نوڪري جو ڪتاب باب 1 ُض جي ملڪ ۾ ھڪڙو ماڻھو ھو ،جنھن جو نالو ايوب ھو؛ ۽ اھو ماڻھو ڪامل ۽ سچو ھو ،۽ خدا کان ڊڄندو ھو ،۽ برائي کان پاسو ع ڪندو ھو. 2۽ کيس ست پٽ ۽ ٽي ڌيئرون پيدا ٿيون. 3سندس ملڪيت ست ھزار رڍون ،ٽي ھزار اعٺ ،پنج سؤ جوڙا ڳئون ،پنج سؤ گڏھه ،۽ ھڪ تمام وڏو گھر ھو؛ ايتري قدر جو ھي ماڻھو اوڀر جي سڀني ماڻھن کان وڏو ھو. 4۽ سندس پٽ وڃي پنھنجن گھرن ۾ ماني کائيندا ھئا ،ھر ھڪ پنھنجي ڏينھن تي؛ ۽ پنھنجي ٽنھي ڀينرن کي سڏائي سڏيندا ھئا ته انھن سان گڏ کائين ۽ پيئن. 5۽ ائين ٿيو ،جڏھن انھن جي دُوت جا ڏينھن گذري ويا ،ته ايوب موڪليندو ھو ۽ انھن کي پاڪ ڪندو ھو ،۽ صبح جو سوير اٿي ،۽ انھن سڀني جي تعداد مطابق ساڙيل قربانيون پيش ڪندو ھو :ڇاڪاڻ ته ايوب چيو ھو ته ،شايد منھنجن پٽن گناھه ڪيو ھجي ،۽ پنھنجي دلين ۾ خدا کي لعنت ڪئي ھجي .ايوب مسلسل ائين ڪندو ھو. لِ آيا ،۽ شيطان پڻ انھن جي وچ ۾ آيو. 6ھڪڙو ڏينھن آيو جڏھن خدا جا پٽ پاڻ کي خداوند جي اڳيان پيش ڪرڻ ء 7۽ خداوند شيطان کي چيو تہ ”تون ڪٿان آيو آھين؟ “شيطان خداوند کي جواب ڏنو تہ ”زمين ۾ گھمڻ ڦرڻ ۽ ان ۾ مٿي ۽ ھيٺ ھلڻ کان“. 8۽ خداوند شيطان کي چيو تہ ”ڇا تو منھنجي ٻانھي ايوب تي غور ڪيو آھي تہ زمين تي ان جھڙو ڪوبہ ڪونھي ،ھڪ ڪامل ۽ سچو ماڻھو ،جيڪو خدا کان ڊڄي ٿو ۽ برائي کان پاسو ڪري ٿو؟“ 9پوِ شيطان خداوند کي جواب ڏنو ،۽ چيو تہ ڇا ايوب خدا کان بيڪار ڊڄندو آھي؟ ء شيِ جي چوڌاري باڙ نه ٺاھي آھي؟ تو سندس ھٿن جي ڪم ۾ برڪت 10ڇا تو سندس چوڌاري ،سندس گھر جي چوڌاري ،۽ سندس ھر ء ڏني آھي ،۽ سندس مال ملڪ ۾ وڌي ويو آھي. 11پر ھاڻي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪر ۽ جيڪو ڪجھه ھن وٽ آھي ان کي عڇه ،۽ ھو تنھنجي منھن تي توکي لعنت ڪندو. 12۽ خداوند شيطان کي چيو تہ ”ڏس ،جيڪو ڪجھہ ھن وٽ آھي سو سڀ تنھنجي اختيار ۾ آھي ،رڳو پنھنجو ھٿ پاڻ تي نہ ھلِ “.تنھنڪري شيطان خداوند جي حضور مان نڪري ويو. ء 13۽ ھڪ ڏينھن ھو جڏھن سندس پٽ ۽ ڌيئرون پنھنجي وڏي ڀا عِ جي گھر ۾ کائي رھيا ھئا ۽ شراب پي رھيا ھئا: 14۽ ھڪ قاصد ايوب وٽ آيو ۽ چيائين ته” ،ڳئون ھر ھلئي رھيا ھئا ۽ گڏھه انھن جي ڀرسان چري رھيا ھئا. 15۽ سباين انھن تي حملو ڪيو ۽ انھن کي کڻي ويا؛ ھائو ،انھن نوڪرن کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو آھي؛ ۽ مان اڪيلو بچي ويو آھيان ته توکي ٻڌايان. 16اڃا ھو ڳالھائي رھيو ھو تہ ٻيو به آيو ۽ چيائين تہ ”خدا جي باھه آسمان مان ڪري پئي ،۽ رڍن ۽ نوڪرن کي ساڙي ڇڏيو آھي ۽ انھن کي ساڙي ڇڏيو آھي .۽ مان ئي اڪيلو بچي ويو آھيان ته توکي ٻڌايان“. ڪري پيا ۽ انھن کي کڻي ويا آھن ،۽ نوڪرن 17جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو ته ٻيو به آيو ۽ چيائين ته” ،ڪلدي ٽي ٽول ٺاھي اعٺن تي ء کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو آھي؛ ۽ مان صرف اڪيلو بچي ويو آھيان ته توکي ٻڌايان“. 18جڏھن ھو اڃا ڳالھائي رھيو ھو ته ھڪ ٻيو به آيو ،۽ چيائين ته” ،تنھنجا پٽ ۽ ڌيئرون پنھنجي وڏي ڀا عِ جي گھر ۾ کائي رھيا ھئا ۽ شراب پي رھيا ھئا: 19۽ ،ڏسو ،بيابان مان ھڪ وڏو وا عِ آيو ،۽ گھر جي چئني ڪنڊن کي ڌڪ ھنيو ،۽ اھو نوجوانن تي ڪري پيو ،۽ اھي مري ويا؛ ۽ مان صرف اڪيلو بچي ويو آھيان ته توکي ٻڌايان. 20پوِ ايوب اٿيو ،پنھنجو ڪپڙو ڦاڙيو ،پنھنجو مٿو ڪوڙايو ،۽ زمين تي ڪري پيو ۽ سجدو ڪيائين، ء 21۽ چيو تہ” ،آ ءِ پنھنجي ما عِ جي پيٽ مان ننگو آيس ،۽ ننگو اتي موٽندس :خداوند ڏنو ۽ خداوند کڻي ويو ،خداوند جو نالو مبارڪ ھجي“. 22ھن سڀني ۾ ايوب گناھه نه ڪيو ،۽ نه ئي خدا تي بيوقوفي جو الزام لڳايو. باب 2 لِ آيا ،۽ شيطان پڻ انھن جي وچ ۾ آيو ته پاڻ کي خداوند 1وري ھڪڙو ڏينھن آيو جڏھن خدا جا پٽ پاڻ کي خداوند جي اڳيان پيش ڪرڻ ء جي اڳيان پيش ڪري. 2۽ خداوند شيطان کي چيو" ،تون ڪٿان آيو آھين؟ "شيطان خداوند کي جواب ڏنو" ،زمين ۾ گھمڻ ڦرڻ ۽ ان ۾ مٿي ۽ ھيٺ ھلڻ کان". 3۽ خداوند شيطان کي چيو تہ "ڇا تو منھنجي ٻانھي ايوب تي غور ڪيو آھي تہ زمين تي ان جھڙو ڪو بہ ناھي ،ھڪ ڪامل ۽ راستباز ماڻھو ،جيڪو خدا کان ڊڄي ٿو ۽ برائي کان پاسو ڪري ٿو؟ ۽ اڃا تائين ھو پنھنجي صداقت کي مضبوطي ءِ سان قائم رکي ٿو ،جيتوڻيڪ تو مون کي ھن جي خلف اعڀاريو تہ جيئن ھن کي بنا ڪنھن سبب جي تباھه ڪريان". لِ سڀ ڪجھه ڏيندو. 4۽ شيطان خداوند کي جواب ڏنو ،۽ چيو ته ،چمڙي جي بدلي چمڙي ،ھا ،انسان پنھنجي جان ء 5پر ھاڻي پنھنجو ھٿ ڊگھو ڪري سندس ھڏي ۽ گوشت کي عڇه ،ته ھو تنھنجي منھن تي توکي لعنت ڪندو. بچاِ“. 6۽ خداوند شيطان کي چيو تہ ”ڏس ،ھو تنھنجي ھٿ ۾ آھي ،پر ھن جي جان ء 7پوِ شيطان خداوند جي حضور مان نڪري ويو ۽ ايوب کي سندس پيرن جي تري کان وٺي سندس مٿي تائين ڏکوئيندڙ ڦورن سان ماريو. ء
نوڪري جو ڪتاب
لِ ھڪ ٺڪر جو ٿانو کنيو؛ ۽ ھو خاڪ جي وچ ۾ ويٺو. 8۽ ھن پاڻ کي ڇڪڻ ء 9پوِ سندس زال کيس چيو تہ ”ڇا تون اڃا تائين پنھنجي وفاداري برقرار رکين ٿو؟ خدا کي لعنت ڪر ۽ مر“. ء 10پر ھن کيس چيو تہ ”تون بيوقوف ُورتن مان ھڪ وانگر ڳالھائين ٿي .ڇا؟ ڇا اسان خدا جي ھٿان چڱائي قبول ڪنداسين ۽ ڇا اسان برائي نه قبول ڪنداسين؟ انھن سڀني ۾ ايوب پنھنجي چپن سان گناھه نه ڪيو. جاِ تان آيا :تيماني اليفاز، پنھنجي پنھنجي ھڪ ھر اھي ھئي، 11جڏھن ايوب جي ٽنھي دوستن ٻڌو ته ھن سڄي برائي جيڪا ھن تي آئي ء لِ ملقات ڪئي ھئي. شوحتي بلدد ،۽ نعماني ضوفر :ڇاڪاڻ ته انھن گڏجي ساڻس گڏ ماتم ڪرڻ ۽ کيس تسلي ڏيڻ ء 12۽ جڏھن انھن پري کان پنھنجون اکيون کنيون ،۽ کيس نه سڃاتو ،تڏھن اھي پنھنجو آواز بلند ڪيو ۽ روئڻ لڳا؛ ۽ انھن مان ھر ھڪ پنھنجو ڪپڙو ڦاڙيو ،۽ آسمان ڏانھن پنھنجن مٿن تي مٽي ڇٽي. 13پوِ اھي ست ڏينھن ۽ ست راتيون زمين تي ساڻس گڏ ويٺا رھيا ،۽ ڪنھن به ھن سان ھڪ لفظ به نه ڳالھايو ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏٺو ته ء ھن جو ڏک تمام وڏو ھو. باب 3 پوِ ايوب پنھنجو وات کوليو ،۽ پنھنجي ڏينھن تي لعنت ڪئي. 1ان کان ء 2۽ ايوب ڳالھايو ،۽ چيو، 3اھو ڏينھن ناس ٿئي جنھن ۾ مان پيدا ٿيس ،۽ اھا رات جنھن ۾ چيو ويو ھو ته ،ھڪ ٻار پيدا ٿيو آھي. 4اھو ڏينھن اونداھو ھجي؛ خدا ان کي مٿي کان نه ڏسي ،۽ نه ئي ان تي روشني چمڪي. 5اوندھه ۽ موت جو پاڇو ان تي داغدار ٿين؛ ڪڪر ان تي ڇانئجي وڃي؛ ڏينھن جي اونداھي ان کي ڊيڄاري ڇڏي. لِ ،اوندھه ان تي قبضو ڪري؛ ان کي سال جي ڏينھن سان نه ڳنڍيو وڃي ،۽ نه ئي مھينن جي تعداد ۾. 6انھي ءِ رات ء 7ڏسو ،اھا رات اڪيلئي ھجي ،ان ۾ ڪا به خوشي ءِ جي آواز نه اچي. لِ تيار آھن ،انھن کي لعنت ڪرڻ ڏيو. 8جيڪي ڏينھن تي لعنت ڪن ٿا ،جيڪي پنھنجو ماتم بلند ڪرڻ ء 9ان جي شام جا تارا ڪارا ٿين؛ ان کي روشني جي ڳول ڪرڻ ڏيو ،پر ڪو نه ھجي؛ ۽ نه ئي ان کي ڏينھن جو سج اڀرڻ ڏسڻ ڏيو: 10ڇاڪاڻ ته ان منھنجي ما عِ جي پيٽ جا دروازا بند نه ڪيا ،۽ نه ئي منھنجي اکين کان ڏک لڪايو. 11مان پيٽ ۾ ڇو نه مري ويس؟ جڏھن مان پيٽ مان نڪتس ته مون ڇو نه ساھه ڇڏيو؟ 12گوڏن مون کي ڇو روڪيو ،يا ڇاتيون ڇو جيڪي مون کي کير پيارڻ گھرجن؟ :پوِ جيڪڏھن مان آرام ۾ ھجان ھا، 13ھاڻي جيڪڏھن مان خاموش ۽ ليٽيل ھجان ھا ته مون کي سمھڻ گھرجي ھا ء لِ ويران جڳھيون ٺاھيون؛ 14زمين جي بادشاھن ۽ صلحڪارن سان ،جن پاڻ ء 15يا انھن شھزادن سان جن وٽ سون ھو ،جن پنھنجا گھر چاندي ءِ سان ڀريا ھئا: 16يا مان اھڙو نه ھجان ھا جھڙو ڪو پوشيده وقت کان اڳ ڄائو ھجان ھا ،اھڙو ٻار جنھن ڪڏھن به روشني نه ڏٺي ھجي ھا. 17اتي بدڪار تڪليف ڏيڻ کان روڪين ٿا؛ ۽ اتي ٿڪل آرام ڪن ٿا. 18اتي قيدي گڏجي آرام ڪن ٿا؛ اھي ظالم جو آواز نٿا ٻڌن. 19ننڍا ۽ وڏا سڀ اتي آھن؛ ۽ غلم پنھنجي مالڪ کان آزاد آھي. 20ڇو ته ڏک ۾ مبتل کي روشني ڏني وڃي ٿي ،۽ ڪٺور روح کي زندگي؟ لِ لڪيل خزانن کان وڌيڪ کوٽائي ڪن ٿا. 21جيڪي موت جي آرزو ڪن ٿا ،پر اھو نٿو اچي؛ ۽ ان ء 22جيڪي قبر کي ڳولي لھڻ تي تمام گھڻو خوش ۽ خوش ٿين ٿا؟ 23ڇو روشني ان ماڻھو ءِ کي ڏني ويندي آھي جنھن جو رستو لڪيل آھي ۽ جنھن کي خدا بند ڪيو آھي؟ 24ڇالِ جو کائڻ کان اڳ ۾ منھنجا آھہ نڪرندا آھن ،۽ منھنجا گجگوڙ پاڻي ءِ وانگر وھندا آھن. ء شيِ کان مون کي تمام گھڻو ڊپ ھو ،سا مون تي اچي پيئي ،۽ جنھن کان مون کي ڊپ ھو ،سا مون تي اچي پيئي. 25ڇالِ جو جنھن ء ء 26مون کي سلمتي نه ھئي ،نه مون کي آرام ھو ،نه ئي مان خاموش ھوس؛ پر مصيبت آئي. باب 4 1پوِ اءليفز تيماني جواب ڏنو ۽ چيو، ء 2جيڪڏھن اسين توسان ڳالھائڻ جي ڪوشش ڪريون ،ته ڇا تون غمگين ٿيندين؟ پر ڪير پاڻ کي ڳالھائڻ کان روڪي سگھي ٿو؟ 3ڏس ،تو گھڻن کي ھدايت ڪئي آھي ،۽ ڪمزور ھٿن کي مضبوط ڪيو آھي. 4تنھنجي لفظن انھي ءِ کي سنڀاليو آھي جيڪو ڪري پيو ھو ،۽ تو ڪمزور گوڏن کي مضبوط ڪيو آھي. 5پر ھاڻي تو تي اچي پيو آھي ۽ تون ٿڪجي پيو آھين؛ اھو توکي عڇھي ٿو ۽ تون پريشان آھين. 6ڇا ھي تنھنجو خوف ،تنھنجو اُتماد ،تنھنجي اميد ،۽ تنھنجي طريقن جي صداقت ناھي؟ 7ياد رک ،ڪير ڪڏھن بي گناھه ٿي تباھه ٿيو؟ يا نيڪ ڪٿي ڪٽيا ويا؟ 8جيئن مون ڏٺو آھي ،اھي جيڪي بڇڙائي کيڙيندا آھن ۽ بڇڙائي پوکيندا آھن ،اھي ساڳيو ئي فصل لڻندا آھن. 9خدا جي ڦوڪ سان اھي ناس ٿين ٿا ،۽ سندس نڪ جي ساھه سان اھي فنا ٿين ٿا. 10شينھن جو گجگوڙ ،خوفناڪ شينھن جو آواز ،۽ جوان شينھن جا ڏند ٽٽي پيا آھن. 11پوڙھو شينھن شڪار جي کوٽ سبب مري ويندو آھي ،۽ طاقتور شينھن جا ٻچا ٻاھر ٽڙي پکڙي ويندا آھن. 12ھاڻي ھڪ ڳالھه مون وٽ ڳجھي طرح آئي ،۽ منھنجي ڪن ان جو ٿورو ٻڌو.
نوڪري جو ڪتاب
13رات جي خوابن جي خيالن ۾ ،جڏھن ماڻھن تي گھري ننڊ ايندي آھي، 14مون تي خوف ۽ ڏڪڻي آئي ،جنھن منھنجون سڀ ھڏيون ڏڪڻ لڳيون. 15پوِ ھڪ روح منھنجي منھن اڳيان گذريو؛ منھنجي جسم جا وار اٿي بيٺا: ء 16اھو بيٺو رھيو ،پر مان ان جي شڪل کي سڃاڻي نه سگھيس :منھنجي اکين اڳيان ھڪ تصوير ھئي ،اتي خاموشي ھئي ،۽ مون ھڪ آواز ٻڌو ،چيو ته: 17ڇا فاني انسان خدا کان وڌيڪ انصاف ڪندو؟ ڇا ڪو ماڻھو پنھنجي خالق کان وڌيڪ پاڪ ھوندو؟ 18ڏسو ،ھن پنھنجن ٻانھن تي ڀروسو نه ڪيو؛ ۽ پنھنجن ملئڪن تي بيوقوفي جو الزام لڳايو: 19تہ انھن ۾ ڪيترو نہ گھٽ آھي جيڪي مٽي ءِ جي گھرن ۾ رھن ٿا ،جن جو بنياد مٽي ءِ تي آھي ،۽ جيڪي ڪينئان جي اڳيان چيڀاٽجي وڃن ٿا؟ لِ ناس ٿين ٿا بغير ڪنھن جي پرواھه جي. 20اھي صبح کان شام تائين تباھه ٿين ٿا :اھي ھميشه ء سواِ. 21ڇا انھن جي شان شوڪت ختم نه ٿيندي آھي؟ اھي مرن ٿا ،جيتوڻيڪ حڪمت کان ء باب 5 1ھاڻي سڏ ڪر ،جيڪڏھن ڪو آھي جيڪو توکي جواب ڏئي؛ ۽ تون ڪنھن بزرگن ڏانھن رخ ڪندين؟ 2ڇالِ جو غضب بيوقوف کي ماريندو آھي ،۽ حسد بيوقوف کي ماريندو آھي. ء 3مون بيوقوف کي پاڙون پٽيندي ڏٺو آھي :پر اوچتو مون سندس رھائش تي لعنت ڪئي. 4سندس ٻار سلمتي ءِ کان پري آھن ،۽ اھي دروازي ۾ چيڀاٽيا وڃن ٿا ،۽ نه ئي ڪو انھن کي بچائڻ وارو آھي. 5جن جي فصل کي بکيو کائي ٿو ،۽ ڪنڊن مان به ڪڍي ٿو ،۽ ڌاڙيل سندن مال نگلي ٿو. 6جيتوڻيڪ مصيبت مٽي ءِ مان نه ايندي آھي ،۽ نه ئي مصيبت زمين مان نڪرندي آھي. لِ پيدا ٿيو آھي ،جيئن چنگاريون مٿي اڏامنديون آھن. 7پر انسان مصيبت ء 8مان خدا جي ڳول ڪندس ،۽ خدا جي حوالي ڪندس. 9جيڪو وڏا ۽ بي مثال ڪم ڪري ٿو :بي شمار ُجيب ڪم: 10جيڪو زمين تي مينھن وسائي ٿو ،۽ ٻنين تي پاڻي موڪلي ٿو: لِ؛ ته جيئن جيڪي ماتم ڪن ٿا انھن کي سلمتي ءِ سان بلند ڪيو وڃي. 11جيڪي گھٽ آھن انھن کي بلند ڪرڻ ء 12ھو چالڪن جي منصوبن کي ناڪام بڻائي ٿو ،تنھنڪري انھن جا ھٿ پنھنجو ڪم نه ٿا ڪري سگھن. 13ھو ُقلمندن کي انھن جي چالڪي ءِ ۾ ڦاسائي ٿو :۽ ڪنگال ماڻھن جي صلح بي مقصد ثابت ٿئي ٿي. 14اھي ڏينھن جو اوندھه ۾ ملندا آھن ،۽ منجھند جو رات وانگر ٽوڙيندا آھن. 15پر ھو غريبن کي تلوار کان ،انھن جي وات کان ،۽ طاقتورن جي ھٿ کان بچائي ٿو. 16تنھنڪري غريب کي اميد آھي ،۽ بدڪاري سندس وات کي بند ڪري ٿي. قادر مطلق جي سزا کي حقير نه سمجھو. ڪري 17ڏسو ،خوش نصيب آھي اھو ماڻھو جنھن کي خدا اصلح ڪري ٿو :تنھن ء 18ڇالِ جو ھو زخم ڏئي ٿو ۽ پٽي ٿو ڏئي :ھو زخم ڪري ٿو ۽ پنھنجا ھٿ شفا ڏين ٿا. ء 19ھو توکي ڇھن مصيبتن ۾ بچائيندو :ھا ،ستن ۾ ڪا به برائي توکي نه عڇھندي. 20ڏڪار ۾ ھو توکي موت کان ڇڏائيندو :۽ جنگ ۾ تلوار جي طاقت کان. 21زبان جي ڦندي کان تون لڪيل رھندين :۽ جڏھن تباھي ايندي ته توکي ڊپ نه ٿيندو. 22تباھي ۽ ڏڪار تي تون کلندين :۽ نه ئي زمين جي جانورن کان ڊڄندين. 23ڇالِ جو تون ميدان جي پٿرن سان گڏجي رھندين ،۽ ميدان جا جانور تو سان صلح ۾ ھوندا. ء 24۽ توکي خبر پوندي ته تنھنجي خيمه سلمتي ۾ ھوندي؛ ۽ تون پنھنجي رھائش جي زيارت ڪندين ،۽ گناھه نه ڪندين. 25توکي خبر پوندي ته تنھنجو اولد وڏو ٿيندو ،۽ تنھنجو اولد زمين جي گاھه وانگر ھوندو. 26تون پوري ُمر ۾ پنھنجي قبر تي ايندين ،جيئن اناج جو ڦڙو پنھنجي موسم ۾ ايندو آھي. لِ ان کي ڄاڻو. 27ڏسو ،اسان ان کي ڳولي لڌو آھي ،اھو ائين آھي؛ ان کي ٻڌو ،۽ پنھنجي ڀلئي ء باب 6 1پر ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2ڪاش منھنجو غم چڱي ءِ طرح توريو وڃي ھا ،۽ منھنجي مصيبت ترازو ۾ رکيل ھجي ھا! 3ڇالِ جو ھاڻي اھو سمنڊ جي واري ءِ کان ڳرو ھجي ھا :تنھنڪري منھنجا لفظ نگلي ويا آھن. ء قادر مطلق جا تير منھنجي اندر ۾ آھن ،جن جو زھر منھنجي روح کي پيئندو آھي :خدا جا خوف منھنجي خلف صف آرا ء 4ڇالِ جو ء آھن. 5ڇا جھنگلي گڏھ گاھه ملڻ تي رڙيون ڪندو آھي يا ڍڳو پنھنجي چاري تي رڙيون ڪندو آھي؟ سواِ کائي سگھجي ٿي؟ يا ڇا انڊي ءِ جي اڇي ۾ ڪو ذائقو آھي؟ شيِ لوڻ کان 6ڇا ڪا خراب ء ء 7جن شين کي منھنجي روح ھٿ لئڻ کان انڪار ڪيو ،اھي منھنجي غمگين کاڌي وانگر آھن. شيِ ڏئي ھا جنھن جي مان خواھش ڪريان ٿو! 8ڪاش منھنجي خواھش پوري ٿئي ھا ۽ خدا مون کي اھا ء 9جيتوڻيڪ خدا کي اھا خوشي ٿئي ته مون کي تباھه ڪري ،۽ ھو پنھنجو ھٿ ڇڏي مون کي ڪٽي ڇڏي!
نوڪري جو ڪتاب
10پوِ جيڪڏھن مون کي اڃا تائين تسلي ملي ھا؛ ھا ،مان غم ۾ پاڻ کي سخت ڪريان ھا :ھن کي نه بخشيو؛ ڇاڪاڻ ته مون پاڪ ذات ء جا لفظ لڪايا نه آھن. 11منھنجي ڪھڙي طاقت آھي جو مان اميد رکان ،۽ منھنجي ڪھڙي مراد آھي جو مان پنھنجي ُمر وڌائيان؟ 12ڇا منھنجي طاقت پٿرن جي طاقت آھي ،يا منھنجو گوشت ٽامي جو آھي؟ 13ڇا منھنجي مدد مون ۾ ناھي؟ ۽ ڇا دانائي مون کان کسي وئي آھي؟ قادر مطلق جو خوف ڇڏي ڏئي ٿو. 14جيڪو ڏک ۾ آھي ،ان تي سندس دوست رحم ڪري ،پر ھو ء 15منھنجا ڀائر نھر وانگر دغابازي ڪئي آھي ،۽ نھرن جي وھڪري وانگر اھي وھي وڃن ٿا. 16جيڪي برف جي ڪري ڪارا آھن ،۽ جن ۾ برف لڪيل آھي: جاِ تان سڙي وڃن ٿا. 17جڏھن اھي گرم ٿين ٿا ،اھي غائب ٿي وڃن ٿا :جڏھن گرمي ٿئي ٿي ،اھي پنھنجي ء 18انھن جي واٽ جا رستا ڀعلجي ويا آھن؛ اھي بيڪار ٿي وڃن ٿا ،۽ ناس ٿي وڃن ٿا. 19تيما جي لشڪر ڏٺو ،شيبا جي لشڪر انھن جو انتظار ڪيو. 20اھي اميد رکڻ جي ڪري شرمسار ٿيا؛ اھي اتي آيا ،۽ شرمسار ٿيا. 21ھاڻي توھان ڪجھه به نه آھيو ،توھان منھنجي ڪيرائڻ کي ڏسي ڊڄو ٿا. 22ڇا مون چيو ھو تہ مون وٽ آڻيو؟ يا ،پنھنجي مال مان مون کي انعام ڏيو؟ 23يا ،مون کي دشمن جي ھٿ کان ڇڏايو؟ يا ،مون کي طاقتور جي ھٿ کان ڇڏايو؟ 24مون کي سيکاريو ،۽ مان پنھنجي زبان کي سنڀاليندس :۽ مون کي سمجھايو ته مون ڪٿي غلطي ڪئي آھي. 25صحيح ڳالھيون ڪيتريون نه سخت آھن !پر توھان جا دليل ڇا کي رد ڪن ٿا؟ 26ڇا اوھين لفظن کي ۽ مايوس شخص جي تقريرن کي ملمت ڪرڻ جو ارادو رکو ٿا ،جيڪي وا عِ وانگر آھن؟ لِ کڏ کوٽيو ٿا. 27ھا ،توھان يتيم تي ظلم ڪيو ٿا ،۽ توھان پنھنجي دوست ء ڇالِ جو اوھان تي ظاھر آھي تہ جيڪڏھن آ ءِ ڪوڙ ڳالھايان ٿو. 28تنھنڪري ھاڻي راضي ٿيو ،مون تي نظر ڪريو؛ ء 29موٽي وڃ ،مان ُرض ٿو ڪريان ،ته اھو ظلم نه ٿئي؛ ھا ،موٽي وڃ ،منھنجي صداقت انھي ءِ ۾ آھي. 30ڇا منھنجي زبان ۾ بدڪاري آھي؟ ڇا منھنجو ذائقو خراب شين کي سمجھي نٿو سگھي؟ باب 7 لِ ڪو مقرر وقت نه آھي؟ ڇا سندس ڏينھن به مزدور جي ڏينھن وانگر نه آھن؟ 1ڇا زمين تي انسان ء 2جيئن ڪو نوڪر پاڇي جي خواھش ڪندو آھي ،۽ جيئن ڪو مزدور پنھنجي ڪم جي اجرت جي ڳول ۾ ھوندو آھي، لِ ٿڪائيندڙ راتيون مقرر ڪيون ويون آھن. 3اھڙي ءِ طرح مون کي به مھينن جي بيوقوفي جو مالڪ بڻايو ويو آھي ،۽ مون ء 4جڏھن مان ليٽندو آھيان ،مان چوندو آھيان ته ڪڏھن اٿندس ،۽ رات ھلي ويندي؟ ۽ مان ڏينھن جي پرڀات تائين اعڇلڻ سان ڀريل آھيان. 5منھنجو جسم ڪيڙن ۽ مٽي ءِ جي ڍڳن سان ڍڪيل آھي ،منھنجي چمڙي ڦاٽل ۽ بيڪار ٿي وئي آھي. سواِ گذري وڃن ٿا. 6منھنجا ڏينھن ڪونئر جي ٻيڙي کان به تيز آھن ،۽ اميد کان ء شيِ نه ڏسندي. 7ياد رک ته منھنجي زندگي ھوا آھي :منھنجي اک ھاڻي ڪا به سٺي ء 8جنھن مون کي ڏٺو آھي تنھن جي اک مون کي وري نہ ڏسندي :اوھان جون اکيون مون تي آھن ،پر آ ءِ نہ ھوندس. 9جيئن ڪڪر عکلي ويندو آھي ۽ غائب ٿي ويندو آھي :تيئن جيڪو قبر ۾ لھي ويندو آھي اھو ٻيھر مٿي نه ايندو. جاِ کيس ٻيھر سڃاڻندي. 10ھو وري پنھنجي گھر ڏانھن نه موٽندو ،۽ نه ئي سندس ء 11تنھن ڪري مان پنھنجو وات بند نه ڪندس ،مان پنھنجي روح جي ڏک ۾ ڳالھائيندس ،مان پنھنجي روح جي تلخي ۾ شڪايت ڪندس. 12ڇا مان سمنڊ آھيان يا مڇي ،جو تون مون تي نگھباني ڪرين ٿو؟ 13جڏھن مان چوان ٿو ته منھنجو بسترو مون کي آرام ڏيندو ،منھنجو پلنگ منھنجي شڪايت کي آرام ڏيندو. 14پوِ تون مون کي خوابن سان ڊيڄارين ٿو ،۽ خوابن سان مون کي ڊيڄارين ٿو: ء 15انھي ءِ ڪري جو منھنجو روح منھنجي زندگي کان گل گھونٽڻ ۽ موت کي ترجيح ڏئي ٿو. 16مون کي ان کان نفرت آھي؛ مان ھميشه جيئرو نه رھندس :مون کي اڪيلو ڇڏيو ،ڇو ته منھنجا ڏينھن بيڪار آھن. 17انسان ڇا آھي ،جو تون ھن کي وڏو ڪرين ۽ پنھنجو دل ھن تي رکين؟ 18۽ ته تون ھر صبح ھن سان ملڻ گھرجي ،۽ ھر پل ھن کي آزمائي؟ 19تون ڪيترو وقت تائين مون کان پري نه ٿيندين ،۽ مون کي اڪيلو نه ڇڏيندين جيستائين مان پنھنجو ٿڪ نگلي نه وڃان؟ پاڻ مان جو 20مون گناھه ڪيو آھي ،اي انسانن جي نگھبان ،مان توکي ڇا ڪريان؟ تو مون کي پنھنجي خلف نشان ڇو بڻايو آھي، لِ ء بار آھيان؟ 21۽ تون منھنجي گناھه کي ڇو نه معاف ڪرين ٿو ،۽ منھنجي گناھه کي ڇو نه ٿو دور ڪرين؟ ھاڻي مان مٽي ءِ ۾ سمھندس؛ ۽ تون صبح جو مون کي ڳوليندين ،پر مان نه ھوندس. باب 8 1پوِ بلدد شوح جواب ڏنو ،۽ چيو، ء 2تون ڪيستائين اھي ڳالھيون ڪندين؟ ۽ ڪيستائين تنھنجي وات جا لفظ تيز ھوا وانگر ھوندا؟ قادر مطلق انصاف کي بگاڙي ٿو؟ 3ڇا خدا انصاف کي بگاڙي ٿو؟ يا ء
نوڪري جو ڪتاب
4جيڪڏھن توھان جي ٻارن سندس خلف گناھه ڪيو آھي ،۽ ھن انھن کي انھن جي گناھن جي ڪري رد ڪري ڇڏيو آھي؛ 5جيڪڏھن توھان وقت بوقت خدا کي ڳوليندا ۽ قادر مطلق کان دُا گھرندا؛ لِ جاڳندو ،۽ تنھنجي صداقت جي گھر کي خوشحال بڻائيندو. پوِ ھو ضرور ھاڻي تنھنجي ء 6جيڪڏھن تون پاڪ ۽ سچو ھجين ھا ،ته ء 7جيتوڻيڪ توھان جي شروُات ننڍي ھئي ،پر توھان جي آخري پڇاڙي تمام گھڻي وڌي ويندي. لِ تيار ڪر: ڳول 8آ ءِ تو کي ُرض ٿو ڪريان تہ اڳئين زماني جي پڇا ڳاڇا ڪر ،۽ پاڻ کي سندن پي عِ ڏاڏن جي ء ( 9ڇاڪاڻ ته اسين رڳو ڪالھه جا آھيون ،۽ ڪجھ به نه ٿا ڄاڻون ،ڇاڪاڻ ته اسان جا ڏينھن زمين تي پاڇو آھن): 10ڇا اھي توکي نه سيکاريندا ،نه ٻڌائيندا ،۽ پنھنجي دل مان ڳالھيون نه چوندا؟ سواِ وڌي سگھي ٿو؟ سواِ وڌي سگھي ٿو؟ ڇا جھنڊو پاڻي ءِ کان 11ڇا رڇ مٽي ءِ کان ء ء 12جڏھن ته اھو اڃا تائين پنھنجي سائي ۾ آھي ،۽ ڪٽيل نه آھي ،اھو ڪنھن ٻئي ٻوٽي کان اڳ سڪي ويندو آھي. 13جيڪي خدا کي وسارين ٿا ،تن جا رستا اھڙا ئي آھن؛ ۽ منافق جي اميد ختم ٿي ويندي: 14جن جي اميد ختم ٿي ويندي ،۽ جن جو ڀروسو مکڙي جي ڄار وانگر ھوندو. 15ھو پنھنجي گھر تي ٽيڪ ڏيندو ،پر اھو بيھي نه سگھندو :ھو ان کي مضبوطي ءِ سان جھليندو ،پر اھو قائم نه رھندو. 16ھو سج جي اڳيان سائو آھي ،۽ سندس ٽاري سندس باغ ۾ نڪرندي آھي. جاِ ڏسي ٿو. 17سندس پاڙون ڍير جي چوڌاري ويڙھيل آھن ،۽ پٿرن جي ء جاِ تان تباھه ڪري ،ته اھو ان جو انڪار ڪندي چوندو ته مون توکي نه ڏٺو آھي. 18جيڪڏھن ھو کيس سندس ء 19ڏسو ،ھي سندس رستي جي خوشي آھي ،۽ زمين مان ٻيا به وڌندا. 20ڏسو ،خدا ھڪ ڪامل ماڻھو ءِ کي رد نه ڪندو ،۽ نه ئي بدڪارن جي مدد ڪندو: 21جيستائين ھو تنھنجو وات کلڻ سان ۽ تنھنجا چپ خوشي ءِ سان نه ڀري. 22جيڪي تو کان نفرت ڪن ٿا ،سي شرم سان ڍڪيل ھوندا؛ ۽ بدڪارن جي رھائش ويران ٿي ويندي. باب 9 1تڏھن ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2مون کي خبر آھي ته اھو سچ آھي :پر انسان خدا سان ڪيئن انصاف ڪري؟ 3جيڪڏھن ھو ساڻس بحث ڪرڻ چاھي ته ،ھو کيس ھزار مان ھڪ به جواب نه ڏئي سگھندو. 4ھو دل ۾ ُقلمند ۽ طاقت ۾ طاقتور آھي :ڪنھن سندس خلف سختي ڪئي آھي ۽ ڪامياب ٿيو آھي؟ 5جيڪو جبلن کي ھٽائي ٿو ،۽ اھي نٿا ڄاڻن :جيڪو انھن کي پنھنجي غضب ۾ اونڌو ڪري ٿو. جاِ تان ڌڙڪائي ٿو ،۽ ان جا ٿنڀا ڌڙڪن ٿا. 6جيڪو زمين کي سندس ء 7جيڪو سج کي حڪم ڪري ٿو ۽ اھو اڀري نٿو سگھي؛ ۽ تارن کي عمھر ھڻي ٿو. 8جيڪو اڪيلو آسمان کي پکيڙي ٿو ،۽ سمنڊ جي لھرن تي لتاڙي ٿو. 9جيڪو آرڪٽورس ،اورين ،۽ پليئڊس ،۽ ڏکڻ جا ڪمرا ٺاھيندو آھي. سواِ وڏا ڪم ڪري ٿو؛ ھا ،۽ بي شمار ُجائبات ڪري ٿو. 10جيڪو دريافت ڪرڻ کان ء 11ڏسو ،ھو منھنجي ڀرسان گذري ٿو ،۽ مان کيس نه ٿو ڏسان :ھو لنگھي ٿو ،پر مان کيس نه ٿو ڏسان. 12ڏسو ،ھو کڻي وڃي ٿو ،ڪير کيس روڪي سگھي ٿو؟ ڪير کيس چوندو ته ،تون ڇا ڪرين ٿو؟ 13جيڪڏھن خدا پنھنجو غضب نه روڪيندو ،ته مغرور مددگار سندس ھيٺان جھڪي ويندا. 14ڪيترو گھٽ مان کيس جواب ڏيان ،۽ پنھنجا لفظ چونڊي ساڻس بحث ڪريان؟ 15جيتوڻيڪ مان صادق ھجان ھا ،پر مان کيس جواب نه ڏيان ھا ،پر مان پنھنجي جج کي دُا ڪريان ھا. 16جيڪڏھن مون فون ڪيو ھجي ھا ۽ ھن مون کي جواب ڏنو ھجي ھا ،تڏھن به مان يقين نه ڪندس ته ھن منھنجي آواز تي ڌيان ڏنو آھي. 17ڇالِ جو ھو مون کي طوفان سان ڀڃي ٿو ،۽ منھنجا زخم بي سبب وڌائي ٿو. ء 18ھو مون کي ساھه کڻڻ نه ڏيندو ،پر مون کي ڪڙڪي ءِ سان ڀري ڇڏيندو آھي. 19جيڪڏھن مان طاقت جي ڳالھه ڪريان ،ته ڏسو ،ھو طاقتور آھي :۽ جيڪڏھن انصاف جي ڳالھه ڪريان ،ته ڪير مون کي التجا لِ وقت مقرر ڪندو؟ ڪرڻ ء 20جيڪڏھن مان پاڻ کي صحيح ثابت ڪريان ،ته منھنجو پنھنجو وات مون کي ملمت ڪندو :جيڪڏھن مان چوان ته مان ڪامل آھيان، ته اھو مون کي به بگاڙي ثابت ڪندو. 21جيتوڻيڪ مان ڪامل ھجان ھا ،پر مان پنھنجي روح کي نه سڃاڻان ھا :مان پنھنجي زندگي کي حقير سمجھان ھا. 22ھي ءِ ھڪ ڳالھه آھي ،تنھن ڪري مون چيو ،ھو ڪامل ۽ بدڪار کي تباھه ڪري ٿو. 23جيڪڏھن ُذاب اوچتو ماري ڇڏي ،ته ھو بيگناھه جي آزمائش تي کلندو. 24زمين بدڪارن جي ھٿ ۾ ڏني وئي آھي :ھو ان جي ججن جا منھن ڍڪي ٿو؛ جيڪڏھن نه ،ته ڪٿي ،۽ ھو ڪير آھي؟ 25ھاڻي منھنجا ڏينھن ڊوڙڻ کان به تيز آھن :اھي ڀڄي وڃن ٿا ،انھن کي ڪا به چڱائي نظر نٿي اچي. 26اھي تيز جھازن وانگر ھليا ويا آھن :جيئن ُقاب جيڪو شڪار ڏانھن تڪڙ ڪري ٿو. 27جيڪڏھن مان چوان ته ،مان پنھنجي شڪايت وساري ڇڏيندس ،مان پنھنجو ڏک ڇڏي ڏيندس ،۽ پاڻ کي تسلي ڏيندس: 28مون کي پنھنجن سڀني ڏکن کان ڊپ آھي ،مون کي خبر آھي ته تون مون کي بي گناھه نه سمجھندين. پوِ مان اجايو محنت ڇو ڪريان؟ 29جيڪڏھن آئون بڇڙو آھيان ،ته ء
نوڪري جو ڪتاب
30جيڪڏھن مان پاڻ کي برف جي پاڻي ءِ سان ڌوئيان ،۽ پنھنجا ھٿ ڪڏھن به صاف نه ڪريان؛ 31پر تون مون کي کڏ ۾ اڇلئيندين ،۽ منھنجا ڪپڙا مون کي نفرت ڪندا. 32ڇالِ جو ھو مون وانگر ماڻھو نہ آھي ،جو مان کيس جواب ڏيان ۽ اسين گڏجي فيصلي ۾ گڏ ٿيون. ء 33۽ نه ئي اسان جي وچ ۾ ڪو ڏانو آھي ،جيڪو اسان ٻنھي تي ھٿ رکي سگھي. 34ھو مون کان پنھنجو لٺ ھٽائي ڇڏي ،۽ سندس خوف مون کي نه ڊڄڻ ڏئي: 35پوِ مان ڳالھائيندس ،۽ کانئس نه ڊڄندس؛ پر مون سان ائين ناھي. ء باب 10 1منھنجو روح منھنجي زندگي ءِ کان ٿڪجي پيو آھي ،مان پنھنجي شڪايت پاڻ تي ڇڏيندس ،مان پنھنجي روح جي تلخي ۾ ڳالھائيندس. 2آ ءِ خدا کي چوندس تہ مون کي ملمت نہ ڪر ،مون کي ڏيکاري تہ تون مون سان ڇو تڪرار ڪرين ٿو. 3ڇا اھو توکي سٺو آھي ته تون ظلم ڪرين ،پنھنجن ھٿن جي ڪم کي حقير سمجھين ،۽ بدڪارن جي صلح تي چمڪين؟ 4ڇا اوھان جون اکيون انساني آھن؟ يا اوھين ماڻھو وانگر ڏسو ٿا؟ 5ڇا اوھان جا ڏينھن ماڻھن جي ڏينھن جھڙا آھن؟ ڇا اوھان جا سال ماڻھن جي ڏينھن جھڙا آھن، 6تہ تون منھنجي بڇڙائي ءِ جي ڳول ڪرين ٿو ،۽ منھنجي گناھ جي ڳول ڪرين ٿو؟ 7توکي خبر آھي ته مان بي گناھه نه آھيان؛ ۽ ڪو به اھڙو ناھي جيڪو تنھنجي ھٿ کان بچائي سگھي. 8تنھنجي ھٿن مون کي ٺاھيو ۽ مون کي چوڌاري گڏ ڪيو آھي؛ پر تون مون کي ناس ڪرين ٿو. 9ياد رک ،مان توکي ُرض ٿو ڪريان ،ته تو مون کي مٽي ءِ وانگر بڻايو آھي؛ ۽ ڇا تون مون کي وري مٽي ءِ ۾ آڻيندين؟ 10ڇا تو مون کي کير وانگر نه وھايو آھي ،۽ مون کي پنير وانگر نه ڦوڪيو آھي؟ 11تو مون کي چمڙي ۽ گوشت سان ڍڪايو آھي ،۽ مون کي ھڏن ۽ نسن سان ڍڪيو آھي. 12تو مون کي زندگي ۽ فضل ُطا ڪيو آھي ،۽ تنھنجي سنڀال منھنجي روح کي محفوظ رکيو آھي. 13۽ اھي ڳالھيون تو پنھنجي دل ۾ لڪائي رکيون آھن :مون کي خبر آھي ته ھي تو وٽ آھي. پوِ تون مون کي ڏسين ٿو ،۽ تون مون کي منھنجي گناھه کان آزاد نه ڪندين. 14جيڪڏھن مان گناھه ڪريان ،ته ء 15جيڪڏھن مان بدڪار ھجان ،ته مون تي افسوس ھجي؛ ۽ جيڪڏھن مان سچو ھجان ،تڏھن به پنھنجو مٿو نه کڻندس .مان پريشاني ءِ سان ڀريل آھيان؛ تنھن ڪري منھنجي مصيبت ڏسو؛ 16ڇاڪاڻ ته اھو وڌندو آھي .تون مون کي ھڪ خوفناڪ شينھن وانگر شڪار ڪرين ٿو :۽ ٻيھر تون پاڻ کي مون تي شاندار ڏيکارين ٿو. 17تون منھنجي خلف پنھنجا شاھد نوان ڪرين ٿو ،۽ مون تي پنھنجو غضب وڌائين ٿو؛ تبديليون ۽ جنگ منھنجي خلف آھن. 18پوِ تو مون کي پيٽ مان ڇو ڪڍيو؟ ڪاش مان مران ھا ۽ ڪو به اک مون کي نه ڏسي ھا! ء 19مون کي اھڙو ٿيڻ گھرجي ھا جيئن مان نه ھجان ھا؛ مون کي پيٽ مان قبر ڏانھن کڻي وڃڻ گھرجي ھا. پوِ بس ڪريو ،۽ مون کي اڪيلو ڇڏيو ،ته جيئن مان ٿورو آرام ڪري سگھان، 20ڇا منھنجا ڏينھن ٿورا نه آھن؟ ء 21ان کان اڳ جو مان وڃان جتان واپس نه ويندس ،اونداھي ۽ موت جي پاڇي جي ملڪ ڏانھن؛ 22ھڪ اھڙو ملڪ جتي اوندھه آھي ،جيئن اوندھه؛ ۽ موت جي پاڇي ۾ ،جتي ڪو به ترتيب ناھي ،۽ جتي روشني اوندھه آھي. باب 11 1پوِ ضوفر نعماتي جواب ڏنو ۽ چيو، ء 2ڇا لفظن جي ڪثرت جو جواب نه ڏيڻ گھرجي؟ ۽ ڇا ڳالھائڻ واري ماڻھو ءِ کي صحيح قرار ڏيڻ گھرجي؟ 3ڇا توھان جا ڪوڙ ماڻھن کي خاموش رھڻ ڏيندا؟ ۽ جڏھن توھان ٺٺوليون ڪندا ،ته ڪو به توھان کي شرمسار نه ڪندو؟ 4ڇالِ جو تو چيو آھي تہ ،منھنجو ُقيدو پاڪ آھي ،۽ آ ءِ تنھنجي نظر ۾ پاڪ آھيان. ء 5پر اي خدا ڳالھائي ۽ پنھنجيون زبانون تو تي کولي. 6۽ ته ھو توکي دانائي جا راز ڏيکاري ،ته اھي جيڪي آھن ان کان ٻيڻا آھن !تنھن ڪري ڄاڻو ته خدا توھان کان توھان جي گناھه جي لئق کان گھٽ وصول ڪري ٿو. 7ڇا تون ڳول ڪرڻ سان خدا کي ڳولي سگھين ٿو؟ ڇا تون قادر مطلق کي ڪمال تائين ڳولي سگھين ٿو؟ 8اھو آسمان جيترو بلند آھي؛ تون ڇا ڪري سگھين ٿو؟ دوزخ کان به اونھو؛ تون ڇا ڄاڻي سگھين ٿو؟ 9ان جي ماپ زمين کان ڊگھي ۽ سمنڊ کان ويڪري آھي. 10جيڪڏھن ھو ڪٽي ،بند ڪري ،يا گڏ ڪري ،ته ڪير کيس روڪي سگھندو؟ پوِ ھو ان تي غور نہ ڪندو؟ 11ڇالِ جو ھو بيڪار ماڻھن کي سڃاڻي ٿو :ھو بڇڙائي کي بہ ڏسي ٿو؛ ڇا ء ء 12ڇالِ جو بيوقوف ماڻھو ُقلمند ٿيندو ،جيتوڻيڪ ماڻھو جھنگلي گڏھ جي ٻار وانگر پيدا ٿئي. ء 13جيڪڏھن تون پنھنجو دل تيار ڪرين ،۽ پنھنجا ھٿ سندس طرف ڊگھو ڪرين؛ 14جيڪڏھن توھان جي ھٿ ۾ بدڪاري آھي ،ته ان کي پري ڪريو ،۽ بدڪاري کي پنھنجن خيمن ۾ نه رھڻ ڏيو. پوِ تون پنھنجو منھن بي ُيب کڻي ويندين؛ ھائو ،تون ثابت قدم رھندين ،۽ نہ ڊڄندين: 15ڇالِ جو ء ء 16ڇالِ جو تون پنھنجو ڏک وساريندين ،۽ ان کي پاڻي ءِ وانگر ياد ڪندين جيڪو وھي ويندو آھي. ء 17۽ تنھنجي ُمر منجھند کان وڌيڪ روشن ھوندي؛ تون چمڪندين ،صبح وانگر ھوندين.
نوڪري جو ڪتاب
18۽ تون محفوظ ھوندين ،ڇاڪاڻ ته اميد آھي؛ ھا ،تون پنھنجي چوڌاري کوٽيندين ،۽ تون سلمتي ءِ سان آرام ڪندين. 19۽ تون ليٽندين ،۽ ڪو به توکي نه ڊڄائيندو؛ ھا ،گھڻا ئي توکي سڏيندا. 20پر بڇڙن جون اکيون ڌوڏي وينديون ،۽ اھي بچي نه سگھندا ،۽ انھن جي اميد روح جي ڇڏڻ وانگر ھوندي. باب 12 1۽ ايوب جواب ڏنو ۽ چيو، 2ڪو شڪ ناھي پر توھان ماڻھو آھيو ،۽ دانائي توھان سان گڏ مري ويندي. 3پر مون وٽ توھان وانگر سمجھه آھي؛ مان توھان کان گھٽ نه آھيان :ھا ،ڪير اھڙيون ڳالھيون نه ٿو ڄاڻي؟ 4آ ءِ اعن شخص وانگر آھيان جيڪو پنھنجي پاڙيسري ءِ تي ٺٺوليون ڪري ٿو ،جيڪو خدا کي سڏي ٿو ۽ ھو کيس جواب ڏئي ٿو :نيڪ ۽ سچي ماڻھو ءِ تي طعنو ھنيو ويندو آھي. لِ تيار آھي اھو ھڪ چراغ وانگر آھي جيڪو ان جي خيال ۾ حقير سمجھيو ويندو آھي جيڪو آرام ۾ 5جيڪو پنھنجي پيرن سان لڙڪڻ ء آھي. 6ڌاڙيلن جا خيما خوشحال ٿين ٿا ،۽ جيڪي خدا کي ڪاوڙائين ٿا سي محفوظ آھن؛ جن جي ھٿ ۾ خدا ڪثرت سان آڻيندو آھي. 7پر ھاڻي جانورن کان پڇو ،۽ اھي توکي سيکاريندا؛ ۽ ھوا جي پکين کان پڇو ،۽ اھي توکي ٻڌائيندا: ڳالھاِ ،۽ اعھا توکي سيکاريندي :۽ سمنڊ جون مڇيون توکي ٻڌائينديون. 8يا زمين سان ء 9ھنن سڀني ۾ ڪير نہ ٿو ڄاڻي تہ خداوند جي ھٿ ھي سڀ ڪيو آھي؟ شيِ جو روح ۽ سڀني ماڻھن جو ساھه آھي. 10جنھن جي ھٿ ۾ ھر ھڪ جيئري ء 11ڇا ڪن لفظن کي نه ٿو آزمائي ۽ وات ان جو گوشت نه ٿو چکي؟ 12پوڙھن وٽ حڪمت آھي؛ ۽ ُمر جي ڊيگھه ۾ سمجھ آھي. 13ھن سان گڏ حڪمت ۽ طاقت آھي ،ھن وٽ صلح ۽ سمجھ آھي. 14ڏسو ،ھو ٽوڙي ٿو ،۽ ان کي ٻيھر تعمير نٿو ڪري سگھجي :ھو ھڪ ماڻھو ءِ کي بند ڪري ٿو ،۽ ڪو به کليل نه ٿي سگھي. 15ڏسو ،ھو پاڻي کي روڪي ٿو ،۽ اھي سڪي وڃن ٿا :ھو انھن کي موڪلي ٿو ،۽ اھي زمين کي اونڌو ڪن ٿا. 16ھن سان طاقت ۽ دانائي آھي :ٺڳيل ۽ ٺڳيندڙ سندس آھن. 17ھو صلحڪارن کي بگڙيل ڪري وٺي ٿو وڃي ،۽ ججن کي بيوقوف بڻائي ٿو. 18ھو بادشاھن جا بند ٽوڙي ٿو ،۽ انھن جي ڪمرن کي پٽي سان ٻڌي ٿو. 19ھو شھزادن کي لعٽي کڻي وڃي ٿو ،۽ طاقتورن کي الٽي ٿو ڇڏي. 20ھو ڀروسي وارن جي زبان کي ھٽائي ٿو ڇڏي ،۽ پوڙھن جي سمجھه کي ھٽائي ٿو ڇڏي. 21ھو شھزادن تي حقارت وجھي ٿو ،۽ طاقتورن جي طاقت کي ڪمزور ڪري ٿو. 22ھو اوندھه مان عڳجھيون ڳالھيون ڳولي ٿو ،۽ موت جي پاڇي کي روشني ءِ ۾ آڻي ٿو. 23ھو قومن کي وڌائي ٿو ۽ انھن کي تباھه ڪري ٿو :ھو قومن کي وڌائي ٿو ۽ انھن کي ٻيھر تنگ ڪري ٿو. 24ھو زمين جي ماڻھن جي سردار جي دل کسي ٿو ،۽ انھن کي اھڙي بيابان ۾ ڀٽڪائي ٿو جتي ڪا به واٽ ناھي. سواِ اوندھه ۾ ٽپا ڏين ٿا ،۽ ھو انھن کي شرابي وانگر لڙھندو ٿو وڃي. 25اھي روشني کان ء باب 13 1ڏسو ،منھنجي اک ھي سڀ ڪجھه ڏٺو آھي ،منھنجي ڪن ٻڌو آھي ۽ سمجھي چڪو آھي. 2جيڪو اوھين ڄاڻو ٿا ،سو آ ءِ بہ ڄاڻان ٿو :آ ءِ اوھان کان گھٽ نہ آھيان. قادر مطلق سان ڳالھائيندس ،۽ مان خدا سان بحث ڪرڻ چاھيان ٿو. 3يقينا ا مان ء 4پر اوھين ڪوڙ جا ٺڳ آھيو ،اوھين سڀ بيڪار طبيب آھيو. 5ڪاش توھان بلڪل خاموش رھو !۽ اھا توھان جي حڪمت ھجي. 6ھاڻي منھنجو دليل ٻڌو ،۽ منھنجي چپن جي التجا تي ڌيان ڏيو. لِ ٺڳيون ڳالھائيندا؟ لِ بڇڙيون ڳالھيون ڪندا ۽ سندس ء 7ڇا اوھين خدا جي ء 8ڇا اوھين سندس ذات کي قبول ڪندا؟ ڇا اوھين خدا جي طرفان تڪرار ڪندا؟ 9ڇا اھو سٺو آھي تہ ھو اوھان کي ڳولي ڪڍي؟ يا جيئن ڪو ماڻھو ٻئي تي ٺٺوليون ڪري ٿو ،تيئن اوھين بہ مٿس ٺٺوليون ڪريو ٿا؟ 10جيڪڏھن توھان ڳجھي طرح ماڻھن جي طرفداري ڪندا ته ھو ضرور توھان کي تنبيھه ڪندو. 11ڇا سندس ُظمت اوھان کي ڊڄڻ نه ڏيندي؟ ۽ سندس خوف اوھان تي ڇانئجي ويندو؟ 12اوھان جون يادون خاڪ وانگر آھن ،اوھان جا جسم مٽي ءِ جي جسمن وانگر. 13خاموش رھو ،مون کي ڳالھائڻ ڏيو ،۽ جيڪو ٿئي سو مون تي اچي. 14ڇو مان پنھنجو گوشت پنھنجي ڏندن ۾ کڻان ،۽ پنھنجي جان پنھنجي ھٿ ۾ رکان؟ 15جيتوڻيڪ ھو مون کي ماري ڇڏي ،تڏھن به مان ھن تي ڀروسو ڪندس :پر مان ھن جي اڳيان پنھنجا طريقا برقرار رکندس. 16۽ ھو منھنجو ڇوٽڪارو ٿيندو :ڇاڪاڻ ته ڪو به منافق سندس اڳيان نه ايندو. 17منھنجي ڳالھه غور سان ٻڌو ،۽ منھنجي بيان کي پنھنجن ڪنن سان ٻڌو. 18ڏسو ،مون پنھنجو ڪيس تيار ڪيو آھي؛ مون کي خبر آھي ته مان سچو ثابت ٿيندس.
نوڪري جو ڪتاب
19ڪير آھي جيڪو مون سان بحث ڪندو؟ ھاڻي ،جيڪڏھن مان پنھنجي زبان بند رکان ته مان پنھنجي جان ڏئي ڇڏيندس. پوِ مان پاڻ کي تو کان نہ لڪائيندس. 20مون سان رڳو ٻہ ڪم نہ ڪر ،ء 21پنھنجو ھٿ مون کان پري ڪر ،۽ تنھنجو خوف مون کي ڊڄڻ نہ ڏي. 22پوِ تون سڏ ڪر ،۽ مان جواب ڏيندس :يا مون کي ڳالھائڻ ڏي ،۽ تون مون کي جواب ڏي. ء 23منھنجا گناھه ۽ بدڪاريون ڪيتريون آھن؟ مون کي منھنجي غلطي ۽ گناھه کان آگاھه ڪر. 24تون پنھنجو منھن ڇو لڪائين ٿو ،۽ مون کي پنھنجو دشمن ڇو ٿو سمجھين؟ 25ڇا تون اعڏريل پن کي ڀڃي ڇڏيندين؟ ۽ سڪل ڪعٽي جي پٺيان لڳندين؟ 26ڇالِ جو تون منھنجي خلف تلخ ڳالھيون لکين ٿو ،۽ مون کي پنھنجي جواني ءِ جي گناھن جو مالڪ بڻائين ٿو. ء 27تون منھنجا پير ڪاٺن ۾ وجھين ٿو ،۽ منھنجي سڀني رستن تي نظر رکين ٿو؛ تون منھنجي پيرن جي کڙين تي نشان لڳائين ٿو. شيِ وانگر ،کائي ٿو ،جيئن ھڪ ڪپڙا جيڪو ڪينئان کائي وڃي ٿو. 28۽ ھو ،ھڪ سڙيل ء باب 14 ُ1ورت مان پيدا ٿيندڙ ماڻھو ٿورن ڏينھن جو آھي ۽ ڏک سان ڀريل آھي. 2ھو گل وانگر نڪرندو آھي ،۽ ڪٽيو ويندو آھي :ھو پاڇي وانگر ڀڄي ويندو آھي ،۽ نه رھندو آھي. 3۽ ڇا تون اھڙي تي اکيون کوليندين ۽ مون کي پاڻ سان گڏ فيصلي ۾ آڻيندين؟ شيِ ڪڍي سگھي ٿو؟ ھڪ به نه؟ شيِ مان پاڪ 4ڪير ڪنھن ناپاڪ ء ء 5جڏھن ته سندس ڏينھن مقرر ٿيل آھن ،سندس مھينن جو تعداد توھان سان گڏ آھي ،توھان سندس حدون مقرر ڪيون آھن جيڪي ھو گذري نه ٿو سگھي. 6ان کان منھن موڙيو ،ته جيئن ھو آرام ڪري ،جيستائين ھو مزدور وانگر پنھنجو ڏينھن پورو نه ڪري. 7ڇالِ جو ڪنھن وڻ جي اميد آھي تہ جيڪڏھن اھو ڪٽيو وڃي تہ اھو وري ڦٽندو ،۽ سندس نرم ٽاري نہ ٽڙندي. ء 8جيتوڻيڪ ان جي پاڙ زمين ۾ پراڻي ٿي وڃي ،۽ ان جو ٿڙ زمين ۾ مري وڃي؛ خوشبوِ سان اھو ڦٽندو ،۽ ٻوٽي وانگر ٽاريون ڪڍندو. 9پر پاڻي ءِ جي ء 10پر انسان مري ٿو ۽ فنا ٿي وڃي ٿو :ھا ،انسان روح ڇڏي ٿو ،۽ ھو ڪٿي آھي؟ 11جيئن سمنڊ مان پاڻي ختم ٿي ويندو آھي ،۽ ٻوڏ سڪي ويندي آھي ۽ ختم ٿي ويندي آھي: 12اھڙي ءِ طرح انسان ليٽندو آھي ۽ نه اعٿندو آھي :جيستائين آسمان ختم نه ٿيندا ،اھي نه جاڳندا ۽ نه ئي پنھنجي ننڊ مان اٿاريا ويندا. لِ ھڪ 13اي ڪاش تون مون کي قبر ۾ لڪائين ھا ،ته مون کي ڳجھو رکين ھا ،جيستائين تنھنجو غضب لنگھي نه وڃي ھا ،ته مون ء مقرر وقت مقرر ڪرين ھا ،۽ مون کي ياد ڪرين ھا! 14جيڪڏھن ڪو ماڻھو مري وڃي ته ڇا ھو ٻيھر جيئرو ٿيندو؟ مان پنھنجي مقرر وقت جا سڀ ڏينھن انتظار ڪندس ،جيستائين منھنجي تبديلي نه اچي. 15تون سڏيندين ،۽ مان توکي جواب ڏيندس :تو کي پنھنجي ھٿن جي ڪم جي خواھش ھوندي. 16ھاڻي تون منھنجا قدم ڳڻيندو آھين :ڇا تون منھنجي گناھه تي نظر نٿو رکين؟ 17منھنجو ڏوھه ٿيلھي ۾ عمھر لڳل آھي ،۽ تون منھنجي گناھه کي ڍڪي رھيو آھين. جاِ تان ھٽي ويندو. ڪري پوندو ،۽ پٿر پنھنجي ء 18۽ يقينا ا جبل ء ع 19پاڻي پٿرن کي ڳاري ٿو ڇڏي :تون انھن شين کي ڌوئي ڇڏين ٿو جيڪي زمين جي مٽي ءِ مان اڀرن ٿيون؛ ۽ تون انسان جي اميد کي ناس ڪري ڇڏين ٿو. لِ ھن تي غالب ايندين ،۽ ھو ھليو ويندو :تون ھن جو چھرو بدلئيندين ۽ ھن کي پري موڪليندين. 20تون ھميشه ء 21سندس پٽ ُزت حاصل ڪن ٿا ،۽ ھو ان کي نٿو ڄاڻي؛ ۽ اھي گھٽ ڪيا وڃن ٿا ،پر ھو انھن کان واقف نه آھي. 22پر سندس جسم تي سور پوندو ،۽ سندس روح سندس اندر ماتم ڪندو. باب 15 1پوِ اءليفز تيماني جواب ڏنو ،۽ چيو، ء 2ڇا ڪو ُقلمند ماڻھو اجايو ُلم ڳالھائي ۽ اوڀر جي ھوا سان پنھنجو پيٽ ڀري؟ 3ڇا کيس بيڪار ڳالھين سان دليل ڏيڻ گھرجي يا اھڙين ڳالھين سان جن سان ھو ڪجھه به نه ڪري سگھي؟ 4ھا ،تون خوف کي رد ڪري ٿو ڇڏين ،۽ خدا جي اڳيان دُا کي روڪين ٿو. 5ڇالِ جو تنھنجو وات تنھنجي بڇڙائي بيان ڪري ٿو ،۽ تون چالڪن جي زبان چونڊين ٿو. ء 6تنھنجو پنھنجو ئي وات توکي ملمت ڪري ٿو ،۽ آ ءِ نہ :ھائو ،تنھنجا ئي چپ تنھنجي خلف شاھدي ڏين ٿا. 7ڇا تون پھريون ماڻھو آھين جيڪو پيدا ٿيو؟ يا تون جبلن کان اڳ پيدا ٿيو ھئين؟ 8ڇا تو خدا جو راز ٻڌو آھي؟ ۽ ڇا تون پاڻ ۾ دانائي کي روڪين ٿو؟ ” 9تون ڇا ڄاڻين ٿو جيڪو اسان نٿا ڄاڻون؟” “تون ڇا سمجھين ٿو جيڪو اسان ۾ ناھي؟“ 10اسان سان گڏ ٻڍا وار ۽ تمام پوڙھا ماڻھو آھن ،جيڪي توھان جي پي عِ کان تمام وڏا آھن. 11ڇا خدا جون تسليون تو وٽ ننڍيون آھن؟ ڇا تو وٽ ڪا ڳجھي ڳالھه آھي؟ 12ڇو تنھنجو دل توکي کڻي وڃي ٿو؟ ۽ تنھنجون اکيون ڇا تي چمڪيون ٿيون؟
نوڪري جو ڪتاب
13تہ تون پنھنجي روح کي خدا جي خلف ڪرين ٿو ،۽ اھڙيون ڳالھيون پنھنجي وات مان ڪڍين ٿو؟ 14انسان ڇا آھي جو ھو پاڪ ھجي ،۽ جيڪو ُورت مان پيدا ٿيو آھي ،ته ھو سچار ھجي؟ 15ڏسو ،ھو پنھنجن بزرگن تي ڀروسو نٿو ڪري؛ ھا ،آسمان سندس نظر ۾ صاف نه آھن. 16ڪيترو وڌيڪ نفرت انگيز ۽ گندو ماڻھو آھي ،جيڪو گناھه کي پاڻي وانگر پيئي ٿو؟ 17مان توکي ڏيکاريندس ،منھنجي ڳالھه ٻڌ؛ ۽ جيڪو مون ڏٺو آھي سو بيان ڪندس. 18جيڪي ڏاھن پنھنجن ابن ڏاڏن کان ٻڌا آھن ۽ لڪائي نه رکيا آھن: 19جن کي رڳو زمين ڏني وئي ھئي ،۽ ڪو به اجنبي انھن ۾ نه لنگھيو. 20بدڪار ماڻھو پنھنجي سڄي ُمر درد ۾ گذاريندو آھي ،۽ سالن جو تعداد ظالم کان لڪيل ھوندو آھي. 21سندس ڪنن ۾ ھڪ خوفناڪ آواز آھي :خوشحالي ۾ تباھه ڪندڙ مٿس اچي پوندو. 22ھن کي يقين ناھي ته ھو اوندھه مان نڪرندو ،۽ ھن کي تلوار جو انتظار آھي. لِ ٻاھر ڀڄندو آھي ۽ چوندو آھي ته ،ڪٿي آھي؟ ھو ڄاڻي ٿو ته اونداھي جو ڏينھن سندس ويجھو تيار آھي. 23ھو ماني ء لِ تيار ھوندو آھي. 24مصيبت ۽ پريشاني کيس ڊڄاريندي؛ اھي ھن تي غالب ايندا ،جيئن بادشاھه جنگ ء قادر مطلق جي خلف مضبوط ڪري ٿو. ء 25ڇالِ جو ھو پنھنجو ھٿ خدا جي خلف ڊگھو ڪري ٿو ،۽ پاڻ کي ء 26ھو سندس ڳچي ءِ تي به ،سندس ڍالن جي ٿلھن ٻانھن تي ڊوڙي ٿو: 27ڇالِ جو ھو پنھنجو منھن پنھنجي موٽاپن سان ڍڪيندو آھي ،۽ پنھنجي پاسن تي چربی جا ڍير ٺاھيندو آھي. ء لِ تيار آھن. 28۽ ھو ويران شھرن ۾ ۽ اھڙن گھرن ۾ رھي ٿو جن ۾ ڪو به ماڻھو نه رھندو آھي ،جيڪي ڍير ٿيڻ ء 29ھو امير نه ٿيندو ،نه ئي سندس مال قائم رھندو ،۽ نه ئي ھو زمين تي ان جي ڪمال کي ڊگھو ڪندو. 30ھو اوندھه مان نه نڪرندو؛ شعل سندس ٽاريون سڪائي ڇڏيندا ،۽ سندس وات جي ساھه سان ھو ھليو ويندو. 31جيڪو ٺڳيو آھي ،اھو باطل تي ڀروسو نه ڪري ،ڇاڪاڻ ته باطل سندس بدلو ھوندو. 32اھو سندس وقت کان اڳ پورو ٿيندو ،۽ سندس ٽاري سائي نه رھندي. 33ھو پنھنجي ڪچي انگورن کي ڊاک وانگر ڇنڊي ڇڏيندو ،۽ پنھنجي گل کي زيتون وانگر ڇنڊي ڇڏيندو. 34ڇالِ جو منافقن جي جماُت ويران ٿيندي ،۽ باھ رشوت جي خيمن کي ساڙيندي. ء 35اھي شرارت کي جنم ڏين ٿا ۽ بڇڙائي کي جنم ڏين ٿا ،۽ انھن جو پيٽ فريب تيار ڪري ٿو. باب 16 1تڏھن ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2مون اھڙيون ڪيتريون ئي ڳالھيون ٻڌيون آھن :توھان سڀ بدبخت تسلي ڏيندڙ آھيو. 3ڇا بيڪار ڳالھيون ختم ٿينديون؟ يا ڇا توکي ھمت ڏئي ٿو جو تون جواب ڏئين؟ 4مان به توھان وانگر ڳالھائي سگھان ھا :جيڪڏھن توھان جو روح منھنجي روح جي بدران ھجي ھا ،ته مان توھان جي خلف ڳالھيون گڏ ڪري سگھان ھا ۽ توھان تي پنھنجو مٿو ھلئي سگھان ھا. 5پر مان توکي پنھنجي وات سان مضبوط ڪريان ھا ،۽ منھنجي چپن جي حرڪت تنھنجي غم کي گھٽائي ڇڏي ھا. 6جيتوڻيڪ مان ڳالھايان ٿو ،منھنجو غم گھٽ نه ٿيندو آھي :۽ جيڪڏھن مان روڪيان ٿو ،ته مون کي ڪھڙي ڳالھه ۾ آرام ملندو؟ 7پر ھاڻي ھن مون کي ٿڪائي ڇڏيو آھي :تو منھنجي سڄي جماُت کي تباھه ڪري ڇڏيو آھي. 8۽ تو مون کي گھنج سان ڀريو آھي ،جيڪو منھنجي خلف شاھدي آھي :۽ منھنجي اندر اڀرندڙ ڏٻرائي منھنجي چھري تي شاھدي ڏئي ٿي. 9جيڪو مون کان نفرت ڪري ٿو ،ھو مون کي پنھنجي غضب ۾ ڦاڙي ٿو :ھو مون تي پنھنجا ڏند ڪرٽي ٿو؛ منھنجو دشمن مون تي پنھنجون اکيون تيز ڪري ٿو. 10انھن پنھنجي وات سان مون تي چٿر ڪئي آھي ،انھن مون کي طعنو ڏيندي منھنجي ڳل تي ڌڪ ھنيا آھن ،اھي منھنجي خلف گڏ ٿيا آھن. 11خدا مون کي بدڪارن جي حوالي ڪيو آھي ،۽ مون کي بدڪارن جي ھٿن ۾ ڏنو آھي. 12مون کي آرام ھو ،پر ھن مون کي ٽڪر ٽڪر ڪري ڇڏيو آھي :ھن مون کي منھنجي ڳچي ءِ کان به جھليو آھي ،۽ مون کي ٽڪر لِ قائم ڪيو آھي. ٽڪر ڪري ڇڏيو آھي ،۽ مون کي پنھنجي نشان ء 13سندس تير انداز مون کي گھيرو ڪن ٿا ،ھو منھنجا ڳوڙھا ڦاڙي ٿو ۽ ڪو به رحم نٿو ڪري؛ ھو منھنجو پت زمين تي اوتي ٿو. 14ھو مون کي ڀڃڻ تي ڀڃي ٿو ،ھو مون تي ديو وانگر ڀڄي ٿو. 15مون پنھنجي چمڙي تي ٽاٽ سبي ڇڏيو آھي ،۽ پنھنجو ءسنگ مٽي ءِ ۾ پليت ڪيو آھي. 16منھنجو چھرو روئڻ سان گندو آھي ،۽ منھنجين پلڪن تي موت جو پاڇو آھي. لِ نه :منھنجي دُا پڻ پاڪ آھي. 17منھنجي ھٿن ۾ ڪنھن به ناانصافي ء جاِ نه ملي. 18اي زمين ،منھنجي رت کي نه ڍڪ ،۽ منھنجي فرياد کي ڪا ء 19۽ ھاڻي ،ڏسو ،منھنجو شاھد آسمان ۾ آھي ،۽ منھنجو رڪارڊ بلند آھي. 20منھنجا دوست مون کي ڌڪارين ٿا :پر منھنجي اک خدا جي آڏو ڳوڙھا وھائي ٿي. لِ التجا ڪري ٿو! لِ التجا ڪري ،جيئن ڪو ماڻھو پنھنجي پاڙيسري ء 21ڪاش ڪو ماڻھو خدا سان ڪنھن ماڻھو ءِ ء 22جڏھن ڪجھ سال ايندا ،تڏھن مان اھڙي رستي تي ھليو ويندس جتان واپس نه ويندس.
نوڪري جو ڪتاب
باب 17 لِ تيار آھن. 1منھنجو ساھه خراب آھي ،منھنجا ڏينھن ختم ٿي ويا آھن ،قبرون منھنجي ء 2ڇا مون سان گڏ ٺٺوليون ڪندڙ نه آھن؟ ۽ منھنجي نظر انھن جي ڪاوڙ ۾ نه رھي آھي؟ 3ھاڻي ليٽ ،مون کي پاڻ سان گڏ ضامن ڪر ،ڪير آھي جيڪو مون سان ھٿ ملئيندو؟ 4ڇالِ جو تو انھن جي دلين کي سمجھ کان لڪايو آھي ،تنھنڪري تون انھن کي بلند نہ ڪندين. ء 5جيڪو پنھنجن دوستن سان خوشامد ڪندو آھي ،تنھن جي ٻارن جون اکيون بہ ڪمزور ٿي وينديون آھن. لِ ھڪ طعنو پڻ بڻايو آھي؛ ۽ اڳي مان ھڪ ٽامري وانگر ھوس. 6ھن مون کي ماڻھن جي ء 7منھنجي اک به ڏک جي ڪري ڌاڳي ٿي وئي آھي ،۽ منھنجا سڀ ُضوا پاڇي وانگر آھن. 8سچا ماڻھو ھن تي حيران ٿي ويندا ،۽ معصوم ماڻھو منافق جي خلف اٿي کڙو ٿيندو. 9نيڪ ماڻھو به پنھنجي رستي تي قائم رھندو ،۽ جنھن جا ھٿ صاف آھن ،اھو وڌيڪ طاقتور ٿيندو ويندو. 10پر اوھان سڀني جو تعلق آھي تہ موٽي اچو ،۽ ھاڻي اچو :ڇو تہ مون کي اوھان مان ڪو بہ ُقلمند ماڻھو نہ ٿو ملي. 11منھنجا ڏينھن گذري ويا آھن ،منھنجا مقصد ٽٽي پيا آھن ،منھنجي دل جا خيال به. 12اھي رات کي ڏينھن ۾ تبديل ڪن ٿا :اوندھه جي ڪري روشني گھٽجي وئي آھي. 13جيڪڏھن مان انتظار ڪريان ،ته قبر منھنجو گھر آھي :مون اوندھه ۾ پنھنجو بسترو ٺاھيو آھي. 14مون ڪروڌ کي چيو آھي ته ،تون منھنجو پي عِ آھين :ڪيڙي کي چيو آھي ته ،تون منھنجي ما عِ ۽ منھنجي ڀيڻ آھين. لِ ،ڪير ان کي ڏسندو؟ 15۽ ھاڻي منھنجي اميد ڪٿي آھي؟ منھنجي اميد جي ء 16اھي کڏ جي ڪنڊن ۾ لھي ويندا ،جڏھن اسان گڏجي مٽي ءِ ۾ آرام ڪنداسين. باب 18 1پوِ بلدد شوح جواب ڏنو ،۽ چيو، ء پوِ اسين ڳالھائينداسين. ۽ ڏيو، ڌيان ڪندا؟ ختم ڳالھيون توھان تائين وقت 2ڪيترو ء 3اسان کي ڇو جانورن وانگر سمجھيو وڃي ٿو ،۽ توھان جي نظر ۾ ڇو خراب سمجھيو وڃي ٿو؟ جاِ تان ھٽايو ويندو؟ لِ ڇڏي ويندي؟ ۽ ڇا پٿر پنھنجي ء 4ھو پنھنجي غضب ۾ پاڻ کي ڦاڙي ٿو :ڇا زمين تنھنجي ء 5ھا ،بدڪار جي روشني وسامي ويندي ،۽ سندس باھه جو چنگاري نه چمڪيندو. 6سندس خيمي ۾ روشني اوندھه ھوندي ،۽ سندس شمع ساڻس گڏ وسامي ويندي. 7سندس طاقت جا قدم تنگ ڪيا ويندا ،۽ سندس پنھنجي صلح کيس ڪيرائي ڇڏيندي. 8ڇالِ جو ھو پاڻ ئي پنھنجي پيرن سان ڄار ۾ ڦاسندو ،۽ ھو ڄار تي گھمندو. ء 9جن کيس ڇيڙي کان پڪڙيندو ،۽ ڦورو مٿس غالب پوندو. لِ رستي ۾ ڦاسي. لِ زمين ۾ ڦاسيو ويو آھي ،۽ سندس ء 10سندس ء 11خوف کيس ھر پاسي کان ڊڄائيندا ،۽ کيس پنھنجي پيرن تي ڌڪيندا. 12سندس طاقت بک ۾ مبتل ٿيندي ،۽ تباھي سندس پاسي ۾ تيار ھوندي. 13اھو سندس چمڙي جي طاقت کي نگليندو :موت جو پھريون ٻار به سندس طاقت کي نگليندو. 14سندس ڀروسو سندس خيمي مان ڪڍيو ويندو ،۽ اھو کيس دھشت جي بادشاھه وٽ پھچائيندو. 15اھو سندس خيمي ۾ رھندو ،ڇاڪاڻ ته اھو سندس ڪو به نه آھي :سندس رھائش تي گندھڪ ڇڙي ويندي. 16سندس پاڙون ھيٺان سڪي وينديون ،۽ مٿان سندس ٽاريون ڪٽي وينديون. 17سندس ياد زمين تان ختم ٿي ويندي ،۽ گھٽي ۾ سندس نالو نه رھندو. 18کيس روشني کان اوندھه ۾ ڌڪيو ويندو ،۽ دنيا مان ڌڪيو ويندو. 19سندس قوم ۾ نه ڪو پٽ ھوندو ،نه ڀائٽيو ،۽ نه ئي سندس گھرن ۾ ڪو باقي رھندو. 20جيڪي سندس پٺيان ايندا ،سي سندس ڏينھن تي حيران ٿيندا ،جيئن اڳي ڊڄي ويا ھئا. جاِ آھي جيڪو خدا کي نٿو سڃاڻي. 21بيشڪ بڇڙن جا گھر اھڙا آھن ،۽ ھي ان جي ء باب 19 1تڏھن ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2اوھين ڪيتري دير تائين منھنجي روح کي تنگ ڪندا ،۽ مون کي لفظن سان ٽڪر ٽڪر ڪندا؟ 3توھان ڏھه ڀيرا مون کي طعنو ڏنو آھي :توھان کي شرم نه ٿي اچي ته توھان مون سان اجنبي آھيو. 4۽ جيڪڏھن مون کان غلطي ٿي ھجي ته ،منھنجي غلطي مون سان ئي رھندي. 5جيڪڏھن اوھين سچ پچ منھنجي خلف پاڻ کي وڏائي ڪندا ،۽ منھنجي ملمت جو الزام منھنجي خلف لڳائيندا، 6ھاڻي ڄاڻو ته خدا مون کي شڪست ڏني آھي ،۽ مون کي پنھنجي ڄار سان گھيرو ڪيو آھي. 7ڏسو ،مان ظلم جي ڪري رڙيون ڪريان ٿو ،پر مون کي ڪو نه ٻڌو ويندو آھي :مان زور سان رڙيون ڪريان ٿو ،پر ڪو به انصاف ناھي. 8ھن منھنجي رستي کي بند ڪري ڇڏيو آھي جو مان گذري نه ٿو سگھان ،۽ ھن منھنجي رستن ۾ اونداھي رکي ڇڏي آھي.
نوڪري جو ڪتاب
9ھن مون کان منھنجو شان کسي ورتو آھي ،۽ منھنجي مٿي تان تاج کسي ورتو آھي. 10ھن مون کي ھر طرف کان تباھه ڪيو آھي ،۽ مان ھليو ويو آھيان :۽ منھنجي اميد کي وڻ وانگر ڪٽي ڇڏيو آھي. 11ھن مون تي پنھنجو غضب به ڀڙڪايو آھي ،۽ ھو مون کي پنھنجي دشمنن مان ھڪ سمجھي ٿو. 12سندس لشڪر گڏ ٿين ٿا ،۽ منھنجي خلف پنھنجو رستو تيار ڪن ٿا ،۽ منھنجي خيمي جي چوڌاري خيما ھڻن ٿا. 13ھن منھنجن ڀائرن کي مون کان پري ڪيو آھي ،۽ منھنجا واقفڪار مون کان بلڪل پري آھن. 14منھنجا مائٽ ناڪام ٿي ويا آھن ،۽ منھنجا واقف دوست مون کي وساري ويٺا آھن. 15جيڪي منھنجي گھر ۾ رھن ٿا ،۽ منھنجون نوڪرياڻيون ،مون کي اجنبي سمجھن ٿيون :مان انھن جي نظر ۾ اجنبي آھيان. 16مون پنھنجي نوڪر کي سڏيو ،پر ھن مون کي ڪو جواب نه ڏنو ،مون پنھنجي وات سان کيس منٿ ڪئي. لِ دُا ڪئي. 17منھنجو ساھه منھنجي زال کي بدصورت لڳي ٿو ،جيتوڻيڪ مون پنھنجي جسم جي خاطر ٻارن جي ء 18ھا ،ننڍڙن ٻارن مون کي حقير سمجھيو؛ مان اٿيس ،۽ اھي منھنجي خلف ڳالھائيندا ھئا. 19منھنجا سڀئي اندروني دوست مون کان نفرت ڪن ٿا :۽ جن سان مون کي پيار ھو ،اھي منھنجي خلف ٿي ويا آھن. 20منھنجي ھڏي منھنجي چمڙي ۽ گوشت سان لڳي وئي آھي ،۽ مان پنھنجي ڏندن جي چمڙي سان بچي ويو آھيان. 21مون تي رحم ڪريو ،اي منھنجا دوستو ،مون تي رحم ڪريو ،ڇاڪاڻ ته خدا جو ھٿ مون کي ڇھيو آھي. 22اوھين مون کي خدا وانگر ڇو ستايو ٿا ،۽ منھنجي گوشت سان مطمئن نه آھيو؟ 23ڪاش منھنجا لفظ ھاڻي لکيا وڃن ھا !ڪاش اھي ڪتاب ۾ ڇپيا وڃن ھا! لِ اعڪريل ھجن! 24تہ اھي لوھہ جي قلم ۽ ءسيھي سان پٿر تي ھميشہ ء 25ڇالِ جو مون کي خبر آھي تہ منھنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ جيئرو آھي ،۽ اھو آخري ڏينھن تي زمين تي بيٺو ھوندو: ء پوِ ،مان پنھنجي جسم ۾ خدا کي ڏسندس: 26۽ جيتوڻيڪ منھنجي چمڙي جي ڪيڙن ھن جسم کي تباھه ڪرڻ کان ء 27جنھن کي مان پاڻ ڏسندس ،۽ منھنجون اکيون ڏسنديون ،ٻيو نه؛ جيتوڻيڪ منھنجون دليون منھنجي اندر ۾ سڙي وينديون. 28پر اوھان کي چوڻ گھرجي تہ اسين کيس ڇو ستايون ٿا ،جڏھن تہ معاملي جي پاڙ مون ۾ ملي ٿي؟ 29تلوار کان ڊڄو ،ڇاڪاڻ ته غضب تلوار جي سزا آڻيندو آھي ،ته جيئن توھان کي خبر پوي ته اتي ھڪ فيصلو آھي. باب 20 1پوِ ضوفر نعماتي جواب ڏنو ۽ چيو، ء لِ مان تڪڙ ڪريان ٿو. 2تنھن ڪري منھنجا خيال مون کي جواب ڏيڻ تي مجبور ڪن ٿا ،۽ ان ء لِ مجبور ڪري ٿو. 3مون پنھنجي ملمت جي جانچ ٻڌي آھي ،۽ منھنجي سمجھ جو روح مون کي جواب ڏيڻ ء 4ڇا توکي پراڻي زماني کان خبر ناھي ،جڏھن کان انسان کي زمين تي رکيو ويو ھو، لِ؟ 5ته بدڪارن جي فتح ٿوري وقت ء لِ آھي ،۽ منافق جي خوشي صرف ھڪ لمحي ء 6جيتوڻيڪ سندس شان آسمان تائين چڙھي وڃي ،۽ سندس مٿو ڪڪرن تائين پھچي؛ لِ ناس ٿي ويندو :جن ھن کي ڏٺو آھي اھي چوندا ته ھو ڪٿي آھي؟ 7پر ھو پنھنجي ڀاڻ وانگر ھميشه ء 8ھو خواب وانگر اڏامي ويندو ،۽ نه ملندو :ھا ،ھو رات جي خواب وانگر ڀڄي ويندو. جاِ کيس ٻيھر نه ڏسندي. 9۽ جيڪا اک کيس ڏٺو ،اھا کيس ٻيھر نه ڏسندي؛ ۽ سندس ء 10سندس ٻار غريبن کي خوش ڪرڻ جي ڪوشش ڪندا ،۽ سندس ھٿ سندن مال واپس ڪندا. 11سندس ھڏا سندس جواني ءِ جي گناھن سان ڀريل آھن ،جيڪي ھن سان گڏ مٽي ءِ ۾ ليٽندا. 12جيتوڻيڪ بڇڙائي سندس وات ۾ مٺي آھي ،جيتوڻيڪ ھو ان کي پنھنجي زبان ھيٺان لڪائي ٿو. 13جيتوڻيڪ ھو ان کي ڇڏي ڏئي ،۽ ان کي نه ڇڏي ،پر ان کي پنھنجي وات ۾ رکي: 14پر سندس گوشت سندس پيٽ ۾ بدلجي ويو آھي ،اھو سندس اندر نانگ جو پت آھي. 15ھو دولت کي نگلي چڪو آھي ،۽ ھو انھن کي ٻيھر الٽي ڪندو :خدا انھن کي سندس پيٽ مان ڪڍي ڇڏيندو. 16ھو نانگ جو زھر چوسيندو :نانگ جي زبان کيس ماري ڇڏيندي. 17ھو دريا ءِ ،دريا ءِ ،ماکي ۽ مکڻ جا وھڪرا نه ڏسندو. 18جيڪو ھن محنت ڪئي ھئي ،اھو ھو واپس ڪندو ،۽ ان کي نگلي نه سگھندو :سندس مال جي مطابق معاوضو ملندو ،۽ ھو ان ۾ خوش نه ٿيندو. 19ڇاڪاڻ ته ھن غريبن تي ظلم ڪيو آھي ۽ انھن کي ڇڏي ڏنو آھي؛ ڇاڪاڻ ته ھن ھڪ گھر کي زور سان کسي ورتو آھي جيڪو ھن نه ٺاھيو ھو. 20يقينا ا ھو پنھنجي پيٽ ۾ سڪون محسوس نه ڪندو ،ھو جيڪو چاھيندو ھو ان مان بچائي نه سگھندو. 21سندس ڪجھہ بہ نہ بچيو ويندو ،تنھنڪري ڪوبہ ماڻھو سندس مال جي ڳول نہ ڪندو. 22جڏھن ھو پنھنجي ڪثرت سان پورو ٿيندو ته ھو مصيبت ۾ ھوندو :بدڪارن جو ھر ھٿ ھن تي پوندو. 23جڏھن ھو پنھنجو پيٽ ڀرڻ وارو ھوندو ،تڏھن خدا پنھنجي غضب جو غضب مٿس نازل ڪندو ،۽ جڏھن ھو کائيندو ته مٿس مينھن وسائيندو. 24ھو لوھه جي ھٿيار کان ڀڄي ويندو ،۽ فولد جو ڪمان کيس ٽڪر ھڻندو. 25اھو ڇڪيو ويندو آھي ،۽ جسم مان نڪرندو آھي؛ ھا ،چمڪندڙ تلوار سندس پيٽ مان نڪرندي آھي :ھن تي خوف آھن. 26سڀ اونداھي سندس عڳجھن ھنڌن ۾ لڪجي ويندي :ھڪ باھ جيڪا نه ڦعٽي ويندي ،اھو ان کي ساڙيندي جيڪو سندس خيمي ۾ بچيل آھي.
نوڪري جو ڪتاب
27آسمان سندس بدڪاري ظاھر ڪندو ،۽ زمين سندس خلف اٿي بيھندي. 28سندس گھر جو واڌارو ختم ٿي ويندو ،۽ سندس مال سندس غضب جي ڏينھن ۾ لڙھي ويندو. 29ھي خدا جي طرفان بدڪار ماڻھو ءِ جو حصو آھي ،۽ خدا جي طرفان ان کي ڏنل ميراث آھي. باب 21 1پر ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2منھنجي ڳالھه غور سان ٻڌو ،۽ اھا توھان جي تسلي ھجي. پوِ ٺٺوليون ڪريو. 3مون کي ڳالھائڻ ڏيو؛ ۽ جڏھن مان ڳالھائي چڪو آھيان ،ته ء پوِ منھنجو روح ڇو نه پريشان ٿئي؟ 4ڇا منھنجي شڪايت انسان سان آھي؟ ۽ جيڪڏھن ائين ھجي ھا ته ء 5مون تي نظر ڪر ،۽ حيران ٿي وڃ ،۽ پنھنجو ھٿ پنھنجي وات تي رک. 6جڏھن مون کي ياد ايندو آھي ته مان ڊڄي ويندو آھيان ،۽ ڏڪڻي منھنجي جسم تي قبضو ڪري وٺندي آھي. 7ڇو بدڪار جيئرا رھن ٿا ،پوڙھا ٿين ٿا ،۽ طاقت ۾ طاقتور ٿين ٿا؟ 8انھن جو اولد انھن جي نظر ۾ قائم ٿئي ٿو ،۽ انھن جو اولد انھن جي اکين اڳيان. 9انھن جا گھر خوف کان محفوظ آھن ،۽ نہ ئي خدا جو لٺ انھن تي آھي. 10انھن جو ڍڳو ٻار ڄڻي ٿو ۽ ٿڪجي نٿو پوي؛ انھن جي ڳئون ٻار ڄڻي ٿي ۽ پنھنجو ڍڳو نه ٿو ڇڏي. 11اھي پنھنجن ننڍڙن ٻارن کي رڍ وانگر موڪلين ٿا ،۽ انھن جا ٻار ناچ ڪن ٿا. 12اھي دف ۽ بربط کڻن ٿا ،۽ بانسري جي آواز تي خوش ٿين ٿا. 13اھي پنھنجا ڏينھن دولت ۾ گذارين ٿا ،۽ ھڪ پل ۾ قبر ۾ لھي وڃن ٿا. 14تنھن ڪري اھي خدا کي چون ٿا ته ،اسان کان پري ٿي وڃ ،ڇو ته اسان توھان جي طريقن جي ڄاڻ نٿا چاھيون. 15قادر مطلق ڇا آھي جو اسين سندس ُبادت ڪريون ۽ جيڪڏھن اسين کيس دُا گھرون ته اسان کي ڪھڙو فائدو ٿيندو؟ ء 16ڏسو ،انھن جي ڀلئي انھن جي ھٿ ۾ ناھي :بڇڙن جي صلح مون کان پري آھي. 17ڪيترا ڀيرا بدڪارن جو شمع وسامي ٿو وڃي !۽ ڪيترا ڀيرا انھن جي تباھي انھن تي اچي ٿي !خدا پنھنجي غضب ۾ غم ورھائي ٿو. 18اھي وا عِ جي اڳيان ٿعلھي وانگر آھن ،۽ ڀعون وانگر آھن جيڪي طوفان کڻي وڃي ٿو. لِ رکي ٿو :ھو کيس بدلو ڏئي ٿو ،۽ ھو ان کي ڄاڻيندو. 19خدا سندس گناھه سندس ٻارن ء قادر مطلق جي غضب مان پيئندو. 20سندس اکيون سندس تباھي ڏسنديون ،۽ ھو ء پوِ کيس پنھنجي گھر ۾ ڪھڙي خوشي ٿيندي؟ 21ڇالِ جو جڏھن سندس مھينن جو تعداد وچ ۾ گھٽجي وڃي ٿو تہ ء ء اُلي ماڻھن جو انصاف ڪندو آھي. 22ڇا ڪو خدا کي ُلم سيکاريندو؟ ڇاڪاڻ ته ھو ي 23ڪو ماڻھو پنھنجي پوري طاقت ۾ ،مڪمل طور تي آرام ۽ خاموشي ءِ ۾ مري ٿو. 24سندس ڇاتيون کير سان ڀريل آھن ،۽ سندس ھڏا گودي سان ڀريل آھن. 25۽ ٻيو پنھنجي روح جي ڪڙڪاٽ ۾ مري ٿو ،۽ ڪڏھن به خوشي ءِ سان نه کائيندو آھي. 26اھي مٽي ءِ ۾ ھڪجھڙا ليٽندا ،۽ ڪيڙا انھن کي ڍڪيندا. 27ڏسو ،مون کي اوھان جا خيال ۽ اوھان جي سازشن جي خبر آھي جيڪي اوھين مون خلف غلط طريقي سان ٺاھيو ٿا. 28ڇالِ جو اوھين چئو ٿا تہ ،امير جو گھر ڪٿي آھي؟ ۽ بدڪارن جون رھائشون ڪٿي آھن؟ ء 29ڇا اوھان رستي تي ھلندڙن کان نه پڇيو آھي؟ ۽ اوھان کي انھن جي نشانين جي خبر ناھي؟ 30ڇا بدڪار تباھي جي ڏينھن تائين محفوظ آھن؟ انھن کي غضب جي ڏينھن تائين ٻاھر ڪڍيو ويندو؟ 31ڪير سندس رستي سندس سامھون بيان ڪندو؟ ۽ ڪير کيس سندس ڪيل ڪمن جو بدلو ڏيندو؟ 32پر کيس قبر ۾ آندو ويندو ،۽ قبر ۾ رھندو. 33وادي جا ڍڳا کيس مٺا لڳندا ،۽ ھر ڪو سندس پٺيان ڇڪيندو ،جيئن سندس اڳيان بيشمار آھن. 34پوِ اوھين مون کي اجائي ڪيئن تسلي ڏيو ٿا ،جڏھن تہ اوھان جي جوابن ۾ ڪوڙ رھي ٿو؟ ء باب 22 1پوِ اءليفز تيماني جواب ڏنو ۽ چيو، ء لِ ڪارآمد ٿي سگھي ٿو؟ پاڻ ُقلمند جيئن ٿو، سگھي ٿي ڪارآمد خدا ماڻھو ڪو 2ڇا لِ ء ء قادر مطلق کي ڪا خوشي آھي ته تون سچار آھين؟ يا کيس ڪا فائدي آھي ته تون پنھنجا طريقا ڪامل ڪر؟ 3ڇا ء 4ڇا ھو توھان جي ڊپ کان توھان کي ملمت ڪندو؟ ڇا ھو توھان سان گڏ فيصلي ۾ داخل ٿيندو؟ 5ڇا تنھنجي بڇڙائي وڏي نہ آھي؟ ۽ تنھنجيون بدڪاريون لمحدود نہ آھن؟ 6ڇالِ جو تو پنھنجي ڀا عِ کان مفت ۾ گروي رکيو آھي ،۽ ننگن کان سندن ڪپڙا لھي ڇڏيا آھن. ء 7تو ٿڪل کي پاڻي نه ڏنو آھي ،۽ بکايل کان ماني روڪي رکي آھي. 8پر طاقتور ماڻھو ءِ جي ڳالھه آھي ته ،ھن وٽ زمين ھئي؛ ۽ ُزت وارو ماڻھو ان ۾ رھندو ھو. 9تو بيواھه ُورتن کي خالي ھٿين موٽائي ڇڏيو آھي ،۽ يتيم جا ھٿ ڀڃي ڇڏيا آھن. 10تنھنڪري تنھنجي چوڌاري ڦندا آھن ،۽ اوچتو خوف توکي پريشان ڪري ٿو. 11يا اوندھه ،جو تون ڏسي نه ٿو سگھين؛ ۽ پاڻي ءِ جي گھڻائي توکي ڍڪي ٿي.
نوڪري جو ڪتاب
12ڇا خدا آسمان جي اوچائي ۾ ناھي؟ ۽ تارن جي اوچائي ڏسو ،اھي ڪيترا اوچا آھن! 13۽ تون چوين ٿو تہ خدا ڪيئن ڄاڻي ٿو؟ ڇا ھو اونداھي ڪڪر مان انصاف ڪري سگھي ٿو؟ 14گھڻا ڪڪر کيس ڍڪيندا آھن ،تنھنڪري ھو ڏسي نہ ٿو سگھي؛ ۽ ھو آسمان جي دائري ۾ گھمندو آھي. 15ڇا تون انھي ءِ پراڻي رستي تي ھلي رھيو آھين جنھن تي بڇڙا ماڻھو ھليا آھن؟ 16جيڪي وقت کان اڳ ڪٽيا ويا ،جن جي بنياد ٻوڏ سان ٻڏي وئي: لِ ڇا ڪري سگھي ٿو؟ قادر مطلق انھن ء 17جيڪي خدا کي چوندا ھئا تہ اسان کان پري ٿي وڃ ،۽ ء 18پر ھن انھن جا گھر سٺين شين سان ڀري ڇڏيا :پر بڇڙن جي صلح مون کان پري آھي. 19نيڪ ماڻھو اھو ڏسن ٿا ۽ خوش ٿين ٿا :۽ معصوم انھن تي کلندا آھن ۽ طعنو ڏيندا آھن. 20جڏھن ته اسان جو مال ڪٽيو نه ويو آھي ،پر انھن جي باقيات کي باھه ساڙي ٿي. 21ھاڻي تون ھن سان واقف ٿي وڃ ۽ صلح سان رھه :انھي ءِ سان تو کي ڀلئي ملندي. 22آ ءِ تو کي ُرض ٿو ڪريان ته سندس وات مان شريعت وٺ ،۽ سندس ڳالھيون پنھنجي دل ۾ رک. قادر مطلق ڏانھن موٽيندؤ ،تہ اوھين مضبوط ٿيندا ،۽ اوھين بڇڙائي کي پنھنجن خيمن کان پري ڪندا. 23جيڪڏھن اوھين ء 24پوِ تون سون کي مٽي ءِ وانگر ۽ اوفير جو سون ندين جي پٿرن وانگر گڏ ڪندين. ء قادر مطلق توھان جو ڍانچو ھوندو ،۽ توھان وٽ گھڻو چاندي ھوندي. 25ھا، ء قادر مطلق ۾ خوش ٿيندين ،۽ پنھنجو منھن خدا ڏانھن کڻندين. 26ڇالِ جو ء ء پوِ تون ء 27تون کيس دُا ڪندين ،۽ ھو توکي ٻڌندو ،۽ تون پنھنجون نذرون پوريون ڪندين. لِ قائم ٿيندو :۽ روشني تنھنجي رستن تي چمڪندي. 28تون به ڪو ڪم ڪندين ،۽ اھو تو ء 29جڏھن ماڻھو ھيٺ ڪيرايا ويندا ،تڏھن اوھين چئو ٿا تہ ،مٿي چڙھڻ آھي؛ ۽ اھو ُاجز ماڻھو ءِ کي بچائيندو. 30ھو معصومن جي ٻيٽ کي بچائيندو :۽ اھو توھان جي ھٿن جي پاڪائي سان بچايو ويندو. باب 23 1تڏھن ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2اڄ به منھنجي شڪايت تلخ آھي :منھنجو ڌڪ منھنجي آھعن کان ڳرو آھي. جاِ تي پھچي سگھان ھا! سندس مان جيئن 3ڪاش مون کي خبر ھجي ھا ته مان کيس ڪٿي ڳولي سگھان ھا !ته ء 4مان پنھنجو ڪيس سندس اڳيان بيان ڪندس ،۽ پنھنجو وات دليلن سان ڀريندس. 5مون کي خبر ھوندي ته ھو مون کي ڪھڙا لفظ جواب ڏيندو ،۽ مان سمجھان ھا ته ھو مون کي ڇا چوندو. 6ڇا ھو پنھنجي وڏي طاقت سان منھنجي خلف دليل ڏيندو؟ نه؛ پر ھو مون ۾ طاقت وجھندو. لِ پنھنجي جج کان بچي وڃان. 7اتي نيڪ ماڻھو ساڻس بحث ڪري سگھي ٿو؛ تنھن ڪري مان ھميشه ء 8ڏسو ،مان اڳتي وڃان ٿو ،پر ھو اتي ناھي؛ ۽ پوئتي ،پر مان کيس ڏسي نٿو سگھان: 9کاٻي پاسي ،جتي ھو ڪم ڪري ٿو ،پر مان کيس ڏسي نٿو سگھان :ھو ساڄي پاسي پاڻ کي لڪائي ٿو ،ته جيئن مان کيس ڏسي نه سگھان. 10پر ھو ڄاڻي ٿو ته مان ڪھڙي رستي تي ھلن ٿو :جڏھن ھو مون کي آزمائيندو ،تڏھن مان سون وانگر نڪرندس. 11منھنجو پير سندس قدمن کي جھليو آھي ،مون سندس رستي تي ُمل ڪيو آھي ،۽ انڪار نه ڪيو آھي. 12۽ نه ئي مان سندس چپن جي حڪم کان پوئتي ھٽيو آھيان ،مون سندس وات جي لفظن کي پنھنجي ضروري کاڌي کان وڌيڪ اھميت ڏني آھي. 13پر ھو ھڪ ذھن ۾ آھي ،۽ ڪير کيس ڦيرائي سگھي ٿو؟ ۽ جيڪو سندس روح چاھي ٿو ،اھو ئي ڪري ٿو. لِ مقرر ڪيو ويو آھي :۽ اھڙيون ڪيتريون ئي شيون ھن سان آھن. 14ڇالِ جو ھو اھو ڪم ڪري ٿو جيڪو مون ء ء 15تنھن ڪري مان سندس حضور ۾ پريشان آھيان :جڏھن مان غور ڪريان ٿو ،ته مان کانئس ڊڄان ٿو. قادر مطلق مون کي پريشان ڪري ٿو: ء 16ڇالِ جو خدا منھنجي دل کي نرم ڪري ٿو ،۽ ء 17ڇاڪاڻ ته مون کي اوندھه کان اڳ ڪٽيو نه ويو ھو ،۽ نه ئي ھن منھنجي چھري کان اوندھه کي ڍڪيو آھي. باب 24 قادر مطلق کان لڪيل نه آھن ،ڇا اھي جيڪي کيس سڃاڻن ٿا ،اھي سندس ڏينھن نه ٿا ڏسن؟ 1ڇو ،وقت ء 2ڪي ماڻھو حدون ھٽائي ڇڏيندا آھن؛ اھي زور سان ڌڻ کڻي ويندا آھن ۽ انھن کي چاريندا آھن. 3اھي يتيم جي گڏھه کي ڌڪي ٿا ڇڏين ،اھي رنڙ جي ڍڳي کي گروي رکن ٿا. 4اھي ضرورتمندن کي رستي تان ھٽائي ڇڏيندا آھن :زمين جا غريب پاڻ کي گڏجي لڪائيندا آھن. لِ لِ ۽ انھن جي ٻارن ء لِ اعٿن ٿا :بيابان انھن ء 5ڏسو ،جيئن ريگستان ۾ جھنگلي گڏھه ،اھي پنھنجي ڪم تي نڪرن ٿا؛ وقت بوقت شڪار ء کاڌو پيدا ڪري ٿو. 6ھر ڪو پنھنجي زمين ۾ اناج لڻي ٿو :۽ بدڪارن جو انگور گڏ ڪري ٿو. سواِ ليٽائين ٿا ،جو ٿڌ ۾ انھن وٽ ڪو به ڍڪ نه آھي. 7اھي ننگن کي ڪپڙن کان ء 8اھي جبلن جي مينھن سان ڳاڙھا آھن ،۽ پناھه جي کوٽ سبب پٿر کي ڀاڪر پائين ٿا. 9اھي يتيم کي سيني مان ڇڪيندا آھن ،۽ غريبن کان گروي رکندا آھن.
نوڪري جو ڪتاب
سواِ اگھاڙو ڪن ٿا ،۽ بکايل کان ٻوري کسي وٺن ٿا. 10اھي کيس ڪپڙن کان ء 11جيڪي پنھنجي ڀتين ۾ تيل ٺاھين ٿا ،۽ پنھنجين انگور جي حوضن ۾ رس پيئن ٿا ،۽ اعڃ برداشت ڪن ٿا. 12شھر مان ماڻھو ڪنجھن ٿا ،۽ زخمين جو روح رڙيون ڪري ٿو :پر خدا انھن تي بيوقوفي نه ٿو رکي. 13اھي انھن مان آھن جيڪي روشني جي خلف بغاوت ڪن ٿا؛ اھي ان جي رستن کي نٿا ڄاڻن ،۽ نه ئي ان جي رستن ۾ رھن ٿا. 14جيڪو قاتل روشني ءِ سان اعڀري ٿو ،غريبن ۽ مسڪينن کي ماري ٿو ،۽ رات جو چور وانگر آھي. 15زناڪار جي اک به شام جو انتظار ڪندي آھي ،۽ چوي ٿي ته ڪا به اک مون کي نه ڏسندي :۽ پنھنجو چھرو لڪائيندو آھي. لِ نشان لڳايا ھئا :اھي روشني ءِ کي نٿا سڃاڻن. 16اونداھي ءِ ۾ اھي گھرن کي کاٽيندا آھن ،جيڪي انھن ڏينھن ۾ پاڻ ء لِ موت جي پاڇي وانگر آھي :جيڪڏھن ڪو انھن کي سڃاڻي ،ته اھي موت جي پاڇي جي خوف ۾ آھن. 17ڇاڪاڻ ته صبح انھن ء 18ھو پاڻي ءِ وانگر تيز آھي؛ زمين ۾ انھن جو حصو لعنتي آھي :ھو انگورن جي باغن جو رستو نٿو ڏسي. 19خشڪ سالي ۽ گرمي برفاني پاڻي کي کائي ٿي :اھڙي طرح قبر به انھن کي کائي ٿي جن گناھه ڪيو آھي. 20پيٽ کيس وساري ڇڏيندو؛ ڪيڙو کيس مٺو کائيندو؛ کيس وڌيڪ ياد نه ڪيو ويندو؛ ۽ بدڪاري وڻ وانگر ٽوڙي ويندي. 21ھو سنڍ کي ڏک ڏئي ٿو جيڪو ٻار نٿو کڻي ،۽ رنڙ سان نيڪي نٿو ڪري. 22ھو پنھنجي طاقت سان طاقتور کي به ڇڪي ٿو :ھو اٿي ٿو ،۽ ڪو به ماڻھو زندگي جو يقين نٿو رکي. 23جيتوڻيڪ کيس سلمتي ءِ سان رھڻ ڏنو وڃي ،جتي ھو آرام ڪري ٿو ،پر سندس نظر انھن جي رستن تي آھي. لِ انھن کي بلند ڪيو وڃي ٿو ،پر ھليا وڃن ٿا ۽ گھٽ ڪيا وڃن ٿا؛ انھن کي ٻين سڀني وانگر رستي تان ھٽايو وڃي ٿو ،۽ 24ٿوري وقت ء اناج جي ڪنن جي چوٽي وانگر ڪٽيو وڃي ٿو. 25۽ جيڪڏھن ھاڻي ائين نه آھي ،ته ڪير مون کي ڪوڙو بڻائيندو ،۽ منھنجي تقرير کي بيڪار بڻائيندو؟ باب 25 1پوِ بلدد شوح جواب ڏنو ،۽ چيو، ء 2حڪومت ۽ خوف ھن سان گڏ آھن ،ھو پنھنجي بلند ھنڌن تي امن قائم ڪري ٿو. 3ڇا سندس لشڪر جو ڪو تعداد آھي؟ ۽ ڪير سندس روشني نه ٿو چمڪي؟ 4پوِ انسان ڪيئن خدا سان سچو ٿي سگھي ٿو؟ يا اھو ڪيئن پاڪ ٿي سگھي ٿو جيڪو ُورت مان پيدا ٿيو آھي؟ ء 5چنڊ ڏانھن به ڏسو ،پر اھو چمڪي نٿو ،ھا ،تارا سندس نظر ۾ پاڪ نه آھن. 6ڪيترو گھٽ ،انسان ،جيڪو ڪيڙو آھي؟ ۽ انسان جو پٽ ،جيڪو ڪيڙو آھي؟ باب 26 1پر ايوب جواب ڏنو ۽ چيو تہ، 2تو ڪيئن ان جي مدد ڪئي آھي جيڪو بي طاقت آھي؟ تون ڪيئن ان ھٿ کي بچائيندو آھين جنھن ۾ ڪا طاقت ناھي؟ 3تو ڪيئن ان کي صلح ڏني آھي جنھن کي ڪا به ُقل ناھي؟ ۽ تو ڪيئن وڏي پيماني تي ڳالھه کي جيئن آھي بيان ڪيو آھي؟ 4تو ڪنھن سان ڳالھايو آھي؟ ۽ ڪنھن جو روح تو مان نڪتو آھي؟ 5مئل شيون پاڻي ءِ جي ھيٺان ۽ ان جي رھواسين مان ٺھيل آھن. 6سندس اڳيان دوزخ کليل آھي ،۽ تباھي کي ڪو به ڍڪ ناھي. شيِ تي نه لٽڪائي ٿو. جاِ تي وڌائي ٿو ،۽ زمين کي ڪنھن به ء 7ھو اتر کي خالي ء 8ھو پاڻي کي پنھنجن گھاٽن ڪڪرن ۾ بند ڪري ٿو ،۽ ڪڪر انھن جي ھيٺان ڦاٽندو نه آھي. 9ھو پنھنجي تخت جي منھن کي روڪي ٿو ،۽ ان تي پنھنجو ڪڪر پکيڙي ٿو. 10ھن پاڻي ءِ کي حدن سان گھيرو ڪيو آھي ،جيستائين ڏينھن ۽ رات ختم نه ٿين. 11آسمان جا ٿنڀا ڏڪي وڃن ٿا ۽ سندس ملمت تي حيران ٿين ٿا. 12ھو پنھنجي طاقت سان سمنڊ کي ڦاڙي ٿو ،۽ پنھنجي ُقل سان مغرور ماڻھن کي ماري ٿو. 13پنھنجي روح سان ھن آسمان کي سينگاريو آھي؛ سندس ھٿ ٽيڙيل نانگ ٺاھيو آھي. 14ڏسو ،اءھي سندس طريقن جا حصا آھن :پر سندس ڪيترو گھٽ حصو ٻڌو ويو آھي؟ پر سندس طاقت جي گجگوڙ کي ڪير سمجھي سگھي ٿو؟ باب 27 1وڌيڪ ايوب پنھنجو مثال جاري رکيو ۽ چيو، قادر مطلق ،جنھن منھنجي روح کي تنگ ڪيو آھي؛ ۽ آھي؛ ورتو کسي 2جيئري خدا جي قسم ،جنھن منھنجو انصاف ء 3جيستائين منھنجو ساھه مون ۾ آھي ،۽ خدا جو روح منھنجي نڪ ۾ آھي؛ 4منھنجا چپ بڇڙائي نه ڳالھائيندا ،۽ منھنجي زبان ٺڳي نه ڳالھائيندي. 5خدا نه ڪري ته مان توکي صحيح ثابت ڪريان :جيستائين مان مران ،مان پنھنجي صداقت پاڻ کان نه ھٽائيندس. 6مان پنھنجي صداقت کي مضبوطي ءِ سان پڪڙيندس ،۽ ان کي وڃڻ نه ڏيندس :جيستائين مان جيئرو آھيان ،منھنجو دل مون کي ملمت نه ڪندو.
نوڪري جو ڪتاب
7منھنجو دشمن بڇڙن وانگر ٿئي ،۽ جيڪو منھنجي خلف اٿي ٿو سو بدڪار وانگر ٿئي. 8ڇالِ جو جڏھن خدا سندس روح کڻي ٿو تہ منافق جي اميد ڪھڙي آھي ،جيتوڻيڪ کيس حاصل ٿي چڪو آھي؟ ء 9ڇا خدا سندس فرياد ٻڌندو جڏھن مصيبت مٿس ايندي؟ قادر مطلق ۾ خوش رھندو؟ ڇا ھو ھميشه خدا کي سڏيندو؟ 10ڇا ھو ء 11مان توھان کي خدا جي ھٿ سان سيکاريندس :جيڪو قادر مطلق وٽ آھي اھو مان نه لڪائيندس. پوِ اوھين ڇو بلڪل بيڪار آھيو؟ 12ڏسو ،اوھان سڀني پاڻ ڏٺو آھي ،ء قادر مطلق کان ملندو. کي انھن جيڪو ميراث، جو ظالمن ۽ آھي، حصو 13ھي خدا سان بدڪار ماڻھو ءِ جو ء لِ آھي :۽ سندس اولد ماني سان مطمئن نه ٿيندو. 14جيڪڏھن سندس ٻار گھڻا ٿين ٿا ،ته اھو تلوار ء 15جيڪي سندس باقي بچيا آھن ،سي موت ۾ دفن ڪيا ويندا :۽ سندس بيواھھون نه روئنديون. 16جيتوڻيڪ ھو مٽي ءِ وانگر چاندي ءِ جو ڍير ڪري ،۽ مٽي ءِ وانگر ڪپڙا تيار ڪري؛ 17ھو ان کي تيار ڪري سگھي ٿو ،پر نيڪ ماڻھو ان کي پائيندو ،۽ معصوم ماڻھو چاندي ورھائيندا. 18ھو پنھنجو گھر ڪينئان وانگر ٺاھيندو آھي ،۽ ھڪ جھوپڙي وانگر جيڪو سنڀاليندڙ ٺاھيندو آھي. 19امير ماڻھو ليٽندو ،پر گڏ نه ڪيو ويندو :ھو پنھنجون اکيون کوليندو ،۽ ھو نه ھوندو. 20دھشتون کيس پاڻي ءِ وانگر پڪڙينديون آھن ،رات جو طوفان کيس کڻي ويندو آھي. ع جاِ تان اڇلي ڇڏي ٿو. 21اوڀر جي ھوا کيس کڻي وڃي ٿي ،۽ ھو ھليو وڃي ٿو :۽ طوفان وانگر کيس سندس ء 22ڇالِ جو خدا مٿس حملو ڪندو ،۽ کيس نه بخشيندو :ھو سندس ھٿ مان ڀڄي وڃڻ چاھيندو. ء جاِ تان ھٽائي ڇڏيندا. سسڪي سندس ء 23ماڻھو مٿس تاڙيون وڄائيندا ،۽ کيس ع باب 28 جاِ آھي جتي اھي ان کي صاف ڪن ٿا. لِ ھڪ ء لِ ھڪ رڳ آھي ،۽ سون ء 1بيشڪ چاندي ءِ ء 2زمين مان لوھ ڪڍيو ويندو آھي ،۽ پٿر مان ٽامي ڳاريو ويندو آھي. 3ھو اوندھه کي ختم ڪري ٿو ،۽ سڀني ڪمال کي ڳولي ٿو :اوندھه جا پٿر ،۽ موت جو پاڇو. 4ٻوڏ آبادگارن مان نڪري ٿي ،پاڻي به جيڪو پيرن کان وسري ويو آھي :اھي سڪي ويا آھن ،اھي ماڻھن کان پري ٿي ويا آھن. 5زمين جي ڳالھه آھي ته ان مان ماني نڪرندي آھي :۽ ان جي ھيٺان باھه وانگر مٿي کنيو ويندو آھي. جاِ آھن :۽ ان ۾ سون جي مٽي آھي. 6ان جا پٿر نيلم جي ء 7ھڪ اھڙو رستو آھي جيڪو ڪنھن به پکي کي خبر ناھي ،۽ جيڪو گدھ جي اک نه ڏٺو آھي: 8شينھن جا ٻچا ان تي نه لٿا آھن ،۽ نه ئي ڪو وحشي شينھن ان تان لنگھيو آھي. 9ھو پنھنجو ھٿ پٿر تي وڌائي ٿو ،ھو جبلن کي پاڙون اعلٽي ٿو ڇڏي. شيِ ڏسي ٿي. 10ھو پٿرن مان دريا ءِ ڪڍي ٿو؛ ۽ سندس اک ھر قيمتي ء شيِ لڪيل آھي ان کي روشني ۾ آڻي ٿو. 11ھو دريائن کي وھڻ کان روڪي ٿو؛ ۽ جيڪا ء جاِ ڪٿي آھي؟ 12پر دانائي ڪٿي ملندي؟ ۽ سمجھ جي ء 13انسان کي ان جي قيمت جي خبر ناھي ،۽ نه ئي اھو جيئرن جي ملڪ ۾ ملي ٿو. 14عڳھر چوي ٿي” ،اھو مون ۾ ناھي “.۽ سمنڊ چوي ٿو” ،اھو مون ۾ ناھي“. 15اھو سون سان حاصل نٿو ڪري سگھجي ،نه ئي چاندي ان جي قيمت سان توري ويندي. سليماني پٿر سان ،يا نيلم سان نٿو ڪري سگھجي. 16ان جو قدر اوفير جي سون سان ،قيمتي ع 17سون ۽ بلور ان جي برابر نه ٿا ٿي سگھن :۽ ان جو بدلو خالص سون جي زيورن سان نه ھوندو. 18مرجان يا موتين جو ذڪر نه ڪيو ويندو ،ڇاڪاڻ ته حڪمت جي قيمت ياقوت کان وڌيڪ آھي. 19ايٿوپيا جو پکھراج ان جي برابر نه ھوندو ،۽ نه ئي ان جو قدر خالص سون سان ڪيو ويندو. جاِ ڪٿي آھي؟ 20پوِ حڪمت ڪٿان ايندي؟ ۽ سمجھ جي ء ء 21ڇاڪاڻ تہ اھو سڀني جيئرن جي نظر کان لڪايو ويو آھي ،۽ ھوا جي پکين کان ويجھو رکيو ويو آھي. 22تباھي ۽ موت چون ٿا ته ،اسان پنھنجن ڪنن سان ان جي خبر ٻڌي آھي. جاِ کي ڄاڻي ٿو. 23خدا ان جي رستي کي ڄاڻي ٿو ،۽ ھو ان جي ء 24ڇاڪاڻ تہ ھو زمين جي پڇاڙي ءِ تائين ڏسندو آھي ،۽ سڄي آسمان ھيٺان ڏسندو آھي. لِ؛ ۽ ھو پاڻي ءِ کي ماپ سان توري ٿو. 25ھوائن جو وزن ڪرڻ ء لِ ھڪ رستو مقرر ڪيو: لِ ھڪ حڪم ڏنو ،۽ گجگوڙ جي بجلي ءِ ء 26جڏھن ھن مينھن ء 27پوِ ھن ان کي ڏٺو ،۽ ان کي بيان ڪيو؛ ھن ان کي تيار ڪيو ،ھا ،۽ ان کي ڳولھيو. ء 28۽ انسان کي ھن چيو ته ،ڏسو ،خداوند جو خوف ،اھا حڪمت آھي؛ ۽ برائي کان پري رھڻ سمجھ آھي. باب 29 1وڌيڪ ايوب پنھنجو مثال جاري رکيو ۽ چيو، 2ڪاش مان گذريل مھينن وانگر ھجان ھا ،جيئن انھن ڏينھن ۾ جڏھن خدا مون کي بچايو ھجي ھا؛ 3جڏھن سندس شمع منھنجي مٿي تي چمڪي ،۽ جڏھن سندس روشني سان مان اونداھي ۾ ھليو ويس؛
نوڪري جو ڪتاب
4جيئن مان پنھنجي جواني ءِ جي ڏينھن ۾ ھوس ،جڏھن خدا جو راز منھنجي خيمي تي ھو؛ قادر مطلق اڃا تائين مون سان گڏ ھو ،جڏھن منھنجا ٻار منھنجي چوڌاري ھئا؛ 5جڏھن ء لِ تيل جون نديون وھائي ڇڏيون؛ مون پٿر ۽ ڌوتا، سان مکڻ قدم پنھنجا 6جڏھن مون ء جاِ تيار ڪئي ھئي! 7جڏھن مان شھر مان دروازي ڏانھن نڪرندو ھوس ،جڏھن مون گھٽي ۾ پنھنجي ء 8نوجوانن مون کي ڏٺو ،۽ پاڻ کي لڪي ويا :۽ پوڙھا اعٿي بيٺا. 9سردارن ڳالھائڻ بند ڪيو ،۽ پنھنجا ھٿ پنھنجي وات تي رکيا. 10امير خاموش رھيا ،۽ سندن زبان تالو سان لڳي وئي. 11جڏھن ڪن مون کي ٻڌو ،تڏھن مون کي برڪت ڏني؛ ۽ جڏھن اک مون کي ڏٺو ،تڏھن منھنجي شاھدي ڏني: 12ڇاڪاڻ ته مون غريبن کي بچايو جيڪي روئندا ھئا ،۽ يتيم کي ،۽ جنھن جي مدد ڪرڻ وارو ڪو نه ھو. 13جيڪو تباھه ٿيڻ وارو ھو ،ان جي برڪت مون تي آئي :۽ مون رنڌڻي جي دل کي خوشي ءِ سان ڳائڻ جو سبب بڻايو. 14مون صداقت کي ڍڪيو ،۽ اھو مون کي ڍڪيو :منھنجو انصاف ھڪ پوشاڪ ۽ تاج وانگر ھو. لِ پير. لِ اکيون ھوس ،۽ منڊن ء 15آ ءِ انڌن ء 16مان غريبن جو پي عِ ھوس :۽ جيڪو سبب مون کي خبر نه ھئي ،ان جي ڳول ڪئي. 17۽ مون بدڪار جا ڄاڙا ڀڃي ڇڏيا ،۽ سندس ڏندن مان مال ڪڍي ڇڏيو. 18پوِ مون چيو تہ ،مان پنھنجي آکيري ۾ مرندس ،۽ پنھنجا ڏينھن ريتي جيترا وڌائيندس. ء 19منھنجي پاڙ پاڻي ءِ ۾ پکڙجي وئي ھئي ،۽ شبنم سڄي رات منھنجي ٽاري تي پئي ھئي. 20منھنجو شان مون ۾ تازو ٿي ويو ،۽ منھنجو ڪمان منھنجي ھٿ ۾ نئون ٿي ويو. 21ماڻھن مون تي ڪن ڏنو ،۽ انتظار ڪيو ،۽ منھنجي صلح تي خاموش رھيا. ڪري پونديون ھيون. 22منھنجي لفظن کان ء پوِ اھي ٻيھر نه ڳالھائيندا ھئا؛ ۽ منھنجون ڳالھيون انھن تي ء لِ. لِ مينھن جي انتظار ۾ ھئا؛ ۽ انھن پنھنجو وات کوليو جيئن پوئين مينھن ء 23۽ اھي منھنجي ء 24جيڪڏھن آ ءِ انھن تي کلن ھا ،تہ اھي يقين نہ ڪندا ھئا؛ ۽ منھنجي چھري جي روشني کي انھن رد نہ ڪيو. 25مون انھن جو رستو چونڊيو ،۽ سردار ٿي ويٺس ،۽ فوج ۾ بادشاھه وانگر رھندو ھوس ،جيئن ماتم ڪندڙن کي تسلي ڏيندو آھي. باب 30 1پر ھاڻي اھي جيڪي مون کان ننڍا آھن مون کي ٺٺولي ۾ رکن ٿا ،جن جي پي عِ کي مان پنھنجي ڌڻ جي ڪتن سان گڏ رکڻ کان نفرت ڪريان ھا. 2ھا ،انھن جي ھٿن جي طاقت مون کي ڪٿي فائدو ڏيندي ،جن ۾ پوڙھو ُمر ختم ٿي وئي ھئي؟ 3ضرورت ۽ ڏڪار جي ڪري اھي اڪيل ھئا؛ اڳوڻي زماني ۾ ويران ۽ ويران بيابان ۾ ڀڄي ويا. لِ صنوبر جون پاڙون ڪٽيندا آھن. 4جيڪي ٻوٽن جي ڀرسان مالو ۽ گوشت ء 5انھن کي ماڻھن مان ڪڍيو ويو( ،اھي انھن جي پٺيان ائين رڙيون ڪندا ھئا جيئن چور جي پٺيان؛) لِ. 6وادين جي ٽڪرين ۾ ،زمين جي غارن ۾ ،۽ پٿرن ۾ رھڻ ء 7اھي ٻوٽن ۾ رڙيون ڪندا ھئا؛ اھي ٻوٽن ھيٺ گڏ ڪيا ويندا ھئا. 8اھي بيوقوفن جا ٻار ھئا ،ھا ،بيوقوفن جا ٻار :اھي زمين کان به بدتر ھئا. 9۽ ھاڻي آئون انھن جو گيت آھيان ،ھا ،مان انھن جو طعنو آھيان. 10اھي مون کان نفرت ڪن ٿا ،اھي مون کان پري ڀڄن ٿا ،۽ منھنجي منھن تي ٿڪڻ کان به نه ڊڄن ٿا. س کي ٽوڙيو آھي ،۽ مون کي تڪليف ڏني آھي ،تنھن ڪري انھن منھنجي اڳيان لغام به کوليو آھي. 11ڇاڪاڻ تہ ھن منھنجي ءر ع 12منھنجي ساڄي ھٿ تي نوجوان اٿيا آھن؛ اھي منھنجا پير ڌڪي ڇڏيندا آھن ،۽ اھي منھنجي خلف پنھنجي تباھي جا رستا ٺاھيندا آھن. 13اھي منھنجي رستي ۾ رڪاوٽ وجھن ٿا ،اھي منھنجي مصيبت کي اڳتي وڌائين ٿا ،انھن جو ڪو به مددگار ناھي. 14اھي پاڻي ءِ جي وڏي ڦاٽ وانگر مون تي آيا :ويراني ءِ ۾ اھي مون تي ڪري پيا. 15مون تي خوف طاري ٿي ويا آھن :اھي منھنجي روح کي ھوا وانگر ڇڪيندا آھن :۽ منھنجي خوشحالي ڪڪر وانگر ختم ٿي ويندي آھي. 16۽ ھاڻي منھنجو روح مون تي وھي ويو آھي؛ مصيبت جا ڏينھن مون تي اچي ويا آھن. 17رات جي موسم ۾ منھنجا ھڏا مون ۾ ءڇڙي پون ٿا :۽ منھنجا نسون آرام نہ ٿيون وٺن. 18منھنجي بيماري جي وڏي طاقت سان منھنجو لباس بدلجي ويو آھي :اھو مون کي منھنجي ڪوٽ جي ڪالر وانگر جھلي ٿو. 19ھن مون کي مٽي ءِ ۾ اڇلئي ڇڏيو آھي ،۽ مان مٽي ۽ خاڪ وانگر ٿي ويو آھيان. 20مان توکي سڏيان ٿو ،۽ تون مون کي نه ٿو ٻڌين :مان اٿي بيٺس ،۽ تون مون تي ڌيان نٿو ڏئين. 21تون مون سان ظالم ٿي ويو آھين :تون پنھنجي مضبوط ھٿ سان منھنجي مخالفت ڪرين ٿو. 22تون مون کي وا عِ ڏانھن مٿي کڻين ٿو ،تون مون کي ان تي سوار ڪرين ٿو ،۽ منھنجو مادو ڳارين ٿو. لِ مقرر ڪيل گھر ڏانھن آڻيندين. 23ڇالِ جو مون کي خبر آھي تہ تون مون کي موت ڏانھن ۽ سڀني جيئرن ء ء 24پر ھو قبر ڏانھن پنھنجو ھٿ نه وڌائيندو ،جيتوڻيڪ اھي سندس تباھي ۾ روئن ٿا. لِ غمگين نه ھئي؟ لِ نه رويو جيڪو مصيبت ۾ ھو؟ ڇا منھنجي روح غريبن ء 25ڇا مون ان ء 26جڏھن مون چڱائي جي ڳول ڪئي ،تڏھن مون وٽ برائي آئي :۽ جڏھن مون روشني ءِ جو انتظار ڪيو ،تڏھن اوندھه آئي. 27منھنجا آنڊا اعباليا ،۽ آرام نه ڪيو :مصيبت جا ڏينھن مون کي روڪي رھيا ھئا.
نوڪري جو ڪتاب
سواِ ماتم ڪندو رھيس :مان اٿي بيٺس ،۽ جماُت ۾ روئيم. 28مان سج کان ء 29مان ءڊگن جو ڀا عِ ۽ اعلو جو ساٿي آھيان. 30منھنجي چمڙي ڪارا ٿي وئي آھي ،۽ منھنجون ھڏيون گرمي سان سڙي ويون آھن. سرٻٽ ماتم ۾ تبديل ٿي ويو آھي ،۽ منھنجو ُضوو روئڻ وارن جي آواز ۾. 31منھنجو ع باب 31 پوِ مان ڪنھن ڇوڪري ءِ تي ڇو سوچيان؟ 1مون پنھنجين اکين سان ُھد ڪيو آھي ،ء قادر مطلق جو ڪھڙو ورثو آھي؟ کان مٿان ۽ آھي؟ حصو 2ڇالِ جو مٿي کان خدا جو ڪھڙو ء ء لِ ُجيب سزا نه آھي؟ لِ تباھي ۽ بدڪارن ء 3ڇا بدڪارن ء 4ڇا ھو منھنجا رستا نه ٿو ڏسي ۽ منھنجا سڀ قدم نه ٿو ڳڻي؟ 5جيڪڏھن مون بيوقوفي سان ھليو آھي ،يا منھنجو پير فريب ڏيڻ ۾ تڪڙ ڪئي آھي؛ 6مون کي برابر ترازو ۾ توليو وڃي ،ته جيئن خدا کي منھنجي سالميت معلوم ٿئي. 7جيڪڏھن منھنجو قدم رستي کان ھٽي ويو ھجي ،۽ منھنجو دل منھنجين اکين پٺيان ھليو ھجي ،۽ جيڪڏھن منھنجي ھٿن تي ڪو داغ لڳل ھجي؛ 8پوِ مون کي پوکڻ ڏيو ،۽ ٻيو کائي؛ ھا ،منھنجي اولد کي پاڙون پٽي ڇڏڻ ڏيو. ء 9جيڪڏھن منھنجي دل ڪنھن ُورت سان ٺڳيو ھجي ،يا مان پنھنجي پاڙيسري ءِ جي دروازي تي تاڪ ھڻي ويٺو ھجان؛ لِ پيس ،۽ ٻيا ان تي سجدو ڪن. 10پوِ منھنجي زال ڪنھن ٻئي ء ء لِ ھڪ ڏوھه آھي. 11ڇاڪاڻ ته ھي ھڪ تمام وڏو ڏوھه آھي؛ ھا ،اھو ججن جي طرفان سزا ڏيڻ ء 12ڇالِ جو اھا ھڪ باھ آھي جيڪا بربادي تائين ساڙي ٿي ،۽ منھنجي سڄي پيداوار کي پاڙون پٽي ڇڏيندي. ء 13جيڪڏھن مون پنھنجي نوڪر يا ٻانھي ءِ جي حق کي حقير سمجھيو ھجي ،جڏھن اھي مون سان تڪرار ڪن ھا؛ 14پوِ جڏھن خدا اٿي بيھندو ته مان ڇا ڪندس؟ ۽ جڏھن ھو مون تي نظر ڪندو ته مان کيس ڇا جواب ڏيان؟ ء 15ڇا اھو ئي نه ھو جنھن مون کي پيٽ ۾ ٺاھيو؟ ۽ ڇا ھڪ ئي اسان کي پيٽ ۾ نه ٺاھيو؟ 16جيڪڏھن مون غريبن کي انھن جي خواھش کان روڪيو آھي ،يا بيوه جون اکيون روڪيون آھن؛ 17يا مون پنھنجو گرھه اڪيلو کاڌو آھي ،۽ يتيم ان کي نه کاڌو آھي؛ ( 18ڇاڪاڻ ته منھنجي جواني ءِ کان ھن کي مون سان گڏ پاليو ويو آھي ،جيئن پي عِ سان ،۽ مون پنھنجي ما عِ جي پيٽ کان وٺي ھن جي رھنمائي ڪئي آھي؛) 19جيڪڏھن مون ڪنھن کي ڪپڙن جي کوٽ سبب مرندي ڏٺو آھي ،يا ڪنھن غريب کي ڪپڙا نه پائيندي ڏٺو آھي؛ 20جيڪڏھن ھن جي پٺي مون کي برڪت نه ڏني ھجي ،۽ جيڪڏھن ھن کي منھنجي رڍن جي اعن سان گرم نه ڪيو ھجي؛ 21جيڪڏھن مون يتيم تي ھٿ کنيو ھجي ،جڏھن مون دروازي تي پنھنجي مدد ڏٺي ھجي: 22پوِ منھنجو ھٿ ڪلھي تان ڪري پوي ،۽ منھنجو ھٿ ھڏي کان ٽٽي پوي. ء لِ ڊپ جو سبب ھئي ،۽ سندس ُظمت جي ڪري مان برداشت نه ڪري سگھيس. 23ڇالِ جو خدا جي طرفان تباھي مون ء ء 24جيڪڏھن مون سون کي پنھنجي اميد بڻايو آھي ،يا خالص سون کي چيو آھي ته ،تون منھنجو ڀروسو آھين؛ 25جيڪڏھن مان خوش ھجان ھا ته منھنجي دولت گھڻي ھئي ،۽ منھنجي ھٿ گھڻو ڪجھه حاصل ڪيو ھو؛ 26جيڪڏھن مون سج کي ڏٺو ھجي جڏھن اھو چمڪي رھيو ھجي ،يا چنڊ کي روشني ءِ ۾ ھلندي ڏٺو ھجي؛ 27۽ منھنجي دل ڳجھي طرح للچائي وئي آھي ،يا منھنجي وات منھنجي ھٿ کي چمي ڏني آھي: 28اءھي به جج جي سزا جوڳو ڏوھه ھو :ڇاڪاڻ ته مون کي مٿي خدا جو انڪار ڪرڻ گھرجي ھا. 29جيڪڏھن مان ان جي تباھي تي خوش ٿيان ھا جيڪو مون کان نفرت ڪري ٿو ،يا جڏھن برائي کيس ملي ته پاڻ کي بلند ڪريان ھا: 30۽ نه ئي مون پنھنجي وات کي گناھه ڪرڻ ڏنو آھي ته جيئن ھن جي جان تي لعنت ڪريان. 31جيڪڏھن منھنجي خيمي جا ماڻھو نه چون ھا ته” ،ڪاش اسان کي ھن جو گوشت ملي ھا “!ته اسان مطمئن نه ٿي سگھون ھا. لِ پنھنجا دروازا کوليا. 32اجنبي گھٽي ۾ نه ٽڪيو :پر مون مسافر ء 33جيڪڏھن مون آدم وانگر پنھنجا گناھه ڍڪيا ھجن ھا ،پنھنجي گناھه کي پنھنجي سيني ۾ لڪائي ھا: 34ڇا مون کي وڏي ميڙ کان ڊپ ھو ،يا خاندانن جي حقارت مون کي ڊيڄاريو ھو ،جو مان خاموش رھيس ،۽ دروازي کان ٻاھر نه نڪتس؟ قادر مطلق مون کي جواب ڏئي ھا ،۽ منھنجو مخالف ڪتاب لکي ھا. ته آھي خواھش منھنجي !ڏسو، ھا ٻڌي ڳالھه منھنجي ڪو 35ڪاش ء 36يقينا ا مان ان کي پنھنجي ڪلھي تي کڻندس ،۽ ان کي پاڻ تي تاج وانگر باندھندس. 37مان کيس پنھنجن قدمن جو تعداد ٻڌائيندس؛ ھڪ شھزادي وانگر مان سندس ويجھو ويندس. 38جيڪڏھن منھنجي زمين منھنجي خلف رڙ ڪري ،يا ان جا ڍڳا به شڪايت ڪن؛ سواِ کاڌو ھجي ،يا ان جي مالڪن کي پنھنجي جان کان محروم ڪيو ھجي: 39جيڪڏھن مون ان جو ميوو پئسن کان ء ع 40ڪڻڪ جي بدران ڪانڊيرا ۽ ءج ءو جي بدران ڪانڊيرا اڀرن “.ايوب جون ڳالھيون ختم ٿيون. باب 32 1تنھنڪري انھن ٽنھي ماڻھن ايوب کي جواب ڏيڻ ڇڏي ڏنو ،ڇاڪاڻ
تہ ھو پنھنجي نظر ۾ سچو ھو.
نوڪري جو ڪتاب
2پوِ رام جي ڪٽنب مان ،براڪيل بوزي جي پٽ اليھو جو غضب ڀڙڪيو :ايوب تي سندس غضب ڀڙڪيو ،ڇاڪاڻ ته ھن خدا جي ء بدران پاڻ کي صحيح ثابت ڪيو. 3۽ سندس ٽنھي دوستن تي به غضب ڀڙڪيو ،ڇاڪاڻ ته انھن کي ڪو به جواب نه مليو ھو ،۽ تڏھن به انھن ايوب کي مجرم قرار ڏنو ھو. 4ھاڻي اليھو ايوب جي ڳالھائڻ تائين انتظار ڪيو ،ڇاڪاڻ ته اھي ھن کان وڏا ھئا. 5جڏھن الي عھو ڏٺو ته انھن ٽنھي ماڻھن جي وات ۾ ڪو به جواب نه ھو ،تڏھن سندس غضب ڀڙڪي پيو. 6۽ براڪيل بعزي جي پٽ اءلي عھو جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،مان جوان آھيان ،۽ اوھين تمام پوڙھا آھيو؛ تنھنڪري مون کي ڊپ ٿيو ،۽ اوھان کي پنھنجو رايو ٻڌائڻ جي ھمت نہ ٿيس. 7مون چيو ،ڏينھن ڳالھائڻ گھرجن ،۽ سالن جي گھڻائي حڪمت سيکاري. 8پر انسان ۾ روح آھي :۽ قادر مطلق جو الھام انھن کي سمجھه ڏئي ٿو. 9وڏا ماڻھو ھميشه ُقلمند نه ھوندا آھن :نه ئي پوڙھا ماڻھو فيصلي کي سمجھندا آھن. 10تنھن ڪري مون چيو ،منھنجي ڳالھه ٻڌو؛ مان پڻ پنھنجو رايو ظاھر ڪندس. 11ڏسو ،مون توھان جي لفظن جو انتظار ڪيو؛ جڏھن توھان ڳولي رھيا ھئا ته ڇا چوڻو آھي ،مون توھان جي سببن تي غور ڪيو. 12ھا ،مون توھان تي ڌيان ڏنو ،۽ ڏسو ،توھان مان ڪو به اھڙو نه ھو جيڪو ايوب کي قائل ڪري ،يا ھن جي لفظن جو جواب ڏئي: 13متان اوھين چئو تہ اسان کي حڪمت ملي آھي :خدا کيس ھيٺ لھي ٿو ،انسان نہ. 14ھاڻي ھن پنھنجا لفظ منھنجي خلف نه ٻڌا آھن :۽ نه ئي مان توھان جي تقريرن سان ھن کي جواب ڏيندس. 15اھي حيران ٿي ويا ،انھن وڌيڪ ڪو به جواب نه ڏنو :انھن ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو. 16جڏھن مون انتظار ڪيو( ،ڇاڪاڻ ته اھي نه ڳالھائيندا ھئا ،پر بيٺا رھيا ،۽ وڌيڪ جواب نه ڏيندا ھئا؛) راِ ظاھر ڪندس. 17مون چيو ،مان پنھنجي طرفان جواب ڏيندس ،مان پڻ پنھنجي ء 18ڇالِ جو آ ءِ مادي سان ڀريل آھيان ،منھنجي اندر جو روح مون کي مجبور ڪري ٿو. ء لِ تيار آھي. 19ڏسو ،منھنجو پيٽ شراب وانگر آھي جنھن کي ڪو به ٻاھر نڪرڻو ناھي؛ اھو نئين بوتلن وانگر ڦاٽڻ ء 20مان ڳالھائيندس ،ته جيئن مان تازو ٿيان :مان پنھنجا چپ کولي جواب ڏيندس. 21آ ءِ اوھان کي ُرض ٿو ڪريان تہ مون کي ڪنھن بہ ماڻھو ءِ جي شخصيت قبول نہ ڪرڻ ڏيو ،۽ نہ ئي ڪنھن کي خوشامد جا لقب ڏيو. 22ڇاڪاڻ ته مان ڄاڻان ٿو ته خوشامد جا لقب نه ڏيان؛ ائين ڪرڻ سان منھنجو خالق مون کي جلد ئي کڻي ويندو. باب 33 1تنھن ڪري ،ايوب ،مان توکي ُرض ٿو ڪريان ته منھنجون ڳالھيون ٻڌ ،۽ منھنجي سڀني ڳالھين تي ڌيان ڏي. 2ڏسو ،ھاڻي مون پنھنجو وات کوليو آھي ،منھنجي زبان منھنجي وات ۾ ڳالھايو آھي. 3منھنجا لفظ منھنجي دل جي سچائي ءِ جا ھوندا :۽ منھنجا چپ ُلم صاف صاف ڳالھائيندا. 4خدا جي روح مون کي ٺاھيو آھي ،۽ قادر مطلق جي ساھه مون کي زندگي ڏني آھي. 5جيڪڏھن تون مون کي جواب ڏئي سگھين ٿو ،ته پنھنجي لفظن کي منھنجي اڳيان ترتيب ڏي ،اٿي بيھ. 6ڏسو ،مان خدا جي بدران تنھنجي مرضي مطابق آھيان :مان پڻ مٽي ءِ مان ٺھيل آھيان. 7ڏس ،منھنجي خوف توکي نه ڊڄائيندو ،۽ نه ئي منھنجو ھٿ تو تي ڳرو ٿيندو. 8بيشڪ تو منھنجي ٻڌڻ ۾ ڳالھايو آھي ،۽ مون تنھنجي لفظن جو آواز ٻڌو آھي ،چيو ته، 9آ ءِ بي گناھه صاف آھيان ،مان بي گناھه آھيان ،۽ مون ۾ ڪا به بدڪاري ناھي. 10ڏسو ،ھو منھنجي خلف موقعا ڳولي ٿو ،ھو مون کي پنھنجو دشمن سمجھي ٿو، 11ھو منھنجا پير ڪاڙ ۾ وجھي ٿو ،ھو منھنجي سڀني رستن جي نگراني ڪري ٿو. 12ڏس ،ھن ۾ تون انصاف نه آھين :مان توکي جواب ڏيندس ،ته خدا انسان کان وڏو آھي. 13تون ڇو سندس خلف تڪرار ڪرين ٿو؟ ڇاڪاڻ ته ھو پنھنجي ڪنھن به معاملي جو حساب نٿو ڏئي. 14ڇالِ جو خدا ھڪ ڀيرو ڳالھائي ٿو ،بلڪ ٻہ ڀيرا ،پر ماڻھو ان کي سمجھي نٿو سگھي. ء 15خواب ۾ ،رات جي خواب ۾ ،جڏھن ماڻھن تي گھري ننڊ ڇانيل ھوندي آھي ،بستري تي ستل ھوندي آھي؛ 16پوِ ھو ماڻھن جا ڪن کولي ٿو ،۽ انھن جي ھدايتن تي عمھر لڳائي ٿو، ء 17تہ جيئن ھو ماڻھو ءِ کي سندس مقصد کان روڪي ،۽ ماڻھو ءِ کان غرور لڪائي. 18ھو پنھنجي روح کي کڏ کان بچائي ٿو ،۽ پنھنجي جان کي تلوار سان تباھه ٿيڻ کان بچائي ٿو. 19ھن کي پنھنجي بستري تي سور سان سيکت ڏني وئي آھي ،۽ ھن جي ھڏن جي گھڻائي سخت سور سان: 20ايتري قدر جو سندس جان ماني کان ۽ سندس جان لذيذ کاڌي کان نفرت ڪري ٿي. 21سندس گوشت ايترو سڙي ويو آھي جو نظر نٿو اچي ،۽ سندس ھڏيون جيڪي نظر نه ٿيون اچن ،ٻاھر نڪري آيون آھن. 22ھا ،سندس روح قبر جي ويجھو پھچي ٿو ،۽ سندس زندگي تباھه ڪندڙن جي ويجھو. 23جيڪڏھن ھن سان گڏ ڪو قاصد ھجي ،ھڪ ترجمان ،ھزارن مان ھڪ ،ته جيئن انسان کي سندس صداقت ڏيکاري سگھي: 24پوِ ھو مٿس رحم ڪري ٿو ۽ چوي ٿو ته ،ھن کي کڏ ۾ وڃڻ کان بچايو :مون کي فديو مليو آھي. ء 25سندس گوشت ٻار کان وڌيڪ تازو ھوندو :ھو پنھنجي جواني ءِ جي ڏينھن ۾ موٽي ايندو:
نوڪري جو ڪتاب
26ھو خدا کان دُا گھرندو ،۽ ھو مٿس مھربان ٿيندو :۽ ھو خوشي ءِ سان سندس چھرو ڏسندو ،ڇاڪاڻ ته ھو انسان کي سندس صداقت جو بدلو ڏيندو. 27ھو ماڻھن تي نظر رکي ٿو ،۽ جيڪڏھن ڪو چوي ٿو ته مون گناھه ڪيو آھي ،۽ جيڪو صحيح ھو ان کي بگاڙيو آھي ،۽ ان مون کي ڪو به فائدو نه ڏنو. 28ھو سندس روح کي کڏ ۾ وڃڻ کان بچائيندو ،۽ سندس زندگي روشني ڏسندي. 29ڏسو ،اھي سڀ شيون خدا انسان سان اڪثر ڪري ٿو، 30ته جيئن سندس روح کي کڏ مان ڪڍي ،۽ جيئرن جي روشني سان روشن ٿئي. 31اي ايوب ،چڱي ءِ طرح ڌيان ڏي ،منھنجي ڳالھه ٻڌ :خاموش رھه ،۽ مان ڳالھائيندس. 32جيڪڏھن تو کي ڪجھه چوڻو آھي ته مون کي جواب ڏي :ڳالھايو ،ڇو ته مان توکي صحيح ثابت ڪرڻ چاھيان ٿو. 33جيڪڏھن نه ،ته منھنجي ڳالھه ٻڌ :خاموش رھو ،۽ مان توکي حڪمت سيکاريندس. باب 34 1وڌيڪ ،اليھو جواب ڏنو ۽ چيو، 2اي ُقلمندو ،منھنجا لفظ ٻڌو؛ ۽ مون تي ڌيان ڏيو ،اوھين جيڪي ڄاڻو ٿا. 3ڇالِ جو ڪن لفظن کي آزمائيندا آھن ،جيئن وات گوشت جو ذائقو چکندو آھي. ء لِ فيصلو ڪريون :اسان کي پاڻ ۾ ٻڌايون تہ ڇا سٺو آھي. 4اچو تہ پاڻ ء 5ڇاڪاڻ تہ ايوب چيو آھي تہ” ،آ ءِ صادق آھيان :۽ خدا منھنجو انصاف رد ڪري ڇڏيو آھي“. سواِ لُلج آھي. 6ڇا مون کي پنھنجي حق جي خلف ڪوڙ ڳالھائڻ گھرجي؟ منھنجو زخم گناھ کان ء 7ايوب جھڙو ڪھڙو ماڻھو آھي ،جيڪو طعنو پاڻي وانگر پيئي ٿو؟ 8جيڪو بدڪارن سان گڏ ھلندو آھي ،۽ بڇڙن ماڻھن سان گڏ ھلندو آھي. 9ڇالِ جو ھن چيو آھي تہ ”انسان کي ڪوبہ فائدو نہ آھي تہ ھو خدا سان خوش ٿئي“. ء 10تنھنڪري اي سمجھ واراؤ ،منھنجي ڳالھ ٻڌو :خدا کان پري ھجي ته ھو بڇڙائي ڪري ،۽ قادر مطلق کان پري ھجي ته ھو بڇڙائي ڪري. 11ڇاڪاڻ تہ ھو انسان جي ڪم جو بدلو کيس ڏيندو ،۽ ھر ڪنھن کي سندس طريقن مطابق ملندو. 12ھا ،يقينا ا خدا بدڪاري نه ڪندو ،۽ نه ئي قادر مطلق انصاف کي بگاڙيندو. 13ڪنھن کيس زمين تي اختيار ڏنو آھي ،يا ڪنھن سڄي دنيا کي اختيار ڏنو آھي؟ 14جيڪڏھن ھو پنھنجو دل انسان تي رکي ٿو ،جيڪڏھن ھو پنھنجو روح ۽ ساھه پاڻ ۾ گڏ ڪري ٿو؛ 15سڀ انسان گڏجي ناس ٿي ويندا ،۽ انسان وري مٽي ءِ ۾ تبديل ٿي ويندو. 16جيڪڏھن تو ۾ سمجھه آھي ته ھي ٻڌ :منھنجي لفظن جي آواز تي ڌيان ڏي. 17ڇا اھو به حڪومت ڪندو جيڪو سچائي ءِ کان نفرت ڪري ٿو؟ ۽ ڇا تون ان کي مجرم قرار ڏيندين جيڪو سڀ کان وڌيڪ انصاف وارو آھي؟ 18ڇا اھو مناسب آھي ته ڪنھن بادشاھه کي چئجي ته تون بڇڙو آھين ۽ شھزادن کي ،تون بي دين آھين؟ 19ڪيترو گھٽ ان کي جيڪو اميرن جي ماڻھن کي قبول نٿو ڪري ،۽ نه ئي امير کي غريب کان وڌيڪ سمجھي ٿو؟ ڇاڪاڻ ته اھي سڀ سندس ھٿن جي ڪم آھن. سواِ کنيا ويندا. 20ھڪ پل ۾ اھي مري ويندا ،۽ ماڻھو اڌ رات جو پريشان ٿيندا ،۽ ھليا ويندا :۽ طاقتور ھٿ کان ء 21ڇالِ جو سندس اکيون انسان جي طريقن تي آھن ،۽ ھو سندس سڀ ھلچل ڏسي ٿو. ء 22ڪا به اوندھه ناھي ،نه موت جو پاڇو ،جتي بدڪار پاڻ کي لڪائي سگھن. 23ڇالِ جو ھو ماڻھو ءِ تي حق کان وڌيڪ ڪجھہ نہ ڪندو ،تہ جيئن ھو خدا سان گڏ ُدالت ۾ وڃي. ء جاِ تي ٻين کي مقرر ڪندو. 24ھو بيشمار طاقتور ماڻھن کي ٽڪر ٽڪر ڪندو ،۽ انھن جي ء 25تنھنڪري اھو انھن جا ڪم ڄاڻي ٿو ،۽ ھو انھن کي رات جو الٽي ٿو ڪري ،تنھنڪري اھي ناس ٿين. 26ھو انھن کي ٻين جي سامھون بڇڙن ماڻھن وانگر ماريندو آھي. 27ڇاڪاڻ تہ اھي کانئس پٺيرا ٿي ويا ،۽ سندس ڪنھن بہ رستي تي غور نہ ڪيو. 28تہ جيئن اھي غريبن جي فرياد کي سندس آڏو آڻين ،۽ ھو مصيبتن جي فرياد ٻڌي. پوِ ڪير کيس ڏسي سگھي ته ٿو، لڪائي منھن پنھنجو پوِ ڪير تڪليف ڏئي سگھي ٿو؟ ۽ جڏھن ھو ء 29جڏھن ھو خاموشي ڏئي ٿو ،ته ء ٿو؟ ڇا اھو ڪنھن قوم جي خلف ڪيو وڃي ،يا صرف ھڪ انسان جي خلف: 30ته جيئن منافق حڪومت نه ڪري ،متان ماڻھو ڦاسي پون. 31يقينا ا اھو مناسب آھي ته خدا کي چيو وڃي ته ،مون سزا برداشت ڪئي آھي ،مان وڌيڪ ڏوھه نه ڪندس. 32جيڪو مون کي نظر نٿو اچي سو مون کي سيکاريو :جيڪڏھن مون گناھه ڪيو آھي ،ته مان ھاڻي نه ڪندس. 33ڇا اھو توھان جي مرضي مطابق ھوندو؟ ھو ان جو بدلو ڏيندو ،چاھي توھان انڪار ڪريو ،يا توھان چونڊيو؛ ۽ مان نه :تنھن ڪري جيڪو توھان ڄاڻو ٿا اھو ڳالھايو. 34سمجھ وارا ماڻھو مون کي ٻڌائين ،۽ ڪو ُقلمند ماڻھو منھنجي ڳالھ ٻڌي. سواِ ھيون. سواِ ڳالھايو آھي ،۽ سندس ڳالھيون حڪمت کان 35ايوب ُلم کان ء ء 36منھنجي خواھش آھي ته ايوب کي آخر تائين آزمايو وڃي ڇاڪاڻ ته ھو بدڪار ماڻھن کي جواب ڏئي ٿو.
نوڪري جو ڪتاب
37ڇالِ ء
جو ھو پنھنجي گناھہ ۾ بغاوت وڌائي ٿو ،ھو اسان جي وچ ۾ تاڙيون وڄائي ٿو ،۽ خدا جي خلف پنھنجا لفظ وڌائي ٿو.
باب 35 1اءلي عھو وڌيڪ ڳالھايو ،۽ چيو، 2ڇا تون ھن کي صحيح سمجھين ٿو ،جو تو چيو تہ منھنجي صداقت خدا کان وڌيڪ آھي؟ 3ڇالِ جو تو چيو تہ ”توکي ڪھڙو فائدو ٿيندو؟ “۽ ”مون کي ڪھڙو فائدو ٿيندو جيڪڏھن آ ءِ پنھنجي گناھہ کان پاڪ ٿي وڃان؟“ ء 4آ ءِ توکي ۽ تنھنجن ساٿين کي جواب ڏيندس ،جيڪي تو سان گڏ آھن. 5آسمان ڏانھن ڏسو ۽ ڏسو؛ ۽ ڪڪرن کي ڏسو جيڪي توھان کان مٿي آھن. 6جيڪڏھن توھان گناھه ڪيو ٿا ،ته توھان ھن جي خلف ڇا ڪندا آھيو؟ يا جيڪڏھن توھان جا گناھه وڌي وڃن ٿا ،ته توھان ھن سان ڇا ڪندا آھيو؟ پوِ تون کيس ڇا ڏئين ٿو؟ يا ھو تنھنجي ھٿ مان ڇا وٺندو؟ 7جيڪڏھن تون سچو آھين ،ته ء 8تنھنجي بڇڙائي ڪنھن ماڻھو ءِ کي نقصان پھچائي سگھي ٿي جيئن تون آھين ،۽ تنھنجي نيڪي ابن آدم کي فائدو ڏئي سگھي ٿي. 9ظلم جي ڪثرت جي ڪري ،اھي مظلومن کي رڙيون ڪن ٿا :اھي طاقتور جي ھٿ جي ڪري رڙيون ڪن ٿا. 10پر ڪو به نٿو چوي ته ،منھنجو خالق خدا ڪٿي آھي ،جيڪو رات جو گيت ڏئي ٿو؟ 11ڪير اسان کي زمين جي جانورن کان وڌيڪ سيکاري ٿو ،۽ اسان کي آسمان جي پکين کان وڌيڪ ُقلمند بڻائي ٿو؟ 12اتي اھي رڙيون ڪن ٿا ،پر ڪو به جواب نٿو ڏئي ،بڇڙن ماڻھن جي غرور جي ڪري. قادر مطلق ان تي ڌيان ڏيندو. 13بيشڪ خدا بيڪار نه ٻڌندو ،۽ نه ئي ء 14جيتوڻيڪ تون چوين ٿو تہ تون کيس نہ ڏسندين ،پر فيصلو سندس اڳيان آھي ،تنھن ڪري تون مٿس ڀروسو ڪر. 15پر ھاڻي ،ڇاڪاڻ ته ائين ناھي ،ھن پنھنجي ڪاوڙ ۾ ملقات ڪئي آھي؛ پر ھن کي وڏي انتھا تي خبر ناھي. سواِ ڳالھيون وڌائيندو آھي. 16تنھن ڪري ايوب پنھنجو وات بيڪار کوليندو آھي؛ ھو ُلم کان ء باب 36 1اءلي عھو پڻ اڳتي وڌيو ۽ چيو، 2مون کي ٿورو صبر ڪر ،۽ مان توکي ڏيکاريندس ته مون کي اڃا تائين خدا جي طرفان ڳالھائڻو آھي. 3آ ءِ پري کان پنھنجو ُلم حاصل ڪندس ،۽ پنھنجي خالق کي صداقت سان منسوب ڪندس. 4ڇو ته منھنجا لفظ سچ پچ ڪوڙا نه ھوندا :جيڪو ُلم ۾ ڪامل آھي اھو توھان سان گڏ آھي. 5ڏسو ،خدا طاقتور آھي ،۽ ڪنھن کي به حقير نٿو سمجھي :ھو طاقت ۽ حڪمت ۾ طاقتور آھي. 6ھو بدڪارن جي جان نه ٿو بچائي ،پر غريبن کي حق ڏئي ٿو. لِ قائم ڪري ٿو ،۽ اھي بلند ڪيا 7ھو نيڪن کان اکيون نه ٿو ھٽائي :پر بادشاھن سان گڏ اھي تخت تي آھن؛ ھا ،ھو انھن کي ھميشه ء وڃن ٿا. 8۽ جيڪڏھن اعھي زنجيرن ۾ ٻڌل ھجن ،۽ مصيبت جي رسين ۾ ٻڌل ھجن؛ 9پوِ ھو انھن کي سندن ڪم ۽ سندن گناھه ڏيکاري ٿو ته انھن حد کان وڌي ويا آھن. ء لِ کولي ٿو ،۽ حڪم ڏئي ٿو ته اھي بدڪاري کان موٽي اچن. 10ھو انھن جي ڪنن کي تعليم ء 11جيڪڏھن اھي سندس فرمانبرداري ڪن ۽ سندس خدمت ڪن ،ته اھي پنھنجا ڏينھن خوشحالي ۾ ۽ پنھنجا سال خوشين ۾ گذاريندا. سواِ مري ويندا. 12پر جيڪڏھن اھي فرمانبرداري نه ڪندا ،ته اھي تلوار سان ناس ٿيندا ،۽ اھي ُلم کان ء 13پر دلين ۾ منافق غضب کي گڏ ڪن ٿا :جڏھن ھو انھن کي قيد ڪري ٿو ته اھي نه روئن ٿا. 14اھي جواني ءِ ۾ مرن ٿا ،۽ انھن جي زندگي ناپاڪن ۾ گذري ٿي. 15ھو غريبن کي سندس مصيبت ۾ بچائي ٿو ،۽ ظلم ۾ سندن ڪن کولي ٿو. جاِ تي وٺي وڃي ،جتي ڪا به تنگي نه ھجي؛ ۽ جيڪو تنھنجي 16ائين ئي ھو چاھيندو ھو ته توکي تنگي مان ڪڍي ھڪ اھڙي وسيع ء دسترخوان تي رکيل ھجي اھو چکنائي سان ڀريل ھجي. 17پر تو بدڪارن جو فيصلو پورو ڪيو آھي :انصاف ۽ انصاف تو کي پڪڙيندا. :پوِ ھڪ وڏو فديو توھان کي بچائي نه سگھندو. 18ڇاڪاڻ ته غضب آھي ،خبردار رھو متان ھو توھان کي پنھنجي ڌڪ سان کڻي وڃي ء 19ڇا ھو توھان جي دولت جي قدر ڪندو؟ نه ،سون جي ،۽ نه ئي طاقت جي سڀني قوتن جي. جاِ تي ڪٽيا ويندا. 20رات جي خواھش نه ڪريو ،جڏھن ماڻھو پنھنجي ء ڇالِ جو تو مصيبت جي بدران ھي چونڊيو آھي. 21خبردار ،بدڪاري تي ڌيان نه ڏيو، ء 22ڏسو ،خدا پنھنجي قدرت سان بلند ڪري ٿو :ڪير ان وانگر سيکاري ٿو؟ 23ڪنھن کيس سندس رستو سيکاريو آھي؟ يا ڪير چئي سگھي ٿو ته تو ظلم ڪيو آھي؟ 24ياد رکو ته توھان سندس ڪم کي وڏو ڪريو ،جيڪو ماڻھو ڏسن ٿا. 25ھر ڪو ماڻھو ان کي ڏسي سگھي ٿو؛ ماڻھو ان کي پري کان ڏسي سگھي ٿو. 26ڏسو ،خدا ُظيم آھي ،۽ اسين کيس نٿا ڄاڻون ،۽ نه ئي سندس سالن جو تعداد ڳولي سگھجي ٿو. 27ڇاڪاڻ ته ھو پاڻي ءِ جا ڦڙا ننڍا ڪري ٿو :اھي پنھنجي بخارات مطابق مينھن وسائين ٿا. 28جيڪي ڪڪر انسان تي گھڻو ڪري وسائيندا ۽ وسائيندا آھن.
نوڪري جو ڪتاب
29ڇا ڪو ڪڪرن جي پکڙجڻ کي يا سندس خيمي جي آواز کي سمجھي سگھي ٿو؟ 30ڏسو ،ھو ان تي پنھنجو نور پکيڙي ٿو ،۽ سمنڊ جي تري کي ڍڪي ٿو. 31ڇالِ جو ھو انھن سان ماڻھن جو انصاف ڪندو آھي؛ ھو گھڻو ڪري کاڌو ڏيندو آھي. ء 32ھو ڪڪرن سان روشني کي ڍڪي ٿو؛ ۽ ان کي حڪم ڏئي ٿو ته ڪڪر جي وچ ۾ نه چمڪي جيڪو وچ ۾ اچي ٿو. 33ان جو شور ان جي باري ۾ ٻڌائي ٿو ،۽ ڍور پڻ بخار جي باري ۾. باب 37 جاِ تان ھليو وڃي ٿو. 1ھن تي بہ منھنجو دل ڏڪي ٿو ،۽ پنھنجي ء 2سندس آواز جو شور ۽ سندس وات مان نڪرندڙ آواز ڌيان سان ٻڌو. 3ھو ان کي سڄي آسمان ھيٺان ھدايت ڪري ٿو ،۽ سندس بجلي زمين جي ڇيڙن تائين. پوِ ھڪ آواز گوڙ ڪري ٿو :ھو پنھنجي شان جي آواز سان گجگوڙ ڪري ٿو؛ ۽ جڏھن سندس آواز ٻڌو ويندو ته ھو انھن کي 4ان کان ء نه روڪيندو. 5خدا پنھنجي آواز سان ُجيب طرح سان گجگوڙ ڪري ٿو؛ ھو وڏا ڪم ڪري ٿو ،جيڪي اسان سمجھي نٿا سگھون. 6ڇالِ جو ھو برف کي چوي ٿو تہ ”زمين تي ڪر “۽ ساڳي ءِ طرح ننڍي مينھن کي ،۽ سندس طاقت جي وڏي مينھن کي. ء 7ھو ھر ماڻھو ءِ جي ھٿ تي عمھر لڳائي ٿو ،ته جيئن سڀ ماڻھو سندس ڪم کي سڃاڻن. 8پوِ جانور عڳڙن ۾ ويندا آھن ،۽ پنھنجين جاين تي رھندا آھن. ء 9ڏکڻ کان وا عِ ايندو آھي :۽ اتر کان ٿڌ ايندي آھي. 10خدا جي ساھه سان ٿڌ ڏني ويندي آھي :۽ پاڻي ءِ جي ويڪر تنگ ٿي ويندي آھي. 11۽ پاڻي ڏيڻ سان ھو ٿلھي ڪڪر کي ٿڪائي ٿو :ھو پنھنجي روشن ڪڪر کي ڇڙوڇڙ ڪري ٿو: 12۽ سندس صلحن سان ان کي گھمايو ويندو آھي :ته جيئن اھي زمين تي دنيا جي مٿاڇري تي جيڪو به حڪم ڏئي اھو ڪن. لِ. لِ ،يا پنھنجي ملڪ ء 13ھو ان کي آڻيندو آھي ،ڇا اصلح ء لِ ،يا رحم ء 14اي ايوب ،ھي ڳالھه ٻڌ :بيھي رھو ،۽ خدا جي ُجيب ڪمن تي غور ڪريو. 15ڇا توکي خبر آھي جڏھن خدا انھن کي ختم ڪيو ،۽ پنھنجي ڪڪر جي روشني کي چمڪايو؟ 16ڇا تون ڪڪرن جي توازن کي ڄاڻين ٿو ،سندس ُجيب ڪمن کي جيڪو ُلم ۾ ڪامل آھي؟ 17جڏھن ھو ڏکڻ جي وا عِ سان زمين کي خاموش ڪري ٿو ته تنھنجا ڪپڙا ڪيئن گرم آھن؟ 18ڇا تو ھن سان گڏ آسمان کي پکيڙيو آھي ،جيڪو مضبوط آھي ،۽ پگھريل شيشي وانگر؟ 19اسان کي سيکاريو ته اسين کيس ڇا چئون؛ ڇاڪاڻ ته اسين اونداھي جي ڪري پنھنجي ڳالھه کي ترتيب نٿا ڏئي سگھون. 20ڇا کيس ٻڌايو ويندو ته مان ڳالھائيندو آھيان؟ جيڪڏھن ڪو ماڻھو ڳالھائيندو ته ضرور ان کي نگليو ويندو. 21۽ ھاڻي ماڻھو ڪڪرن ۾ چمڪندڙ روشني نٿا ڏسن :پر ھوا گذري ٿي ،۽ انھن کي صاف ڪري ٿي. 22اتر کان سٺي موسم اچي ٿي :خدا وٽ خوفناڪ شان آھي. 23قادر مطلق کي ڇھڻ سان ،اسين کيس ڳولي نه ٿا سگھون :ھو طاقت ۾ ،فيصلي ۾ ،۽ انصاف جي گھڻائي ۾ شاندار آھي :ھو ڏک نه ء ڏيندو. 24تنھنڪري ماڻھو کانئس ڊڄن ٿا :ھو ڪنھن به ُقلمند دل واري جو احترام نٿو ڪري. باب 38 1پوِ خداوند ايوب کي وا عِ مان جواب ڏنو ۽ چيو تہ ء سواِ لفظن سان صلح کي اونداھو ڪري ٿو؟ 2ھي ڪير آھي جيڪو ُلم کان ء 3ھاڻي مرد وانگر پنھنجو ڪمربند ڍڪيو ،ڇو ته مان تو کان سوال ڪندس ۽ تون مون کي جواب ڏي. ٻڌاِ. 4تون ڪٿي ھئين جڏھن مون زمين جا بنياد وڌا؟ جيڪڏھن تو ۾ سمجھه آھي ته ء سر وڇائي آھي؟ 5جيڪڏھن توکي خبر آھي ته ڪنھن ان جي ماپ ڪئي آھي؟ يا ڪنھن ان تي ع 6ان جا بنياد ڪٿي رکيا ويا آھن؟ يا ان جي ڪنڊ جو پٿر ڪنھن رکيو؟ 7جڏھن صبح جا تارا گڏجي ڳائيندا ھئا ،۽ خدا جا سڀئي پٽ خوشي ءِ سان رڙيون ڪندا ھئا؟ 8يا ڪنھن سمنڊ کي دروازن سان بند ڪيو ،جڏھن اھو ڦاٽي پيو ،ڄڻ ته اھو پيٽ مان نڪتو ھو؟ لِ ڪپڙو بڻايو، 9جڏھن مون ڪڪر کي ان جو لباس بڻايو ،۽ گھاٽي اونداھي کي ان ء جاِ کي ٽوڙيو ،۽ سڙھه ۽ دروازا لڳايا، لِ منھنجي مقرر ڪيل ء 10۽ ان ء 11۽ چيو تہ” ،تون ھتي ايندين ،پر اڳتي نه :۽ ھتي تنھنجون مغرور لھرون رڪجي وينديون؟“ جاِ سڃاڻي؟ 12ڇا تو پنھنجي زماني کان صبح جو حڪم ڏنو آھي؟ ۽ صبح جي چشمي کي سندس ء 13تہ جيئن اعھو زمين جي ڇيڙن کي پڪڙي ،۽ بدڪارن کي اعن مان لوڏي ڪڍي؟ لِ مٽي ءِ وانگر بدلجي ويو آھي؛ ۽ اھي ڪپڙي وانگر بيٺا آھن. 14اھو عمھر ء 15۽ بڇڙن کان سندن روشني روڪي ويندي ،۽ بلند بازو ڀڄي ويندو. 16ڇا تون سمنڊ جي چشمن ۾ داخل ٿيو آھين ،يا اونھائي جي ڳول ۾ ھليو آھين؟ لِ کوليا ويا آھن؟ يا تو موت جي پاڇي جا دروازا ڏٺا آھن؟ 17ڇا موت جا دروازا تو ء
نوڪري جو ڪتاب
ٻڌاِ. 18ڇا تو زمين جي ويڪرائي کي سمجھيو آھي؟ جيڪڏھن توکي سڀ ڪجھه خبر آھي ته ء جاِ؟ 19ڪٿي آھي اھو رستو جتي روشني رھي ٿي؟ ۽ اوندھه ڪٿي آھي ان جي ء 20تہ تون ان کي ان جي حد تائين وٺي وڃين ،۽ ان جي گھر جا رستا سڃاڻين؟ 21ڇا تون ڄاڻين ٿو ،ڇو ته تون تڏھن پيدا ٿيو ھئين؟ يا ڇو ته تنھنجي ڏينھن جو انگ تمام گھڻو آھي؟ 22ڇا تون برف جي خزانن ۾ داخل ٿيو آھين؟ يا تو ڳڙن جي خزانن کي ڏٺو آھي؟ لِ محفوظ رکيو آھي؟ لِ ،جنگ ۽ جنگ جي ڏينھن ء 23جيڪو مون مصيبت جي وقت ء 24روشني ڪھڙي رستي سان ڦاٽي ٿي ،جيڪا اوڀر جي ھوا کي زمين تي پکيڙي ٿي؟ لِ رستو ٺاھيو آھي؟ لِ پاڻي جو وھڪرو ورھايو آھي ،يا گجگوڙ جي بجلي ءِ ء 25ڪنھن پاڻي ءِ جي وھڪري ء 26ته جيئن زمين تي مينھن وسائي ،جتي ڪو به ماڻھو نه آھي؛ بيابان تي ،جتي ڪو به ماڻھو نه آھي؛ لِ؟ لِ؛ ۽ نرم ٻوٽي جي ڪعلي کي اعڀرڻ ء 27ويران ۽ ويران زمين کي آباد ڪرڻ ء 28ڇا مينھن جو ڪو پي عِ آھي؟ يا شبنم جا ڦڙا ڪنھن پيدا ڪيا آھن؟ 29ڪنھن جي پيٽ مان برف آئي؟ ۽ آسمان جو ٿڌڙو ٿڌ ،ڪنھن ان کي پيدا ڪيو آھي؟ 30پاڻي پٿر وانگر لڪيل آھي ،۽ ڳوڙھن جو منھن ڄميل آھي. 31ڇا تون پليئڊس جي مٺي اثرن کي ٻڌي سگھين ٿو ،يا اورين جي زنجيرن کي ٽوڙي سگھين ٿو؟ 32ڇا تون مزورت کي سندس موسم ۾ پيدا ڪري سگھين ٿو؟ يا تون آرڪٽورس کي سندس پٽن سان گڏ رھنمائي ڪري سگھين ٿو؟ 33ڇا تون آسمان جا حڪم ڄاڻين ٿو؟ ڇا تون زمين تي ان جي حڪومت قائم ڪري سگھين ٿو؟ 34ڇا تون ڪڪرن تائين پنھنجو آواز بلند ڪري سگھين ٿو ،ته جيئن پاڻي ءِ جي گھڻائي توکي ڍڪي ڇڏي؟ 35ڇا تون بجلي موڪلي سگھين ٿو ،جو اھي وڃي توکي چون ،اسين ھتي آھيون؟ 36ڪنھن اندر ۾ دانائي رکي آھي ،يا ڪنھن دل کي سمجھ ڏني آھي؟ 37ڪير حڪمت سان ڪڪرن کي ڳڻائي سگھي ٿو؟ يا ڪير آسمان جي بوتلن کي رکي سگھي ٿو، 38جڏھن مٽي سخت ٿي ويندي آھي ،۽ ڍڳا پاڻ ۾ مضبوطي ءِ سان ڦاٽندا آھن؟ لِ شڪار ڪندين؟ يا جوان شينھن جي بک کي پورو ڪندين، 39ڇا تون شينھن ء جاِ ۾ تاڙ ۾ ويھندا آھن؟ لڪيل ۽ آھن، پوندا لھي ۾ غارن پنھنجن 40جڏھن اھي ء 41ڪانو کي سندس کاڌو ڪير ڏيندو آھي؟ جڏھن سندس ٻچا خدا کي پڪاريندا آھن ،ته اھي گوشت جي کوٽ سبب ڀٽڪندا آھن؟ ء باب 39 1ڇا تون اھو وقت ڄاڻين ٿو جڏھن ٽڪر جون جھنگلي ٻڪريون ٻار ڄڻين ٿيون؟ يا تون ڏسي سگھين ٿو جڏھن ھرڻيون ٻار ڄڻين ٿيون؟ 2ڇا تون انھن مھينن کي ڳڻائي سگھين ٿو جيڪي اھي پورا ڪن ٿا ،يا تون اھو وقت ڄاڻين ٿو جڏھن اھي ٻار پيدا ڪن ٿا؟ 3اھي جھڪي پون ٿا ،اھي پنھنجا ٻار ڄڻين ٿا ،اھي پنھنجا ڏک ٻاھر ڪڍن ٿا. 4انھن جا ٻار سٺا پسند ڪن ٿا ،اھي اناج سان وڏا ٿين ٿا؛ اھي ٻاھر نڪرن ٿا ،۽ انھن ڏانھن واپس نہ ٿا اچن. 5ڪنھن جھنگلي گڏھه کي آزاد ڪيو آھي ،يا ڪنھن جھنگلي گڏھه جا زنجيرون ڇوڙيون آھن؟ 6جنھن جو گھر مون بيابان بڻايو آھي ،۽ ويران زمين کي سندس رھائش گاھ بڻايو آھي. 7ھو شھر جي ميڙ کي ڌڪاري ٿو ،۽ نه ئي ڊرائيور جي روئڻ تي ڌيان ڏئي ٿو. شيِ جي ڳول ۾ آھي. 8جبلن جي حد سندس چراگاھه آھي ،۽ ھو ھر سائي ء لِ تيار ھوندي ،يا تنھنجي پڃري وٽ رھندي؟ 9ڇا ھڪ جھنگلي ٻڪري تنھنجي خدمت ڪرڻ ء 10ڇا تون جھنگلي جيوت کي سندس ءرند سان ءڍري ۾ ٻڌي سگھين ٿو؟ يا ھو تنھنجي پٺيان واديون کوڙيندو؟ 11ڇا تون ھن تي ڀروسو ڪندين ،ڇاڪاڻ ته ھن جي طاقت تمام گھڻي آھي؟ يا تون پنھنجي محنت ھن تي ڇڏي ڏيندين؟ 12ڇا تون ھن تي يقين ڪندين ته ھو تنھنجو ٻج گھر آڻيندو ۽ تنھنجي گودام ۾ گڏ ڪندو؟ 13ڇا تون مورن کي سٺا پر ڏئين ٿو؟ يا شتر مرغ کي پر ۽ پر ڏئين ٿو؟ 14جيڪا پنھنجا آنا زمين ۾ ڇڏي ٿي ۽ انھن کي مٽي ءِ ۾ گرم ڪري ٿي، 15۽ وساري ٿو ته پير انھن کي چيڀاٽي سگھي ٿو ،يا جھنگلي جانور انھن کي ڀڃي سگھي ٿو. 16ھو ءِ پنھنجن ٻارن سان اھڙي طرح سخت آھي ،ڄڻ ته اھي سندس نه ھئا :سندس محنت بيڪار آھي بغير ڪنھن خوف جي. 17ڇاڪاڻ ته خدا ھن کي ُقل کان محروم ڪيو آھي ،۽ نه ئي ھن کي سمجھه ڏني آھي. 18جڏھن ھو ءِ پاڻ کي مٿي کڻي ٿي ،تڏھن گھوڙي ۽ ان جي سوار کي حقارت سان ڏسي ٿي. 19ڇا تو گھوڙي کي طاقت ڏني آھي؟ ڇا تو سندس ڳچي ءِ کي گجگوڙ سان ڍڪيو آھي؟ 20ڇا تون کيس ٽءڊڙي وانگر ڊيڄاري سگھين ٿو؟ سندس نڪ جي شان خوفناڪ آھي. لِ اڳتي وڌي ٿو. 21ھو وادي ۾ ٽپو ڏئي ٿو ،۽ پنھنجي طاقت ۾ خوش ٿئي ٿو :ھو ھٿياربند ماڻھن سان ملڻ ء 22ھو خوف تي ٺٺوليون ڪري ٿو ،۽ ڊڄي نٿو ،۽ نه ئي تلوار کان پوئتي ھٽي ٿو. 23ترڪش سندس خلف گونجندو آھي ،چمڪندڙ نيزو ۽ ڍال. 24ھو سختي ۽ غضب سان زمين کي نگلي ٿو :۽ نه ئي يقين ڪري ٿو ته اھو توتاري جو آواز آھي. خوشبوِ ،سردارن جي گجگوڙ ۽ للڪار محسوس ڪري ٿو. 25ھو توتن جي وچ ۾ چوي ٿو ،ھا ،ھا؛ ۽ ھو پري کان جنگ جي ء 26ڇا باز تنھنجي حڪمت سان اڏامي ٿو ۽ ڏکڻ ڏانھن پنھنجا پر پکيڙي ٿو؟ 27ڇا ُقاب تنھنجي حڪم تي چڙھندو آھي ۽ مٿي تي پنھنجو آکيرو ٺاھيندو آھي؟
نوڪري جو ڪتاب
جاِ تي رھي ٿي ۽ رھي ٿي. 28ھو ءِ پٿر تي ،پٿر جي ٽڪري تي ،۽ مضبوط ء 29اتان کان ھو ءِ شڪار ڳولي ٿي ،۽ سندس اکيون پري کان ڏسن ٿيون. 30سندس ٻار رت چوسيندا آھن :۽ جتي مقتول آھن ،اتي ھو ءِ آھي. باب 40 1وڌيڪ خداوند ايوب کي جواب ڏنو ۽ چيو ته، قادر مطلق سان تڪرار ڪري ٿو ،ان کي ھدايت ڏيندو؟ جيڪو خدا کي ملمت ڪري ٿو ،ان کي جواب ڏيڻ گھرجي. 2ڇا اھو جيڪو ء 3پوِ ايوب خداوند کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ء 4ڏس ،مان بيوقوف آھيان ،مان توکي ڇا جواب ڏيان؟ مان پنھنجو ھٿ پنھنجي وات تي رکندس. 5مون ھڪ ڀيرو ڳالھايو آھي؛ پر مان جواب نه ڏيندس :ھا ،ٻه ڀيرا؛ پر مان اڳتي نه وڌندس. 6پوِ خداوند ايوب کي وا عِ مان جواب ڏنو ،۽ چيو تہ ء 7ھاڻي مرد وانگر پنھنجو ڪمربند ڍڪيو :مان تو کان سوال ڪندس ،۽ تون مون کي ٻڌائين ٿو. 8ڇا تون منھنجي فيصلي کي رد ڪندين؟ ڇا تون مون کي ڏوھي ٺھرائيندين ته جيئن تون سچار ٿئين؟ 9ڇا تو وٽ خدا جھڙو بازو آھي؟ يا ڇا تون ان جھڙي آواز سان گجگوڙ ڪري سگھين ٿو؟ 10ھاڻي پاڻ کي شان ۽ شوڪت سان سينگاريو؛ ۽ پاڻ کي شان ۽ شوڪت سان سينگاريو. 11پنھنجي غضب جو غضب اڇلئي ڇڏ ،۽ ھر ھڪ مغرور کي ڏس ،۽ ان کي خوار ڪر. جاِ تي لتاڙيو. 12ھر ھڪ مغرور کي ڏسو ،۽ ان کي ھيٺ ڪريو؛ ۽ بدڪارن کي انھن جي ء 13انھن کي گڏجي مٽي ءِ ۾ لڪايو ،۽ انھن جا منھن لڪايو. 14پوِ مان به تو سان اقرار ڪندس ته تنھنجو ساڄو ھٿ تو کي بچائي سگھي ٿو. ء 15ھاڻي بھيموٿ کي ڏس ،جنھن کي مون تو سان گڏ ٺاھيو ھو؛ ھو ڍڳي وانگر گاھه کائيندو آھي. 16ڏسو ،سندس طاقت سندس پٺي ۾ آھي ،۽ سندس زور سندس پيٽ جي ناف ۾ آھي. 17ھو پنھنجي پڇ کي ديودار وانگر ھلئي ٿو :سندس پٿرن جا نسون پاڻ ۾ ويڙھيل آھن. 18سندس ھڏا پيتل جي ٽڪرن وانگر مضبوط آھن ،سندس ھڏا لوھ جي سيخن وانگر آھن. 19ھو خدا جي طريقن جو سردار آھي :جنھن ھن کي ٺاھيو آھي سو پنھنجي تلوار پاڻ ڏانھن وڌائي سگھي ٿو. 20بيشڪ جبل کيس کاڌو ڏين ٿا ،جتي ميدان جا سڀ جانور کيڏندا آھن. ڇانو وارن وڻن ھيٺان ،سرن ۽ باڙن جي آڙ ۾ ليٽندو آھي. 21ھو ء 22ڇانو وارا وڻ کيس پنھنجي پاڇي سان ڍڪيندا آھن؛ ندي ءِ جا ولو کيس گھيرو ڪندا آھن. ء 23ڏسو ،ھو درياھه پيئي ٿو ،۽ تڪڙ نٿو ڪري :ھن کي ڀروسو آھي ته ھو اردن کي پنھنجي وات ۾ ڇڪي سگھي ٿو. 24ھو ان کي پنھنجين اکين سان کڻي ٿو :سندس نڪ ڦندن ذريعي ڇھي ٿو. باب 41 1ڇا تون ليويتان کي ڪعنڍي سان ڪڍي سگھين ٿو يا سندس زبان کي رسي سان ڪڍي سگھين ٿو؟ 2ڇا تون سندس نڪ ۾ ڪعنڊ وجھي سگھين ٿو يا سندس ڄاڙي کي ڪنڊي سان چيري سگھين ٿو؟ 3ڇا ھو توکان گھڻيون منٿون ڪندو؟ ڇا ھو توسان نرم ڳالھيون ڪندو؟ لِ غلم بڻائيندين؟ 4ڇا ھو تو سان ڪو ُھد ڪندو؟ ڇا تون ھن کي ھميشه ء لِ ٻڌيندين؟ 5ڇا تون ھن سان ائين کيڏندين جيئن پکي ءِ سان ،يا ھن کي پنھنجين ڇوڪرين ء 6ڇا ساٿي سندس دُوت ڪندا؟ ڇا اھي کيس واپارين ۾ ورھائيندا؟ 7ڇا تون سندس چمڙي کي لوھه جي ڪنڊن سان ڀري سگھين ٿو؟ يا سندس مٿي کي مڇي ءِ جي نيزن سان ڀري سگھين ٿو؟ 8پنھنجو ھٿ ھن تي رک ،جنگ کي ياد ڪر ،وڌيڪ نه ڪر. 9ڏسو ،سندس اميد بيڪار آھي :ڇا ڪو به کيس ڏسندي ئي ڪيرائي نه پوندو؟ :پوِ ڪير منھنجي سامھون بيھي سگھي ٿو؟ 10ڪو به اھڙو سخت ناھي جو کيس ڀڙڪائي ء 11ڪنھن مون کي روڪيو آھي ته مان کيس واپس ڪريان؟ جيڪو ڪجھه سڄي آسمان ھيٺ آھي اھو منھنجو آھي. 12مان سندس ُضوا ،سندس طاقت ،۽ سندس خوبصورت تناسب نه لڪائيندس. 13ڪير سندس پوشاڪ جو چھرو لڪائي سگھي ٿو ،يا ڪير سندس ٻٽي لگام کڻي وٽس اچي سگھي ٿو؟ 14سندس منھن جا دروازا ڪير کولي سگھي ٿو؟ سندس ڏند چوڌاري خوفناڪ آھن. 15سندس ترازو سندس فخر آھي ،ھڪ ٻئي سان بند ٿيل آھن جيئن ھڪ بند عمھر سان. 16ھڪ ٻئي جي ايترو ويجھو آھي جو ھوا به انھن جي وچ ۾ نه ٿي سگھي. 17اھي ھڪ ٻئي سان ڳنڍيل آھن ،اھي ھڪٻئي سان اھڙي ءِ طرح چنبڙيل آھن جو اھي ڌار نه ٿي سگھن. 18سندس ءڇڪڻ سان روشني چمڪي ٿي ،۽ سندس اکيون صبح جي پلڪن وانگر آھن. 19سندس وات مان ٻرندڙ مشعلون نڪرن ٿيون ،۽ باھ جا چنگاريون نڪرنديون آھن. ٿانو مان نڪرندو آھي. ٿانو يا ء 20سندس نٿن مان دونھون ائين نڪرندو آھي جيئن اعٻندڙ ء 21سندس ساھه ڪوئلن کي ٻاري ٿو ،۽ سندس وات مان شعل نڪرندا آھن.
نوڪري جو ڪتاب
22سندس ڳچي ءِ ۾ طاقت رھي ٿي ،۽ سندس اڳيان غم خوشي ۾ بدلجي وڃي ٿو. 23سندس گوشت جا ٽڪرا پاڻ ۾ ڳنڍيل آھن :اھي پاڻ ۾ مضبوط آھن؛ انھن کي ھليو نٿو وڃي. 24سندس دل پٿر وانگر مضبوط آھي ،ھا ،چڪي جي ھيٺئين ٽڪري وانگر سخت آھي. 25جڏھن ھو پاڻ کي اٿاري ٿو ،تڏھن طاقتور ڊڄي وڃن ٿا :ٽٽڻ جي ڪري اھي پاڻ کي پاڪ ڪن ٿا. 26جيڪو ان تي حملو ڪري ٿو ان جي تلوار ان کي روڪي نٿي سگھي :نيزو ،تير ،۽ نه ئي ھٿيار. 27ھو لوھه کي ڪکن وانگر ۽ پيتل کي سڙيل ڪاٺ وانگر سمجھي ٿو. 28تير کيس ڀڄائي نه ٿو سگھي :گوڏن جا پٿر ھن سان گڏ ٿعلھي ۾ تبديل ٿي ويندا آھن. 29تيرن کي ٿعلھو سمجھيو ويندو آھي :ھو نيزي جي ٿڙڪڻ تي کلندو آھي. 30سندس ھيٺان تيز پٿر آھن :ھو تيز نوڪدار شيون مٽي ءِ تي پکيڙي ٿو. ٿانو وانگر اعبالي ٿو :ھو سمنڊ کي ُطر جي ٿان ءِ وانگر اعبالي ٿو. 31ھو عڳڙ کي ء لِ رستو ٺاھي ٿو؛ ڪو ماڻھو عڳڙھو سمجھي سگھي ٿو. 32ھو پنھنجي پٺيان چمڪائڻ ء 33زمين تي سندس جھڙو ڪو به ڪونھي ،جيڪو بنا ڪنھن خوف جي پيدا ٿيو آھي. اُلي شين کي ڏسي ٿو :ھو سڀني مغرور ٻارن تي بادشاھه آھي. 34ھو سڀني ي باب 42 1تڏھن ايوب خداوند کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ 2مون کي خبر آھي ته تون سڀ ڪجھه ڪري سگھين ٿو ،۽ ڪو به خيال تو کان روڪي نٿو سگھي. سواِ صلح لڪائي ٿو؟ تنھن ڪري مون اھڙيون ڳالھيون ڪيون آھن جيڪي مون کي سمجھه ۾ نه آيون 3ڪير آھي جيڪو ُلم کان ء لِ تمام گھڻيون ُجيب آھن ،جن کي مون نه ڄاتو. آھن؛ اھڙيون ڳالھيون جيڪي مون ء 4ٻڌو ،مان توکي ُرض ڪريان ٿو ،۽ مان ڳالھائيندس :مان توکان سوال ڪندس ،۽ تون مون کي ٻڌائيندين. 5مون تنھنجي باري ۾ ڪنن سان ٻڌو ھو :پر ھاڻي منھنجي اک توکي ڏسي ٿي. 6تنھنڪري آ ءِ پاڻ کان نفرت ڪريان ٿو ،۽ مٽي ۽ خاڪ ۾ توبھہ ڪريان ٿو. 7۽ ائين ٿيو ،جڏھن خداوند ايوب سان اھي ڳالھيون ڪيون ،تڏھن خداوند تيماني اليفاز کي چيو ته ،منھنجو غضب تو تي ۽ تنھنجي ٻن دوستن تي ڀڙڪي ٿو ،ڇاڪاڻ ته توھان منھنجي باري ۾ اھو صحيح نه ڳالھايو آھي ،جيئن منھنجي خادم ايوب چيو آھي. لِ ساڙڻ جي قرباني پيش ڪريو؛ ۽ منھنجو ٻانھو ايوب 8تنھنڪري ھاڻي ست ڍڳا ۽ ست رڍون کڻي منھنجي ٻانھي ايوب وٽ وڃو ۽ پاڻ ء لِ دُا گھرندو ،ڇاڪاڻ تہ آ ءِ کيس قبول ڪندس ،متان اوھان سان اوھان جي بيوقوفي موجب سلوڪ ڪريان ،ڇاڪاڻ تہ اوھان ء اوھان مون بابت اھو صحيح ڳالھہ نہ ڪئي آھي ،جھڙو منھنجي ٻانھي ايوب. 9تنھنڪري اليفاز تيماني ،بلدد شوحي ۽ ضوفر نعماتي ويا ،۽ جيئن خداوند انھن کي حڪم ڏنو ھو ،تيئن ڪيو :خداوند ايوب کي پڻ قبول ڪيو. لِ دُا گھري :۽ خداوند ايوب کي اڳي کان ٻه ڀيرا ڏنو. 10۽ خداوند ايوب جي قيد کي بدلئي ڇڏيو ،جڏھن ھن پنھنجن دوستن ء 11پوِ سندس سڀ ڀائر ،سڀ ڀينرون ،۽ سڀ جيڪي اڳ ۾ سندس واقف ھئا ،اتي سندس گھر ۾ ماني کاڌي :۽ انھن سندس ماتم ڪيو ،۽ ء کيس سڀني مصيبتن تي تسلي ڏني جيڪا خداوند مٿس آندي ھئي :ھر ھڪ ماڻھو ءِ کيس ھڪ پئسو ۽ ھر ھڪ کي سون جي بالي ڏني. 12تنھن ڪري خداوند ايوب جي پڇاڙي ءِ ۾ سندس شروُات کان وڌيڪ برڪت ڏني :ڇاڪاڻ ته ھن وٽ چوڏھن ھزار رڍون ،ڇھه ھزار اعٺ ،ھڪ ھزار جوڙا ٻڪريون ۽ ھڪ ھزار گڏھه ھئا. 13کيس ست پٽ ۽ ٽي ڌيئرون پڻ ھيون. 14۽ ھن پھرين جو نالو جميما رکيو ،ٻي جو نالو قصيہ رکيو ۽ ٽئين جو نالو ڪرن ھاپوچ رکيو. 15۽ سڄي ملڪ ۾ ايوب جي ڌيئرن وانگر ڪا به سھڻي ُورت نه ملي :۽ انھن جي پي عِ انھن کي انھن جي ڀائرن جي وچ ۾ ورثو ڏنو. پوِ ايوب ھڪ سو چاليھه سال جيئرو رھيو ،۽ پنھنجي پٽن ۽ پنھنجي پوٽن جي پٽن کي ،يعني چار پيڙھيون ڏٺيون. 16ان کان ء 17پوِ ايوب پوڙھو ۽ پوري ُمر جو ٿي مري ويو. ء