ھليو ويو. 2پوِ انھي ءِ موسم ۾ باغبان ڏانھن ھڪڙو نوڪر موڪليو ،تہ ھو باغبانن کان انگورن جي ميوي جو فصل وٺي. ء 3پوِ ھنن کي پڪڙي ماري وڌائون ۽ خالي ڪري ڇڏيائون. ء 4وري ھن انھن ڏانھن ھڪڙو نوڪر موڪليو .۽ مٿس پٿر ھڻي ،کيس مٿي ۾ زخمي ڪري ،بي شرمي ءِ سان ٻاھر موڪليو. 5وري ھن ٻيو موڪليو .۽ ھن کي قتل ڪيو ،۽ ٻيا ڪيترائي .ڪن کي مارڻ ،۽ ڪن کي مارڻ. 6تنھنڪري ھن کي ھڪڙو ئي پٽ ھو ،جيڪو سندس پيارو ھو ،تنھنڪري ھن کي آخري دفعو انھن ڏانھن موڪليائين تہ ”اھي منھنجي پٽ جي عزت ڪندا. 7پر انھن باغين پاڻ ۾ چيو تہ ”ھي ئي وارث آھي .اچو ،اچو تُ کيس ماريون ،۽ ميراث اسان جي ٿيندي. 8انھن کيس پڪڙي ماري وڌو ۽ انگورن جي باغ مان ٻاھر اڇلئي ڇڏيائون.
مارڪ جي انجيل
9تنھنڪري انگورن جي باغ جو مالڪ ڇا ڪندو؟ ھو اچي باغين کي ناس ڪندو ۽ انگورن جو باغ ٻين کي ڏيندو. 10ڇا توھان ھي صحيفو نہ پڙھيو آھي؟ اھو پٿر جنھن کي تعمير ڪندڙن رد ڪيو آھي اھو ڪنڊ جو سر بڻجي ويو آھي: 11اھو ڪم خداوند جو ھو ،۽ اھو اسان جي نظر ۾ عجيب آھي؟ ڇالِ جو انھن ڄاتو پئي تہ اھو مثال ھن انھن جي خلف ٻڌايو آھي، 12انھن کيس پڪڙڻ جي ڪوشش ڪئي ،پر ماڻھن کان ڊڄي ويا، ء سو ھو کيس ڇڏي ھليا ويا. 13پوِ انھن ڪجھہ فريسين ۽ ھيروديس جي ماڻھن کي ھن ڏانھن موڪليو تہ ھو کيس سندس ڳالھين ۾ پڪڙي. ء ڇالِ جو 14جڏھن اھي آيا ،تڏھن چيائون تہ ”اي استاد ،اسان کي خبر آھي تہ تون سچو آھين ۽ ڪنھن ماڻھو ءِ جي پرواھ نہ ٿو ڪرين، ء ڇالِ جو اھو جائز آھي تہ ”ڇا توھان کي خدا جو تون ماڻھن جي پرواھ نہ ٿو ڪرين ،پر سچائي ءِ سان خدا جي واٽ سيکارين ٿو، ء رستو ٻڌائڻ جائز آھي؟ قيصر کي خراج تحسين ،يا نُ؟ 15اسين ڏيون يا نُ ڏيون؟ پر ھن انھن جي منافقت کي ڄاڻيندي کين چيو تہ ”اوھين مون کي ڇو آزمايو؟ مون کي ھڪ پئسو آڻيو تُ مان ان کي ڏسان. ء ء ء 16۽ اھي کڻي آيا .فقا ءل لُا ” :ھي تصوير ۽ اکر ڪنھن جو آھي؟ انھن کيس چيو تہ ”قيصر جو. 17عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”جيڪي قيصر جون آھن سي قيصر کي ڏيو ۽ جيڪي خدا جون آھن سو خدا کي ڏيو .۽ اھي مٿس ي حيران ٿي ويا. 18پوِ ھن وٽ صدوقي آيا ،جن جو چوڻ آھي تہ قيامت نہ ٿيندي .۽ انھن کانئس پڇيو تُ، ء موسي اسان ڏانھن لکيو آھي تہ ”جيڪڏھن ڪنھن ماڻھو ءِ جو ڀا اِ مري وڃي ۽ پنھنجي زال کي پنھنجي پٺيان ڇڏي ۽ ڪو ٻار نہ 19آقا، ي لِ ٻج پيدا ڪري. ڇڏي ،تہ سندس ڀا اِ پنھنجي زال کي وٺي ،پنھنجي ڀا اِ ء 20ھاڻي ست ڀائر ھئا ،۽ پھرين زال ورتي ،۽ مرڻ ۾ ڪو اولد ڪونھي. 21پوِ ٻئي ھن کي کنيو ۽ مري ويو ،نڪي ھن ڪو ٻج ڇڏيو ،۽ ٽئين ائين ئي ڪيو. ء 22۽ انھن ستن کي اھو ھو ،۽ ڪو بُ ٻج نُ ڇڏيو ،سڀني کان آخري عورت پڻ مري ويو. ڇالِ جو ستن ھن جي زال ڪئي ھئي. 23تنھنڪري قيامت ۾ ،جڏھن ااھي جيئرا ٿيندا ،تڏھن اھا انھن مان ڪنھن جي زال ٿيندي؟ ء عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”اوھين ائين نہ ٿا چئو ڇا ،جو اوھين نہ پاڪ لکتون ڄاڻو ٿا ۽ نڪي خدا جي قدرت؟ 24تنھن تي ي 25ڇالِ جو جڏھن ھو مئلن مان جيئرو ٿي اٿندا ،تڏھن نڪي نڪاح ڪندا ،نڪي نڪاح ڪندا .پر اھي فرشتن وانگر آھن جيڪي ء آسمان ۾ آھن. موسي جي ڪتاب ۾ نہ پڙھيو آھي تہ ڪيئن خدا ھن کي جھنڊي ۾ چيو تہ ”آ ءِ 26۽ جيئن مئلن کي ڇھي ٿو ،اھي جيئرو ٿي اٿن ،ڇا توھان ي ابراھيم جو خدا ،اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آھيان .؟ 27ھو مئلن جو خدا نہ آھي ،پر جيئرن جو خدا آھي ،تنھنڪري اوھين وڏي غلطي ٿا ڪريو. 28شريعت جي عالمن مان ھڪڙو آيو ۽ انھن کي پاڻ ۾ بحث ڪندي ٻڌو ۽ سمجھيائين تہ ھن انھن کي چڱو جواب ڏنو آھي ،تنھن کانئس پڇيو تہ ”سڀني حڪمن ۾ پھريون حڪم ڪھڙو آھي؟ عيسي وراڻيو تہ ”سڀني حڪمن مان پھريون حڪم ھي آھي تہ ٻڌ ،اي بني اسرائيل !رب اسان جو خدا ھڪ رب آھي: 29تنھن تي ي 30۽ تون پنھنجي پالڻھار خدا کي پنھنجي سڄي دل سان پيار ڪر ،پنھنجي سڄي جان سان ،پنھنجي سڄي دماغ سان ۽ پنھنجي سڄي طاقت سان :اھو پھريون حڪم آھي. 31۽ ٻيو اھو آھي ،يعني ھي آھي ،تون پنھنجي پاڙيسري ءِ سان پاڻ جھڙو پيار ڪر .ان کان وڌيڪ ٻيو ڪوبُ حڪم ڪونھي. ڇالِ جو ھڪڙو ئي خدا آھي .۽ ھن کان سواِ ٻيو ڪو بُ نُ آھي: 32فءقءا ءل لءُا” :چڱو ،استاد ،تو سچ چيو آھي، ء 33۽ کيس سڄي ءِ دل ،سمجھہ ،پوري روح ۽ پوري طاقت سان پيار ڪرڻ ۽ پنھنجي پاڙيسري ءِ کي پاڻ جھڙو پيار ڪرڻ ،سڀني سڙڻ وارين قربانين ۽ قربانين کان وڌيڪ آھي. عيسي ڏٺو تہ ھو سمجھاڻي سان جواب ڏئي رھيو آھي ،تڏھن کيس چيائين تہ ”تون خدا جي بادشاھت کان پري نہ آھين .۽ ان کان 34جڏھن ي پوِ ڪنھن بُ ماڻھو ءِ کانئس سوال ڪرڻ جي جرئت نُ ڪئي. ء 35عيسي وراڻيو تہ ”جڏھن ھو ھيڪل ۾ تعليم ڏيئي رھيو ھو تہ ”شريعت جا عالم ڪيئن ٿا چون تہ مسيح ابن دائود آھي؟ ي 36ڇالِ جو دائود پاڻ پاڪ روح جي وسيلي چيو تہ ”خداوند منھنجي پالڻھار کي چيو تہ ”تون منھنجي ساڄي پاسي ويھ ،جيستائين آ ءِ ء تنھنجي دشمنن کي تنھنجي پيرن جي صندلي نہ ڪريان. پوِ ھن جو پٽ ڪٿان آيو؟ ۽ عام ماڻھو کيس خوشي ءِ سان ٻڌندا ھئا. 37تنھنڪري دائود پاڻ کيس خداوند سڏيندو آھي .۽ ء 38ھن پنھنجي تعليم ۾ انھن کي چيو تہ ”شريعت جي عالمن کان ھوشيار ٿجو ،جيڪي ڊگھا ڪپڙا پائي گھمڻ پسند ڪن ٿا ۽ بازارن ۾ سلم ڪرڻ پسند ڪن ٿا. 39۽ عبادت خانن ۾ مکيُ سيٽون ،۽ مٿين ڪمرن ۾ دعوتن تي. 40جيڪي بيواھين جي گھرن کي کائي ويندا آھن ،۽ ڊگھيون دعائون ڪندا آھن ،انھن کي وڌيڪ سزا ملندي. عيسي خزاني جي مٿان ويھي رھيو ۽ ڏٺائين تہ ماڻھو ڪيئن پيسا خزاني ۾ وجھي رھيا آھن ،۽ ڪيترا ئي دولتمند پيسا وجھن ٿا. 41پوِ ء ي 42پوِ ھڪڙي غريب بيواھ آئي ۽ ٻن ڪنگن ۾ اڇليائين ،جن مان ھڪ ٿلھي برابر آھي. ء 43تنھن تي ھن پنھنجن شاگردن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ ھن غريب بيواھي ءِ انھن سڀني کان وڌيڪ وڌو آھي ،جن خزاني ۾ وڌو آھي. 44ڇالِ جو انھن سڀ ڪجھہ پنھنجي گھڻائي ءِ ۾ اڇليو .پر ھو ءِ پنھنجي مرضي ءِ موجب سڀ ڪجھُ ھن ۾ وجھي ڇڏيندي ھئي، ء جيڪا ھن وٽ ھئي ،توڙي جو ھن جي سڄي زندگي.
مارڪ جي انجيل
باب 13 1جڏھن ھو ھيڪل مان ٻاھر نڪتو ،تڏھن سندس شاگردن مان ھڪڙي چيس تہ ”اي استاد ،ڏسو تہ ھتي ڪھڙا پٿر ۽ ڪھڙا عمارتون آھن. عيسي وراڻيو تہ ”تون ھي وڏيون عمارتون ڏسين ٿو؟ اتي ھڪڙو پٿر ٻئي تي نُ رھندو ،جيڪو اڇليو نُ ويندو. تي 2تنھن ي 3جڏھن ھو زيتون جي ٽڪر تي ھيڪل جي سامھون ويٺو ھو ،تڏھن پطرس ،يعقوب ،يوحنا ۽ اندرياس کانئس اڪيلئي ۾ پڇيائون تہ 4اسان کي ٻڌايو تہ اھي شيون ڪڏھن ٿينديون؟ ۽ جڏھن اھي سڀ شيون پوريون ٿينديون تُ نشاني ڇا ھوندي؟ عيسي انھن کي جواب ڏيڻ لڳو تہ ”خبردار ٿجو ،متان ڪو اوھان کي ٺڳي. 5تنھن تي ي 6ڇالِ جو ڪيترائي منھنجي نالي تي ايندا ۽ چوندا تہ آ ءِ مسيح آھيان .۽ گھڻن کي ٺڳيندو. ء 7۽ جڏھن اوھين جنگين ۽ جنگين جا افواہون ٻڌندا ،تڏھن پريشان نُ ٿيو ،ڇو تُ اھڙيون شيون ضرور ٿيڻ گھرجن .پر پڄاڻي اڃا نُ ٿيندي. 8ڇالِ جو قوم قوم جي خلف ،۽ بادشاھت بادشاھت جي خلف اڀري ايندي ،۽ مختلف ھنڌن تي زلزل ايندا ،۽ ڏڪار ۽ مصيبتون ء ھونديون :اھي ئي ڏک جي شروعات آھن. ڇالِ جو اھي اوھان کي ڪائونسلن جي حوالي ڪندا .۽ عبادت خانن ۾ توھان کي ماريو ويندو :۽ توھان کي منھنجي 9پر ھوشيار ٿجو، ء خاطر حڪمرانن ۽ بادشاھن جي اڳيان پيش ڪيو ويندو ،انھن جي خلف گواھي ڏيڻ لِ. 10۽ خوشخبري پھرين سڀني قومن ۾ شايَ ٿيڻ گھرجي. 11پر جڏھن اھي اوھان جي اڳواڻي ڪندا ۽ اوھان جي حوالي ڪندا ،تڏھن اڳي ئي ڪوبہ خيال نہ ڪجو تہ اوھين ڇا ڳالھائيندا ،نڪي ڇالِ جو اھي ڳالھائڻ وارا اوھين نہ آھيو اڳڪٿي ڪريو ،پر جيڪي ڪجھ اوھان کي انھي ءِ گھڙي ءِ ۾ ڏنو ويندو ،سو اوھين ڳالھايو، ء پر .پاڪ روح. لِ پڪڙيندو ۽ پي اِ پٽ کي .۽ ٻار پنھنجي ما اِ پي اِ جي خلف اٿي کڙا ٿيندا ،۽ کين موت جي سزا ڏيندا. 12ھاڻي ڀا اِ ڀا اِ کي مارڻ ء 13۽ منھنجي نالي جي ڪري توھان سڀني ماڻھن کان نفرت ڪئي ويندي ،پر جيڪو آخر تائين برداشت ڪندو ،اھو ئي بچايو ويندو. شيِ کي ڏسندؤ ،جنھن بابت دانيال نبي ءِ چيو ھو ،جتي اھو بيھي بيٺو ھو( ،جيڪو پڙھي 14پر جڏھن اوھين ويراني ءِ جي گھڻائي واري ء سمجھي) ،تڏھن جيڪي يھوديہ ۾ ھجن ،سي جبلن ڏانھن ڀڄي وڃن. شيِ کڻي وڃي. 15۽ جيڪو گھر جي ڇت تي ھجي سو گھر ۾ نہ ھيٺ لھي ،نڪي ان ۾ داخل ٿئي ،پنھنجي گھر مان ڪا ء لِ نہ موٽي. 16۽ جيڪو ٻني ءِ ۾ ھجي سو وري پنھنجا ڪپڙا کڻڻ ء لِ جيڪي انھن ڏينھن ۾ کير پيارين ٿا! 17پر افسوس انھن ء لِ ،جيڪي پيٽ سان آھن ۽ انھن ء 18۽ دعا گھرو تُ سياري ۾ توھان جو پرواز نُ ٿئي. 19ڇالِ جو انھن ڏينھن ۾ اھڙي مصيبت ايندي ،جيڪا خدا جي خلقڻ کان وٺي ھن وقت تائين نہ ھئي ۽ نڪي ٿيندي. ء سواِ جو خداوند انھن ڏينھن کي گھٽايو ھو ،ڪوبہ ماڻھو بچي نہ سگھيو ،پر انھي ءِ چونڊيل ماڻھن جي خاطر ،جنھن سواِ ان کان 20۽ ء ء کي ھن چونڊيو آھي ،تنھن ڏينھن کي گھٽايو آھي. 21پوِ جيڪڏھن ڪو ماڻھو اوھان کي چوندو تہ ’ڏسو ،مسيح ھتي آھي .يا ،ڏس ،ھو اتي آھي .ھن کي نُ مڃيو: ء 22ڇالِ جو ڪوڙا مسيح ۽ ڪوڙا نبي اٿندا ،۽ معجزا ۽ معجزا ڏيکاريندا ،جيڪڏھن ٿي سگھي تہ چونڊيل ماڻھن کي بہ گمراھ ڪن. ء شيِ جي اڳڪٿي ڪئي آھي. 23پر اوھين خبردار رھجو ،مون اوھان کي سڀڪنھن ء پوِ ،سج اونڌو ٿي ويندو ۽ چنڊ پنھنجي روشني نہ ڏيندو. 24پر انھن ڏينھن ۾ ،انھي ءِ مصيبت کان ء 25۽ آسمان جا تارا ڪرندا ،۽ آسمان ۾ جيڪي طاقتون آھن سي لھي ويندا. 26پوِ اھي ابن آدم کي ڪڪرن ۾ وڏي طاقت ۽ جلوي سان ايندي ڏسندا. ء 27پوِ ھو پنھنجن ملئڪن کي موڪليندو ۽ پنھنجي چونڊيل ماڻھن کي چئني ھوائن مان گڏ ڪندو ،زمين جي پڇاڙي ءِ کان وٺي آسمان ء جي پڇاڙي ءِ تائين. 28ھاڻي انجير جي وڻ جو ھڪڙو مثال سکو .جڏھن ھن جي شاخ اڃا نرم آھي ،۽ پنن کي ڇڪي ٿو ،توھان کي خبر آھي تُ اونھاري ويجھو آھي: 29اھڙي ءِ طرح اوھين جڏھن اھي ڳالھيون ٿينديون ڏسندا ،تڏھن ڄاڻو تہ اھو ويجھو آھي ،جيتوڻيڪ دروازي تي. 30آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ جيستائين ھي سڀ شيون نہ ٿينديون ،تيستائين ھي ءِ پيڙھ ختم نہ ٿيندي. 31آسمان ۽ زمين ٽري ويندا ،پر منھنجون ڳالھيون ختم نُ ٿينديون. 32پر انھي ءِ ڏينھن ۽ انھي ءِ گھڙي جي ڪنھن کي بہ خبر نہ آھي ،نڪي آسمان ۾ ملئڪن کي ،نڪي پٽ کي ،پر پي اِ کي. ڇالِ جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ اھو وقت ڪڏھن آھي. 33خبردار ،جاڳيو ۽ دعا ڪريو، ء 34ڇالِ جو ابن آدم ھڪڙو ماڻھو آھي جيڪو پري جو سفر ڪري ٿو ،جنھن پنھنجو گھر ڇڏيو ۽ پنھنجي نوڪرن ۽ ھر ڪنھن ء ماڻھو ءِ کي پنھنجو ڪم اختيار ڪيو ۽ ٻاھرين کي حڪم ڏنو تہ ھو جاڳي. ڇالِ جو اوھين نہ ٿا ڄاڻو تہ گھر جو مالڪ ڪڏھن ايندو ،شام جو ،يا اڌ رات جو ،يا ڪڪڙ جي 35تنھنڪري اوھين خبردار رھو، ء ٻانگ تي يا صبح جو. 36متان اھو اوچتو اچي توھان کي ننڊ ۾ ڏسي. 37۽ جيڪي آ ءِ اوھان کي ٻڌايان ٿو ،سو سڀني کي چوان ٿو تہ ”خبردار.
مارڪ جي انجيل
باب 14 خميري ماني ءِ جي عيد ھئي ،جنھن تي سردار ڪاھنن ۽ شريعت جا عالم ڳولي رھيا ھئا تہ ڪيئن
پوِ عيد فصح ۽ بي 1ٻن ڏينھن کان ء کيس ٺڳي ءِ سان پڪڙي مارين. 2پر چيائون تہ ”عيد جي ڏينھن نہ ،متان ماڻھن ۾ گوڙ مچي وڃي. 3بيت عنياہ ۾ شمعون ڪوڙھہ جھڙي مرِ جي گھر ۾ ھو جڏھن ماني کائي ويٺو ھو تہ ھڪڙي عورت آئي ،جنھن وٽ ھڪڙي قيمتي عطر جي صندوق ھئي .۽ ھن دٻي کي ٽوڙي ڇڏيو ،۽ ان کي ھن جي مٿي تي وجھي ڇڏيو. 4پوِ ڪي ماڻھو دل ۾ ڪاوڙيا ۽ چيائون تہ ”اھي عطر جي فضول خرچي ڇو ڪئي وئي؟ ء 5ڇالِ جو اھو ٽي سؤ سؤ سؤ سؤ سؤ سؤ کان وڌيڪ پئسن ۾ وڪڻي غريبن کي ڏنو ويو ھجي .۽ ھن جي خلف گوڙ ڪيو. ء 6عيسي چيو تہ ”ھن کي ڇڏي ڏيو .توھان ھن کي ڇو پريشان ڪيو؟ ھن مون تي سٺو ڪم ڪيو آھي. ي 7ڇالِ جو توھان وٽ غريب ھميشہ آھن ،۽ جڏھن بہ توھان چاھيو انھن سان چڱائي ڪري سگھو ٿا ،پر مان توھان وٽ ھميشہ نُ ء آھيان. لِ. 8ھن اھو ڪيو آھي جيڪو ھو ڪري سگھيو آھي :ھو اڳي ئي آئي آھي تُ منھنجي لش کي دفن ڪرڻ ء 9آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ سڄي ءِ دنيا ۾ جتي بہ ھن خوشخبري ءِ جي منادي ڪئي ويندي ،ااتي ھن جيڪا ڪئي آھي ،تنھن جي باري ۾ پڻ سندس يادگار طور ڳالھايو ويندو. لِ تہ کيس انھن جي حوالي ڪري. 10يھوداہ اسڪريوتي ،ٻارھن مان ھڪڙو ،سردار ڪاھنن وٽ ويو ،انھي ءِ ء 11جڏھن انھن اھو ٻڌو ،تڏھن خوش ٿيا ۽ کيس پئسا ڏيڻ جو واعدو ڪيائون .۽ ھو ڳولي رھيو ھو تُ ڪيئن ھن کي آساني ءِ سان دغا ڏئي. 12بي خميري ماني ءِ جي پھرين ڏينھن تي جڏھن انھن عيد فصح کي ماريو ،تڏھن سندس شاگردن کيس چيو تہ ”تون ڪٿي ٿو چاھين جو اسين وڃي عيد فصح جي تياري ڪريون؟ 13پوِ ھن پنھنجن شاگردن مان ٻن کي موڪليو ۽ کين چيو تہ ”اوھين شھر ۾ وڃو ،اتي اوھان کي ھڪڙو ماڻھو ملندو جيڪو پاڻي ءِ جو ء گھڙو کڻي آيو آھي. جاِ ڪٿي آھي ،جتي آ ءِ پنھنجن شاگردن سان گڏ عيد 14جتي ھو اندر وڃي گھر جي مالڪ کي چئو تہ ’استاد چوي ٿو تہ ’اھا مھماني ء فصح کائيندس؟ 15۽ اھو اوھان کي ھڪڙو وڏو ڪمرو ڏيکاريندو جيڪو سجاڳ ۽ تيار آھي ،اتي اسان لِ تيار ڪريو. 16پوِ سندس شاگرد نڪري ويا ۽ شھر ۾ آيا ۽ ڏٺائون جيئن ھن کين چيو ھو ،۽ عيد فصح تيار ڪيائون. ء 17۽ شام جو ھو ٻارھن شاگردن سان گڏ آيو. عيسي چيو تہ ”آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اوھان مان ھڪڙو جيڪو مون سان گڏ کائيندو ،سو مون 18جڏھن اھي ويٺا ۽ کائي رھيا تہ ي کي پڪڙائيندو. 19پوِ اھي غمگين ٿيڻ لڳا ۽ ھڪ ھڪ ڪري کيس چوڻ لڳا تہ ”ڇا اھو آ ءِ آھيان؟ ۽ ٻئي چيو ،ڇا مان آھيان؟ ء 20ھن انھن کي جواب ڏنو تہ ”اھو ٻارھن مان ھڪڙو آھي ،جيڪو مون سان گڏ ٿالھي ءِ ۾ کائي ٿو. لِ جنھن جي وسيلي ابن آدم کي پڪڙجي ٿو . 21ابن آدم تہ ضرور ٿو وڃي ،جيئن ھن بابت لکيل آھي ،پر افسوس آھي انھي ءِ ماڻھو ءِ ء لِ سٺو ھجي ھا جيڪڏھن ھو ڪڏھن پيدا نُ ٿئي ھا. ان ء عيسي ماني کڻي برڪت ڪئي ۽ ٽوڙي کين ڏنائين ۽ چيائين تہ ”وٺو ،کائو ،ھي منھنجو بدن آھي. تہ ھئا رھيا کائي اھي 22جڏھن ي 23ھن پيالو ورتو ۽ شڪر ڪري انھن کي ڏنائين ۽ سڀني ان مان پيتو. لِ وھايو ويو آھي. 24ھن انھن کي چيو تہ ”ھي منھنجو رت آھي نئين عھد نامي جو ،جيڪو گھڻن ء 25آ ءِ اوھان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ آ ءِ انھي ءِ ڏينھن تائين ڊاک جي ميوي مان وڌيڪ نہ پيئندس ،جيستائين خدا جي بادشاھت ۾ ان کي نئون نہ پيئان. 26جڏھن اھي گيت ڳائي ٻاھر زيتون جي جبل ڏانھن ويا. ڇالِ جو لکيل آھي تہ ”آ ءِ ريڍار کي ماريندس ۽ رڍون 27عيسي انھن کي چيو تہ ”اوھين سڀيئي اڄ رات منھنجي ڪري بيزار ٿيندا، ء ي ٽڙي پکڙي وينديون. پوِ آ ءِ جيئرو ٿي ويندس ،تنھن کان اڳي گليل ڏانھن ويندس. 28پر انھي ءِ کان ء 29پر پطرس وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ سڀيئي ناراِ ٿيندا ،پر آ ءِ ائين نہ ڪندس. عيسي وراڻيو تہ ”آ ءِ تو کي سچ ٿو ٻڌايان تہ اڄوڪي رات بہ ڪڪڙ جي ٻہ دفعا ٻانگ ڏيڻ کان اڳ ،تون ٽي دفعا منھنجو 30تنھن تي ي انڪار ڪندين. 31پر ھن وڌيڪ سختي ءِ سان چيو تہ ”جيڪڏھن مون کي توسان گڏ مرڻ گھرجي ،تہ آ ءِ تو کي ڪنھن بہ طرح انڪار نہ ڪندس . ساڳئي طرح انھن سڀني کي پڻ چيو. جاِ تي آيا جنھن جو نالو گٿسمني ھو ،تڏھن ھن پنھنجن شاگردن کي چيو تہ ”اوھين ھتي ويھو ،جيستائين آ ءِ دعا 32پوِ اھي ھڪڙي ء ء ڪندس. 33پوِ ھو پاڻ سان گڏ پطرس ،يعقوب ۽ يوحنا کي وٺي ويو ۽ ڏاڍو عجب لڳو ۽ ڏاڍو ڳرو ٿي پيو. ء 34انھن کي چيائين تہ ”منھنجو روح موت تائين ڏاڍو غمگين آھي ،ھتي ترسو ۽ جاڳندا رھو. 35پوِ ھو ٿورو اڳتي وڌيو ۽ زمين تي ڪري پيو ۽ دعا گھريائين تہ جيڪڏھن ٿي سگھي تہ اھا گھڙي ھن کان ٽاري وڃي. ء لِ ممڪن آھن .ھي پيالو مون کان وٺي وڃ :تنھن ھوندي بُ نُ جيڪو مان چاھيندس ،پر جيڪو توھان 36فءقءا ءل :ابا ،ابا ،سڀ شيون تو ء چاھيو. 37پوِ ھو آيو ۽ کين سمھيل ڏٺائين ۽ پطرس کي چيائين تہ ”شمعون ،تون ننڊ ۾ آھين ڇا؟ ڇا تون ھڪ ڪلڪ بُ نُ ڏسي سگھين ٿو؟ ء
مارڪ جي انجيل
38جاڳندا رھو ۽ دعا گھرو ،متان ڪنھن آزمائش ۾ پئجي وڃو .روح واقعي تيار آھي ،پر جسم ڪمزور آھي. 39پوِ ھو وري ھليو ويو ۽ دعا گھريائين ۽ ساڳيا لفظ چوڻ لڳو. ء 40جڏھن ھو موٽي آيو ،تڏھن انھن کي وري ننڊ ۾ ڏٺائين( ،ڇاڪاڻ تُ سندن اکيون ڳريون ھيون )۽ نڪي سمجھيائين تُ کيس ڪھڙو جواب ڏين. 41پوِ ھو ٽيون ڀيرو آيو ۽ کين چيائين تہ ”ھاڻي سمھو ۽ آرام ڪريو ،ڪافي آھي ،وقت اچي ويو آھي .ڏسو ،ابن آدم گنھگارن جي ھٿن ء ۾ پڪڙجي ٿو. 42اٿو اٿو ،اچو تُ وڃون؛ ڏس ،جيڪو مون کي دغا ڏئي ٿو سو ويجھو آھي. 43جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو تہ ٻارھن شاگردن مان ھڪڙو يھوداہ آيو ۽ ساڻس گڏ ھڪڙو وڏو ميڙ تلوارن ۽ لٺن سان گڏ سردار ڪاھنن ،شريعت جي عالمن ۽ بزرگن وٽان آيو. 44۽ جنھن کيس پڪڙايو ،تنھن انھن کي ھڪڙي نشاني ڏني ھئي" ،جنھن کي مان چميندس ،اھو اھو ئي آھي .ھن کي وٺي وڃو ،۽ ھن کي محفوظ طور تي وٺي وڃو. 45۽ جيئن ئي ھو آيو ،سو سڌو ھن ڏانھن ويو ۽ چيائين تہ ”استاد ،استاد !۽ کيس چمي ڏني. 46انھن پنھنجا ھٿ مٿس رکيا ۽ کيس پڪڙيائون. 47انھن مان ھڪڙو جيڪو ڀرسان بيٺو ھو ،تنھن تلوار ڪڍي وڏي سردار ڪاھن جي نوڪر کي 47ھن جو ڪن ڪپي ڇڏيو. لِ؟ 48تنھن تي عيسي انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين ائين نڪتا آھيو جيئن ڪو چور ،تلوارن ۽ لٺن سان مون کي پڪڙڻ ء ي 49آ ءِ روزانو اوھان سان گڏ ھيڪل ۾ تعليم ڏيندو ھوس ،پر اوھان مون کي نہ ورتو ،پر لکت ضرور پوري ٿيڻ گھرجي. 50اھي سڀيئي ھن کي ڇڏي ڀڄي ويا. 51پوِ ھڪڙو نوجوان سندس پٺيان ھليو ،جنھن جي بدن تي چادر ڍڪيل ھئي .۽ نوجوانن کيس پڪڙي ورتو: ء 52پوِ اھو ڪپڙو ڇڏي انھن کان ننگا ڀڄي ويو. ء عيسي کي وڏي سردار ڪاھن وٽ وٺي ويا ۽ ساڻس گڏ سڀيئي سردار ڪاھن ،بزرگ ۽ شريعت جا عالم گڏ ٿيا. 53اھي ي 54تنھن تي پطرس پري پري کان سندس پٺيان وڏي سردار ڪاھن جي محلت ۾ ويو ۽ ھو نوڪرن سان گڏ ويھي پاڻ کي باھہ تي گرم ڪرڻ لڳو. عيسي جي خلف شاھدي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي تہ کيس مارايو وڃي .۽ ڪو بُ نُ مليو. ڪائونسل سڄي ۽ ڪاھنن 55سردار ي 56ڇالِ جو گھڻن ئي ھن جي خلف ڪوڙي شاھدي ڏني ،پر انھن جي شاھدي ھڪ ٿي نہ سگھي. ء 57پوِ ڪي ماڻھو اٿيا ۽ ھن جي خلف ڪوڙي شاھدي ڏيڻ لڳا. ء سواِ ٻيو ٺاھيندس. 58اسان ھن کي چوندي ٻڌو آھي تہ ”آ ءِ ھٿن جو ٺھيل ھيڪل ڊاھي ڇڏيندس ۽ ٽن ڏينھن جي اندر ھٿن کان ء 59پر انھن ٻنھي جي شاھدي ھڪ ٻئي سان متفق نہ ٿيا. عيسي کان پڇيائين تہ ”ڇا تون ڪجھہ جواب نہ ڏيندين؟ ھي ڪھڙي شاھدي ڏين ٿا تنھنجي 60تڏھن وڏو سردار ڪاھن وچ ۾ اٿي بيٺو ۽ ي خلف؟ 61پر ھن خاموش رھيو ،۽ ڪجھہ جواب نُ ڏنو .وري وڏي سردار ڪاھن کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون مسيح آھين ،برڪت وارو فرزند؟ 62عيسي چيو تہ ”آ ءِ آھيان ۽ اوھين ابن آدم کي قدرت جي ساڄي پاسي ويٺل ۽ آسمان جي ڪڪرن ۾ ايندي ڏسندا. ي 63پوِ وڏي سردار ڪاھن پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيندي چيو تہ ”اسان کي وڌيڪ شاھدي جي ڪھڙي ضرورت آھي؟ ء 64توھان ٻڌو آھي ڪفر جي ڳالھ :توھان ڇا ٿا سمجھو؟ ۽ انھن سڀني کيس موت جو ڏوھاري قرار ڏنو. ٻڌاِ “۽ نوڪرن پنھنجن ھٿن جي ھٿن سان کيس 65۽ ڪي مٿس ٿڪڻ لڳا ،سندس منھن ڍڪڻ لڳا ،کيس مارڻ لڳا ۽ چوڻ لڳا تہ ”نبوت ء ماريو. 66جڏھن پطرس محلت جي ھيٺان بيٺو ھو ،تڏھن وڏي سردار ڪاھن جي نوڪرن مان ھڪڙي آئي. عيسي ناصري ءِ سان گڏ ھئين. 67جڏھن ھن پطرس کي پاڻ کي گرم ڪندي ڏٺو ،تڏھن ھن ڏانھن نھاري چيو تہ ”تون بہ ي 68پر ھن انڪار ڪندي چيو تہ ”آ ءِ نہ ٿو ڄاڻان ،نڪي سمجھان ٿو تہ تون ڇا ٿو چوين .۽ ھو ٻاھر ٻاھران دري ءِ ۾ ويو .۽ ڪڪڙ جو عملو. 69ھڪڙي نوڪر کيس وري ڏٺو ۽ چوڻ لڳي تہ ”ھي انھن مان ھڪڙو آھي. پوِ ،جيڪي اتي بيٺا ھئا ،تن وري پطرس کي چيو تہ ”بيشڪ تون انھن مان آھين، 70۽ ھن وري انڪار ڪيو .۽ ٿوري دير کان ء ڇالِ جو تون گليلي آھين ۽ تنھنجي ڳالھہ ان سان متفق آھي. ء 71پر ھو لعنت ڪرڻ لڳو ۽ قسم کڻي چوڻ لڳو تہ ”آ ءِ انھي ءِ ماڻھو ءِ کي نہ ٿو سڃاڻان ،جنھن بابت اوھين ڳالھايو ٿا. عيسي کيس چيو ھو تہ ”ڪڪڙ جي ٻہ دفعا ٻانگ ڏيڻ کان اڳ، 72۽ ٻيو ڀيرو ڪڪڙ چريو .تنھن تي پطرس کي اھو لفظ ياد آيو جيڪو ي تون ٽي دفعا منھنجو انڪار ڪندين .۽ جڏھن ھن اھو سوچيو تُ ھو روئي رھيو ھو. باب 15 عيسي کي ٻڌي وٺي وڃي 1صبح ٿيندي ئي سردار ڪاھنن بزرگن ،شريعت جي عالمن ۽ سڄي ڪائونسل سان صلح مشوري ڪئي ۽ ي پلطس جي حوالي ڪيائون. 2پلطس کانئس پڇيو تہ ”ڇا تون يھودين جو بادشاھہ آھين؟ تڏھن ھن کيس چيو تہ ”تون چوين ٿو. 3سردار ڪاھنن مٿس گھڻا ئي الزام لڳايا ،پر ھن ڪوبہ جواب نہ ڏنو. 4تنھن تي پلطس کانئس وري پڇيو تہ ”ڇا تون ڪجھھ جواب نہ ڏيندين؟ ڏس تُ اھي تنھنجي خلف ڪيتريون ئي شاھديون ڏين ٿا. عيسي اڃا بہ ڪوبہ جواب نہ ڏنو .تنھنڪري پيلطس حيران ٿي ويو. 5پر ي
مارڪ جي انجيل
لِ ھڪڙي قيدي ءِ کي آزاد ڪيو ،جنھن کي اھي گھرندا ھئا. 6ھاڻي انھي ءِ عيد تي ھن انھن ء 7۽ برابا نالي ھڪڙو ھو ،جيڪو انھن سان گڏ ھو ،جن ساڻس بغاوت ڪئي ھئي ،جن بغاوت ۾ قتل ڪيو ھو. 8۽ ميڙ وڏي آواز سان روئڻ شروع ڪيو ۽ ھن کي گھرڻ لڳو جيئن ھن انھن سان ڪيو ھو. 9پر پلطس انھن کي جواب ڏنو تہ ”ڇا اوھين اھو ٿا چئون تہ آ ءِ اوھان جي خاطر يھودين جي بادشاھہ کي آزاد ڪريان؟ 10ڇالِ جو ھن کي خبر ھئي تہ سردار ڪاھنن کيس حسد جي ڪري ماريو ھو. ء لِ آزاد ڪري. 11پر سردار ڪاھنن ماڻھن کي چيو تہ ھو برابا کي انھن ء ”پوِ اوھين ڇا ٿا ڪريو جنھن کي اوھين يھودين جو بادشاھہ ٿا چئو ،تنھن سان آ ءِ ڇا ڪندس؟ 12تنھن تي پلطس وراڻيو تہ ء 13انھن وري رڙ ڪري چيو تہ ”ھن کي صليب تي چاڙھيو. 14تڏھن پلطس انھن کي چيو تہ ”ڇو ،ھن ڪھڙو بڇڙو ڪم ڪيو آھي؟ ۽ انھن وڌيڪ زور سان رڙ ڪئي” ،ھن کي صليب تي چاڙھيو. عيسي کي چھبڪ ھڻي صليب تي چاڙھي سندس ۽ ڪيو حوالي جي انھن کي برابا لِ ڪرڻ راضي کي ماڻھن پلطس 15تنھنڪري ء ي حوالي ڪيائين. 16۽ سپاھي کيس ھال ۾ وٺي ويا ،جنھن کي پريتوريم سڏيو ويندو آھي .۽ اھي سڄي بئنڊ کي گڏ ڪن ٿا. 17انھن کيس واڱڻائي ڪپڙا پھرايا ۽ ڪنڊن جو تاج ٺاھي مٿي تي رکيائون. 18۽ کيس سلم ڪرڻ لڳو” ،اي يھودين جا بادشاھہ! 19پوِ انھن کيس مٿي تي لٺ سان ڌڪ ھنيا ۽ مٿس تھوڪو ڪيائون ۽ گوڏن ڀر ڪري سجدو ڪيائون. ء لِ ٻاھر وٺي 20جڏھن ھنن مٿس ٺٺوليون ڪيون ،تڏھن ھن کان واڱڻائي رنگ لھي مٿس پنھنجا ڪپڙا پھرايا ۽ کيس صليب تي چاڙھڻ ء ويا. 21اھي شمعون ڪريني ءِ جي ھڪڙي ماڻھو ءِ کي مجبور ڪيائون ،جيڪو اتان لنگھندو ھو ،يعني سڪندر ۽ روفس جي پي اِ کي ،پنھنجي لِ. صليب کڻڻ ء جاِ. جاِ تي وٺي آيا ،جنھن جي معني آھي” ،کوپري جي ء 22اھي کيس گلگٿا جي ء ي لِ ڏني ،جيڪا مھر سان مليل ھو ،پر ھن نہ پيئي. 23پوِ انھن کيس شراب پيئڻ ء ء 24جڏھن ھنن کيس صليب تي چاڙھيو ،تڏھن ھن جا ڪپڙا ورھايائون ۽ مٿن پارا ڈاليائين تہ ھر ماڻھو ءِ کي ڇا وٺڻ گھرجي. 25۽ اھو ٽيون ڪلڪ ھو ،۽ انھن کيس صليب تي چاڙھي ڇڏيو. 26ھن تي مٿس الزام لکيل ھو” ،يھودين جو بادشاھہ. 27۽ ھن سان گڏ ٻن چورن کي صليب تي چاڙھيو .ھڪڙو سندس ساڄي ھٿ تي ،۽ ٻيو سندس کاٻي پاسي. 28۽ اھو صحيفو پورو ٿيو ،جيڪو چوي ٿو ،۽ اھو گنھگارن سان گڏ ڪيو ويو. 29پوِ جيڪي اتان لنگھندا ھئا ،سي مٿس لڪي پيا ،۽ پنھنجا مٿو ھلئيندي چوڻ لڳا تہ ”اي ھيڪل کي ٽوڙي ٽن ڏينھن ۾ ٺاھين. ء 30پاڻ کي بچايو ۽ صليب تان ھيٺ لھي اچ. 31اھڙي ءِ طرح سردار ڪاھنن بہ ٺٺوليون ڪندي پاڻ ۾ شريعت جي عالمن سان گڏ چيو تہ ”ھن ٻين کي بچايو .پاڻ کي بچائي نٿو سگھي. 32ھاڻي مسيح بني اسرائيل جي بادشاھہ کي صليب تان ھيٺ لھي اچو ،تہ جيئن اسين ڏسون ۽ ايمان آڻيون .۽ جيڪي ھن سان گڏ صليب تي چاڙھيا ويا ھئا ،تن کيس گاريون ڏنيون. 33جڏھن ڇھون ڪلڪ ٿيو تہ سڄي ملڪ ۾ اوندھہ ڇانئجي ويئي. معني آھي” ،منھنجا خدا ،منھنجا خدا، عيسي وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو تہ ”ايلوئي ،ايلئي ،لما سبخٿاني؟ جنھن جي 34پوِ نون مھل ء ي ي تو مون کي ڇو ڇڏيو؟ 35انھن مان ڪي جيڪي اتي بيٺا ھئا ،تن جڏھن اھو ٻڌو ،تڏھن چيائون تہ ”ڏسو ،ھو الياس کي سڏي ٿو. لِ ڏنائين ۽ چيائين تہ ”ھلڻ ڏيو .اچو تُ ڪني ءِ تي وجھي کيس پيئڻ ء ء 36پوِ ھڪڙي ڀڄندي سرڪي سان ڀريل اسپنج ڀريو ۽ اان کي ء لِ ايندو. ڏسون تُ ڇا الياس کيس ھيٺ آڻڻ ء 37عيسي وڏي واڪي رڙ ڪري روح کي ڇڏي ڏنو. ي 38۽ ھيڪل جو پردو چوٽي ءِ کان ھيٺ تائين ٻُ ٽڪر ٿي ويو. 39جڏھن صوبيدار ،جيڪو مٿس بيٺو ھو ،تنھن ڏٺو تہ ھو ائين روئي رھيو آھي ۽ روح ڇڏي ڏنائين ،تڏھن چيائين تہ ”سچ پچ ھي ماڻھو خدا جو فرزند ھو. 40اتي عورتون بہ پري کان ڏسي رھيون ھيون ،جن ۾ مريم مگدليني ۽ مريم ننڍي جيمس جي ما اِ ،يوسيس ۽ سلومي ھئي. ( 41جڏھن ھو گليل ۾ ھو ،تڏھن سندس پٺيان ھلڻ لڳو ۽ سندس خدمت ڪيائين ).۽ ٻيون ڪيتريون ئي عورتون جيڪي ساڻس گڏ يروشلم ڏانھن آيون ھيون. 42۽ ھاڻي جڏھن شام ٿي وئي ،ڇاڪاڻ تہ اھو تياري ھو ،يعني سبت جي ڏينھن کان اڳ. 43ارمٿيا جو يوسف ،ھڪڙو معزز صلحڪار ،جيڪو پڻ خدا جي بادشاھت جو انتظار ڪري رھيو ھو ،آيو ۽ دليري ءِ سان پلطس وٽ عيسي جي لش کي گھريائين. ويو ۽ ي 44تڏھن پلطس کي عجب لڳو تہ ھو اڳي ئي مري ويو آھي ،سو صوبيدار کي سڏي پڇيائين تہ ڇا ھو اڃا مري ويو آھي؟ 45جڏھن ھن کي صوبيدار جي خبر پئي تہ لش يوسف کي ڏنائين. 46پوِ اھو سھڻو ڪپڙو خريد ڪري کيس ھيٺ لھي ،چادر ۾ ويڙھي قبر ۾ رکيائين ،جيڪا پٿر مان تري ويئي ھئي ،۽ ھڪڙو پٿر قبر ء جي دروازي ڏانھن وڌايائين. 47مريم مگدليني ۽ يوسيس جي ما اِ مريم ڏٺو جتي کيس دفن ڪيو ويو ھو.
مارڪ جي انجيل
باب 16 1جڏھن سبت جو ڏينھن گِري ويو ،تڏھن مريم مگدليني ،يعقوب جي ما اِ مريم ۽ سلومي ،مٺا مصالحا خريد ڪري آيا ھئا ،تہ جيئن اچي مٿس عطر ڪن. 2۽ ھفتي جي پھرين ڏينھن صبح جو سوير ،سج اڀرڻ تي قبر تي آيا. 3پوِ پاڻ ۾ چوڻ لڳا تہ ”اسان کي قبر جي دروازي تان پٿر ڪير ھٽائيندو؟ ء ڇالِ جو اھو تمام وڏو ھو. 4جڏھن انھن نھاريو تہ ڏٺائون تہ پٿر لڏي ويو آھي، ء 5انھن قبر ۾ گھڙي ڏٺو تہ ھڪڙو جوان ماڻھو ساڄي پاسي ويٺو آھي ،جنھن کي ڊگھا اڇا ڪپڙا پيل آھن .۽ اھي ڊڄي ويا. عيسي ناصري ءِ کي ڳولي رھيا آھيو ،جنھن کي صليب تي چاڙھيو ويو ھو .ھو ھتي نُ آھي :اھو جڳھ ڏسو 6فءقءا ءل لءُا” :ڊڄو نُ ،اوھين ي جتي انھن کيس رکيو ھو. 7پر اوھين وڃو ۽ پنھنجي شاگردن ۽ پطرس کي چئو تہ ھو اوھان کان اڳي ئي گليل ڏانھن وڃي رھيو آھي ،اتي اوھين کيس ڏسندا ،جيئن ھن اوھان کي چيو ھو. .ڇالِ جو اھي ڊڄي ويا ۽ حيران ٿي ويا :انھن ڪنھن بہ ماڻھو ءِ کي ڪجھہ نہ 8اھي تڪڙو تڪڙو نڪري ويا ۽ قبر مان ڀڄي ويا ء چيو .ڇاڪاڻ تُ اھي ڊڄي ويا. عيسي ھفتي جي پھرين ڏينھن تي جيئرو ٿي اٿيو ،تڏھن ھو پھريون ڀيرو مريم مگدليني کي ظاھر ٿيو ،جنھن مان ھن ست 9ھاڻي جڏھن ي ڀوت ڪڍيا ھئا. 10پوِ ھو ءِ وڃي انھن کي ٻڌايو جيڪي ساڻس گڏ ھئا ،جڏھن اھي ماتم ۽ روئي رھيا ھئا. ء 11جڏھن انھن ٻڌو ھو تہ ھو جيئرو آھي ۽ کيس ڏٺو ويو آھي ،تڏھن انھن ايمان نہ آندو. پوِ ھو انھن مان ٻن کي ٻئي روپ ۾ ڏيکاريو ،جيئن اھي ھلندا ويا ۽ ملڪ ڏانھن ويا. 12انھي ءِ کان ء 13پوِ اھي ويا ۽ اھا ڳالھہ باقي رھندڙن کي ٻڌايو ،نڪي انھن تي اعتبار ڪيو. ء پوِ ھو يارھنن کي ظاھر ٿيو ،جڏھن اھي ماني تي ويٺا ھئا ،۽ سندن بي ايماني ءِ ۽ دلين جي سختي ءِ سان کين تاڪيد ڪيائين، 14ان کان ء پوِ ڏٺو ھو. ڇالِ جو انھن ايمان نہ آندو ھو جن کيس جيئرو ٿيڻ کان ء ء 15ھن انھن کي چيو تہ ”اوھين سڄي دنيا ۾ وڃو ۽ ھر جاندار کي خوشخبري ءِ جي منادي ڪريو. 16جيڪو ايمان آڻيندو ۽ بپتسما وٺندو ،اھو بچايو ويندو .پر جيڪو نُ مڃيندو ،ان تي لعنت ڪئي ويندي. 17۽ اھي نشانيون انھن جي پيروي ڪندا جيڪي ايمان آڻيندا آھن .منھنجي نالي تي اھي ڀوتن کي ڪڍندا .اھي نئين ٻولي سان ڳالھائيندا؛ شيِ پيئندا تہ انھن کي ڪو نقصان نہ پھچندو .اھي بيمارن تي ھٿ رکندا ،۽ اھي 18اھي نانگن کي کڻندا .۽ جيڪڏھن اھي ڪا مئل ء صحتياب ٿي ويندا. پوِ ،ھو آسمان ڏانھن کڄي ويو ۽ خدا جي ساڄي پاسي ويٺو. 19پوِ خداوند جي انھن سان ڳالھائڻ کان ء ء 20اھي ٻاھر نڪري ويا ۽ ھر ھنڌ تبليغ ڪيائون ،خداوند ساڻن ڪم ڪري رھيو آھي ،۽ انھي ءِ ڪلم جي تصديق ڪندي نشانين سان ڪري ٿو .آمين.