Issuu

‫يونس‬ ‫باب ‪1‬‬ ‫‪1‬ھاڻي خداوند جو الم يونس پٽ اميتائي ڏانھن آيو‪ ،‬چيائين تہ‬ ‫‪.‬االَ ⁠جو انھن جي بڇڙائي ءَ منھنجي اڳيان اچي بيٺي آھي‪.‬‬ ‫‪2‬ااٿ‪ ،‬ءنينوا ڏانھن وڃ‪ ،‬انھي ءَ وڏي شھر ۾‪ ،‬۽ اان تي روئڻ‬ ‫ء‬ ‫‪3‬پر يونس اٿي بيٺو تہ خداوند جي حضور کان ترشيش ڏانھن ڀڄي ويو‪ ،‬۽ ھيٺ لھي ويو يافا ڏانھن ‪.‬۽ ھن کي ترشيش ڏانھن‬ ‫لَ تہ انھن سان گڏ ترشيش ڏانھن خداوند‬ ‫وڃڻ وارو ھڪڙو جھاز مليو‪ ،‬سو ھن ان جو ڀاڙو ادا ايو ۽ انھي ءَ ۾ لٿو‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫جي حضور ۾ وڃي‪.‬‬ ‫‪4‬پر خداوند سمنڊ ۾ ھڪڙو وڏو وا اَ مواليو‪ ،‬۽ سمنڊ ۾ ھڪڙو زوردار طوفان آيو‪ ،‬جو ٻيڙي ءَ وانگر ٽٽي پيو‪.‬‬ ‫‪5‬پوَ ٻيڙي ءَ وارا ڊڄي ويا‪ ،‬۽ ھر ھڪ ماڻھو پنھنجي ديوتا ڏانھن سڏ ايائون‪ ،‬۽ ٻيڙي ءَ ۾ موجود سامان کي سمنڊ ۾‬ ‫ء‬ ‫لَ تہ انھن کي ھلڪو اري ‪.‬پر يونس ٻيڙي ءَ جي انارن ۾ ھيٺ لھي ويو ‪.‬۽ ھو ليٽيو‪ ،‬۽ جلدي‬ ‫االئي اڏيائون‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫سمھي رھيو‪.‬‬ ‫‪6‬تنھنڪري ٻيڙي ءَ جو مالڪ وٽس آيو ۽ چيائينس تہ ”اي ننڊندڙ‪ ،‬تنھنجو مطلب اا آھي؟ اٿو‪ ،‬پنھنجي خدا کي سڏيو‪،‬‬ ‫جيڪڏھن ائين آھي ته خدا اسان تي سوچيندو‪ ،‬ته اسان کي برباد نه ٿيندو‪.‬‬ ‫لَ تہ اسين ڄاڻون تہ اھا بڇڙائي انھن‬ ‫‪7‬تنھن تي انھن ھر ھڪ پنھنجي ساٿي ءَ کي چيو تہ ”اچو ۽ پاراپا اريون‪ ،‬انھي ءَ ء‬ ‫جي اري اسان تي آھي ‪.‬تنھنڪري انھن پارخيو وڌو ۽ اھو پاٽ يونس تي پيو‪.‬‬ ‫ٻڌاَ‪ ،‬انھن جي اري اسان تي ھي بڇڙائي آھي؟ توھان جو ااروبار اا آھي؟ ۽‬ ‫‪8‬پوَ انھن کيس چيو تہ ”اسان کي ء‬ ‫ء‬ ‫تون اٿان آيو آھين؟ توھان جو ملڪ اا آھي؟ ۽ تون اھڙن ماڻھن مان آھين؟‬ ‫‪9‬فءَءا ءَ لءها” ‪:‬آ ءَ عبراني آھيان ‪.‬۽ مان خداوند کان ڊڄان ٿو‪ ،‬آسمان جي خدا‪ ،‬جنھن سمنڊ ۽ خشڪ زمين کي بڻايو‪.‬‬ ‫االَ ⁠جو ماڻھن کي خبر ھئي تہ ھو خداوند جي‬ ‫‪10‬پوَ اھي ماڻھو ڏاڍا ڊڄي ويا ۽ چيائونس تہ ”تو ائين او ايو؟‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫االَ ⁠جو ھن انھن کي ٻڌايو ھو‪.‬‬ ‫ويو‪،‬‬ ‫ڀڄي‬ ‫کان‬ ‫حضور‬ ‫ء‬ ‫لَ ‪ ،‬۽ طوفاني ھو‪.‬‬ ‫لَ سڪون رکي؟ سمنڊ جي ء‬ ‫‪11‬پوَ انھن کيس چيو تہ ”اسين تو کي اا اريون‪ ،‬تہ جيئن سمنڊ اسان ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ر‬ ‫ء‬ ‫ر‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫لَ پرسڪون ھوندو ‪:‬او ته مون کي خبر آھي ته منھنجي‬ ‫ر‬ ‫ال‬ ‫م‬ ‫ُ‬ ‫ر‬ ‫خ‬ ‫َ‬ ‫و‬ ‫ا‪،‬‬ ‫ه‬ ‫ل‬ ‫َ‬ ‫ا‬ ‫َ‬ ‫ف‬ ‫‪:‬‬ ‫َ‬ ‫‪12‬فءَءا‬ ‫نء‬ ‫ء‬ ‫ء‬ ‫ِ ‪.‬تنھنڪري سمنڊ توھان ء‬ ‫ء‬ ‫ر‬ ‫ا‬ ‫ء‬ ‫ء ء‬ ‫خاطر ھي وڏو طوفان توھان تي آھي‪.‬‬ ‫‪13‬تنھن ھوندي بہ ماڻھو ڏاڍا ڏاڍا ھلندا رھيا تہ ھن کي زمين تي آڻين ‪.‬پر اھي نه اري سگھيا ‪:‬او ته سمنڊ انھن جي‬ ‫خلف ويڙھيو ويو‪ ،‬۽ طوفان ھو‪.‬‬ ‫‪14‬تنھنڪري انھن خداوند ڏانھن روئيندي چيو تہ ”اي خداوند‪ ،‬اسين تو کي عرِ ٿا اريون‪ ،‬تہ اسان کي ھن ماڻھو ءَ جي‬ ‫االَ ⁠جو اي خداوند‪ ،‬تو ائين ايو جيئن ھن جي مرضي آھي ‪.‬‬ ‫زندگي برباد نہ اري‪ ،‬۽ اسان تي بيگناھ خون نہ وجھي‪،‬‬ ‫ء‬ ‫تون‬ ‫‪15‬تنھنڪري انھن يونس کي مٿي کنيو ۽ کيس سمنڊ ۾ االئي اڏيو‪ ،‬۽ سمنڊ پنھنجي ااوڙ کان راجي ويو‪.‬‬ ‫‪16‬پوَ اھي ماڻھو خداوند کان بيحد ڊڄڻ لڳا ۽ خداوند جي اڳيان قرباني پيش ايائون ۽ واعدو ايائون‪.‬‬ ‫ء‬ ‫لَ ‪.‬۽ يونس ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون مڇي ءَ جي‬ ‫‪17‬ھاڻي خداوند ھڪڙي وڏي مڇي تيار ائي ھئي جيڪا يونس کي نگلڻ ء‬ ‫پيٽ ۾ ھو‪.‬‬ ‫باب ‪2‬‬ ‫‪1‬پوَ يونس مڇي ءَ جي پيٽ مان خداوند پنھنجي خدا کان دعا گھري‪.‬‬ ‫ء‬ ‫‪2‬وقءا ءَ لءها” ‪:‬مون پنھنجي ڏک جي اري خداوند ڏانھن رڙ ائي‪ ،‬۽ ھن مون کي ٻڌو ‪.‬مون جھنم جي پيٽ مان رڙ ائي‪ ،‬۽‬ ‫ء‬ ‫تو منھنجو آواز ٻڌو‪.‬‬ ‫‪3‬االَ ⁠جو تو مون کي اونھين‪ ،‬سمنڊن جي وچ ۾ االئي اڏيو آھي ‪.‬۽ ٻوڏ مون کي گھيرو ايو ‪:‬تنھنجا سڀئي بلئون ۽‬ ‫ء‬ ‫تنھنجي موُ مون مٿان گذري ويون‪.‬‬ ‫‪4‬تڏھن مون چيو تہ ”آ ءَ تنھنجي نظرن کان ٻاھر آھيان ‪.‬اڃان تائين مان توھان جي مَدس مندر ڏانھن ٻيھر ڏسندس‪.‬‬ ‫‪5‬پاڻي ءَ مون کي چوڌاري گھيرو ايو‪ ،‬حتي روح تائين ‪:‬اونھائي مون کي چوڌاري بند اري اڏيو‪ ،‬ٻوٽا منھنجي مٿي تي‬ ‫ويڙھيل ھئا‪.‬‬ ‫لَ منھنجي چوڌاري ھئي ‪:‬تنھن ھوندي به تو‬ ‫‪6‬مان جبلن جي ھيٺان ھيٺ لھي ويس ‪.‬زمين ھن جي بارن سان گڏ ھميشه ء‬ ‫منھنجي زندگي کي فساد مان اڍيو آھي ‪ ،‬اي منھنجا رب منھنجا خدا‪.‬‬