جاشر
باب1 1۽ خدا چيو تہ ،اچو تہ انسان کي پنھنجي صورت تي ،پنھنجي صورت تي بڻايون ،۽ خدا انسان کي پنھنجي صورت تي پيدا ڪيو. 2۽ خدا انسان کي مٽي ءَ مان ٺاهيو ،۽ سندس نڪ ۾ زندگي ءَ جو ساهه ڦوڪيو ،۽ انسان هڪ جيئرو روح بڻجي ويو جنھن ۾ ڳالھائڻ جي صلحيت هئي. لَ هڪ مددگار بڻائيندس. لَ اڪيلو رهڻ سٺو ناهي ،مان هن ء 3۽ خداوند چيو تہ ،انسان ء 4۽ خداوند آدم تي گھري ننڊ ڪئي ،۽ هو سمھي پيو ،۽ هن سندس هڪ رڳ ڪڍي ،۽ ان تي گوشت ٺاهي ،ان کي ٺاهيو ۽ ان کي آدم ڏانھن آندو ،۽ آدم پنھنجي ننڊ مان جاڳيو ،۽ ڏسو ته هڪ عورت سندس سامھون بيٺي هئي. 5۽ هن چيو تہ” ،هي ءَ منھنجي هڏين مان هڪ هڏي آهي ۽ اها عورت سڏبي ،ڇاڪاڻ تہ اها انسان مان ڪڍي وئي آهي “.۽ آدم سندس نالو حوا رکيو ،ڇاڪاڻ تہ هو ءَ سڀني جيئرن جي ما ءَ هئي. 6۽ خدا انھن کي برڪت ڏني ۽ انھن جا نال آدم ۽ حوا رکيا ،جنھن ڏينھن هن انھن کي پيدا ڪيو ،۽ خداوند خدا چيو ته ميويدار ٿيو ۽ وڌندا رهو ۽ زمين کي ڀريو. 7۽ خداوند خدا آدم ۽ سندس زال کي ورتو ،۽ انھن کي عدن جي باغ ۾ رکيو ته جيئن ان کي پوکي ۽ سنڀالي .۽ انھن کي حڪم ڏنو ۽ انھن کي چيو ته ،باغ جي هر وڻ مان توهان کائي سگھو ٿا ،پر نيڪي ۽ بدي جي ڄاڻ واري وڻ مان نه کائو ،ڇاڪاڻ ته جنھن ڏينھن توهان ان مان کائيندا آهيو ،توهان ضرور مرندؤ. 8۽ جڏهن خدا انھن کي برڪت ڏني ۽ حڪم ڏنو ،تڏهن هو انھن کان هليو ويو ،۽ آدم ۽ سندس زال باغ ۾ انھي ءَ حڪم جي مطابق رهڻ لڳا جيڪو خداوند انھن کي ڏنو هو. 9۽ اهو نانگ ،جيڪو خدا انھن سان گڏ زمين تي پيدا ڪيو هو ،انھن وٽ آيو ته جيئن انھن کي خدا جي حڪم جي خلف ورزي ڪرڻ لَ اءڀاري جيڪو هن انھن کي ڏنو هو. ء لَ وراليو ۽ راضي ڪيو ،۽ عورت نانگ جي آواز تي ڌيان ڏنو ،۽ هن خدا جي ڪلم 10۽ نانگ عورت کي علم جي وڻ مان کائڻ ء جي خلف ورزي ڪئي ،۽ نيڪي ۽ بدي جي علم جي وڻ مان ڪڍيو ،۽ هن کاڌو ،۽ هن ان مان ورتو ۽ پنھنجي مڙس کي به ڏنو ۽ هن کاڌو. 11۽ آدم ۽ سندس زال خدا جي حڪم جي خلف ورزي ڪئي جيڪو هن انھن کي ڏنو هو ،۽ خدا کي خبر هئي ،۽ سندس اضب انھن تي ڀڙڪيو ۽ انھن کي لعنت ڪئي. 12۽ خداوند خدا انھن کي انھي ءَ ڏينھن عدن جي باغ مان ڪڍي ڇڏيو ،ته جيئن ان زمين کي کيڙين جنھن مان اهي ڪڍيا ويا هئا ،۽ اهي عدن جي باغ جي اوڀر ۾ وڃي آباد ٿيا؛ ۽ آدم پنھنجي زال حوا سان واقف ٿيو ۽ هن ٻه پٽ ۽ ٽي ڌيئرون پيدا ڪيون. 13۽ هن پھرين ڄاول جو نالو قابيل رکيو ،چيو ته مون خداوند کان هڪ مرد حاصل ڪيو آهي ،۽ ٻئي جو نالو هابيل رکيو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،اسين بيڪار ۾ زمين تي آيا آهيون ،۽ بيڪار ۾ اسان ان مان کنيا ويندا. 14۽ ڇوڪرا وڏا ٿيا ۽ سندن پي ءَ کين زمين ۾ ملڪيت ڏني؛ ۽ قابيل زمين جو هاري هو ۽ هابيل رڍن جو چاريندڙ هو. پوَ ،اهي خداوند جي حضور ۾ تقريبا ا نذرانو پيش ڪيو ،۽ قابيل زمين جي ميوي مان نذرانو پيش ڪيو ،۽ هابيل 15۽ ڪجھ سالن کان ء پنھنجي ڌڻ جي پھرين ٻار مان ان جي چربی مان نذرانو پيش ڪيو ،۽ خدا هابيل ۽ سندس نذراني تي راضي ٿيو ،۽ خداوند کان آسمان مان باهه نازل ٿي ۽ ان کي ساڙي ڇڏيو. 16۽ خداوند قابيل ۽ سندس نذراني ڏانھن نھاريو ،۽ نه ئي هن ان ڏانھن مائل ٿيو ،ڇاڪاڻ ته هن زمين جي خراب ميوي مان خداوند جي اڳيان آندو هو ،۽ قابيل ان جي ڪري پنھنجي ڀا ءَ هابيل سان حسد ڪيو ،۽ هن کيس مارڻ جو بھانو ڳوليو. لَ ميدان ۾ ويا؛ ۽ اهي ٻئي ميدان ۾ هئا ،قائن پنھنجي پوَ ،قائن ۽ سندس ڀا ءَ هابيل ،هڪ ڏينھن پنھنجي ڪم ڪرڻ ء 17۽ ڪجھ وقت کان ء زمين کي کيڙي رهيو هو ۽ هرائي رهيو هو ،۽ هابيل پنھنجي ڌڻ کي چاري رهيو هو؛ ۽ ڌڻ ان حصي تان گذريو جيڪو قابين زمين ۾ جوتو هو ،۽ ان ڪري قابيل کي تمام گھڻو ڏک ٿيو. 18۽ قابيل ڪاوڙ ۾ پنھنجي ڀا ءَ هابيل وٽ ويو ،۽ هن کيس چيو ته ،منھنجي ۽ تنھنجي وچ ۾ ڇا آهي جو تون منھنجي ملڪ ۾ رهڻ ۽ لَ وٺي اچين ٿو؟ پنھنجي ڌڻ کي چرائڻ ء 19۽ هابيل پنھنجي ڀا ءَ قابيل کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته ،منھنجي ۽ تنھنجي وچ ۾ ڇا آهي جو تون منھنجي رڍ جو گوشت کائيندو ۽ انھن جي اءن سان پاڻ کي ڍڪيندو؟ 20۽ هاڻي ،منھنجي رڍن جي اءن لهي ڇڏ ،جيڪي تو پاڻ کي ڍڪيا آهن ،۽ مون کي انھن جي ميوي ۽ گوشت جو بدلو ڏي جيڪو تو کاڌو پوَ مان تنھنجي ملڪ مان هليو ويندس جيئن تو چيو آهي؟ آهي ،۽ جڏهن تون اهو ڪندين ،ته ء 21۽ قابيل پنھنجي ڀا ءَ هابيل کي چيو ته ،يقينا ا جيڪڏهن مان اڄ توکي ماري ڇڏيان ته ڪير مون کان تنھنجي رت جو بدلو وٺندو؟ 22۽ هابيل قابيل کي جواب ڏنو ،ته :يقينا ا خدا جنھن اسان کي زمين تي پيدا ڪيو آهي ،هو منھنجي ڪيس جو بدلو وٺندو ،۽ جيڪڏهن تون مون کي ماريندين ته هو تو کان منھنجو رت وٺندو ،ڇاڪاڻ ته خداوند جج ۽ ثالث آهي ،۽ اهو ئي آهي جيڪو انسان کي سندس بڇڙائي جو بدلو ڏيندو ،۽ بدڪار کي ان بڇڙائي جو جيڪو هو زمين تي ڪندو. 23۽ هاڻي ،جيڪڏهن توهان مون کي هتي قتل ڪيو ،ته يقينا ا خدا توهان جي ڳجھن خيالن کي ڄاڻي ٿو ،۽ توهان کي ان برائي جي سزا ڏيندو جيڪا توهان اڄ مون سان ڪرڻ جو اعلن ڪيو آهي. 24۽ جڏهن قائن پنھنجي ڀا ءَ هابيل جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن قابين جو اضب پنھنجي ڀا ءَ هابيل تي هن ڳالھه جي اعلن ڪرڻ تي ڀڙڪي پيو. 25پوَ قابيل تڪڙ ڪئي ۽ اٿيو ،۽ پنھنجي هرڻ جي اوزار جو لوهه جو حصو کنيو ،جنھن سان هن اوچتو پنھنجي ڀا ءَ کي ماريو ۽ کيس ء ماري ڇڏيو ،۽ قابيل پنھنجي ڀا ءَ هابيل جو رت زمين تي وهائي ڇڏيو ،۽ هابيل جو رت ڌڻ جي اڳيان زمين تي وهي ويو. 1
جاشر
پوَ قابيل پنھنجي ڀا ءَ کي مارڻ تي پشيمان ٿيو ،۽ هو امگين ٿي ويو ،۽ هن تي روئيو ۽ ان کيس تمام گھڻو پريشان ڪيو. 26۽ ان کان ء 27۽ قابيل اٿيو ۽ ميدان ۾ هڪ کڏ کوٽي ،جتي هن پنھنجي ڀا ءَ جي لش کي رکيو ،۽ ان تي مٽي وجھي ڇڏيائين. 28۽ خداوند کي خبر پئي ته قائن پنھنجي ڀا ءَ سان ڇا ڪيو هو ،۽ خداوند قائن کي ظاهر ٿيو ۽ کيس چيو ته ،تنھنجو ڀا ءَ هابيل ڪٿي آهي جيڪو تو سان گڏ هو؟ 29۽ قائن پنھنجو روپ بدلئي چيو" ،مون کي خبر ناهي ،ڇا مان پنھنجي ڀا ءَ جو سنڀاليندڙ آهيان؟ "۽ خداوند کيس چيو" ،تو ڇا ڪيو آهي؟ تنھنجي ڀا ءَ جي رت جو آواز مون کي ان زمين تان سڏي ٿو جتي تو ان کي ماريو آهي". 30ڇو ته تو پنھنجي ڀا ءَ کي ماريو آهي ۽ منھنجي اڳيان پاڻ کي بدنام ڪيو آهي ،۽ پنھنجي دل ۾ تصور ڪيو آهي ته مون توکي نه ڏٺو آهي ۽ نه ئي تنھنجي سڀني ڪمن کي سڃاتو آهي. 31پر تو هي ڪم ڪيو ۽ پنھنجي ڀا ءَ کي بي سبب ماريو ۽ ڇاڪاڻ ته هن تو سان سچ ڳالھايو ،۽ هاڻي ،تنھن ڪري ،تو تي لعنت هجي ان زمين کان جنھن پنھنجو وات کوليو ته جيئن تنھنجي ڀا ءَ جو رت تنھنجي هٿ مان وٺي ،۽ جتي تو ان کي دفن ڪيو. 32۽ جڏهن اوهين ان کي پوکيندؤ ،تڏهن اهو اوهان کي شروعات وانگر طاقت نه ڏيندو ،ڇاڪاڻ تہ زمين ڪنڊا ۽ ڪانڊيرا پيدا ڪندي ، ۽ اوهين پنھنجي موت جي ڏينھن تائين زمين ۾ گھمندا ۽ ڀٽڪندا رهندؤ. جاَ تان جتي هو ،۽ عدن جي اوڀر طرف ملڪ ۾ گھمڻ ڦرڻ لڳو ،هو 33۽ انھي ءَ وقت قابيل خداوند جي حضور مان نڪري ويو ،انھي ءَ ء ۽ سندس سڀ ملڪيت. 34۽ قابيل انھن ڏينھن ۾ پنھنجي زال سان واقف ٿيو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ کي جنم ڏنو ،۽ هن ان جو نالو حنوڪ رکيو ،چيو ته ان وقت ۾ خداوند هن کي زمين تي آرام ۽ سڪون ڏيڻ شروع ڪيو. 35۽ ان وقت قابيل به هڪ شھر ٺاهڻ شروع ڪيو :۽ هن شھر ٺاهيو ۽ هن شھر جو نالو حنوڪ رکيو ،پنھنجي پٽ جي نالي مطابق؛ ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ خداوند هن کي زمين تي آرام ڏنو هو ،۽ هو شروعات وانگر نه گھمندو هو ۽ نه ئي گھمندو هو. 36۽ عيراد مان حنوڪ پيدا ٿيو ،۽ عيراد مان مڪوئيل پيدا ٿيو ۽ مڪوئيل مان متوسائيل پيدا ٿيو. باب2 1۽ آدم جي زمين تي زندگي جي هڪ سئو ٽيھن سالن ۾ ،هن ٻيھر پنھنجي زال حوا کي سڃاتو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ سندس صورت ۽ جاَ تي هڪ ٻيو اولد مقرر صورت ۾ هڪ پٽ پيدا ڪيو ،۽ هن ان جو نالو سيت رکيو ،۽ چيو ته ،ڇاڪاڻ ته خدا مون کي هابيل جي ء ڪيو آهي ،ڇاڪاڻ ته قابيل هن کي قتل ڪيو آهي. 2۽ سيت هڪ سؤ پنج سال جيئرو رهيو ،۽ کيس هڪ پٽ ڄائو؛ ۽ سيت پنھنجي پٽ جو نالو انوش رکيو ،چيو ته ،ڇاڪاڻ ته ان وقت ۾ انسانن جا پٽ وڌڻ لڳا ،۽ پنھنجي جان ۽ دل کي خدا جي خلف بغاوت ۽ بغاوت ڪري تڪليف ڏيڻ لڳا. 3۽ اهو انوش جي ڏينھن ۾ هو ته انسانن جا پٽ خدا جي خلف بغاوت ۽ نافرماني ڪندا رهيا ،ته جيئن انسانن جي پٽن تي خداوند جو اضب وڌي. 4۽ ماڻھن جا پٽ ويا ۽ ٻين ديوتائن جي عبادت ڪرڻ لڳا ،۽ انھن خداوند کي وساري ڇڏيو جنھن انھن کي زمين تي پيدا ڪيو هو :۽ انھن ڏينھن ۾ ماڻھن جا پٽ پيتل ،لوه ،ڪاٺ ۽ پٿر جون بت ٺاهيندا هئا ،۽ انھن کي سجدو ڪندا هئا ۽ انھن جي خدمت ڪندا هئا. 5۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجا معبود ٺاهيا ۽ انھن کي سجدو ڪيو ،۽ انسانن انوش ۽ سندس اولد جي سڄي زندگي خداوند کي ڇڏي ڏنو؛ ۽ خداوند جو اضب انھن جي ڪمن ۽ نفرت انگيز ڪمن جي ڪري ڀڙڪي پيو جيڪي انھن زمين تي ڪيا. 6۽ خداوند دريا ءَ گيحون جي پاڻي ءَ کي انھن تي حاوي ڪري ڇڏيو ،۽ هن انھن کي تباهه ۽ برباد ڪري ڇڏيو ،۽ هن زمين جو ٽيون حصو تباهه ڪري ڇڏيو ،۽ ان جي باوجود ،انسانن پنھنجن بڇڙن طريقن کان نه ڦريا ،۽ انھن جا هٿ اڃا تائين خداوند جي نظر ۾ بڇڙا لَ وڌا ويا. ڪم ڪرڻ ء لَ کاڌو نه هو ۽ انھن ڏينھن ۾ ڏڪار تمام گھڻو هو. 7۽ انھن ڏينھن ۾ زمين ۾ نه پوک هئي ۽ نه لڻ؛ ۽ انسانن ء 8۽ انھن ڏينھن ۾ زمين ۾ جيڪو ٻج پوکيو ويو ،اهو ڪنڊا ،ڪانڊيرا ۽ ڪانڊيرا بڻجي ويا؛ ڇاڪاڻ ته آدم جي ڏينھن کان زمين بابت هي اعلن هو ،خدا جي لعنت جو ،جيڪو هن زمين کي لعنت ڏني ،ان گناهه جي ڪري جيڪو آدم خداوند جي اڳيان ڪيو هو. 9۽ جڏهن ماڻھو خدا جي خلف بغاوت ۽ حد کان لنگھڻ ۽ پنھنجن طريقن کي خراب ڪرڻ جاري رکيو ،ته زمين پڻ خراب ٿي وئي. 10۽ انوش نوانوي سالن جو ٿيو ۽ کيس قينان پيدا ٿيو. 11۽ قينان وڏو ٿيو ۽ چاليھ سالن جو ٿيو ،۽ هو عقلمند ٿيو ۽ سڀني حڪمتن ۾ علم ۽ مھارت حاصل ڪيائين ،۽ هو سڀني ماڻھن جي پٽن تي حڪومت ڪيائين ،۽ ماڻھن جي پٽن کي حڪمت ۽ ڄاڻ ڏانھن وٺي ويو؛ ڇاڪاڻ تہ قينان هڪڙو تمام عقلمند ماڻھو هو ۽ سڀني حڪمتن ۾ سمجھ رکندو هو ،۽ پنھنجي حڪمت سان هو روحن ۽ شيطانن تي حڪومت ڪندو هو. 12۽ قينان پنھنجي حڪمت سان ڄاڻيو ته خدا انسانن جي پٽن کي زمين تي گناهه ڪرڻ جي ڪري تباهه ڪندو ،۽ خداوند آخري ڏينھن ۾ انھن تي ٻوڏ جو پاڻي آڻيندو. 13۽ انھن ڏينھن ۾ قينان پٿر جي تختين تي لکي ڇڏيو ،جيڪي ايندڙ وقت ۾ ٿيڻ وارا هئا ،۽ هن انھن کي پنھنجي خزانن ۾ رکيو. لَ مجبور ڪيو. 14۽ قينان سڄي زمين تي حڪومت ڪئي ،۽ هن ڪجھه انسانن کي خدا جي خدمت ء 15جڏهن قينان ستر سالن جو ٿيو تہ کيس ٽي پٽ ۽ ٻہ ڌيئرون پيدا ٿيون. 16۽ قينان جي ٻارن جا نال هي آهن :پھرئين ڄاول جو نالو محلل ايل ،ٻئي جو نالو عينان ۽ ٽئين جو نالو مريد ،۽ انھن جون ڀينرون هيون ضلله؛ اهي قينان جا پنج ٻار آهن جيڪي هن مان پيدا ٿيا. عده ۽ ء 17۽ متوسائيل جي پٽ لمڪ ،قينان سان شادي ءَ سان لڳاپيل ٿيو ،۽ هن پنھنجون ٻہ ڌيئرون شاديون ڪيون ،۽ عدا حاملہ ٿي ۽ لمڪ لَ هڪ پٽ پيدا ٿيو ،۽ هن ان جو نالو يابل رکيو. ء 2
جاشر
ضله ،انھن ڏينھن ۾ سنڍ هئي ۽ کيس ڪو به اولد نه 18۽ هو ءَ وري حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄڻيائين ،۽ ان جو نالو يوبال رکيو؛ ۽ سندس ڀيڻ ء هو. 19ڇالَ جو انھن ڏينھن ۾ ماڻھن جي اولد خدا جي خلف گناهہ ڪرڻ شروع ڪيو ،۽ انھن حڪمن جي ڀڃڪڙي ڪرڻ شروع ڪئي ء جيڪي هن آدم کي ڏنا هئا تہ جيئن زمين تي ٻار پيدا ٿين ۽ وڌن. لَ ته اهي پنھنجا جسم 20۽ ڪجھ ماڻھن جي پٽن پنھنجين زالن کي هڪڙو پاڻي پياريو جيڪو انھن کي بانجھ ڪري ڇڏيندو هو ،انھي ءَ ء برقرار رکن ۽ انھن جي خوبصورتي ختم نه ٿئي. ضلله انھن سان گڏ پيئندي هئي. ،ته هئا پياريندا شراب کي 21۽ جڏهن انسانن جا پٽ پنھنجين ڪجھه زالن ء 22۽ ٻار ڄڻڻ واريون عورتون پنھنجن مڙسن جي نظر ۾ بيواهه لڳيون ،جڏهن ته سندن مڙس جيئرا هئا ،ڇاڪاڻ ته اهي صرف سنڍن سان لڳاپيل هيون. ل ضله پوڙهي ٿي ،ته خداوند سندس پيٽ کي کولي ڇڏيو. 23۽ ڏينھن ۽ سالن جي آخر ۾ ،جڏهن ء قادر مطلق کي هن مون پوَ کان وڃڻ سڪي ،مان ته” چيو ،۽ رکيو قائن توبل نالو جو ان هن ۽ 24۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄڻيائين ء ء خدا کان حاصل ڪيو آهي“. 25۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ هڪ ڌي ءَ کي جنم ڏنو ،۽ هن پنھنجو نالو نعمه رکيو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،جڏهن مان سڪي ويس ته مون کي خوشي ۽ سڪون مليو آهي. 26۽ لمڪ پوڙهو ۽ وڏي عمر جو هو ،۽ سندس اکيون ڪمزور هيون جو هو ڏسي نه سگھيو ،۽ سندس پٽ توبل قائن ،سندس اڳواڻي ڪري رهيو هو ۽ هڪ ڏينھن اهو ٿيو جو لمڪ ميدان ۾ ويو ۽ سندس پٽ توبل قائن به ساڻس گڏ هو ،۽ جڏهن اهي ميدان ۾ گھمي رهيا هئا ،ته آدم جو پٽ قابين انھن ڏانھن وڌيو؛ ڇاڪاڻ ته لمڪ تمام پوڙهو هو ۽ گھڻو ڪجھه ڏسي نه سگھيو ،۽ سندس پٽ توبل قائن تمام ننڍو هو. لَ چيو ،۽ تيرن سان هن قائن کي ماريو ،جيڪو اڃا پري هو ،۽ هن کيس ماري ڇڏيو ، 27۽ توبل قائن پنھنجي پي ءَ کي ڪمان ڪڍڻ ء ڇاڪاڻ ته هو انھن کي هڪ جانور وانگر نظر آيو. 28۽ تير قابيل جي جسم ۾ گھڙي ويا جيتوڻيڪ هو انھن کان پري هو ،۽ هو زمين تي ڪري پيو ۽ مري ويو. 29۽ خداوند قابيل جي بڇڙائي جو بدلو سندس بڇڙائي جي مطابق ڏنو ،جيڪا هن پنھنجي ڀا ءَ هابيل سان ڪئي هئي ،خداوند جي ڪلم جي مطابق جيڪو هن ڳالھايو هو. لَ ويا جنھن کي انھن ماريو هو ،۽ انھن ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته سندن ڏاڏو قائن 30۽ جڏهن قائن مري ويو ،ته لمڪ ۽ توبل ان جانور کي ڏسڻ ء زمين تي مئل پيو هو. 31۽ لمڪ کي اهو ڪرڻ تي تمام گھڻو ڏک ٿيو ،۽ تاڙيون وڄائيندي هن پنھنجي پٽ کي ڌڪ هنيو ۽ ان جو موت جو سبب بڻيو. 32۽ لمڪ جي زالن ٻڌو ته لمڪ ڇا ڪيو هو ،۽ اهي کيس مارڻ جي ڪوشش ڪرڻ لڳيون. 33۽ لمڪ جون زالون ان ڏينھن کان وٺي هن کان نفرت ڪرڻ لڳيون ،ڇاڪاڻ ته هن قابيل ۽ توبل قابيل کي ماريو هو ،۽ لمڪ جون زالون هن کان جدا ٿي ويون ،۽ انھن ڏينھن ۾ هن جي نه ٻڌيون. لَ زور ڀريو. 34۽ لمڪ پنھنجين زالن وٽ آيو ،۽ انھن کي هن معاملي بابت ٻڌڻ ء ضلله کي چيو ،اي لمڪ جون زالون ،منھنجي ڳالھه ٻڌو ،ڇو ته هاڻي توهان تصور ڪيو آهي ۽ چيو آهي ته 35۽ هن پنھنجي زالن عده ۽ ء مون هڪ ماڻھو ءَ کي پنھنجن زخمن سان ۽ هڪ ٻار کي پنھنجن زخمن سان ماريو آهي ڇاڪاڻ ته انھن ڪو به تشدد نه ڪيو آهي ،پر پڪ ڄاڻو ته مان پوڙهو ۽ اڇا وار آهيان ،۽ منھنجيون اکيون عمر جي ڪري ڳريون آهن ،۽ مون اهو ڪم بي خبري ءَ سان ڪيو. 36۽ لمڪ جون زالون هن معاملي ۾ هن جي ڳالھه ٻڌيون ،۽ اهي پنھنجي پي ءَ آدم جي صلح سان هن ڏانھن موٽيون ،پر ان وقت کان وٺي انھن کي ڪو به اولد نه ٿيو ،ڇاڪاڻ ته انھن کي خبر هئي ته خدا جو اضب انھن ڏينھن ۾ انسانن جي پٽن تي وڌي رهيو هو ،ته جيئن انھن کي انھن جي بڇڙن ڪمن جي ڪري ٻوڏ جي پاڻي ءَ سان تباهه ڪري. 37قينان جو پٽ محلل ايل پنجھٺ سالن جي عمر ۾ پيدا ٿيو ۽ ان مان يارد پيدا ٿيو؛ ۽ يارد ٻاهٺ سالن جي عمر ۾ پيدا ٿيو ۽ ان مان حنوڪ پيدا ٿيو. باب3 پوَ حنوڪ خدا سان گڏ هليو ،۽ خداوند جي خدمت 1۽ حنوڪ پنجھٺ سالن جو ٿيو ۽ کيس متوسلح پيدا ٿيو؛ ۽ متوسلح پيدا ٿيڻ کان ء ڪئي ،۽ انسانن جي بڇڙن طريقن کي ناپسند ڪيو. 2۽ حنوڪ جو روح خداوند جي هدايت ،علم ۽ سمجھ ۾ لپيٽيل هو؛ ۽ هو عقلمندي سان انسانن جي پٽن کان پري رهيو ،۽ ڪيترن ئي ڏينھن تائين پاڻ کي انھن کان لڪايو. پوَ ،جڏهن هو پنھنجي گھر ۾ خداوند جي خدمت ڪري رهيو هو ۽ سندس اڳيان دعا گھري رهيو هو ،ته خداوند 3۽ ڪيترن سالن کان ء جي هڪ ملئڪ آسمان مان کيس سڏ ڪيو ،۽ هن چيو ته” ،هتي آهيان“. جاَ مان نڪري وڃ جتي تون پاڻ کي لڪائين ٿو ،۽ انسانن جي پٽن کي ظاهر ڪر ،ته جيئن تون 4۽ هن چيو ته ،اءٿ ،پنھنجي گھر ۽ ان ء لَ پورو ڪرڻ انھن کي اهو رستو سيکارين جنھن ۾ انھن کي وڃڻ گھرجي ۽ اهو ڪم جيڪو انھن کي خدا جي راهن ۾ داخل ٿيڻ ء گھرجي. جاَ مان ۽ ان ڪمري مان نڪري ويو جنھن ۾ هو لڪيل هو؛ ۽ 5۽ حنوڪ خداوند جي ڪلم موجب اٿيو ،۽ پنھنجي گھر مان ،پنھنجي ء هو انسانن جي پٽن وٽ ويو ۽ انھن کي خداوند جا طريقا سيکاريا ،۽ ان وقت انسانن جي پٽن کي گڏ ڪيو ۽ انھن کي خداوند جي هدايت سان واقف ڪرايو. 3
جاشر
6۽ هن حڪم ڏنو ته اهو سڀني هنڌن تي اعلن ڪيو وڃي جتي انسانن جا پٽ رهندا هئا ،۽ چيو ته ،اهو ماڻھو ڪٿي آهي جيڪو خداوند جي طريقن ۽ چڱن ڪمن کي ڄاڻڻ چاهي ٿو؟ ان کي حنوڪ وٽ اچڻ ڏيو. شيَ جي خواهش رکندا هئا اهي سڀ حنوڪ وٽ ويا ،۽ حنوڪ خداوند جي پوَ سڀ انسان سندس وٽ گڏ ٿيا ،ڇاڪاڻ ته جيڪي هن ء 7۽ ء ڪلم موجب انسانن جي پٽن تي حڪومت ڪئي ،۽ اهي آيا ۽ کيس سجدو ڪيو ۽ انھن سندس ڪلم ٻڌو. 8۽ خدا جو روح حنوڪ تي هو ،۽ هن پنھنجي سڀني ماڻھن کي خدا جي حڪمت ۽ سندس طريقا سيکاريا ،۽ انسانن حنوڪ جي سڄي لَ آيا. زندگي خداوند جي خدمت ڪئي ،۽ اهي سندس حڪمت ٻڌڻ ء 9۽ سڀني انسانن جا بادشاهه ،اول ۽ آخر ،پنھنجن سردارن ۽ ججن سان گڏ ،حنوڪ وٽ آيا جڏهن انھن سندس دانائي بابت ٻڌو ،۽ هن کي سجدو ڪيو ،۽ انھن حنوڪ کان به مطالبو ڪيو ته هو انھن تي حڪومت ڪري ،جنھن تي هن رضامندي ڏني. 10۽ انھن سڀني هڪ سو ٽيھه بادشاهن ۽ شھزادن کي گڏ ڪيو ،۽ انھن حنوڪ کي پاڻ تي بادشاهه بڻايو ۽ اهي سڀ سندس طاقت ۽ حڪم هيٺ هئا. 11۽ حنوڪ انھن کي حڪمت ،علم ۽ خداوند جا طريقا سيکاريا؛ ۽ هن انھن جي وچ ۾ امن قائم ڪيو ،۽ حنوڪ جي زندگي ۾ سڄي زمين تي امن هو. 12۽ حنوڪ ٻہ سو ٽيتاليھ سال ماڻھن جي پٽن تي حڪومت ڪئي ،۽ هن پنھنجي سڀني ماڻھن سان انصاف ۽ صداقت ڪئي ،۽ انھن کي خداوند جي واٽن تي هليو. 13۽ هي حنوڪ ،متوسلح ،اليشاف ۽ اليليملڪ جو نسب آهي ،ٽي پٽ؛ ۽ انھن جون ڀينرون ملڪا ۽ نحمه هيون ،۽ متوسلح ستاسي سالن جي عمر ۾ لمڪ پيدا ٿيو. 14۽ اهو لمڪ جي زندگي جي ڇھين سال ۾ هو جڏهن آدم مري ويو؛ هو نو سو ٽيھه سالن جو هو جڏهن هو مري ويو ،۽ سندس ٻن پٽن ، حنوڪ ۽ متوسلح سان گڏ ،کيس وڏي شان و شوڪت سان دفن ڪيو ،جيئن بادشاهن جي دفن تي ،اار ۾ جيڪو خدا کيس ٻڌايو هو. جاَ تي سڀني انسانن آدم جي ڪري وڏو ماتم ڪيو ۽ روئيو؛ تنھن ڪري اهو اڄ تائين انسانن جي پٽن ۾ هڪ رواج بڻجي ويو 15۽ انھي ءَ ء آهي. 16۽ آدم مري ويو ڇاڪاڻ ته هن علم جي وڻ مان کاڌو؛ هو ۽ سندس اولد ،جيئن خداوند خدا چيو هو. 17۽ اهو آدم جي وفات جو سال هو جيڪو حنوڪ جي حڪومت جو ٻه سئو ٽيتاليھه سال هو ،ان وقت حنوڪ پاڻ کي انسانن جي پٽن کان الڳ ڪرڻ ۽ پاڻ کي پھرين وانگر لڪائڻ جو ارادو ڪيو ته جيئن خداوند جي خدمت ڪري سگھي. لَ پوَ هڪ ڏينھن ء 18۽ حنوڪ ائين ڪيو ،پر پاڻ کي انھن کان مڪمل طور تي لڪايو نه ،پر ٽن ڏينھن تائين انسانن کان پري رهيو ۽ ء انھن وٽ ويو. 19۽ ٽن ڏينھن دوران جڏهن هو پنھنجي ڪمري ۾ رهيو ،هن دعا گھري ،۽ پنھنجي خدا جي تعريف ڪئي ،۽ جنھن ڏينھن هو ويو ۽ پنھنجي رعيت کي ظاهر ٿيو ،هن انھن کي خداوند جا طريقا سيکاريا ،۽ جيڪي به انھن کانئس خداوند بابت پڇيو ،اهو سڀ هن انھن کي ٻڌايو. پوَ هو ڇھن ڏينھن تائين پاڻ کي لڪائي رهيو هو ،۽ ستن ڏينھن ۾ هڪ ڏينھن پنھنجي ماڻھن 20۽ هن ڪيترن سالن تائين اهو ئي ڪيو ،۽ ء پوَ سال ۾ هڪ ڀيرو ،جيستائين سڀئي بادشاهه ،شھزادا ۽ انسان جا پٽ هن کي ڳولي پوَ مھيني ۾ هڪ ڀيرو ،۽ ء کي ظاهر ٿيو؛ ۽ ان کان ء رهيا هئا ،۽ ٻيھر حنوڪ جو چھرو ڏسڻ ۽ سندس ڪلم ٻڌڻ جي خواهش ڪندا هئا؛ پر اهي نه ڪري سگھيا ،ڇاڪاڻ ته سڀئي انسان جا پٽ حنوڪ کان تمام گھڻو ڊڄندا هئا ،۽ اهي خدا جي خوف جي ڪري هن جي ويجھو وڃڻ کان ڊڄندا هئا جيڪو سندس چھري تي ويٺو هو؛ تنھن ڪري ڪو به ماڻھو هن ڏانھن نه ڏسي سگھيو ،ڊڄڻ ۾ ته هو سزا ڏئي ۽ مري وڃي. 21۽ سڀني بادشاهن ۽ شھزادن فيصلو ڪيو ته انسانن جي پٽن کي گڏ ڪن ۽ حنوڪ وٽ اچن ،اهو سوچي ته اهي سڀ هن سان ڳالھائي سگھن جڏهن هو انھن جي وچ ۾ نڪرندو ،۽ انھن ائين ڪيو. 22۽ اهو ڏينھن آيو جڏهن حنوڪ ٻاهر نڪتو ۽ اهي سڀ گڏ ٿيا ۽ هن وٽ آيا ،۽ حنوڪ انھن کي خداوند جا لفظ ٻڌايا ۽ هن انھن کي حڪمت ۽ علم سيکاريو ،۽ اهي هن جي اڳيان سجدو ڪري چوڻ لڳا" ،بادشاهه جيئرو رهي !بادشاه جيئرو رهي"! پوَ ،جڏهن بادشاهن ،شھزادن ۽ انسانن جا پٽ حنوڪ سان ڳالھائي رهيا هئا ،۽ حنوڪ انھن کي خدا جا طريقا 23۽ ڪجھ وقت کان ء سيکاري رهيو هو ،تڏهن خداوند جي هڪ ملئڪ آسمان مان حنوڪ کي سڏ ڪيو ،۽ چاهيو ته کيس آسمان تي کڻي وڃي ته جيئن هو اتي خدا جي پٽن تي حڪومت ڪري ،جيئن هن زمين تي انسانن جي پٽن تي حڪومت ڪئي هئي. 24جڏهن حنوڪ اهو ٻڌو تہ هو ويو ۽ زمين جي سڀني رهاڪن کي گڏ ڪيو ،۽ انھن کي حڪمت ۽ علم سيکاريو ۽ انھن کي الھامي لَ چيو ويو آهي ،تنھنڪري مون کي پنھنجي وڃڻ جو ڏينھن معلوم نہ آهي. هدايتون ڏنيون ،۽ انھن کي چيو تہ مون کي آسمان تي چڙهڻ ء 25۽ هاڻي مان توهان کي حڪمت ۽ علم سيکاريندس ۽ توهان جي وڃڻ کان اڳ توهان کي هدايت ڏيندس ته زمين تي ڪيئن عمل ڪجي جنھن سان توهان جيئرو رهي سگھو؛ ۽ هن ائين ڪيو. لَ قانون ۽ ڪرڻ تي زمين اڳيان جي انھن ،۽ ڪئي تنبيھه کي انھن ،۽ ڏني هدايت کي 26۽ هن انھن کي حڪمت ۽ علم سيکاريو ،۽ انھن ء فيصل رکيا ،۽ انھن جي وچ ۾ امن قائم ڪيو ،۽ انھن کي دائمي زندگي سيکاريو ،۽ ڪجھه وقت انھن سان گڏ رهيو ۽ انھن کي اهي سڀ شيون سيکاريو. 27۽ ان وقت انسان جا پٽ حنوڪ سان گڏ هئا ،۽ حنوڪ انھن سان ڳالھائي رهيو هو ،۽ انھن پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ هڪ وڏي گھوڙي جي صورت آسمان مان لھي آئي ،۽ گھوڙو هوا ۾ ڊوڙڻ لڳو. 28۽ انھن حنوڪ کي اهو ٻڌايو جيڪو انھن ڏٺو هو ،۽ حنوڪ انھن کي چيو تہ” منھنجي ڪري هي گھوڙو زمين تي لھي ٿو .اهو وقت اچي ويو آهي جڏهن مون کي اوهان کان پري وڃڻو پوندو ۽ اوهان کي وري ڪونہ ڏسندس“. 29۽ اءن وقت گھوڙو هيٺ لھي آيو ۽ حنوڪ جي اڳيان بيٺو ،۽ سڀني انسانن جيڪي حنوڪ سان گڏ هئا ،کيس ڏٺو. 4
جاشر
30۽ حنوڪ وري هڪ آواز کي اعلن ڪرڻ جو حڪم ڏنو ،چيو ته ،ڪٿي آهي اهو ماڻھو جيڪو پنھنجي خدا جي خداوند جي طريقن کي ڄاڻڻ چاهي ٿو ،اڄ ان کي حنوڪ وٽ اچڻ ڏيو ان کان اڳ جو هو اسان کان ورتو وڃي. 31۽ سڀ انسان ان ڏينھن گڏ ٿيا ۽ حنوڪ وٽ آيا؛ ۽ زمين جا سڀ بادشاهه پنھنجن سردارن ۽ صلحڪارن سان گڏ ان ڏينھن هن سان گڏ پوَ حنوڪ انسانن جي پٽن کي حڪمت ۽ علم سيکاريو ،۽ انھن کي الهي هدايت ڏني؛ ۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ته اهي خداوند رهيا؛ ۽ ء جي خدمت ڪن ۽ انھن جي زندگي جي سڀني ڏينھن تائين سندس طريقن تي هلن ،۽ هو انھن جي وچ ۾ امن قائم ڪندو رهيو. پوَ هو اٿيو ۽ گھوڙي تي سوار ٿيو؛ ۽ هو ٻاهر نڪتو ۽ سڀئي انسان سندس پٺيان هليا ،لڳ ڀڳ اٺ لک ماڻھو؛ ۽ اهي هڪ 32۽ ان کان ء ڏينھن جي سفر سان گڏ هليا. 33ٻئي ڏينھن هن انھن کي چيو ته ،پنھنجن خيمن ڏانھن واپس وڃو ،توهان ڇو ويندا؟ شايد توهان مري وڃو؛ ۽ انھن مان ڪجھه هن کان هليا ويا ،۽ جيڪي باقي رهيا اهي هن سان گڏ ڇھن ڏينھن جي سفر تي هليا ويا؛ ۽ حنوڪ هر روز انھن کي چوندو هو ته ،پنھنجن خيمن لَ تيار نه هئا ،۽ اهي هن سان گڏ هليا ويا. ڏانھن واپس وڃو ،متان توهان مري وڃو؛ پر اهي واپس وڃڻ ء 34۽ ڇھين ڏينھن تي ڪجھه ماڻھو رهيا ۽ هن سان چنبڙي پيا ،۽ انھن هن کي چيو ته ،اسين توهان سان گڏ هلنداسين جتي توهان ويندا ، جيئري خداوند جي قسم ،صرف موت اسان کي الڳ ڪندو. لَ گھڻو زور ڀريو ،تنھنڪري هن انھن سان ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو؛ ۽ اهي سندس پٺيان لڳا ۽ واپس نہ آيا. 35۽ انھن کيس سان گڏ هلڻ ء 36۽ جڏهن بادشاه واپس آيا ته انھن هڪ مردم شماري ڪرائي ،ته جيئن باقي ماڻھن جو تعداد معلوم ڪري سگھجي جيڪي حنوڪ سان گڏ ويا هئا؛ ۽ ستين ڏينھن تي حنوڪ باهه جي گھوڙن ۽ رتھن سان گڏ هڪ وا ءَ ۾ آسمان ڏانھن ويو. لَ موڪليو جيڪي حنوڪ سان گڏ هئا ، 37۽ اٺين ڏينھن تي سڀني بادشاهن جيڪي حنوڪ سان گڏ هئا ،انھن ماڻھن جو تعداد واپس آڻڻ ء جاَ تي جتان هو آسمان ڏانھن ويو هو. انھي ء جاَ تي ويا ۽ انھن ڏٺو ته اتي زمين برف سان ڀريل هئي ،۽ برف تي برف جا وڏا پٿر هئا ،۽ هڪ ٻئي کي 38۽ اهي سڀئي بادشاهه ان ء چيو ،اچو ته برف کي ٽوڙي ڏسون ،شايد اهي ماڻھو جيڪي حنوڪ سان گڏ رهيا هئا مري ويا آهن ،۽ هاڻي برف جي پٿرن هيٺان آهن ،۽ انھن کيس ڳولھيو پر نه ملي سگھيو ،ڇاڪاڻ ته هو آسمان ڏانھن چڙهي ويو هو. باب4 1۽ حنوڪ جي زمين تي جيترا ڏينھن رهيا ،ٽي سو پنجھٺ سال هئا. 2۽ جڏهن حنوڪ آسمان تي چڙهي ويو ،ته زمين جا سڀ بادشاهه اٿيا ۽ سندس پٽ متوسلح کي کڻي مسح ڪيو ،۽ کيس سندس پي ءَ جي جاَ تي پاڻ تي بادشاهي ڏني. ء 3۽ متوسلح خدا جي نظر ۾ سچائي ءَ سان ڪم ڪيو ،جيئن سندس پي ءَ حنوڪ کيس سيکاريو هو ،۽ ساڳئي طرح هن پنھنجي سڄي زندگي انسانن جي اولد کي حڪمت ،علم ۽ خدا جو خوف سيکاريو ،۽ هو سٺي رستي کان ساڄي يا کاٻي طرف نه ڦريو. 4پر متوسلح جي آخري ڏينھن ۾ ،انسانن جا پٽ خداوند کان ڦري ويا ،انھن زمين کي خراب ڪيو ،انھن هڪ ٻئي کي لءٽيو ۽ لءٽيو ،۽ انھن خدا جي خلف بغاوت ڪئي ۽ انھن حد کان لنگھيو ،۽ انھن پنھنجا طريقا خراب ڪيا ،۽ متوسلح جي آواز کي نه ٻڌو ،پر هن جي خلف بغاوت ڪئي. 5۽ خداوند انھن تي تمام گھڻو اضبناک ٿيو ،۽ خداوند انھن ڏينھن ۾ ٻج کي ناس ڪندو رهيو ،ايتري قدر جو زمين ۾ نه پوکجي ۽ نه لڻجي. لَ کاڌو حاصل ڪري سگھن ،تڏهن ڪنڊا ۽ ڪانڊيرا اءڀريا جيڪي انھن نہ 6ڇالَ جو جڏهن انھن زمين ۾ پوکيو تہ جيئن پنھنجي مدد ء ء پوکيا هئا. لَ ڊگھا هئا ،۽ 7۽ اڃا تائين انسانن جا پٽ پنھنجن بڇڙن طريقن کان نه ڦريا ،۽ انھن جا هٿ اڃا تائين خدا جي نظر ۾ بڇڙا ڪم ڪرڻ ء انھن پنھنجي بڇڙن طريقن سان خداوند کي ناراض ڪيو ،۽ خداوند تمام گھڻو اضبناک ٿيو ،۽ توبه ڪئي ته هن انسان کي ٺاهيو هو. 8۽ هن انھن کي تباهه ۽ برباد ڪرڻ جو سوچيو ۽ هن ائين ڪيو. 9انھن ڏينھن ۾ جڏهن متوسلح جو پٽ لمڪ هڪ سو سٺ سالن جو هو ،تڏهن آدم جو پٽ سيت مري ويو. پوَ هو مري ويو. 10۽ سيٿ جي جيئري عمر جا سڀ نو سو ٻارهن سال ٿيا ،۽ ء 11۽ لمڪ هڪ سؤ اسي سالن جو هو جڏهن هن پنھنجي چاچي حنوڪ جي پٽ اليشا ءَ جي ڌي ءَ اشموع سان شادي ڪئي ،۽ هو ءَ پيٽ سان ٿي. 12۽ انھي ءَ وقت انسانن جا پٽ زمين ۾ پوکيندا هئا ،۽ ٿورو کاڌو پيدا ٿيندو هو ،تڏهن به انسانن جا پٽ پنھنجن بڇڙن طريقن کان نه ڦريا ،۽ انھن خدا جي خلف بغاوت ڪئي ۽ گناهه ڪيو. 13۽ لمڪ جي زال حاملہ ٿي ۽ ان وقت ،سال جي انقلب تي ،کيس پٽ ڄائو. 14۽ متوسلح سندس نالو نوح رکيو ،چيو تہ ،زمين سندس ڏينھن ۾ آرام ۽ فساد کان پاڪ هئي ،۽ سندس پي ءَ لمڪ سندس نالو مناخيم رکيو ،چيو تہ ،هي اسان کي اسان جي ڪمن ۽ زمين تي ڏکئي محنت ۾ تسلي ڏيندو ،جنھن تي خدا لعنت ڪئي هئي. 15۽ ٻار وڏو ٿيو ۽ کيس ٿڃ ڇڏائي وئي ،۽ هو پنھنجي پي ءَ متوسلح جي طريقن تي هليو ،خدا سان ڪامل ۽ سڌو. 16۽ انھن ڏينھن ۾ سڀ انسان خداوند جي طريقن کان هٽي ويا جيئن اهي زمين تي پٽن ۽ ڌيئرن سان گڏ وڌندا ويا ،۽ هڪ ٻئي کي پنھنجا بڇڙا ڪم سيکاريندا رهيا ۽ خداوند جي خلف گناهه ڪندا رهيا. ء ء لَ هڪ خدا ٺاهيو ،۽ انھن هر هڪ پنھنجي پاڙيسري ۽ پنھنجي مائٽ کي لٽيو ۽ لٽيو ،۽ انھن زمين کي خراب ڪيو ، 17۽ هر ماڻھو پاڻ ء ۽ زمين تشدد سان ڀرجي وئي. 18۽ انھن جا قاضي ۽ حاڪم انسانن جي ڌيئرن وٽ ويا ۽ انھن جي زالن کي انھن جي مڙسن کان زبردستي انھن جي مرضي مطابق کسي ورتو ،۽ انھن ڏينھن ۾ انسانن جا پٽ زمين جي چوپائي مال ،جھنگلي جانورن ۽ هوا جي پکين مان کڻي ويا ،۽ هڪ نسل جي جانورن کي 5
جاشر
ٻئي نسل سان ملئي سيکاريائون ،ته جيئن ان سان خداوند کي ناراض ڪري سگھجي؛ ۽ خدا سڄي زمين ڏٺي ۽ اها خراب ٿي وئي ، ڇاڪاڻ ته سڀني انسانن ،سڀني انسانن ۽ سڀني جانورن ،زمين تي پنھنجا طريقا خراب ڪري ڇڏيا هئا. 19۽ خداوند چيو تہ ،مان انسان کي زمين تان ختم ڪري ڇڏيندس جيڪو مون پيدا ڪيو آهي ،ها انسان کان هوا جي پکين تائين ،ڍورن ۽ جانورن سان گڏ جيڪي ميدان ۾ آهن ،ڇاڪاڻ تہ مون کي توبه آهي تہ مون انھن کي ٺاهيو. 20۽ سڀ ماڻھو جيڪي خداوند جي واٽن تي هلندا هئا ،انھن ڏينھن ۾ مري ويا ،ان کان اڳ جو خداوند انسان تي اهو برائي آڻي جيڪو هن اعلن ڪيو هو ،ڇاڪاڻ تہ اهو خداوند جي طرفان هو ،تہ جيئن اهي اهو برائي نہ ڏسن جيڪا خداوند ماڻھن جي پٽن بابت ڳالھائي هئي. 21۽ نوح خداوند جي نظر ۾ فضل حاصل ڪيو ،۽ خداوند کيس ۽ سندس اولد کي چونڊيو ته جيئن سڄي زمين تي انھن مان نسل پيدا ڪن. باب5 1۽ نوح جي زندگي جي چوراسي سال ۾ ،سيت جو پٽ حنوڪ فوت ٿيو ،هو مرڻ وقت نو سو پنج سال جو هو. 2۽ نوح جي حياتي ءَ جي هڪ سؤ ستر نائين سال ۾ ،انوش جو پٽ قينان مري ويو ،۽ قينان جي سڄي عمر نو سؤ ڏهه سال هئي ،۽ هو مري ويو. 3۽ نوح جي حياتي ءَ جي ٻہ سؤ چوٿين سال ۾ ،قينان جو پٽ محلل ايل مري ويو ،۽ محلل ايل جي عمر اٺ سؤ پنجانوي سال هئي ،۽ هو فوت ٿي ويو. 4۽ محلل ايل جو پٽ يارد انھن ڏينھن ۾ ،نوح جي حياتي ءَ جي ٽي سؤ ڇٽيھن سالن ۾ فوت ٿيو؛ ۽ يارد جي سڄي عمر نو سؤ ٻاهٺ سال هئي ،۽ هو فوت ٿي ويو. 5۽ جيڪي خداوند جي پيروي ڪندا هئا ،اهي سڀ انھن ڏينھن ۾ مري ويا ،ان کان اڳ جو اهي خدا جي زمين تي ڪرڻ جو اعلن ڪيل برائي کي ڏسن. پوَ ،نوح جي زندگي جي چار سؤ اٺين سال ۾ ،جڏهن اهي سڀ ماڻھو ،جيڪي خداوند جي پيروي ڪندا هئا ، 6۽ گھڻن سالن جي گذرڻ کان ء انسانن جي پٽن مان مري ويا ،۽ صرف متوسلح باقي رهيو ،خدا نوح ۽ متوسلح کي چيو، 7اوهين چئو ،۽ ماڻھن جي پٽن کي اعلن ڪريو ،چئو تہ خداوند فرمائي ٿو تہ پنھنجن بڇڙن طريقن کان موٽيو ۽ پنھنجا ڪم ڇڏي ڏيو ،۽ خداوند انھي ءَ برائي کان توبه ڪندو جيڪا هن اوهان سان ڪرڻ جو اعلن ڪيو هو ،تہ جيئن اهو نہ ٿئي. 8ڇاڪاڻ ته خداوند فرمائي ٿو ته ،ڏسو ،مان توهان کي هڪ سئو ويھه سالن جو عرصو ڏيان ٿو؛ جيڪڏهن توهان مون ڏانھن موٽندؤ ۽ پوَ مان به ان برائي کان منھن موڙيندس جيڪا مون توهان کي ٻڌائي هئي ،۽ اهو موجود نه پنھنجي بڇڙن طريقن کي ڇڏي ڏيندا ،ته ء هوندو ،خداوند فرمائي ٿو. 9۽ نوح ۽ متوسلح خداوند جا سڀ لفظ انسانن کي ،ڏينھن رات ،مسلسل انھن سان ڳالھائيندا رهيا. 10پر انسانن انھن جي ڳالھه نه ٻڌي ۽ نه ئي انھن جي ڳالھين تي ڪن ڏنو ،۽ اهي ضدي هئا. 11۽ خداوند انھن کي هڪ سؤ ويھه سالن جو عرصو ڏنو ،۽ چيو ته جيڪڏهن اهي موٽي ايندا ،ته خدا برائي کان توبه ڪندو ،ته جيئن زمين کي تباهه نه ڪري. ا لَ زال ڪرڻ کان پاسو ڪيو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،يقينا هاڻي خدا زمين کي تباهه 12نوح پٽ لمڪ انھن ڏينھن ۾ ٻار پيدا ڪرڻ ء ،پوَ مان ڇو ٻار پيدا ڪندس؟ ڪندو ء 13۽ نوح هڪ انصاف پسند ماڻھو هو ،هو پنھنجي نسل ۾ ڪامل هو ،۽ خداوند هن کي چونڊيو ته جيئن زمين تي سندس نسل مان نسل پيدا ڪري. ،ڇالَ جو مون توکي هن نسل ۾ پنھنجي اڳيان نيڪ ڏٺو آهي. لَ زال ڪر ۽ ٻار ڄڻ ء 14۽ خداوند نوح کي چيو تہ ،پاڻ ء 15۽ تون زمين جي وچ ۾ اولد ۽ پنھنجي ٻارن کي پيدا ڪندين؛ ۽ نوح ويو ۽ هڪڙي زال شادي ڪئي ،۽ حنوڪ جي ڌي ءَ نعمه کي چونڊيو ،۽ اها پنج سو اسي سالن جي هئي. 16۽ نوح چار سو اٺانوي سالن جو هو جڏهن هن نعمه سان شادي ڪئي. 17۽ نعمه حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄڻيو ،۽ هن پنھنجو نالو يافت رکيو ،چيو ته خدا مون کي زمين ۾ وڌايو آهي؛ ۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ لَ هڪ بچيل ماڻھو بڻايو آهي. هڪ پٽ ڄڻيو ،۽ هن پنھنجو نالو شيم رکيو ،چيو ته خدا مون کي زمين جي وچ ۾ ٻج پيدا ڪرڻ ء 18۽ نوح پنج سؤ ٻہ سالن جو هو جڏهن نعمه شيم کي جنم ڏنو ،۽ ڇوڪرا وڏا ٿيا ۽ خداوند جي طريقن تي هليا ،جيئن متوسلح ۽ نوح انھن کي سيکاريو هو. 19۽ نوح جو پي ءَ لمڪ انھن ڏينھن ۾ فوت ٿي ويو؛ پر حقيقت ۾ هو پنھنجي پوري دل سان پنھنجي پي ءَ جي طريقن تي نه هليو ،۽ هو نوح جي زندگي جي هڪ سئو پنجانوي سال ۾ فوت ٿيو. 20۽ لمڪ جي سڄي عمر ست سؤ ستر سال هئي ،۽ هو مري ويو. 21۽ سڀئي انسان جيڪي خداوند کي سڃاڻندا هئا ،انھي ءَ سال ۾ خداوند جي طرفان انھن تي برائي آڻڻ کان اڳ مري ويا؛ ڇاڪاڻ ته لَ چيو هو ،ته جيئن اهي اهو برائي نه ڏسن جيڪا خدا انھن جي ڀائرن ۽ مائٽن تي آڻيندو ،جيئن هن اعلن ڪيو هو. خداوند انھن کي مرڻ ء 22انھي ءَ وقت ،خداوند نوح ۽ متوسلح کي چيو ته ،اٿي بيٺا رهو ۽ انسانن جي پٽن کي اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي مون انھن ڏينھن ۾ پوَ مان برائي کان توبه ڪندس ۽ ان کي نه آڻيندس. توهان کي ٻڌايون هيون ،شايد اهي پنھنجن بڇڙن طريقن کان ڦري وڃن ،۽ ء 23۽ نوح ۽ متوسلح اٿي بيٺا ،۽ انسانن جي ڪنن ۾ سڀ ڪجھه چيو جيڪو خدا انھن بابت چيو هو. 24پر انسانن نه ٻڌو ،۽ نه ئي انھن جي سڀني اعلنن تي ڪن ڏنا. 6
جاشر
پوَ خداوند نوح کي چيو تہ سڀني انسانن جو خاتمو منھنجي اڳيان اچي ويو آهي ،انھن جي بڇڙن ڪمن جي ڪري ،۽ ڏسو ، 25۽ ان کان ء مان زمين کي تباهه ڪندس. جاَ تي رک. جاَ تي وڃ ۽ هڪ وڏو صندوق ٺاهي ،۽ ان کي ان ء لَ گوفر ڪاٺي وٺ ،۽ ڪنھن خاص ء 26۽ تون پاڻ ء ٺاهجانَ؛ ان جي ڊيگھه ٽي سو هٿ ،ويڪر پنجاهه هٿ ۽ اوچائي ٽيھه هٿ هوندي. 27۽ تون ان کي اهڙي طرح ء لَ هڪ دروازو ٺاهيندين ،ان جي پاسي کان کليل هوندين ،۽ مٿي هڪ هٿ تائين ختم ڪندين ،۽ ان کي اندر ۽ ٻاهر 28۽ تون پنھنجي ء رال سان ڍڪيندين. 29۽ ڏسو ،مان زمين تي پاڻي ءَ جو ٻوڏ آڻيندس ،۽ سڀ انسان تباهه ٿي ويندا ،آسمان هيٺان ،جيڪي به زمين تي آهي ،سڀ تباهه ٿي ويندا. 30۽ تون ۽ تنھنجو گھر وارا وڃو ۽ سڀني جاندار شين جا ٻه ٻه ،نر ۽ مادي ،گڏ ڪريو ،۽ انھن کي ٻيڙي ءَ ۾ آڻيو ته جيئن انھن مان زمين تي نسل پيدا ٿئي. لَ کاڌو هجي. 31۽ سڀ کاڌو جيڪو سڀني جانورن کائي ٿو سو پاڻ وٽ گڏ ڪر ،ته جيئن تنھنجي ۽ انھن ء لَ انسانن جي ڌيئرن مان ٽي ڪنوارين چونڊيندين ،۽ اهي تنھنجي پٽن جون زالون ٿينديون. 32۽ تون پنھنجن پٽن ء جاَ تي جتي خدا کيس حڪم ڏنو هو ،۽ نوح ائين ڪيو جيئن خدا کيس حڪم ڏنو هو. 33۽ نوح اٿيو ،۽ هن ٻيڙي ٺاهي ،انھي ء 34نوح پنھنجي پنج سؤ پنجانوي سالن ۾ ٻيڙي ٺاهڻ شروع ڪئي ،۽ هن پنجن سالن ۾ ٻيڙي ٺاهي ،جيئن خداوند حڪم ڏنو هو. لَ شاديون ڪرايو ،جيئن خداوند نوح کي حڪم ڏنو هو. 35پوَ نوح متوسلح جي پٽ الياقيم جي ٽن ڌيئرن کي پنھنجي پٽن ء ء 36۽ اهو وقت هو جڏهن حنوڪ جو پٽ متوسلح فوت ٿيو ،جڏهن هو نو سو سٺ سالن جو هو. باب6 پوَ ،خداوند نوح کي چيو ته ،تون پنھنجي گھر وارن سان ٻيڙي ءَ ۾ وڃ ،ڏس ،مان تو وٽ زمين جا 1انھي ءَ وقت ،متوسلح جي وفات کان ء سڀ جانور ،جھنگلي جانور ۽ هوا جا پکي گڏ ڪندس ،۽ اهي سڀ اچي ٻيڙي ءَ کي گھيرو ڪندا. 2۽ تون وڃي ٻيڙي ءَ جي دروازن تي ويھ ،۽ سڀ جانور ،جانور ۽ پکي گڏ ٿي تنھنجي اڳيان بيھندا ،۽ انھن مان جيڪي ايندا ۽ تنھنجي اڳيان جھڪندا ،تن کي وٺي پنھنجن پٽن جي هٿن ۾ ڏيندا ،جيڪي انھن کي ٻيڙي ءَ ۾ آڻيندا ،۽ جيڪي تنھنجي اڳيان بيھندا ،تن سڀني کي تون ڇڏي ويندين. 3۽ خداوند ٻئي ڏينھن تي اهو ڪيو ،۽ جانور ،جانور ۽ پکي وڏي ميڙ ۾ آيا ۽ ٻيڙي ءَ کي گھيرو ڪيو. 4۽ نوح وڃي ٻيڙي ءَ جي دروازي وٽ ويٺو ،۽ سڀني جانورن کي جيڪي سندس اڳيان جھڪيل هئا ،ٻيڙي ءَ ۾ آندو ،۽ جيڪي سندس اڳيان بيٺا هئا ،تن سڀني کي زمين تي ڇڏي ڏنائين. 5۽ هڪ شينھن آئي ،سندس ٻہ ٻچا نر ۽ مادي ،۽ ٽيئي نوح جي اڳيان جھڪيا ،۽ ٻہ ٻچا شينھن جي خلف اٿيا ۽ ان کي ماريو ،۽ ان کي جاَ تي موٽي ويا ،۽ نوح جي اڳيان زمين تي جھڪيا. جاَ تان ڀڄائي ڇڏيو ،۽ هو ءَ هلي وئي ،۽ اهي پنھنجي ء پنھنجي ء جاَ تي بيٺي. 6۽ شينھن ڀڄي وئي ،۽ شينھن جي ء 7نوح اهو ڏٺو ۽ ڏاڍو حيران ٿيو ،۽ هو اٿيو ۽ ٻن ٻچن کي کڻي ٻيڙي ءَ ۾ وٺي ويو. کانسواَ ٻيو ڪو به نه بچيو جيڪي نوح ٻيڙي ءَ ۾ آندو هو. 8۽ نوح زمين تي سڀني جاندارن مان ٻيڙي ءَ ۾ آندو ،ايتري قدر جو انھن ء 9ٻہ ٻہ ڪري نوح وٽ ٻيڙي ءَ ۾ آيا ،پر پاڪ جانورن ۽ پاڪ پکين مان ،جيئن خدا کيس حڪم ڏنو هو ،ست جوڙا کڻي آيا. پوَ به نه وسيو هو. 10۽ سڀ جانور ،جانور ۽ پکي اڃا تائين اتي هئا ،۽ انھن هر هنڌ ٻيڙي ءَ کي گھيرو ڪيو ،۽ مينھن ست ڏينھن کان ء 11۽ انھي ءَ ڏينھن ،خداوند سڄي زمين کي ڌءنڌليو ،۽ سج اونداهو ٿي ويو ،۽ دنيا جون بنيادون ڌءنڌليون ،۽ سڄي زمين زور سان هلي وئي ، ۽ بجلي چمڪي ،۽ گجگوڙ ٿي ،۽ زمين جا سڀ چشما ڦاٽي پيا ،جيئن اڳ ۾ رهواسين کي خبر نه هئي؛ ۽ خدا هي زبردست ڪم ڪيو ،ته جيئن انسانن جي پٽن کي ڊيڄاري ،ته جيئن زمين تي وڌيڪ برائي نه ٿئي. 12۽ تڏهن به انسانن جا پٽ پنھنجن بڇڙن طريقن کان نه موٽندا هئا ،۽ انھن ان وقت خداوند جو اضب وڌايو ،۽ پنھنجي دل کي انھن سڀني شين ڏانھن به هدايت نه ڪئي. 13۽ ستن ڏينھن جي آخر ۾ ،نوح جي زندگي جي ڇھن سؤ سالن ۾ ،ٻوڏ جو پاڻي زمين تي آيو. 14۽ اونھائي جا سڀ چشما ڦاٽي پيا ،۽ آسمان جون دريون کوليون ويون ،۽ زمين تي چاليھه ڏينھن ۽ چاليھه راتيون مينھن وسندو رهيو. 15۽ نوح ۽ سندس گھر وارا ،۽ سڀ جاندار جيڪي ساڻس گڏ هئا ،ٻوڏ جي پاڻي ءَ جي ڪري ٻيڙي ءَ ۾ داخل ٿيا ،۽ خداوند کيس اندر بند ڪري ڇڏيو. 16۽ سڀ انسان جيڪي زمين تي بچيا هئا ،مينھن جي ڪري مصيبت جي ڪري ٿڪجي پيا ،ڇاڪاڻ ته پاڻي زمين تي وڌيڪ زور سان اچي رهيو هو ،۽ جانور اڃا تائين ٻيڙي ءَ کي گھيرو ڪري رهيا هئا. 17۽ انسانن جا پٽ گڏ ٿيا ،لڳ ڀڳ ست لک مرد ۽ عورتون ،۽ اهي نوح وٽ ٻيڙي ءَ ۾ آيا. لَ ٻيڙي کولي ڇڏ تہ اسين تو وٽ ٻيڙي ءَ ۾ اچون -۽ اسين ڇو مرون؟ 18۽ انھن نوح کي سڏ ڪيو ۽ چيو تہ اسان ء 19۽ نوح ،وڏي آواز سان ،ٻيڙي ءَ مان انھن کي جواب ڏنو ،ته ڇا توهان سڀني خداوند جي خلف بغاوت نه ڪئي هئي ،۽ چيو هو ته هو لَ. موجود ناهي؟ ۽ تنھن ڪري خداوند توهان تي هي برائي آڻي ،توهان کي تباهه ڪرڻ ۽ زمين جي مٿاڇري تان ڪٽي ڇڏڻ ء 20ڇا هي اها ڳالھه ناهي جيڪا مون توهان کي هڪ سئو ويھه سال اڳ ٻڌائي هئي ،۽ توهان خداوند جي آواز کي نه ٻڌو ،۽ هاڻي توهان زمين تي رهڻ چاهيو ٿا؟ لَ دروازو کوليو تہ اسين جيئون ۽ نہ مرون. لَ تيار آهيون؛ رڳو اسان ء 21۽ انھن نوح کي چيو تہ اسين خداوند ڏانھن موٽڻ ء 22۽ نوح انھن کي جواب ڏنو تہ” ،هاڻي ڏسو تہ اوهين پنھنجن جانن جي مصيبت ڏسي رهيا آهيو ،اوهين خداوند ڏانھن موٽڻ چاهيو ٿا ، اوهين انھن سو ويھ سالن دوران ڇو نہ موٽيا ،جيڪي خداوند اوهان کي مقرر ڪيل مدت طور ڏنا؟ 7
جاشر
23پر هاڻي توهان پنھنجي جان جي مصيبتن جي ڪري مون کي هي ٻڌايو ٿا ،هاڻي به خداوند توهان جي نه ٻڌندو ،نه ئي هن ڏينھن توهان جي ڪن ڏيندو ،تنھن ڪري هاڻي توهان پنھنجي خواهشن ۾ ڪامياب نه ٿيندا. لَ ويجھو آيا ،ڇاڪاڻ ته اهي پاڻ تي مينھن برداشت نه ڪري سگھيا. 24۽ انسان مينھن جي ڪري ٻيڙي ءَ ۾ داخل ٿيڻ ء 25۽ خداوند سڀني جانورن ۽ جانورن کي موڪليو جيڪي ٻيڙي ءَ جي چوڌاري بيٺا هئا ،۽ جانورن انھن تي االب اچي انھن کي اتان ڌڪي ڇڏيو ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجي رستي تي هليو ويو ۽ اهي ٻيھر زمين تي ٽڙي پکڙي ويا. 26۽ مينھن زمين تي اڃا تائين وسي رهيو هو ،۽ چاليھه ڏينھن ۽ چاليھه راتيون وسي رهيو هو ،۽ پاڻي زمين تي تمام گھڻو االب رهيو؛ ۽ سڀ جاندار جيڪي زمين تي هئا يا پاڻي ءَ ۾ هئا ،ڇا انسان ،ڇا جانور ،ڇا جانور ،ڇا جيتڻ وارا جانور يا هوا جا پکي ،۽ رڳو نوح ۽ جيڪي ساڻس گڏ ٻيڙي ءَ ۾ هئا ،باقي رهيا. 27۽ پاڻي زور سان وڌيو ۽ زمين تي تمام گھڻو وڌيو ،۽ انھن ٻيڙي کي کنيو ۽ اهو زمين تان مٿي کنيو ويو. 28۽ ٻيڙي پاڻي ءَ جي مٿان ترندي رهي ،۽ ان کي پاڻي ءَ تي اهڙي ءَ طرح اڇليو ويو جو ان ۾ سڀ جاندار ديڳڙي ۾ رکيل ٿانو وانگر ڦري ويا. 29۽ وڏي پريشاني ٻيڙي ءَ ۾ موجود سڀني جاندارن کي پڪڙي ورتو ،۽ ٻيڙي ٽٽڻ واري هئي. 30۽ ٻيڙي ءَ ۾ سڀ جاندار ڊڄي ويا ،۽ شينھن گجگوڙ ڪئي ،ڍڳا رڙيون ڪيون ،۽ بگھڙ رڙيون ڪيون ،۽ ٻيڙي ءَ ۾ سڀ جاندار پنھنجي پنھنجي ٻولي ۾ ڳالھائي ۽ روئي رهيا هئا ،ايتري قدر جو انھن جا آواز پري پري تائين پھتا ،۽ نوح ۽ سندس پٽ پنھنجي مصيبت ۾ روئي ۽ روئي رهيا هئا؛ اهي تمام گھڻو ڊڄي ويا ته اهي موت جي دروازن تي پھچي ويا آهن. 31۽ نوح خداوند کان دعا گھري ،۽ هن جي ڪري کيس پڪاريو ،۽ هن چيو ته ،اي خداوند اسان جي مدد ڪر ،ڇاڪاڻ ته اسان ۾ هن برائي کي برداشت ڪرڻ جي طاقت ناهي جيڪا اسان کي گھيرو ڪيو آهي ،ڇاڪاڻ ته پاڻي جي لھرن اسان کي گھيرو ڪيو آهي ، شرارتي وهڪرن اسان کي خوفزده ڪيو آهي ،موت جا ڦندا اسان جي اڳيان اچي ويا آهن .اسان کي جواب ڏيو ،اي خداوند ،اسان کي جواب ڏيو ،اسان ڏانھن پنھنجو چھرو روشن ڪريو ۽ اسان تي رحم ڪريو ،اسان کي ڇڏايو ۽ اسان کي بچايو. 32۽ خداوند نوح جي آواز کي ٻڌو ،۽ خداوند کيس ياد ڪيو. 33۽ زمين تي وا ءَ لڳو ،۽ پاڻي بيٺل هو ۽ ٻيڙي بيٺي. 34۽ اونھائي جا چشما ۽ آسمان جون دريون بند ٿي ويون ،۽ آسمان مان مينھن بند ٿي ويو. 35۽ انھن ڏينھن ۾ پاڻي گھٽجي ويو ،۽ ٻيڙي اراراط جي جبلن تي بيٺي. پوَ نوح ٻيڙي ءَ جون دريون کوليون ،۽ نوح اڃا تائين ان وقت خداوند کي پڪاريو ۽ چيو ،اي خداوند ،جنھن زمين ۽ آسمان ۽ 36۽ ء جيڪي ڪجھه انھن ۾ آهي ،اسان جي روحن کي هن قيد ۽ قيد مان ڪڍيو ،جنھن ۾ تو اسان کي رکيو آهي ،ڇاڪاڻ ته مان آهون ڀريندي ٿڪجي پيو آهيان. پوَ تون نڪري ويندين. 37۽ خداوند نوح جي آواز کي ٻڌو ،۽ کيس چيو ته ،جڏهن پورو سال پورو ٿيندو ته ء 38۽ سال جي ڦيري تي ،جڏهن نوح جي ٻيڙي ۾ رهڻ کي پورو سال پورو ٿيو ،پاڻي زمين تان سڪي ويو ،۽ نوح ٻيڙي ءَ جي ڇت کي لهي ڇڏيو. 39ان وقت ،ٻئي مھيني جي ستائيس تاريخ تي ،زمين سڪي وئي هئي ،پر نوح ،سندس پٽ ۽ جيڪي ساڻس گڏ هئا ،ٻيڙي ءَ مان ٻاهر نه نڪتا جيستائين خداوند انھن کي نه چيو. لَ چيو ،۽ اهي سڀ ٻيڙي ءَ مان ٻاهر نڪتا. 40۽ اهو ڏينھن آيو جڏهن خداوند انھن کي ٻاهر نڪرڻ ء جاَ تي موٽي ويا ،۽ نوح ۽ سندس پٽ انھي ءَ ملڪ ۾ رهيا جيڪو خدا انھن کي 41۽ اهي هليا ويا ۽ هر هڪ پنھنجي رستي ۽ پنھنجي ء ٻڌايو هو ،۽ انھن پنھنجي سڄي زندگي خداوند جي خدمت ڪئي ،۽ خداوند نوح ۽ سندس پٽن کي ٻيڙي ءَ مان نڪرڻ تي برڪت ڏني. 42۽ هن انھن کي چيو تہ” ڦءرندڙ ٿيو ۽ سڄي زمين کي ڀريو ،مضبوط ٿيو ۽ زمين ۾ گھڻو وڌو ۽ ان ۾ گھڻا ٿيو“. باب7 پوَ انھن کي ٻار پيدا ٿيا ،ڇاڪاڻ ته انھن ٻوڏ کان اڳ زالون ڪيون هيون. 1۽ نوح جي پٽن جا نال هي آهن :يافث ،حام ۽ شيم؛ ۽ ٻوڏ کان ء 2يافث جا پٽ هي آهن :گومر ،ماجوج ،مادي ،ياوان ،توبل ،مسڪ ۽ تيراس ،ست پٽ. 3۽ ءجمر جا پٽ اسڪيناز ،رفعت ۽ تجرما هئا. 4۽ ماجوج جا پٽ اءليخاناف ۽ لءبال هئا. 5۽ مادائي جا ٻار آخون ،زيلو ،حزوني ۽ لوط هئا. 6۽ ياوان جا پٽ اليشع ،ترشيش ،کتيم ۽ دودونيم هئا. 7۽ توبل جا پٽ عريفي ،ڪيسد ۽ تاري هئا. 8۽ مشڪ جا پٽ ددون ،زارون ۽ شبشني هئا. 9۽ تيراس جا پٽ بنيب ،جيرا ،لءپيريون ۽ گلق هئا؛ اهي يافث جا پٽ پنھنجن گھراڻن موجب هئا ،۽ انھن ڏينھن ۾ انھن جو تعداد تقريبا ا چار سو سٺ ماڻھو هو. ،مصرائم ،فوط ۽ ڪنعان ،چار پٽ؛ ۽ ڪوش جا پٽ ءسبا ،حويله ،سبتا ،رعما ۽ ستحه هئا ،۽ رعما جا 10۽ حام جا پٽ هي آهن :ڪوش ء پٽ ءسبا ۽ ددان هئا. 11۽ ءمصريم جا پٽ لءود ،انوم ،فتروس ،کسلوت ۽ ڪفتور هئا. 12۽ فوط جا پٽ جبل ،حدان ،بنا ۽ عدن هئا. 13۽ ڪنعان جا پٽ هئا زيدون ،هٿ ،اموري ،گرگاشي ،حوي ،ارڪي ،سيني ،ارودي ءَ ،زيمودي ۽ چاموتي. 8
جاشر
14اهي حام جا پٽ آهن ،انھن جي گھراڻن موجب ،۽ انھن ڏينھن ۾ انھن جو تعداد تقريبا ا ست سؤ ٽيھه هو. 15۽ ءسم جا پٽ اءهي آهن :عيلم ،آشور ،ارفڪسد ،لءد ۽ ارام ،پنج پٽ؛ ۽ عيلم جا پٽ سوشان ،ماڪءول ۽ هارمون هئا. 16۽ اشار جا پٽ ميروس ۽ موڪيل هئا ،۽ ارفڪسد جا پٽ سلڪ ،انار ۽ اشڪول هئا. عوض ،ڪءل ،ءگٿر ۽ ماش هئا. 17۽ لءد جا پٽ فطور ۽ بءزيون هئا ۽ ارام جا پٽ ء 18اهي سام جا پٽ آهن ،انھن جي خاندانن موجب؛ ۽ انھن ڏينھن ۾ انھن جو تعداد تقريبا ا ٽي سؤ هو. 19هي شيم جو نسل آهي؛ شيم مان ارفڪسد پيدا ٿيو ۽ ارفڪسد مان شلڪ پيدا ٿيو ،۽ شلڪ مان عبر پيدا ٿيو ۽ عبر مان ٻہ ٻار پيدا ٿيا ، هڪ جو نالو فلگ هو ،ڇاڪاڻ ته سندس ڏينھن ۾ انسانن جا پٽ ورهائجي ويا ۽ آخري ڏينھن ۾ زمين ورهائجي وئي. 20۽ ٻئي جو نالو يءڪتان هو ،جنھن جو مطلب آهي ته سندس ڏينھن ۾ انسانن جون زندگيون گھٽجي ويون ۽ گھٽجي ويون. 21اءهي يءقطان جا پٽ آهن :الموداد ،شلف ،خازرمووت ،يراخ ،هدوروم ،اوزل ،دءڪل ،عوبال ،ابيمايل ،شيبا ،اوفير ،حويله ۽ يوباب؛ اءهي سڀ يءقطان جا پٽ آهن. 22۽ سندس ڀا ءَ فلگ مان ين پيدا ٿيو ،۽ ين مان سروگ پيدا ٿيو ،۽ سروگ مان نحور پيدا ٿيو ۽ نحور مان تارح پيدا ٿيو ،۽ تارح اٺٽيھن سالن جو هو ،۽ ان مان حاران ۽ ناحور پيدا ٿيا. 23۽ نوح جي پٽ حام جي پٽ ڪءش ،انھن ڏينھن ۾ پنھنجي پوڙهي عمر ۾ هڪ زال شادي ڪئي ،۽ هن هڪ پٽ کي جنم ڏنو ،۽ انھن ان جو نالو نمرود رکيو ،چيو ته ،ان وقت انسانن جا پٽ ٻيھر خدا جي خلف بغاوت ۽ ڏوه ڪرڻ لڳا ،۽ ٻار وڏو ٿيو ،۽ سندس پي ءَ هن کي تمام گھڻو پيار ڪندو هو ،ڇاڪاڻ ته هو هن جي پوڙهي عمر جو پٽ هو. لَ ٺاهيا هئا ،جڏهن اهي باغ مان نڪتا هئا ،اهي ڪوش کي ڏنا ويا. 24۽ چمڙي جا ڪپڙا جيڪي خدا آدم ۽ سندس زال ء پوَ ،اهي ڪپڙا يارد جي پٽ حنوڪ کي ڏنا ويا ،۽ جڏهن حنوڪ کي خدا وٽ مٿي کڻي 25ڇالَ جو آدم ۽ سندس زال جي وفات کان ء ء ويو ،تڏهن هن اهي ڪپڙا پنھنجي پٽ متوسلح کي ڏنا. 26۽ متوسلح جي وفات تي ،نوح انھن کي کڻي ٻيڙي ءَ ۾ آندو ،۽ اهي ساڻس گڏ هئا جيستائين هو ٻيڙي ءَ مان ٻاهر نه نڪتو. 27۽ جڏهن اهي ٻاهر نڪتا ،حام پنھنجي پي ءَ نوح کان اهي ڪپڙا چوري ڪيا ،۽ هن انھن کي کڻي پنھنجن ڀائرن کان لڪايو. 28۽ جڏهن حام پنھنجي پھرين پٽ ڪءش کي پيدا ڪيو ،تڏهن هن کيس ڳجھي طرح ڪپڙا ڏنا ،۽ اهي ڪءش سان ڪيترن ڏينھن تائين رهيا. 29۽ ڪءش انھن کي پنھنجن پٽن ۽ ڀائرن کان به لڪايو ،۽ جڏهن ڪءش نمرود کي پيدا ڪيو ،تڏهن هن پنھنجي پيار جي ڪري کيس اهي ڪپڙا ڏنا ،۽ نمرود وڏو ٿيو ،۽ جڏهن هو ويھن سالن جو ٿيو ته هن اهي ڪپڙا پائي ورتا. 30۽ نمرود مضبوط ٿي ويو جڏهن هن ڪپڙا پائڻ لڳا ،۽ خدا کيس طاقت ۽ طاقت ڏني ،۽ هو زمين تي هڪ طاقتور شڪاري هو ،ها ، هو ميدان ۾ هڪ طاقتور شڪاري هو ،۽ هو جانورن جو شڪار ڪندو هو ۽ هن قربان گاهون ٺاهيون ،۽ هن انھن تي جانورن کي خداوند جي اڳيان پيش ڪيو. 31۽ نمرود پاڻ کي مضبوط ڪيو ،۽ هو پنھنجن ڀائرن مان اٿيو ،۽ هن پنھنجن ڀائرن جي چوڌاري سڀني دشمنن جي خلف جنگ ڪئي. 32۽ خداوند سندس ڀائرن جي سڀني دشمنن کي سندس هٿ ۾ ڏنو ،۽ خدا کيس وقت بوقت سندس جنگين ۾ ڪامياب ڪيو ،۽ هو زمين تي حڪومت ڪندو رهيو. لَ تربيت ڏني هئي ، 33تنھن ڪري انھن ڏينھن ۾ اهو رواج بڻجي ويو ،جڏهن ڪو ماڻھو انھن کي ٻاهر ڪڍي ايندو هو جن کي هن جنگ ء ته هو انھن کي چوندو هو ،جيئن خدا نمرود سان ڪيو ،جيڪو زمين تي هڪ طاقتور شڪاري هو ،۽ جيڪو پنھنجن ڀائرن تي االب ٿيندڙ جنگين ۾ ڪامياب ٿيو ،ته هن انھن کي انھن جي دشمنن جي هٿن کان بچايو ،تيئن خدا اسان کي مضبوط ڪري ۽ اڄ اسان کي بچائي. 34۽ جڏهن نمرود چاليھه سالن جو ٿيو ،تڏهن سندس ڀائرن ۽ يافث جي اولد جي وچ ۾ جنگ ٿي ،جنھن ڪري اهي پنھنجن دشمنن جي قبضي ۾ هئا. 35۽ نمرود انھي ءَ وقت ٻاهر نڪتو ،۽ هن ڪءش جي سڀني پٽن ۽ انھن جي خاندانن کي گڏ ڪيو ،تقريبن چار سٺ ماڻھو ،۽ هن پنھنجن ڪجھه دوستن ۽ واقفڪارن مان تقريبن اسي ماڻھو نوڪري تي رکيا ،۽ انھن کي انھن جي مزدوري ڏني ،۽ هو انھن سان جنگ ۾ ويو ،۽ جڏهن هو رستي تي هو ،نمرود انھن ماڻھن جي دلين کي مضبوط ڪيو جيڪي هن سان گڏ ويا هئا. 36۽ هن انھن کي چيو تہ” ڊڄو نه ،۽ نه ڊڄو ،ڇاڪاڻ تہ اسان جا سڀ دشمن اسان جي هٿ ۾ ڏنا ويندا ،۽ توهان انھن سان جيئن چاهيو ڪري سگھو ٿا“. 37۽ سڀئي ماڻھو جيڪي ويا هئا ،تقريبن پنج سؤ هئا ،۽ انھن پنھنجن دشمنن سان وڙهيو ،۽ انھن کي تباهه ڪيو ،۽ انھن کي شڪست جاَ تي انھن تي بيٺل آفيسر مقرر ڪيا. ڏني ،۽ نمرود انھن جي پنھنجي پنھنجي ء 38۽ هن انھن مان ڪجھه ٻارن کي ضمانت طور ورتو ،۽ اهي سڀ نمرود ۽ سندس ڀائرن جا نوڪر هئا ،۽ نمرود ۽ سڀئي ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،گھر ڏانھن موٽيا. پوَ ،سندس سڀئي ڀائر ،انھن سان گڏ جيڪي کيس کان ڪرڻ فتح کي دشمنن ،پنھنجن موٽيو کان جنگ سان 39۽ جڏهن نمرود خوشي ءَ ء اڳ ۾ سڃاڻندا هئا ،گڏ ٿيا ته کيس پاڻ تي بادشاهه بڻائين ،۽ انھن سندس مٿي تي شاهي تاج رکيو. 40۽ هن پنھنجي رعيت ۽ ماڻھن تي ،شھزادن ،ججن ۽ حڪمرانن کي مقرر ڪيو ،جيئن بادشاهن ۾ رواج آهي. 41۽ هن ناحور جي پٽ تارح کي پنھنجي لشڪر جو سردار مقرر ڪيو ،۽ هن کي عزت ڏني ۽ هن کي پنھنجن سڀني سردارن کان مٿي ڪيو. پوَ ،هن 42۽ جڏهن هو پنھنجي دل جي خواهش مطابق حڪومت ڪري رهيو هو ،پنھنجي چوڌاري سڀني دشمنن کي فتح ڪرڻ کان ء لَ هڪ شھر ٺاهيو ،۽ انھن ائين ڪيو. پنھنجن صلحڪارن سان صلح ڪئي ته پنھنجي محل ء لَ هڪڙو وڏو ۽ وسيع شھر ٺاهيو ،۽ نمرود انھي ءَ شھر جو نالو شنار 43۽ انھن کي اوڀر طرف هڪ وڏي وادي ملي ،۽ انھن سندس ء رکيو جيڪو هن ٺاهيو هو ،ڇاڪاڻ تہ خداوند پنھنجي دشمنن کي سختي ءَ سان هليو هو ۽ انھن کي ناس ڪيو هو. 9
جاشر
44۽ نمرود شنار ۾ رهندو هو ،۽ هن سلمتي ءَ سان حڪومت ڪئي ،۽ هن پنھنجن دشمنن سان وڙهيو ۽ انھن کي شڪست ڏني ،۽ هو پنھنجي سڀني جنگين ۾ ڪامياب ٿيو ،۽ سندس بادشاهي تمام وڏي ٿي وئي. 45۽ سڀني قومن ۽ ٻولين سندس شھرت ٻڌي ،۽ اهي پاڻ کي سندس اڳيان گڏ ٿيا ،۽ اهي زمين تي سجدو ڪيو ،۽ انھن کيس نذرانو آندو ،۽ هو انھن جو مالڪ ۽ بادشاهه ٿيو ،۽ اهي سڀئي شنار شھر ۾ هن سان گڏ رهيا ،۽ نمرود نوح جي سڀني پٽن تي زمين تي حڪومت ڪئي ،۽ اهي سڀ سندس طاقت ۽ صلح هيٺ هئا. 46۽ سڄي زمين هڪ زبان ۽ هڪجھڙائي وارن لفظن جي هئي ،پر نمرود خداوند جي طريقن تي نه هليو ،۽ هو سڀني ماڻھن کان وڌيڪ بڇڙو هو جيڪي هن کان اڳ هئا ،ٻوڏ جي ڏينھن کان وٺي انھن ڏينھن تائين. 47۽ هن ڪاٺ ۽ پٿر جا ديوتا ٺاهيا ،۽ انھن کي سجدو ڪيو ،۽ هن خداوند جي خلف بغاوت ڪئي ،۽ پنھنجي سڀني رعيت ۽ زمين جي ماڻھن کي پنھنجا بڇڙا طريقا سيکاريا؛ ۽ سندس پٽ مردون پنھنجي پي ءَ کان وڌيڪ بڇڙو هو. 48۽ هر ڪو جيڪو نمرود جي پٽ مردون جي ڪمن بابت ٻڌندو هو ،ان بابت چوندو هو ته ،بدڪار مان بڇڙائي نڪرندي آهي؛ تنھن ڪري اهو سڄي دنيا ۾ هڪ چوڻي بڻجي ويو ،چوڻ لڳو ته ،بدڪار مان بڇڙائي نڪرندي آهي ،۽ اهو ان وقت کان وٺي هن وقت تائين ماڻھن جي لفظن ۾ موجود هو. 49۽ نمرود جي لشڪر جو سردار ،نحور جو پٽ تارح ،انھن ڏينھن ۾ بادشاهه ۽ سندس رعيت جي نظر ۾ تمام وڏو هو ،۽ بادشاهه ۽ شھزادا هن کي پيار ڪندا هئا ،۽ انھن هن کي تمام گھڻو بلند ڪيو. 50۽ تارح هڪ زال شادي ڪئي ،جنھن جو نالو امٿيلو هو ،جيڪا ڪرنبو جي ڌي ءَ هئي؛ ۽ تارح جي زال حاملہ ٿي ۽ انھن ڏينھن ۾ هن لَ هڪ پٽ پيدا ٿيو. ء 51جڏهن تارح ستر سالن جو هو ته هن کي جنم ڏنو ،۽ تارح پنھنجي پٽ جو نالو ابرام رکيو ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ بادشاهه هن کي پاليو هو ،۽ هن کي پنھنجن سڀني سردارن کان وڌيڪ عزت ڏني هئي جيڪي هن سان گڏ هئا. باب8 1۽ اها رات هئي جڏهن ابرام پيدا ٿيو ،ته تارح جا سڀئي نوڪر ،نمرود جا سڀئي عالم ۽ سندس جادوگر آيا ۽ تارح جي گھر ۾ کائيندا ۽ پيئندا هئا ،۽ انھن ان رات ساڻس گڏ خوشي ڪئي. 2۽ جڏهن سڀ ڏاها ۽ جادوگر تاراح جي گھر مان نڪتا ،تڏهن انھن رات جو آسمان ڏانھن اکيون کڻي تارن کي ڏٺو ،۽ انھن ڏٺو ،۽ هڪ تمام وڏو تارو اوڀر کان آيو ۽ آسمان ۾ ڊوڙي ويو ،۽ هن آسمان جي چئني پاسن کان چئني تارن کي نگلي ڇڏيو. 3۽ بادشاهه جا سڀ عقلمند ماڻھو ۽ سندس جادوگر اهو نظارو ڏسي حيران ٿي ويا ،۽ عقلمند هن معاملي کي سمجھي ويا ،۽ انھن کي ان جي اهميت جي خبر هئي. 4۽ انھن هڪ ٻئي کي چيو ته ،هي صرف ان ٻار کي ظاهر ڪري ٿو جيڪو اڄ رات تارح کي ڄائو آهي ،جيڪو وڏو ٿيندو ۽ ميوو لَ ،۽ هو ۽ سندس اولد وڏن بادشاهن کي ماريندا ،۽ انھن جي ڏيندو ،وڌندو ،۽ سڄي زمين جو مالڪ ٿيندو ،هو ۽ سندس اولد هميشه ء زمينن جا وارث ٿيندا. 5۽ ڏاها ۽ جادوگر انھي ءَ رات گھر هليا ويا ،۽ صبح جو اهي سڀ ڏاها ۽ جادوگر صبح جو اٿيا ،۽ هڪ مقرر ڪيل گھر ۾ گڏ ٿيا. 6۽ انھن هڪ ٻئي سان ڳالھايو ۽ چيو ته ،ڏسو ،اهو نظارو جيڪو اسان گذريل رات ڏٺو هو ،اهو بادشاهه کان ڳجھو آهي ،اهو هن کي معلوم نه ڪيو ويو آهي. 7۽ جيڪڏهن آخري ڏينھن ۾ بادشاهه کي اها ڳالھه معلوم ٿي وڃي ،ته هو اسان کي چوندو ته ،توهان هي معاملو مون کان ڇو لڪايو آهي ، پوَ اسان سڀ موت جو شڪار ٿينداسين؛ تنھن ڪري ،هاڻي اچو ته بادشاهه کي اهو نظارو ٻڌايو جيڪو اسان ڏٺو آهي ،۽ ان جي تعبير ، ۽ ء پوَ اسان واضح رهنداسين. ۽ ء 8۽ انھن ائين ڪيو ،۽ اهي سڀ بادشاهہ وٽ ويا ۽ کيس زمين تي سجدو ڪيو ،۽ چيائون تہ بادشاهہ جيئرو رهي ،بادشاهہ جيئرو رهي. 9اسان ٻڌو ته توهان جي لشڪر جي سردار ناحور جي پٽ تارح کي هڪ پٽ ڄائو آهي ،۽ اسين ڪالھه رات سندس گھر آياسين ،۽ اسان ان رات هن سان گڏ کاڌو پيتو ۽ خوشي ڪئي. 10۽ جڏهن توهان جا نوڪر تاراح جي گھر کان ٻاهر نڪتا ته جيئن اسان جي گھرن ڏانھن وڃي رات گذاري سگھون ،اسان پنھنجون اکيون آسمان ڏانھن کنيون ،۽ اسان هڪ وڏو تارو اوڀر کان ايندو ڏٺو ،۽ اهو ئي تارو وڏي رفتار سان ڊوڙيو ،۽ آسمان جي چئني پاسن کان چار وڏا تارا نگلي ويا. 11۽ تنھنجا نوڪر اسان جي ڏٺل نظاري تي حيران ٿي ويا ،۽ تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ اسان ان نظاري تي پنھنجو فيصلو ڪيو ،۽ پنھنجي حڪمت سان ان جي صحيح تعبير کي ڄاڻيو ،ته هي ڳالھه تارح جي ڄمڻ واري ٻار تي لڳو ٿئي ٿي ،جيڪو وڏو ٿيندو ۽ تمام گھڻو وڌندو ، لَ. ۽ طاقتور ٿيندو ،۽ زمين جي سڀني بادشاهن کي ماريندو ،۽ انھن جي سڀني زمينن جو وارث ٿيندو ،هو ۽ سندس اولد هميشه ء 12۽ هاڻي اسان جا مالڪ ۽ بادشاهه ،ڏسو ،اسان توهان کي هن ٻار بابت جيڪو ڪجھه ڏٺو آهي ان سان سچ پچ واقف ڪيو آهي. 13جيڪڏهن بادشاهه کي هن ٻار جي قيمت ڏيڻ سٺو لڳي ،ته اسين کيس ان کان اڳ ماري ڇڏينداسين جو هو وڏو ٿئي ۽ ملڪ ۾ وڌي ،۽ سندس بڇڙائي اسان تي وڌي ،جو اسين ۽ اسان جا ٻار سندس بڇڙائي جي ڪري تباهه ٿي وڃن. 14۽ بادشاهہ انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ۽ اهي کيس سٺيون لڳيون ،۽ هن تارح کي سڏايو ،۽ تارح بادشاه جي اڳيان آيو. 15۽ بادشاهہ تارح کي چيو تہ ،مون کي ٻڌايو ويو آهي تہ ڪالھه رات توکي هڪ پٽ ڄائو آهي ،۽ سندس ڄمڻ تي آسمان ۾ اهڙي طرح ڏٺو ويو. 16۽ هاڻي مون کي ٻار ڏيو ،ته جيئن اسين کيس ماري ڇڏيون ان کان اڳ جو سندس بڇڙائي اسان تي اچي پوي ،۽ مان توکي سندس قيمت ۾ ڏيندس ،تنھنجو گھر چاندي ۽ سون سان ڀريل. 10
جاشر
17۽ تارح بادشاه کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو تہ” اي منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،مون تنھنجون ڳالھيون ٻڌيون آهن ،۽ تنھنجو نوڪر اهو سڀ ڪجھه ڪندو جيڪو سندس بادشاهه چاهيندو. 18پر منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،مان توهان کي ٻڌائيندس ته ڪالھه رات مون سان ڇا ٿيو ،ته جيئن مان ڏسان ته بادشاهه پنھنجي نوڪر پوَ مان بادشاهه کي جيڪو هن چيو آهي ان تي جواب ڏيندس؛ ۽ بادشاهه چيو ته ڳالھايو. کي ڪھڙي صلح ڏيندو ،۽ ء 19۽ تارح بادشاهه کي چيو تہ ،عيون ،مورد جو پٽ ،ڪالھه رات مون وٽ آيو ۽ چيائين تہ، 20مون کي اهو وڏو ۽ سھڻو گھوڙو ڏي جيڪو بادشاه توکي ڏنو آهي ،۽ مان توکي ان جي قيمت تي چاندي ،سون ،ڪکن ۽ چارا ڏيندس؛ ۽ مون کيس چيو تہ انتظار ڪر جيستائين مان بادشاه کي تنھنجي ڳالھين بابت نہ ڏسان ،۽ ڏس تہ بادشاه جيڪو ڪجھ چوي ٿو ،سو ڪندس. 21۽ هاڻي منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،ڏسو ،مون توهان کي هي ڳالھه ٻڌائي ڇڏي آهي ،۽ جيڪو مشورو منھنجو بادشاهه پنھنجي نوڪر کي ڏيندو ،مان ان تي عمل ڪندس. 22۽ بادشاهہ تارح جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ سندس ڪاوڙ ڀڙڪي اٿي ۽ کيس بيوقوف جي نظر ۾ سمجھيو. 23۽ بادشاهه تارح کي جواب ڏنو ،۽ کيس چيو تہ" ڇا تون ايترو بيوقوف ،جاهل ،يا سمجھ ۾ گھٽ آهين جو هي ڪم ڪرين ٿو ،پنھنجو لَ به ڏئين ٿو؟" خوبصورت گھوڙو چاندي ۽ سون يا بھو ۽ چاري ء لَ ڀنگ ۽ چارا کارائڻ کي گھوڙي پنھنجي تون ته ،ڇو ڪرين ڪم اهو تون جو 24ڇا تو وٽ چاندي ۽ سون جي ايتري کوٽ آهي ء حاصل نٿو ڪري سگھين؟ ۽ تو وٽ چاندي ۽ سون ،يا ڀنگ ۽ چارا ڇا آهي ،جو تون اهو سٺو گھوڙو ڏئي ڇڏين جيڪو مون توکي ڏنو آهي ،جنھن جھڙو سڄي زمين تي ڪو به ناهي؟ 25۽ بادشاهہ ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو ،۽ تارح بادشاهہ کي جواب ڏنو ،تہ" بادشاهہ پنھنجي نوڪر سان اهڙي ڳالھ ڪئي آهي؛" 26مان توکي عرض ٿو ڪريان ،منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،هي ڇا آهي جيڪو تو مون کي چيو ته ،پنھنجو پٽ ڏي ته جيئن اسين کيس قتل پوَ مان چاندي ۽ سون سان ڇا ڪندس؟ ڪير لَ چاندي ۽ سون ڏيندس .پنھنجي پٽ جي موت کان ء ڪريون ،۽ مان توکي ان جي قيمت ء پوَ منھنجي موت تي ،چاندي ۽ سون منھنجي بادشاهه ڏانھن موٽندا جنھن اهو ڏنو هو. منھنجو وارث ٿيندو؟ يقينا ا ء 27۽ جڏهن بادشاهه تارح جون ڳالھيون ۽ اهو مثال ٻڌو جيڪو هن بادشاهه بابت آندو هو ،تڏهن هن کي تمام گھڻو ڏک ٿيو ۽ هو هن ڳالھه تي پريشان ٿيو ،۽ هن جو اضب هن جي اندر ۾ ساڙيو ويو. 28۽ تارح ڏٺو ته بادشاه جو اضب مٿس ڀڙڪي رهيو آهي ،۽ هن بادشاه کي جواب ڏنو تہ” ،مون وٽ جيڪو ڪجھ آهي سو بادشاه جي اختيار ۾ آهي؛ بادشاه پنھنجي نوڪر سان جيڪو ڪجھ ڪرڻ گھري ٿو ،اهو کيس ڪرڻ ڏيو ،هائو ،منھنجو پٽ بہ ،اهو بادشاه جي اختيار ۾ آهي ،بغير ڪنھن قيمت جي ،هو ۽ سندس ٻہ ڀائر جيڪي کانئس وڏا آهن. 29۽ بادشاهہ تارح کي چيو تہ” نه ،پر مان تنھنجو ننڍو پٽ ءملھہ ڏئي خريد ڪندس“. 30۽ تارح بادشاهه کي جواب ڏنو" ،مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته منھنجي مالڪ ۽ بادشاهه توهان جي خادم کي توهان جي اڳيان هڪ لفظ ڳالھائڻ ڏيو ،۽ بادشاهه پنھنجي خادم جي ڳالھه ٻڌي ،۽ تارح چيو ،منھنجي بادشاهه مون کي ٽن ڏينھن جي مھلت ڏيو جيستائين مان هن معاملي تي پاڻ ۾ اور ڪريان ،۽ پنھنجي بادشاهه جي لفظن بابت پنھنجي خاندان سان صلح ڪريان؛ ۽ هن بادشاهه کي هن تي لَ تمام گھڻو زور ڏنو. راضي ٿيڻ ء 31۽ بادشاهہ تارح جي ڳالھ ٻڌي ،۽ هن ائين ڪيو ۽ کيس ٽي ڏينھن جو وقت ڏنو ،۽ تارح بادشاهہ جي حضور مان نڪري ويو ،۽ پنھنجي گھر وارن وٽ گھر آيو ۽ انھن کي بادشاهہ جون سڀ ڳالھيون ٻڌايون؛ ۽ ماڻھو تمام ڊڄي ويا. 32۽ ٽئين ڏينھن تي بادشاهه تارح ڏانھن پيغام موڪليو ته جيئن مون توکي چيو هو ته پنھنجي پٽ کي مون ڏانھن موڪليو؛ ۽ جيڪڏهن تون ائين نه ڪندين ته مان موڪليندس ۽ تنھنجي گھر ۾ جيڪي ڪجھه آهي سو ماري ڇڏيندس ،ته جيئن تو وٽ هڪ ڪتو به نه بچي. 33۽ تارح تڪڙ ڪئي( ،جيئن ته بادشاهه جي طرفان اهو ڪم ضروري هو )،۽ هن پنھنجي هڪ نوڪر کان هڪ ٻار ورتو ،جيڪو هن جي ٻانھي ءَ ان ڏينھن کيس ڄائو هو ،۽ تارح ٻار کي بادشاهه وٽ آندو ۽ ان کان قيمت وصول ڪئي. 34۽ خداوند هن معاملي ۾ تارح سان گڏ هو ،ته جيئن نمرود ابرام جي موت جو سبب نه بڻجي ،۽ بادشاهه ٻار کي تارح کان وٺي ويو ۽ پنھنجي سڄي طاقت سان ان جو مٿو زمين تي اڇلئي ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته هن سوچيو ته اهو ابرام هو؛ ۽ اهو ان ڏينھن کان هن کان لڪايو ويو ،۽ اهو بادشاهه وساري ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته اهو خدا جي مرضي هئي ته ابرام جي موت برداشت نه ڪئي وڃي. لَ سندن کاڌو 35۽ تارح پنھنجي پٽ ابرام کي ،سندس ما ءَ ۽ دائي کي ،لڪايو ۽ انھن کي هڪ اار ۾ لڪائي ڇڏيو ،۽ هر مھيني انھن ء آڻيندو رهيو. 36۽ خداوند اار ۾ ابرام سان گڏ هو ۽ هو وڏو ٿيو ،۽ ابرام ڏهه سال اار ۾ رهيو ،۽ بادشاهه ۽ سندس شھزادن ،ڪافرن ۽ عالمن سوچيو ته بادشاهه ابرام کي ماري ڇڏيو آهي. باب9 1۽ انھن ڏينھن ۾ ابرام جي وڏي ڀا ءَ تارح جي پٽ هاران هڪ زال شادي ڪئي. 2جڏهن هاران هن سان شادي ڪئي ته سندس عمر اءنتاليھه سال هئي؛ ۽ هاران جي زال حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ ڄڻيو ،۽ هن سندس نالو لوط رکيو. 3۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ هڪ ڌي ءَ پيدا ٿي ،۽ هن پنھنجو نالو ملڪا رکيو؛ ۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ هڪ ڌي ءَ پيدا ٿي ،۽ هن پنھنجو نالو سارائي رکيو. 4جڏهن هاران کي ساره پيدا ٿي ته سندس عمر ٻہ چاليھہ سال هئي ،جيڪو ابرام جي عمر جو ڏهون سال هو؛ ۽ انھن ڏينھن ۾ ابرام ، سندس ما ءَ ۽ دايا اار مان ٻاهر نڪتا ،ڇاڪاڻ ته بادشاهه ۽ سندس رعيت ابرام جي معاملي کي وساري چڪا هئا. 11
جاشر
5۽ جڏهن ابرام اار مان ٻاهر نڪتو ،هو نوح ۽ سندس پٽ شيم وٽ ويو ،۽ هو انھن سان گڏ رهيو ته جيئن خداوند جي هدايت ۽ سندس طريقن کي سکي ،۽ ڪو به ماڻھو نه ڄاڻيو ته ابرام ڪٿي آهي ،۽ ابرام گھڻي وقت تائين نوح ۽ سندس پٽ شيم جي خدمت ڪئي. 6۽ ابرام نوح جي گھر ۾ ٽيھه سال رهيو ،۽ ابرام ٽن سالن جي عمر کان خداوند کي سڃاتو ،۽ هو پنھنجي موت جي ڏينھن تائين خداوند جي طريقن تي هلندو رهيو ،جيئن نوح ۽ سندس پٽ شيم کيس سيکاريو هو؛ ۽ انھن ڏينھن ۾ زمين جي سڀني پٽن خداوند جي خلف تمام گھڻو گناهه ڪيو ،۽ انھن سندس خلف بغاوت ڪئي ۽ انھن ٻين ديوتائن جي عبادت ڪئي ،۽ انھن خداوند کي وساري ڇڏيو جنھن انھن کي لَ هر هڪ ماڻھو پنھنجو ديوتا ٺاهيو؛ ڪاٺ ۽ پٿر جا ديوتا جيڪي نه ڳالھائي زمين تي پيدا ڪيو هو؛ ۽ زمين جي رهاڪن ان وقت پاڻ ء سگھيا ،نه ٻڌي سگھيا ۽ نه ئي بچائي سگھيا ،۽ انسانن جا پٽ انھن جي خدمت ڪندا هئا ۽ اهي انھن جا ديوتا بڻجي ويا. 7۽ بادشاهہ ۽ سندس سڀ نوڪر ،۽ تارح ۽ سندس سڄو گھر وارا پھريون ماڻھو هئا جيڪي ڪاٺ ۽ پٿر جي ديوتائن جي عبادت ڪندا هئا. پوَ ،۽ هو هر هڪ جي هر مھيني خدمت 8۽ تارح وٽ ٻارهن ديوتا وڏا هئا ،جيڪي ڪاٺ ۽ پٿر جا ٺھيل هئا ،سال جي ٻارهن مھينن کان ء لَ پنھنجي اناج جي قرباني ۽ پيئڻ جي قرباني آڻيندو هو؛ تارح سڀني ڏينھن تائين ائين ڪندو ڪندو هو ،۽ هر مھيني تارح پنھنجن ديوتائن ء هو. 9۽ اهو سڀ نسل خداوند جي نظر ۾ بڇڙو هو ،۽ اهڙي ءَ طرح انھن هر هڪ انسان کي پنھنجو خدا بڻايو ،پر انھن خداوند کي ڇڏي ڏنو جنھن انھن کي پيدا ڪيو هو. 10۽ انھن ڏينھن ۾ سڄي زمين ۾ ڪو به اهڙو ماڻھو نه مليو جيڪو خداوند کي سڃاڻي( ڇاڪاڻ ته اهي هر هڪ پنھنجي خدا جي عبادت )سواَ نوح ۽ سندس گھر وارن جي ،۽ اهي سڀ جيڪي سندس صلح هيٺ هئا انھن ڏينھن ۾ خداوند کي سڃاڻندا هئا. ڪندا هئا ء 11۽ تارح جو پٽ ابرام انھن ڏينھن ۾ نوح جي گھر ۾ وڏو ٿي رهيو هو ،۽ ڪو به ماڻھو ان کي نه ڄاڻي سگھيو ،۽ خداوند هن سان گڏ هو. 12۽ خداوند ابرام کي سمجھ وارو دل ڏنو ،۽ هو ڄاڻي ٿو ته ان نسل جا سڀ ڪم بيڪار هئا ،۽ انھن جا سڀ ديوتا بيڪار هئا ۽ بيڪار هئا. 13۽ ابرام سج کي زمين تي چمڪندي ڏٺو ،۽ ابرام پاڻ کي چيو ته هاڻي يقينا ا هي سج جيڪو زمين تي چمڪي ٿو اهو خدا آهي ،۽ مان ان جي عبادت ڪندس. 14۽ ابرام انھي ءَ ڏينھن سج جي عبادت ڪئي ۽ کيس دعا گھري ،۽ جڏهن شام ٿي ته سج معمول مطابق لھي ويو ،۽ ابرام پاڻ ۾ چيو ،يقينا ا هي خدا نه ٿو ٿي سگھي؟ 15۽ ابرام اڃا تائين پنھنجي دل ۾ ڳالھائيندو رهيو" ،اهو ڪير آهي جنھن آسمان ۽ زمين کي ٺاهيو؟ جنھن زمين تي پيدا ڪيو؟ هو ڪٿي آهي؟" 16۽ رات مٿس اونداهي ڪري پئي ،۽ هن پنھنجون اکيون اولھه ،اتر ،ڏکڻ ۽ اوڀر ڏانھن کنيون ،۽ هن ڏٺو ته سج زمين تان اائب ٿي ويو هو ،۽ ڏينھن اونداهو ٿي ويو. ا 17۽ ابرام پنھنجي اڳيان تارا ۽ چنڊ ڏٺا ،۽ هن چيو ته ،يقينا هي اهو خدا آهي جنھن سڄي زمين ۽ انسان کي پيدا ڪيو ،۽ ڏسو ته هي سندس ٻانھا سندس چوڌاري ديوتا آهن :۽ ابرام چنڊ جي عبادت ڪئي ۽ ان سڄي رات ان کي دعا ڪئي. 18۽ صبح جو جڏهن روشني ٿي ۽ سج هميشه وانگر زمين تي چمڪيو ،تڏهن ابرام اهي سڀ شيون ڏٺيون جيڪي خداوند خدا زمين تي ٺاهيون هيون. ا 19۽ ابرام پاڻ کي چيو ته يقينا اهي ديوتا نه آهن جن زمين ۽ سڀني انسانن کي ٺاهيو ،پر اهي خدا جا خادم آهن ،۽ ابرام نوح جي گھر ۾ رهيو ۽ اتي خداوند ۽ سندس طريقن کي سڃاتو' ۽ هن پنھنجي زندگي جي سڀني ڏينھن تائين خداوند جي خدمت ڪئي ،۽ اهو سڀ نسل خداوند کي وساري ڇڏيو ،۽ ڪاٺ ۽ پٿر جي ٻين ديوتائن جي عبادت ڪئي ،۽ انھن جي سڀني ڏينھن ۾ بغاوت ڪئي. 20۽ نمرود بادشاهه سلمتي ءَ سان حڪومت ڪئي ،۽ سڄي زمين سندس قبضي هيٺ هئي ،۽ سڄي زمين هڪ زبان ۽ هڪ لفظ جي هئي. 21۽ نمرود جي سڀني سردارن ۽ سندس وڏن ماڻھن گڏجي صلح ڪئي؛ فوت ،مصر ،ڪوش ۽ ڪنعان پنھنجن خاندانن سان گڏ ،۽ هڪ لَ هڪ شھر ٺاهيون ۽ ان ۾ هڪ مضبوط برج ٺاهيون ،۽ ان جي چوٽي آسمان تائين پھچي ،۽ اسان پاڻ کي ٻئي کي چيو ته اچو ته پاڻ ء مشھور ڪريون ،ته جيئن اسين سڄي دنيا تي حڪومت ڪريون ،ته جيئن اسان جي دشمنن جي بڇڙائي اسان کان ختم ٿئي ،ته جيئن اسين انھن تي زور سان حڪومت ڪريون ،۽ ته جيئن اسين انھن جي جنگين جي ڪري زمين تي ٽڙيل پکڙيل نه ٿيون. 22۽ اهي سڀ بادشاهه جي اڳيان ويا ،۽ انھن بادشاهه کي اهي ڳالھيون ٻڌايون ،۽ بادشاهه هن معاملي ۾ انھن سان متفق ٿيو ،۽ هن ائين ڪيو. لَ هڪ وڏي زمين جي ڳول ۾ ويا ،۽ انھن سڄي ٺاهڻ منارو ۽ شھر اهي ،۽ هئا ماڻھو لک ڇھه ڀڳ لڳ ۾ ،جن ٿيا گڏ خاندان سڀئي 23۽ ء زمين ۾ ڳول ڪئي ۽ انھن کي شنار جي ملڪ جي اوڀر ۾ تقريبن ٻن ڏينھن جي پنڌ تي هڪ به وادي جھڙي ڪا نه ملي ،۽ اهي اتي سفر ڪري اتي رهڻ لڳا. لَ سرون ٺاهڻ ۽ باهه ٻارڻ شروع ڪئي ،جنھن کي انھن مڪمل ڪرڻ جو تصور ڪيو هو. 24۽ انھن شھر ۽ منارو ٺاهڻ ء لَ هڪ گناهه ۽ گناهه هئي ،۽ انھن ان کي تعمير ڪرڻ شروع ڪيو ،۽ جڏهن اهي آسمان جي خداوند خدا 25۽ منارو جي تعمير انھن ء جي خلف تعمير ڪري رهيا هئا ،انھن پنھنجي دلين ۾ هن جي خلف جنگ ڪرڻ ۽ آسمان ڏانھن چڙهڻ جو تصور ڪيو. 26۽ اهي سڀ ماڻھو ۽ سڀئي خاندان پاڻ کي ٽن حصن ۾ ورهائي ويا؛ پھرين چيو ته اسين آسمان ڏانھن چڙهنداسين ۽ هن سان وڙهنداسين؛ ٻئي چيو ته اسين آسمان ڏانھن چڙهنداسين ۽ اتي پنھنجا ديوتا رکنداسين ۽ انھن جي عبادت ڪنداسين؛ ۽ ٽئين چيو ته اسين آسمان ڏانھن چڙهنداسين ۽ هن کي ڪمانن ۽ نيزن سان مارينداسين؛ ۽ خدا انھن جي سڀني ڪمن ۽ انھن جي سڀني بڇڙن خيالن کي ڄاڻي ٿو ،۽ هن شھر ۽ منارو ڏٺو جيڪو اهي ٺاهي رهيا هئا. 12
جاشر
لَ هڪ وڏو شھر ۽ هڪ تمام اوچو ۽ مضبوط منارو ٺاهيو؛ ۽ ان جي اوچائي جي 27۽ جڏهن اهي تعمير ڪري رهيا هئا ته انھن پاڻ ء پوَ ، ڪري ٺڪر ۽ سرون ان تي چڙهڻ وقت ٺڪرن تائين نه پھتيون ،جيستائين مٿي چڙهڻ وارا هڪ پورو سال پورو نه ڪن ،۽ ان کان ء اهي ٺڪرن تائين پھتا ۽ انھن کي ٺڪر ۽ سرون ڏنيون؛ ائين روزانو ڪيو ويندو هو. 28۽ ڏسو اهي مٿي چڙهندا رهيا ۽ ٻيا سڄو ڏينھن هيٺ لھندا رهيا؛ ۽ جيڪڏهن ڪا ايٽ سندن هٿن مان ڪري پوي ۽ ٽٽي پوي ،ته سڀ ان تي روئندا ،۽ جيڪڏهن ڪو ماڻھو ڪري پوي ۽ مري وڃي ،ته انھن مان ڪو به ان ڏانھن نه ڏسندو. 29۽ خداوند انھن جي خيالن کي ڄاڻي ورتو ،۽ جڏهن اهي ٺاهي رهيا هئا ته انھن آسمان ڏانھن تير اڇليا ،۽ سڀئي تير رت سان ڀريل انھن تي ڪري پيا ،۽ جڏهن انھن انھن کي ڏٺو ته هڪ ٻئي کي چيو ،يقينا ا اسان سڀني کي ماري ڇڏيو آهي جيڪي آسمان ۾ آهن. 30ڇالَ جو اهو خداوند جي طرفان هو تہ جيئن انھن کي گمراهہ ڪري ،۽ انھن کي زمين تان ناس ڪري ڇڏي. ء 31۽ انھن منارو ۽ شھر ٺاهيو ،۽ اهي اهو ڪم روزانو ڪندا رهيا جيستائين ڪيترائي ڏينھن ۽ سال گذري ويا. 32۽ خدا انھن ستر ملئڪن کي چيو جيڪي سندس اڳيان بيٺا هئا ،انھن کي جيڪي سندس ويجھو هئا ،چيو ته اچو ته هيٺ لھي وڃون ۽ انھن جي زبانن کي الط فھمي ۾ وجھون ته جيئن ڪو ماڻھو پنھنجي پاڙيسري جي ٻولي نه سمجھي ،۽ انھن انھن سان ائين ئي ڪيو. پوَ ،هر هڪ ماڻھو پنھنجي پاڙيسري جي ٻولي وساري ويٺو ،۽ اهي هڪ ٻولي ۾ ڳالھائڻ سمجھي نه سگھيا ،۽ جڏهن 33۽ ان ڏينھن کان ء ٺاهيندڙ پنھنجي پاڙيسري جي هٿن مان چونا يا پٿر وٺندو هو جيڪو هن حڪم نه ڏنو هو ،ته ٺاهيندڙ ان کي اڇلئي ڇڏيندو هو ۽ پنھنجي پاڙيسري تي اڇلئي ڇڏيندو هو ،ته هو مري ويندو هو. 34۽ انھن ڪيترائي ڏينھن ائين ڪيو ،۽ انھن مان ڪيترن کي هن طريقي سان ماري ڇڏيو. 35۽ خداوند انھن ٽنھي ٽولن کي ماريو جيڪي اتي هئا ،۽ انھن کي انھن جي ڪمن ۽ ارادن مطابق سزا ڏني؛ جن چيو ته اسين آسمان ڏانھن چڙهنداسين ۽ پنھنجن ديوتائن جي عبادت ڪنداسين ،اهي بندر ۽ هاٿي وانگر ٿي ويا؛ ۽ جن چيو ته اسين آسمان کي تيرن سان مارينداسين ،خداوند انھن کي ماري ڇڏيو ،هڪ ماڻھو پنھنجي پاڙيسري جي هٿان؛ ۽ انھن جو ٽيون حصو جن چيو ته اسين آسمان ڏانھن چڙهنداسين ۽ هن سان وڙهنداسين ،خداوند انھن کي سڄي زمين ۾ ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو. 36۽ جيڪي انھن ۾ بچيا هئا ،جڏهن انھن کي خبر پئي ۽ سمجھه ۾ آيو ته انھن تي ڇا اچڻ وارو آهي ،انھن عمارت کي ڇڏي ڏنو ،۽ اهي پڻ سڄي زمين تي ٽڙي پکڙي ويا. جاَ جو نالو بابل رکيو ،ڇاڪاڻ ته اتي خداوند سڄي زمين جي ٻولي کي الط 37۽ انھن شھر ۽ منارو ٺاهڻ بند ڪيو؛ تنھن ڪري هن ان ء ثابت ڪيو؛ ڏسو ،اهو شنار ملڪ جي اوڀر ۾ هو. 38۽ جيئن ته اهو منارو جيڪو انسانن جي پٽن ٺاهيو هو ،زمين پنھنجو وات کوليو ۽ ان جو ٽيون حصو نگليو ،۽ آسمان مان باهه به نازل ٿي ۽ هڪ ٽيون حصو ساڙي ڇڏيو ،۽ ٻيو ٽيون حصو اڄ تائين باقي آهي ،۽ اهو ان حصي جو آهي جيڪو مٿي هو ،۽ ان جو گھيرو ٽن ڏينھن جي پنڌ تي آهي. 39۽ ڪيترائي انسان انھي ءَ مناري ۾ مري ويا ،هڪ اهڙي قوم جنھن جو تعداد نه هو. باب10 1۽ عبر جو پٽ فلگ انھن ڏينھن ۾ ،تارح جي پٽ ابرام جي عمر جي اٺيتاليھه سال ۾ فوت ٿيو ،۽ فلگ جي سڄي عمر ٻہ سو اوڻٽيھه سال هئي. 2۽ جڏهن خداوند انسانن جي پٽن کي انھن جي گناهن جي ڪري برج تي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو ،تڏهن اهي ڪيترن ئي حصن ۾ پکڙجي ويا ،۽ سڀئي انسان زمين جي چئن ڪنڊن ۾ پکڙجي ويا. 3۽ سڀئي خاندان پنھنجي ٻولي ،پنھنجي ملڪ ،يا پنھنجي شھر جي مطابق ٿيا. 4۽ انسانن جي پٽن پنھنجي خاندانن جي مطابق گھڻا شھر ٺاهيا ،انھن سڀني جڳھن تي جتي اهي ويا ،۽ سڄي زمين تي جتي خداوند انھن کي ڇڙوڇڙ ڪيو هو. 5۽ انھن مان ڪجھه انھن هنڌن تي شھر ٺاهيا جتان اهي بعد ۾ ڪڍيا ويا هئا ،۽ انھن انھن شھرن کي پنھنجن نالن ،يا پنھنجن ٻارن جي نالن ،يا انھن جي خاص واقعن جي پٺيان رکيو. لَ شھر ٺاهيا جتي اهي ٽڙيل پکڙيل هئا ،۽ انھن پنھنجن سڀني شھرن کي انھن جي 6۽ نوح جي پٽ يافت جا پٽ ويا ۽ انھن هنڌن تي پاڻ ء نالن سان سڏيو ،۽ يافت جا پٽ زمين جي مٿاڇري تي ڪيترن ئي حصن ۽ ٻولين ۾ ورهايل هئا. 7۽ اءهي يافث جا پٽ پنھنجي گھراڻن جي مطابق آهن ،گومر ،ماجوج ،ميدائي ،ياوان ،توبل ،ميشڪ ۽ تيراس؛ اءهي پنھنجي نسل جي لحاظ کان يافث جا پٽ آهن. 8۽ گومر جا ٻار ،انھن جي شھرن جي مطابق ،فرانڪم هئا ،جيڪي فرانزا جي ملڪ ۾ ،فرانزا ندي ءَ جي ڪناري ،سينا ندي ءَ جي ڪناري تي رهندا هئا. 9۽ رفعت جا اولد بارتونيم آهن ،جيڪي بارتونيا جي ملڪ ۾ لداه ندي ءَ جي ڪناري تي رهن ٿا ،جيڪو پنھنجو پاڻي وڏي سمنڊ گيحون ، يعني اوشينس ۾ خالي ڪري ٿو. 10۽ تغرما جا ٻار ڏهه خاندان آهن ،۽ انھن جا نال هي آهن :بءزار ،پرزوناک ،بلگار ،اليڪانوم ،رگبب ،تارڪي ،بد ،زبوڪ ،اونگل ۽ لَ شھر ٺاهيا. تلماز؛ اهي سڀ پکڙجي ويا ۽ اتر ۾ آرام ڪيو ۽ پاڻ ء 11۽ انھن پنھنجن شھرن کي پنھنجن نالن تي رکيو ،اهي اهي آهن جيڪي اڄ تائين حتل ۽ اطالڪ ندين جي ڪناري تي رهن ٿا. 12پر انگولي ،بلگار ۽ پرزوناک جا خاندان ،اهي وڏي دريا ءَ ڊبني جي ڪناري تي رهن ٿا؛ ۽ انھن جي شھرن جا نال پڻ انھن جي پنھنجي نالن مطابق آهن. 13
جاشر
13۽ ياوان جا اولد جاوان آهن جيڪي مقدونيا جي ملڪ ۾ رهن ٿا ،۽ ميدياري جا اولد اوريلوم آهن جيڪي ڪرسن جي ملڪ ۾ رهن ٿا ،۽ توبل جا اولد اهي آهن جيڪي فاشيا ندي ءَ جي ڪناري تي تسڪانه جي ملڪ ۾ رهن ٿا. لَ شھر ٺاهيا؛ اهي شھر آهن پاڻ ۽ ويا سڀ 14۽ ميشڪ جا ٻار شيبشني آهن ۽ تيراس جا ٻار رشش ،ڪءشني ۽ اونگولي آهن؛ اهي ء جيڪي سمنڊ جي ڪناري تي جبوس ندي ءَ جي ڪناري تي واقع آهن ،جيڪو پاڻ کي تراگن ندي ءَ ۾ خالي ڪري ٿو. لَ شھر ٺاهيا؛ اهي شھر ايوب ۽ شباتمو جي جبلن جي وچ ۾ واقع آهن؛ ۽ انھن مان 15۽ اليشاه جا ٻار الماني آهن ،۽ انھن پڻ وڃي پاڻ ء لمبردي جا ماڻھو هئا جيڪي ايوب ۽ شباتمو جي جبلن جي سامھون رهن ٿا ،۽ انھن اٽلي جي زمين کي فتح ڪيو ۽ اڄ تائين اتي رهيا. 16۽ ءچتيم جا اولد رومي آهن جيڪي تبريو ندي ءَ جي ڪناري ڪينوپيا جي وادي ۾ رهن ٿا. 17۽ دودونيم جا اولد اهي آهن جيڪي سمنڊ جي شھر جيحون ۾ ،بوردنه جي ملڪ ۾ رهن ٿا. پوَ ٽڙي پکڙي ويا هئا ،۽ انھن پنھنجن 18اهي يافت جي اولد جا خاندان انھن جي شھرن ۽ ٻولين جي مطابق آهن ،جڏهن اهي برج کان ء شھرن کي انھن جي نالن ۽ واقعن جي مطابق سڏيو؛ ۽ انھن جي سڀني شھرن جا نال انھن جي خاندانن جي مطابق آهن ،جيڪي انھن انھن پوَ ٺاهيا هئا. ڏينھن ۾ برج کان ء ،مصرائيم ،فوط ۽ ڪنعان سندن نسل ۽ شھرن جي مطابق هئا. 19۽ حام جا ٻار ڪءش ء ،مصرائيم ،فوط ۽ لَ مناسب هنڌ ڳولي پاڻ ء 20اهي سڀ ويا ۽ پنھنجي ء لَ شھر ٺاهيا ،۽ انھن پنھنجن شھرن کي پنھنجي پي ءَ ڪءش ء ڪنعان جي نالن تي رکيو. ڪسلوچيم ۽ ڪفتوريم آهن ،ست خاندان. صريم جا ٻار لءودي ،عنامي ،لھابي ،نفتءوخيم ،پطروسيم ،ء 21۽ ءم ء لَ شھر ٺاهيا ۽ انھن کي پنھنجن نالن تي 22اهي سڀ سيحور ندي ءَ جي ڪناري تي رهن ٿا ،جيڪا مصر جي ندي آهي ،۽ انھن پاڻ ء رکيو. 23۽ پٿروس ۽ ڪيسلوخ جا ٻار پاڻ ۾ شاديون ڪيون ،۽ انھن مان فلشٽيم ،عزاتيم ،۽ جراريم ،گيتيم ۽ اڪرونيم ،پنجن خاندانن ۾ نڪتا؛ لَ شھر ٺاهيا ،۽ انھن پنھنجن شھرن کي اڄ تائين پنھنجن ابن ڏاڏن جي نالن تي رکيو. انھن پڻ پاڻ ء لَ شھر ٺاهيا ،۽ انھن پنھنجن شھرن کي انھن جي نالن تي رکيو ،يارهن شھر ۽ ٻيا بي شمار. 24۽ ڪنعان جي اولد به پاڻ ء 25۽ حام جي خاندان مان چار ماڻھو ميدان جي ملڪ ڏانھن ويا؛ انھن چئن ماڻھن جا نال هي آهن :سدوم ،عموره ،ادمه ۽ زبوئيم. لَ چار شھر تعمير ڪيا ،۽ انھن پنھنجن شھرن جا نال پنھنجن نالن تي رکيا. 26۽ انھن ماڻھن ميدان جي زمين ۾ پاڻ ء 27۽ اهي ۽ انھن جا ٻار ۽ انھن سان لڳاپيل سڀ ماڻھو انھن شھرن ۾ رهيا ،۽ اهي ميوا ٿيا ۽ تمام گھڻا ٿيا ۽ امن سان رهندا هئا. 28۽ حور جو پٽ ،حوي جو پٽ ،۽ ڪنعان جو پٽ ،سير ويو ۽ فاران جبل جي سامھون هڪ وادي ڳولي لڌي ،۽ اتي هڪ شھر ٺاهيو ،۽ هو ۽ سندس ست پٽ ۽ سندس خاندان اتي رهيا ،۽ هن پنھنجي نالي جي مطابق شھر جو نالو سير رکيو ،جيڪو هن ٺاهيو هو؛ اهو اڄ تائين سير جو ملڪ آهي. پوَ پنھنجن ملڪن ۾ ٽڙيل پکڙيل هئا. 29هي حام جي اولد جا خاندان آهن ،پنھنجين ٻولين ۽ شھرن جي مطابق ،جڏهن اهي ٽاور کان ء لَ شھر ٺاهيا جتي اهي 30۽ نوح جي پٽ شيم جي اولد مان ڪجھ ،جيڪو سڀني عبر جي اولد جو پي ءَ هو ،پڻ ويا ۽ انھن هنڌن تي پاڻ ء ٽڙيل پکڙيل هئا ،۽ انھن پنھنجن شھرن کي انھن جي نالن تي رکيو. لَ شھر تعمير ڪيا ۽ پنھنجن سڀني شھرن جا نال انھن جي نالن تي 31۽ شيم جا پٽ عيلم ،آشور ،ارفڪسد ،لءد ۽ ارام هئا ،۽ انھن پاڻ ء رکيا. 32۽ اشور پٽ شيم ۽ سندس ٻار ۽ گھر وارا ان وقت ٻاهر نڪتا ،انھن جو هڪ تمام وڏو لشڪر ،۽ اهي هڪ پري ملڪ ڏانھن ويا لَ چار شھر ٺاهيا ،۽ انھن جيڪو انھن کي مليو ،۽ انھن کي ان ملڪ ۾ هڪ تمام وڏي وادي ملي جنھن ڏانھن اهي ويا هئا ،۽ انھن پاڻ ء انھن کي پنھنجن نالن ۽ واقعن جي مطابق رکيو. 33۽ اهي شھر آهن جيڪي آشور جي ماڻھن تعمير ڪيا ،نينوه ،ريسن ،ڪلخ ۽ رحوبوتر؛ ۽ آشور جا ماڻھو اڄ تائين اتي رهن ٿا. عز رکيو ،۽ اهي ان ۾ رهن ٿا؛ اهو 34۽ ارام جا ٻار به ويا ۽ پاڻ ء لَ هڪ شھر اڏيو ،۽ انھن پنھنجي وڏي ڀا ءَ جي نالي تي شھر جو نالو ء عز جو ملڪ آهي. اڄ تائين ء پوَ ٻئي سال ۾ آشور جي گھراڻي مان هڪ ماڻھو ،جنھن جو نالو بالع هو ،نينوه جي ملڪ مان نڪري ويو ته جيئن 35۽ منارو ٺھڻ کان ء جاَ ملي سگھي اتي رهي؛ ۽ اهي سدوم جي سامھون ميدان جي شھرن جي سامھون آيا ،۽ اتي رهڻ لڳا. پنھنجي گھر وارن سان گڏ جتي به ء 36پوَ اهو ماڻھو اءٿيو ۽ اتي هڪڙو ننڍڙو شھر ٺاهيو ،۽ ان جو نالو پنھنجي نالي تي بالع رکيو ،جيڪو اڄ تائين ضءعر جو ملڪ آهي. ء پوَ زمين تي ٽڙي پکڙي ويا. 37۽ اءهي سام جي اولد جا خاندان پنھنجي ٻولي ۽ شھرن جي مطابق آهن ،جڏهن اهي ٽاور کان ء لَ ڪيترائي شھر تعمير ڪيا. پوَ پاڻ ء 38۽ نوح جي اولد جي خاندانن جي هر بادشاهت ،شھر ۽ خاندان هن کان ء 39۽ انھن پنھنجن سڀني شھرن ۾ حڪومتون قائم ڪيون ،ته جيئن انھن جي حڪمن جي مطابق منظم ٿين؛ نوح جي اولد جي سڀني لَ ائين ڪيو. خاندانن هميشه ء باب11 1۽ ڪوش جو پٽ نمرود اڃا تائين شنار جي ملڪ ۾ هو ،۽ هو ان تي حڪومت ڪندو هو ۽ اتي رهندو هو ،۽ هن شنار جي ملڪ ۾ شھر تعمير ڪيا. 2۽ هي چئن شھرن جا نال آهن جيڪي هن ٺاهيا ،۽ هن انھن جا نال انھن واقعن جي پٺيان رکيا جيڪي انھن سان ٽاور جي تعمير ۾ پيش آيا. 3۽ هن پھرين جو نالو بابل رکيو ،چيو ته ،ڇاڪاڻ ته اتي خداوند سڄي زمين جي ٻولي کي الط ثابت ڪيو؛ ۽ ٻئي جو نالو اريخ رکيو ، ڇاڪاڻ ته اتان خدا انھن کي ڇڙوڇڙ ڪيو. 14
جاشر
جاَ تي هڪ وڏي جنگ ٿي رهي هئي؛ ۽ چوٿين کي هن ڪلنه سڏيو ،ڇاڪاڻ ته هن جا شھزادا ۽ 4۽ ٽئين کي هن ايخ سڏيو ،چيو ته ان ء طاقتور ماڻھو اتي ختم ٿي ويا هئا ،۽ انھن خداوند کي ناراض ڪيو ،انھن بغاوت ڪئي ۽ هن جي خلف بغاوت ڪئي. 5۽ جڏهن نمرود شنار جي ملڪ ۾ اهي شھر ٺاهيا ،تڏهن هن پنھنجي قوم جي باقي ماڻھن ،پنھنجن سردارن ۽ پنھنجن طاقتور ماڻھن کي جيڪي سندس بادشاهت ۾ بچيا هئا ،انھن ۾ رکيو. 6۽ نمرود بابل ۾ رهيو ،۽ اتي هن پنھنجي باقي رعيت تي پنھنجي حڪومت بحال ڪئي ،۽ هو محفوظ طور تي حڪومت ڪندو رهيو ،۽ نمرود جي رعيت ۽ سردارن سندس نالو امرافل رکيو ،۽ چيو تہ برج تي سندس سردار ۽ ماڻھو سندس وس آهر ڪري پيا. 7۽ ان جي باوجود ،نمرود خداوند ڏانھن نه موٽيو ،۽ هو بدڪاري ۾ جاري رهيو ۽ انسانن جي پٽن کي بدڪاري سيکاريندو رهيو؛ ۽ سندس پٽ مردون ،پنھنجي پي ءَ کان به بدتر هو ،۽ پنھنجي پي ءَ جي نفرتن ۾ اضافو ڪندو رهيو. 8۽ هن انسانن جي پٽن کي گناهه ڏانھن ڌڪيو ،تنھن ڪري چيو ويندو آهي ته ،بڇڙن مان بڇڙائي نڪرندي آهي. 9ان وقت حام جي اولد جي خاندانن جي وچ ۾ جنگ ٿي ،ڇاڪاڻ ته اهي انھن شھرن ۾ رهندا هئا جيڪي انھن ٺاهيا هئا. 10۽ عيلم جو بادشاهه ڪدرلعمر ،حام جي اولد جي خاندانن کان ٻاهر نڪري ويو ،۽ انھن سان جنگ ڪئي ۽ انھن کي شڪست ڏني ، ۽ هو ميدان جي پنجن شھرن ڏانھن ويو ۽ انھن سان جنگ ڪئي ۽ انھن کي شڪست ڏني ،۽ اهي سندس قبضي هيٺ هئا. 11۽ انھن ٻارهن سال سندس خدمت ڪئي ،۽ اهي کيس ساليانو ڍل ڏيندا هئا. 12انھن ڏينھن ۾ سروگ جو پٽ نحور ،ابرام پٽ تارح جي عمر جي 49هين سال ۾ وفات ڪئي. 13۽ تارح جي پٽ ابرام جي زندگي جي پنجاهه سال ۾ ،ابرام نوح جي گھر مان نڪري پنھنجي پي ءَ جي گھر ڏانھن ويو. 14۽ ابرام خداوند کي سڃاتو ،۽ هو پنھنجي طريقن ۽ هدايتن تي هليو ،۽ خداوند سندس خدا هن سان گڏ هو. 15۽ تارح انھن ڏينھن ۾ ،اڃا تائين بادشاهه نمرود جي لشڪر جو ڪمانڊر هو ،۽ اڃا تائين عجيب ديوتائن جي پيروي ڪندو هو. 16۽ ابرام پنھنجي پي ءَ جي گھر آيو ۽ ٻارهن ديوتا انھن جي مندرن ۾ بيٺا ڏٺا ،۽ جڏهن هن پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ اهي بت ڏٺا ته ابرام جو اضب ڀڙڪي پيو. 17۽ ابرام چيو تہ ،خداوند جي حياتي ءَ جو قسم آهي تہ اهي بت منھنجي پي ءَ جي گھر ۾ نہ رهندا؛ اهڙي ءَ طرح خداوند جنھن مون کي پيدا ڪيو آهي ،مون سان ڪندو جيڪڏهن ٽن ڏينھن ۾ آ ءَ انھن سڀني کي نہ ٽوڙيندس. 18پوَ ابرام انھن کان هليو ويو ،۽ سندس اندر ۾ اصو ڀڙڪي رهيو هو .۽ ابرام تڪڙ ڪري ڪمري مان پنھنجي پي ءَ جي ٻاهرئين ء صحن ڏانھن ويو ،۽ هن پنھنجي پي ءَ کي صحن ۾ ويٺو ڏٺو ،۽ سندس سڀئي نوڪر ساڻس گڏ هئا ،۽ ابرام آيو ۽ سندس اڳيان ويٺو. ٻڌاَ ته خدا ڪٿي آهي جنھن آسمان ۽ زمين کي پيدا ڪيو ،۽ زمين تي سڀني 19۽ ابرام پنھنجي پي ءَ کان پڇيو ،چيو ته ،بابا ،مون کي ء انسانن کي پيدا ڪيو ،۽ جنھن توکي ۽ مون کي پيدا ڪيو .۽ تارح پنھنجي پٽ ابرام کي جواب ڏنو ۽ چيو ،ڏسو ،جن اسان کي پيدا ڪيو اهي سڀ گھر ۾ اسان سان گڏ آهن. 20۽ ابرام پنھنجي پي ءَ کي چيو تہ” اي منھنجا مالڪ ،مون کي اهي ڏيکاريو “.۽ تارح ابرام کي اندروني صحن جي ڪمري ۾ وٺي آيو ، ۽ ابرام ڏٺو ،۽ سڄو ڪمرو ڪاٺ ۽ پٿر جي ديوتائن سان ڀريل هو ،ٻارهن وڏيون بتيون ۽ ٻيا به انھن کان گھٽ ،بي شمار. 21۽ تارح پنھنجي پٽ کي چيو ته ،ڏس ،هي اهي آهن جن اهو سڀ ڪجھه ٺاهيو جيڪو تون زمين تي ڏسين ٿو ،۽ جن مون کي ،توکي ۽ سڀني انسانن کي پيدا ڪيو. پوَ هو انھن کان پري هليو ويو ،۽ سندس پٽ ابرام به ساڻس گڏ هليو ويو. 22۽ تارح پنھنجن بتن کي سجدو ڪيو ،۽ ء 23جڏهن ابرام انھن کان روانو ٿيو تہ هو پنھنجي ما ءَ وٽ ويو ۽ سندس اڳيان ويٺو ،۽ پنھنجي ما ءَ کي چيائين تہ” ڏس ،منھنجي پي ءَ مون کي اهي ڏيکاريا آهن جن آسمان ۽ زمين ۽ سڀني ماڻھن کي بڻايو. 24تنھنڪري ،جلدي ڪريو ۽ ڌڻ مان هڪ ٻڪري آڻيو ،۽ ان مان لذيذ گوشت تيار ڪريو ،ته جيئن مان ان کي پنھنجي پي ءَ جي ديوتائن لَ قرباني طور آڻيان تہ جيئن اهي کائي سگھن؛ شايد انھي ءَ سان مان انھن کي قبول پوي. ء 25۽ سندس ما ءَ ائين ڪيو ،۽ هڪ ٻڪري کڻي آئي ،۽ ان مان لذيذ کاڌو تيار ڪري ،ابرام وٽ آئي ،۽ ابرام پنھنجي ما ءَ کان لذيذ کاڌو کڻي پنھنجي پي ءَ جي ديوتائن جي اڳيان پيش ڪيو ،۽ هو انھن جي ويجھو ويو ته جيئن اهي کائين؛ پر سندس پي ءَ تارح کي ان جي خبر نه هئي. لَ 26۽ جڏهن ابرام انھن جي وچ ۾ ويٺو هو ،تڏهن هن ڏٺو ته انھن ۾ نه آواز هو ،نه ٻڌڻ ،نه حرڪت ،۽ نه ئي انھن مان ڪو به کائڻ ء هٿ وڌائي سگھيو. ا لَ 27۽ ابرام انھن تي ٺٺوليون ڪيون ،۽ چيو ته يقينا اهو لذيذ گوشت جيڪو مون تيار ڪيو هو انھن کي پسند نه آيو ،يا شايد اهو انھن ء تمام گھٽ هو ،۽ انھي ڪري اهي نه کائيندا؛ تنھن ڪري سڀاڻي مان تازو لذيذ گوشت تيار ڪندس ،جيڪو هن کان بھتر ۽ وڌيڪ ڀرپور هوندو ،ته جيئن مان نتيجو ڏسي سگھان. 28ٻئي ڏينھن تي ابرام پنھنجي ما ءَ کي لذيذ کاڌي بابت هدايت ڪئي ،۽ سندس ما ءَ اءٿي ۽ ڌڻ مان ٽي سٺا ٻڪريون کڻي آئي ،۽ هن انھن مان ڪجھه بھترين لذيذ کاڌو تيار ڪيو ،جيڪو سندس پٽ کي پسند هو ،۽ هن اهو پنھنجي پٽ ابرام کي ڏنو؛ ۽ سندس پي ءَ تارح کي ان جي خبر نه هئي. 29۽ ابرام پنھنجي ما ءَ کان لذيذ کاڌو کڻي پنھنجي پي ءَ جي ديوتائن جي اڳيان ڪمري ۾ آندو؛ ۽ هو انھن جي ويجھو آيو ته اهي کائي سگھن ،۽ هن انھن جي اڳيان رکيو ،۽ ابرام سڄو ڏينھن انھن جي اڳيان ويٺو رهيو ،اهو سوچيندي ته شايد اهي کائي سگھن. لَ پنھنجو هٿ وڌايو. 30۽ ابرام انھن کي ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته انھن ۾ نه آواز هو ۽ نه ٻڌڻ ،۽ نه ئي انھن مان ڪنھن به گوشت کائڻ ء 31۽ انھي ءَ ڏينھن شام جو ابرام انھي ءَ گھر ۾ خدا جي روح سان ڍڪيل هو. 32۽ هن رڙ ڪري چيو تہ ،افسوس منھنجي پي ءَ تي ۽ هن بڇڙي نسل تي ،جن جون دليون سڀ باطل ڏانھن مائل آهن ،جيڪي ڪاٺ ۽ پٿر جي انھن بتن جي پوڄا ڪن ٿا جيڪي نه کائي سگھن ٿا ،نه سونگھي سگھن ٿا ،نه ٻڌي سگھن ٿا ۽ نه ڳالھائي سگھن ٿا ،جن جا وات 15
جاشر
بغير ڳالھائڻ جي ،اکيون بغير ڏسڻ جي ،ڪن بغير ٻڌڻ جي ،هٿ بغير احساس جي ،۽ پير جيڪي حرڪت نه ڪري سگھن ٿا؛ انھن وانگر آهن جن انھن کي ٺاهيو ۽ انھن تي ڀروسو ڪيو. 33۽ جڏهن ابرام اهي سڀ شيون ڏٺيون ته سندس ڪاوڙ پنھنجي پي ءَ تي ڀڙڪي اٿي ،۽ هو تڪڙ ڪري هٿ ۾ ڪءوڙو کڻي ديوتائن جي ڪمري ۾ آيو ،۽ پنھنجي پي ءَ جا سڀ ديوتائون ڀڃي ڇڏيائين. 34۽ جڏهن هو بتن کي ٽوڙي چڪو ،تڏهن هن وڏي ديوتا جي هٿ ۾ ڪءوڙو ڏنو جيڪو انھن جي اڳيان هو ،۽ هو ٻاهر نڪري ويو؛ ۽ سندس پي ءَ تارح گھر آيو ،ڇاڪاڻ ته هن دروازي تي ڪءوڙي جي لڳڻ جو آواز ٻڌو هو؛ تنھن ڪري تارح گھر ۾ آيو ته اهو ڇا آهي. 35۽ تارح ،بت خاني ۾ ڪءوڙي جو آواز ٻڌي ،بت خاني ڏانھن ڊوڙيو ،۽ ابرام کي ٻاهر ويندي ڏٺو. 36۽ تارح ڪمري ۾ داخل ٿيو ۽ ڏٺائين ته سڀ بت ڪريل ۽ ٽٽل هئا ،۽ سڀ کان وڏي جي هٿ ۾ ڪھاڙي هئي ،جيڪا نه ٽٽل هئي ،۽ اهو لذيذ کاڌو جيڪو سندس پٽ ابرام ٺاهيو هو ،اڃا تائين انھن جي اڳيان هو. 37۽ جڏهن تارح اهو ڏٺو ته سندس ڪاوڙ تمام گھڻي ڀڙڪي پئي ،۽ هو تڪڙ ڪري ڪمري مان ابرام ڏانھن هليو ويو. 38۽ هن پنھنجي پٽ ابرام کي اڃا تائين گھر ۾ ويٺو ڏٺو ،۽ هن کي چيو ته" ،هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو تو منھنجي ديوتائن سان ڪيو آهي؟" 39۽ ابرام پنھنجي پي ءَ تارح کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ” اي منھنجا مالڪ ،ڇاڪاڻ تہ مون انھن جي اڳيان لذيذ گوشت آندو هو ،۽ جڏهن لَ ڊگھا ڪيا ،ان کان اڳ جو وڏي مان انھن جي ويجھو گوشت کڻي آيس ته اهي کائي سگھن ،تڏهن انھن سڀني هڪدم پنھنجا هٿ کائڻ ء لَ وڌايو. ماڻھو ءَ پنھنجو هٿ کائڻ ء 40۽ وڏي ماڻھو ءَ انھن جا ڪم ڏٺا جيڪي انھن پنھنجي اڳيان ڪيا ،۽ سندس اضب انھن تي سخت ڀڙڪي پيو ،۽ هو ويو ۽ گھر ۾ رکيل ڪءوڙو کڻي انھن وٽ آيو ۽ انھن سڀني کي ٽوڙي ڇڏيو ،۽ ڏسو ته ڪءوڙو اڃا تائين سندس هٿ ۾ آهي جيئن توهان ڏسي رهيا آهيو. 41۽ جڏهن تارح اءهي ڳالھيون ڪيون ته سندس پٽ ابرام تي ڪاوڙجي پيو؛ ۽ تارح ڪاوڙ ۾ پنھنجي پٽ ابرام کي چيو” ،هي ڪھڙي ڪھاڻي آهي جيڪا تو ٻڌائي آهي؟ تون مون سان ڪوڙ ڳالھائي رهيو آهين“. 42ڇا انھن ديوتائن ۾ روح ،روح يا طاقت آهي ته اهي سڀ ڪجھه ڪري سگھن جيڪي تو مون کي ٻڌايو آهي؟ ڇا اهي ڪاٺ ۽ پٿر نه آهن ،۽ ڇا مون انھن کي پاڻ نه ٺاهيو آهي ،۽ ڇا تون اهڙا ڪوڙ ڳالھائي سگھين ٿو ،اهو چئي سگھين ٿو ته جيڪو وڏو ديوتا انھن سان گڏ پوَ چوين ٿو ته هن انھن سڀني کي ماريو. هو ،انھن کي ماريو؟ اهو تون آهين جنھن هن جي هٿن ۾ ڪھاڙي رکي ،۽ ء پوَ تون انھن بتن جي عبادت ڪيئن ڪري سگھين ٿو جن ۾ ڪجھه به ڪرڻ جي 43۽ ابرام پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو” ،۽ ء طاقت ناهي؟ ڇا اهي بت جن تي تون ڀروسو ڪرين ٿو ،اهي توکي بچائي سگھن ٿا؟ ڇا اهي تنھنجي دعا ٻڌي سگھن ٿا جڏهن تون انھن کي لَ تنھنجي دشمنن جي خلف جنگ وڙهيندا ،ته جيئن سڏين ٿو؟ ڇا اهي توکي تنھنجي دشمنن جي هٿن کان بچائي سگھن ٿا ،يا اهي تنھنجي ء تون ڪاٺ ۽ پٿر جي عبادت ڪرين جيڪي نه ڳالھائي سگھن ٿا ۽ نه ٻڌي سگھن ٿا؟ لَ سٺو آهي جيڪي توهان سان لڳاپيل آهن ،اهي ڪم ڪرڻ؛ ڇا توهان ايترا لَ ۽ نه ئي انسانن جي پٽن ء 44۽ هاڻي يقينا ا اهو توهان ء بيوقوف ،ايترا بيوقوف يا ايترا گھٽ سمجھه وارا آهيو جو توهان ڪاٺ ۽ پٿر جي عبادت ڪندا ،۽ هن طريقي سان ڪندا؟ 45۽ خداوند خدا کي وساريو جنھن آسمان ۽ زمين کي ٺاهيو ،۽ جنھن توهان کي زمين ۾ پيدا ڪيو ،۽ ان طرح پٿر ۽ ڪاٺ جي پوڄا ڪندي پنھنجي روحن تي وڏي برائي آڻيو؟ 46ڇا اسان جي ابن ڏاڏن قديم زماني ۾ هن معاملي ۾ گناهه نه ڪيو هو ،۽ ڪائنات جي خداوند خدا انھن تي ٻوڏ جو پاڻي آندو ۽ سڄي زمين کي تباهه ڪري ڇڏيو؟ 47۽ توهان اهو ڪيئن جاري رکي سگھو ٿا ۽ ڪاٺ ۽ پٿر جي ديوتائن جي عبادت ڪري سگھو ٿا ،جيڪي نه ٻڌي سگھن ٿا ،نه ڳالھائي سگھن ٿا ،۽ نه ئي توهان کي ظلم کان بچائي سگھن ٿا ،۽ ان سان ڪائنات جي خدا جو اضب توهان تي نازل ٿئي ٿو؟ 48تنھنڪري منھنجو پي ءَ هاڻي هن کان پاسو ڪر ،۽ پنھنجي ۽ پنھنجي گھر جي ماڻھن تي برائي نہ آڻي. 49۽ ابرام تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجي پي ءَ جي اڳيان کان ڀڄي ويو ،۽ پنھنجي پي ءَ جي سڀ کان وڏي بت مان ڪءوڙو کنيو ،جنھن سان ابرام ان کي ٽوڙي ڇڏيو ۽ ڀڄي ويو. 50۽ تارح ،جيڪو ڪجھه ابرام ڪيو هو اهو سڀ ڪجھه ڏٺو ،جلدي پنھنجي گھر مان نڪري ويو ،۽ بادشاهه وٽ ويو ۽ نمرود جي سامھون آيو ۽ سندس اڳيان بيٺو ،۽ بادشاهه کي سجدو ڪيو؛ ۽ بادشاهه چيو ته توهان ڇا چاهيو ٿا؟ 51۽ هن چيو ،مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته منھنجي مالڪ ،منھنجي ڳالھه ٻڌو -هاڻي پنجاهه سال اڳ مون وٽ هڪ ٻار پيدا ٿيو هو ،۽ هن منھنجي ديوتائن سان اهڙو سلوڪ ڪيو آهي ۽ هن ائين ڳالھايو آهي؛ ۽ هاڻي ،منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،هن کي سڏ موڪليو ته هو توهان جي سامھون اچي ،۽ قانون جي مطابق هن جو فيصلو ڪري ،ته جيئن اسان هن جي برائي کان بچي سگھون. 52۽ بادشاه پنھنجن نوڪرن مان ٽي ماڻھو موڪليا ،۽ اهي ويا ۽ ابرام کي بادشاه جي اڳيان وٺي آيا .۽ نمرود ۽ سندس سڀ سردار ۽ نوڪر ان ڏينھن سندس اڳيان ويٺا هئا ،۽ تارح پڻ انھن جي اڳيان ويٺو هو. 53۽ بادشاه ابرام کي چيو تہ" تو پنھنجي پي ءَ ۽ سندس ديوتائن سان ڇا ڪيو آهي؟ "۽ ابرام بادشاه کي پنھنجي پي ءَ سان ڪيل ڳالھين ۾ جواب ڏنو ،۽ چيائين تہ" اهو وڏو ديوتا جيڪو گھر ۾ انھن سان گڏ هو ،تنھن انھن سان اهو ئي ڪيو جيڪو تو ٻڌو آهي". 54۽ بادشاه ابرام کي چيو ،ڇا انھن کي ڳالھائڻ ۽ کائڻ ۽ ڪرڻ جي طاقت هئي جيئن توهان چيو آهي؟ ۽ ابرام بادشاه کي جواب ڏنو ،۽ چيو تہ ،۽ جيڪڏهن انھن ۾ ڪا طاقت نہ آهي تہ تون انھن جي خدمت ڇو ٿو ڪرين ۽ پنھنجن بيوقوفين سان ماڻھن جي پٽن کي گمراه ڇو ٿو ڪرين؟ 55ڇا تون اهو سوچين ٿو ته اهي توکي بچائي سگھن ٿا يا ڪو به ننڍو يا وڏو ڪم ڪري سگھن ٿا ،ته تون انھن جي خدمت ڪرين؟ ۽ تون سڄي ڪائنات جي خدا کي ڇو نه ٿو محسوس ڪرين ،جنھن توکي پيدا ڪيو ۽ جنھن جي طاقت ۾ مارڻ ۽ جيئرو رکڻ آهي؟ لَ افسوس هجي. 560بيوقوف ،سادو ۽ جاهل بادشاهه ،توهان تي هميشه ء 16
جاشر
57مون سوچيو هو ته تون پنھنجن ٻانھن کي سڌي واٽ سيکاريندين ،پر تو ائين نه ڪيو آهي ،پر سڄي زمين کي پنھنجن گناهن سان ۽ پنھنجي ماڻھن جي گناهن سان ڀريو آهي جيڪي تنھنجي رستي تي هليا آهن. 58ڇا توهان کي خبر ناهي ،يا توهان ٻڌو ناهي ،ته هي بڇڙو ڪم جيڪو توهان ڪري رهيا آهيو ،اسان جي ابن ڏاڏن ان ۾ قديم زماني ۾ گناهه ڪيو هو ،۽ دائمي خدا انھن تي ٻوڏ جو پاڻي آندو ۽ انھن سڀني کي تباهه ڪيو ،۽ انھن جي ڪري سڄي زمين کي تباهه ڪيو؟ ۽ ڇا توهان ۽ توهان جا ماڻھو هاڻي اٿي بيٺا ۽ هن ڪم وانگر ڪندا ،ته جيئن ڪائنات جي خداوند خدا جو اضب نازل ٿئي ،۽ توهان تي ۽ سڄي زمين تي برائي آڻين؟ 59تنھنڪري هاڻي هي بڇڙو ڪم ڇڏي ڏيو جيڪو توهان ڪري رهيا آهيو ،۽ ڪائنات جي خدا جي عبادت ڪريو ،ڇاڪاڻ تہ توهان پوَ توهان جو ڀلو ٿيندو. جي جان سندس هٿن ۾ آهي ،۽ ء 60۽ جيڪڏهن توهان جو بڇڙو دل منھنجي لفظن کي نه ٻڌندو ته جيئن توهان کي توهان جي بڇڙن طريقن کي ڇڏي ڏيو ۽ دائمي خدا جي پوَ توهان ،توهان جا ماڻھو ۽ اهي سڀئي جيڪي توهان سان ڳنڍيل آهن ،توهان جي لفظن کي ٻڌي يا توهان جي بڇڙن خدمت ڪريو ،ته ء طريقن تي هلندي ،آخري ڏينھن ۾ شرم سان مرندا. 61۽ جڏهن ابرام بادشاهه ۽ شھزادن جي اڳيان ڳالھائڻ بند ڪيو ،تڏهن ابرام پنھنجون اکيون آسمان ڏانھن کنيون ،۽ چيو ته ،خداوند سڀني بدڪارن کي ڏسي ٿو ،۽ هو انھن جو فيصلو ڪندو. باب12 1۽ جڏهن بادشاهه ابرام جون ڳالھيون ٻڌيون ته هن کي قيد ۾ وجھڻ جو حڪم ڏنو؛ ۽ ابرام ڏهه ڏينھن قيد ۾ رهيو. 2۽ انھن ڏينھن جي آخر ۾ بادشاهه حڪم ڏنو ته سڀئي بادشاهه ،شھزادا ۽ مختلف صوبن جا گورنر ۽ عقلمند سندس اڳيان اچن ،۽ اهي سندس اڳيان ويٺا ،۽ ابرام اڃا تائين قيد جي گھر ۾ هو. 3۽ بادشاه سردارن ۽ عالمن کي چيو تہ ڇا اوهان ٻڌو آهي تہ ابرام ،تارح جي پٽ ،پنھنجي پي ءَ سان ڇا ڪيو آهي؟ هن هن سان ائين ڪيو آهي ،۽ مون کيس حڪم ڏنو تہ مون وٽ آندو وڃي ،۽ هن ائين ڳالھايو آهي؛ سندس دل کيس گمراه نہ ڪيو ،۽ نڪي هن منھنجي اڳيان جھڳڙو ڪيو ،۽ هاڻي هو قيد خاني ۾ بند آهي. 4تنھنڪري فيصلو ڪريو تہ هن ماڻھو ءَ کي ڪھڙي سزا ڏني وڃي ،جنھن بادشاهہ جي بي عزتي ڪئي ۽ جيڪي ڳالھايو ۽ ڪيو سو سڀ اوهان ٻڌو. 5۽ سڀني بادشاه کي جواب ڏنو تہ ،جيڪو ماڻھو بادشاهہ جي بي عزتي ڪري ٿو ،ان کي وڻ تي لٽڪايو وڃي .پر اهو سڀ ڪجھہ ڪيو جيڪو هن چيو ،۽ اسان جي ديوتائن جي بي عزتي ڪئي ،تنھنڪري کيس ساڙيو وڃي ،ڇاڪاڻ تہ هن معاملي ۾ اهو قانون آهي. 6جيڪڏهن بادشاهه کي اهو ڪرڻ ۾ خوشي ٿئي ،ته هو پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏئي ته اهي توهان جي اينٽن جي ڀءٽي ۾ رات ۽ ڏينھن پوَ اسين هن ماڻھو ءَ کي ان ۾ اڇلئينداسين .۽ بادشاهه ائين ڪيو ،۽ هن پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ته اهي بادشاهه جي باهه ٻاريندا ،۽ ء لَ لَ باهه تيار ڪن؛ ۽ بادشاهه انھن کي حڪم ڏنو ته ابرام کي قيد مان ڪڍي ساڙڻ ء ڀءٽي ۾ ،جيڪا ڪيسديم ۾ آهي ،ٽن ڏينھن ۽ ٽن راتين ء ٻاهر ڪڍو. لَ ڀٽي جي 7۽ بادشاهه جا سڀ نوڪر ،شھزادا ،سردار ،حاڪم ۽ جج ،۽ ملڪ جا سڀ رهواسي ،لڳ ڀڳ نو لک ماڻھو ،ابرام کي ڏسڻ ء سامھون بيٺا هئا. 8۽ سڀئي عورتون ۽ ٻار ڇتين ۽ برجن تي گڏ ٿي ويا ته ڏسو ته ابرام سان ڇا ٿي رهيو آهي ،۽ اهي سڀ هڪ فاصلي تي گڏ بيٺا هئا؛ ۽ لَ نه آيو هجي. ڪو به ماڻھو نه بچيو جيڪو ان ڏينھن اهو منظر ڏسڻ ء ا 9۽ جڏهن ابرام آيو ،بادشاهه جي جادوگرن ۽ عقلمندن ابرام کي ڏٺو ،۽ بادشاهه کي رڙ ڪري چيو ته ،اسان جا بادشاهه ،يقينا هي اهو ماڻھو آهي جنھن کي اسان ڄاڻون ٿا ته اهو ٻار هو جنھن جي پيدائش تي وڏو تارو چار تارا نگلي ويو هو ،جنھن بابت اسان پنجاهه سالن پوَ بادشاهه کي ٻڌايو هو. کان ء 10۽ هاڻي ڏس ،سندس پي ءَ به توهان جي حڪمن جي ڀڃڪڙي ڪئي آهي ،۽ توهان سان مذاق ڪئي آهي ته توهان هڪ ٻيو ٻار آڻيو ، جنھن کي توهان ماري ڇڏيو. 11۽ جڏهن بادشاهه انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن هو تمام گھڻو ڪاوڙيو ،۽ هن تارح کي پنھنجي اڳيان آڻڻ جو حڪم ڏنو. ٻڌاَ ،ته ڪيئن ڪيو؛ ۽ جيڪڏهن تون سچ ڳالھائين ته 12۽ بادشاه چيو ،ڇا تو ٻڌو آهي ته جادوگرن ڇا چيو آهي؟ هاڻي مون کي سچ ء توکي آزاد ڪيو ويندو. 13۽ جڏهن ڏٺو ته بادشاهه جو اصو تمام گھڻو ڀڙڪي رهيو هو ،ته تارح بادشاهه کي چيو” ،منھنجا آقا ۽ بادشاهه ،توهان سچ ٻڌو آهي ،۽ جيڪي عقلمندن چيو آهي اهو صحيح آهي “.۽ بادشاهه چيو” ،تون اهو ڪيئن ڪري سگھين ٿو ،ته منھنجي حڪمن جي ڀڃڪڙي ڪرين ۽ مون کي هڪ اهڙو ٻار ڏئين جيڪو تو پيدا نه ڪيو آهي ،۽ ان جي قيمت وٺين؟“ لَ منھنجي دل ۾ جوش هو ،۽ مون پنھنجي ٻانھي جي پٽ کي کڻي 14۽ تارح بادشاه کي جواب ڏنو تہ ،ڇاڪاڻ تہ ان وقت منھنجي پٽ ء بادشاهہ وٽ آندو. پوَ تون نہ مرندين. ٻڌاَ تہ مون کان ڪجھ بہ نہ لڪاَ ،۽ ء ء 15۽ بادشاه چيو تہ توکي ڪنھن هي صلح ڏني؟ مون کي ء 16۽ تارح بادشاه جي حضور ۾ تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ بادشاه کي چيائين تہ" منھنجو وڏو پٽ حاران هو جنھن مون کي هي صلح ڏني هئي؛ ۽ انھن ڏينھن ۾ ابرام ٻہ ٽيھہ سالن جو پيدا ٿيو هو". لَ بادشاه کي اهو چيو ، 17پر هاران پنھنجي پي ءَ کي ڪجھ به صلح نه ڏني ،ڇاڪاڻ ته تارح بادشاه کان پنھنجي جان بچائڻ ء ڇاڪاڻ تہ هو گھڻو ڊڄي ويو؛ ۽ بادشاه تارح کي چيو تہ ،تنھنجو پٽ هاران ،جنھن توکي هي صلح ڏني هئي ،ابرام سان گڏ باه ۾ مرندو؛ ڇاڪاڻ تہ هن تي موت جي سزا آهي ڇاڪاڻ تہ هن بادشاهہ جي مرضي جي خلف بغاوت ڪئي هئي. 17
جاشر
18۽ هاران ان وقت ابرام جي طريقن تي هلڻ جو ارادو ڪيو ،پر هن ان کي پاڻ ۾ رکيو. 19۽ هاران پنھنجي دل ۾ چيو تہ ڏسو ،بادشاهہ ابرام کي انھن ڪمن جي ڪري پڪڙيو آهي جيڪي ابرام ڪيا هئا ،۽ جيڪڏهن ابرام بادشاهہ تي االب ٿيو تہ مان سندس پٺيان هلندس ،پر جيڪڏهن بادشاهہ االب ٿيو تہ مان بادشاهہ جي پٺيان هلندس. 20۽ جڏهن تارح پنھنجي پٽ هاران بابت بادشاهه سان ڳالھه ڪئي ،تڏهن بادشاهه هاران کي ابرام سان گڏ گرفتار ڪرڻ جو حڪم ڏنو. لَ کڻي آيا؛ ۽ ملڪ جا سڀ رهواسي ۽ بادشاهه جا نوڪر ۽ امير ۽ سڀئي 21۽ اهي ٻنھي کي ،ابرام ۽ سندس ڀا ءَ هاران کي ،باهه ۾ وجھڻ ء عورتون ۽ ننڍڙا ٻار ان ڏينھن انھن جي مٿان بيٺا هئا. سواَ انھن جي هيٺين ڪپڙن جي 22۽ بادشاه جي نوڪرن ابرام ۽ سندس ڀا ءَ کي پڪڙيو ،۽ انھن کان پنھنجا سڀ ڪپڙا لهي ڇڏيا ء جيڪي انھن تي هئا. سٽن جي رسين سان ٻڌي ڇڏيا ،۽ بادشاهہ جي نوڪرن انھن کي مٿي کڻي ٻنھي کي تنور ۾ اڇلئي ڇڏيو. 23۽ انھن پنھنجا هٿ ۽ پير ء 24۽ خداوند ابرام سان پيار ڪيو ۽ کيس مٿس رحم آيو ،۽ خداوند هيٺ لٿو ۽ ابرام کي باه کان بچايو ۽ هو سڙي نه ويو. 25پر اهي سڀ رسيون جن سان انھن کيس ٻڌو هو ،سڙي ويون ،جڏهن ته ابرام باهه ۾ گھمي رهيو هو. 26۽ جڏهن هاران کي باهه ۾ اڇليو ويو ته مري ويو ،۽ هو ساڙي رک ٿي ويو ،ڇاڪاڻ ته سندس دل خداوند سان ڪامل نه هئي؛ ۽ جن ماڻھن کيس باهه ۾ اڇليو ،باهه جو شعلو انھن تي پکڙجي ويو ،۽ اهي سڙي ويا ،۽ انھن مان ٻارهن ماڻھو مري ويا. 27۽ ابرام ٽي ڏينھن ۽ ٽي راتيون باهه جي وچ ۾ گھميو ،۽ بادشاهه جي سڀني نوڪرن هن کي باهه ۾ گھميندي ڏٺو ،۽ اهي آيا ۽ بادشاهه کي ٻڌايو ،ته ڏسو اسان ابرام کي باهه جي وچ ۾ گھميندي ڏٺو آهي ،۽ سندس هيٺيون ڪپڙا به نه سڙيا آهن ،پر اهو رسو جنھن سان هو ٻڌل هو ،ساڙيو ويو آهي. 28۽ جڏهن بادشاهه انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ته سندس دل بي هوش ٿي وئي ۽ هو انھن تي يقين نه ڪندو هو؛ تنھن ڪري هن ٻين وفادار لَ اٿيو ،۽ هن ابرام لَ موڪليو ،۽ اهي ويا ۽ ان کي ڏٺو ۽ بادشاهه کي ٻڌايو؛ ۽ بادشاهه ان کي ڏسڻ ء شھزادن کي هن معاملي کي ڏسڻ ء کي باهه جي وچ ۾ گھمندي ڏٺو ،۽ هن هاران جو جسم سڙيل ڏٺو ،۽ بادشاهه تمام گھڻو حيران ٿيو. لَ آيا ۽ اهي ڪڍي نه سگھيا ،ڇاڪاڻ ته باهه 29۽ بادشاهه ابرام کي باهه مان ڪڍڻ جو حڪم ڏنو؛ ۽ سندس نوڪر کيس ڪڍڻ ء چوڌاري هئي ۽ باهه ڀءٽي مان انھن ڏانھن مٿي چڙهي رهي هئي. 30۽ بادشاه جا نوڪر اتان ڀڄي ويا ،۽ بادشاه انھن کي ڇڙٻ ڏيندي چيو تہ جلدي ڪريو ۽ ابرام کي باهہ مان ڪڍو تہ جيئن اوهين نہ مرو. لَ ويجھا آيا ،۽ باهه انھن تي اچي پئي ۽ انھن جا منھن ساڙي ڇڏيا ۽ انھن مان اٺ مري 31۽ بادشاه جا نوڪر وري ابرام کي ٻاهر ڪڍڻ ء ويا. 32۽ جڏهن بادشاهه ڏٺو ته سندس نوڪر باهه جي ويجھو نه ٿا وڃي سگھن ته جيئن اهي سڙي وڃن ،بادشاهه ابرام کي سڏ ڪيو ،اي خدا جا ٻانھا جيڪو آسمان ۾ آهي ،باهه مان نڪري وڃ ۽ هتي منھنجي سامھون اچ؛ ۽ ابرام بادشاهه جي آواز کي ٻڌو ،۽ هو باهه مان نڪري ويو ۽ بادشاهه جي سامھون بيٺو. 33۽ جڏهن ابرام ٻاهر آيو ته بادشاهه ۽ سندس سڀني نوڪرن ابرام کي بادشاهه جي سامھون ايندي ڏٺو ،سندس هيٺيون ڪپڙا هن تي هئا ، ڇاڪاڻ ته اهي سڙي نه ويا هئا ،پر اهو رسو جنھن سان هو ٻڌل هو ساڙيو ويو هو. 34۽ بادشاه ابرام کي چيو تہ” توکي باه ۾ ڪيئن نہ ساڙيو ويو؟“ 35۽ ابرام بادشاهہ کي چيو تہ آسمان ۽ زمين جو خدا جنھن تي مون کي ڀروسو آهي ۽ جنھن جي قدرت سڀ ڪجھہ آهي ،هن مون کي انھي ءَ باه کان بچايو جنھن ۾ تو مون کي اڇليو هو. 36۽ ابرام جو ڀا ءَ هاران ساڙي رک ٿي ويو ،۽ انھن سندس لش جي ڳول ڪئي ،۽ انھن ڏٺو تہ اهو سڙيل آهي. 37۽ هاران ٻاهٺ سالن جو هو جڏهن هو ڪيسديم جي باهه ۾ فوت ٿيو .۽ بادشاهه ،شھزادا ۽ ملڪ جا رهواسي ،جڏهن ڏٺا ته ابرام باهه مان بچي ويو آهي ،اهي آيا ۽ ابرام کي سجدو ڪيو. 38۽ ابرام انھن کي چيو ته مون کي سجدو نه ڪريو ،پر دنيا جي خدا کي سجدو ڪريو جنھن توهان کي پيدا ڪيو ،۽ ان جي عبادت ڪريو ،۽ ان جي طريقن تي هلو ڇو ته اهو ئي آهي جنھن مون کي هن باهه مان بچايو ،۽ اهو ئي آهي جنھن سڀني انسانن جي روحن ۽ روحن کي پيدا ڪيو ،۽ انسان کي پنھنجي ما ءَ جي پيٽ ۾ ٺاهيو ،۽ ان کي دنيا ۾ آندو ،۽ اهو ئي آهي جيڪو انھن کي سڀني تڪليفن کان بچائيندو جيڪي هن تي ڀروسو ڪن ٿا. 39۽ بادشاه ۽ اميرن جي نظر ۾ هي ڳالھ تمام شاندار لڳي ،تہ ابرام کي باهہ کان بچايو ويو ۽ حاران کي ساڙيو ويو؛ ۽ بادشاه ابرام کي گھڻا تحفا ڏنا ۽ کيس بادشاهہ جي گھر مان پنھنجا ٻہ سردار نوڪر ڏنا؛ هڪ جو نالو اوني ۽ ٻئي جو نالو اليعزر هو. 40۽ سڀني بادشاهن ،شھزادن ۽ نوڪرن ابرام کي چاندي ،سون ۽ موتي جا ڪيترائي تحفا ڏنا ،۽ بادشاهه ۽ سندس شھزادن کيس موڪل ڏني ،۽ هو سلمتي ءَ سان هليو ويو. 41۽ ابرام بادشاهه کان سلمتي ءَ سان هليو ويو ،۽ بادشاهه جا ڪيترائي نوڪر سندس پٺيان لڳا ،۽ اٽڪل ٽي سؤ ماڻھو ساڻس شامل ٿيا. 42۽ ابرام انھي ءَ ڏينھن موٽي آيو ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر ويو ،هو ۽ سندس پٺيان ايندڙ ماڻھو ،۽ ابرام پنھنجي سڄي زندگي خداوند پنھنجي خدا جي خدمت ڪئي ،۽ سندس طريقن تي هلندو رهيو ۽ سندس شريعت تي عمل ڪندو رهيو. لَ آماده ڪيو. 43۽ ان ڏينھن کان وٺي ابرام انسانن جي دلين کي خداوند جي خدمت ڪرڻ ء 44۽ اءن وقت نحور ۽ ابرام پنھنجي ڀا ءَ حاران جون ڌيئرون پاڻ ۾ شاديون ڪيون؛ نحور جي زال جو نالو ملڪا هو ۽ ابرام جي زال جو نالو سارائي هو .۽ ابرام جي زال سارائي سنڍ هئي .انھن ڏينھن ۾ ان کي ڪو به اولد نه هو. 45۽ ابرام جي باهه مان نڪرڻ کان ٻن سالن جي آخر ۾ ،يعني سندس زندگي جي ٻاونجاهين سال ۾ ،ڏسو ته بادشاهه نمرود بابل ۾ تخت تي ويٺو آهي ،۽ بادشاهه سمھي پيو ۽ خواب ڏٺو ته هو پنھنجي فوج ۽ لشڪر سان گڏ بادشاهه جي ڀٽي جي سامھون هڪ وادي ۾ بيٺو آهي. 18
جاشر
46۽ هن پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو ته هڪ ماڻھو ابرام جي صورت ۾ ڀٽي مان نڪرندو هو ،۽ هو آيو ۽ بادشاهه جي سامھون پوَ پنھنجي تلوار کڻي بادشاهه ڏانھن ڊوڙيو ،جڏهن بادشاهه ان ماڻھو ءَ کان ڀڄي ويو ،ڇاڪاڻ ته هو پنھنجي ڇڪيل تلوار کڻي بيٺو هو ،۽ ء ڊڄي ويو هو؛ ۽ جڏهن هو ڊوڙي رهيو هو ،ته ان ماڻھو ءَ بادشاهه جي مٿي تي هڪ آنو اڇليو ،۽ آنو هڪ وڏو درياهه بڻجي ويو. 47۽ بادشاهه خواب ڏٺو ته سندس سڀ لشڪر انھي ءَ درياهه ۾ ٻڏي مري ويو ،۽ بادشاهه ٽن ماڻھن سان گڏ ڀڄي ويو جيڪي سندس اڳيان هئا ۽ هو بچي ويو. 48۽ بادشاهه انھن ماڻھن ڏانھن ڏٺو ۽ اهي بادشاهن جي لباس وانگر شاهي لباس ۾ ملبوس هئا ،۽ انھن ۾ بادشاهن جو ڏيک ۽ شان هو. 49۽ جڏهن اهي ڊوڙي رهيا هئا ،ته درياهه بادشاهه جي اڳيان ٻيھر هڪ بيدي ۾ تبديل ٿي ويو ،۽ انبيدي مان هڪ نوجوان پکي نڪتو جيڪو بادشاهه جي اڳيان آيو ،۽ سندس مٿي تي اڏامي ويو ۽ بادشاهه جي اک ڪڍي ڇڏيائين. 50۽ بادشاهه اهو ڏسي امگين ٿيو ،۽ هو ننڊ مان جاڳي پيو ۽ سندس روح بيچين ٿي ويو؛ ۽ هن کي وڏو خوف محسوس ٿيو. 51۽ صبح جو بادشاهه ڊڄي پنھنجي بستري تان اٿيو ،۽ سڀني عقلمندن ۽ جادوگرن کي حڪم ڏنو ته هو پنھنجي اڳيان اچن ،جڏهن بادشاهه انھن کي پنھنجو خواب ٻڌايو. 52۽ بادشاهه جي هڪ عقلمند نوڪر ،جنھن جو نالو انوڪي هو ،بادشاهه کي جواب ڏنو ،ته” ،هي ٻيو ڪجھه به نه پر ابرام ۽ سندس اولد جي بڇڙائي آهي جيڪا آخري ڏينھن ۾ منھنجي رب ۽ بادشاهه جي خلف اڀرندي. 53۽ ڏسو اهو ڏينھن ايندو جڏهن ابرام ۽ سندس اولد ۽ سندس گھر جا ٻار منھنجي بادشاهه سان جنگ ڪندا ،۽ اهي بادشاهه جي سڀني لشڪر ۽ سندس لشڪر کي ماريندا. 54۽ جيڪو تو ٽن ماڻھن بابت چيو آهي جيڪي تو پاڻ جھڙا ڏٺا هئا ۽ جيڪي بچي ويا ،ان جو مطلب اهو آهي ته رڳو تون زمين جي بادشاهن مان ٽن بادشاهن سان گڏ بچي سگھندين جيڪي جنگ ۾ تو سان گڏ هوندا. 55۽ جيڪو تو دريا ءَ ڏٺو جيڪو پھرين وانگر آنڊا بڻجي ويو ،۽ نوجوان پکي تنھنجي اک ڪڍي ڇڏيو ،اهو ٻيو ڪجھه به نه پر ابرام جي اولد جو مطلب آهي جيڪو آخري ڏينھن ۾ بادشاهه کي ماريندو. 56هي منھنجي بادشاهه جو خواب آهي ،۽ هي ان جي تعبير آهي ،۽ خواب سچو آهي ،۽ جيڪو تعبير توهان جي خادم توهان کي ڏنو آهي اهو صحيح آهي. 57هاڻي منھنجا بادشاهه ،يقينا ا توهان کي خبر آهي ته توهان جي ڏاهن ابرام جي پيدائش تي اهو ڏٺو آهي ،۽ جيڪڏهن منھنجو بادشاهه لَ هوندو ،ڇاڪاڻ ته جيستائين ابرام جيئرو رهندو ،نه ته ابرام کي زمين تي رهڻ ڏيندو ته اهو منھنجي مالڪ ۽ بادشاهه جي نقصان ء توهان ۽ نه توهان جي بادشاهي قائم ٿيندي ،ڇاڪاڻ ته اهو اڳ ۾ ئي سندس پيدائش تي معلوم هو؛ ۽ منھنجو بادشاهه ڇو نه ان کي قتل ڪندو ،ته جيئن ايندڙ ڏينھن ۾ سندس برائي توهان کان بچي وڃي؟ 58۽ نمرود انوڪي جي آواز تي اور ڪيو ،۽ هن پنھنجن ڪجھه نوڪرن کي راز ۾ موڪليو ته جيئن ابرام کي پڪڙين ،۽ کيس لَ وٺي وڃن. بادشاهه جي اڳيان موت جي سزا ڏيڻ ء 59۽ ابرام جو نوڪر اليعزر ،جيڪو بادشاهه کيس ڏنو هو ،ان وقت بادشاهه جي حضور ۾ هو ،۽ هن ٻڌو ته انوڪي بادشاهه کي ڇا صلح ڏني هئي ،۽ بادشاهه ڇا چيو هو ته ابرام جي موت جو سبب بڻيو. 60۽ ايليزر ابرام کي چيو ،جلدي ڪر ،اٿي ۽ پنھنجي جان بچائي ،ته جيئن تون بادشاهه جي هٿن سان نه مرين ،ڇاڪاڻ ته هن تنھنجي باري ۾ خواب ۾ ڏٺو هو ،۽ انوڪي ان جي تعبير ڪئي هئي ،۽ انوڪي بادشاهه کي تنھنجي باري ۾ صلح پڻ ڏني هئي. 61۽ ابرام اليعزر جي آواز تي ٻڌو ،۽ ابرام تڪڙ ڪئي ۽ نوح ۽ سندس پٽ شيم جي گھر ڏانھن ڀڄي ويو ،۽ اتي پاڻ کي لڪايو ۽ هڪ لَ آيا ،پر اهي کيس نه ڳولي سگھيا ،۽ انھن سڄي ملڪ ۾ ڳول جاَ ڳولي لڌي؛ ۽ بادشاهه جا نوڪر ابرام جي گھر ۾ کيس ڳولڻ ء پناهه جي ء ڪئي پر هو نه مليو ،۽ اهي هر طرف ويا ۽ ڳولي لڌو پر هو نه مليو. 62۽ جڏهن بادشاهه جا نوڪر ابرام کي نه ڳولي سگھيا ته اهي بادشاهه وٽ موٽي آيا ،پر بادشاهه جو ابرام تي اضب ٿڌو ٿي ويو ، ڇاڪاڻ ته انھن کيس نه ڳوليو ،۽ بادشاهه ابرام بابت هي ڳالھه سندس ذهن مان ڪڍي ڇڏي. 63۽ ابرام هڪ مھيني تائين نوح جي گھر ۾ لڪايو ويو ،جيستائين بادشاهه هن معاملي کي وساري نه ڇڏيو ،پر ابرام اڃا تائين بادشاهه لَ آيو ،۽ تارح بادشاهه جي نظر ۾ تمام وڏو هو. کان ڊڄندو هو؛ ۽ تارح نوح جي گھر ۾ پنھنجي پٽ ابرام کي لڪائڻ ء 64۽ ابرام پنھنجي پي ءَ کي چيو ،ڇا توهان کي خبر ناهي ته بادشاهه پنھنجي بڇڙن صلحڪارن جي صلح سان مون کي مارڻ ۽ منھنجو نالو زمين تان ختم ڪرڻ جو ارادو رکي ٿو؟ ء 65هاڻي هتي ڪير آهي ۽ هن ملڪ ۾ توهان وٽ ڇا آهي؟ اٿ ،اچو ته گڏجي ڪنعان جي ملڪ ڏانھن هلون ،ته جيئن اسان کي سندس هٿ کان بچايو وڃي ،متان آخري ڏينھن ۾ توهان به سندس ذريعي تباهه ٿي وڃو. 66ڇا توهان کي خبر ناهي يا توهان ٻڌو ناهي ته نمرود توهان کي هي سڀ عزت پيار جي ذريعي نٿو ڏئي ،پر اهو صرف پنھنجي فائدي لَ آهي ته هو توهان کي هي سڀ نيڪي عطا ڪري ٿو؟ ء 67۽ جيڪڏهن هو توهان سان هن کان وڌيڪ ڀلئي ڪري ٿو ،ته يقينا ا اهي صرف دنيا جون بيڪار شيون آهن ،ڇاڪاڻ ته اضب ۽ اضب جي ڏينھن ۾ دولت ۽ دولت ڪم نه ايندي. 68تنھن ڪري هاڻي منھنجي آواز ٻڌو ،۽ اچو ته نمرود جي نقصان کان بچي ،ڪنعان جي ملڪ ڏانھن وڃون؛ ۽ خداوند جي عبادت ڪريو جنھن توهان کي زمين تي پيدا ڪيو ۽ اهو توهان سان سٺو ٿيندو؛ ۽ سڀني بيڪار شين کي اڇلئي ڇڏيو جن جي توهان پيروي ڪري رهيا آهيو. 69۽ ابرام ڳالھائڻ بند ڪيو ،جڏهن نوح ۽ سندس پٽ شيم تارح کي جواب ڏنو ،چيو ته ،اهو سچو آهي جيڪو ابرام توکي چيو آهي. 70۽ تارح پنھنجي پٽ ابرام جي ڳالھه ٻڌي ،۽ تارح اهو سڀ ڪجھه ڪيو جيڪو ابرام چيو ،ڇاڪاڻ ته اهو خداوند جي طرفان هو ،ته جيئن بادشاهه ابرام جي موت جو سبب نه بڻجي. 19
جاشر
باب13 1۽ تارح پنھنجي پٽ ابرام ۽ پنھنجي پوٽي لوط ،جيڪو حاران جو پٽ هو ،۽ پنھنجي ڌي ءَ سارائي ،جيڪا سندس پٽ ابرام جي زال هئي ، ۽ پنھنجي گھر جي سڀني ماڻھن کي ساڻ ڪري اءر ڪيسديم کان ڪنعان جي ملڪ ڏانھن روانو ٿيو .۽ جڏهن اهي حاران جي ملڪ تائين لَ ڪافي حد تائين هو. لَ تمام سٺو ملڪ هو ،۽ انھن سان گڏ ويندڙن ء پھتا تہ اتي رهيا ،ڇاڪاڻ تہ اهو چراگاهہ ء 2۽ حاران جي ملڪ جي ماڻھن ڏٺو ته ابرام خدا ۽ ماڻھن سان سٺو ۽ سچو هو ،۽ خداوند سندس خدا هن سان گڏ هو ،۽ حاران جي ملڪ جي ڪجھه ماڻھن اچي ابرام سان شامل ٿيو ،۽ هن انھن کي خداوند جي هدايت ۽ سندس طريقا سيکاريا؛ ۽ اهي ماڻھو ابرام سان سندس گھر ۾ رهيا ۽ اهي هن سان گڏ رهيا. 3۽ ابرام ٽي سال ملڪ ۾ رهيو ،۽ ٽن سالن جي آخر ۾ خداوند ابرام کي ظاهر ٿيو ۽ کيس چيو ته :مان خداوند آهيان جيڪو توکي اءر ڪيسديم مان ڪڍي آيو ۽ توکي سڀني دشمنن جي هٿن کان بچايو. پوَ مان تنھنجي دشمنن کي 4۽ هاڻي جيڪڏهن تون منھنجي آواز ٻڌندين ۽ منھنجا حڪم ،منھنجا قانون ۽ منھنجا قانون سنڀاليندين ،ته ء تنھنجي اڳيان ڪيرائي ڇڏيندس ،۽ تنھنجي اولد کي آسمان جي تارن وانگر وڌائيندس ،۽ مان تنھنجي هٿن جي سڀني ڪمن تي پنھنجون شيَ جي گھٽتائي نه ٿيندي. برڪتون موڪليندس ،۽ توکي ڪنھن به ء لَ خدا ٿيندس ،۽ تنھنجي اتي مان ،۽ ره اتي ۽ وڃ ڏانھن ملڪ جي ڪنعان کڻي کي ملڪيتن سڀني 5هاڻي اءٿ ،پنھنجي زال ۽ پنھنجي ء توکي برڪت ڏيندس .۽ ابرام اٿيو ۽ پنھنجي زال ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن کي کڻي ڪنعان جي ملڪ ڏانھن هليو ويو جيئن خداوند کيس چيو هو؛ ۽ ابرام پنجاهه سالن جو هو جڏهن هو حاران کان روانو ٿيو. 6۽ ابرام ڪنعان جي ملڪ ۾ آيو ۽ شھر جي وچ ۾ رهيو ،۽ اتي هن پنھنجو خيمو ڪنعان جي ٻارن جي وچ ۾ لڳايو ،جيڪي ملڪ جا رهواسي هئا. 7۽ خداوند ابرام کي ظاهر ٿيو جڏهن هو ڪنعان جي ملڪ ۾ آيو ،۽ کيس چيو ته ،هي اهو ملڪ آهي جيڪو مون توکي ۽ تنھنجي اولد لَ ڏنو آهي ،۽ مان تنھنجي اولد کي آسمان جي تارن وانگر ڪندس ،۽ مان تنھنجي اولد کي اهي سڀ ملڪ ورثي ۾ ڏيندس کي هميشه ء جيڪي تون ڏسين ٿو. جاَ تي هڪ قربانگاهه ٺاهي جتي خدا ساڻس ڳالھايو هو ،۽ اتي ابرام خداوند جو نالو ورتو. 8۽ ابرام انھي ءَ ء 9ان وقت ،ڪنعان جي ملڪ ۾ ابرام جي رهائش جا ٽي سال پورا ٿيڻ تي ،انھي ءَ سال نوح فوت ٿيو ،جيڪو ابرام جي زندگي جو اٺون سال هو؛ ۽ نوح جي جيئري رهڻ جا سڀ ڏينھن نو سو پنجاهه سال هئا ۽ هو فوت ٿي ويو. 10۽ ابرام ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيو ،هو ،سندس زال ،سندس سڀ ملڪيت ،۽ سڀ جيڪي ساڻس گڏ هئا ،۽ انھن سان گڏ جيڪي ملڪ جي ماڻھن مان ساڻس گڏ هئا؛ پر ابرام جو ڀا ءَ ناحور ،سندس پي ءَ تارح ،حاران جو پٽ لوط ۽ انھن جا سڀ ملڪيت ،حاران ۾ رهيا. 11ڪنعان جي ملڪ ۾ ابرام جي رهائش جي پنجين سال ۾ ،سدوم ۽ عموره جي ماڻھن ۽ ميدان جي سڀني شھرن عيلم جي بادشاهه ڪدرلعمر جي طاقت کان بغاوت ڪئي؛ ڇاڪاڻ ته ميدان جي شھرن جي سڀني بادشاهن ٻارهن سالن تائين ڪدرلعمر جي خدمت ڪئي هئي ،۽ کيس ساليانو ٽيڪس ڏنو هو ،پر انھن ڏينھن ۾ تيرهين سال ۾ ،انھن سندس خلف بغاوت ڪئي. 12۽ ابرام جي ڪنعان جي ملڪ ۾ رهڻ جي ڏهين سال ۾ شنار جي بادشاهه نمرود ۽ عيلم جي بادشاهه ڪدرلعمر جي وچ ۾ جنگ ٿي ، لَ آيو. ۽ نمرود ڪدرلعمر سان جنگ ڪرڻ ۽ کيس شڪست ڏيڻ ء 13ڇاڪاڻ ته ڪدرلعمر ان وقت نمرود جي لشڪر جي سردارن مان هڪ هو ،۽ جڏهن برج تي سڀ ماڻھو ٽڙي پکڙي ويا ۽ جيڪي بچيا هئا اهي به زمين جي مٿاڇري تي ٽڙي پکڙي ويا ،تڏهن ڪدرلعمر عيلم جي ملڪ ۾ ويو ۽ ان تي حڪومت ڪئي ۽ پنھنجي مالڪ جي خلف بغاوت ڪئي. 14۽ انھن ڏينھن ۾ جڏهن نمرود ڏٺو ته ميدان جي شھرن بغاوت ڪئي آهي ،تڏهن هو ارور ۽ اصي سان ڪدرلعمر سان جنگ ڪرڻ لَ آيو ،۽ نمرود پنھنجن سڀني سردارن ۽ رعيت کي گڏ ڪيو ،لڳ ڀڳ ست لک ماڻھو ،۽ ڪدرلعمر جي خلف ويو ،۽ ڪدرلعمر پنج ء لَ تياريون ڪيون ،جيڪا ايلم ۽ شنار جي وچ ۾ آهي. لَ نڪتو ،۽ انھن بابل جي وادي ۾ جنگ ء هزار ماڻھو کڻي سندس مقابلي ء 15۽ اهي سڀئي بادشاهه اتي وڙهيا ،۽ نمرود ۽ سندس ماڻھو ڪدرلعمر جي ماڻھن کان شڪست کائي ويا ،۽ نمرود جي ماڻھن مان تقريبا ا ڇھه لک ماڻھو مارجي ويا ،۽ بادشاهه جو پٽ مردون انھن جي وچ ۾ مارجي ويو. 16۽ نمرود ڀڄي ويو ۽ شرم ۽ خواري سان پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو ،۽ هو گھڻي وقت تائين ڪدرلعمر جي تابع رهيو ،۽ ڪدرلعمر پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو ۽ پنھنجي لشڪر جا سردار پنھنجي چوڌاري رهندڙ بادشاهن ڏانھن ،السر جي بادشاهه اريوڪ ۽ گوئيم جي بادشاهه تدال ڏانھن موڪليا ،۽ انھن سان هڪ عھد ڪيو ،۽ اهي سڀ سندس حڪمن جي فرمانبردار هئا. 17۽ اهو ابرام جي ڪنعان جي ملڪ ۾ رهڻ جي پندرهين سال ۾ هو ،جيڪو ابرام جي زندگي جو ستر سال هو ،۽ خداوند ان سال ابرام تي ظاهر ٿيو ۽ هن کي چيو ته مان خداوند آهيان جيڪو توکي اءر ڪيسديم مان ڪڍي آيو آهيان ته توکي هي ملڪ ميراث ۾ ڏيان. 18تنھنڪري هاڻي منھنجي اڳيان هل ۽ ڪامل ٿي ءَ ۽ منھنجا حڪم مڃيندؤ ،ڇو ته مان توکي ۽ تنھنجي اولد کي هي ملڪ ميراث طور ،مصرام ندي ءَ کان وٺي وڏي دريا ءَ فرات تائين. ڏيندس ء لَ وارث 19۽ تون پنھنجي پي ءَ ڏاڏن وٽ سلمتي ءَ ۽ چڱي عمر ۾ ايندين ،۽ چوٿين پيڙهہ هن ملڪ ۾ موٽي ايندي ۽ ان کي هميشه ء لَ قربانگاهہ تي قربانيون پيش ڪندي؛ ۽ ابرام هڪ قربانگاهہ ٺاهي ،۽ خداوند جو نالو ورتو جيڪو کيس ظاهر ٿيو ،۽ خداوند جي ء ڪيائين. لَ حاران ڏانھن ويو ،۽ ابرام ،سندس زال ۽ 20انھي ءَ وقت ابرام موٽي آيو ۽ پنھنجي پي ءَ ،ما ءَ ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر وارن کي ڏسڻ ء سندس سڀ ملڪيت ،حاران ڏانھن موٽي آيا ،۽ ابرام پنج سال حاران ۾ رهيو. 21۽ حاران جي ماڻھن مان گھڻا ،لڳ ڀڳ ٻاہتر ماڻھو ،ابرام جي پٺيان لڳا ۽ ابرام انھن کي خداوند جي هدايت ۽ سندس طريقا سيکاريا ،۽ هن انھن کي خداوند کي سڃاڻڻ سيکاريو. 20
جاشر
22انھن ڏينھن ۾ خداوند هاران ۾ ابرام کي ظاهر ٿيو ،۽ هن کيس چيو ته” ،ڏس ،مون توسان ويھه سال اڳ ڳالھايو هو ته، جاَ ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر مان نڪري انھي ءَ ملڪ ڏانھن وڃو جيڪو مون توکي ۽ تنھنجي اولد 23پنھنجي ملڪ ،پنھنجي ڄمڻ واري ء لَ ڏيکاريو آهي ،ڇاڪاڻ تہ اتي انھي ءَ ملڪ ۾ مان توکي برڪت ڏيندس ،۽ توکي هڪ وڏي قوم بڻائيندس ،۽ تنھنجو نالو وڏو کي ڏيڻ ء ڪندس ،۽ تنھنجي ڪري دنيا جا ماڻھو برڪت وارا ٿيندا. 24تنھنڪري هاڻي اءٿ ،هتان نڪري وڃ ،تون ،تنھنجي زال ،۽ تنھنجي سڀ ملڪيت ،۽ هر ڪو جيڪو تنھنجي گھر ۾ پيدا ٿيو ۽ سڀ لَ اٿي. جانيون جيڪي تو حاران ۾ پيدا ڪيون آهن ،۽ انھن کي هتان پاڻ سان گڏ وٺي اچ ،۽ کنعان جي ملڪ ڏانھن موٽڻ ء 25پوَ ابرام اٿيو ۽ پنھنجي زال ساره ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن ۽ گھر ۾ پيدا ٿيل سڀني ماڻھن کي ۽ انھن ماڻھن کي جيڪي حاران ۾ پيدا ء ڪيا هئا ،ساڻ وٺي ڪنعان جي ملڪ ڏانھن هليو ويو. 26۽ ابرام خداوند جي ڪلم موجب کنعان جي ملڪ ڏانھن موٽيو ۽ سندس ڀا ءَ حاران جو پٽ لوط به ساڻس گڏ هليو ۽ ابرام پنجھتر سالن لَ نڪتو. جو هو جڏهن هو حاران کان کنعان جي ملڪ ڏانھن موٽڻ ء 27۽ خداوند جي ڪلم موجب جيئن ابرام کي چيو ويو هو ،هو ڪنعان جي ملڪ ۾ آيو ،۽ هن پنھنجو خيمو لڳايو ۽ ممري جي بلوط ۾ رهيو ،۽ هن سان گڏ سندس ڀا ءَ جو پٽ لوط ۽ سندس سڀ ملڪيت هئي. لَ هڪ قربانگاهه ٺاهي ، 28۽ خداوند وري ابرام کي ظاهر ٿيو ۽ چيو تہ” ،آ ءَ تنھنجي اولد کي هي ملڪ ڏيندس “.۽ اتي هن خداوند ء جيڪو هن کي ظاهر ٿيو هو ،جيڪا اڄ تائين ممري جي ميدانن ۾ آهي. باب14 1انھن ڏينھن ۾ شنار جي ملڪ ۾ هڪ عقلمند ماڻھو هو ،جنھن کي هر قسم جي حڪمت جي سمجھ هئي ،۽ هو خوبصورت نظر ايندو هو ، لَ سخت تيار هو. پر هو اريب ۽ محتاج هو؛ سندس نالو ءرڪائون هو ۽ هو پاڻ کي سنڀالڻ ء 2۽ هن مصر وڃڻ جو ارادو ڪيو ،مصر جي بادشاهه انوم جي پٽ اوسويرس وٽ ،ته جيئن بادشاهه کي سندس دانائي ڏيکاري؛ ڇاڪاڻ ته شايد هو سندس نظر ۾ فضل حاصل ڪري ،کيس بلند ڪري ۽ سندس پرورش ڪري؛ ۽ رڪيون ائين ئي ڪيو. 3۽ جڏهن ءرڪائون مصر آيو ته هن مصر جي رهواسين کان بادشاهه بابت پڇيو ،۽ مصر جي رهواسين کيس مصر جي بادشاهه جي رسم ٻڌائي ،ڇاڪاڻ ته ان وقت مصر جي بادشاهه جو دستور هو ته هو پنھنجي شاهي محل مان ويندو هو ۽ سال ۾ صرف هڪ ڏينھن ٻاهر پوَ بادشاهه پنھنجي محل ڏانھن موٽندو هو ته جيئن اتي رهي سگھي. نظر ايندو هو ،۽ ان کان ء 4۽ جنھن ڏينھن بادشاهہ ٻاهر نڪتو ،انھي ءَ ڏينھن ملڪ ۾ فيصلو ڪيائين ،۽ هر ڪو ماڻھو جنھن وٽ ڪيس هو ،انھي ءَ ڏينھن بادشاهہ لَ آيو. جي اڳيان سندس درخواست وٺڻ ء 5۽ جڏهن ءرڪائون مصر ۾ رواج بابت ٻڌو ۽ اهو ته هو بادشاهه جي حضور ۾ نه ٿو اچي سگھي ،تڏهن هو تمام گھڻو امگين ٿيو ۽ تمام گھڻو امگين ٿيو. 6۽ شام جو ءرڪائون ٻاهر نڪتو ۽ هڪ گھر تباهه ٿيل ڏٺائين ،جيڪو اڳ ۾ مصر ۾ هڪ پڪل گھر هو ،۽ هو سڄي رات اتي دل جي ڪڙڪاٽ ۽ بک ۾ گذاريو ،۽ سندس اکين مان ننڊ هٽي وئي. 7۽ ءرڪائون پاڻ ۾ سوچي رهيو هو ته کيس شھر ۾ ڇا ڪرڻ گھرجي جيستائين بادشاهه ظاهر نه ٿيو ،۽ هو اتي پاڻ کي ڪيئن رکي سگھي ٿو. 8۽ هو صبح جو اٿيو ۽ گھمڻ لڳو ،۽ رستي ۾ انھن ماڻھن سان مليو جيڪي ڀاڄيون ۽ مختلف قسمن جا ٻج وڪڻي رهيا هئا جيڪي انھن سان رهاڪن کي ڏيندا هئا. لَ ساڳيو ڪم ڪرڻ چاهيندو هو ،پر هو ماڻھن جي رسمن کان بي خبر هو ،۽ هو انھن ۾ هڪ 9۽ ءرڪيون به شھر ۾ کاڌو حاصل ڪرڻ ء انڌي وانگر هو. لَ خريد ڪيون ،۽ هجوم هن جي چوڌاري گڏ ٿي ويو ۽ هن جو مذاق اڏايو ،۽ هن کان لَ ڀاڄيون وڪڻڻ ء 10۽ هو ويو ۽ پنھنجي مدد ء ڀاڄيون کسي ورتيون ۽ هن کي ڪجھه به نه ڇڏيو. 11۽ هو دل جي ڏک ۾ اتان اٿيو ،۽ آهون ڀريندي ان پڪي گھر ڏانھن ويو جتي هو سڄي رات رهيو هو ،۽ ٻئي رات اتي سمھيو. 12۽ انھي ءَ رات وري هن پاڻ ۾ سوچيو ته ڪيئن پاڻ کي بک کان بچائي سگھي ٿو ،۽ هن هڪ منصوبو ٺاهيو ته ڪيئن عمل ڪجي. 13۽ هو صبح جو اٿيو ۽ هوشياري ءَ سان ڪم ڪيو ،۽ وڃي ٽيھه مضبوط ماڻھن کي ڪم تي رکيو ،جن جا جنگي اوزار هٿن ۾ کڻي ،۽ انھن کي مصري قبر جي چوٽي ءَ تي وٺي ويو ،۽ انھن کي اتي رکيائين. 14۽ هن انھن کي حڪم ڏنو تہ ،بادشاهہ چوي ٿو تہ پاڻ کي مضبوط ڪريو ۽ بھادر ماڻھو ٿيو ،۽ ڪنھن کي بہ هتي دفن نہ ڪيو وڃي پوَ کيس دفن ڪيو وڃي .۽ انھن ماڻھن سڄي سال مصر جي ماڻھن سان ءرڪائون جي جيستائين ٻہ سؤ چاندي ءَ جا سڪا نہ ڏنا وڃن ،۽ ء حڪم مطابق ڪم ڪيو. 15۽ اٺن مھينن ۾ رڪيون ۽ سندس ماڻھن چاندي ۽ سون جو وڏو خزانو گڏ ڪيو ،۽ رڪيون گھوڙا ۽ ٻيا جانور وڏي مقدار ۾ کڻي ويا ،۽ هن وڌيڪ ماڻھو نوڪري تي رکيا ،۽ هن انھن کي گھوڙا ڏنا ۽ اهي هن سان گڏ رهيا. 16۽ جڏهن سال آيو ،جڏهن بادشاهه شھر ۾ نڪتو ،مصر جا سڀ باشندا گڏ ٿيا ته ءرڪائون ۽ سندس ماڻھن جي ڪم بابت ساڻس ڳالھايو. 17۽ بادشاه مقرر ڪيل ڏينھن تي ٻاهر نڪتو ،۽ سڀ مصري سندس اڳيان آيا ۽ رڙ ڪري چوڻ لڳا تہ، 18بادشاهه هميشه جيئرو رهي .توهان شھر ۾ پنھنجن نوڪرن سان ڇا ڪري رهيا آهيو ،ايتري قدر چاندي ۽ سون نه ڏيڻ تائين ڪنھن لش کي دفن ڪرڻ جي اجازت نه ڏيو؟ ڇا اڳئين بادشاهن جي ڏينھن کان وٺي ،آدم جي ڏينھن کان وٺي ،اڄ تائين ،سڄي زمين ۾ ڪڏهن اهڙو ڪم ٿيو هو ،ته مئلن کي صرف هڪ مقرر قيمت تي دفن نه ڪيو وڃي؟ 21
جاشر
19اسين ڄاڻون ٿا ته بادشاهن جو دستور آهي ته جيئرن کان ساليانو ٽيڪس وٺندا آهن ،پر توهان نه رڳو اهو ڪندا آهيو ،پر مئلن کان به روزانو ٽيڪس وٺندا آهيو. 20هاڻي ،اي بادشاهه ،اسان هي وڌيڪ برداشت نٿا ڪري سگھون ،ڇاڪاڻ ته هن جي ڪري سڄو شھر تباهه ٿي ويو آهي ،۽ ڇا توهان کي خبر ناهي؟ 21۽ جڏهن بادشاهه اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون ته هو تمام گھڻو ڪاوڙجي پيو ،۽ هن معاملي تي هن جو اضب هن جي اندر ۾ ساڙيو ويو ، ڇاڪاڻ ته هن کي ان جي ڪا به خبر نه هئي. سواَ هي بڇڙو ڪم ڪرڻ جي همت ڪري ٿو؟ 22۽ بادشاه چيو تہ ،ڪير ۽ ڪٿي آهي جيڪو منھنجي ملڪ ۾ منھنجي حڪم کان ء ضرور تون مون کي ٻڌائيندين. 23۽ انھن کيس رڪيون ۽ سندس ماڻھن جا سڀ ڪم ٻڌايا ،۽ بادشاهہ جو اضب ڀڙڪي پيو ،۽ هن رڪيون ۽ سندس ماڻھن کي پنھنجي اڳيان آڻڻ جو حڪم ڏنو. 24۽ رڪيون لڳ ڀڳ هڪ هزار ٻار ،پٽ ۽ ڌيئرون کڻي ،انھن کي ريشم ۽ ڪڙڪائي جا ڪپڙا پھرايا ،۽ انھن کي گھوڙن تي سوار لَ تحفي طور تي چاندي ،سون ۽ قيمتي پٿرن جو هڪ وڏو ڪيو ۽ پنھنجن ماڻھن جي ذريعي بادشاهه ڏانھن موڪليو ،۽ هن بادشاهه ء مقدار ۽ هڪ مضبوط ۽ خوبصورت گھوڙو به کڻي آيو ،جنھن سان هو بادشاهه جي سامھون آيو ۽ سندس اڳيان زمين تي سجدو ڪيو؛ ۽ بادشاهه ،سندس نوڪر ۽ مصر جا سڀئي رهواسي رڪيون جي ڪم تي حيران ٿيا ،۽ انھن سندس دولت ۽ تحفو ڏٺو جيڪو هو بادشاهه ڏانھن آندو هو. 25۽ اهو بادشاهه کي تمام گھڻو خوش ٿيو ۽ هو ان تي حيران ٿيو؛ ۽ جڏهن رڪيون هن جي سامھون ويٺو ته بادشاهه هن کان سندس سڀني ڪمن بابت پڇيو ،۽ رڪيون بادشاهه ،سندس نوڪرن ۽ مصر جي سڀني رهاڪن جي اڳيان پنھنجون سڀ ڳالھيون عقلمندي سان ٻڌايون. 26۽ جڏهن بادشاهه رڪيون جون ڳالھيون ۽ سندس دانائي ٻڌي ،تڏهن رڪيون سندس نظر ۾ فضل ۽ مھرباني حاصل ڪئي ،۽ بادشاهه جي سڀني نوڪرن ۽ مصر جي سڀني رهاڪن کان سندس دانائي ۽ شاندار تقريرن جي ڪري فضل ۽ مھرباني حاصل ڪئي ،۽ ان وقت کان وٺي اهي هن کي تمام گھڻو پيار ڪرڻ لڳا. 27۽ بادشاهہ ءرڪائون کي جواب ڏنو تہ” ،تنھنجو نالو هاڻي ءرڪائون نہ سڏبو پر تنھنجو نالو فرعون هوندو ،ڇاڪاڻ تہ تو مئلن کان ڍل ورتي هئي؛ ۽ هن سندس نالو فرعون رکيو. 28۽ بادشاهه ۽ سندس رعيت ءرڪائون کي سندس دانائي جي ڪري پيار ڪندا هئا ،۽ انھن مصر جي سڀني رهاڪن سان صلح ڪئي ته کيس بادشاهه جو ماتحت پرفيڪٽر بڻايو وڃي. 29۽ مصر جي سڀني رهاڪن ۽ ان جي عالمن ائين ڪيو ،۽ اهو مصر ۾ هڪ قانون بڻجي ويو. 30۽ انھن رڪيون فرعون کي مصر جي بادشاهه اوسويرس جي ماتحت مقرر ڪيو ،۽ رڪيون فرعون مصر تي حڪومت ڪندو هو ، روزانو سڄي شھر جو انصاف ڪندو هو ،پر اوسويرس بادشاهه سال ۾ هڪ ڏينھن ملڪ جي ماڻھن جو فيصلو ڪندو هو ،جڏهن هو لَ ٻاهر ويندو هو. پنھنجو ظھور ڪرڻ ء 31۽ ءرڪائون فرعون چالڪي ءَ سان مصر جي حڪومت تي قبضو ڪيو ،۽ مصر جي سڀني رهاڪن کان ٽيڪس وصول ڪيو. 32۽ مصر جا سڀ باشندا ءرڪائون فرعون سان تمام گھڻو پيار ڪندا هئا ،۽ انھن هڪ فرمان جاري ڪيو ته هر بادشاهه کي جيڪو انھن تي ۽ مصر ۾ انھن جي اولد تي حڪومت ڪري ،فرعون کي سڏيو وڃي. 33تنھن ڪري ،ان وقت کان وٺي اڄ تائين مصر ۾ حڪومت ڪندڙ سڀئي بادشاهه فرعون سڏبا هئا. باب15 1۽ انھي ءَ سال ڪنعان جي سڄي ملڪ ۾ سخت ڏڪار پيو ،۽ ملڪ جا رهواسي ڏڪار جي ڪري رهي نه سگھيا ڇاڪاڻ ته اهو تمام سخت هو. 2پوَ ابرام ۽ سندس سڀ مائٽ قحط جي ڪري مصر ڏانھن هليا ويا ،۽ جڏهن اهي مصر جي ندي ءَ تي پھتا ته رستي جي ٿڪاوٽ کان ء لَ ڪجھه وقت اتي رهيا. آرام ڪرڻ ء 3۽ ابرام ۽ ساره ءمصر جي ندي ءَ جي ڪناري تي گھمي رهيا هئا ،۽ ابرام پنھنجي زال ساره کي ڏٺو ته هو ءَ تمام سھڻي هئي. 4۽ ابرام پنھنجي زال ساره کي چيو تہ ،جڏهن کان خدا توکي اهڙي خوبصورت صورت سان پيدا ڪيو آهي ،تنھنڪري مون کي مصرين کان ڊپ آهي تہ متان اهي مون کي ماري ڇڏين ۽ توکي کڻي وڃن ،ڇاڪاڻ تہ خدا جو خوف هنن جڳھن ۾ ڪونھي. چئجانَ ته تون منھنجي ڀيڻ آهين ،ته جيئن منھنجو ڀلو ٿئي ۽ اسين جيئون ۽ 5پوَ ضرور ائين ڪندين ،جيڪي توکان پڇن ٿا ،تن کي ء ء موت جو شڪار نه ٿيون. 6۽ ابرام انھن سڀني کي ساڳيو حڪم ڏنو جيڪي ڏڪار جي ڪري مصر ۾ ساڻس گڏ آيا هئا؛ ۽ پنھنجي ڀائٽي لوط کي به حڪم ڏنو ،ته جيڪڏهن مصري توکان سارائي بابت پڇن ته چئو ته هو ءَ ابرام جي ڀيڻ آهي. 7۽ انھن سڀني حڪمن جي باوجود ابرام انھن تي ڀروسو نه ڪيو ،پر هن ساره کي کڻي هڪ صندوق ۾ رکيو ۽ ان کي انھن جي ٿانون ۾ لڪائي ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته ابرام مصرين جي بڇڙائي ءَ جي ڪري ساره بابت گھڻو پريشان هو. 8۽ ابرام ۽ سندس سڀ ماڻھو مصر جي ندي ءَ مان اٿيا ۽ مصر ۾ آيا؛ ۽ اهي شھر جي دروازن ۾ داخل ٿيڻ ۾ مشڪل سان پھتا ته محافظ پوَ توهان شھر ۾ داخل ٿي سگھو ٿا؛ ۽ ابرام ۽ انھن ڏانھن اٿيا ۽ چيو ته جيڪي توهان وٽ آهي ان مان بادشاهه کي ڏهون حصو ڏيو ،۽ ء جيڪي هن سان گڏ هئا انھن ائين ڪيو. 9۽ ابرام ۽ سندس ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،مصر ۾ آيا ،۽ جڏهن اهي آيا ته اهي اهو صندوق کڻي آيا جنھن ۾ سارئي لڪائي وئي هئي ۽ مصرين اهو صندوق ڏٺو. 22
جاشر
10۽ بادشاه جا نوڪر ابرام وٽ آيا ۽ چيائون تہ” هن صندوق ۾ ڇا آهي جيڪو اسان نہ ڏٺو آهي؟ هاڻي صندوق کوليو ۽ بادشاه کي ان جي سڀني شين جو ڏهون حصو ڏيو“. 11۽ ابرام چيو تہ” ،آ ءَ هي صندوق نہ کوليندس ،پر جيڪو تون ان تي گھرندين سو سڀ ڏيندس “.۽ فرعون جي عملدارن ابرام کي جواب ڏنو تہ” ،هي قيمتي پٿرن جو صندوق آهي ،اسان کي ان جو ڏهون حصو ڏيو“. 12ابرام چيو تہ” جيڪو ڪجھہ تون چاهين ٿو سو سڀ ڏيندس ،پر صندوق نہ کوليندين“. 13۽ بادشاه جي عملدارن ابرام کي دٻايو ،۽ انھن صندوق تائين پھچي ان کي زور سان کوليو ،۽ انھن ڏٺو ،۽ هڪڙي خوبصورت عورت صندوق ۾ هئي. 14۽ جڏهن بادشاهه جي آفيسرن سارائي کي ڏٺو ته اهي سندس خوبصورتي تي حيران ٿي ويا ،۽ فرعون جا سڀئي امير ۽ نوڪر سارائي لَ گڏ ٿيا ،ڇاڪاڻ ته هو ءَ تمام سھڻي هئي .۽ بادشاهه جا آفيسر ڊوڙي ويا ۽ فرعون کي اهو سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو انھن ڏٺو کي ڏسڻ ء هو ،۽ انھن بادشاهه کي سارائي جي تعريف ڪئي .۽ فرعون حڪم ڏنو ته ان کي آندو وڃي ،۽ عورت بادشاهه جي سامھون آئي. 15۽ فرعون ساره کي ڏٺو ۽ هو ءَ کيس تمام گھڻو خوش ٿي ،۽ هو سندس خوبصورتي تي متاثر ٿيو ،۽ بادشاهه سندس ڪري تمام گھڻو خوش ٿيو ،۽ انھن کي تحفا ڏنا جيڪي هن جي باري ۾ کيس خبر پھچائيندا هئا. 16پوَ عورت کي فرعون جي گھر آندو ويو ،۽ ابرام پنھنجي زال جي ڪري امگين ٿيو ،۽ هن خداوند کان دعا گھري ته کيس فرعون ء جي هٿن کان بچائي. 17۽ سارئي پڻ ان وقت دعا گھري ۽ چيو ،اي خداوند خدا ،تو منھنجي خداوند ابرام کي چيو هو ته پنھنجي ملڪ ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر مان نڪري ڪنعان جي ملڪ ڏانھن هليو وڃي ،۽ تو واعدو ڪيو هو ته جيڪڏهن هو توهان جا حڪم پورا ڪندو ته هن سان نيڪي ڪندو؛ هاڻي ڏسو اسان اهو ڪيو آهي جيڪو توهان اسان کي حڪم ڏنو هو ،۽ اسان پنھنجي زمين ۽ پنھنجن خاندانن کي ڇڏي ڏنو ،۽ اسان هڪ اجنبي ملڪ ۽ هڪ اهڙي قوم ڏانھن هليا ويا جن کي اسان اڳ ۾ نه ڄاتو هو. لَ هن ملڪ ۾ آياسين ،۽ هي بڇڙو حادثو مون تي پيش آيو آهي؛ تنھن ڪري هاڻي ،اي خداوند خدا ،اسان کي 18۽ اسين ڏڪار کان بچڻ ء هن ظالم جي هٿ کان بچائي ۽ بچائي ،۽ پنھنجي رحم جي خاطر مون سان نيڪي ڪر. 19۽ خداوند ساره جي آواز ٻڌو ،۽ خداوند هڪ ملئڪ موڪليو ته ساره کي فرعون جي هٿ کان بچائي. 20۽ بادشاهه آيو ۽ ساره جي اڳيان ويٺو ۽ ڏٺائين ته خداوند جو هڪ ملئڪ انھن جي مٿان بيٺو هو ،۽ هن ساره کي ظاهر ڪيو ۽ کيس چيو ته ،ڊڄ نه ،ڇاڪاڻ ته خداوند تنھنجي دعا ٻڌي آهي. 21۽ بادشاهہ ساره وٽ ويو ۽ کيس چيو تہ” اهو ماڻھو ڇا آهي جيڪو توکي هتي وٺي آيو آهي؟ “۽ هن چيو تہ” اهو منھنجو ڀا ءَ آهي“. 22۽ بادشاه چيو تہ اسان تي فرض آهي تہ اسين کيس وڏو ڪريون ،کيس بلند ڪريون ۽ سندس سڀ نيڪي ڪريون جيڪا تون اسان کي حڪم ڪندين؛ ۽ انھي ءَ وقت بادشاه ابرام ڏانھن گھڻو ڪري چاندي ،سون ۽ قيمتي پٿر ،ڍورن ،ماڻھن ۽ ٻانھنين سان گڏ موڪليا؛ ۽ بادشاه ابرام کي آڻڻ جو حڪم ڏنو ،۽ هو بادشاه جي گھر جي صحن ۾ ويٺو رهيو ،۽ بادشاه انھي ءَ رات ابرام کي تمام گھڻو ساراهيو. لَ ويجھو آيو ،۽ هن پنھنجو هٿ وڌايو ته کيس ءڇھي ،تڏهن ملئڪ کيس سخت مار ڏني ،۽ هو ڊڄي ويو 23۽ بادشاهه ساره سان ڳالھائڻ ء ۽ هن تائين پھچڻ کان پاسو ڪيو. 24۽ جڏهن بادشاهه سارئي جي ويجھو پھتو ،ته ملئڪ کيس زمين تي ڌڪ هنيو ،۽ سڄي رات هن سان ائين ڪيو ،۽ بادشاهه ڊڄي ويو. 25۽ انھي ءَ رات ملئڪ ساره جي ڪري بادشاهه جي سڀني نوڪرن ۽ سندس سڄي گھر کي سخت ماريو ،۽ انھي ءَ رات فرعون جي گھر جي ماڻھن ۾ وڏو ماتم ٿيو. 26۽ فرعون ،جيڪو مصيبت پاڻ تي آئي هئي ،تنھن کي ڏسي چيو تہ” يقينا ا هن عورت جي ڪري مون سان هي واقعو ٿيو آهي “،۽ هن پاڻ کي هن کان ڪجھه پري هٽائي ڇڏيو ۽ هن سان مٺيون ڳالھيون ڪيون. ٻڌاَ جنھن سان تون هتي آئي آهين “.ساره چيو تہ” هي ماڻھو منھنجو مڙس 27۽ بادشاهہ ساره کي چيو تہ” مون کي انھي ءَ ماڻھو ءَ بابت ء آهي ،۽ مون توکي چيو تہ اهو منھنجو ڀا ءَ آهي ،ڇاڪاڻ تہ مون کي ڊپ هو تہ متان تون کيس بڇڙائي ءَ سان ماري ڇڏين“. 28۽ بادشاهہ ساره کان پري رهيو ،۽ خداوند جي ملئڪ جون آفتون هن ۽ سندس گھر وارن تان ختم ٿي ويون؛ ۽ فرعون کي خبر پئي ته کيس ساره جي ڪري مار ملي آهي ،۽ بادشاهہ هن تي تمام گھڻو حيران ٿيو. 29۽ صبح جو بادشاهه ابرام کي سڏيو ۽ کيس چيو ته" ،تو مون سان هي ڇا ڪيو آهي؟ تو ڇو چيو ته ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي ،جنھن جي ڪري مون هن کي پنھنجي زال طور ورتو ،۽ تنھن ڪري مون تي ۽ منھنجي گھر تي هي سخت آفت آئي آهي". 30هاڻي هتي توهان جي زال آهي ،ان کي کڻي وڃو ۽ اسان جي ملڪ مان هليا وڃو نه ته اسين سڀ هن جي ڪري مري وڃون .۽ فرعون وڌيڪ ڍور ،مرد نوڪر ۽ ٻانھيون ،۽ چاندي ۽ سون کڻي ابرام کي ڏنا ،۽ هن پنھنجي زال سارائي کي واپس ڪيو. 31۽ بادشاهہ پنھنجين ٻانھين مان پيدا ٿيل هڪ ڇوڪري ءَ کي ساره کي ٻانھي ڪري ڏنو. 32۽ بادشاهه پنھنجي ڌي ءَ کي چيو ته ،منھنجي ڌي ءَ ،هن ماڻھو ءَ جي گھر ۾ نوڪرياڻي هجڻ کان بھتر آهي ته تون منھنجي گھر ۾ مالڪياڻي هجين ،جڏهن اسان هن عورت جي ڪري اسان تي جيڪا مصيبت آئي آهي ،ان کي ڏٺو آهي. 33پوَ ابرام اٿيو ،۽ هو ۽ سندس سڀ مال مصر کان روانو ٿيو؛ ۽ فرعون پنھنجن ڪجھ ماڻھن کي حڪم ڏنو تہ ساڻس گڏ هلن ۽ جيڪي ء ساڻس گڏ ويا هئا ،سي بہ ساڻس گڏ هلن. 34۽ ابرام ڪنعان جي ملڪ ۾ موٽي آيو ،جتي هن قربان گاهه ٺاهي هئي ،جتي هن پھرين پنھنجو خيمو لڳايو هو. 35۽ ابرام جي ڀا ءَ ،حاران جي پٽ لوط وٽ ڍورن ،ٻڪرين ،رڍن ۽ خيمن جو وڏو ذخيرو هو ،ڇاڪاڻ ته خداوند ابرام جي ڪري انھن تي فضل ڪيو هو. 36۽ جڏهن ابرام ملڪ ۾ رهيو ته لوط جا ڌنار ابرام جي ڌنار سان جھڳڙو ڪيو ،ڇاڪاڻ ته انھن جي ملڪيت ايتري وڏي هئي جو اهي ملڪ ۾ گڏ رهي نه سگھيا ،۽ زمين انھن جي چوپائي مال جي ڪري انھن کي برداشت نه ڪري سگھي. 23
جاشر
لَ ويندا هئا ته اهي ملڪ جي ماڻھن جي ٻنين ۾ نه ويندا هئا ،پر لوط جي ڌڻارن جا ڍور 37۽ جڏهن ابرام جا ڌڻار پنھنجي ڌڻ کي چارڻ ء ٻي صورت ۾ ويندا هئا ،ڇاڪاڻ ته انھن کي ملڪ جي ماڻھن جي ٻنين ۾ چرڻ جي اجازت ڏني وئي هئي. 38۽ ملڪ جا ماڻھو روزانو اهو واقعو ڏسندا هئا ،۽ اهي ابرام وٽ ايندا هئا ۽ لوط جي ڌنارن جي ڪري ساڻس جھڳڙو ڪندا هئا. 39۽ ابرام لوط کي چيو تہ" تون مون سان ڇا ڪري رهيو آهين ،جو مون کي ملڪ جي رهاڪن جي نظر ۾ حقير بڻائين ،جو تون پنھنجي چرواه کي حڪم ڏئين ٿو تہ ٻين ماڻھن جي ٻنين ۾ پنھنجا ڍور چاري؟ ڇا توکي خبر ناهي تہ مان هن ملڪ ۾ ڪنعان جي اولد ۾ پرديسي آهيان ،۽ تون مون سان اهو ڇو ٿو ڪرين؟" 40۽ ابرام روزانو انھي ءَ ڪري لوط سان جھڳڙو ڪندو هو ،پر لوط ابرام جي ڳالھه نه ٻڌندو هو ،۽ هو ساڳيو ڪم ڪندو رهيو ۽ ملڪ جا رهواسي اچي ابرام کي ٻڌائيندا هئا. لَ رڪاوٽ بڻجندين؟ هاڻي مان عرض ٿو ڪريان 41۽ ابرام لوط کي چيو تہ” تون ڪيترو وقت تائين ملڪ جي رهاڪن سان گڏ مون ء تہ اسان جي وچ ۾ وڌيڪ جھڳڙو نہ ٿئي ،ڇو تہ اسين ڀائر آهيون. جاَ چونڊيو جتي تون پنھنجن ڍورن ۽ پنھنجي سڀني شين سان گڏ 42پر آ ءَ تو کي عرض ٿو ڪريان تہ مون کان الڳ ٿي وڃ ۽ ڪا اهڙي ء رهين ،پر تون ۽ تنھنجي گھر وارا مون کان پري ره. ٻڌاَ ۽ مان تنھنجو بدلو انھي ءَ کان 43۽ مون کان پري ٿيڻ کان نه ڊڄ ،ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن ڪو توکي نقصان پھچائي تہ مون کي ء وٺندس ،پر مون کان پري ٿي وڃ. 44۽ جڏهن ابرام لوط کي اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،تڏهن لوط اٿيو ۽ اردن جي ميدان ڏانھن اکيون کڻي ڏٺو. لَ چراگاهه به هو. لَ سٺو هو ۽ گڏوگڏ ڍورن ء جاَ تي پاڻي سٺو هو ،۽ انسانن ء 45۽ هن ڏٺو ته هن سڄي ء جاَ تي هليو ويو ،۽ اتي هن پنھنجو خيمو لڳايو ۽ سدوم ۾ رهڻ لڳو ،۽ اهي هڪ ٻئي کان الڳ 46پوَ لوط ابرام کان اتان نڪري انھي ءَ ء ء ٿي ويا. جاَ تي رهيو. 47۽ ابرام ممري جي بلوط ۾ رهيو ،جيڪو حبرون ۾ آهي ،۽ اتي پنھنجو خيمو لڳايو ،۽ ابرام ڪيترائي سال انھي ءَ ء باب16 1ان وقت عيلم جي بادشاهه ڪدرلعمر سڀني پاڙيسري بادشاهن ڏانھن پيغام موڪليو ،شنار جي بادشاهه نمرود ڏانھن ،جيڪو ان وقت سندس اختيار هيٺ هو ،۽ گوئيم جي بادشاهه تدعال ۽ السر جي بادشاهه اريوڪ ڏانھن ،جن سان هن هڪ عھد ڪيو ،چيو ته ،منھنجي وٽ اچو ۽ منھنجي مدد ڪريو ،ته جيئن اسين سدوم جي سڀني شھرن ۽ ان جي رهاڪن کي ماريون ،ڇاڪاڻ ته انھن تيرهن سالن کان منھنجي خلف بغاوت ڪئي آهي. 2۽ اهي چارئي بادشاهه پنھنجن سڀني لشڪرن سان گڏ ،لڳ ڀڳ اٺ لک ماڻھو کڻي ويا ،۽ اهي جيئن هئا تيئن هليا ،۽ هر ماڻھو ءَ کي ماريائون جيڪو انھن کي پنھنجي رستي ۾ مليو. 3۽ سدوم ۽ عموره جا پنج بادشاهه ،ادمه جو بادشاهه شناب ،زبوئيم جو بادشاهه شميبر ،سدوم جو بادشاهه بيرا ،عموره جو بادشاهه برشا لَ ٻاهر نڪتا ،۽ اهي سڀ سديم جي وادي ۾ گڏ ٿيا. ۽ ضءعر جو بادشاهه بالع ،انھن سان ملڻ ء 4۽ انھن نو بادشاهن سديم جي وادي ۾ جنگ ڪئي؛ ۽ سدوم ۽ عموره جا بادشاه عيلم جي بادشاهن جي اڳيان شڪست کاڌي. 5۽ سديم جي وادي چونا جي کڏن سان ڀريل هئي ۽ عيلم جا بادشاهه سدوم جي بادشاهن جو پيڇو ڪيو ،۽ سدوم جا بادشاهه پنھنجن لَ هليا ويا ،۽ عيلم جا پنج بادشاهه انھن لشڪرن سان ڀڄي ويا ۽ چونا جي کڏن ۾ ڪري پيا ،۽ جيڪي بچيا اهي سڀ جبل تي حفاظت ء جي پٺيان آيا ۽ سدوم جي دروازن تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن سدوم ۾ جيڪو ڪجھه هو سو سڀ ڪجھه لٽي ورتو. 6۽ انھن سدوم ۽ عموره جي سڀني شھرن کي لءٽيو ،۽ انھن ابرام جي ڀائٽي جي پٽ لوط کي ۽ سندس ملڪيت کي به پڪڙيو ،۽ سدوم جي شھرن جو سڀ مال انھن کي پڪڙيو ،۽ اهي هليا ويا؛ ۽ ابرام جي نوڪر يونڪ ،جيڪو جنگ ۾ هو ،اهو ڏٺو ،۽ ابرام کي اهو سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو بادشاهن سدوم جي شھرن سان ڪيو هو ،۽ لوط کي انھن قيد ڪيو هو. 7۽ ابرام اهو ٻڌو ،۽ هو تقريبا ا ٽي سؤ ارڙهن ماڻھن سان گڏ اٿيو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،۽ ان رات هن انھن بادشاهن جو پيڇو ڪيو ۽ انھن سواَ چئن بادشاهن جي جيڪي ڀڄي ويا ،۽ اهي هر کي ماريو ،۽ اهي سڀ ابرام ۽ سندس ماڻھن جي اڳيان ڪري پيا ،۽ ڪو به نه بچيو ء هڪ پنھنجي رستي تي هليا ويا. 8۽ ابرام سدوم جي سڄي ملڪيت واپس ورتي ،۽ لوط کي ۽ سندس ملڪيت ،سندس زالون ۽ ٻار ۽ سندس سڀ ملڪيت واپس ورتي ، شيَ جي گھٽتائي نه ٿي. ايتري قدر جو لوط کي ڪنھن به ء 9۽ جڏهن هو انھن بادشاهن کي مارڻ کان موٽيو ،ته هو ۽ سندس ماڻھو سديم جي وادي مان گذريا جتي بادشاهن گڏجي جنگ ڪئي هئي. 10۽ سدوم جو بادشاهه بيرا ۽ سندس باقي ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،انھن چوني جي کڏن مان نڪري آيا جن ۾ اهي ڪري پيا هئا ،ابرام لَ. ۽ سندس ماڻھن سان ملڻ ء لَ ماني ۽ شراب کڻي نڪتو ، 11۽ يروشلم جو بادشاهه ادون صدق ،جيڪو شيم هو ،پنھنجن ماڻھن سان گڏ ابرام ۽ سندس ماڻھن سان ملڻ ء ۽ اهي گڏجي ملڪ جي وادي ۾ رهيا. ء 12۽ ادون صدق ابرام کي برڪت ڏني ،۽ ابرام کيس دشمنن جي لٽ مان جيڪو ڪجھه کڻي آيو هو ان جو ڏهون حصو ڏنو ،ڇاڪاڻ ته ادون صدق خدا جي اڳيان ڪاهن هو. 13۽ سدوم ۽ عموره جا سڀئي بادشاهه جيڪي اتي هئا ،پنھنجن نوڪرن سان گڏ ،ابرام وٽ آيا ۽ ان کان التجا ڪئي ته انھن جا نوڪر جن کي هن قيد ڪيو هو ،انھن کي واپس ڪري ،۽ سڄي ملڪيت پاڻ وٽ وٺي.
24
جاشر
14۽ ابرام سدوم جي بادشاهن کي جواب ڏنو ،چيو تہ” خداوند جي قسم سان ،جنھن آسمان ۽ زمين پيدا ڪئي ،۽ منھنجي روح کي سڀني شيَ نه وٺندس ، مصيبتن کان ڇڏايو ،۽ جنھن اڄ مون کي منھنجي دشمنن کان بچايو ،۽ انھن کي منھنجي هٿ ۾ ڏنو ،مان اوهان جي ڪا به ء ته جيئن اوهين سڀاڻي فخر ڪري نہ چئو تہ ،ابرام اسان جي ملڪيت مان امير ٿيو جيڪا هن بچائي هئي. شيَ جي گھٽتائي نہ ٿيندي ، 15ڇالَ جو خداوند منھنجو خدا جنھن تي مون کي ڀروسو آهي ،مون کي چيو تہ” توکي ڪنھن بہ ء ء ڇالَ جو آ ءَ تنھنجي هٿن جي سڀني ڪمن ۾ توکي برڪت ڏيندس“. ء 16۽ هاڻي ڏسو ،هي سڀ ڪجھه توهان جو آهي ،ان کي وٺو ۽ وڃو؛ خداوند جي زندگي جو قسم آهي ته مان توهان کان ڪنھن به جيئري ،سواَ انھن جي کاڌي جي خرچ جي جيڪي مون سان گڏ جنگ ۾ ويا هئا ،۽ انھن ماڻھن ٽاَ يا ڌاڳي تائين نه وٺندس ء جان کان وٺي بوٽ جي ء لَ رهيا هئا ، جو حصو جيڪي مون سان گڏ ويا هئا ،انار ،اشڪول ۽ ممري ،اهي ۽ انھن جا ماڻھو ،۽ اهي پڻ جيڪي سامان جي نگراني ء اهي لءٽ مان پنھنجو حصو کڻندا. 17۽ سدوم جي بادشاهن ابرام کي سندس چوڻ مطابق ڏنو ،۽ انھن کيس زور ڀريو ته جيڪو به چاهي اهو وٺي ،پر هن نه مڃيو. 18۽ هن سدوم جي بادشاهن ۽ انھن جي باقي ماڻھن کي موڪليو ،۽ انھن کي لوط بابت حڪم ڏنو ،۽ اهي پنھنجي پنھنجي هنڌن ڏانھن هليا ويا. 19۽ پنھنجي ڀا ءَ لوط کي ،پنھنجي ملڪيت سميت موڪليو ،۽ هو انھن سان گڏ هليو ويو ،۽ لوط پنھنجي گھر ،سدوم ڏانھن موٽيو ،۽ ابرام ۽ سندس ماڻھو پنھنجي گھر ممري جي ميدانن ڏانھن موٽيا ،جيڪو حبرون ۾ آهي. 20انھي ءَ وقت خداوند وري ابرام کي حبرون ۾ ظاهر ٿيو ،۽ هن کيس چيو تہ” ڊڄ نه ،تنھنجو اجر منھنجي اڳيان تمام وڏو آهي ،ڇو تہ مان توکي نہ ڇڏيندس ،جيستائين توکي نہ وڌائيندس ،۽ توکي برڪت نہ ڏيندس ۽ تنھنجو اولد آسمان ۾ تارن وانگر نہ ڪندس ،جيڪي نہ ماپي سگھجن ٿا ۽ نہ ڳڻيا وڃن ٿا. لَ ورثي طور ڏيندس ، 21۽ مان تنھنجي اولد کي اهي سڀ ملڪ ڏيندس جيڪي تون پنھنجين اکين سان ڏسين ٿو ،انھن کي مان هميشه ء رڳو مضبوط رهو ۽ نه ڊڄو ،منھنجي اڳيان هلو ۽ ڪامل رهو. 22۽ ابرام جي عمر جي اٺيتاليھين سال ۾ ،انھي سال ۾ فلج جو پٽ رعو فوت ٿيو ،۽ رعو جي سڄي عمر ٻہ سو اوڻٽيھه سال هئي ،۽ هو فوت ٿي ويو. 23۽ حاران جي ڌي ءَ ساره ،ابرام جي زال ،انھن ڏينھن ۾ اڃا سنڍ هئي ،۽ هن ابرام مان ڪو به پٽ يا ڌي ءَ نه ڄڻي. 24۽ جڏهن هن ڏٺو ته هن کي ڪو به اولد نه ٿيو آهي ته هن پنھنجي ٻانھي هاجره کي کڻي ورتو ،جيڪا فرعون هن کي ڏني هئي ،۽ هن پنھنجي مڙس ابرام کي زال طور ڏني. 25ڇالَ جو هاجره ساره جا سڀ طريقا سکي ورتا جيئن ساره کيس سيکاريو هو ،تنھنڪري هو ءَ پنھنجي سٺن طريقن تي عمل ڪرڻ ۾ ء ڪنھن بہ طرح ڪمزور نہ هئي. 26۽ سارئي ابرام کي چيو تہ” ڏس ،منھنجي ٻانھي هاجره آهي ،ان وٽ وڃ تہ جيئن هو ءَ منھنجي گوڏن تي ٻار ڄڻي تہ جيئن مان بہ ان جي وسيلي ٻار ڄڻي سگھان“. پوَ ،جيڪو ابرام جي عمر جو پنجاسي سال هو ،سارائي کيس هاجره ڏني. 27۽ ڪنعان جي ملڪ ۾ ابرام جي ڏهن سالن جي رهائش کان ء 28۽ ابرام پنھنجي زال ساره جي ڳالھ مڃي ،۽ پنھنجي ٻانھي هاجره کي وٺي ويو ۽ ابرام هن وٽ آيو ۽ هو ءَ حاملہ ٿي. 29۽ جڏهن هاجره ڏٺو ته هو ءَ پيٽ سان ٿي آهي ته هو ءَ تمام گھڻي خوش ٿي ،۽ سندس مالڪياڻي هن جي نظر ۾ حقير سمجھي وئي ،۽ هن پاڻ ۾ چيو ته ،اهو صرف اهو ٿي سگھي ٿو ته مان خدا جي نظر ۾ پنھنجي مالڪياڻي سارائي کان بھتر آهيان ،ڇاڪاڻ ته جيترا ڏينھن منھنجي مالڪياڻي منھنجي مالڪ سان رهي آهي ،هن کي پيٽ نه ٿيو ،پر خداوند مون کي هن جي ذريعي ٿوري وقت ۾ پيٽ ۾ پيدا ڪيو آهي. 30۽ جڏهن سارئي ڏٺو ته هاجره ابرام کان پيٽ ۾ آهي ،ته سارئي پنھنجي ٻانھي تي حسد ڪرڻ لڳي ،۽ سارئي پاڻ ۾ چيو ته ،اهو ضرور ٻيو ڪجھه به ناهي پر هو ءَ مون کان بھتر هوندي. لَ دعا لَ دعا گھري هئي تہ تو منھنجي ء 31۽ سارئي ابرام کي چيو تہ” منھنجو ظلم تو تي آهي ،ڇاڪاڻ تہ جڏهن تو خداوند کان اولد ء ڇو نہ ڪئي تہ خداوند مون کي تو مان اولد ڏئي؟“ 32۽ جڏهن مان تنھنجي موجودگي ۾ هاجره سان ڳالھائيندس ،ته هو ءَ منھنجي ڳالھه کي رد ڪندي ،ڇاڪاڻ ته هو ءَ پيٽ سان آهي ،۽ تون هن کي ڪجھه به نه چوندين .خداوند منھنجي ۽ تنھنجي وچ ۾ فيصلو ڪري ته تو مون سان ڇا ڪيو آهي. 33۽ ابرام ساره کي چيو تہ” ڏس ،تنھنجي ٻانھي تنھنجي هٿ ۾ آهي ،ان سان جيڪو ڪجھہ توکي سٺو لڳي سو ڪر “.۽ ساره کيس ايذايو ،۽ هاجره هن کان ٻاهر بيابان ڏانھن ڀڄي وئي. جاَ تي ڏٺو جتي هو ءَ ڀڄي وئي هئي ،هڪ کوهه جي ڪناري تي ،۽ هن هن کي چيو ته ڊڄ 34۽ خداوند جي هڪ ملئڪ هن کي انھي ءَ ء نه ،ڇاڪاڻ ته مان تنھنجو اولد وڌائيندس ،ڇاڪاڻ ته تون هڪ پٽ کي جنم ڏيندين ۽ تون ان جو نالو اسماعيل رکندين .هاڻي پنھنجي مالڪي سارائي ڏانھن موٽي وڃ ،۽ پاڻ کي سندس هٿ هيٺ ڪر. جاَ جو نالو بير-لحي-روئي رکيو ،جيڪو قادش ۽ بيرد جي بيابان جي وچ ۾ آهي. 35۽ هاجره انھي ءَ کوهه جي ء لَ هڪ پٽ پيدا ڪيو ،۽ ابرام سندس نالو 36۽ اءن وقت هاجره پنھنجي مالڪ جي گھر موٽي آئي ،۽ ڏينھن جي آخر ۾ هاجره ابرام ء اسماعيل رکيو؛ ۽ ابرام ءڇياسي سالن جو هو جڏهن هن کي پيدا ٿيو. باب17
25
جاشر
1۽ انھن ڏينھن ۾ ،ابرام جي زندگي جي ايڪانويھين سال ۾ ،چتيم جي اولد توبل جي اولد سان جنگ ڪئي ،ڇاڪاڻ ته جڏهن خداوند انسانن جي پٽن کي زمين جي مٿاڇري تي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو هو ،تڏهن چتيم جا اولد ويا ۽ پاڻ کي ڪينوپيا جي ميدان ۾ مجسم ڪيو ،۽ لَ شھر ٺاهيا ۽ تبريو ندي ءَ جي ڪناري تي رهڻ لڳا. انھن اتي پاڻ ء 2۽ توبل جا ٻار ٽسڪنه ۾ رهيا ،۽ انھن جون حدون دريا ءَ تبريو تائين پھتيون ،۽ توبل جي ٻارن ٽسڪنه ۾ هڪڙو شھر ٺاهيو ،۽ انھن پنھنجي پي ءَ توبل جي پٽ سبينه جي نالي تي سبينه جو نالو رکيو ،۽ اهي اڄ تائين اتي رهندا آهن. 3۽ اهو وقت هو جڏهن چتيم جي اولد توبل جي اولد سان جنگ ڪئي ،۽ توبل جي اولد چتيم جي اولد کان شڪست کاڌي ،۽ چتيم جي اولد توبل جي اولد مان ٽي سو ستر ماڻھو ماري ڇڏيا. 4۽ ان وقت توبل جي اولد چتيم جي اولد سان قسم کنيو ،چيو ته ،توهان اسان سان شادي نه ڪندا ،۽ ڪو به ماڻھو پنھنجي ڌي ءَ چتيم جي پٽن مان ڪنھن کي نه ڏيندو. 5ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ توبل جون سڀ ڌيئرون سھڻيون هيون ،ڇاڪاڻ ته ان وقت سڄي زمين تي توبل جي ڌيئرن وانگر خوبصورت ڪا به عورت نه ملي هئي. 6۽ جيڪي به عورتن جي خوبصورتي ءَ ۾ خوش ٿيندا هئا ،سي توبل جي ڌيئرن وٽ ويا ۽ انھن کان زالون ورتيون ،۽ انسانن جا پٽ ، بادشاهه ۽ شھزادا ،جيڪي عورتن جي خوبصورتي ءَ ۾ تمام گھڻو خوش ٿيندا هئا ،انھن ڏينھن ۾ توبل جي ڌيئرن مان زالون ورتيون. پوَ چتيم 7۽ ٽن سالن جي آخر ۾ جڏهن توبل جي اولد چتيم جي اولد سان قسم کنيو ته اهي پنھنجون ڌيئرون انھن کي شاديون نه ڏيندا ،ته ء لَ ويا ،پر انھن کي ڪا به نه ملي. جي اولد مان لڳ ڀڳ ويھه ماڻھو توبل جي ڪجھه ڌيئرن کي شادي ڪرڻ ء 8ڇاڪاڻ تہ توبل جي اولد پنھنجا قسم پورا ڪيا تہ انھن سان شادي نہ ڪندا ،۽ اهي پنھنجا قسم نہ ڀڃندا. لَ پنھنجن ٻنين ۾ ويا ،جڏهن چتيم جا نوجوان گڏ ٿيا ۽ سبينا شھر ڏانھن ويا ،۽ 9۽ فصل جي ڏينھن ۾ توبل جا ٻار پنھنجي فصل جي ڪٽڻ ء هر هڪ مرد توبل جي ڌيئرن مان هڪ جوان عورت کڻي ويو ،۽ اهي پنھنجن شھرن ڏانھن آيا. لَ ويا ،۽ اهي انھن تي االب نه ٿي سگھيا ،ڇاڪاڻ ته جبل انھن کان تمام گھڻو 10۽ توبل جي اولد اهو ٻڌو ۽ انھن سان جنگ ڪرڻ ء مٿي هو ،۽ جڏهن انھن ڏٺو ته اهي انھن تي االب نه ٿي سگھن ته اهي پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽي ويا. 11۽ سال جي انقلب تي توبل جا ٻار ويا ۽ انھن شھرن مان جيڪي انھن جي ويجھو هئا ،تقريبن ڏهه هزار ماڻھو نوڪري تي رکيا ،۽ لَ ويا. اهي چتيم جي ٻارن سان جنگ ڪرڻ ء لَ ويا ،ته جيئن انھن جي ملڪ کي تباهه ڪن ۽ انھن کي پريشان ڪن ،۽ هن جنگ ۾ ڪرڻ جنگ 12۽ توبل جا ٻار چتيم جي ٻارن سان ء توبل جا ٻار چتيم جي ٻارن تي االب آيا ،۽ چتيم جا ٻار ،جڏهن ڏٺائون ته اهي تمام گھڻو پريشان آهن ،ته انھن ٻارن کي جيڪي توبل جي ڌيئرن کان پيدا ٿيا هئا ،ڀت تي کڻي ويا ،جيڪا ٺاهي وئي هئي ،ته جيئن توبل جي ٻارن جي اکين جي سامھون هجن. 13۽ چتيم جي اولد انھن کي چيو تہ ڇا توهان پنھنجن پٽن ۽ ڌيئرن سان جنگ ڪرڻ آيا آهيو ،۽ ڇا اسان کي ان وقت کان وٺي هاڻي تائين توهان جو گوشت ۽ هڏيون نه سمجھيو ويو آهي؟ 14۽ جڏهن توبل جي اولد اهو ٻڌو ته انھن چتيم جي اولد سان جنگ ڪرڻ ڇڏي ڏني ،۽ اهي هليا ويا. 15۽ اهي پنھنجن شھرن ڏانھن موٽي ويا ،۽ ان وقت چتيم جا ٻار گڏ ٿيا ۽ سمنڊ جي ڪناري تي ٻه شھر ٺاهيا ،۽ انھن هڪ جو نالو پورتو ۽ ٻئي جو نالو اريزا رکيو. 16۽ تارح جي پٽ ابرام جي عمر ان وقت نوانوي سال هئي. 17انھي ءَ وقت خداوند هن کي ظاهر ٿيو ۽ هن کيس چيو ته ،مان پنھنجي ۽ تنھنجي وچ ۾ پنھنجو عھد ڪندس ،۽ مان تنھنجي اولد کي تمام گھڻو وڌائيندس ،۽ هي اهو عھد آهي جيڪو مان پنھنجي ۽ تنھنجي وچ ۾ ڪريان ٿو ،ته هر هڪ نر ٻار جو ختنو ڪيو وڃي ،تون ۽ پوَ. تنھنجي اولد کان ء 18اٺن ڏينھن جي عمر ۾ ان جو ختنه ڪيو ويندو ،۽ هي عھد توهان جي جسم ۾ هڪ دائمي عھد جي طور تي رهندو. 19۽ هاڻي تنھنجو نالو ابرام نه پر ابراهيم رکيو ويندو ،۽ تنھنجي زال کي ساره نه پر ساره سڏيو ويندو. پوَ اوهان جو اولد وڌائيندس تہ اوهين هڪ وڏي قوم بڻجو ،۽ اوهان 20ڇالَ جو آ ءَ اوهان ٻنھي کي برڪت ڏيندس ،۽ اوهان کان ء ء مان بادشاهہ نڪرندا. باب18 1پوَ ابراهيم اٿيو ۽ جيڪو ڪجھہ خدا حڪم ڏنو هو سو سڀ ڪيائين ،۽ پنھنجي گھر جي ماڻھن ۽ پنھنجن پئسن سان خريد ڪيل ماڻھن ء کي وٺي ويو ،۽ جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو ،انھن جو طھر ڪيائين. 2۽ ڪو به اهڙو نه بچيو جنھن جو هن ختنو نه ڪيو هجي ،۽ ابراهيم ۽ سندس پٽ اسماعيل جو ختنو انھن جي چمڙي جي چمڙي تي ڪيو ويو هو؛ جڏهن اسماعيل جو ختنو ڪيو ويو ته تيرهن سالن جو هو. لَ 3۽ ٽئين ڏينھن تي ابراهيم پنھنجي خيمي مان ٻاهر نڪتو ۽ پنھنجي جسم جي تڪليف دوران سج جي گرمي مان لطف اندوز ٿيڻ ء دروازي تي ويٺو. 4۽ خداوند ممري جي بلوط ۾ هن کي ظاهر ٿيو ،۽ هن پنھنجي خدمتگار ملئڪن مان ٽن کي موڪليو ته هن جي زيارت ڪن ،۽ هو خيمي جي دروازي تي ويٺو هو ،۽ هن پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو ،۽ ٽي ماڻھو پري کان اچي رهيا هئا ،۽ هو اٿيو ۽ انھن سان ملڻ لَ ڊوڙيو ،۽ انھن کي سجدو ڪيو ۽ انھن کي پنھنجي گھر ۾ وٺي آيو. ء 5۽ هن انھن کي چيو ته جيڪڏهن هاڻي مون تي توهان جي نظر ۾ مھرباني آهي ،ته اندر وڃو ۽ ماني جو ٽڪرو کائو .هن انھن کي دٻايو ، ۽ اهي اندر ويا ۽ هن انھن کي پاڻي ڏنو ۽ انھن پنھنجا پير ڌوتا ،۽ هن انھن کي خيمي جي دروازي تي هڪ وڻ هيٺان رکيو. 26
جاشر
لَ لَ جلدي ڪئي ،۽ ان کي پنھنجي نوڪر اليعزر کي تيار ڪرڻ ء 6۽ ابراهيم ڊوڙي ويو ۽ هڪ گابي کڻي ،نرم ۽ سٺو ،۽ ان کي مارڻ ء ڏنو. 7۽ ابراهيم ساره وٽ خيمي ۾ آيو ،۽ هن کي چيو ته جلدي ٽي ماپ سٺي ماني تيار ڪر ،ان کي ڳڙڪائي ۽ گوشت واري ٿانو کي ڍڪڻ لَ ڪيڪون ٺاهيو ،۽ هن ائين ڪيو. ء لَ ڏنو ان کان اڳ جو گابي جو کائڻ کي انھن ،۽ آندو گوشت جو ڍڳي ۽ ،گوشت کير ۽ مکڻ اڳيان جي انھن ۽ ڪئي جلدي ابراهيم 8۽ ء گوشت ڪافي تيار ٿئي ،۽ انھن کاڌو. 9۽ جڏهن اهي کائي چڪا ته انھن مان هڪ کيس چيو ته ،مان عمر جي وقت تي توهان وٽ واپس ايندس ،۽ توهان جي زال ساره کي پٽ ٿيندو. 10پوَ اهي ماڻھو روانا ٿي ويا ۽ پنھنجي رستي انھن جڳھن ڏانھن ويا جتي انھن کي موڪليو ويو هو. ء 11انھن ڏينھن ۾ سدوم ۽ عموره جا سڀئي ماڻھو ،۽ پنجن ئي شھرن جا ماڻھو ،خداوند جي خلف تمام گھڻو بڇڙا ۽ گنھگار هئا ۽ انھن پنھنجن نفرت انگيز ڪمن سان خداوند کي اضبناک ڪيو ،۽ اهي خداوند جي اڳيان نفرت انگيز ۽ حقارت آميز طور تي عمر رسيده ٿيڻ ۾ مضبوط ٿيا ،۽ انھن جي بڇڙائي ۽ ڏوهه انھن ڏينھن ۾ خداوند جي اڳيان تمام وڏا هئا. 12۽ انھن جي ملڪ ۾ هڪ تمام وڏي وادي هئي ،جيڪا تقريبا ا اڌ ڏينھن جي پنڌ تي هئي ،۽ ان ۾ پاڻي جا چشما هئا ۽ پاڻي ءَ جي چوڌاري تمام گھڻي ٻوٽي هئي. 13۽ سدوم ۽ عموره جا سڀ ماڻھو سال ۾ چار ڀيرا اتي ويندا هئا ،انھن جي زالن ،ٻارن ۽ انھن جي سڀني ملڪيتن سان ،۽ اهي اتي دفن ۽ ناچ سان خوشي ڪندا هئا. 14۽ خوشي جي وقت ۾ اهي سڀ اٿي پنھنجي پاڙيسري جي زالن کي ۽ ڪجھه پنھنجن پاڙيسرين جي ڪنوارين ڌيئرن کي جھليندا هئا ،۽ انھن مان لطف اندوز ٿيندا هئا ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجي زال ۽ ڌي ءَ کي پنھنجي پاڙيسري جي هٿن ۾ ڏٺو ۽ هڪ لفظ به نه چيو. پوَ اهي هر مرد پنھنجي گھر ڏانھن ۽ هر عورت پنھنجي خيمي ڏانھن موٽندا هئا؛ ائين 15۽ اهي صبح کان رات تائين ائين ڪندا هئا ،۽ ء اهي هميشه سال ۾ چار ڀيرا ڪندا هئا. لَ آڻيندو هو ،انھن شھرن جا 16۽ جڏهن ڪو اجنبي انھن جي شھرن ۾ ايندو هو ۽ جيڪو سامان خريد ڪيو هو ان کي اتي ويڙهائڻ ء ماڻھو گڏ ٿيندا هئا ،مرد ،عورتون ۽ ٻار ،جوان ۽ پوڙها ،۽ ان ماڻھو ءَ وٽ ويندا هئا ۽ زور سان سندس سامان کسي وٺندا هئا ،هر هڪ کي ٿورو ڏيندا هئا جيستائين مالڪ جو سڀ سامان ختم نه ٿي ويندو هو جيڪو هو زمين ۾ کڻي آيو هو. 17۽ جيڪڏهن مال جو مالڪ انھن سان جھڳڙو ڪندو هو ۽ چوندو هو ته” ،هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو توهان مون سان ڪيو آهي “،ته اهي هڪ هڪ ڪري ان وٽ ايندا هئا ،۽ هر هڪ کيس ٿورو ڏيکاريندو هو جيڪو هن ورتو هو ۽ کيس طعنو ڏيندو هو ۽ چوندو هو ته” ،مون صرف اهو ٿورو ورتو آهي جيڪو توهان مون کي ڏنو هو “.۽ جڏهن هو انھن سڀني کان اهو ٻڌندو هو ،تڏهن هو امگين ۽ ڏکويل دل ۾ انھن کان اٿي هليو ويندو هو ،جڏهن اهي سڀ اٿي سندس پٺيان لڳندا هئا ۽ وڏي شور ۽ شور سان هن کي شھر مان ڪڍي ڇڏيندا هئا. 18۽ اتي هڪ ماڻھو ايلم جي ملڪ جو هو جيڪو آرام سان رستي تي وڃي رهيو هو ،پنھنجي گڏهه تي ويٺو هو ،جنھن جي پٺي ءَ تي مختلف رنگن جو هڪ نفيس چواو هو ،۽ اهو چواو گڏهه تي رسي ءَ سان ٻڌل هو. لَ 19۽ اهو ماڻھو سفر ڪري رهيو هو ته سدوم جي گھٽي مان گذري رهيو هو جڏهن سج شام جو لھي ويو ،۽ هو رات جو اتي رهڻ ء رهيو ،پر ڪو به کيس پنھنجي گھر ۾ اچڻ نه ڏنو؛ ۽ ان وقت سدوم ۾ هڪ بڇڙو ۽ شرارتي ماڻھو هو ،جيڪو برائي ڪرڻ ۾ ماهر هو ،۽ سندس نالو حداد هو. 20۽ هن اکيون مٿي ڪري شھر جي گھٽي ۾ مسافر کي ڏٺو ،۽ هو ان وٽ آيو ۽ چيو ته تون ڪٿان ٿو اچين ۽ ڪيڏانھن وڃي رهيو آهين؟ 21۽ ان ماڻھو ءَ کيس چيو تہ” ،آ ءَ حبرون کان عيلم ڏانھن سفر ڪري رهيو آهيان جتي آ ءَ رهان ٿو ،۽ جڏهن سج لھڻ لڳو تہ ڪنھن بہ شيَ جي گھٽتائي نہ لَ پرا ۽ چارا هئا ،۽ مون کي ڪنھن بہ ء مون کي سندس گھر ۾ گھڙڻ نہ ڏنو ،جيتوڻيڪ مون وٽ ماني ۽ پاڻي ۽ گڏه ء هئي“. 22۽ حداد جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته ،جيڪو ڪجھه توکي گھرجي سو مان فراهم ڪندس ،پر تون سڄي رات گھٽي ۾ نه رهندين. 23۽ حداد کيس پنھنجي گھر وٺي آيو ،۽ گڏهه تان ڪپڙو رسي ءَ سان لهي پنھنجي گھر وٺي آيو ،۽ گڏهه کي ڀءنگ ۽ چارا ڏنائين جڏهن ته مسافر حداد جي گھر ۾ کائيندو ۽ پيئندو هو ،۽ هو ان رات اتي رهيو. لَ صبح جو اٿيو ،جڏهن حداد کيس چيو ته" ،ترسو ،پنھنجي دل کي ماني ءَ جي ٽڪري 24۽ صبح جو مسافر پنھنجو سفر جاري رکڻ ء لَ پوَ وڃو "،۽ ماڻھو ءَ ائين ڪيو؛ ۽ هو ساڻس گڏ رهيو ،۽ ٻئي ڏينھن گڏجي کائيندا ۽ پيئندا رهيا ،جڏهن ماڻھو وڃڻ ء سان تسلي ڏيو ۽ ء اٿيو. 25۽ حداد کيس چيو تہ” ،ڏس ،هاڻي ڏينھن لھي رهيو آهي ،توکي سڄي رات رهڻ گھرجي ها تہ جيئن تنھنجي دل کي تسلي ملي سگھي؛ “۽ هن کيس زور ڏنو تہ هو سڄي رات اتي رهي ،۽ ٻئي ڏينھن تي هو صبح جو اٿيو تہ وڃي ،جڏهن حداد کيس زور ڏنو پوَ اهو پوَ هليو وڃ “،۽ هو ٻئي ڏينھن به ساڻس گڏ رهيو ۽ کاڌو کاڌائين ،۽ ء تہ” ،ماني ءَ جي هڪ ٽڪري سان پنھنجي دل کي تسلي ڏي ۽ ء لَ اٿيو. ماڻھو پنھنجو سفر جاري رکڻ ء ء لَ مون سان گڏ رهو ۽ صبح جو سوير اٿ ۽ پنھنجي 26۽ حداد کيس چيو تہ” ،ڏس هاڻي ڏينھن لھي رهيو آهي ،پنھنجي دل کي تسلي ڏيڻ ء رستي تي هلو“. 27پر اهو ماڻھو نه رهڻ گھريو ،پر اٿيو ۽ پنھنجي گڏهه تي زين وجھيو ،۽ جڏهن هو پنھنجي گڏهه تي زين وجھي رهيو هو ته حداد جي زال پنھنجي مڙس کي چيو" ،ڏس ،هي ماڻھو ٻن ڏينھن کان اسان سان گڏ رهيو آهي ۽ کائيندو پيئندو آهي ۽ هن اسان کي ڪجھه به نه ڏنو سواَ هليو ويندو؟ "۽ حداد هن کي چيو" ،چپ رهو". آهي ،۽ هاڻي ڇا اهو اسان کان ڪجھه به ڏيڻ کان ء لَ رسي ۽ چادر ڏئي. 28۽ ان ماڻھو ءَ پنھنجي گڏهه تي زين ڪيرائي ،۽ هن حداد کان پڇيو ته کيس گڏهه تي ڳنڍڻ ء 27
جاشر
29۽ حداد کيس چيو تہ” تون ڇا ٿو چوين؟ “۽ هن کيس چيو تہ” تون منھنجو مالڪ مون کي اهو رسو ۽ چادر ڏي جيڪو مختلف رنگن سان ٺھيل آهي جيڪو تو پنھنجي گھر ۾ پاڻ سان لڪايو هو تہ جيئن ان جي سنڀال ڪريان“. 30۽ حداد ان ماڻھو ءَ کي جواب ڏنو” ،هي تنھنجي خواب جي تعبير آهي ،جيڪا ڊوري تو ڏٺي ،ان جو مطلب آهي ته تنھنجي عمر ڊوري وانگر ڊگھي ٿيندي ،۽ چادر کي هر قسم جي رنگن سان رنگيل ڏسڻ جو مطلب آهي ته تو وٽ هڪ انگورن جو باغ هوندو جنھن ۾ تون سڀني ميون جا وڻ لڳائيندين. 31۽ مسافر جواب ڏنو" ،نه منھنجا مالڪ ،ڇاڪاڻ ته جڏهن مون توهان کي رسو ۽ مختلف رنگن سان ٺھيل هڪ چادر ڏني هئي ،جيڪا لَ ويھاري هئي ،تڏهن مان جاڳيس؛ ۽ حداد جواب ڏنو ۽ چيو" ،يقينا ا مون توهان کي توهان جي خواب جي توهان گڏهه تان لهي منھنجي ء تعبير ٻڌائي آهي ۽ اهو هڪ سٺو خواب آهي ،۽ هي ان جي تعبير آهي". 32هاڻي انسان جا پٽ مون کي چار چاندي جا سڪا ڏين ٿا ،جيڪي خوابن جي تعبير ڪرڻ جو منھنجو فرض آهي ،۽ مون کي توهان کان صرف ٽي چاندي جا سڪا گھرجن ٿا. 33۽ اهو ماڻھو حداد جي لفظن تي ڪاوڙجي ويو ،۽ هو زار زار روئي ،۽ حداد کي سدوم جي قاضي سرق وٽ وٺي ويو. 34۽ ان ماڻھو ءَ پنھنجو ڪيس سيرڪ جج جي اڳيان پيش ڪيو ،جڏهن حداد جواب ڏنو ،ته” ،ائين ناهي ،پر معاملو اهڙو آهي؛ ۽ جج لَ شھرن ۾ مشھور آهي. مسافر کي چيو” ،هي ماڻھو حداد توکي سچ ٿو ٻڌائي ،ڇاڪاڻ ته هو خوابن جي صحيح تعبير ء 35۽ اهو ماڻھو جج جي ڳالھ تي رڙ ڪري چيو تہ” اي خداوند ،ائين نہ ٿئي ،ڇاڪاڻ تہ اهو ڏينھن هو جڏهن مون کيس گڏهہ تي رکيل رسي ۽ چادر ڏني هئي تہ جيئن انھن کي سندس گھر ۾ رکي سگھي .۽ ٻئي جج جي اڳيان تڪرار ڪرڻ لڳا ،هڪڙي چيو تہ” معاملو ائين هو ،۽ ٻئي چيو تہ ٻيو ڪجھہ“. لَ وصول ڪريان ٿو؛ مان 36۽ حداد ان ماڻھو ءَ کي چيو ته مون کي چار چاندي ءَ جا سڪا ڏيو جيڪي مان پنھنجي خوابن جي تعبير ء ڪو به خرچ نه ڏيندس؛ ۽ مون کي انھن چئن کاڌي جو خرچ ڏيو جيڪي تو منھنجي گھر ۾ کاڌو هو. 37۽ ان ماڻھو ءَ حداد کي چيو تہ” سچ پچ ،جيڪو مون تنھنجي گھر ۾ کاڌو هو تنھنجو بدلو توکي ڏيندس ،رڳو اهو رسي ۽ ڪپڙو مون کي ڏي جيڪو تو پنھنجي گھر ۾ لڪايو هو“. 38۽ حداد جج جي اڳيان جواب ڏنو ۽ ان ماڻھو ءَ کي چيو" ،ڇا مون توکي تنھنجي خواب جي تعبير نه ٻڌائي هئي؟ ڊوري جو مطلب آهي ته توهان جا ڏينھن ڊگھا ٿيندا هڪ ڊوري وانگر ،۽ ڪپڙي جو مطلب آهي ته توهان وٽ هڪ انگورن جو باغ هوندو جنھن ۾ توهان هر قسم جا ميويدار وڻ پوکيندا". 39هي تنھنجي خواب جي صحيح تعبير آهي ،هاڻي مون کي چار چاندي ءَ جا سڪا ڏيو جيڪي مون کي معاوضي طور گھرجن ٿا ،ڇو ته مان توکي ڪو به الئونس نه ڏيندس. 40۽ اهو ماڻھو حداد جي لفظن تي روئي پيو ۽ اهي ٻئي جج جي اڳيان جھڳڙو ڪرڻ لڳا ،۽ جج پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ،جن انھن کي بي پرواهي سان گھر مان ڪڍي ڇڏيو. 41۽ اهي جج کان جھڳڙو ڪندي هليا ويا ،جڏهن سدوم جي ماڻھن انھن کي ٻڌو ،۽ اهي انھن جي چوڌاري گڏ ٿيا ۽ انھن اجنبي جي خلف واڪو ڪيو ،۽ انھن کيس بي رحمي ءَ سان شھر مان ڪڍي ڇڏيو. 42۽ اهو ماڻھو پنھنجي گڏهه تي سخت دل سان ،ماتم ڪندي ۽ روئندي پنھنجو سفر جاري رکيو. 43۽ جڏهن هو رستي تي وڃي رهيو هو ته سدوم جي خراب شھر ۾ جيڪو ڪجھه هن سان ٿيو هو ،تنھن تي روئي رهيو هو. باب19 لَ چار قاضي هئا ،۽ انھن جا نال هي هئا :سدوم شھر ۾ سرق ،عموره ۾ شرق ،ادمه ۾ زبناق ،۽ زبوئيم 1۽ سدوم جي شھرن ۾ چئن شھرن ء ۾ منون. 2۽ ابراهيم جي نوڪر ايليزر انھن تي مختلف نال رکيا ،۽ هن سيرڪ کي شاڪرا ،شارڪد کي شاڪرا ،زبناڪ کي ڪزوبيم ۽ مينون کي متزلودين ۾ تبديل ڪيو. 3۽ پنھنجن چئن قاضين جي خواهش سان سدوم ۽ عموره جي ماڻھن شھرن جي گھٽين ۾ بسترا لڳايا هئا ،۽ جيڪڏهن ڪو ماڻھو انھن هنڌن تي ايندو هو ته اهي ان کي پڪڙي پنھنجي بسترن مان هڪ تي آڻيندا هئا ،۽ زبردستي ان کي انھن ۾ ليٽائيندا هئا. 4۽ جڏهن هو ليٽندو هو ،ٽي ماڻھو سندس مٿي تي ۽ ٽي سندس پيرن تي بيٺا هوندا هئا ،۽ کيس بستري جي ڊيگھه سان ماپيندا هئا ،۽ جيڪڏهن اهو ماڻھو بستري کان ننڍو هوندو هو ته اهي ڇھه ماڻھو کيس هر ڇيڙي تي ڊگھو ڪندا هئا ،۽ جڏهن هو انھن کي رڙ ڪندو هو ته اهي کيس جواب نه ڏيندا هئا. 5۽ جيڪڏهن هو بستري کان ڊگھو هو ته اهي بستري جي ٻنھي پاسن کي هر ڇيڙي تي گڏ ڪندا ،جيستائين ماڻھو موت جي دروازن تي نه پھچي. 6۽ جيڪڏهن هو انھن کي رڙيون ڪندو رهيو ،تہ اهي کيس جواب ڏيندا تہ” ،جيڪو ماڻھو اسان جي ملڪ ۾ ايندو تنھن سان ائين ئي ڪيو ويندو“. 7۽ جڏهن ماڻھن اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون جيڪي سدوم جي شھرن جي ماڻھن ڪيون ،تڏهن اهي اتي اچڻ کان پاسو ڪيائون. 8۽ جڏهن ڪو اريب ماڻھو سندن ملڪ ۾ ايندو هو ته اهي کيس چاندي ۽ سون ڏيندا هئا ،۽ سڄي شھر ۾ اعلن ڪندا هئا ته کيس ماني لَ ڏنو وڃي ،۽ جيڪڏهن اجنبي ڪجھه ڏينھن اتي رهي ۽ بک کان مري وڃي ،ماني جو ٽڪرو نه ملڻ ڪري ،ته جو ٽڪرو به نه کائڻ ء سندس موت تي شھر جا سڀئي ماڻھو ايندا ۽ پنھنجو چاندي ۽ سون کڻي ويندا جيڪي انھن کيس ڏنا هئا. 9۽ جيڪي ماڻھو ان چاندي يا سون کي سڃاڻي سگھيا جيڪي انھن کيس ڏنو هو ،اهي ان کي واپس وٺي ويا ،۽ سندس موت تي انھن هن جا ڪپڙا به لهي ڇڏيا ،۽ اهي انھن بابت وڙهندا ،۽ جيڪو پنھنجي پاڙيسري تي االب ايندو هو ،اهو انھن کي کڻي ويندو هو. 28
جاشر
پوَ اهي کيس کڻي ويندا هئا ۽ ريگستان ۾ ڪجھه ٻوٽن هيٺان دفن ڪندا هئا؛ تنھن ڪري اهي سڄو ڏينھن هر ان شخص سان 10ان کان ء ڪندا هئا جيڪو انھن وٽ ايندو هو ۽ انھن جي ملڪ ۾ مري ويندو هو. 11۽ وقت گذرڻ سان گڏ ساره اليعزر کي سدوم ڏانھن موڪليو ته جيئن لوط کي ڏسي ۽ سندس خيريت پڇي. 12۽ اليعزر سدوم ڏانھن ويو ،۽ هن سدوم جي هڪ ماڻھو ءَ کي هڪ اجنبي سان وڙهندي ڏٺو ،۽ سدوم جي ماڻھو ءَ اريب ماڻھو ءَ جا سڀ ڪپڙا لهي ڇڏيا ۽ هليو ويو. لَ دعا گھري ته سدوم جي ماڻھو ءَ هن سان ڇا ڪيو هو. 13۽ هن اريب ماڻھو ءَ اليعزر کي فرياد ڪئي ۽ سندس مھرباني ءَ ء 14۽ هن کيس چيو ته ،تون اريب ماڻھو سان اهڙو سلوڪ ڇو ٿو ڪرين جيڪو تنھنجي ملڪ ۾ آيو هو؟ 15۽ سدوم جي ماڻھو ءَ اليعزر کي جواب ڏنو تہ” ،ڇا هي ماڻھو تنھنجو ڀا ءَ آهي ،يا سدوم جي ماڻھن اڄ توکي جج بڻايو آهي جو تون هن ماڻھو ءَ بابت ڳالھائين ٿو؟“ 16۽ اليعزر سدوم جي ماڻھو ءَ سان اريب ماڻھو ءَ جي ڪري جھڳڙو ڪيو ،۽ جڏهن اليعزر سدوم جي ماڻھو ءَ کان اريب ماڻھو ءَ جا لَ ويجھو آيو ،تڏهن هن تڪڙ ڪئي ۽ پٿر سان اليعزر جي پيشاني ءَ تي ڌڪ هنيو. ڪپڙا واپس وٺڻ ء 17۽ رت اليعزر جي پيشاني ءَ مان گھڻو وهي رهيو هو ،۽ جڏهن ان ماڻھو ءَ رت ڏٺو ته هن اليعزر کي جھلي چيو ته ،مون کي منھنجو اجورو ڏيو جو مون توکي هن خراب رت کان نجات ڏياري آهي جيڪو تنھنجي پيشاني ءَ ۾ هو ،ڇاڪاڻ ته اسان جي ملڪ ۾ اهڙو رواج ۽ قانون آهي. 18۽ اليعزر کيس چيو تہ” تو مون کي زخمي ڪيو آهي ۽ مون کان مطالبو ڪيو آهي تہ توکي پنھنجو ڪمرو ڏيان؛ پر اليعزر سدوم جي ماڻھو ءَ جي ڳالھه نه ٻڌي. لَ وٺي ويو. 19پوَ ان ماڻھو ءَ اليعزر کي پڪڙيو ۽ کيس سدوم جي جج شقرا وٽ فيصلي ء ء 20۽ ان ماڻھو ءَ جج کي چيو تہ” منھنجا مالڪ ،مان عرض ٿو ڪريان تہ هن ماڻھو ءَ اهڙو ڪيو آهي ،ڇاڪاڻ تہ مون هن کي پٿر سان لَ تيار ناهي“. اهڙو ماريو جو سندس پيشاني ءَ مان رت وهي ويو ۽ هو مون کي منھنجي مزدوري ڏيڻ ء 21۽ جج اليعزر کي چيو تہ” ،هي ماڻھو تو سان سچ ٿو ڳالھائي ،هن کي سندس مزدوري ڏيو ،ڇو تہ اسان جي ملڪ ۾ اهو رواج آهي “.۽ اليعزر جج جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هڪ پٿر کڻي جج کي ماريو ،۽ پٿر سندس پيشاني ءَ تي لڳو ،۽ جج جي پيشاني ءَ مان رت وهڻ لڳو ،۽ پوَ توهان جي ملڪ ۾ اهو رواج آهي تہ هن ماڻھو ءَ کي اهو ڏيو جيڪو مون کي ڏيڻ گھرجي ها ،ڇاڪاڻ تہ اليعزر چيو تہ” ،جيڪڏهن ء هي توهان جو فيصلو هو ،توهان اهو حڪم ڏنو. 22۽ اليعزر سدوم جي ماڻھو ءَ کي قاضي وٽ ڇڏي هليو ويو ،۽ هو هليو ويو. 23۽ جڏهن عيلم جي بادشاهن سدوم جي بادشاهن سان جنگ ڪئي ،عيلم جي بادشاهن سدوم جي سڄي ملڪيت تي قبضو ڪيو ،۽ انھن لوط کي سندس ملڪيت سميت قيد ڪيو ،۽ جڏهن ابراهيم کي خبر پئي ته هو ويو ۽ عيلم جي بادشاهن سان جنگ ڪئي ،۽ هن انھن جي هٿن مان لوط جي سڄي ملڪيت ۽ سدوم جي ملڪيت واپس ورتي. 24انھي ءَ وقت لوط جي زال کيس ڌي ءَ ڄائي ،۽ هن سندس نالو پلتيت رکيو ،ڇاڪاڻ تہ خدا کيس ۽ سندس سڄي گھر کي عيلم جي بادشاهن کان بچايو هو؛ ۽ لوط جي ڌي ءَ پلتيت وڏي ٿي ،۽ سدوم جي ماڻھن مان هڪڙي کيس شادي ڪئي. لَ آيو ،۽ هو ڪجھه ڏينھن شھر ۾ رهيو ،۽ سدوم جي سڀني ماڻھن پنھنجي رسم مطابق اعلن 25۽ هڪ اريب ماڻھو شھر ۾ کاڌو ڳولڻ ء ڪيو ته هن ماڻھو ءَ کي ماني جو ٽڪرو به نه کائڻ ڏيو ،جيستائين هو زمين تي مري نه وڃي ،۽ انھن ائين ئي ڪيو. لَ ڪجھه به نه ڏنو ،۽ هو مرڻ جي 26۽ لوط جي ڌي ءَ پلتيت هن ماڻھو ءَ کي گھٽين ۾ بک سان ليٽيل ڏٺو ،۽ ڪو به هن کي جيئرو رکڻ ء ڪناري تي هو. 27۽ سندس دل ان ماڻھو ءَ تي رحم سان ڀرجي وئي ،۽ هن ڪيترن ڏينھن تائين ڳجھي طرح ماني کارائي ،۽ هن ماڻھو ءَ جي روح کي تازو ڪيو ويو. جاَ تي ايندي هئي جتي اريب 28ڇالَ جو جڏهن هو ءَ پاڻي ڀرڻ ويندي هئي تہ هو ءَ پاڻي ءَ جي دال ۾ ماني وجھيندي هئي ،۽ جڏهن ان ء ء لَ ڏيندي هئي؛ ائين ئي ڪيترن ڏينھن تائين ڪندي رهي. ماڻھو هوندو هو ،تڏهن دال مان ماني ڪڍي کيس کائڻ ء 29۽ سدوم ۽ عموره جا سڀ ماڻھو حيران هئا ته هي ماڻھو ايترا ڏينھن بک ڪيئن برداشت ڪري سگھيو. 30۽ انھن هڪ ٻئي کي چيو ته ،اهو صرف اهو ٿي سگھي ٿو ته هو کائيندو ۽ پيئندو آهي ،ڇاڪاڻ ته ڪو به ماڻھو ايترا ڏينھن بک جاَ برداشت نٿو ڪري سگھي ۽ نه ئي هن وانگر جيئرو رهي سگھي ٿو ،بغير هن جي چھري جي تبديلي جي؛ ۽ ٽي ماڻھو پاڻ کي هڪ ء لَ ماني کڻي آيو هو. لَ ته ڪير هن کي کائڻ ء تي لڪائي ويا جتي اريب ماڻھو رکيل هو ،اهو ڄاڻڻ ء جاَ لَ ٻاهر نڪتي ،۽ هن پنھنجي پاڻي ءَ جي دڙي ۾ ماني وجھي ،۽ اريب ماڻھو ءَ جي ء 31۽ لوط جي ڌي ءَ پلتيت انھي ءَ ڏينھن پاڻي ڀرڻ ء لَ وئي ،۽ هن دڙي مان ماني ڪڍي اريب ماڻھو ءَ کي ڏني ۽ هن اها کائي. تي پاڻي ڀرڻ ء ،پوَ تون ئي آهين جنھن هن کي سھارو ڏنو آهي ،۽ تنھن 32۽ ٽنھي ماڻھن ڏٺو ته پلٿٿ اريب ماڻھو ءَ سان ڇا ڪيو ،۽ انھن هن کي چيو ته ء ڪري هن کي بک نه لڳي ،نه ئي شڪل بدلي ۽ نه ئي ٻين وانگر مري ويو. جاَ مان نڪري ويا جتي اهي لڪيل هئا ،۽ انھن پلتيت ۽ ماني جيڪا اريب ماڻھو ءَ جي هٿ ۾ هئي ،کڻي ويا. 33۽ اهي ٽئي ماڻھو انھي ءَ ء 34۽ انھن پلتيت کي پڪڙيو ۽ ان کي پنھنجن ججن جي اڳيان پيش ڪيو ،۽ انھن کي چيو ته" ،هن ائين ڪيو ،۽ اها ئي هئي جيڪا اريب ماڻھو ءَ کي ماني فراهم ڪندي هئي ،تنھن ڪري هو هن سڄي عرصي ۾ نه مريو؛ تنھن ڪري هاڻي اسان کي هن عورت جي سزا ٻڌايو ته هن اسان جي قانون جي ڀڃڪڙي ڪئي هئي". 35پوَ سدوم ۽ عمورا جا ماڻھو گڏ ٿيا ۽ شھر جي گھٽي ۾ باهہ ٻاريائون ،۽ انھن عورت کي کڻي باه ۾ اڇلئي ڇڏيو ۽ اها ساڙي رک ٿي ء وئي. 36۽ ادمه شھر ۾ هڪ عورت هئي جنھن سان انھن اهڙو ئي سلوڪ ڪيو. 29
جاشر
لَ آيو ،صبح جو گھر وڃڻ جي ارادي سان ،۽ هو جوان عورت جي پي ءَ 37ڇاڪاڻ ته هڪ مسافر ادمه شھر ۾ سڄي رات اتي رهڻ ء جاَ تي پھتو؛ ۽ جوان عورت جي گھر جي دروازي جي سامھون ويٺو رهيو ،ته جيئن اتي رهي ،جيئن سج لھي چڪو هو جڏهن هو ان ء کيس گھر جي دروازي تي ويٺو ڏٺو. لَ پڇيو ۽ هن کيس چيو” ،تون ڪير آهين؟ “۽ هن کيس چيو” ،مان اڄ رستي تي وڃي رهيو هوس ،۽ سج 38۽ هن هن کان پاڻي پيئڻ ء پوَ هتي پھتو آهيان ،تنھن ڪري مان سڄي رات هتي رهندس ،۽ صبح جو سوير اٿندس ۽ پنھنجو سفر جاري رکندس. لھڻ کان ء لَ ماني ۽ پاڻي کڻي آئي. 39۽ اها جوان عورت گھر ۾ وئي ۽ مڙس کي کائڻ ۽ پيئڻ ء 40۽ اءدمه جي ماڻھن کي هي ڳالھه معلوم ٿي وئي ،۽ اهي گڏ ٿيا ۽ ان نوجوان عورت کي ججن جي اڳيان آندو ،ته جيئن اهي هن ڪم جي ڪري هن جو فيصلو ڪن. ،ڇالَ جو هن اسان جي شريعت جي ڀڃڪڙي ڪئي آهي ،تنھنڪري 41۽ جج چيو تہ” هن عورت تي موت جو حڪم اچڻ گھرجي ء هن بابت اهو فيصلو آهي“. 42۽ انھن شھرن جا ماڻھو گڏ ٿيا ۽ ڇوڪري کي ٻاهر ڪڍيو ،۽ جج جي حڪم مطابق ان کي مٿي کان پيرن تائين ماکي سان مکيو ،۽ انھن ان کي مکين جي هڪ ٽولي جي اڳيان رکيو جيڪي ان وقت پنھنجي ڇتين ۾ هيون ،۽ مکيون ان تي اڏامي ويون ۽ ان کي اهڙو سڄي ويو. چٻاڙيو جو سندس سڄو جسم ء 43۽ نوجوان عورت مکين جي ڪري رڙيون ڪيون ،پر ڪنھن به هن جو نوٽيس نه ورتو ۽ نه ئي هن تي رحم ڪيو ،۽ هن جون رڙيون آسمان تائين چڙهي ويون. 44۽ خداوند هن تي ۽ سدوم جي شھرن جي سڀني ڪمن تي اضبناک ٿيو ،ڇاڪاڻ ته انھن وٽ کاڌي جي گھڻائي هئي ،۽ انھن ۾ امن هو ، ۽ اڃا تائين اريبن ۽ ضرورتمندن جي پرورش نه ڪئي ،۽ انھن ڏينھن ۾ انھن جا بڇڙا ڪم ۽ گناهه خداوند جي اڳيان وڏا ٿي ويا. 45۽ خداوند ٻن ملئڪن کي موڪليو جيڪي ابراهيم جي گھر ۾ آيا هئا ،ته جيئن سدوم ۽ ان جي شھرن کي تباهه ڪن. 46۽ ملئڪ ابراهيم جي خيمي جي دروازي مان اٿيا ،جڏهن انھن کاڌو پيتو ،۽ شام جو سدوم پھتا ،۽ لوط سدوم جي دروازي تي ويٺو هو ، لَ اٿيو ،۽ زمين تي سجدو ڪيو. ۽ جڏهن هن انھن کي ڏٺو ته انھن سان ملڻ ء 47۽ هن انھن کي تمام گھڻو زور ڏنو ۽ انھن کي پنھنجي گھر ۾ وٺي آيو ،۽ انھن کي کاڌو ڏنو جيڪو انھن کاڌو ،۽ اهي سڄي رات سندس گھر ۾ رهيا. ء جاَ مان نڪري وڃ ،تون ۽ تنھنجا سڀ ماڻھو ،متان تون هن شھر جي گناهہ ۾ ناس ٿي وڃين ، ،هن ٿ ا تہ” چيو کي لوط ملئڪن 48۽ ء جاَ کي ناس ڪندو“. ڇاڪاڻ تہ خداوند هن ء 49۽ ملئڪن لوط جو هٿ ،سندس زال جو هٿ ،سندس ٻارن جو هٿ ۽ سندس سڀني ملڪيتن کي جھليو ،۽ کيس ٻاهر ڪڍي شھرن کان ٻاهر رکيائون. لَ ڀڄ “،۽ هو ۽ سندس سڀ ملڪيت ڀڄي وئي. 50۽ انھن لوط کي چيو تہ” پنھنجي جان بچائڻ ء 51پوَ خداوند سدوم ۽ عموره ۽ انھن سڀني شھرن تي آسمان مان گندهڪ ۽ باه جو مينھن وسايو. ء 52۽ هن انھن شھرن کي ،سڄي ميدان ۽ شھرن جي سڀني رهاڪن کي ،۽ جيڪي زمين تي اءڀريو هو ،تباهه ڪري ڇڏيو؛ ۽ لوط جي زال لَ پوئتي ڏٺو ،ڇاڪاڻ ته هن کي پنھنجي ڌيئرن تي رحم آيو جيڪي سدوم ۾ رهيون ،ڇاڪاڻ ته اهي هن ادو شھرن جي تباهي کي ڏسڻ ء سان گڏ نه ويون. جاَ تي آهي. 53۽ جڏهن هن پوئتي ڏٺو ته هو ءَ لوڻ جو ٿنڀو بڻجي وئي ،۽ اهو اڄ تائين ان ء جاَ تي بيٺا هئا ،اهي روزانو پنھنجي پيرن جي چوٽين تائين لوڻ چاٽندا هئا ،۽ صبح جو اهو نئين سر نڪرندو هو ،۽ 54۽ جيڪي ڍڳا ان ء اهي اڄ تائين ان کي ٻيھر چاٽندا رهيا آهن. 55۽ لوط ۽ سندس ٻہ ڌيئرون جيڪي ساڻس گڏ رهيون هيون ،ڀڄي ويون ۽ عدولم جي اار ۾ ڀڄي ويون ،۽ اهي ڪجھه وقت تائين اتي رهيون. ء 56۽ ابراهيم صبح جو سوير اٿيو ته سدوم جي شھرن سان ڇا ٿيو هو؛ ۽ هن ڏٺو ته شھرن جو دونھون ڀٽي جي دونھي وانگر مٿي اڀري رهيو هو. 57۽ لوط ۽ سندس ٻہ ڌيئرون اار ۾ رهيون ،۽ انھن پنھنجي پي ءَ کي شراب پياريو ،۽ اهي ساڻس گڏ ويٺا ،ڇاڪاڻ تہ انھن چيو تہ زمين تي ڪوبہ ماڻھو ڪونھي جيڪو انھن مان ٻج پيدا ڪري سگھي ،ڇاڪاڻ تہ انھن سوچيو تہ سڄي زمين تباه ٿي وئي آهي. 58۽ ٻئي پنھنجي پي ءَ سان گڏ ويٺا ،۽ اهي حاملہ ٿيون ۽ پٽ ڄڻيا ،۽ پھرين ڌي ءَ پنھنجي پٽ جو نالو موآب رکيو ،۽ چيو ته ،مون هن کي پنھنجي پي ءَ کان جنم ڏنو آهي .هو اڄ تائين موآبي ماڻھن جو پي ءَ آهي. 59۽ ننڍي ڌي ءَ پنھنجي پٽ جو نالو بنامي رکيو؛ هو اڄ تائين عمون جي اولد جو پي ءَ آهي. 60پوَ لوط ۽ سندس ٻہ ڌيئرون اتان هليا ويا ۽ اردن جي ٻئي پار پنھنجين ٻہ ڌيئرن ۽ پٽن سان گڏ رهڻ لڳا ۽ لوط جا پٽ وڏا ٿيا ۽ انھن ء وڃي ڪنعان جي ملڪ مان شاديون ڪيون ۽ انھن کي ٻار پيدا ٿيا ۽ ٻار وڌندا ۽ وڌندا ويا. باب20 1۽ ان وقت ابراهيم ممري جي بلوط کان سفر ڪيو ،۽ هو فلستين جي ملڪ ڏانھن ويو ،۽ هو جرار ۾ رهيو؛ اهو ابراهيم جي ڪنعان جي ملڪ ۾ رهڻ جي پنجويھين سال ۾ ،۽ ابراهيم جي زندگي جي سؤ سال ۾ ،هو فلستين جي ملڪ ۾ جرار ۾ آيو. 2۽ جڏهن اهي ملڪ ۾ داخل ٿيا ته هن پنھنجي زال ساره کي چيو ته ،جيڪو به توکان پڇي ،ان کي چئو ته تون منھنجي ڀيڻ آهين ،ته جيئن اسين ملڪ جي رهاڪن جي بڇڙائي کان بچي سگھون. 30
جاشر
3۽ جڏهن ابراهيم فلستين جي ملڪ ۾ رهندو هو ،فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ جي نوڪرن ڏٺو ته ساره تمام گھڻي سھڻي هئي ،۽ انھن ابراهيم کان هن بابت پڇيو ،۽ هن چيو ته ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي. لَ آيو آهي ،۽ ان جي هڪ ڀيڻ رهڻ ۾ ملڪ ماڻھو هڪ مان ملڪ ڪنعان 4۽ ابي ملڪ جا نوڪر ابي ملڪ وٽ ويا ۽ چيائون تہ” ء آهي جيڪا تمام گھڻي خوبصورت آهي“. 5۽ ابي ملڪ پنھنجن نوڪرن جون ڳالھيون ٻڌيون جيڪي ساره جي تعريف ڪري رهيا هئا ،۽ ابي ملڪ پنھنجن نوڪرن کي موڪليو ، ۽ اهي ساره کي بادشاهه وٽ وٺي آيا. 6۽ ساره ابي ملڪ جي گھر آئي ،۽ بادشاه ڏٺو ته ساره خوبصورت آهي ،۽ اهو کيس تمام گھڻو خوش ڪيو. 7۽ هو ان جي ويجھو ويو ۽ ان کي چيو ته" ،اهو ماڻھو ڇا آهي جنھن سان توهان اسان جي ملڪ ۾ آيا آهيو؟ "ساره جواب ڏنو ۽ چيو ته جاَ ملي اتي رهون". هو منھنجو ڀا ءَ آهي ،۽ اسين ڪنعان جي ملڪ مان آيا آهيون ته جتي به اسان کي ء 8۽ ابي ملڪ ساره کي چيو تہ” ،ڏس ،منھنجو ملڪ تنھنجي اڳيان آهي ،پنھنجي ڀا ءَ کي هن ملڪ جي ڪنھن به حصي ۾ رکي ڇڏ جيڪو توکي پسند اچي ،۽ اسان جو فرض هوندو تہ هن کي ملڪ جي سڀني ماڻھن کان مٿي ۽ بلند ڪريون ڇو تہ هو تنھنجو ڀا ءَ آهي. لَ موڪليو ،۽ ابراهيم ابي ملڪ وٽ آيو. 9۽ ابي ملڪ ابراهيم کي سڏڻ ء 10۽ ابي ملڪ ابراهيم کي چيو تہ” ،ڏس ،مون حڪم ڏنو آهي تہ جيئن تون چاهين ٿو ،تيئن تنھنجي ڀيڻ ساره جي ڪري عزت ڪئي وڃي. 11پوَ ابراهيم بادشاهه کان ٻاهر نڪتو ۽ بادشاهه جو تحفو سندس پٺيان هليو. ء 12جيئن شام جو وقت هوندو هو ،ماڻھن جي آرام ڪرڻ کان اڳ ،بادشاهه پنھنجي تخت تي ويٺو هو ،۽ هن تي گھري ننڊ اچي وئي ،۽ هو تخت تي ليٽيو ۽ صبح تائين سمھي رهيو. 13۽ هن خواب ڏٺو ته خداوند جو هڪ ملئڪ هٿ ۾ هڪ ڇڪيل تلوار کڻي هن وٽ آيو ،۽ ملئڪ ابي ملڪ جي مٿان بيٺو هو ،۽ کيس تلوار سان مارڻ چاهيندو هو ،۽ بادشاهه پنھنجي خواب ۾ ڊڄي ويو ،۽ ملئڪ کي چيو ته مون توهان جي خلف ڪھڙو گناهه ڪيو لَ آيا آهيو؟ آهي جو توهان مون کي پنھنجي تلوار سان مارڻ ء 14۽ ملئڪ ابي ملڪ کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،ڏس ،تون انھي ءَ عورت جي ڪري مرندين ٿو جيڪا تو ڪالھه رات پنھنجي گھر ۾ آندي هئين ،ڇاڪاڻ تہ هو ءَ هڪ شادي شده عورت آهي ،ابراهيم جي زال جيڪا تنھنجي گھر ۾ آئي هئي .هاڻي انھي ءَ ماڻھو ءَ کي سندس پوَ ڄاڻ تہ تون ضرور مرندين ،تون ۽ زال موٽائي ڏي ،ڇاڪاڻ تہ هو ءَ سندس زال آهي؛ ۽ جيڪڏهن تون کيس واپس نه ڪندين تہ ء تنھنجا سڀ مالڪ. 15۽ انھي ءَ رات فلستين جي ملڪ ۾ وڏو شور مچيو ،۽ ملڪ جي رهواسين هڪ ماڻھو ءَ جي شڪل ڏٺي جيڪا هٿ ۾ تلوار کڻي بيٺي هئي ،۽ هن ملڪ جي رهواسين کي تلوار سان ماريو ،ها هو انھن کي مارڻ جاري رکيو. 16۽ خداوند جي ملئڪ انھي ءَ رات فلستين جي سڄي ملڪ کي ماريو ،۽ انھي ءَ رات ۽ ٻئي صبح جو وڏو شور مچي ويو. 17۽ هر پيٽ بند هو ،۽ انھن جا سڀ ٻار به هئا ،۽ خداوند جو هٿ انھن تي ابراهيم جي زال ساره جي ڪري هو ،جنھن کي ابي ملڪ کڻي ويو هو. 18۽ صبح جو ابي ملڪ ڊڄ ۽ پريشاني ءَ ۽ وڏي خوف سان اٿيو ،۽ هن پنھنجا نوڪر موڪليا ۽ انھن کي پنھنجو خواب ٻڌايو ،۽ ماڻھو تمام گھڻو ڊڄي ويا. 19۽ هڪ ماڻھو جيڪو بادشاهه جي نوڪرن جي وچ ۾ بيٺو هو ،بادشاهه کي جواب ڏنو ته ،اي بادشاهه سلمت ،هن عورت کي سندس مڙس ڏانھن موٽائي ڏيو ،ڇاڪاڻ ته هو سندس مڙس آهي ،ڇاڪاڻ ته جڏهن هي ماڻھو مصر ۾ آيو ته مصر جي بادشاهه سان به اهڙو ئي ٿيو هو. لَ ايندو آهي جتي هو اجنبي آهي ته هن 20۽ هن پنھنجي زال بابت چيو ته ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي ،ڇاڪاڻ ته جڏهن هو ان ملڪ ۾ رهڻ ء جو اهڙو طريقو هوندو آهي. لَ موڪليو ۽ خداوند هن تي سخت آفتون نازل ڪيون ،جيستائين هن عورت کي سندس 21پوَ فرعون هن عورت کي زال بڻائي وٺڻ ء ء مڙس وٽ واپس نه ڪيو. 22تنھن ڪري ،اي بادشاهه سلمت ،ڄاڻو ته ڪالھه رات سڄي ملڪ سان ڇا ٿيو ،ڇاڪاڻ ته اتي هڪ تمام وڏو خوف ۽ وڏو درد ۽ ماتم هو ،۽ اسان کي خبر آهي ته اهو ان عورت جي ڪري هو جنھن کي توهان پرڻايو هو. 23هاڻي ،هن عورت کي سندس مڙس ڏانھن موٽائي ڏيو ،نه ته اسان تي به ائين ٿئي جيئن مصر جي بادشاهه فرعون ۽ سندس رعيت تي ٿيو هو ،۽ اسان نه مرون؛ ۽ ابي ملڪ جلدي ڪئي ۽ سڏ ڪيو ۽ ساره کي سڏ ڪيو ،۽ هو ءَ سندس اڳيان آئي ،۽ هن ابراهيم کي سڏ ڪيو ، ۽ هو سندس اڳيان آيو. 24۽ ابي ملڪ انھن کي چيو تہ” ،هي ڪھڙو ڪم آهي جو توهان پاڻ کي ڀا ءَ ۽ ڀيڻ چئي رهيا آهيو ،۽ مون هن عورت کي زال بڻايو آهي؟“ 25۽ ابراهيم چيو تہ ،ڇاڪاڻ تہ مون سوچيو تہ مون کي پنھنجي زال جي ڪري موت جو شڪار ٿيڻو پوندو؛ ۽ ابي ملڪ ڌڻ ۽ ٻڪريون ،۽ مرد ۽ ٻڪريون ۽ هڪ هزار چاندي ءَ جا سڪا کڻي ابراهيم کي ڏنائين ،۽ ساره کي بہ کيس موٽائي ڏنائين. 26۽ ابي ملڪ ابراهيم کي چيو تہ” ڏس ،سڄو ملڪ تنھنجي اڳيان آهي ،جتي به تون چاهين اتي رهہ“. 27۽ ابراهيم ۽ سندس زال ساره ،عزت ۽ احترام سان بادشاهه جي حضور مان نڪتا ،۽ اهي ملڪ ۾ ،جرار ۾ به رهڻ لڳا. 28۽ فلستين جي ملڪ جا سڀ رهواسي ۽ بادشاهه جا نوڪر اڃا تائين ان وبا جي ڪري ڏک ۾ هئا جيڪا ملئڪ سڄي رات ساره جي ڪري انھن تي وجھي ڇڏي هئي. لَ خداوند پنھنجي خدا کان دعا گھرو تہ هو اسان مان هن فاني کي ختم 29۽ ابي ملڪ ابراهيم کي سڏائي چيو تہ هاڻي پنھنجن ٻانھن ء ڪري. 31
جاشر
30۽ ابراهيم ابي ملڪ ۽ سندس رعيت جي خاطر دعا گھري ،۽ خداوند ابراهيم جي دعا ٻڌي ،۽ هن ابي ملڪ ۽ سندس سڀني رعيت کي شفا ڏني. باب21 1۽ اهو وقت هو جڏهن ابراهيم فلستين جي ملڪ جرار ۾ رهيو ،هڪ سال ۽ چار مھينا گذري ويا ،ته خدا ساره تي نظر ڪئي ،۽ خداوند لَ هڪ پٽ پيدا ٿيو. هن کي ياد ڪيو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ ابراهيم ء 2۽ ابراهيم پنھنجي پٽ جو نالو جيڪو ساره مان پيدا ٿيو ،اسحاق رکيو. 3۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي اٺن ڏينھن جي عمر ۾ طھر ڪرايو ،جيئن خدا ابراهيم کي حڪم ڏنو هو ته هو سندس اولد سان ڪري؛ ۽ جڏهن اسحاق انھن مان پيدا ٿيو ته ابراهيم هڪ سؤ ۽ ساره نوي سالن جي هئي. 4ٻار وڏو ٿيو ۽ کيس کير پيارڻ کان ڇڏايو ويو ،۽ جنھن ڏينھن اسحاق کي کير پيارڻ کان ڇڏايو ويو ،ابراهيم هڪ وڏي دعوت ڪئي. 5۽ شيم ،ءعبر ۽ ملڪ جا سڀ وڏا ماڻھو ،فلستين جو بادشاهه ابي ملڪ ،۽ سندس نوڪر ،۽ سندس لشڪر جو سردار فيڪول ،کائڻ پيئڻ لَ آيا جيڪو ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق جي کير ڇڏائڻ جي ڏينھن تي ڪيو هو. ۽ ان دعوت ۾ خوش ٿيڻ ء 6۽ ابراهيم جو پي ءَ تارح ۽ سندس ڀا ءَ نحور ،هاران کان آيا ،اهي ۽ انھن جا سڀئي ماڻھو ،ڇاڪاڻ ته اهي ٻڌي تمام خوش ٿيا ته ساره کي پٽ ڄائو آهي. 7پوَ اهي ابراهيم وٽ آيا ،۽ انھن ان دعوت ۾ کاڌو پيتو جيڪا ابراهيم اسحاق جي کير ڇڏائڻ جي ڏينھن تي ڪئي هئي. ء 8۽ تارح ۽ نحور ابراهيم سان خوش ٿيا ،۽ اهي فلستين جي ملڪ ۾ گھڻا ڏينھن ساڻس گڏ رهيا. 9ان وقت رعو جو پٽ سروگ ،ابراهيم جي پٽ اسحاق جي پيدائش جي پھرين سال ۾ مري ويو. 10۽ سروگ جي سڄي عمر ٻہ سو اوڻٽيھه سال هئي ،۽ هو مري ويو. لَ اسحاق کي جنم ڏنو ته هو چوڏهن سالن جو هو. 11۽ ابراهيم جو پٽ اسماعيل انھن ڏينھن ۾ وڏو ٿيو؛ جڏهن ساره ابراهيم ء 12۽ خدا ابراهيم جي پٽ اسماعيل سان گڏ هو ،۽ هو وڏو ٿيو ،۽ هن ڪمان هلئڻ سکيو ۽ تير انداز ٿيو. 13۽ جڏهن اسحاق پنجن سالن جو ٿيو ته هو اسماعيل سان گڏ خيمي جي دروازي تي ويٺو هو. 14۽ اسماعيل اسحاق وٽ آيو ۽ سندس سامھون ويٺو ،۽ هن ڪمان کڻي ان کي ڪڍيو ۽ ان ۾ تير وجھي ڇڏيو ،۽ اسحاق کي مارڻ جو ارادو ڪيو. 15۽ ساره اهو ڪم ڏٺو جيڪو اسماعيل پنھنجي پٽ اسحاق سان ڪرڻ چاهيندو هو ،۽ هن کي پنھنجي پٽ جي ڪري تمام گھڻو ڏک ٿيو ، ۽ هن ابراهيم کي سڏ ڪيو ۽ کيس چيو ته هن ٻانھي ۽ هن جي پٽ کي ٻاهر ڪڍو ،ڇاڪاڻ ته هن جو پٽ منھنجي پٽ سان وارث نه ٿيندو ، ڇاڪاڻ ته هن اڄ هن سان ائين ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي هئي. 16۽ ابراهيم ساره جي آواز تي ٻڌو ،۽ صبح جو سوير اٿيو ،۽ ٻارهن مانيون ۽ پاڻي جو هڪ بوتل کڻي ويو جيڪو هن هاجره کي ڏنو ،۽ هن کي سندس پٽ سان گڏ موڪليو ،۽ هاجره پنھنجي پٽ سان گڏ بيابان ڏانھن هلي وئي ،۽ اهي فاران جي بيابان ۾ بيابان جي رهاڪن سان گڏ رهيا ،۽ اسماعيل هڪ تير انداز هو ،۽ هو گھڻو وقت بيابان ۾ رهيو. لَ مصر مان هڪ زال کڻي آئي ،۽ سندس نالو 17پوَ هو ۽ سندس ما ءَ مصر جي ملڪ ڏانھن ويا ،۽ اتي رهڻ لڳا ،۽ هاجره پنھنجي پٽ ء ء مريبه هو. پوَ بيابان ڏانھن موٽي ويا. 18۽ اسماعيل جي زال حاملہ ٿي ۽ چار پٽ ۽ ٻہ ڌيئرون ڄايون ،۽ اسماعيل ۽ سندس ما ءَ ،سندس زال ۽ ٻار ء پوَ مھيني ۽ ساليانو آرام ڪندا رهيا. لَ بيابان ۾ خيما ٺاهيا ،جنھن ۾ اهي رهندا هئا ،۽ اهي سفر ڪندا رهيا ۽ ء 19۽ انھن پاڻ ء 20۽ خدا اسماعيل کي سندس پي ءَ ابراهيم جي ڪري ڌڻ ،ڍڳا ۽ خيما ڏنا ،۽ ان ماڻھو ءَ کي ڍورن ۾ واڌارو ٿيو. 21۽ اسماعيل بيابانن ۽ خيمن ۾ رهيو ،گھڻو وقت سفر ڪندو ۽ آرام ڪندو رهيو ،۽ پنھنجي پي ءَ جو منھن نہ ڏٺو. لَ ويندس ،ڇاڪاڻ ته مون کي هن پوَ ،ابراهيم پنھنجي زال ساره کي چيو ته ،مان پنھنجي پٽ اسماعيل کي ڏسڻ ء 22۽ ڪجھ وقت کان ء کي ڏسڻ جي خواهش آهي ،ڇاڪاڻ ته مون هن کي گھڻي وقت کان نه ڏٺو آهي. لَ پنھنجي هڪ اءٺ تي سوار ٿي بيابان ڏانھن ويو ،ڇاڪاڻ ته هن ٻڌو هو ته هو پنھنجي 23۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسماعيل کي ڳولڻ ء سڀني ملڪيت سان گڏ بيابان ۾ هڪ خيمي ۾ رهي ٿو. 24۽ ابراهيم بيابان ۾ ويو ،۽ هو منجھند ڌاري اسماعيل جي خيمي تي پھتو ،۽ هن اسماعيل کان پڇيو ،۽ هن اسماعيل جي زال کي پنھنجن ٻارن سان گڏ خيمي ۾ ويٺي ڏٺو ،۽ اسماعيل جو مڙس ۽ سندس ما ءَ انھن سان گڏ نه هئا. لَ ميدان ۾ ويو آهي ،۽ ابراهيم ڪرڻ شڪار ،هو ته" 25۽ ابراهيم اسماعيل جي زال کان پڇيو ته" ،اسمم عيل ڪٿي ويو آهي؟ "۽ هن چيو ء اڃا تائين اءٺ تي سوار هو ،ڇاڪاڻ ته هو زمين تي نه لھندو هو جيئن هن پنھنجي زال ساره سان قسم کنيو هو ته هو اءٺ تان نه لھندو". 26۽ ابراهيم اسماعيل جي زال کي چيو ته ،منھنجي ڌي ءَ ،مون کي ٿورو پاڻي ڏي ته مان پيئان ،ڇاڪاڻ ته مان سفر کان ٿڪل آهيان. 27۽ اسماعيل جي زال جواب ڏنو ۽ ابراهيم کي چيو ته اسان وٽ نه پاڻي آهي ۽ نه ماني ،۽ هو ءَ خيمي ۾ ويٺي رهي ۽ ابراهيم کي نه ڏٺو ۽ نه ئي کانئس پڇيو ته هو ڪير آهي. 28پر هو ءَ خيمي ۾ پنھنجن ٻارن کي ماريندي هئي ،۽ انھن کي لعنت ڏيندي هئي ،۽ هن پنھنجي مڙس اسماعيل کي به لعنت ڪئي ۽ ان کي ملمت ڪئي ،۽ ابراهيم اسماعيل جي زال جون ڳالھيون پنھنجن ٻارن کي ٻڌيون ،۽ هو تمام گھڻو ناراض ۽ ناراض ٿيو. ء لَ سڏيو ،۽ عورت آئي ۽ ابراهيم جي سامھون بيٺي ،ڇاڪاڻ ته ابراهيم اڃا تائين اٺ تي 29۽ ابراهيم عورت کي خيمي مان ٻاهر اچڻ ء سوار هو. 30۽ ابراهيم اسماعيل جي زال کي چيو ته جڏهن تنھنجو مڙس اسماعيل گھر موٽي اچي ته هن کي اهي لفظ چئو: 32
جاشر
لَ هتي آيو ،۽ سندس شڪل ۽ صورت اهڙي هئي؛ مون هن کان نه پڇيو ته 31فلستين جي ملڪ مان هڪ تمام پوڙهو ماڻھو توکي ڳولڻ ء ٻڌاَ ته هن هو ڪير هو ،۽ جڏهن ته تون هتي نه هئين ،هن مون سان ڳالھايو ۽ چيو ،جڏهن تنھنجو مڙس اسماعيل موٽي اچي ته هن کي ء جاَ تي ٻيو ڪوئل ماڻھو ءَ چيو هو ،جڏهن تون گھر ايندين ته خيمي جي هن ڪوئل کي هٽائي ڇڏ ،جيڪو تو هتي لڳايو آهي ،۽ ان جي ء لڳائي ڇڏ. 32۽ ابراهيم عورت کي پنھنجون هدايتون پوريون ڪيون ،۽ هو ءمڙيو ۽ اءٺ تي سوار ٿي گھر ڏانھن روانو ٿيو. پوَ اسماعيل ۽ سندس ما ءَ شڪار کان موٽي آيا ،۽ خيمي ڏانھن موٽي آيا ،۽ سندس زال هن کي اهي ڳالھيون چيون، 33۽ ان کان ء 34فلستين جي ملڪ مان هڪ تمام پوڙهو ماڻھو توکي ڳولڻ آيو ،۽ سندس شڪل ۽ صورت اهڙي هئي؛ مون هن کان نه پڇيو ته هو ٻڌاَ ،پوڙهو ماڻھو چوي ٿو ،خيمي جي ڪير هو ،۽ جڏهن ته تون گھر ۾ نه هئين ،هن مون کي چيو ،جڏهن تنھنجو مڙس گھر اچي ته کيس ء جاَ تي ٻيو ڪوئل لڳايو. ڪوئل کي هٽائي ڇڏ جيڪو تو هتي لڳايو آهي ۽ ان جي ء 35۽ اسماعيل پنھنجي زال جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هن کي خبر پئي ته اهو سندس پي ءَ هو ،۽ سندس زال سندس عزت نه ڪئي. 36۽ اسماعيل پنھنجي پي ءَ جي ڳالھه سمجھي ويو جيڪي هن پنھنجي زال سان چئي هئي ،۽ اسماعيل پنھنجي پي ءَ جي ڳالھه ٻڌي ،۽ اسماعيل ان عورت کي ڇڏي ڏنو ۽ هو ءَ هلي وئي. پوَ رهندو جاَ تي وٺي آيو جتي هو ء 37پوَ اسماعيل ڪنعان جي ملڪ ڏانھن ويو ،۽ ٻي زال شادي ڪئي ۽ ان کي پنھنجي خيمي ۾ ان ء ء هو. 38۽ ٽن سالن جي آخر ۾ ابراهيم چيو ته ،مان ٻيھر وڃي پنھنجي پٽ اسماعيل کي ڏسندس ،ڇاڪاڻ ته مون هن کي گھڻي وقت کان نه ڏٺو آهي. ء 39۽ هو پنھنجي اٺ تي سوار ٿي بيابان ڏانھن ويو ،۽ منجھند ڌاري اسماعيل جي خيمي وٽ پھتو. 40۽ هن اسماعيل کان پڇيو ،۽ سندس زال خيمي مان ٻاهر آئي ۽ چيو ته ،منھنجا مالڪ ،هو هتي ناهي ،ڇاڪاڻ ته هو ٻنين ۾ شڪار لَ ويو آهي ،۽ عورت ابراهيم کي چيو ته ،منھنجا مالڪ ،خيمي ۾ داخل ٿيو ۽ ماني جو ٽڪرو کائو ،ڇاڪاڻ ته ڪرڻ ۽ اءٺن کي چارڻ ء توهان جو روح سفر جي ڪري ٿڪجي پيو هوندو. لَ ڏي ،ڇو ته 41۽ ابراهيم کيس چيو ته ،مان نه روڪيندس ڇو ته مون کي سفر جاري رکڻ جي تڪڙ آهي ،پر مون کي ٿورو پاڻي پيئڻ ء لَ پاڻي ۽ ماني ڪڍي آئي ،جيڪا هن جي اڳيان رکي ۽ هن مون کي اڃ لڳي آهي؛ ۽ عورت جلدي ڪئي ۽ خيمي ۾ ڊوڙي وئي ۽ ابراهيم ء لَ زور ڏنو ،۽ هن کاڌو پيتو ۽ سندس دل کي تسلي ملي ۽ هن پنھنجي پٽ اسماعيل کي برڪت ڏني. کي کائڻ ء 42۽ هن پنھنجو کاڌو پورو ڪيو ۽ خداوند کي برڪت ڏني ،۽ هن اسماعيل جي زال کي چيو ته ،جڏهن اسماعيل گھر اچي ته هن کي اهي لفظ چئو: 43فلستين جي ملڪ مان هڪ تمام پوڙهو ماڻھو هتي آيو ۽ توهان کان پڇڻ لڳو ،۽ توهان هتي نه هئا؛ ۽ مون هن کي ماني ۽ پاڻي ڪڍيو ۽ هن کاڌو پيتو ۽ سندس دل کي تسلي ملي. 44۽ هن مون کي اهي لفظ ٻڌايا :جڏهن تنھنجو مڙس اسماعيل گھر اچي ،تڏهن کيس چئو ته ،خيمي جو ڪوڪو جيڪو تو وٽ آهي ،تمام سٺو آهي ،ان کي خيمي کان پري نه لهيو. 45۽ ابراهيم عورت کي حڪم ڏيڻ کان فارغ ٿيو ،۽ هو فلستين جي ملڪ ڏانھن پنھنجي گھر ڏانھن سواري ڪري ويو؛ ۽ جڏهن اسماعيل لَ ٻاهر نڪتي. پنھنجي خيمي ۾ آيو ته سندس زال خوشي ۽ خوش دل سان ساڻس ملڻ ء 46۽ هن کيس چيو ته ،هڪ پوڙهو ماڻھو فلستين جي ملڪ مان هتي آيو هو ۽ هن جو ڏيک اهڙو هو ،۽ هن توهان کان پڇيو ۽ توهان هتي نه هئا ،تنھنڪري مون ماني ۽ پاڻي ڪڍيو ،۽ هن کاڌو پيتو ۽ سندس دل کي تسلي ملي. 47۽ هن مون کي اهي ڳالھيون ٻڌايون ته جڏهن تنھنجو مڙس اسماعيل گھر اچي ته ان کي چئو ته جيڪو خيمه توهان وٽ آهي ان جو ڪوڪو تمام سٺو آهي ،ان کي خيمه کان پري نه لهيو. 48۽ اسماعيل کي خبر پئي ته اهو سندس پي ءَ هو ،۽ سندس زال کيس عزت ڏني هئي ،۽ خداوند اسماعيل کي برڪت ڏني. باب22 1پوَ اسماعيل اٿيو ۽ پنھنجي زال ،ٻارن ،ڍورن ۽ سڀ ڪجھہ کڻي اتان روانو ٿيو ۽ فلستين جي ملڪ ۾ پنھنجي پي ءَ وٽ ويو. ء 2۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسماعيل کي پھرين زال سان ڪيل سودي جو احوال ٻڌايو ،جيڪا اسماعيل سان ڪئي هئي ،جيئن هن ڪيو هو. 3۽ اسماعيل ۽ سندس ٻار ابراهيم سان گڏ ان ملڪ ۾ گھڻا ڏينھن رهيا ،۽ ابراهيم فلستين جي ملڪ ۾ گھڻو وقت رهيو. پوَ ابراهيم پنھنجن نوڪرن ۽ سندس سڀني ملڪيتن سان گڏ فلستين جي ملڪ مان 4۽ ڏينھن وڌندا ويا ۽ ڇھويھ سالن تائين پھتا ،۽ ان کان ء نڪري گھڻو پري هليو ويو ،۽ اهي حبرون جي ويجھو آيا ،۽ اتي رهيا ،۽ ابراهيم جي نوڪرن پاڻي جا کوه کوٽيا ،۽ ابراهيم ۽ سندس سڀني ملڪيتن پاڻي جي ڪناري تي رهڻ لڳا ،۽ فلستين جي بادشاه ابي ملڪ جي نوڪرن اهو ٻڌو تہ ابراهيم جي نوڪرن ملڪ جي حدن ۾ پاڻي جا کوه کوٽيا آهن. 5۽ اهي آيا ۽ ابراهيم جي نوڪرن سان جھڳڙو ڪيو ،۽ انھن کان اهو وڏو کوهه ڦري ورتو جيڪو انھن کوٽيو هو. 6۽ فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ هن معاملي جي خبر ٻڌي ،۽ هو پنھنجي لشڪر جي سردار فيڪول ۽ سندس ويھه ماڻھو ابراهيم وٽ آيو ،۽ ابي ملڪ ابراهيم سان سندس نوڪرن جي باري ۾ ڳالھايو ،۽ ابراهيم ابي ملڪ کي ان کوهه جي باري ۾ ڇڙٻ ڏني جيڪو سندس نوڪرن کيس لءٽيو هو. 7۽ ابي ملڪ ابراهيم کي چيو تہ” ،جيڪو خداوند سڄي زمين پيدا ڪري ٿو ،تنھنجو قسم آهي تہ مون اڄ تائين اهو ڪم نه ٻڌو آهي جيڪو منھنجن نوڪرن تنھنجي نوڪرن سان ڪيو. 33
جاشر
لَ شاهدي ڏين ته مون هي 8۽ ابراهيم ست رڍون کڻي ابي ملڪ کي ڏنيون ۽ چيو ته” ،منھنجي هٿن مان هي وٺو ته جيئن اهي منھنجي ء کوهه کوٽيو آهي“. 9۽ ابي ملڪ ست رڍون کنيون جيڪي ابراهيم کيس ڏنيون هيون ،ڇاڪاڻ ته هن کيس ڍور ۽ رڍون گھڻو ڏنو هو ،۽ ابي ملڪ ابراهيم سان کوهه بابت قسم کنيو ،تنھن ڪري هن ان کوهه جو نالو بيرسبع رکيو ،ڇاڪاڻ ته اتي ٻنھي ان بابت قسم کنيو. 10۽ ٻنھي بيرسبع ۾ هڪ عھد ڪيو ،۽ ابي ملڪ پنھنجي لشڪر جي سردار فيڪول ۽ سندس سڀني ماڻھن سان گڏ اٿيو ،۽ اهي فلستين جي ملڪ ڏانھن موٽي ويا ،۽ ابراهيم ۽ سندس سڀ ملڪيت بيرسبع ۾ رهي ۽ هو ان ملڪ ۾ گھڻو وقت رهيو. 11۽ ابراهيم بيرسبع ۾ هڪ وڏو وڻ لڳايو ،۽ ان کي زمين جي چئني پاسن ڏانھن منھن ڪري چار دروازا ٺاهيا ،۽ هن ان ۾ هڪ انگورن جو باغ لڳايو ،تنھنڪري جيڪڏهن ڪو مسافر ابراهيم وٽ ايندو هو ته هو پنھنجي رستي ۾ ڪنھن به دروازي ۾ داخل ٿيندو هو ،۽ اتي پوَ هليو ويندو هو. رهندو هو ۽ کائيندو ۽ پيئندو هو ۽ ء لَ کليل هو جيڪي گذرندا ۽ موٽندا هئا ،جيڪي روزانو ابراهيم جي گھر ۾ 12ڇاڪاڻ ته ابراهيم جو گھر هميشه انھن انسانن جي پٽن ء لَ ايندا هئا. کائڻ ۽ پيئڻ ء 13۽ جيڪو به ماڻھو بکيو هوندو هو ۽ ابراهيم جي گھر ايندو هو ،ابراهيم ان کي ماني ڏيندو هو ته جيئن هو کائي ۽ پيئي ۽ مطمئن ٿئي ،۽ جيڪو به ننگا سندس گھر ايندو هو ،اهو پنھنجي مرضي مطابق ڪپڙا پائيندو هو ،۽ ان کي چاندي ۽ سون ڏيندو هو ۽ ان کي ان رب کي ظاهر ڪندو هو جنھن هن کي زمين تي پيدا ڪيو هو؛ ابراهيم پنھنجي سڄي زندگي ائين ڪندو رهيو. 14۽ ابراهيم ۽ سندس ٻار ۽ سندس سڀ ملڪيت بيرسبع ۾ رهي ،۽ هن حبرون تائين پنھنجو خيمو لڳايو. 15۽ ابراهيم جو ڀا ءَ نحور ،سندس پي ءَ ۽ انھن جا سڀئي ماڻھو حاران ۾ رهيا ،ڇاڪاڻ ته اهي ابراهيم سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ نه آيا هئا. 16۽ ناحور کي ٻار پيدا ٿيا ،جيڪو ملڪا ،حاران جي ڌي ءَ ۽ ابراهيم جي زال ساره جي ڀيڻ هئي ،جنھن مان کيس پيدا ٿيو. عز ،بءز ،قموئيل ،ڪيسد ،ءحضءو ،پلدءش ،تءدلف ۽ بتءوئيل ،اٺ پٽ هئا ،اءهي ملڪا جا ٻار هئا 17۽ جيڪي کيس پيدا ٿيا تن جا نال هي آهن :ء جيڪي هن ابراهيم جي ڀا ءَ نحور مان پيدا ڪيا. 18۽ نحور جي هڪ ڌي ءَ هئي ،جنھن جو نالو روما هو ،۽ هن نحور مان زبخ ،گچاش ،تاچاش ۽ ماخا پيدا ٿيا ،جيڪي چار پٽ هئا. سواَ ٻارهن پٽ هئا ،۽ انھن کي به هاران ۾ ٻار پيدا ٿيا. 19۽ نحور کي جيڪي ٻار پيدا ٿيا ،انھن مان سندس ڌيئرن کان ء ،کرف ،جادين ،ميلوس ۽ سندن ڀيڻ دبورا هئا. 20۽ نحور جي پھرئين پٽ ء عوض جا ٻار ابي ء 21۽ بءوز جا پٽ برڪيل ،نعمات ،شيوا ۽ مادونءو هئا. 22۽ قموئيل جا پٽ ارام ۽ رخوب هئا. 23۽ ڪيسد جا پٽ انملڪ ،ميشي ،بنون ۽ يفي هئا؛ ۽ حازو جا پٽ پلداس ،مکي ۽ عوفر هئا. 24۽ پلداش جا پٽ ارود ،حاموم ،مريد ۽ مولوچ هئا. 25۽ تدلف جا پٽ ءمشان ،ڪءشان ۽ ءمطزي هئا. 26۽ بتوئيل جا ٻار ءسکار ،لبن ۽ سندن ڀيڻ ءربقہ هئا. 27هي نحور جي اولد جا خاندان آهن جيڪي انھن کي حاران ۾ پيدا ٿيا؛ ۽ قموئيل جو پٽ ارام ۽ سندس ڀا ءَ رخوب حاران کان نڪري ويا ۽ انھن کي دريا ءَ فرات جي ڪناري تي ملڪ ۾ هڪ وادي ملي. 28۽ انھن اتي هڪڙو شھر ٺاهيو ،۽ انھن شھر جو نالو ارام جي پٽ فتور جي نالي تي رکيو ،جيڪو اڄ تائين ارام نھرائيم آهي. جاَ ملي سگھي ،۽ اهي ويا ۽ انھن کي شنار جي ملڪ جي سامھون هڪ وادي لَ ويا جتي انھن کي ڪا ء 29۽ ڪيسد جا ٻار به اتي رهڻ ء ملي ،۽ اهي اتي رهڻ لڳا. لَ هڪ شھر ٺاهيو ،۽ انھن شھر جو نالو پنھنجي پي ءَ جي نالي تي ڪيسد رکيو ،جيڪو اڄ تائين ڪسديم ملڪ آهي ، 30۽ انھن اتي پاڻ ء ۽ ڪسديم ان ملڪ ۾ رهندا هئا ۽ اهي ميويدار ۽ تمام گھڻو وڌندا هئا. 31۽ تارح ،جيڪو نحور ۽ ابراهيم جو پي ءَ هو ،پنھنجي پوڙهائپ ۾ ٻي زال شادي ڪئي ،جنھن جو نالو فليله هو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ هن لَ هڪ پٽ ڄڻيو ،۽ هن ان جو نالو ضوبا رکيو. ء پوَ تارح پنجويھه سال جيئرو رهيو. 32۽ ضوبا جي پيدائش کان ء 33۽ تارح انھي ءَ سال ۾ ،يعني ابراهيم جي پٽ اسحاق جي پيدائش جي پنجٽيھين سال ۾ وفات ڪئي. 34۽ تارح ٻہ سو پنج سال جي عمر ۾ هو ،۽ کيس حاران ۾ دفن ڪيو ويو. 35۽ تارح جو پٽ ضوبا ٽيھه سال جيئرو رهيو ۽ ان مان ارام ،اخليس ۽ مريڪ پيدا ٿيا. 36۽ ضوبا جي پٽ ،تارح جي پٽ ،ارام کي ٽي زالون هيون ۽ کيس ٻارهن پٽ ۽ ٽي ڌيئرون پيدا ٿيون؛ ۽ خداوند ضوبا جي پٽ ارام کي دولت ۽ ملڪيت ،۽ ڍورن ،ٻڪرين ۽ رڍن جي گھڻائي ڏني ،۽ اهو ماڻھو تمام گھڻو وڌيو. جاَ ملي ،ڇاڪاڻ ته کي انھن جتي ويا رهڻ اتي 37۽ ضوبا جو پٽ ارام ،سندس ڀا ءَ ۽ سندس سڄو گھر هاران کان سفر ڪيو ،۽ اهي لَ ء ء انھن جي ملڪيت ايتري وڏي هئي جو هاران ۾ رهي نه سگھي؛ ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجن ڀائرن ،نحور جي اولد سان گڏ هاران ۾ رهي نه سگھيا. 38۽ ضوبا جو پٽ ارام پنھنجن ڀائرن سان گڏ هليو ويو ،۽ انھن کي اوڀر واري ملڪ ڏانھن ڪجھه فاصلي تي هڪ وادي ملي ۽ اتي رهڻ لڳا. 39۽ انھن اتي هڪڙو شھر پڻ ٺاهيو ،۽ انھن ان جو نالو پنھنجي وڏي ڀا ءَ جي نالي تي ارام رکيو؛ جيڪو اڄ تائين ارام ضوبا سڏجي ٿو. لَ خداوند جو رستو سيکاريو ، 40۽ ابراهيم جو پٽ اسحاق انھن ڏينھن ۾ وڏو ٿي رهيو هو ،۽ سندس پي ءَ ابراهيم کيس خداوند جي سڃاڻپ ء ۽ خداوند هن سان گڏ هو. 41۽ جڏهن اسحاق ستٽيھن سالن جو ٿيو ته سندس ڀا ءَ اسماعيل ساڻس گڏ خيمي ۾ گھمي رهيو هو. 34
جاشر
42۽ اسماعيل اسحاق وٽ پاڻ تي فخر ڪندي چيو تہ” ،مان تيرهن سالن جو هوس جڏهن خداوند منھنجي پي ءَ سان اسان جو ختنو ڪرڻ لَ ڳالھايو ،۽ مون خداوند جي ڪلم مطابق ڪيو جيڪو هن منھنجي پي ءَ سان چيو هو ،۽ مون پنھنجو روح خداوند کي ڏنو ،۽ مون ء سندس ڪلم جي خلف ورزي نه ڪئي جيڪا هن منھنجي پي ءَ کي حڪم ڏني هئي. 43اسحاق اسماعيل کي جواب ڏنو تہ” ،تون مون سان ڇو فخر ڪرين ٿو ،پنھنجي ٿوري گوشت جي باري ۾ جيڪو تو پنھنجي جسم مان ورتو آهي ،جنھن بابت خداوند توکي حڪم ڏنو آهي؟“ 44منھنجي پي ءَ ابراهيم جي خدا ،جيئري خداوند جي قسم سان ،جيڪڏهن خداوند منھنجي پي ءَ کي چوي ته هاڻي پنھنجي پٽ اسحاق کي وٺي وڃ ۽ ان کي منھنجي اڳيان نذرانو پيش ڪر ،ته مان انڪار نه ڪندس پر خوشي ءَ سان ان کي قبول ڪندس. 45۽ خداوند اسحاق جي ڳالھ ٻڌي جيڪا اسماعيل سان ڪئي ،۽ اهو خداوند جي نظر ۾ سٺو لڳو ،۽ هن ڳالھ ۾ ابراهيم کي آزمائڻ جو ارادو ڪيو. 46۽ اهو ڏينھن آيو جڏهن خدا جا پٽ آيا ۽ پاڻ کي خداوند جي اڳيان پيش ڪيو ،۽ شيطان به خدا جي پٽن سان گڏ خداوند جي اڳيان آيو. 47۽ خداوند شيطان کي چيو" ،تون ڪٿان آيو آهين؟ "۽ شيطان خداوند کي جواب ڏنو ۽ چيو" ،زمين ۾ گھمڻ ڦرڻ ۽ ان ۾ مٿي ۽ هيٺ هلڻ کان". 48۽ خداوند شيطان کي چيو تہ” ،زمين جي سڀني ٻارن بابت تنھنجو مون سان ڪھڙو ڪلم آهي؟ “شيطان خداوند کي جواب ڏنو تہ” ،مون زمين جي سڀني ٻارن کي ڏٺو آهي جيڪي تنھنجي خدمت ڪن ٿا ۽ جڏهن توکان ڪجھ گھرن ٿا تہ توکي ياد ڪن ٿا. شيَ ڏئين ٿو جيڪا اهي تو کان گھرين ٿا ،تڏهن اهي آرام سان ويھندا آهن ،۽ توکي ڇڏي ڏيندا آهن ۽ توکي 49۽ جڏهن تون انھن کي اها ء وڌيڪ ياد نه ڪندا آهن. 50ڇا تو ابراهيم کي تارح جي پٽ ڏٺو آهي ،جنھن کي پھرين ڪو به اولد نه هو ،۽ هو تنھنجي خدمت ڪندو هو ۽ جتي به ايندو هو اتي لَ قربان گاهون ٺاهيندو هو ،۽ انھن تي نذرانو پيش ڪندو هو ،۽ زمين جي سڀني ٻارن کي هميشه تنھنجو نالو ٻڌائيندو هو. تنھنجي ء لَ هڪ وڏي دعوت 51۽ هاڻي جڏهن سندس پٽ اسحاق کيس ڄائو آهي ،تڏهن هن توکي ڇڏي ڏنو آهي ،هن ملڪ جي سڀني رهاڪن ء ڪئي آهي ،۽ هو خداوند کي وساري چڪو آهي. 52ڇالَ جو هن جيڪي ڪجھہ ڪيو آهي تنھن جي وچ ۾ هن تو وٽ ڪابہ قرباني نہ آندي ،نہ ساڙڻ جي قرباني ،نہ صلح جي قرباني ، ء نہ ڍڳو ،نہ ٻڪرو ،نہ ٻڪري ،جيڪي هن پنھنجي پٽ کي کير پيارڻ واري ڏينھن تي ڪٺا ڪيا هئا. 53پنھنجي پٽ جي ڄمڻ کان وٺي هاڻي تائين ،ستٽيھه سالن جي عمر تائين ،هن توهان جي اڳيان ڪا به قربانگاهه نه ٺاهي ۽ نه ئي توهان کي ڪا قرباني پيش ڪئي ،ڇاڪاڻ ته هن ڏٺو ته توهان اهو ڏنو جيڪو هن توهان کان اڳ گھريو هو ،۽ تنھن ڪري هن توهان کي ڇڏي ڏنو. 54۽ خداوند شيطان کي چيو ،ڇا تو منھنجي ٻانھي ابراهيم تي اهڙو اور ڪيو آهي؟ ڇاڪاڻ ته زمين تي هن جھڙو ڪو به ناهي ، منھنجي اڳيان هڪ ڪامل ۽ سچو ماڻھو ،جيڪو خدا کان ڊڄي ۽ برائي کان پاسو ڪري .مون کي پنھنجي زندگي جو قسم ،جيڪڏهن مان هن کي چوان ها ته پنھنجي پٽ اسحاق کي منھنجي اڳيان آڻيو ،ته هو هن کي مون کان نه روڪيندو ،وڌيڪ جيڪڏهن مان هن کي چوان ها ته هو پنھنجي ڌڻ يا ڌڻ مان منھنجي اڳيان ساڙيل قرباني آڻي. 55۽ شيطان خداوند کي جواب ڏنو ۽ چيو ته ،هاڻي ابراهيم سان ڳالھايو جيئن تو چيو آهي ،۽ تون ڏسندين ته ڇا هو اڄ نافرماني نه ڪندو ۽ تنھنجي لفظن کي رد نه ڪندو. باب23 1اءن وقت خداوند جو ڪلم ابراهيم تي نازل ٿيو ،۽ هن کيس چيو ته ،ابراهيم ،۽ هن چيو ته ،مان هتي آهيان. 2۽ هن کيس چيو ته هاڻي پنھنجي پٽ کي ،پنھنجي اڪيلي پٽ اسحاق کي ،جنھن کي تون پيار ڪرين ٿو ،وٺي وڃ ۽ موريا جي ملڪ ڏانھن وڃ ،۽ اتي کيس جبلن مان هڪ تي ساڙڻ جي قرباني طور پيش ڪر جيڪو توکي ڏيکاريو ويندو ،ڇاڪاڻ ته اتي تون ڪڪر ۽ خداوند جو جلل ڏسندين. 3۽ ابراهيم پاڻ ۾ چيو تہ” آ ءَ پنھنجي پٽ اسحاق کي سندس ما ءَ ساره کان ڪيئن الڳ ڪريان تہ جيئن کيس خداوند جي اڳيان ساڙڻ واري لَ کڻي وڃان؟“ قرباني ءَ ء 4۽ ابراهيم خيمه ۾ آيو ،۽ هو پنھنجي زال ساره جي سامھون ويٺو ،۽ هن کي اهي ڳالھيون چيون، 5منھنجو پٽ اسحاق وڏو ٿي چڪو آهي ۽ هن ڪجھه وقت کان پنھنجي خدا جي خدمت جو مطالعو نه ڪيو آهي ،هاڻي سڀاڻي مان وڃي کيس شيم ۽ سندس پٽ عبر وٽ آڻيندس ،۽ اتي هو خداوند جا طريقا سکندو ،ڇاڪاڻ ته اهي هن کي خداوند کي سڃاڻڻ سيکاريندا ۽ اهو به ڄاڻندا ته جڏهن هو خداوند جي اڳيان مسلسل دعا ڪندو ،ته هو کيس جواب ڏيندو ،تنھن ڪري اتي هو خداوند پنھنجي خدا جي خدمت ڪرڻ جو طريقو ڄاڻيندو. 6۽ ساره چيو تہ ،تو سٺو چيو آهي ،منھنجا مالڪ وڃو ۽ جيئن تو چيو آهي ،هن سان ڪريو ،پر هن کي مون کان گھڻو پري نه هٽايو ،۽ نه ئي هن کي اتي گھڻو وقت رهڻ ڏيو ،ڇاڪاڻ ته منھنجو روح هن جي روح ۾ جڪڙيل آهي. 7۽ ابراهيم ساره کي چيو ته ،منھنجي ڌي ءَ ،اچو ته اسان جي خداوند خدا کان دعا گھرون ته هو اسان سان ڀلئي ڪري. 8۽ ساره پنھنجي پٽ اسحاق کي کڻي وئي ۽ اهو سڄي رات ساڻس گڏ رهيو ،۽ هن کيس چمي ڏني ،ڀاڪر پائي ،۽ صبح تائين کيس هدايتون ڏيندي رهي. 9۽ هن کيس چيو" ،اي منھنجا پٽ ،منھنجو روح توکان ڪيئن جدا ٿي سگھي ٿو؟ "۽ اڃا تائين هن کي چمي ڏني ۽ هن کي ڀاڪر پاتو ،۽ هن ابراهيم کي هن بابت هدايتون ڏنيون. 35
جاشر
10۽ ساره ابراهيم کي چيو تہ اي منھنجا مالڪ ،مون کي عرض آهي تہ پنھنجي پٽ جو خيال رکجو ۽ پنھنجون نظرون هن تي رکجو ، سواَ منھنجو ٻيو ڪو پٽ يا ڌي ءَ ناهي. ڇو تہ هن کان ء 11او هن کي نه ڇڏيو .جيڪڏهن هو بکيو آهي ته هن کي ماني ڏيو ،۽ جيڪڏهن هو اڃايل آهي ته هن کي پاڻي پيئڻ ڏيو؛ هن کي پيادل نه وڃڻ ڏيو ،۽ نه ئي هن کي سج ۾ ويھڻ ڏيو. 12نڪي کيس رستي تي اڪيلو وڃڻ ڏيو ،نڪي کيس جيڪو وڻي ان کان مجبور ڪريو ،پر جيئن هو توهان کي چوي ،ان سان ائين ڪريو. 13۽ ساره سڄي رات اسحاق جي ڪري زار زار روئيندي رهي ۽ صبح تائين کيس هدايتون ڏيندي رهي. 14۽ صبح جو ساره گھر ۾ رکيل ڪپڙن مان هڪ تمام سٺو ۽ سھڻو لباس چونڊيو ،جيڪو ابي ملڪ هن کي ڏنو هو. 15۽ هن پنھنجي پٽ اسحاق کي اهو پارايو ،۽ هن جي مٿي تي پگڙي رکي ،۽ پگڙي جي چوٽي تي هڪ قيمتي پٿر لڳائي ،۽ هن انھن کي لَ سامان ڏنو ،۽ اهي هليا ويا ،۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ ابراهيم سان گڏ هليو ويو ،۽ انھن جا ڪجھه نوڪر انھن سان گڏ رستي کان رستي ء لَ ويا. پري ڏسڻ ء لَ رستي تي انھن سان گڏ هلي ،۽ انھن کيس چيو تہ خيمي ڏانھن موٽي وڃ. 16۽ ساره انھن سان گڏ ٻاهر نڪتي ،۽ انھن کي موڪلئڻ ء 17۽ جڏهن ساره پنھنجي پٽ اسحاق جون ڳالھيون ٻڌيون ته هو ءَ زار زار روئي ،۽ سندس مڙس ابراهيم به ساڻس گڏ روئي ،۽ سندن پٽ به انھن سان گڏ وڏو روئي ،۽ جيڪي انھن سان گڏ ويا هئا سي به تمام گھڻو روئي رهيا هئا. 18۽ ساره پنھنجي پٽ اسحاق کي جھليو ،۽ کيس پنھنجي ٻانھن ۾ کنيو ،۽ کيس ڀاڪر پائي ساڻس گڏ روئڻ لڳي ،۽ ساره چيو ،ڪير ڄاڻي پوَ مان توکي وري ڪڏهن ڏسندس؟ ٿو ته اڄ کان ء 19۽ اهي اڃا تائين گڏجي روئي رهيا هئا ،ابراهيم ،ساره ۽ اسحاق ،۽ سڀئي جيڪي رستي تي انھن سان گڏ هئا ،انھن سان گڏ روئي رهيا پوَ ساره پنھنجي پٽ کان منھن موڙي ،سخت روئي رهي هئي ،۽ سندس سڀئي مرد نوڪر ۽ ٻانھيون هن سان گڏ خيمي ڏانھن موٽي هئا ،۽ ء ويون. 20۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق سان گڏ هليو ويو ته جيئن خداوند جي حڪم مطابق ان کي قربان ڪري پيش ڪري. 21۽ ابراهيم پنھنجن ٻن جوانن ،هاجره جي پٽ اسماعيل ۽ پنھنجي نوڪر اليعزر کي پاڻ سان گڏ کنيو ،۽ اهي انھن سان گڏ هليا ،۽ جڏهن اهي رستي تي هلندا هئا تہ انھن جوانن پاڻ ۾ اهي ڳالھيون ڪيون، 22۽ اسماعيل اليعزر کي چيو تہ” ،هاڻي منھنجو پي ءَ ابراهيم اسحاق سان گڏ وڃي رهيو آهي تہ جيئن هو کيس خداوند جي آڏو ساڙڻ واري قرباني طور کڻي اچي ،جيئن هن کيس حڪم ڏنو هو. پوَ وارث ٿي سگھان ، کان هن مان جيئن ،ته آهي وٽ هن جيڪو ڏيندو ڪجھه 23هاڻي جڏهن هو موٽي ايندو ته هو مون کي سڀ ء ڇاڪاڻ ته مان هن جو پھريون ڄاول آهيان. 24۽ اليعزر اسماعيل کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ،بيشڪ ابراهيم توکي تنھنجي ما ءَ سان گڏ رد ڪري ڇڏيو ،۽ قسم کنيو تہ توکي سندس ،سواَ مون کي شيَ وارث نہ ٿيندي ،۽ هو جيڪو ڪجھہ سندس آهي ،سندس سڀ خزانن سان گڏ ڪنھن کي ڏيندو ملڪيت مان ڪا بہ ء ء سندس نوڪر جي ،جيڪو پنھنجي گھر ۾ وفادار رهيو آهي ،جنھن رات ڏينھن سندس خدمت ڪئي آهي ،۽ جيڪو ڪجھه هن مون کان چاهيو آهي اهو سڀ ڪجھه ڪيو آهي؟ هو پنھنجي موت تي سڀ ڪجھه جيڪو هن وٽ آهي ،مون کي وصيت ڪندو. 25۽ جڏهن ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق سان گڏ رستي تي وڃي رهيو هو ،ته شيطان آيو ۽ ابراهيم کي هڪ تمام وڏي عمر واري ،عاجز ۽ پشيمان روح جي صورت ۾ ظاهر ٿيو ،۽ ابراهيم وٽ ويو ۽ کيس چيو" ،ڇا تون بيوقوف آهين يا وحشي ،جو اڄ پنھنجي اڪيلي پٽ سان اهو ڪم ڪرڻ وڃي رهيو آهين؟" 26ڇالَ جو خدا توکي تنھنجي پوڙهي عمر ۾ هڪ پٽ ڏنو آهي ،۽ ڇا تون اڄ وڃي کيس قتل ڪندين ڇو تہ هن ڪو بہ ظلم نہ ڪيو ،۽ ء ڇا تون پنھنجي اڪيلي پٽ جي روح کي زمين تان ناس ڪندين؟ 27ڇا تون نٿو ڄاڻين ۽ سمجھين ٿو ته هي ڪم خداوند کان نه ٿو ٿي سگھي؟ ڇاڪاڻ ته خداوند زمين تي انسان سان اهڙي برائي نٿو ڪري سگھي جو کيس چوي ته ،وڃ پنھنجي ٻار کي ذبح ڪر. 28۽ ابراهيم اهو ٻڌو ۽ ڄاتو ته اهو شيطان جو ڪلم هو جيڪو هن کي خداوند جي رستي کان هٽائڻ جي ڪوشش ڪري رهيو هو ،پر ابراهيم شيطان جي آواز کي نه ٻڌو ،۽ ابراهيم هن کي ڇڙٻ ڏني ته هو هليو ويو. 29۽ شيطان موٽي آيو ۽ اسحاق وٽ آيو؛ ۽ هو اسحاق کي هڪ خوبصورت ۽ خوبصورت نوجوان جي صورت ۾ ظاهر ٿيو. 30۽ هو اسحاق وٽ ويو ۽ کيس چيو ،ڇا توکي خبر ناهي ۽ سمجھه ۾ نٿو اچي ته تنھنجو پوڙهو بيوقوف پي ءَ اڄ توکي بيڪار قتل ڪرڻ لَ وٺي وڃي ٿو؟ ء 31تنھن ڪري ،منھنجا پٽ ،هن جي ڳالھه نه ٻڌ ۽ نه ئي ڌيان ڏي ،ڇاڪاڻ ته هو هڪ بيوقوف پوڙهو ماڻھو آهي ،۽ پنھنجي قيمتي جان ۽ خوبصورت شڪل کي زمين تان گم نه ٿيڻ ڏي. 32اسحاق اهو ٻڌو ۽ ابراهيم کي چيو ته” ،بابا ،ڇا تو ٻڌو آهي ،هي ماڻھو ڇا چيو آهي؟ هن ائين ئي چيو آهي“. 33۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته هن کان خبردار رهو ۽ هن جي ڳالھين تي نه ٻڌو ۽ نه ئي هن تي ڌيان ڏيو ، ڇاڪاڻ ته هو شيطان آهي ،جيڪو اڄ اسان کي خدا جي حڪمن کان پري ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رهيو آهي. 34۽ ابراهيم اڃا تائين شيطان کي ڇڙٻ ڏني ،۽ شيطان انھن کان هليو ويو ،۽ ڏٺو ته هو انھن تي االب نه ٿي سگھيو ،تنھن ڪري انھن کان پاڻ کي لڪايو ،۽ هو رستي ۾ انھن جي اڳيان گذري ويو؛ ۽ هن پاڻ کي رستي ۾ پاڻي جي هڪ وڏي ندي ۾ تبديل ڪيو ،۽ ابراهيم ، جاَ تي پھتا ،۽ انھن هڪ ندي ڏٺي جيڪا وڏي پاڻي وانگر وڏي ۽ طاقتور هئي. اسحاق ۽ سندس ٻه نوجوان ان ء 35۽ اهي ندي ءَ ۾ داخل ٿيا ۽ ان مان لنگھي ويا ،۽ پاڻي پھرين انھن جي پيرن تائين پھتو. 36۽ اهي ندي ءَ ۾ وڌيڪ اندر ويا ۽ پاڻي انھن جي ڳچين تائين پھچي ويو ،۽ اهي سڀ پاڻي جي ڪري ڊڄي ويا؛ ۽ جڏهن اهي ندي ءَ جي جاَ کي سڃاڻي ورتو ،۽ هن کي خبر هئي ته اڳ ۾ اتي پاڻي نه هو. پار وڃي رهيا هئا ته ابراهيم ان ء 36
جاشر
37۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي چيو ته ،مون کي هي جڳھه خبر آهي جتي نه ڪو وهڪرو هو ۽ نه پاڻي ،تنھن ڪري اهو شيطان آهي جيڪو اسان سان اهو سڀ ڪجھه ڪري ٿو ،ته جيئن اڄ اسان کي خدا جي حڪمن کان پري ڪري. 38۽ ابراهيم کيس ڇڙٻ ڏني ۽ چيو تہ” اي شيطان ،خداوند توکي ڇڙٻ ڏئي ،اسان کان پري ٿي وڃ ڇو تہ اسين خدا جي حڪمن تي هلون ٿا“. 39۽ شيطان ابراهيم جي آواز تي ڊڄي ويو ،۽ انھن کان پري هليو ويو ،۽ جڳھه ٻيھر خشڪ زمين ٿي وئي جيئن اها پھرين هئي. جاَ ڏانھن ويو جيڪا خدا کيس ٻڌائي هئي. 40۽ ابراهيم اسحاق سان گڏ ان ء جاَ ڏٺي جيڪا خدا کيس ٻڌائي هئي. 41ٽئين ڏينھن تي ابراهيم اکيون کڻي ڏٺيون ۽ پري کان اها ء 42۽ کيس باهه جو هڪ ٿنڀو نظر آيو جيڪو زمين کان آسمان تائين پھتو ،۽ جبل تي جلل جو ڪڪر هو ،۽ خداوند جو جلل ڪڪر ۾ نظر آيو. 43۽ ابراهيم اسحاق کي چيو ته ،منھنجا پٽ ،ڇا تون ان جبل تي ڏسين ٿو ،جيڪو اسان کي پري کان نظر اچي ٿو ،جيڪو مان ان تي ڏسيان ٿو؟ 44۽ اسحاق جواب ڏنو ۽ پنھنجي پي ءَ کي چيو ته ،مون کي باهه جو ٿنڀو ۽ ڪڪر نظر اچي ٿو ،۽ خداوند جو جلل ڪڪر تي نظر اچي ٿو. لَ قبول ڪيو ويو آهي. قرباني واري ساڙڻ اڳيان جي خداوند اسحاق پٽ سندس تہ هئي خبر کي ابراهيم 45۽ ء 46۽ ابراهيم اليعزر ۽ سندس پٽ اسماعيل کي چيو ته ڇا توهان پڻ اهو ڏسو ٿا جيڪو اسان جبل تي ڏسون ٿا جيڪو پري آهي؟ سواَ ٻيو ڪجھه به نظر نٿو اچي .۽ ابراهيم کي خبر هئي ته اهي 47۽ انھن جواب ڏنو ۽ چيو ته ،اسان کي زمين جي ٻين جبلن کان ء لَ قبول نه ڪيا ويا آهن ،۽ ابراهيم انھن کي چيو ته ،توهان هتي گڏهه سان گڏ رهو جيستائين مان ۽ خداوند جي اڳيان انھن سان گڏ وڃڻ ء پوَ توهان ڏانھن موٽون. منھنجو پٽ اسحاق هن جبل تي وڃون ۽ اتي خداوند جي اڳيان عبادت ڪريون ۽ ء جاَ تي رهيا ،جيئن ابراهيم حڪم ڏنو هو. 48۽ اءليعزر ۽ اسماعيل انھي ءَ ء جاَ تي ويا. لَ ڪاٺيون کڻي پنھنجي پٽ اسحاق تي رکيون ،۽ هن باهه ۽ چاقو کڻي ،۽ اهي ٻئي ان ء 49۽ ابراهيم ساڙڻ جي قرباني ء پوَ اهو گھوڙو ڪٿي 50۽ جڏهن اهي هليا ويا ته اسحاق پنھنجي پي ءَ کي چيو ته ڏسو ،مون کي هتي باهه ۽ ڪاٺيون نظر اچن ٿيون ،۽ ء لَ آهي؟ آهي جيڪو خداوند جي اڳيان ساڙڻ واري قرباني ء 51۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي جواب ڏنو تہ” ،خداوند توکي منھنجي پٽ کي گھيٽي جي بدران مڪمل ساڙڻ واري قرباني طور چونڊيو آهي“. 52۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ کي چيو تہ” ،جيڪي خداوند تو سان چيو آهي ،سو سڀ آ ءَ خوشي ءَ ۽ دل جي خوشي ءَ سان ڪندس“. ٻڌاَ 53۽ ابراهيم وري پنھنجي پٽ اسحاق کي چيو ،ڇا تنھنجي دل ۾ هن بابت ڪو خيال يا صلح آهي ،جيڪا مناسب نه آهي؟ مون کي ء لڪاَ. منھنجا پٽ ،مان تو کي عرض ٿو ڪريان ،اي منھنجا پٽ ،مون کان اهو نه ء 54۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ ابراهيم کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته ،اي منھنجا پي ءَ ،جيئري خداوند ۽ توهان جي روح جي قسم ،منھنجي دل ۾ ڪجھه به ناهي جيڪو مون کي ساڄي يا کاٻي طرف ان ڪلم کان هٽائي ڇڏي جيڪو هن توهان سان ڳالھايو آهي. 55هن تي نه ته ڪو عضوو حرڪت ۾ آيو آهي ۽ نه ئي منھنجي دل ۾ هن بابت ڪو خيال يا بڇڙو مشورو آهي. 56پر مان هن معاملي ۾ خوش ۽ خوش دل آهيان ،۽ چوان ٿو ته ،مبارڪ آهي خداوند جنھن اڄ مون کي پنھنجي اڳيان ساڙڻ واري قرباني طور چونڊيو آهي. جاَ تي گڏ ٿيا جنھن بابت خداوند چيو هو. 57۽ ابراهيم اسحاق جي لفظن تي تمام گھڻو خوش ٿيو ،۽ اهي اڳتي وڌيا ۽ ان ء لَ ويجھو آيو ،۽ ابراهيم روئي رهيو هو ،۽ اسحاق پٿر ۽ گاري کڻي ويو جيستائين اهي جاَ تي قربان گاهه ٺاهڻ ء 58۽ ابراهيم انھي ءَ ء قربان گاهه ٺاهي مڪمل نه ڪيا. 59۽ ابراهيم ڪاٺيون کڻي ان قربان گاه تي ترتيب سان رکيو جيڪا هن ٺاهي هئي. 60۽ هن پنھنجي پٽ اسحاق کي کنيو ۽ کيس ٻڌو ته جيئن کيس قربان گاهه تي ڪاٺ تي رکي ،ته جيئن کيس خداوند جي اڳيان ساڙڻ واري قرباني طور ذبح ڪري. پوَ مون کي قربانگاهه تي رک ،متان مان ڦري وڃان ۽ چاقو ءَ 61۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ کي چيو ته مون کي مضبوطي ءَ سان ٻڌي ڇڏ ۽ ء جي زور سان منھنجي جسم تي ءڇڪي پوي ۽ اهو ساڙڻ واري قرباني کي ناپاڪ ڪري؛ ۽ ابراهيم ائين ئي ڪيو. 62۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ کي چيو تہ ،اي منھنجا پي ءَ ،جڏهن تون مون کي ماري ڇڏيندين ۽ قرباني ءَ طور ساڙيندين ،تڏهن منھنجي راه خوشبوَ آهي؛ پر جيڪڏهن مان جيڪو بچي ٿو سو پاڻ سان گڏ کڻي وڃ ۽ منھنجي ما ءَ ساره کي آڻيندين ،۽ کيس چئو تہ ،هي اسحاق جي ء ٻڌاَ ،متان هو ءَ منھنجي پٺيان پنھنجو روح وجھي مري وڃي. جاَ تي ويٺي تہ کيس اءهو نہ ء هو ءَ ڪنھن کوه جي ڀرسان يا ڪنھن اوچي ء 63۽ ابراهيم اسحاق جا لفظ ٻڌا ،۽ جڏهن اسحاق اهي لفظ ٻڌا ته هو پنھنجو آواز بلند ڪري روئي پيو؛ ۽ ابراهيم جا ڳوڙها سندس پٽ اسحاق تي وهي ويا ،۽ اسحاق سخت روئي پيو ،۽ هن پنھنجي پي ءَ کي چيو ،اي منھنجا پي ءَ ،جلدي ڪر ،۽ مون سان خداوند اسان جي خدا جي مرضي ڪر جيئن هن توکي حڪم ڏنو آهي. 64۽ ابراهيم ۽ اسحاق جون دليون انھي ءَ ڳالھه تي خوش ٿيون جيڪو خداوند انھن کي حڪم ڏنو هو؛ پر اکيون روئي رهيون هيون جڏهن ته دل خوش هئي. 65۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي ٻڌو ،۽ ان کي قربان گاهه تي ڪاٺ تي رکيو ،۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ جي اڳيان قربان گاهه تي پنھنجو لَ وڌايو ته جيئن پنھنجي پٽ کي خداوند جي اڳيان ساڙڻ واري قرباني طور ذبح ڪري. ڳلو وڌايو ،۽ ابراهيم پنھنجو هٿ ءڇري کڻڻ ء 66انھي ءَ وقت رحمت جا ملئڪ خداوند جي اڳيان آيا ۽ اسحاق بابت هن سان ڳالھايو،
37
جاشر
67 0اي منھنجا مالڪ ،تون انھن سڀني تي رحمدل ۽ رحمدل بادشاهه آهين جيڪي تو آسمان ۽ زمين ۾ پيدا ڪيا آهن ،۽ تون انھن سڀني کي سنڀاليندو آهين؛ تنھن ڪري پنھنجي خادم اسحاق جي بدلي ۾ فديو ۽ ڇوٽڪارو ڏي ،۽ ابراهيم ۽ سندس پٽ اسحاق تي رحم ۽ رحم ڪر ،جيڪي اڄ توهان جا حڪم پورا ڪري رهيا آهن. لَ ٻڌل آهي؟ تنھن ڪري هاڻي 68ڇا تو ڏٺو آهي ،اي خداوند ،ڪيئن تنھنجي ٻانھي ابراهيم جو پٽ اسحاق هڪ جانور وانگر ذبح ٿيڻ ء انھن تي رحم ڪر ،اي خداوند! 69ان وقت خداوند ابراهيم تي ظاهر ٿيو ،۽ آسمان مان کيس سڏ ڪيو ،۽ کيس چيو ته ،پنھنجو هٿ ڇوڪرو تي نه کڻ ،۽ نه ئي ان سان ڪجھه ڪر ،ڇو ته هاڻي مون کي خبر آهي ته تون هي ڪم ڪرڻ ۾ خدا کان ڊڄين ٿو ،۽ پنھنجي پٽ ،پنھنجي اڪيلي پٽ ،کي مون کان نه روڪين ٿو. 70پوَ ابراهيم اکيون کڻي ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته هڪ گھوڙو هڪ جھنگ ۾ سندس سڱن سان ڦاسي پيو هو؛ اهو اهو گھوڙو هو جيڪو خداوند ء خدا زمين ۾ ان ڏينھن پيدا ڪيو هو جڏهن هن زمين ۽ آسمان کي ٺاهيو هو. لَ تيار ڪيو هو. 71ڇاڪاڻ تہ خداوند انھي ءَ ڏينھن کان وٺي اسحاق جي بدران ساڙڻ واري قرباني ء 72۽ هي گھوڙو ابراهيم ڏانھن وڌي رهيو هو جڏهن شيطان هن کي پڪڙيو ۽ هن جا سڱ جھنگ ۾ ڦاسائي ڇڏيا ته جيئن هو ابراهيم ڏانھن نه وڌي سگھي ،ته جيئن ابراهيم پنھنجي پٽ کي قتل ڪري سگھي. 73۽ ابراهيم ،ڏٺو ته گھوڙو پاڻ ڏانھن وڌي رهيو آهي ۽ شيطان کيس روڪي رهيو آهي ،ان کي وٺي ويو ۽ قربان گاهه جي اڳيان آندو ،۽ جاَ تي گھوڙو رکيو ،۽ ابراهيم ان گھوڙي کي قربان گاهه تي ذبح هن پنھنجي پٽ اسحاق کي ان جي بندش مان آزاد ڪيو ،۽ هن ان جي ء جاَ تي قرباني طور پيش ڪيو. ڪيو ،۽ ان کي پنھنجي پٽ اسحاق جي ء جاَ تي آهي ،۽ اڄ اهو خداوند جي اڳيان منھنجي پٽ 74۽ ابراهيم مذبح تي گھيٽي جو ڪجھ رت ڇٽيو ،۽ چيو تہ” ،هي منھنجي پٽ جي ء جي رت وانگر سمجھيو وڃي“. 75۽ جيڪو ڪجھه ابراهيم هن موقعي تي قربانگاهه وٽ ڪيو ،اهو سڀ ڪجھه هو چوندو هو ۽ چوندو هو ته ،هي منھنجي پٽ جي جاَ تي خداوند جي سامھون سمجھيو وڃي؛ ۽ ابراهيم قربانگاهه وٽ سڄي خدمت ختم ڪئي ،۽ ڪمري ۾ آهي ،۽ اڄ اهو منھنجي پٽ جي ء خدمت خداوند جي اڳيان قبول ڪئي وئي ،۽ اسحاق جي حيثيت سان شمار ڪئي وئي؛ ۽ خداوند انھي ءَ ڏينھن ابراهيم ۽ سندس اولد کي برڪت ڏني. 76۽ شيطان ساره وٽ ويو ،۽ کيس هڪ پوڙهي ماڻھو ءَ جي صورت ۾ نظر آيو جيڪو تمام گھڻو عاجز ۽ حليم هو ،۽ ابراهيم اڃا تائين خداوند جي اڳيان ساڙڻ واري قرباني ۾ مصروف هو. 77۽ هن کيس چيو" ،ڇا توکي خبر ناهي ته ابراهيم اڄ پنھنجي اڪيلي پٽ سان ڇا ڪيو آهي؟ ڇاڪاڻ ته هن اسحاق کي ورتو ۽ هڪ قربان گاهه ٺاهي ،۽ ان کي قتل ڪيو ،۽ ان کي قربان گاهه تي قرباني طور مٿي آندو ،۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ جي اڳيان روئي ۽ روئي ،پر هن هن ڏانھن نه ڏٺو ،۽ نه ئي هن تي رحم ڪيو". 78۽ شيطان اهي لفظ ورجايا ،۽ هو هن کان پري هليو ويو ،۽ ساره شيطان جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هن تصور ڪيو ته اهو انسانن جي پٽن مان هڪ پوڙهو ماڻھو آهي جيڪو هن جي پٽ سان گڏ هو ،۽ آيو ۽ هن کي اهي ڳالھيون ٻڌايون. 79۽ ساره پنھنجو آواز بلند ڪيو ۽ پنھنجي پٽ جي ڪري روئي ۽ روئي؛ ۽ هن پاڻ کي زمين تي ڪري ڇڏيو ۽ پنھنجي مٿي تي مٽي اڇلئي ،۽ چيو ،اي منھنجا پٽ ،منھنجا پٽ اسحاق ،ڪاش اڄ مان تنھنجي بدران مري وڃان ها .۽ هو ءَ روئيندي رهي ۽ چيو ،اي منھنجا پٽ ،منھنجا پٽ اسحاق ،ڪاش مان اڄ تنھنجي بدران مري وڃان ها. لَ ڏک آهي؛ هاڻي منھنجي پوَ تنھنجي ء 80۽ هو ءَ اڃا تائين روئي رهي هئي ،۽ چيو" ،مون کي تنھنجي پرورش ڪرڻ ۽ توکي پالڻ کان ء لَ تمام گھڻي خواهش هئي ،۽ مون روئيندي ۽ خدا کان دعا گھري جيستائين لَ ماتم ۾ تبديل ٿي وئي آهي ،مون کي تنھنجي ء خوشي تنھنجي ء مون توکي نوي سالن جي عمر ۾ جنم نه ڏنو؛ ۽ هاڻي تون اڄ چاقو ۽ باهه جي خدمت ڪئي آهي ،ته جيئن قرباني ڪئي وڃي". 81پر منھنجا پٽ ،مان توسان پاڻ کي تسلي ڏيان ٿو ته اهو خداوند جو ڪلم آهي ،ڇاڪاڻ ته تو پنھنجي خدا جي حڪم تي عمل ڪيو آهي؛ ڇو ته ڪير اسان جي خدا جي ڪلم جي خلف ورزي ڪري سگھي ٿو ،جنھن جي هٿ ۾ هر جاندار جي روح آهي؟ 82اي خداوند اسان جا خدا ،تون انصاف وارو آهين ،ڇو ته تنھنجا سڀ ڪم سٺا ۽ صحيح آهن؛ ڇاڪاڻ ته مان به تنھنجي ڪلم سان خوش آهيان جيڪو تو حڪم ڏنو هو ،۽ جڏهن منھنجيون اکيون سخت روئي رهيون آهن ته منھنجو دل خوش ٿئي ٿو. 83۽ ساره پنھنجو مٿو پنھنجي ٻانھين مان هڪ جي سيني تي رکيو ،۽ هو ءَ پٿر وانگر بيٺي رهي. 84پوَ هو ءَ اءٿي ۽ پڇا ڳاڇا ڪندي رهي جيستائين هو ءَ حبرون نه پھتي ،۽ هن انھن سڀني کان پڇيو جن سان هو ءَ رستي ۾ ملندي هئي ،۽ ء ڪو به هن کي نه ٻڌائي سگھيو ته سندس پٽ سان ڇا ٿيو آهي. 85۽ هو ءَ پنھنجي ٻانھين ۽ مرد نوڪرن سان گڏ قريث اربع ،جيڪو حبرون آهي ،آئي ،۽ هن پنھنجي پٽ بابت پڇيو ،۽ هو ءَ اتي رهي لَ موڪليو؛ اهي کيس شيم ۽ عبر جي گھر ۾ ڳولڻ جڏهن ته هن پنھنجن ڪجھه نوڪرن کي ابراهيم اسحاق سان گڏ ڪٿي ويو هو ڳولڻ ء لَ ويا ،۽ اهي کيس نه ڳولي سگھيا ،۽ انھن سڄي ملڪ ۾ ڳوليو ۽ هو اتي نه هو. ء 86۽ ڏسو ،شيطان هڪ پوڙهي ماڻھو ءَ جي صورت ۾ ساره وٽ آيو ،۽ سندس اڳيان بيٺو ،۽ هن کي چيو ته ،مون تو سان ڪوڙ ڳالھايو ، ڇاڪاڻ ته ابراهيم پنھنجي پٽ کي نه ماريو ۽ نه ئي هو مري ويو آهي؛ ۽ جڏهن هن اهو لفظ ٻڌو ته سندس خوشي پنھنجي پٽ جي ڪري تمام گھڻي سخت هئي ،جو سندس روح خوشي ءَ مان نڪري ويو؛ هو ءَ مري وئي ۽ پنھنجن ماڻھن سان گڏ ٿي وئي. 87۽ جڏهن ابراهيم پنھنجي خدمت ختم ڪئي ته هو پنھنجي پٽ اسحاق سان گڏ پنھنجن جوانن ڏانھن موٽي آيو ،۽ اهي اٿيا ۽ گڏجي بيرسبع ڏانھن ويا ،۽ اهي گھر آيا. 88۽ ابراهيم ساره کي ڳوليو ،پر کيس نه ملي سگھيو ،۽ هن سندس باري ۾ پڇا ڳاڇا ڪئي ،۽ انھن کيس چيو ته ،هو ءَ توهان ٻنھي کي لَ حبرون تائين وئي هئي جتي توهان ويا هئا ،ڇاڪاڻ ته هن کي اهڙي خبر ڏني وئي هئي. ڳولڻ ء 38
جاشر
89۽ ابراهيم ۽ اسحاق هن وٽ حبرون ويا ،۽ جڏهن انھن ڏٺو ته هو ءَ مري وئي آهي ته اهي پنھنجا آواز بلند ڪيا ۽ هن تي زار زار روئڻ لڳا؛ ۽ اسحاق پنھنجي ما ءَ جي منھن تي ڪري پيو ۽ هن تي روئڻ لڳو ،۽ هن چيو ،اي منھنجي ما ءَ ،منھنجي ما ءَ ،تون مون کي ڪيئن ڇڏي وئين ،۽ ڪٿي هلي وئين؟ او ڪيئن ،تون مون کي ڪيئن ڇڏي وئين! لَ وڏو ۽ ڳرو ماتم 90۽ ابراهيم ۽ اسحاق تمام گھڻو روئيا ۽ انھن جا سڀئي نوڪر ساره جي ڪري انھن سان گڏ رويا ،۽ انھن سندس ء ڪيو. باب24 1۽ ساره جي عمر هڪ سؤ ستائيس سال هئي ،۽ ساره مري وئي؛ ۽ ابراهيم پنھنجي مئل جي اڳيان کان اٿي پنھنجي زال ساره کي دفن لَ؛ ۽ هو ويو ۽ هيت جي ٻارن سان ڳالھايو ،جيڪي ملڪ جا رهواسي هئا ،چيو ته: جاَ ڳولڻ ء لَ دفن جي ء ڪرڻ ء 2مان توهان جي ملڪ ۾ توهان سان گڏ هڪ پرديسي ۽ پرديسي آهيان ،مون کي پنھنجي ملڪ ۾ قبرستان جي ملڪيت ڏيو ،ته جيئن مان پنھنجي مئل کي پنھنجي اڳيان دفن ڪري سگھان. 3۽ هيت جي اولد ابراهيم کي چيو ته ،ڏسو ،هي ملڪ توهان جي سامھون آهي ،اسان جي قبرن جي پسند ۾ پنھنجي مئل کي دفن ڪريو ، ڇاڪاڻ ته ڪو به توهان کي پنھنجي مئل کي دفن ڪرڻ کان نه روڪيندو. لَ صوخر جي پٽ عفرون کي عرض ڪريو ته هو لَ راضي آهيو ته وڃو ۽ منھنجي ء 4۽ ابراهيم انھن کي چيو ته جيڪڏهن توهان هن ء مون کي مکفيل جي اار ڏئي ،جيڪا سندس ميدان جي ڇيڙي تي آهي ،۽ مان ان کي ان کان خريد ڪندس جيڪا هو چاهيندو. 5۽ عفرون حيث جي اولد ۾ رهيو ،۽ اهي ويا ۽ کيس سڏيائون ،۽ هو ابراهيم جي اڳيان آيو ،۽ عفرون ابراهيم کي چيو" ،ڏس ،جيڪو ڪجھ توهان گھرو ٿا سو اوهان جو نوڪر ڪندو؛ ۽ ابراهيم چيو" ،نه ،پر مان اهو اار ۽ ميدان خريد ڪندس جيڪو توهان وٽ آهي ، لَ قبرستان جي ملڪيت هجي". قيمت تي ،ته جيئن اهو هميشه ء 6۽ عفرون جواب ڏنو ۽ چيو تہ ،ڏسو ،ميدان ۽ اار اوهان جي اڳيان آهن ،جيڪو ڪجھہ اوهان چاهيو سو ڏيو؛ ۽ ابراهيم چيو تہ ،مان لَ خريد اهو صرف اوهان جي هٿ کان ۽ اوهان جي شھر جي دروازي کان ايندڙن جي هٿن کان ۽ اوهان جي اولد جي هٿ کان هميشه ء ڪندس. 7۽ ءعفرون ۽ سندس سڀني ڀائرن اءهو ٻڌو ،۽ ابراهيم ءعفرون ۽ سندس سڀني ڀائرن جي هٿن ۾ چار سؤ مثقال چاندي ءَ جو وزن ڪيو؛ ۽ ابراهيم هي معاملو لکيو ،۽ هن ان کي لکيو ۽ چئن شاهدن سان ان جي شاهدي ڏني. 8۽ شاهدن جا نال هي آهن :اميگل پٽ ابيشنا ءحتي ،ادءي خوروم پٽ اشوناخ حوي ،عبدون پٽ اخيرام جمري ،بڪديل پٽ ابوديش صيدوني. 9۽ ابراهيم خريداري جو ڪتاب کڻي پنھنجي خزانن ۾ رکيو ،۽ اهي لفظ آهن جيڪي ابراهيم ڪتاب ۾ لکيا ،يعني: لَ خريد ڪيل اار ۽ 10تہ اءبراهيم اءفرون ءحتلي کان ،۽ سندس اولد کان ،۽ سندس شھر مان نڪرندڙن کان ،۽ سندن اولد کان ،هميشه ء لَ خريد ڪيا ويندا؛ ۽ اءن تي ءمھر لڳائي ۽ لَ دفن جي ملڪيت ء لَ ،هميشه ء ميدان ،اءبراهيم ۽ سندس اولد ۽ سندس اولد مان نڪرندڙن ء شاهدن سان گڏ اءن جي تصديق ڪئي. ،حت جي اولد مان ،محفوظ ڪيو ويو؛ ڏسو ،اهو 11۽ اهو ميدان ۽ اار جيڪو ان ۾ هو ۽ اهو سڀ ڪجھه ابراهيم ۽ سندس اولد ء لَ ء ممري جي سامھون حبرون ۾ آهي ،جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي. جاَ جي لَ دفن جي ء جاَ ۽ ان جي سڄي حد ابراهيم ۽ سندس اولد ء پوَ ابراهيم پنھنجي زال ساره کي اتي دفن ڪيو ،۽ اها ء 12۽ ان کان ء ملڪيت ٿي وئي. 13۽ ابراهيم ساره کي شان و شوڪت سان دفن ڪيو جيئن بادشاهن جي دفن تي ڏٺو ويندو هو ،۽ هن کي تمام نفيس ۽ خوبصورت ڪپڙن ۾ دفن ڪيو ويو. 14۽ سندس جنازي وٽ سام ،سندس پٽ عبر ۽ ابي ملڪ ،انار ،اشڪول ۽ ممري سان گڏ هئا ،۽ ملڪ جا سڀ امير سندس جنازي جي پٺيان هليا ويا. 15۽ ساره جي عمر هڪ سؤ ستائيس سال هئي ۽ هو ءَ مري وئي ،۽ ابراهيم وڏو ۽ ڳرو ماتم ڪيو ،۽ ست ڏينھن سوڳ جون رسمون ادا ڪيون. 16۽ ملڪ جي سڀني باشندن ابراهيم ۽ سندس پٽ اسحاق کي ساره جي ڪري تسلي ڏني. 17۽ جڏهن انھن جي ام جا ڏينھن گذري ويا ته ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق کي موڪليو ،۽ هو شيم ۽ عبر جي گھر ويو ،ته جيئن خداوند جي طريقن ۽ سندس هدايتن کي سکي ،۽ ابراهيم اتي ٽي سال رهيو. 18پوَ ابراهيم پنھنجن سڀني نوڪرن سان گڏ اٿيو ،۽ اهي هليا ويا ۽ بيرسبع ڏانھن گھر موٽي ويا ،۽ ابراهيم ۽ سندس سڀ نوڪر بيرسبع ۾ ء رهيا. 19۽ سال جي انقلب ۾ ،فلستين جو بادشاهه ابي ملڪ انھي ءَ سال فوت ٿيو؛ هو پنھنجي وفات وقت هڪ سو ٽيانوي سالن جو هو؛ ۽ پوَ هو موٽيو ۽ ابراهيم پنھنجي ماڻھن سان گڏ فلستين جي ملڪ ڏانھن ويو ،۽ انھن سڄي گھر ۽ سندس سڀني نوڪرن کي تسلي ڏني ،۽ ء گھر هليو ويو. پوَ جرار جي ماڻھن سندس پٽ بن ملڪ کي کنيو ،جيڪو صرف ٻارهن سالن جو هو ،۽ انھن کيس سندس 20۽ ابي ملڪ جي وفات کان ء جاَ تي ليٽايو. پي ءَ جي ء 21۽ انھن سندس نالو ابي ملڪ رکيو ،سندس پي ءَ جي نالي پٺيان ،ڇاڪاڻ ته جرار ۾ انھن جو دستور هو ته اهي ائين ڪندا هئا ،۽ ابي جاَ تي بادشاهي ڪئي ،۽ هو پنھنجي تخت تي ويٺو. ملڪ پنھنجي پي ءَ ابي ملڪ جي ء 22۽ حاران جو پٽ لوط به انھن ڏينھن ۾ ،اسحاق جي حياتي ءَ جي اوڻٽيھين سال ۾ فوت ٿيو ،۽ لوط جي جيترا ڏينھن جيئرا هئا ،اهي سڀ هڪ سو چاليھه سال هئا ۽ هو فوت ٿي ويو. 39
جاشر
23۽ اءهي لوط جا ٻار آهن ،جيڪي سندس ڌيئرن مان پيدا ٿيا ،پھرين جو نالو موآب ۽ ٻئي جو نالو بنامي هو. 24۽ لوط جا ٻہ پٽ ويا ۽ ڪنعان جي ملڪ مان پاڻ سان شادي ڪئي ،۽ انھن کي ٻار پيدا ٿيا ،۽ موآب جا ٻار عد ،مايون ،ترسس ۽ ڪنويل هئا ،چار پٽ ،اهي اڄ تائين موآب جي اولد جا پي ءَ آهن. لَ هليا ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي ميويدار هئا ۽ گھڻو وڌيا. 25۽ لوط جي اولد جا سڀئي خاندان جتي به پھچن اتي رهڻ ء 26۽ اهي ويا ۽ پنھنجي ملڪ ۾ شھر ٺاهيا جتي اهي رهندا هئا ،۽ انھن شھرن جا نال رکيا جيڪي انھن پنھنجي نالن تي ٺاهيا هئا. 27۽ تارح جو پٽ ناحور ،جيڪو ابراهيم جو ڀا ءَ هو ،انھن ڏينھن ۾ اسحاق جي عمر جي چاليھين سال ۾ فوت ٿيو ،۽ ناحور جي سڄي عمر هڪ سؤ ٻاهتر سال هئي ۽ هو مري ويو ۽ هاران ۾ دفن ڪيو ويو. لَ سوڳ ڪندو رهيو. 28جڏهن ابراهيم ٻڌو تہ سندس ڀا ءَ مري ويو آهي تہ هو ڏاڍو امگين ٿيو ۽ ڪيترائي ڏينھن پنھنجي ڀا ءَ ء 29۽ ابراهيم پنھنجي سردار نوڪر اليعزر کي سڏيو ،ته جيئن کيس پنھنجي گھر بابت حڪم ڏئي ،۽ هو آيو ۽ سندس اڳيان بيٺو. 30۽ ابراهيم کيس چيو تہ” ڏس ،آ ءَ پوڙهو ٿي چڪو آهيان ،مون کي پنھنجي مرڻ جو ڏينھن خبر ناهي ،ڇاڪاڻ تہ منھنجي عمر گھڻي لَ هن هنڌ ۽ هن ملڪ مان ،ڪنعاني ماڻھن جي ڌيئرن مان ،جن ۾ اسين ٿي وئي آهي ،تنھنڪري هاڻي اءٿ ،نڪري وڃ ۽ منھنجي پٽ ء رهون ٿا ،زال نہ وٺ. لَ زال وٺ ،۽ آسمان ۽ زمين جو خداوند خدا ،جنھن مون کي جاَ تي وڃ ،۽ اتان منھنجي پٽ ء 31پر منھنجي ملڪ ۽ منھنجي ڄمڻ واري ء لَ ورثي ۾ جاَ تي آندو ،۽ مون کي چيو ته ،مان تنھنجي اولد کي هي ملڪ هميشه ء منھنجي پي ءَ جي گھر مان ڪڍيو ۽ مون کي هن ء لَ منھنجي خاندان ۽ ڏيندس ،هو تنھنجي اڳيان پنھنجو فرشتو موڪليندو ۽ تنھنجي رستي کي ڪامياب ڪندو ،ته جيئن تون منھنجي پٽ ء منھنجي پي ءَ جي گھر مان زال حاصل ڪري سگھين. جاَ ۽ اوهان جي پي ءَ جي گھر ڏانھن وڃان 32۽ نوڪر پنھنجي مالڪ ابراهيم کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ،ڏسو ،مان اوهان جي ڄمڻ واري ء لَ تيار نہ هجي ،تہ ڇا مان اوهان جي لَ زال آڻيان ٿو؛ پر جيڪڏهن اها عورت مون سان گڏ هن ملڪ ۾ اچڻ ء ٿو ،۽ اتان اوهان جي پٽ ء جاَ ڏانھن واپس وٺي وڃان؟ پٽ کي اوهان جي ڄمڻ واري ء 33۽ ابراهيم کيس چيو تہ” خبردار ،منھنجي پٽ کي هتي وري نه آڻيندؤ ،ڇاڪاڻ تہ خداوند جنھن جي اڳيان مان گھمندو رهيس ،اهو پنھنجو ملئڪ تنھنجي اڳيان موڪليندو ۽ تنھنجو رستو ڪامياب ڪندو“. 34۽ اليعزر جيئن ابراهيم کي حڪم ڏنو هو ،تيئن ڪيو ،۽ اليعزر هن معاملي تي پنھنجي مالڪ ابراهيم سان قسم کنيو؛ ۽ اليعزر اٿيو ۽ پنھنجي مالڪ جي اٺن مان ڏهه اءٺ ۽ پنھنجي مالڪ جي نوڪرن مان ڏهه ماڻھو پاڻ سان گڏ کڻي ويو ،۽ اهي اٿيا ۽ ابراهيم ۽ ناحور جي لَ زال آڻين؛ ۽ جڏهن اهي هليا ويا ته ابراهيم شيم ۽ عبر جي گھر ڏانھن موڪليو ، شھر هاران ڏانھن ويا ،ته جيئن ابراهيم جي پٽ اسحاق ء ۽ اهي اتان کان سندس پٽ اسحاق کي وٺي آيا. جاَ تي رڪيا ،۽ 35۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ جي گھر بيرسبع ۾ آيو ،جڏهن ته اليعزر ۽ سندس ماڻھو حاران ۾ آيا؛ ۽ اهي شھر ۾ پاڻي جي ء هن پنھنجن اٺن کي پاڻي جي ڪناري تي گوڏن ڀر ويھاريو ۽ اهي اتي رهيا. 36۽ ابراهيم جي نوڪر اليعزر دعا گھري ۽ چيو ته ،اي منھنجي مالڪ ابراهيم جا خدا ،مان دعا ڪريان ٿو ته اڄ مون کي نيڪ رفتار لَ سندس خاندان مان هڪ زال مقرر ڪر. سان موڪل ۽ منھنجي مالڪ تي رحم ڪر ،ته اڄ منھنجي مالڪ جي پٽ ء 37۽ خداوند پنھنجي ٻانھي ابراهيم جي خاطر اليعزر جي ڳالھ ٻڌي ،۽ هو اتفاق سان بتوئيل جي ڌي ءَ سان مليو ،جيڪو ملڪہ جو پٽ هو ۽ ناحور جي زال ،ابراهيم جو ڀا ءَ هو ،۽ اليعزر سندس گھر آيو. 38۽ اليعزر انھن کي پنھنجون سڀ پريشانيون ٻڌايون ،۽ اهو به ته هو ابراهيم جو نوڪر هو ،۽ اهي هن تي تمام گھڻو خوش ٿيا. لَ زال طور بتوئيل جي ڌي ءَ ءربقہ ڏني. 39۽ انھن سڀني خداوند جي واکاڻ ڪئي جنھن هي ڪم ڪيو ،۽ انھن کيس اسحاق ء 40۽ اها جوان عورت تمام سھڻي هئي ،هو ءَ ڪنواري هئي ،۽ انھن ڏينھن ۾ ربيڪا ڏهه سالن جي هئي. 41۽ بتوئيل ،لبن ۽ سندس ٻارن انھي ءَ رات هڪ دعوت ڪئي ،۽ اليعزر ۽ سندس ماڻھو آيا ۽ ان رات اتي کاڌو پيتو ۽ خوشي ڪئي. 42۽ اليعزر صبح جو اٿيو ،هو ۽ سندس ماڻھو جيڪي سندس سان گڏ هئا ،۽ هن بتوئيل جي سڄي گھراڻي کي سڏ ڪري چيو ته مون کي موڪل ڏيو ته مان پنھنجي مالڪ ڏانھن وڃان .۽ اهي اٿيا ۽ ربيڪا ۽ سندس دايا دبورا کي ،عوض جي ڌي ءَ کي موڪليو ،۽ انھن کيس چاندي ۽ سون ،مرد نوڪر ۽ ٻانھيون ڏنيون ،۽ انھن کيس برڪت ڏني. 43پوَ انھن اليعزر کي سندس ماڻھن سان گڏ موڪليو؛ ۽ نوڪر ءربقہ کي کڻي ويا ،۽ هو پنھنجي مالڪ وٽ ڪنعان جي ملڪ ۾ موٽي ء ويو. 44۽ اسحاق ءربقہ کي پرڻايو ۽ اها سندس زال ٿي ،۽ کيس خيمي ۾ وٺي آيو. 45۽ اسحاق چاليھن سالن جو هو جڏهن هن پنھنجي چاچي بتوئيل جي ڌي ءَ ءربقہ سان شادي ڪئي. باب25 1۽ اهو وقت هو جڏهن ابراهيم پنھنجي پوڙهائپ ۾ ٻيھر هڪ زال شادي ڪئي ،۽ سندس نالو قطوره هو ،جيڪا ڪنعان جي ملڪ مان هئي. ،مديان ،اءشباق ۽ شوخ پيدا ٿيا ،ڇھه پٽ هئا .زمران جا ٻار ابيحين ،موليخ ۽ نريم هئا. ،مدان ء 2۽ کيس زمران ،يءقشان ء 3۽ يءقشان جا پٽ شيبا ۽ ددان هئا ،۽ ءمدان جا پٽ اميدا ،يوآب ،جوکي ،اليشع ۽ نوتاڪ هئا؛ ۽ ءمدين جا پٽ ءعيفہ ،ءعيفر ،حنوڪ ،ابيدا ۽ الدعا هئا. 4۽ اءشباق جا پٽ مکيرو ،بيودوا ۽ تاطور هئا. 5۽ شواخ جا پٽ بلداد ،ممداد ،منان ۽ ميبان هئا؛ اهي سڀ ڪنعاني عورت قطورا جي اولد جا خاندان آهن ،جيڪا هن عبراني ابراهيم مان پيدا ڪئي هئي. 40
جاشر
جاَ ملن اتي رهن. 6پوَ ابراهيم انھن سڀني کي موڪليو ،۽ انھن کي تحفا ڏنا ،۽ اهي سندس پٽ اسحاق کان پري هليا ويا ته جتي به ء ء لَ ڇھه شھر ٺاهيا جن ۾ اهي اڄ تائين رهندا آهن. 7۽ اهي سڀ اوڀر ۾ جبل ڏانھن ويا ،۽ انھن پاڻ ء 8پر شيبا ۽ ددان جا ٻار ،يءقشان جا ٻار ،پنھنجن ٻارن سان گڏ پنھنجن شھرن ۾ پنھنجن ڀائرن سان گڏ نه رهيا ،۽ اهي سفر ڪري اڄ تائين ملڪن ۽ بيابانن ۾ خيما هڻندا رهيا. 9۽ ابراهيم جي پٽ مديان جا ٻار ڪءش ملڪ جي اوڀر ۾ ويا ،۽ اتي انھن کي اوڀر واري ملڪ ۾ هڪ وڏي وادي ملي ،۽ اهي اتي رهيا ۽ هڪڙو شھر ٺاهيو ،۽ ان ۾ رهيا ،اهو اڄ تائين مديان جو ملڪ آهي. 10۽ مديان انھي ءَ شھر ۾ رهيو جيڪو هن ٺاهيو هو ،هو ۽ سندس پنج پٽ ۽ سڀ سندس ملڪيت. يف ،ءعيفر ،حنءوخ ،ءعبءدءع ۽ الدعا. 11۽ مديان جي پٽن جا نال انھن جي شھرن ۾ انھن جي نالن جي مطابق هي آهن :ءع ء صور ،عليرون ۽ مدين هئا ،۽ ءحنوڪ جا پٽ رعوئيل ،رقم ، 12۽ ءعيفہ جا پٽ ميتاڪ ،ميشار ،ا ءووي ۽ تزانوا هئا ،۽ ءعيفر جا پٽ ءعفرون ،ء ،اليوشوب ۽ علد هئا. عزي ء 13۽ ابيدا جا پٽ چور ،ميلود ،ڪروري ،مولڪي هئا؛ ۽ الداه جا پٽ ميڪر ،ربا ،ملڪيا ۽ جبول هئا؛ اهي مديانين جا نال انھن جي خاندانن جي مطابق آهن؛ ۽ بعد ۾ مديانين جا خاندان سڄي مديان جي ملڪ ۾ پکڙجي ويا. لَ ڄايو. 14۽ اءهي اءبراهيم جي پٽ اسماعيل جو نسب آهن ،جيڪو ساره جي ٻانھي هاجره ،ابراهيم ء 15۽ اسماعيل مصر جي ملڪ مان هڪ زال شادي ڪئي ،جنھن جو نالو ربا هو ،جيڪو مريبا آهي. ،مبسام ۽ سندن ڀيڻ بوسمت پيدا ٿيون. 16۽ ءرباه کي اسماعيل مان نبايوت ،قيدار ،ادبئيل ء 17۽ اسماعيل پنھنجي زال ربا کي ڇڏي ڏنو ،۽ هو ءَ ان کان نڪري وئي ۽ مصر ۾ پنھنجي پي ءَ جي گھر موٽي وئي ،۽ اتي رهڻ لڳي ، ڇاڪاڻ ته هو ءَ اسماعيل ۽ سندس پي ءَ ابراهيم جي نظر ۾ تمام گھڻي خراب هئي. 18پوَ اسماعيل ڪنعان جي ملڪ مان هڪ زال شادي ڪئي ،جنھن جو نالو ملڪوت هو ،۽ ان مان نءشم ،دومه ،ماسا ،چداد ،تيما ، ء يطور ،نفيش ۽ ڪيدما پيدا ٿيا. پوَ اسماعيل جا خاندان 19اءهي اسماعيل جا پٽ آهن ،۽ انھن جا نال هي آهن ،پنھنجي پنھنجي قوم جي مطابق ٻارهن سردار هئا؛ ۽ ء جاَ پکڙجي ويا ،۽ اسماعيل پنھنجن ٻارن ۽ پنھنجي گھر جي جانين ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن سميت سڀ ڪجھہ کڻي ويو ،۽ جتي انھن کي ء لَ ويا. ملندي اتي رهڻ ء 20۽ اهي فاران جي بيابان جي ويجھو وڃي آباد ٿيا ،۽ انھن جو ٽڪا ءَ حويله کان شور تائين هو ،جيڪو مصر جي سامھون آهي ۽ جيئن توهان اسور ڏانھن اچو ٿا. 21۽ اسماعيل ۽ سندس پٽ ملڪ ۾ رهيا ،۽ انھن کي ٻار پيدا ٿيا ،۽ اهي ميويدار ٿيا ۽ گھڻو وڌيا. 22۽ اسماعيل جي پھرين پٽ نبايوت جي پٽن جا نال هي آهن :مند ،سيند ،مايون؛ ۽ قيدار جا پٽ اليون ،قصيم ،حماد ۽ عيلي هئا. 23۽ ادبئيل جا پٽ حماد ۽ يابين هئا؛ ۽ ءمبسام جا پٽ عوبدياه ،عبدملڪ ۽ يءوش هئا؛ اهي اسماعيل جي زال ءرباح جي اولد جا خاندان هئا. 24۽ اسماعيل جي پٽ ءمشماع جا پٽ :سمعوا ،زڪريون ۽ عوبيد؛ ۽ دوما جا پٽ :قصد ،عيلي ،مڪمد ۽ آميد. 25۽ ماسا جا پٽ ميلون ،مول ۽ عبيدادون هئا؛ ۽ چداد جا پٽ عزور ،منزار ۽ عبيدملڪ هئا؛ ۽ تيما جا پٽ سعير ،صدون ۽ يڪول هئا. 26۽ يتور جا پٽ مريت ،ياش ،اليو ۽ فخوت هئا؛ ۽ نافيش جا پٽ عبد تامد ،ابياساف ۽ مير هئا؛ ۽ ڪيدما جا پٽ خليپ ،تاختي ۽ عمير هئا؛ اهي اسماعيل جي زال ملڪوت جا ٻار هئا ،انھن جي خاندانن موجب. لَ شھر ٺاهيا 27اهي سڀ اسماعيل جا خاندان پنھنجي نسل جي مطابق آهن ،۽ اهي انھن زمينن ۾ رهندا هئا جتي انھن اڄ ڏينھن تائين پاڻ ء هئا. 28۽ ابراهيم جي پٽ اسحاق جي زال بتوئيل جي ڌي ءَ ،ربڪا ،انھن ڏينھن ۾ سنڍ هئي ،کيس ڪو به اولد نه هو؛ ۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيو؛ ۽ خداوند اسحاق سان گڏ هو؛ ۽ نوح جي پٽ ءسم جو پٽ ارفڪساد انھن ڏينھن ۾ ،اسحاق جي حياتي ءَ جي اٺيتاليھن سالن ۾ فوت ٿيو ،۽ ارفڪساد جي جيئري عمر جا سڀ ڏينھن چار سئو اٺٽيھه سال هئا ،۽ هو مري ويو. باب26 1۽ ابراهيم جي پٽ اسحاق جي زندگي جي 59هين سال ۾ ،سندس زال ءربقہ انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين سنڍ هئي. 2۽ ربڪا اسحاق کي چيو تہ” ،مون سچ پچ ٻڌو آهي تہ ،منھنجا مالڪ ،تنھنجي ما ءَ ساره پنھنجي ڏينھن ۾ سنڍ هئي جيستائين منھنجي لَ دعا گھري ۽ هو ءَ هن کان حاملہ ٿي. رب ،تنھنجي پي ءَ ابراهيم ،هن ء 3تنھنڪري هاڻي اٿي بيھو ،خدا کان دعا گھرو ۽ هو اوهان جي دعا ٻڌندو ۽ پنھنجي رحمت سان اسان کي ياد ڪندو. لَ خدا کان دعا گھري آهي ته سندس اولد وڌائي ،تنھن 4۽ اسحاق پنھنجي زال ربيڪا کي جواب ڏنو ،چيو ته ابراهيم اڳ ۾ ئي منھنجي ء ڪري هاڻي هي بانجھ پن توهان کان اسان ڏانھن ضرور ايندو. 5۽ ربيڪا کيس چيو تہ” پر هاڻي تون به اءٿ ۽ دعا ڪر تہ خداوند تنھنجي دعا ٻڌي ۽ مون کي اولد عطا ڪري “،۽ اسحاق پنھنجي زال جي ڳالھين تي اور ڪيو ،۽ اسحاق ۽ سندس زال اٿيا ۽ موريا جي ملڪ ڏانھن ويا تہ اتي دعا ڪن ۽ خداوند جي ڳول ڪن ،۽ جڏهن اهي جاَ تي پھتا تہ اسحاق اٿيو ۽ خداوند کان پنھنجي زال جي خاطر دعا گھري ڇاڪاڻ تہ هو بانجھ هئي. انھي ءَ ء 6۽ اسحاق چيو تہ ،اي خداوند آسمان ۽ زمين جا خدا ،جنھن جي نيڪي ۽ رحمت زمين کي ڀري ٿي ،تون جنھن منھنجي پي ءَ کي سندس جاَ مان ڪڍيو ۽ کيس هن ملڪ ۾ آندو ،۽ کيس چيو تہ ،مان تنھنجي اولد کي هي ملڪ ڏيندس ،۽ تو پي ءَ جي گھر ۽ سندس ڄمڻ واري ء کيس واعدو ڪيو ۽ کيس اعلن ڪيو تہ ،مان تنھنجي اولد کي آسمان جي تارن ۽ سمنڊ جي ريتي وانگر وڌائيندس ،هاڻي تنھنجا لفظ سچا ٿين جيڪي تو منھنجي پي ءَ سان ڪيا هئا. 41
جاشر
7ڇو ته تون خداوند اسان جو خدا آهين ،اسان جون اکيون تو ڏانھن آهن ته اسان کي انسانن جو اولد ڏيو ،جيئن تو اسان سان واعدو ڪيو هو ،ڇو ته تون خداوند اسان جو خدا آهين ۽ اسان جون اکيون صرف تو ڏانھن آهن. 8۽ خداوند ابراهيم جي پٽ اسحاق جي دعا ٻڌي ،۽ خداوند هن جي دعا قبول ڪئي ۽ سندس زال ربکا حاملہ ٿي. پوَ جڏهن ٻار هن جي پيٽ ۾ پاڻ ۾ وڙهڻ لڳا ،۽ هن کي تمام گھڻو ڏک ٿيو جو هو ءَ انھن جي ڪري ٿڪجي 9۽ اٽڪل ستن مھينن کان ء پئي هئي ،۽ هن انھن سڀني عورتن کي چيو جيڪي ان وقت ملڪ ۾ هيون ،ڇا توهان سان به اهڙو ڪجھه ٿيو آهي جيئن مون سان ٿيو آهي؟ ۽ انھن کيس چيو ،نه. لَ 10۽ هن انھن کي چيو ته" ،مان هن ۾ زمين تي سڀني عورتن ۾ اڪيلي ڇو آهيان؟ ۽ هو ءَ هن جي ڪري خداوند جي ڳول ڪرڻ ء موريا جي ملڪ ڏانھن وئي؛ ۽ هو ءَ شيم ۽ سندس پٽ عبر وٽ وئي ته جيئن انھن کان هن معاملي ۾ پڇا ڳاڇا ڪري ،۽ اهي هن جي حوالي سان هن معاملي ۾ خداوند جي ڳول ڪن". 11۽ هن ابراهيم کي اهو به چيو ته هو خداوند کان پڇي ۽ سڀني ڳالھين بابت پڇي جيڪو هن سان ٿيو هو. 12۽ انھن سڀني خداوند کان هن معاملي بابت پڇيو ،۽ انھن خداوند کان ڪلم آندو ۽ هن کي ٻڌايو ته ،ٻه ٻار تنھنجي پيٽ ۾ آهن ،۽ انھن مان ٻہ قومون پيدا ٿينديون؛ ۽ هڪ قوم ٻي کان وڌيڪ طاقتور هوندي ،۽ وڏو ننڍي جي خدمت ڪندو. 13۽ جڏهن سندس ٻار ڄڻڻ جا ڏينھن پورا ٿيا ،تڏهن هو ءَ گوڏن ڀر ڪري بيٺي ،۽ ڏٺائين ته سندس پيٽ ۾ جاڙا ٻار هئا ،جيئن خداوند هن سان ڳالھايو هو. 14۽ پھريون ٻار سڄو وارن واري ڪپڙي وانگر ڳاڙهو نڪتو ،۽ ملڪ جي سڀني ماڻھن سندس نالو عيسو رکيو ،۽ چيو تہ" هي ٻار پيٽ مان ئي مڪمل ٿيو آهي". پوَ سندس ڀا ءَ آيو ،۽ سندس هٿ عيسو جي کڙي کي پڪڙيو ،تنھن ڪري انھن سندس نالو يعقوب رکيو. 15۽ ان کان ء 16۽ ابراهيم جو پٽ اسحاق سٺ سالن جو هو جڏهن هن انھن کي جنم ڏنو. 17۽ ڇوڪرا پندرهن سالن تائين وڏا ٿيا ،۽ اهي انسانن جي سماج ۾ آيا .عيسو هڪ ٺڳي ڪندڙ ۽ ٺڳي ڪندڙ ماڻھو هو ،۽ ميدان ۾ هڪ ماهر شڪاري هو ،۽ يعقوب هڪ ڪامل ۽ عقلمند ماڻھو هو ،خيمن ۾ رهندو هو ،ڌڻ چاريندو هو ۽ خداوند جون هدايتون ۽ پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ جا حڪم سکندو هو. 18۽ اسحاق ۽ سندس گھر جا ٻار پنھنجي پي ءَ ابراهيم سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيا ،جيئن خدا انھن کي حڪم ڏنو هو. 19۽ ابراهيم جو پٽ اسماعيل پنھنجي ٻارن ۽ انھن جي سڀني ملڪيت سان گڏ هليو ويو ،۽ اهي اتي حويله جي ملڪ ۾ موٽي آيا ،۽ اتي رهڻ لڳا. لَ هليا ويا ،ڇاڪاڻ ته ابراهيم انھن کي پنھنجي پٽ کان پري موڪليو هو ،۽ رهڻ ۾ ملڪ جي اوڀر ٻار سڀئي جا ٻانھين جي ابراهيم 20۽ ء انھن کي تحفا ڏنا هئا ،۽ اهي هليا ويا. 21۽ ابراهيم پنھنجو سڀ ڪجھہ پنھنجي پٽ اسحاق کي ڏنو ،۽ هن پنھنجو سڀ خزانو پڻ کيس ڏنو. سواَ ٻيو ڪو به ناهي؟ 22۽ هن کيس حڪم ڏنو ته ،ڇا تون نٿو ڄاڻين ۽ نه ٿو سمجھين ته خداوند آسمان ۽ زمين ۾ خدا آهي ،۽ ان کان ء جاَ کان ڪڍيو ،۽ مون کي زمين تي سڀ خوشيون ڏنيون؛ 23۽ اهو اهو هو جنھن مون کي منھنجي پي ءَ جي گھر ۽ منھنجي ڄمڻ واري ء جنھن مون کي بڇڙن جي صلح کان بچايو ،ڇاڪاڻ تہ مون مٿس ڀروسو ڪيو. جاَ تي آندو ،۽ هن مون کي اءر ڪيسديم کان بچايو؛ ۽ هن مون کي چيو ته ،مان تنھنجي اولد کي اهي سڀ ملڪ 24۽ هن مون کي هن ء ڏيندس ،۽ جڏهن اهي منھنجا حڪم ،منھنجا قانون ۽ منھنجا فيصل جيڪي مون توکي ڏنا آهن ۽ جيڪي مان انھن کي حڪم ڏيندس ،انھن تي عمل ڪندا ته اهي انھن جا وارث ٿيندا. 25تنھنڪري هاڻي منھنجا پٽ ،منھنجي ڳالھہ ٻڌ ،۽ خداوند پنھنجي خدا جي حڪمن تي عمل ڪر ،جيڪي مون توکي ڏنا آهن ،ساڄي يا لَ ڀلو ٿئي. کاٻي پاسي ساڄي رستي کان نه ڦر ،تہ جيئن تنھنجو ۽ تنھنجي اولد جو هميشہ ء 26۽ خداوند جا عجيب ڪم ۽ سندس مھرباني ياد ڪريو جيڪا هن اسان تي ڏيکاري آهي ،جڏهن هن اسان کي اسان جي دشمنن جي هٿن کان بچايو ،۽ خداوند اسان جي خدا انھن کي اسان جي هٿن ۾ ڪري ڇڏيو؛ ۽ هاڻي انھن سڀني تي عمل ڪريو جيڪي مون توهان کي سواَ ڪنھن جي به عبادت نه ڪريو ،ته جيئن توهان ۽ توهان جي اولد حڪم ڏنا آهن ،۽ پنھنجي خدا جي حڪمن کان نه ڦرو ،۽ ان کان ء پوَ سٺو ٿئي. جو توهان کان ء 27۽ تون پنھنجي اولد ۽ پنھنجي اولد کي خداوند جون هدايتون ۽ سندس حڪم سيکارين ،۽ انھن کي اهو سڌو رستو سيکارين جنھن تي لَ ڀلو ٿئي. انھن کي هلڻ گھرجي ،تہ جيئن انھن جو هميشه ء 28۽ اسحاق پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو تہ ،جيڪو منھنجي خداوند حڪم ڏنو آهي سو آ ءَ ڪندس ،۽ آ ءَ پنھنجي خداوند جي شيَ تي عمل ڪندس جيڪا هن مون کي حڪم ڏني آهي؛ ۽ ابراهيم پنھنجي پٽ اسحاق ۽ سندس ٻارن کي حڪمن کان نہ ڦرندس ،آ ءَ هر ء برڪت ڏني؛ ۽ ابراهيم يعقوب کي خداوند جي هدايت ۽ سندس طريقا سيکاريا. 29۽ اهو وقت هو جڏهن ابراهيم اسحاق جي پٽن يعقوب ۽ عيسو جي زندگي جي پندرهين سال ۾ فوت ٿيو ،۽ ابراهيم جي سڄي عمر هڪ سؤ پنجھتر سال هئي ،۽ هو مري ويو ۽ پنھنجي قوم ۾ چڱي عمر ۾ ،پوڙهو ۽ مطمئن ٿي ويو ،۽ سندس پٽن اسحاق ۽ اسماعيل کيس دفن ڪيو. 30۽ جڏهن ڪنعان جي رهاڪن ٻڌو ته ابراهيم مري ويو آهي ،ته اهي سڀ پنھنجن بادشاهن ،اميرن ۽ پنھنجن سڀني ماڻھن سان گڏ ابراهيم لَ آيا. کي دفن ڪرڻ ء 31۽ حاران جي ملڪ جا سڀ رهواسي ،۽ ابراهيم جي گھر جا سڀ خاندان ،۽ سڀئي سردار ۽ وڏا ماڻھو ،۽ ابراهيم جي ٻانھين مان پٽ ، سڀ جڏهن ابراهيم جي موت جي خبر ٻڌي آيا ،تڏهن انھن ابراهيم جي مھرباني جو بدلو ورتو ،۽ سندس پٽ اسحاق کي تسلي ڏني ،۽ انھن لَ خريد ڪيو هو. جاَ جي ملڪيت ء ابراهيم کي ان اار ۾ دفن ڪيو جيڪو هن عفرون هٽي ۽ سندس ٻارن کان دفن جي ء 42
جاشر
لَ لَ روئندا رهيا ۽ مرد ۽ عورتون سندس ء 32۽ ڪنعان جا سڀ باشندا ۽ اهي سڀ جيڪي ابراهيم کي سڃاڻندا هئا ،سڄو سال ابراهيم ء ماتم ڪندا رهيا. 33۽ سڀ ننڍڙا ٻار ۽ ملڪ جا سڀ رهواسي ابراهيم جي ڪري روئڻ لڳا ،ڇاڪاڻ ته ابراهيم انھن سڀني سان سٺو سلوڪ ڪيو هو ،۽ ڇاڪاڻ ته هو خدا ۽ ماڻھن سان سچو هو. 34۽ ڪو به اهڙو ماڻھو پيدا نه ٿيو جيڪو ابراهيم وانگر خدا کان ڊڄندو هجي ،ڇاڪاڻ ته هو پنھنجي جواني ءَ کان پنھنجي خدا کان ڊڄندو هو ،۽ خداوند جي خدمت ڪندو هو ،۽ پنھنجي زندگي ءَ ۾ ،پنھنجي ٻاروتڻ کان وٺي پنھنجي موت جي ڏينھن تائين ،پنھنجي سڀني طريقن سان هلندو هو. 35۽ خداوند هن سان گڏ هو ۽ هن کي نمرود ۽ سندس ماڻھن جي صلح کان بچايو ،۽ جڏهن هن ايلم جي چئن بادشاهن سان جنگ ڪئي ته هن انھن کي فتح ڪيو. 36۽ هن زمين جي سڀني ٻارن کي خدا جي خدمت ۾ آندو ،۽ انھن کي خداوند جا طريقا سيکاريا ،۽ انھن کي خداوند کي سڃاڻڻ جو سبب بڻايائين. لَ گوشت ۽ پيئڻ تيار ڪندو هو 37۽ هن هڪ جھنگ ٺاهيو ۽ ان ۾ انگورن جو باغ لڳايو ،۽ هو هميشه پنھنجي خيمي ۾ انھن ماڻھن ء جيڪي ملڪ مان لنگھندا هئا ،ته جيئن اهي سندس گھر ۾ مطمئن ٿين. 38۽ خداوند خدا ابراهيم جي ڪري سڄي زمين کي بچائي ورتو. پوَ خدا سندس پٽ اسحاق ۽ سندس ٻارن کي برڪت ڏني ،۽ خداوند اسحاق سان گڏ هو جيئن هو پنھنجي پي ءَ 39۽ ابراهيم جي وفات کان ء ابراهيم سان هو ،ڇاڪاڻ ته اسحاق خداوند جي سڀني حڪمن تي عمل ڪيو جيئن سندس پي ءَ ابراهيم کيس حڪم ڏنو هو؛ هو ساڄي يا کاٻي طرف نه ءمڙيو جيڪو سندس پي ءَ کيس حڪم ڏنو هو. باب27 لَ ميدان ۾ ويندو هو. پوَ ،اڪثر شڪار ڪرڻ ء 1۽ عيسو انھي ءَ وقت ،ابراهيم جي وفات کان ء 2۽ بابل جو بادشاهه نمرود ،جيڪو امرافل هو ،پڻ اڪثر پنھنجن طاقتور ماڻھن سان گڏ ميدان ۾ شڪار ڪرڻ ۽ ڏينھن جي ٿڌي موسم ۾ لَ ويندو هو. پنھنجن ماڻھن سان گڏ گھمڻ ء 3۽ نمرود سڄو ڏينھن عيسو تي نظر رکندو هو ،ڇاڪاڻ ته نمرود جي دل ۾ عيسو جي خلف هر ڏينھن حسد پيدا ٿي چڪو هو. لَ ميدان ۾ ويو ،۽ هن نمرود کي پنھنجن ٻن ماڻھن سان گڏ بيابان ۾ گھمندي ڏٺو. 4۽ هڪ ڏينھن عيسو شڪار ڪرڻ ء 5۽ سندس سڀ طاقتور ماڻھو ۽ سندس ماڻھو بيابان ۾ ساڻس گڏ هئا ،پر اهي هن کان پري هليا ويا ،۽ اهي هن کان مختلف طرفن ۾ شڪار لَ بيابان ۾ لڪي رهيو هو. لَ لڪايو ،۽ هو هن ء لَ ويا ،۽ عيسو پاڻ کي نمرود ء ڪرڻ ء 6۽ نمرود ۽ سندس ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،انھن کيس نه سڃاتو ،۽ نمرود ۽ سندس ماڻھو اڪثر ڏينھن جي ٿڌي وقت ميدان ۾ گھمندا لَ ته سندس ماڻھو ميدان ۾ ڪٿي شڪار ڪري رهيا آهن. هئا ،۽ اهو ڄاڻڻ ء جاَ تان روانو ٿيو جاَ تي پھتا جتي اهي هئا ،تڏهن عيسو اوچتو پنھنجي لڪيل ء 7۽ نمرود ۽ سندس ٻہ ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،انھي ءَ ء ۽ پنھنجي تلوار ڪڍي ،جلدي ڪري نمرود ڏانھن ڊوڙيو ۽ سندس مٿو ڪٽي ڇڏيو. 8۽ عيسي نمرود سان گڏ ٻن ماڻھن سان سخت جنگ ڪئي ،۽ جڏهن انھن کيس سڏ ڪيو ،تڏهن عيسي انھن ڏانھن ءمڙيو ۽ پنھنجي تلوار سان انھن کي ماري ڇڏيو. 9۽ نمرود جا سڀئي طاقتور ماڻھو ،جيڪي کيس ڇڏي بيابان ۾ ويا هئا ،پري کان رڙ ٻڌي ،۽ انھن ٻن ماڻھن جا آواز سڃاڻي ورتا ،۽ اهي ان لَ ڊوڙيا ،جڏهن انھن پنھنجي بادشاهه ۽ ٻن ماڻھن کي جيڪي هن سان گڏ هئا ،ريگستان ۾ مئل پيل ڏٺا. جو سبب ڄاڻڻ ء 10۽ جڏهن عيسيو نمرود جي طاقتور ماڻھن کي پري کان ايندو ڏٺو ،تڏهن ڀڄي ويو ،۽ انھي ءَ طرح بچي ويو؛ ۽ عيسيو نمرود جا قيمتي ڪپڙا کنيا ،جيڪي نمرود جي پي ءَ نمرود کي ورثي ۾ ڏنا هئا ،۽ جن سان نمرود سڄي ملڪ تي االب ٿيو ،۽ ڀڄي ويو ۽ انھن کي پنھنجي گھر ۾ لڪائي ڇڏيو. 11۽ عيسي اهي ڪپڙا کڻي نمرود جي ماڻھن جي ڪري شھر ۾ ڀڄي ويو ،۽ هو پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ ٿڪل ۽ جنگ کان ٿڪل آيو ،۽ لَ تيار هو جڏهن هو پنھنجي ڀا ءَ يعقوب وٽ ويو ۽ سندس اڳيان ويٺو. هو ام ۾ مرڻ ء پوَ مان پيدائشي حق ڇو گھران؟ “۽ يعقوب هن معاملي ۾ عيسو سان 12۽ هن پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کي چيو” ،ڏس ،مان اڄ مرندس ،۽ ء عقلمندي سان ڪم ڪيو ،۽ عيسو پنھنجو پيدائشي حق يعقوب کي وڪڻي ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته اهو خداوند طرفان ائين ڪيو ويو هو. لَ خريد ڪيو هو ،عيسو پڻ 13۽ عيسو جو مکفيل جي ميدان جي اار ۾ حصو ،جيڪو ابراهيم حيث جي اولد کان قبرستان جي ملڪيت ء يعقوب کي وڪرو ڪيو ،۽ يعقوب اهو سڀ ڪجھه پنھنجي ڀا ءَ عيسو کان ڏنل قيمت تي خريد ڪيو. 14۽ يعقوب اهو سڄو ڪتاب ۾ لکيو ،۽ شاهدن سان گڏ ان جي شاهدي ڏني ،۽ ان تي ءمھر لڳائي ،۽ ڪتاب يعقوب جي هٿن ۾ رهيو. 15۽ جڏهن ڪوش جو پٽ نمرود مري ويو ،تڏهن سندس ماڻھن کيس کڻي ويا ۽ کيس حيران ڪري آندو ۽ سندس شھر ۾ دفن ڪيو ،۽ پوَ هو فوت ٿي ويو. نمرود جي جيترا ڏينھن جيئرا رهيا ،اهي ٻہ سو پندرهن سال ٿيا ۽ ء 16۽ نمرود ملڪ جي ماڻھن تي هڪ سؤ پنجاسي سال حڪومت ڪئي؛ ۽ نمرود عيسو جي تلوار سان شرم ۽ حقارت سان مري ويو ،۽ ابراهيم جي اولد سندس موت جو سبب بڻيو جيئن هن پنھنجي خواب ۾ ڏٺو هو. 17۽ نمرود جي وفات تي سندس بادشاهي ڪيترن ئي حصن ۾ ورهائجي وئي ،۽ اهي سڀئي حصا جن تي نمرود حڪومت ڪندو هو ، پوَ انھن کي واپس ڪيو ،۽ نمرود جي گھر جا سڀئي ماڻھو ڊگھي ملڪ جي لڳاپيل بادشاهن کي واپس ڪيا ويا ،جن نمرود جي وفات کان ء عرصي تائين ملڪ جي ٻين سڀني بادشاهن جا الم رهيا. 43
جاشر
باب28 پوَ ،انھي ءَ سال خداوند ملڪ ۾ سخت ڏڪار آندو ،۽ جڏهن ڪنعان جي ملڪ ۾ ڏڪار سخت 1۽ انھن ڏينھن ۾ ،ابراهيم جي وفات کان ء لَ اٿيو. هو ،اسحاق پنھنجي پي ءَ ابراهيم وانگر ،قحط جي ڪري مصر ڏانھن وڃڻ ء 2۽ خداوند انھي ءَ رات اسحاق کي ظاهر ٿيو ۽ کيس چيو ته” ،مصر ڏانھن نه وڃ ،پر اءٿ ۽ جرار ڏانھن فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ ڏانھن وڃ ،۽ اتي رهو جيستائين ڏڪار ختم نه ٿئي. 3۽ اسحاق اٿيو ۽ جرار ڏانھن ويو ،جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو ،۽ اتي پورو هڪ سال رهيو. 4۽ جڏهن اسحاق جرار ۾ پھتو ،تڏهن ملڪ جي ماڻھن ڏٺو ته سندس زال ءربقہ ڏاڍي سھڻي هئي ،۽ جرار جي ماڻھن اسحاق کان سندس زال بابت پڇيو ،۽ هن چيو ته” ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي “،ڇاڪاڻ ته هو ڊڄندو هو ته هو ءَ سندس زال آهي ،متان ملڪ جا ماڻھو کيس سندس ڪري قتل ڪري ڇڏين. 5۽ ابي ملڪ جا سردار ويا ۽ بادشاهه وٽ عورت جي تعريف ڪئي ،پر هن انھن کي ڪو به جواب نه ڏنو ،۽ نه ئي انھن جي ڳالھين تي ڌيان ڏنو. 6پر هن انھن کي اهو چوندي ٻڌو ته اسحاق هن کي پنھنجي ڀيڻ قرار ڏنو ،تنھن ڪري بادشاهه اهو پاڻ ۾ محفوظ رکيو. 7۽ جڏهن اسحاق ملڪ ۾ ٽي مھينا رهيو ،ابي ملڪ دري ءَ مان ٻاهر ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته اسحاق پنھنجي زال ءربقہ سان کيڏندو رهيو آهي ، ڇاڪاڻ ته اسحاق بادشاهه جي ٻاهرين گھر ۾ رهندو هو ،تنھنڪري اسحاق جو گھر بادشاهه جي گھر جي سامھون هو. 8۽ بادشاهه اسحاق کي چيو ته” ،تو اسان سان هي ڇا ڪيو آهي جو پنھنجي زال کي چيو ته هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي؟ ڪيتري آساني سان پوَ تون اسان تي ڏوهه آڻين ها“. ماڻھن جي وڏن ماڻھن مان ڪو هن سان ليٽيو هجي ها ،۽ ء 9۽ اسحاق ابي ملڪ کي چيو تہ ،مون کي ڊپ هو تہ متان منھنجي زال جي ڪري مري وڃان ،تنھن ڪري مون چيو تہ ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي. 10ان وقت ابي ملڪ پنھنجن سڀني سردارن ۽ وڏن ماڻھن کي حڪم ڏنو ،۽ اهي اسحاق ۽ سندس زال ءربقہ کي کڻي بادشاهه جي اڳيان حاضر ٿيا. 11۽ بادشاهه حڪم ڏنو تہ انھن کي شاندار لباس پھرايو وڃي ،۽ انھن کي شھر جي گھٽين ۾ سوار ڪرايو وڃي ،۽ انھن جي اڳيان سڄي ملڪ ۾ اعلن ڪيو وڃي تہ ،هي اهو ماڻھو آهي ۽ هي سندس زال آهي .جيڪو بہ هن ماڻھو ءَ يا سندس زال کي هٿ لئيندو ،سو ضرور شيَ مرندو .۽ اسحاق پنھنجي زال سان گڏ بادشاهہ جي گھر ڏانھن موٽيو ،۽ خداوند اسحاق سان گڏ هو ۽ هو وڏو ٿيندو رهيو ۽ ڪنھن بہ ء جي گھٽتائي نہ ڪئي. 12۽ خداوند اسحاق کي ابي ملڪ ۽ سندس سڀني رعيت جي نظر ۾ پسند ڪيو ،۽ ابي ملڪ اسحاق سان سٺو سلوڪ ڪيو ،ڇاڪاڻ ته ابي ملڪ کي سندس پي ءَ ۽ ابراهيم جي وچ ۾ ٿيل قسم ۽ عھد ياد آيو. 13۽ ابي ملڪ اسحاق کي چيو تہ” ،ڏس ،سڄي زمين تنھنجي اڳيان آهي؛ جتي به توکي سٺو لڳي اتي رهو جيستائين تون پنھنجي ملڪ ۾ واپس نه وڃ؛ ۽ ابي ملڪ اسحاق کي زمينون ۽ انگورن جا باغ ۽ جرار جي زمين جو بھترين حصو ڏنو تہ جيئن پوکي ۽ لڻي ۽ زمين جو ميوو کائي جيستائين ڏڪار جا ڏينھن گذري نه وڃن. 14۽ اسحاق انھي ءَ زمين ۾ پوک ڪئي ،۽ ساڳئي سال ۾ سؤ ڀيرا حاصل ڪيو ،۽ خداوند کيس برڪت ڏني. 15۽ اهو ماڻھو وڏو ٿيو ،۽ هن وٽ ڌڻ ۽ ڌڻ جو مال ۽ نوڪرن جو وڏو ذخيرو هو. جاَ مان نڪري پنھنجي ملڪ ،ڪنعان 16۽ جڏهن ڏڪار جا ڏينھن گذري ويا ته خداوند اسحاق کي ظاهر ٿيو ۽ کيس چيو ته اءٿ ،هن ء جي ملڪ ڏانھن موٽي وڃ؛ ۽ اسحاق اٿيو ۽ حبرون ڏانھن موٽيو جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي ،هو ۽ سندس سڀ ملڪيت جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو. پوَ ارفڪسد جو پٽ شلڪ انھي ءَ سال ۾ مري ويو ،جيڪو يعقوب ۽ عيسو جي حياتي ءَ جو ارڙهون سال هو؛ ۽ شلڪ جي 17۽ ان کان ء جيئري عمر چار سو ٽيٽيھه سال هئي ۽ هو مري ويو. 18ان وقت اسحاق پنھنجي ننڍي پٽ يعقوب کي شيم ۽ عبر جي گھر موڪليو ،۽ هن خداوند جي هدايتن کي سکيو ،۽ يعقوب شيم ۽ عبر لَ تيار نه هو ،۽ هو ڪنعان جي ملڪ ۾ پنھنجي پي ءَ جي جي گھر ۾ ٻٽيھ سال رهيو ،۽ سندس ڀا ءَ عيسو نه ويو ،ڇاڪاڻ تہ هو وڃڻ ء گھر ۾ رهيو. 19۽ عيسو هر وقت ٻنين ۾ شڪار ڪري گھر آڻيندو هو ،۽ عيسو سڄو ڏينھن ائين ڪندو رهيو. 20۽ عيسيو هڪ چالڪ ۽ ٺڳي ڪندڙ ماڻھو هو ،جيڪو ماڻھن جي دلين جو شڪار ڪندو هو ۽ انھن کي گمراه ڪندو هو ،۽ عيسيو لَ ويو؛ ۽ هو سعير جي ميدان تائين پھتو ،جيڪو ادوم آهي. ميدان ۾ هڪ بھادر ماڻھو هو ،۽ وقت سان گڏ معمول مطابق شڪار ڪرڻ ء 21۽ هو سعير جي ملڪ ۾ هڪ سال ۽ چار مھينا شڪار ڪندو رهيو. 22۽ عيساؤ اتي سعير جي ملڪ ۾ هڪ ڪنعاني ماڻھو ءَ جي ڌي ءَ کي ڏٺو ،۽ سندس نالو يھوديت هو ،جيڪا بيري جي ڌي ءَ هئي ،جيڪو عفر جو پٽ هو ۽ کنعان جي پٽ هيت جي خاندانن مان هو. 23۽ ءعيسو کيس زال بڻايو ،۽ هو ان وٽ آيو؛ جڏهن ءعيسو کيس شادي ڪئي ته چاليھه سالن جو هو ،۽ هو ان کي حبرون ۾ وٺي آيو ، جيڪو سندس پي ءَ جو رهائش جو ملڪ هو ،۽ اتي رهڻ لڳو. 24۽ انھن ڏينھن ۾ ،اسحاق جي زندگي جي سؤ ڏهين سال ۾ ،جيڪو يعقوب جي زندگي جي پنجاهه سال ۾ آهي ،نوح جو پٽ سام فوت ٿيو؛ سام جي وفات وقت سندس عمر ڇھه سئو سال هئي. 25۽ جڏهن شيم مري ويو ته يعقوب پنھنجي پي ءَ وٽ حبرون ۾ موٽي آيو جيڪو ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي. 26۽ يعقوب جي زندگي جي ڇھين سال ۾ ،ماڻھو حاران کان آيا ،۽ ربکا کي سندس ڀا ءَ لبن ،بتوئيل جي پٽ بابت ٻڌايو ويو. 27ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ لبن جي زال سنڍ هئي ۽ کيس ڪو به اولد نه هو ،۽ سندس سڀني ٻانھين کي به ڪو به اولد نه ٿيو. 44
جاشر
28پوَ خداوند لبن جي زال عدينه کي ياد ڪيو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ ان مان ٻه ڌيئرون پيدا ٿيون ،۽ لبن پنھنجي ڌيئرن جا نال رکيا ،وڏي ء جو نالو ليا ۽ ننڍي جو نالو راحيل. 29۽ انھن ماڻھن اچي ربيڪا کي اهي ڳالھيون ٻڌايون ،۽ ربيڪا ڏاڍي خوش ٿي تہ خداوند سندس ڀا ءَ تي نظر ڪئي آهي ۽ کيس ٻار ٿيا آهن. باب29 1۽ ابراهيم جو پٽ اسحاق پوڙهو ۽ عمر ۾ وڏو ٿيو ،۽ سندس اکيون عمر جي ڪري ڳريون ٿي ويون؛ اهي ڪمزور ٿي ويون ۽ ڏسي نه ٿي سگھيون. 2ان وقت اسحاق پنھنجي پٽ عيسو کي سڏ ڪيو ۽ چيو ته” ،مان عرض ٿو ڪريان ته پنھنجا هٿيار ،پنھنجو ترڪش ۽ پنھنجو ڪمان کڻي لَ لذيذ گوشت تيار ڪري مون وٽ آڻ ،ته جيئن مان کائيان ته جيئن لَ شڪار جو شڪار آڻي ،۽ مون ء اچ ،اءٿ ۽ ميدان ۾ وڃ ۽ مون ء پنھنجي موت کان اڳ توکي برڪت ڏيان ،ڇاڪاڻ ته هاڻي مان پوڙهو ۽ اڇو ٿي چڪو آهيان. 3۽ ءعيسو ائين ڪيو؛ ۽ هو پنھنجو هٿيار کڻي ميدان ۾ ويو ته جيئن هميشه وانگر شڪار جو شڪار ڪري ،پنھنجي پي ءَ وٽ آڻي جيئن هن کيس حڪم ڏنو هو ،ته جيئن هو کيس برڪت ڏئي. 4۽ ربيڪا اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون جيڪي اسحاق عيسو سان ڪيون هيون ،۽ هن جلدي ڪئي ۽ پنھنجي پٽ يعقوب کي سڏ ڪري چيو ته” ،تنھنجي پي ءَ تنھنجي ڀا ءَ عيسو سان اهڙيون ڳالھيون ڪيون هيون ،۽ مون اهڙيون ٻڌيون آهن ،تنھن ڪري هاڻي جلدي ڪر ۽ جيڪو مان توکي ٻڌايان اهو ڪر“. لَ لذيذ کاڌو آڻيندس ،۽ تون لذيذ کاڌو آڻيندين جيڪو هو کائي ان 5اءٿ ۽ ڌڻ ۾ وڃ ۽ ٻہ سٺا ٻڪريون مون وٽ آڻي ڏي ،۽ مان تنھنجي پي ءَ ء کان اڳ جو تنھنجو ڀا ءَ شڪار تان موٽي اچي ،ته جيئن تنھنجو پي ءَ توکي برڪت ڏئي. 6۽ يعقوب جلدي ڪئي ۽ جيئن سندس ما ءَ کيس حڪم ڏنو هو ،۽ هن لذيذ کاڌو تيار ڪيو ۽ عيسو جي شڪار کان اچڻ کان اڳ پنھنجي پي ءَ جي اڳيان آندو. 7اسحاق يعقوب کي چيو تہ” منھنجا پٽ ،تون ڪير آهين؟ “۽ هن چيو تہ” آ ءَ تنھنجو پھريون ڄاول عيسو آهيان ،مون ائين ڪيو آهي جيئن تو مون کي حڪم ڏنو هو ،تنھنڪري هاڻي اءٿ ۽ منھنجو شڪار کا ءَ ،تہ جيئن تنھنجو روح مون کي برڪت ڏئي جيئن تو مون سان ڳالھايو هو“. 8۽ اسحاق اٿيو ۽ کاڌو پيتو ،۽ سندس دل کي تسلي ملي ،۽ هن يعقوب کي برڪت ڏني ۽ يعقوب پنھنجي پي ءَ کان هليو ويو؛ ۽ جيئن ئي اسحاق يعقوب کي برڪت ڏني ۽ هو هن کان هليو ويو ،ته ڏسو عيسو ميدان مان شڪار تان آيو ،۽ هن به لذيذ کاڌو تيار ڪيو ۽ پنھنجي پي ءَ وٽ کڻي آيو ته ان مان کائي ۽ کيس برڪت ڏئي. 9اسحاق عيساؤ کي چيو تہ" ۽ اهو ڪير هو جنھن شڪار ڪري مون کي تنھنجي اچڻ کان اڳ آندو ۽ جنھن کي مون برڪت ڏني؟ ۽ عيساؤ کي خبر پئي تہ سندس ڀا ءَ يعقوب هي ڪيو آهي ،۽ عيساؤ جو اضب پنھنجي ڀا ءَ يعقوب تي ڀڙڪو کاڌو تہ هن ساڻس اهڙو سلوڪ ڪيو". 10۽ عيسيو چيو تہ" ڇا هن جو نالو صحيح طور تي يعقوب نہ رکيو ويو آهي؟ ڇاڪاڻ تہ هن مون کي ٻه ڀيرا الط استعمال ڪيو آهي ، هن منھنجو پھريون حق کسي ورتو آهي ۽ هاڻي هن منھنجي نعمت کسي ورتي آهي ".۽ عيسيو تمام گھڻو روئيو ،۽ جڏهن اسحاق پنھنجي پٽ عيسيو جي روئڻ جو آواز ٻڌو ،اسحاق عيسيو کي چيو تہ" مان ڇا ڪريان ،منھنجا پٽ ،تنھنجو ڀا ءَ چالڪي ءَ سان آيو ۽ تنھنجون نعمت کسي ورتيون ".۽ عيسيو پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کان نفرت ڪئي ،ڇاڪاڻ تہ سندس پي ءَ کيس جيڪا نعمت ڏني هئي ،۽ سندس اضب مٿس تمام گھڻو ڀڙڪيو. 11۽ يعقوب پنھنجي ڀا ءَ عيساؤ کان تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هو اٿيو ۽ شيم جي پٽ عبر جي گھر ڀڄي ويو ،۽ هن پنھنجي ڀا ءَ جي ڪري اتي پاڻ کي لڪايو ،۽ يعقوب ٽيھه ٽيھن سالن جو هو جڏهن هو حبرون کان ڪنعان جي ملڪ مان نڪتو ،۽ يعقوب پنھنجي ڀا ءَ عيساؤ جي ڪري چوڏهن سالن تائين عبر جي گھر ۾ لڪايو ويو ،۽ هو اتي خداوند جي طريقن ۽ سندس حڪمن کي سکندو رهيو. 12۽ جڏهن عيساؤ ڏٺو ته يعقوب ڀڄي ويو آهي ۽ هن کان بچي ويو آهي ،۽ يعقوب چالڪي ءَ سان برڪت حاصل ڪئي آهي ،تڏهن عيساؤ تمام گھڻو امگين ٿيو ،۽ هو پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ تي به ناراض ٿيو؛ ۽ هو به اٿيو ۽ پنھنجي زال کي کڻي پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ کان سعير جي ملڪ ڏانھن هليو ويو ،۽ اتي رهڻ لڳو؛ ۽ عيساؤ اتي هيت جي ڌيئرن مان هڪ عورت ڏٺي جنھن جو نالو بوسمت هو ،جيڪا ايلون هٽي جي ڌي ءَ هئي ،۽ هن ان کي پنھنجي پھرين زال سان گڏ شادي ڪئي ،۽ عيساؤ ان جو نالو عده رکيو ،اهو چئي ته ان وقت ۾ برڪت هن کان گذري وئي هئي. پوَ ءعيسو پنھنجون زالون کڻي اٿيو ۽ ڪنعان جي 13۽ ءعيسو ڇھن مھينن تائين سعير جي ملڪ ۾ رهيو ۽ پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ کي نه ڏٺو ،۽ ء ملڪ ڏانھن موٽي آيو ،۽ ءعيسو پنھنجين ٻن زالن کي پنھنجي پي ءَ جي گھر حبرون ۾ رکيو. 14۽ عيسو جون زالون پنھنجن ڪمن سان اسحاق ۽ ربڪا کي تنگ ۽ ناراض ڪيو ،ڇاڪاڻ ته اهي خداوند جي طريقن تي نه هليا ،پر پنھنجي پي ءَ جي ڪاٺ ۽ پٿر جي ديوتائن جي عبادت ڪندا هئا جيئن انھن جي پي ءَ انھن کي سيکاريو هو ،۽ اهي پنھنجي پي ءَ کان وڌيڪ بڇڙا هئا. 15۽ اهي پنھنجي دلين جي بڇڙي خواهشن موجب هليا ،۽ انھن بعل بتن کي قرباني ڏني ۽ بخور ساڙيو ،۽ اسحاق ۽ ربيڪا انھن کان بيزار ٿي ويا. 16۽ ربيڪا چيو تہ” ،مون کي ءحت جي ڌيئرن جي ڪري پنھنجي زندگي کان تنگ ڪيو ويو آهي .جيڪڏهن يعقوب ءحت جي ڌيئرن مان پوَ مون کي جيئڻ جو ڪھڙو فائدو؟“ ڪنھن سان شادي ڪري ،جيئن ته اهي ملڪ جون ڌيئرون آهن ،ته ء 45
جاشر
17۽ انھن ڏينھن ۾ عدي جي زال عدي حاملہ ٿي ۽ هن کي پٽ ڄائو ،۽ عدي پنھنجي پٽ جو نالو اليفاز رکيو ،۽ عدي پنجاهه سالن جو هو جڏهن هن کيس جنم ڏنو. 18۽ ابراهيم جو پٽ اسماعيل انھن ڏينھن ۾ ،يعقوب جي عمر جي چوٿين سال ۾ فوت ٿيو ،۽ اسماعيل جي جيئري عمر هڪ سو ستٽيھه سال هئي ۽ هو فوت ٿي ويو. لَ سوڳ ڪندو سندس ڏينھن ڪيترائي اسحاق ،۽ ڪيو سوڳ لَ سندس هن ،تڏهن آهي ويو مري اسماعيل 19۽ جڏهن اسحاق ٻڌو ته ء ء رهيو. 20۽ جڏهن يعقوب عبر جي گھر ۾ چوڏهن سال رهيو ،تڏهن يعقوب پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ کي ڏسڻ جي خواهش ڪئي ،۽ يعقوب حبرون ۾ پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ جي گھر آيو ،۽ عيسي انھن ڏينھن ۾ اهو وساري ڇڏيو هو ته يعقوب انھن ڏينھن ۾ هن کان برڪت کسي ورتي هئي. 21۽ جڏهن ءعيسو يعقوب کي پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ وٽ ايندي ڏٺو ته کيس ياد آيو ته يعقوب هن سان ڇا ڪيو هو ،۽ هو هن تي تمام گھڻو ڪاوڙيو ۽ هن کي مارڻ جي ڪوشش ڪئي. 22۽ ابراهيم جو پٽ اسحاق پوڙهو ۽ عمر ۾ وڏو ٿي چڪو هو ،۽ عيسو چيو تہ" هاڻي منھنجي پي ءَ جو وقت ويجھو آهي جو سندس مرڻ گھرجي ،۽ جڏهن هو مري ويندو تہ مان پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کي ماري ڇڏيندس". 23۽ اهو ربيڪا کي ٻڌايو ويو ،۽ هن جلدي ڪئي ۽ پنھنجي پٽ يعقوب کي سڏايو ،۽ هن کي چيو ته ،اءٿ ،منھنجي ڀا ءَ لبن وٽ هاران پوَ توهان موٽي ايندا. ڏانھن ڀڄي وڃ ،۽ ڪجھه وقت اتي رهو ،جيستائين توهان جي ڀا ءَ جو اضب توهان کان نه ٽٽي ۽ ء 24۽ اسحاق يعقوب کي سڏيو ۽ کيس چيو تہ” ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪا بہ زال نہ ڪر ،ڇاڪاڻ تہ اسان جي پي ءَ ابراهيم اسان کي خداوند جي ڪلم موجب حڪم ڏنو هو ،جيڪو هن کيس حڪم ڏنو هو تہ” ،آ ءَ اوهان جي اولد کي هي ملڪ ڏيندس؛ جيڪڏهن اوهان جا پوَ آ ءَ اوهان جي اولد سان بہ اهو ڪندس جيڪو مون اوهان ٻار منھنجو اهو عھد برقرار رکندا جيڪو مون اوهان سان ڪيو آهي ،تہ ء سان ڳالھايو آهي ۽ انھن کي نہ ڇڏيندس“. 25تنھن ڪري هاڻي منھنجو پٽ منھنجي ڳالھه ٻڌ ،جيڪي مان توکي حڪم ڏيان ٿو ،۽ ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪنھن به عورت سان شادي ڪرڻ کان پاسو ڪر؛ اءٿ ،پنھنجي ما ءَ جي پي ءَ بتوئيل جي گھر حاران ڏانھن وڃ ،۽ اتان پنھنجي مامي جي ڀا ءَ لبن جي ڌيئرن مان هڪ عورت سان شادي ڪر. 26تنھن ڪري خبردار رهو ،متان تون پنھنجي خداوند خدا کي ۽ ان جي سڀني طريقن کي وساري ڇڏين ،جنھن ملڪ ۾ تون وڃي رهيو آهين ،۽ ملڪ جي ماڻھن سان تعلق قائم ڪرين ۽ باطل جي پيروي ڪرين ۽ پنھنجي خداوند خدا کي ڇڏي ڏي. 27پر جڏهن تون ملڪ ۾ پھچين تہ اتي خداوند جي عبادت ڪر ،انھي ءَ رستي کان ساڄي يا کاٻي نه ءمڙ جيڪو مون توکي حڪم ڏنو آهي ۽ جيڪو تو سکيو آهي. قادر مطلق خدا تو کي زمين جي ماڻھن جي نظر ۾ فضل عطا ڪري ،ته جيئن تون اتي پنھنجي پسند جي زال چونڊين ،جيڪا خداوند 28۽ ء جي طريقن ۾ نيڪ ۽ سڌي هجي. 29۽ خدا توکي ۽ تنھنجي اولد کي تنھنجي پي ءَ ابراهيم جي برڪت ڏئي ،۽ توکي ميوو ڏئي ۽ توکي وڌائي ،۽ تون ان ملڪ ۾ جتي تون وڃي رهيو آهين ،ماڻھن جي هڪ وڏي ميڙ بڻجي ،۽ خدا توکي هن ملڪ ۾ ،تنھنجي پي ءَ جي رهائش جي ملڪ ۾ ،ٻارن ۽ وڏي دولت سان ،خوشي ۽ مسرت سان واپس آڻي. 30۽ اسحاق يعقوب کي حڪم ڏيڻ ۽ برڪت ڏيڻ کان فارغ ڪيو ،۽ کيس چاندي ۽ سون سان گڏ ڪيترائي تحفا ڏنا ،۽ کيس موڪل ڏني؛ ۽ يعقوب پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ جي ڳالھه مڃي؛ انھن کي چمي ڏني ۽ اٿيو ۽ پدران ارام ڏانھن هليو ويو؛ ۽ يعقوب ستر سالن جو هو جڏهن هو ڪنعان جي ملڪ مان بيرسبع کان ٻاهر نڪتو. لَ روانو ٿيو ته عيسو پنھنجي پٽ اليفاز کي سڏي ڳجھي طرح سان چيو ته هاڻي جلدي ڪر ، 31۽ جڏهن يعقوب حاران ڏانھن وڃڻ ء لَ لڪي وڃ ۽ پنھنجي تلوار سان کيس جبلن مان پنھنجي تلوار هٿ ۾ کڻي يعقوب جي پٺيان وڃ ۽ رستي ۾ سندس اڳيان لنگھه ۽ سندس ء هڪ تي ماري ڇڏ ۽ سندس سڀ ڪجھه کڻي موٽي اچ. 32۽ عيسو جو پٽ اليفاز هڪ چالڪ ماڻھو هو ۽ تير انداز ۾ ماهر هو جيئن سندس پي ءَ کيس سيکاريو هو ،۽ هو ميدان ۾ هڪ مشھور شڪاري ۽ بھادر ماڻھو هو. 33۽ اليفز جيئن سندس پي ءَ کيس حڪم ڏنو هو ،تيئن ڪيو ،۽ اليفز ان وقت تيرهن سالن جو هو ،۽ اليفز اٿيو ۽ پنھنجي ما ءَ جي ڏهن ڀائرن کي پاڻ سان گڏ وٺي يعقوب جي پٺيان لڳو. لَ لڪي ويو. 34۽ هو يعقوب جي پٺيان لڳو ،۽ هو شڪم شھر جي سامھون ڪنعان ملڪ جي سرحد تي سندس ء لَ ته جاَ تي بيٺو رهيو جتي هو وڃي رهيو هو ،انھي ء 35۽ يعقوب ڏٺو ته ا ءلفز ۽ سندس ماڻھو سندس پيڇو ڪري رهيا آهن ،۽ يعقوب ان ء اهو ڄاڻي ته هي ڇا آهي ،ڇاڪاڻ ته هن کي خبر نه هئي؛ ۽ ا ءلفز پنھنجي تلوار ڪڍي ۽ هو ۽ سندس ماڻھو يعقوب ڏانھن وڌيا؛ ۽ يعقوب انھن کي چيو ته توهان کي ڇا ٿيو آهي جو توهان هتي آيا آهيو ،۽ توهان پنھنجين تلوارن سان پيڇو ڪري رهيا آهيو؟ 36۽ ا ءلفءز يعقوب جي ويجھو آيو ۽ هن جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته ،منھنجي پي ءَ مون کي اهڙي طرح حڪم ڏنو هو ،۽ هاڻي مان انھن لَ چيو هو ،تڏهن حڪمن کان نه هٽندس جيڪي منھنجي پي ءَ مون کي ڏنا هئا؛ ۽ جڏهن يعقوب ڏٺو ته عيسيو ا ءلفءز کي زور استعمال ڪرڻ ء يعقوب ويجھو آيو ۽ ا ءلفءز ۽ سندس ماڻھن کي عرض ڪيو ،۽ کيس چيو ته، 37ڏسو ،جيڪو مون وٽ آهي ۽ جيڪو منھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ مون کي ڏنو آهي ،اهو سڀ ڪجھه توهان وٽ وٺي وڃو ۽ مون کان پري لَ صداقت سمجھي وڃي. وڃو ،۽ مون کي نه ماريو ،۽ هي ڳالھه توهان ء 38۽ خداوند يعقوب کي عيسو جي پٽ اليفاز ۽ سندس ماڻھن جي نظر ۾ قبول ڪيو ،۽ انھن يعقوب جي ڳالھ ٻڌي ،۽ انھن کيس قتل نه ڪيو ،۽ اليفاز ۽ سندس ماڻھن يعقوب جو سڀ ڪجھہ کڻي ويا ،چاندي ۽ سون سان گڏ جيڪو هو بيرسبع کان پاڻ سان گڏ کڻي آيو هو ، انھن کيس ڪجھ به نه ڇڏيو. 46
جاشر
39پوَ ا ءلفءاز ۽ سندس ماڻھو هن کان نڪري ويا ۽ ءعيسو وٽ بءر سبع ڏانھن موٽي آيا ،۽ انھن کيس سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو يعقوب سان گڏ ء ٿيو هو ،۽ انھن کيس سڀ ڪجھه ڏنو جيڪو انھن يعقوب کان ورتو هو. 40۽ عيسو پنھنجي پٽ اليفاز ۽ سندس ساٿين تي ڪاوڙيو ،ڇاڪاڻ ته انھن يعقوب کي قتل نه ڪيو هو. 41۽ انھن عيسو کي جواب ڏنو ۽ چيو ته ،ڇاڪاڻ ته يعقوب اسان کي هن معاملي ۾ منٿ ڪئي ته کيس نه ماريو ،اسان کي هن تي رحم آيو ،۽ اسان سندس سڀ ملڪيت کڻي توهان وٽ آندو؛ ۽ عيسو سڀ چاندي ۽ سون کڻي ويو جيڪو اليفاز يعقوب کان ورتو هو ۽ هن انھن کي پنھنجي گھر ۾ رکيو. 42ان وقت جڏهن عيساؤ ڏٺو ته اسحاق يعقوب کي برڪت ڏني آهي ،۽ کيس حڪم ڏنو آهي ته" ،تون ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪنھن سان شادي نه ڪر ،۽ ڪنعان جون ڌيئرون اسحاق ۽ ربکا جي نظر ۾ خراب هيون"، 43پوَ هو پنھنجي چاچي اسماعيل جي گھر ويو ،۽ پنھنجين وڏين زالن کان علوه هن اسماعيل جي ڌي ءَ مڪلت ۽ نبايوت جي ڀيڻ سان ء شادي ڪئي. باب30 1۽ يعقوب حاران ڏانھن پنھنجو رستو جاري رکيو ،۽ هو موريا جبل تائين پھتو ،۽ هو سڄي رات اتي لءوز شھر جي ويجھو رهيو؛ ۽ خداوند ان رات اتي يعقوب کي ظاهر ٿيو ،۽ هن کيس چيو ته ،مان ابراهيم جو خداوند خدا ۽ تنھنجي پي ءَ اسحاق جو خدا آهيان؛ اها زمين جنھن تي تون ليٽي آهين ،مان توکي ۽ تنھنجي اولد کي ڏيندس. 2۽ ڏسو ،مان توهان سان گڏ آهيان ۽ جتي به توهان ويندا ،توهان جي حفاظت ڪندس ،۽ مان توهان جي اولد کي آسمان جي تارن وانگر وڌائيندس ،۽ مان توهان جي سڀني دشمنن کي توهان جي اڳيان ڪيرائي ڇڏيندس؛ ۽ جڏهن اهي توهان سان جنگ ڪندا ته اهي توهان تي االب نه ٿيندا ،۽ مان توهان کي خوشي سان ،ٻارن ۽ وڏي دولت سان هن ملڪ ۾ واپس آڻيندس. جاَ جو نالو بيت ايل رکيو. 3۽ يعقوب ننڊ مان جاڳيو ۽ جيڪو رويا هن ڏٺو هو ،تنھن تي هو تمام گھڻو خوش ٿيو ۽ هن ان ء 4۽ يعقوب خوشي ءَ سان اءتي اءٿيو ،۽ جڏهن هو هليو ته سندس پير خوشي ءَ ۾ هلڪا محسوس ٿيا ،۽ هو اتان اوڀر جي ٻارن جي ملڪ ڏانھن ويو ،۽ هو هاران ڏانھن موٽي آيو ۽ ريڍار جي کوهه جي ڀرسان ويٺو. لَ وڃي رهيا هئا ،۽ يعقوب انھن کان پڇيو تہ انھن چيو تہ اسين چارڻ 5اتي کيس ڪجھ ماڻھو مليا جيڪي حاران کان پنھنجن ڌڻن کي ء حاران کان آهيون. 6۽ هن انھن کي چيو" ،ڇا توهان ناحور جي پٽ لبن کي سڃاڻو ٿا؟ "۽ انھن چيو" ،اسين هن کي سڃاڻون ٿا ،۽ ڏسو ته هن جي ڌي ءَ لَ اچي رهي آهي". راحيل پنھنجي پي ءَ جي ڌڻ کي چارڻ ء لَ آئي ،ڇاڪاڻ ته هو ءَ ڌنار هئي. 7جڏهن هو اڃا انھن سان ڳالھائي رهيو هو ته لبن جي ڌي ءَ راحيل پنھنجي پي ءَ جون رڍون چارڻ ء 8۽ جڏهن يعقوب پنھنجي مامي لبن جي ڌي ءَ راحيل کي ڏٺو ،تڏهن هو ڊوڙي ويو ۽ کيس چمي ڏنائين ۽ رڙ ڪري روئڻ لڳو. 9۽ يعقوب راحيل کي ٻڌايو ته هو سندس پي ءَ جي ڀيڻ ،ربيڪا جو پٽ آهي ،۽ راحيل ڊوڙي پنھنجي پي ءَ کي ٻڌايو ،۽ يعقوب روئيندو لَ ڪجھه به نه هو. رهيو ڇاڪاڻ ته هن وٽ لبن جي گھر ۾ آڻڻ ء 10۽ جڏهن لبن ٻڌو ته سندس ڀيڻ جو پٽ يعقوب آيو آهي ،تڏهن هو ڊوڙي ويو ۽ کيس چمي ڏني ۽ ڀاڪر پائي گھر ۾ وٺي ويو ۽ کيس ماني ڏني ،۽ هن کاڌو. 11۽ يعقوب لبن کي ٻڌايو ته سندس ڀا ءَ عيسو ساڻس ڇا ڪيو هو ۽ سندس پٽ اليفاز رستي تي ساڻس ڇا ڪيو هو. ٻڌاَ ته تنھنجي پوَ لبن يعقوب کي چيو ،مون کي ء 12۽ يعقوب هڪ مھينو لبن جي گھر ۾ رهيو ،۽ يعقوب لبن جي گھر ۾ کاڌو پيتو ،۽ ء مزدوري ڇا هوندي ،ڇو ته تون منھنجي مفت خدمت ڪيئن ڪري سگھندين؟ 13۽ لبن کي ڪو به پٽ نه هو پر صرف ڌيئرون هيون ،۽ سندس ٻيون زالون ۽ ٻانھيون انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين سنڍ هيون؛ ۽ لبن جي ڌيئرن جا نال هي آهن جيڪي سندس زال عدينه کيس پيدا ڪيون هيون؛ وڏي جو نالو ليا هو ۽ ننڍي جو نالو راحيل هو؛ ۽ ليا جون اکيون نرم هيون ،پر راحيل خوبصورت ۽ خوبصورت هئي ،۽ يعقوب هن کي پيار ڪندو هو. لَ راضي ٿيو ۽ 14۽ يعقوب لبن کي چيو تہ” آ ءَ تنھنجي ننڍي ڌي ءَ راحيل جي عيوض ست سال تنھنجي خدمت ڪندس “.لبن هن ء يعقوب پنھنجي ڌي ءَ راحيل جي عيوض ست سال لبن جي خدمت ڪئي. 15۽ يعقوب جي حاران ۾ رهڻ جي ٻئي سال ۾ ،جيڪو يعقوب جي زندگي جو ستر نوانوے سال آهي ،انھي ءَ سال ۾ شيم جو پٽ عبر فوت ٿيو ،سندس عمر چار سو چوهٺ سال هئي. لَ ماتم ۽ ماتم ڪيو. سندس تائين ڏينھن ڪيترائي هن ،۽ ٿيو امگين گھڻو تمام هو ته آهي 16۽ جڏهن يعقوب ٻڌو ته ءعبر مري ويو ء 17۽ يعقوب جي حاران ۾ رهڻ جي ٽئين سال ۾ ،اسماعيل جي ڌي ءَ ،عيسو جي زال ،بوسمت کي هڪ پٽ ڄائو ،۽ عيسو ان جو نالو رعوئيل رکيو. 18۽ يعقوب جي لبن جي گھر ۾ رهڻ جي چوٿين سال ۾ ،خداوند لبن جي زيارت ڪئي ۽ يعقوب جي ڪري کيس ياد ڪيو ،۽ کيس پٽ پيدا ٿيا ،۽ سندس پھريون پٽ بعور ،سندس ٻيو عليب ،۽ ٽيون چوراش هو. 19۽ خداوند لبن کي دولت ۽ عزت ڏني ،پٽ ۽ ڌيئرون ،۽ اهو ماڻھو يعقوب جي ڪري تمام گھڻو وڌيو. شيَ تي هئي جيڪا 20۽ يعقوب انھن ڏينھن ۾ لبن جي هر ڪم ۾ خدمت ڪندو هو ،گھر ۾ ۽ ٻني ءَ ۾ ،۽ خداوند جي برڪت لبن جي هر ء گھر ۾ ۽ ٻني ءَ ۾ هئي. 21۽ پنجين سال ۾ عيسو جي زال ۽ بيري جي ڌي ءَ يھوديت ،ڪنعان جي ملڪ ۾ فوت ٿي وئي ،۽ کيس پٽ نه هئا پر رڳو ڌيئرون هيون. 22۽ اءهي سندس ڌيئرن جا نال آهن جيڪي کيس عيسو مان ٿيون ،وڏي جو نالو مرصيت ۽ ننڍي جو نالو پويت هو. 47
جاشر
لَ عيسو ڏانھن ويو ،۽ عيسو گھڻو وقت عيسو جي 23۽ جڏهن يھوديت مري ويو ،عيسو اٿيو ۽ معمول موجب ميدان ۾ شڪار ڪرڻ ء ملڪ ۾ رهيو. 24۽ ڇھين سال ۾ عيسي پنھنجين ٻين زالن سان گڏ ،اهليبامه سان شادي ڪئي ،جيڪا زبعون حوي جي ڌي ءَ هئي ،۽ عيسي کيس ڪنعان جي ملڪ ۾ وٺي آيو. 25۽ اءهليبامه حاملہ ٿي ۽ عيسو مان ٽي پٽ ڄايا ،يءوش ،يعلن ۽ قورح. 26۽ انھن ڏينھن ۾ ،ڪنعان جي ملڪ ۾ ،عيسو جي ڌنارن ۽ ڪنعان جي ملڪ جي رهواسين جي ڌنارن جي وچ ۾ جھڳڙو ٿيو ،ڇاڪاڻ ته عيسو جا ڍور ۽ مال ايترو گھڻو هو جو هو ڪنعان جي ملڪ ۾ ،پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ رهي نه سگھيو ،۽ ڪنعان جي ملڪ سندس ڍورن جي ڪري کيس برداشت نه ڪري سگھيو. 27جڏهن عيساؤ ڏٺو تہ سندس ڪنعان جي رهاڪن سان جھڳڙو وڌي ويو آهي ،تڏهن هو اٿيو ۽ پنھنجون زالون ،پٽ ۽ ڌيئرون ،۽ پنھنجو سڀ ڪجھہ ،۽ ڍور جيڪي سندس ملڪيت هئا ،۽ پنھنجي سڀ ملڪيت جيڪا هن ڪنعان جي ملڪ ۾ حاصل ڪئي هئي ،سا سڀ کڻي ويو ،۽ ملڪ جي رهاڪن کان ٻاهر سعير جي ملڪ ڏانھن هليو ويو ،۽ عيساؤ ۽ سندس سڀ ڪجھہ سعير جي ملڪ ۾ رهڻ لڳا. لَ ڪنعان جي ملڪ ۾ ويندو هو ،۽ عيسو حورين سان شادي ڪئي ،۽ هن 28پر ڪڏهن ڪڏهن عيسو پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ کي ڏسڻ ء پنھنجون ڌيئرون سعير حورين جي پٽن کي ڏنيون. مرصت کي پنھنجي زال جي ڀا ءَ زبعون جي پٽ عنا کي ڏنو ،۽ پ ءوت کي بلحان حوري جي پٽ آزر کي ڏنو؛ ۽ 29۽ هن پنھنجي وڏي ڌي ءَ ء عيسو ۽ سندس ٻار جبل تي رهيا ،۽ اهي ميوا ۽ وڌندا ويا. باب31 1۽ ستين سال ۾ ،يعقوب جي خدمت جيڪا هن لبن جي خدمت ڪئي هئي ،پوري ٿي ،۽ يعقوب لبن کي چيو ته ،مون کي منھنجي زال ڏيو ،ڇو ته منھنجي خدمت جا ڏينھن پورا ٿيا آهن؛ ۽ لبن ائين ڪيو ،۽ لبن ۽ يعقوب ان جڳھه جي سڀني ماڻھن کي گڏ ڪيو ۽ انھن هڪ دعوت ڪئي. پوَ يعقوب دعوت وارن سان گڏ اتي آيو ،۽ لبن گھر ۾ سڀ بتيون وسائي ڇڏيون جيڪي اتي هيون. 2۽ شام جو لبن گھر ۾ آيو ،۽ ء 3۽ يعقوب لبن کي چيو تہ” تون اسان سان ائين ڇو ٿو ڪرين؟ “لبن جواب ڏنو تہ” اسان جو هن ملڪ ۾ اهڙو ئي ڪرڻ جو دستور آهي“. 4پوَ لبن پنھنجي ڌي ءَ ليا کي کڻي يعقوب وٽ آيو ،۽ هو ان وٽ آيو پر يعقوب کي خبر نہ هئي تہ اها ليا آهي. ء 5۽ لبن پنھنجي ڌي ءَ ليا کي پنھنجي ٻانھي زلفہ ٻانھي ڪري ڏني. 6۽ دعوت ۾ موجود سڀني ماڻھن کي خبر پئي ته لبن يعقوب سان ڇا ڪيو هو ،پر انھن يعقوب کي اها ڳالھہ نہ ٻڌائي. 7۽ سڀئي پاڙيسري انھي ءَ رات يعقوب جي گھر آيا ،۽ اهي کائيندا پيئندا ۽ خوش ٿيندا رهيا ،۽ ليا جي اڳيان دفن ۽ ناچ سان وڄائيندا رهيا ، ۽ انھن يعقوب جي اڳيان جواب ڏنو ،هليا ،هليا. 8۽ يعقوب انھن جون ڳالھيون ٻڌيون پر انھن جو مطلب نه سمجھي ،پر هن سوچيو ته شايد هن ملڪ ۾ انھن جو اهو رواج هجي. 9۽ پاڙيسرين رات جو يعقوب کي اهي لفظ ٻڌايا ،۽ سڀ بتيون جيڪي لبن جي گھر ۾ هيون ،ان رات وسامي ويون. 10۽ صبح جو ،جڏهن ڏينھن روشن ٿيو ،يعقوب پنھنجي زال ڏانھن ءمڙيو ۽ هن ڏٺو ،۽ ڏٺو ته اها ليا هئي جيڪا هن جي ڳچي ءَ ۾ ليٽي هئي ،۽ يعقوب چيو" ،ڏس هاڻي مون کي خبر آهي ته پاڙيسرين گذريل رات ڇا چيو ،هيليا "،انھن چيو ،۽ مون کي خبر نه هئي. لَ تنھنجي خدمت ڪئي ،۽ تو مون کي ڇو 11۽ يعقوب لبن کي سڏ ڪري چيو تہ” تو مون سان هي ڇا ڪيو؟ بيشڪ مون راحيل جي ء ٺڳيو ۽ مون کي ليا ڏني؟“ 12لبن يعقوب کي جواب ڏنو تہ” ،اسان جي ملڪ ۾ هاڻي ننڍي کي وڏي کان اڳ ڏيڻ جو رواج ناهي ،تنھن ڪري جيڪڏهن توهان هن پوَ ان کي پاڻ وٽ وٺي وڃو ،جيڪا توهان منھنجي خدمت ست سال وڌيڪ ڪندا“. جي ڀيڻ کي به اهڙي طرح سان وٺڻ چاهيو ٿا ،ته ء 13۽ يعقوب ائين ڪيو ،۽ راحيل کي به زال بڻايو ،۽ ست سال وڌيڪ لبن جي خدمت ڪئي ،۽ يعقوب پڻ راحيل وٽ آيو ،۽ هو راحيل کي ليا کان وڌيڪ پيار ڪندو هو ،۽ لبن ان کي پنھنجي ٻانھي بلھا کي ٻانھي ڪري ڏنو. 14۽ جڏهن خداوند ڏٺو ته ليا کي نفرت ڪئي وئي آهي ،تڏهن خداوند هن جي پيٽ کي کوليو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ انھن ڏينھن ۾ يعقوب کي چار پٽ ڄايا. پوَ هن ٻار ڄڻڻ ڇڏي ڏنو. 15۽ انھن جا نال هي آهن :روبن شمعون ،لوي ۽ يھودا ،۽ ان کان ء 16۽ ان وقت راحيل سنڍ هئي ،۽ کيس ڪو به اولد نه هو ،۽ راحيل پنھنجي ڀيڻ ليا تي حسد ڪندي هئي ،۽ جڏهن راحيل ڏٺو ته هن کي لَ ڪو به اولد نه ٿيو ،تڏهن هن پنھنجي ٻانھي بلھا کي کڻي ورتو ،۽ هن يعقوب کي ٻه پٽ ،دان ۽ نفتالي ڄاوا. يعقوب ء 17جڏهن ليا ڏٺو ته هن ٻار ڄڻڻ ڇڏي ڏنو آهي ،تڏهن هن پنھنجي ٻانھي زلفه کي به کڻي يعقوب کي زال طور ڏنو ،۽ يعقوب به زلفه وٽ آيو ،۽ ان مان به يعقوب جا ٻہ پٽ ،جاد ۽ آشر ڄاوا. 18۽ ليا وري حاملہ ٿي ۽ انھن ڏينھن ۾ يعقوب کي ٻہ پٽ ۽ هڪ ڌي ءَ ڄائي ،۽ انھن جا نال اءيساڪار ،زبولون ۽ انھن جي ڀيڻ دينه آهن. 19۽ راحيل انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين بانجھ هئي ،۽ راحيل ان وقت خداوند کان دعا گھري ،۽ هن چيو ته ،اي خداوند خدا مون کي ياد ڪر ۽ منھنجي زيارت ڪر ،مان تو کي عرض ڪريان ٿو ،ڇو ته هاڻي منھنجو مڙس مون کي رد ڪندو ،ڇاڪاڻ ته مون هن کي ڪو به اولد نه ڏنو آهي. 20هاڻي اي خداوند خدا ،منھنجي دعا ٻڌ ،۽ منھنجي مصيبت کي ڏس ،۽ مون کي ٻانھين وانگر اولد ڏي ،ته جيئن مان وڌيڪ منھنجي بدنامي برداشت نه ڪريان. 48
جاشر
21۽ خدا سندس ٻڌي ۽ سندس پيٽ کولي ڇڏيو ،۽ راحيل حاملہ ٿي ۽ پٽ کي جنم ڏنو ،۽ هن چيو ته خداوند منھنجي بي عزتي دور ڪئي آهي ،۽ هن ان جو نالو يوسف رکيو ،۽ چيو ته خداوند مون کي ٻيو پٽ عطا ڪري .۽ يعقوب ايڪانوي سالن جو هو جڏهن هن کيس جنم ڏنو. عز جي ڌي ءَ هئي ،۽ اسحاق جي ٻن نوڪرن کي يعقوب ڏانھن موڪليو. ،ربقہ ،پنھنجي دائي دبورا ،جيڪا ء 22اءن وقت يعقوب جي ما ءَ ء 23۽ اهي يعقوب وٽ هاران ۾ آيا ۽ انھن کيس چيو ته ،ربيڪا اسان کي توهان ڏانھن موڪليو آهي ته توهان پنھنجي پي ءَ جي گھر ڪنعان جي ملڪ ڏانھن موٽي وڃو؛ ۽ يعقوب انھن جي ڳالھه ٻڌي جيڪا هن جي ما ءَ چئي هئي. لَ لبن جي خدمت ڪئي هئي ،اهي پورا ٿيا ،۽ چوڏهن سالن جي آخر ۾ جڏهن هو 24انھي ءَ وقت ،باقي ست سال جيڪي يعقوب راحيل ء حاران ۾ رهيو ته يعقوب لبن کي چيو ته ،مون کي منھنجيون زالون ڏيو ۽ مون کي موڪل ڏيو ته جيئن مان پنھنجي ملڪ ڏانھن وڃان ، ڇاڪاڻ ته ڏسو ،منھنجي ما ءَ مون کي ڪنعان جي ملڪ مان موڪليو هو ته مان پنھنجي پي ءَ جي گھر موٽي وڃان. 25لبن کيس چيو تہ” ائين نہ ٿئي ،جيڪڏهن مون تي تنھنجي نظر ۾ مھرباني آهي تہ مون کي نہ ڇڏ ،مون کي پنھنجو مزدوري مقرر ڪر تہ آ ءَ اهي ڏيندس ۽ مون سان گڏ رهندس“. 26۽ يعقوب کيس چيو تہ” تون مون کي اءجرت جي طور تي هي ڏيندس تہ اڄ آ ءَ تنھنجي سڀني ڌڻن مان لنگھندس ۽ انھن مان هر هڪ ڌڻ لَ هي ڪم ڪندين تہ مان موٽي ايندس ۽ تنھنجي ڌڻ جيڪو ءچٽو ۽ ءچٽو ۽ ناسي آهي ۽ رڍن ۽ ٻڪرين مان آهيان ،۽ جيڪڏهن تون مون ء کي کارائيندس ۽ انھن کي پھرين وانگر سنڀاليندس“. 27لبن ائين ئي ڪيو ،۽ لبن پنھنجي ڌڻ مان يعقوب جي چوڻ موجب سڀ شيون ڪڍي کيس ڏنيون. 28۽ يعقوب لبن جي ڌڻ مان جيڪي ڪڍيو هو سو سڀ پنھنجن پٽن جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيو ،۽ يعقوب لبن جي ڌڻ جي باقي بچيل کي چاري رهيو هو. پوَ انھن سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ پنھنجي پي ءَ 29۽ جڏهن اسحاق جا نوڪر جيڪي هن يعقوب ڏانھن موڪليا هئا ،ڏٺائين ته يعقوب ء ڏانھن واپس نه ويندو ،تڏهن اهي هن کان پري هليا ويا ،۽ اهي ڪنعان جي ملڪ ڏانھن گھر موٽي ويا. 30۽ دبورا يعقوب سان گڏ حاران ۾ رهي ،۽ هو ءَ اسحاق جي نوڪرن سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ واپس نه آئي ،۽ دبورا يعقوب جي زالن ۽ ٻارن سان گڏ حاران ۾ رهي. 31۽ يعقوب ڇھن سالن تائين لبن جي خدمت ڪئي ،۽ جڏهن رڍون ٻاريون ،ته يعقوب انھن مان ءچٽيل ۽ ءچٽيل رڍون ڪڍي ڇڏيون ،جيئن هن لبن سان طئي ڪيو هو ،۽ يعقوب ڇھن سالن تائين لبن وٽ ائين ئي ڪيو ،۽ اهو ماڻھو گھڻو وڌيو ۽ هن وٽ ڍور ،ٻانھيون ۽ نوڪر ، اءٺ ۽ گڏهه هئا. 32۽ يعقوب وٽ ٻہ سؤ ڍور هئا ،۽ سندس ڍور وڏا ۽ سھڻا هئا ۽ تمام گھڻا پيداوار ڏيندڙ هئا ،۽ سڀني بني آدم جي خاندانن يعقوب جي ڍورن مان ڪجھه حاصل ڪرڻ جي خواهش ڪئي ،ڇاڪاڻ ته اهي تمام گھڻا خوشحال هئا. لَ رڍ ڏني ،يا جيڪو ڪجھ لَ آيا ،۽ يعقوب انھن کي هڪ نوڪر يا ٻانھي يا گڏه يا اءٺ ء 33۽ گھڻا ماڻھو يعقوب جي ڌڻ مان ڪجھ وٺڻ ء يعقوب انھن کان گھريو ،انھن کيس ڏنو. 34۽ يعقوب انسانن جي پٽن سان انھن واپار جي ذريعي دولت ،عزت ۽ ملڪيت حاصل ڪئي ،۽ لبن جا ٻار هن عزت تي حسد ڪندا هئا. 35۽ وقت گذرڻ سان گڏ هن لبن جي پٽن جون ڳالھيون ٻڌيون ،جيڪي چون پيا ته ،يعقوب اسان جي پي ءَ جو سڀ ڪجھه کسي ورتو آهي ،۽ جيڪو اسان جي پي ءَ جو هو ان مان هن هي سڀ شان و شوڪت حاصل ڪئي آهي. 36۽ يعقوب لبن ۽ سندس ٻارن جي چھري تي نظر ڪئي ،۽ ڏٺو ته اهو انھن ڏينھن ۾ هن ڏانھن اڳ وانگر نه هو. 37۽ ڇھن سالن جي پڄاڻي ءَ تي خداوند يعقوب کي ظاهر ٿيو ،۽ کيس چيو ته اءٿ ،هن ملڪ مان نڪري وڃ ،۽ پنھنجي جنم ڀومي جي ملڪ ڏانھن موٽي وڃ ۽ مان توسان گڏ هوندس. ء 38۽ انھي ءَ وقت يعقوب اٿيو ۽ پنھنجن ٻارن ،زالن ۽ پنھنجي سڀني ملڪيت کي اٺن تي سوار ڪيو ،۽ پنھنجي پي ءَ اسحاق وٽ ڪنعان جي لَ روانو ٿيو. ملڪ ڏانھن وڃڻ ء 39۽ لبن کي خبر نه هئي ته يعقوب کيس ڇڏي هليو ويو آهي ،ڇاڪاڻ ته لبن ان ڏينھن رڍن جي ڏاڙهڻ جو ڪم ڪيو هو. 40۽ راحيل پنھنجي پي ءَ جا بت چوري ڪيا ،۽ انھن کي کڻي اءٺ تي لڪائي ڇڏيو ،جنھن تي هو ءَ ويٺي هئي ،۽ هو ءَ هلي وئي. 41۽ بتن جو طريقو هي آهي :هڪ ماڻھو ءَ کي کڻڻ ۾ جيڪو پھريون ڄاول آهي ۽ ان کي مارڻ ۽ ان جي مٿي جا وار ڪڍڻ ،۽ لوڻ کڻڻ ۽ ،پوَ ٽامي جي هڪ ننڍڙي تختي يا سون جي تختي کڻڻ ۽ ان تي نالو لکڻ ،۽ تختي کي مٿي کي لوڻ لڳائڻ ۽ ان کي تيل سان مسح ڪرڻ ء پنھنجي زبان هيٺ رکڻ ،۽ سر کي زبان هيٺ رکڻ ۽ ان کي گھر ۾ رکڻ ،۽ ان جي اڳيان بتيون روشن ڪرڻ ۽ ان کي سجدو ڪرڻ. 42۽ جڏهن اهي ان جي اڳيان سجدو ڪندا آهن ،ته اهو انھن سان هر معاملي ۾ ڳالھائيندو آهي جيڪو اهي ان کان پڇندا آهن ،ان نالي جي طاقت ذريعي جيڪو ان ۾ لکيل آهي. 43۽ ڪجھ انھن کي انسانن جي شڪلن ۾ ٺاهيندا آهن ،سون ۽ چاندي ءَ جا ،۽ انھن کي انھن جي سڃاتل وقتن ۾ ويندا آهن ،۽ اهي شڪلون تارن جو اثر حاصل ڪنديون آهن ،۽ انھن کي مستقبل جون شيون ٻڌائينديون آهن ،۽ هن طريقي سان اهي تصويرون هيون جيڪي راحيل پنھنجي پي ءَ کان چوري ڪيون هيون. 44۽ راحيل اهي بت چوري ڪيا جيڪي سندس پي ءَ جا هئا ،ته جيئن لبن کي انھن جي ذريعي خبر نه پوي ته يعقوب ڪٿي ويو آهي. 45۽ لبن گھر آيو ۽ يعقوب ۽ سندس گھر وارن بابت پڇيو ،پر هو نه مليو ،۽ لبن پنھنجن بتن کي ڳوليو ته يعقوب ڪٿي ويو آهي ،۽ اهي نه مليا ،۽ هو ڪجھه ٻين بتن ڏانھن ويو ،۽ هن انھن کان پڇيو ۽ انھن کيس ٻڌايو ته يعقوب هن کان ڀڄي پنھنجي پي ءَ جي ملڪ ڪنعان ڏانھن ويو آهي. 46پوَ لبن اٿيو ۽ پنھنجن ڀائرن ۽ سڀني نوڪرن کي ساڻ ڪري ٻاهر نڪري يعقوب جي پٺيان لڳو ۽ کيس جبل جلعاد تي لڌو. ء 47۽ لبن يعقوب کي چيو تہ” تو مون سان ڇا ڪيو آهي جو ڀڄي ويو ۽ مون کي ٺڳيو ۽ منھنجين ڌيئرن ۽ انھن جي ٻارن کي تلوار سان قيد ڪري وٺي ويو؟“ 49
جاشر
48۽ تو مون کي انھن کي چمي ڏيڻ ۽ خوشي ءَ سان موڪلڻ جي اجازت نه ڏني ،۽ تو منھنجا ديوتا چوري ڪري هليا ويا. 49تڏهن يعقوب لبن کي جواب ڏنو تہ” ،ڇاڪاڻ تہ مون کي ڊپ هو تہ متان تون پنھنجين ڌيئرن کي زور سان مون کان کسي وٺندين ،۽ هاڻي جنھن وٽ تو پنھنجا بت ڳوليندين ،اهو ضرور ماريو ويندو“. 50۽ لبن بتن جي ڳول ڪئي ۽ يعقوب جي سڀني خيمن ۽ فرنيچر ۾ جاچيو ،پر اهي نه مليا. 51۽ لبن يعقوب کي چيو تہ اسين گڏجي هڪ عھد ڪنداسين ۽ اهو منھنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ شاهدي هوندو ،جيڪڏهن اوهين منھنجي سواَ ٻيون زالون پرڻندؤ ،تہ خدا بہ هن معاملي ۾ منھنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ شاهد هوندو. ڌيئرن کي ڏک ڏيندا ،يا منھنجي ڌيئرن کان ء 52۽ انھن پٿر کڻي هڪ ڍير ٺاهيو ،۽ لبن چيو ته ،هي ڍير منھنجي ۽ توهان جي وچ ۾ هڪ شاهد آهي ،تنھن ڪري هن ان جو نالو جلعاد رکيو. 53۽ يعقوب ۽ لبن جبل تي قرباني پيش ڪئي ،۽ اتي ڍير وٽ کاڌو کاڌائون ،۽ سڄي رات جبل تي رهيا ،۽ لبن صبح جو سوير اٿيو ،۽ جاَ تي موٽي ويو. پنھنجين ڌيئرن سان گڏ روئيو ۽ انھن کي چمي ڏنائين ،۽ پنھنجي ء 54پوَ هن تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجي پٽ بعور کي ،جيڪو سترهن سالن جو هو ،ابي خوروف کي ،جيڪو عوض جو پٽ هو ۽ نحور جو پٽ ء هو ،۽ انھن سان گڏ ڏهه ماڻھو موڪليا. 55۽ اهي تڪڙا ٿيا ۽ يعقوب جي اڳيان رستي تي گذري ويا ،۽ اهي ٻئي رستي کان سعير جي ملڪ ڏانھن آيا. 56۽ اهي عيسو وٽ آيا ۽ کيس چيائون ته” ،تنھنجو ڀا ءَ ۽ مائٽ ،تنھنجي ما ءَ جو ڀا ءَ لبن ،بتوئيل جو پٽ ،چوي ٿو ته: 57ڇا تو ٻڌو آهي ته تنھنجي ڀا ءَ يعقوب مون سان ڇا ڪيو آهي ،جيڪو پھريون ڀيرو مون وٽ ننگا ۽ ننگا آيو ،۽ مان هن سان ملڻ ويس ، ۽ هن کي عزت سان پنھنجي گھر وٺي آيس ،۽ مون هن کي عظيم بڻايو ،۽ مون هن کي پنھنجون ٻه ڌيئرون شاديون ڪيون ۽ پنھنجون ٻہ نوڪرياڻيون به ڏنيون. 58۽ خدا هن کي منھنجي ڪري برڪت ڏني ،۽ هو گھڻو وڌيو ،۽ کيس پٽ ،ڌيئرون ۽ ٻانھيون هيون. 59هن وٽ ڌڻ ۽ ڍڳا ،اءٺ ۽ گڏهه ،۽ چاندي ۽ سون جو هڪ وڏو ذخيرو پڻ آهي؛ ۽ جڏهن هن ڏٺو ته سندس دولت وڌي وئي آهي ،تڏهن لَ ويس ،۽ هو اٿيو ۽ لڪي ڀڄي ويو. هو مون کي ڇڏي ويو جڏهن مان پنھنجين رڍن جي ڪترڻ ء 60۽ هن پنھنجين زالن ۽ ٻارن کي اءٺن تي چاڙهيو ،۽ پنھنجي سڀني ڍورن ۽ ملڪيت کي کڻي ويو جيڪو هن منھنجي ملڪ ۾ حاصل ڪيو هو ،۽ هن پنھنجو چھرو مٿي ڪيو ته هو پنھنجي پي ءَ اسحاق ڏانھن ،ڪنعان جي ملڪ ڏانھن وڃي. 61۽ هن مون کي منھنجين ڌيئرن ۽ انھن جي ٻارن کي چمي ڏيڻ جي اجازت نه ڏني ،۽ هن منھنجين ڌيئرن کي تلوار سان قيد ڪري ورتو ،۽ هن منھنجا ديوتا به چوري ڪيا ۽ ڀڄي ويو. شيَ جي گھٽتائي به ڪنھن کي هن کي؛ ملڪيتن سڀني جي هن ۽ کي ،هن آهي ڇڏيو 62۽ هاڻي مون هن کي يبوڪ ندي ءَ جي جبل تي ء ناهي. پوَ وڃو ۽ اتي توهان کي اهو ملندو ،۽ توهان ان سان جيڪو توهان جي دل چاهي ڪري 63جيڪڏهن توهان هن وٽ وڃڻ چاهيو ٿا ،ته ء سگھو ٿا ڪري سگھو ٿا؛ ۽ لبن جا قاصد آيا ۽ اهي سڀ ڳالھيون عيسو کي ٻڌايون. 64۽ ءعيسو لبن جي قاصدن جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،۽ سندس اضب يعقوب تي تمام گھڻو ڀڙڪيو ،۽ کيس پنھنجي نفرت ياد آئي ،۽ سندس اضب سندس اندر ۾ ساڙيو. 65پوَ عيسي تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجن ٻارن ،نوڪرن ۽ پنھنجي گھر جي ماڻھن کي ،جيڪي سٺ ماڻھو هئا ،ساڻ ڪري ،شعير حوري جي ء سڀني ٻارن ۽ انھن جي ماڻھن کي گڏ ڪيو ،جيڪي ٽي سؤ چاليھ ماڻھو هئا ،۽ چار سؤ ماڻھن کي ڪڍيل تلوارن سان گڏ ڪري ،۽ يعقوب لَ ويو. وٽ کيس مارڻ ء 66۽ عيسي هن انگ کي ڪيترن ئي حصن ۾ ورهايو ،۽ هن پنھنجي ٻارن ۽ نوڪرن ۽ پنھنجي گھر جي سٺ ماڻھن کي هڪ سردار طور ورتو ،۽ انھن کي پنھنجي وڏي پٽ اليفاز جي سنڀال ۾ ڏنو. لَ ڏنا ،۽ هن هر هڪ ماڻھو ءَ کي سندس نسلن ۽ اولد تي مقرر ڪيو. 67۽ باقي سر هن سعير حوري جي ڇھن پٽن جي سنڀال ء 68۽ سڄي ٽيم جيئن هئي تيئن هلي وئي ،۽ عيسو انھن جي وچ ۾ يعقوب ڏانھن ويو ،۽ هن انھن کي تيزي ءَ سان هلئي ڇڏيو. 69۽ لبن جا قاصد عيسو کان نڪري ڪنعان جي ملڪ ڏانھن ويا ،۽ اهي يعقوب ۽ عيسو جي ما ءَ ربقہ جي گھر آيا. 70۽ انھن کيس ٻڌايو تہ” ،ڏس ،تنھنجو پٽ عيسو چار سؤ ماڻھن سان گڏ پنھنجي ڀا ءَ يعقوب جي خلف نڪتو آهي ،ڇاڪاڻ تہ هن ٻڌو لَ ويو آهي“. هو تہ هو اچي رهيو آهي ،۽ هو ان سان جنگ ڪرڻ ۽ ان کي مارڻ ۽ جيڪو ڪجھه سندس آهي سو سڀ ڪجھه وٺڻ ء لَ موڪليا ،ڇاڪاڻ تہ هن چيو تہ شايد عيسو 71۽ ءربقہ تڪڙ ڪئي ۽ اسحاق جي ٻانھن مان ٻاهتر ماڻھو رستي تي يعقوب سان ملڻ ء رستي ۾ جنگ ڪري جڏهن هو ساڻس ملندو. لَ رستي تي هليا ،۽ اهي هن کي يبوڪ ندي ءَ جي ٻئي پاسي واري ندي ءَ جي رستي تي مليا ،۽ يعقوب 72۽ اهي قاصد يعقوب سان ملڻ ء جاَ جو نالو مکنائيم رکيو. لَ مقرر ڪيو ويو آهي ،۽ يعقوب ان ء انھن کي ڏسي چيو ته ،هي خيمو خدا جي طرفان مون ء 73۽ يعقوب پنھنجي پي ءَ جي سڀني ماڻھن کي سڃاڻندو هو ،۽ هن انھن کي چميو ۽ انھن کي ڀاڪر پائي انھن سان گڏ آيو ،۽ يعقوب انھن کان پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ بابت پڇيو ،۽ انھن چيو ته ،اهي خيريت سان آهن. 74۽ انھن قاصدن يعقوب کي چيو تہ” تنھنجي ما ءَ ربيڪا اسان کي تو ڏانھن موڪليو آهي ،۽ چيو تہ” مون ٻڌو آهي تہ منھنجا پٽ ،تنھنجو ڀا ءَ عيسو ،سعير حوري جي اولد مان ماڻھن سان گڏ رستي تي تنھنجي خلف نڪتو آهي“. 75۽ تنھن ڪري ،منھنجا پٽ ،منھنجي ڳالھه ٻڌ ۽ پنھنجي صلح سان ڏس ته تون ڇا ڪندين ،۽ جڏهن هو تو وٽ اچي ،ته ان کي دعا ڪر ،۽ ان سان تڪڙ ۾ نه ڳالھائي ،۽ ان کي تحفو ڏي جيڪو تو وٽ آهي ،۽ ان مان جيڪو خدا تو تي فضل ڪيو آهي. 76۽ جڏهن هو توکان تنھنجي معاملن بابت پڇي ته ان کان ڪجھه به نه لڪايو ،شايد هو توکان پنھنجي ڪاوڙ کان ڦري وڃي ۽ تون ان سان پنھنجي جان بچائيندين ،تون ۽ تنھنجا سڀ ماڻھو ،ڇو ته اهو تنھنجو فرض آهي ته هن جي عزت ڪريو ،ڇاڪاڻ ته هو تنھنجو وڏو ڀا ءَ آهي. 50
جاشر
77۽ جڏهن يعقوب پنھنجي ما ءَ جون ڳالھيون ٻڌيون جيڪي قاصدن کيس چيون هيون ،تڏهن يعقوب پنھنجو آواز بلند ڪيو ۽ زار زار روئيو ،۽ جيئن سندس ما ءَ کيس حڪم ڏنو هو ،اهو ئي ڪيو. باب32 1۽ ان وقت يعقوب پنھنجي ڀا ءَ عيسو ڏانھن سعير جي ملڪ ڏانھن قاصد موڪليا ،۽ هن کيس دعا جا لفظ ٻڌا. 2۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ته" ،اوهين منھنجي مالڪ ،عيسو کي ائين چئو ،تنھنجو ٻانھو يعقوب چوي ٿو تہ ،منھنجا مالڪ اهو نہ سمجھو لَ فائديمند ثابت ٿي آهي". تہ منھنجي پي ءَ جي نعمت جيڪا هن مون کي ڏني هئي ،مون ء 3ڇالَ جو آ ءَ لبن سان ويھہ سال رهيو آهيان ،۽ هن مون کي ٺڳيو ۽ ڏه ڀيرا منھنجي مزدوري بدلئي ،جيئن اهو سڀ ڪجھ منھنجي ء مالڪ کي اڳي ئي ٻڌايو ويو آهي. پوَ خدا منھنجي مصيبت ،منھنجي محنت ۽ منھنجي هٿن جي ڪم کي ڏٺو ، 4۽ مون سندس گھر ۾ ڏاڍي محنت سان سندس خدمت ڪئي ،۽ ء ۽ هن مون کي پنھنجي نظر ۾ فضل ۽ مھرباني حاصل ڪرائي. پوَ مون خدا جي وڏي رحم ۽ مھرباني سان ڍڳا ،گڏهه ۽ ڍور ،۽ مرد نوڪر ۽ ٻانھيون حاصل ڪيون. 5۽ ء 6۽ هاڻي مان پنھنجي ملڪ ۽ پنھنجي گھر ۾ پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ وٽ ،جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ آهن ،اچي رهيو آهيان؛ ۽ مون پنھنجي لَ موڪليو آهي ته جيئن پنھنجي مالڪ جي نظر ۾ مھرباني حاصل ڪريان ،ته جيئن هو اهو نه سمجھي مالڪ کي هي سڀ ڪجھه ٻڌائڻ ء ته مون پاڻ دولت ڪمائي آهي ،يا منھنجي پي ءَ جي برڪت مون کي فائدو ڏنو آهي. 7۽ اهي قاصد عيساؤ ڏانھن ويا ۽ کيس ادوم جي ملڪ جي سرحدن تي يعقوب ڏانھن ويندي ڏٺائون ،۽ سعير حوري جي اولد مان چار سؤ ماڻھو تلوارون کڻي بيٺا هئا. 8۽ يعقوب جي قاصدن عيسو کي اهي سڀ ڳالھيون ٻڌائي جيڪي يعقوب انھن کي عيسو بابت چيو هو. 9۽ عيسي انھن کي فخر ۽ حقارت سان جواب ڏنو ،۽ انھن کي چيو ته ،يقينا ا مون ٻڌو آهي ۽ مون کي سچ پچ ٻڌايو ويو آهي ته يعقوب لبن سان ڇا ڪيو آهي ،جنھن هن کي پنھنجي گھر ۾ عزت ڏني ۽ هن کي پنھنجون ڌيئرون شاديون ڏنيون ،۽ هن کي پٽ ۽ ڌيئرون پيدا ٿيون ،۽ هن جي وسيلن ذريعي لبن جي گھر ۾ دولت ۽ دولت ۾ تمام گھڻو واڌارو ٿيو. 10۽ جڏهن هن ڏٺو ته سندس دولت گھڻي آهي ۽ سندس دولت تمام گھڻي آهي ته هو لبن جي گھر مان پنھنجي سڀني ملڪيتن سان ڀڄي ويو ،۽ هن لبن جي ڌيئرن کي انھن جي پي ءَ جي سامھون کان تلوار سان قيدي بڻائي کڻي ويو ،بغير ان جي. 11۽ يعقوب نه رڳو لبن سان پر مون سان پڻ ائين ڪيو آهي ۽ مون کي ٻه ڀيرا ڦاسايو آهي ،۽ ڇا مان خاموش رهندس؟ 12تنھن ڪري اڄ آئون پنھنجن لشڪر سان گڏ هن سان ملڻ آيو آهيان ،۽ مان هن سان پنھنجي دل جي مرضي مطابق ڪندس. 13پوَ قاصد موٽي آيا ۽ يعقوب وٽ آيا ۽ کيس چيائون تہ اسين تنھنجي ڀا ءَ عيسو وٽ ويا هئاسين ۽ کيس تنھنجون سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،۽ ء لَ اچي رهيو آهي. هن اسان کي هن طرح جواب ڏنو آهي ،۽ ڏسو تہ هو چار سؤ ماڻھن سان گڏ تو سان ملڻ ء 14هاڻي ڄاڻو ۽ ڏسو ته توهان کي ڇا ڪرڻو آهي ،۽ خدا کان دعا گھرو ته توهان کي هن کان بچائي. 15۽ جڏهن هن پنھنجي ڀا ءَ جون ڳالھيون ٻڌيون جيڪي هن يعقوب جي قاصدن کي چيون هيون ،تڏهن يعقوب تمام گھڻو ڊڄي ويو ۽ پريشان ٿي ويو. 16۽ يعقوب خداوند پنھنجي خدا کان دعا گھري ،۽ چيو تہ اي خداوند منھنجي ابن ڏاڏن ،ابراهيم ۽ اسحاق جا خدا ،جڏهن آ ءَ پنھنجي پي ءَ جي گھر کان روانو ٿيس تہ تو مون کي چيو هو تہ، 17مان تنھنجي پي ءَ ابراهيم جو خدا ۽ اسحاق جو خدا آهيان ،مان توکي هي ملڪ ۽ تنھنجي اولد ڏيندس ،۽ مان تنھنجي اولد کي آسمان جي تارن وانگر ڪندس ،۽ تون آسمان جي چئني پاسن تائين پکڙجي ويندين ،۽ تو ۾ ۽ تنھنجي اولد ۾ زمين جا سڀ خاندان برڪت وارا هوندا. 18۽ تو پنھنجا واعدا پورا ڪيا ،۽ مون کي دولت ،ٻار ۽ ڍور ڏنا ،جيئن منھنجي دل جي تمام گھڻي خواهش هئي ،پنھنجي ٻانھي کي شيَ جي گھٽتائي نه ٿي. ڏنائين؛ تو مون کي اهو سڀ ڪجھ ڏنو جيڪو مون تو کان گھريو هو ،تنھنڪري مون کي ڪنھن به ء جاَ ڏانھن موٽي وڃ ۽ مان اڃا تائين تو سان ڀلئي ڪندس. پوَ تو مون کي چيو تہ ،پنھنجي ما ءَ پي ءَ ۽ پنھنجي ڄمڻ واري ء 19۽ ء 20۽ هاڻي جڏهن مان آيو آهيان ،۽ تو مون کي لبن کان بچايو آهي ،ته مان عيسو جي هٿن ۾ پوندس جيڪو مون کي ماريندو ،ها ،منھنجي ٻارن جي مائرن سان گڏ. 21تنھنڪري هاڻي ،اي خداوند خدا ،مون کي بہ منھنجي ڀا ءَ عيسو جي هٿن کان بچائي ،ڇو تہ مون کي هن کان گھڻو ڊپ آهي. پوَ ابراهيم ۽ منھنجي پي ءَ اسحاق جي خاطر اهو ڪر. 22۽ جيڪڏهن مون ۾ ڪا به صداقت نه آهي ،ته ء 23ڇاڪاڻ ته مون کي خبر آهي ته مون مھرباني ۽ رحم سان هي دولت حاصل ڪئي آهي؛ تنھن ڪري هاڻي مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته اڄ مون کي پنھنجي مھرباني سان بچايو ۽ مون کي جواب ڏيو. 24۽ يعقوب خداوند کان دعا گھرڻ ڇڏي ڏنو ،۽ هن انھن ماڻھن کي جيڪي پاڻ سان گڏ هئا ،ڌڻ ۽ ڍورن کي ٻن ٽولن ۾ ورهايو ،۽ هن اڌ لَ ،۽ ٻيو اڌ هن پنھنجي ڀا ءَ لَ ڏنو ،سندس ٻارن سان گڏ هڪ ڪئمپ ء حصو ابراهيم جي نوڪر اليعزر جي پٽ دمسڪ جي سنڀال ء لَ رهي. لَ ڏنو ،ته جيئن سندس ٻارن سان گڏ ڪئمپ ء اليعزر جي پٽ اليعزر جي سنڀال ء 25۽ هن انھن کي حڪم ڏنو تہ” ،پنھنجي ڪئمپن کان پري رهو ۽ هڪ ٻئي جي ويجھو نه وڃو ،۽ جيڪڏهن عيسو هڪ ڪئمپ ۾ اچي ان کي ماريندو ،ته ٻي ٽيم ان کان پري ڀڄي ويندي. 26۽ يعقوب اءها رات اتي رهيو ،۽ سڄي رات هن پنھنجن نوڪرن کي لشڪر ۽ پنھنجن ٻارن بابت هدايتون ڏنيون. پوَ خداوند يعقوب کي سندس ڀا ءَ عيسو جي هٿن کان بچايو. 27۽ خداوند انھي ءَ ڏينھن يعقوب جي دعا ٻڌي ،۽ ء 28۽ خداوند آسمان جي ملئڪن مان ٽي ملئڪ موڪليا ،۽ اهي عيسو کان اڳ ۾ ويا ۽ وٽس آيا. 51
جاشر
29۽ اهي ملئڪ عيسو ۽ سندس ماڻھن کي ٻه هزار ماڻھو نظر آيا ،جيڪي هر قسم جي جنگي اوزارن سان ليس گھوڙن تي سوار هئا ،۽ اهي عيسو ۽ سندس سڀني ماڻھن جي نظر ۾ چئن ٽولن ۾ ورهايل نظر آيا ،جن ۾ چار سردار هئا. 30۽ هڪ لشڪر اڳتي وڌيو ۽ انھن ڏٺو ته عيسو چار سؤ ماڻھن سان گڏ سندس ڀا ءَ يعقوب ڏانھن اچي رهيو هو ،۽ اهو لشڪر عيسو ۽ جاَ تي هن کان الڳ ٿي سندس ماڻھن ڏانھن ڊوڙيو ۽ انھن کي ڊڄاريو ،۽ عيسو ڊڄي گھوڙي تان ڪري پيو ،۽ سندس سڀئي ماڻھو انھي ءَ ء ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي تمام ڊڄي ويا هئا. 31۽ جڏهن اهي عيسو کان ڀڄي رهيا هئا ته سڄي لشڪر انھن جي پٺيان رڙ ڪئي ،۽ سڀني جنگي ماڻھن جواب ڏنو ،چيو ته: پوَ ڪير اسان جي خلف بيھي سگھي ٿو؟ ۽ عيسو انھن کي 32بيشڪ اسين يعقوب جا نوڪر آهيون ،جيڪو خدا جو نوڪر آهي ،۽ ء پوَ ،منھنجو مالڪ ۽ ڀا ءَ يعقوب توهان جو مالڪ آهي ،جنھن کي مون انھن ويھن سالن کان نه ڏٺو آهي ،۽ هاڻي جڏهن مان اڄ چيو ،ته ء هن کي ڏسڻ آيو آهيان ،ته ڇا توهان مون سان اهڙو سلوڪ ڪندا آهيو؟ 33۽ ملئڪن کيس جواب ڏنو تہ” خداوند جي جيئري هجڻ جو قسم ،جيڪڏهن يعقوب نه هجي ها جنھن بابت تون پنھنجو ڀا ءَ چوين ٿو ،ته اسان تو ۽ تنھنجي قوم مان هڪ به باقي نه ڇڏيو ها ،پر صرف يعقوب جي ڪري اسين انھن سان ڪجھه به نه ڪنداسين“. 34۽ هي لشڪر عيسو ۽ سندس ماڻھن کان گذري ويو ۽ هليو ويو ،۽ عيسو ۽ سندس ماڻھو انھن کان لڳ ڀڳ هڪ لک هليا ويا هئا جڏهن ٻيو لشڪر هر قسم جي هٿيارن سان هن ڏانھن آيو ،۽ انھن عيسو ۽ سندس ماڻھن سان پڻ اهڙو ئي سلوڪ ڪيو جيئن پھرين لشڪر انھن سان ڪيو هو. لَ ڇڏي ويا ،ته ڏسو ٽيون لشڪر هن ڏانھن آيو ۽ اهي سڀ ڊڄي ويا ،۽ عيسو گھوڙي تان ڪري پيو ،۽ سڄي 35۽ جڏهن اهي اڳتي وڌڻ ء لشڪر رڙ ڪئي ۽ چيو ته ،يقينا ا اسين يعقوب جا ٻانھا آهيون ،جيڪو خدا جو ٻانھو آهي ،۽ ڪير اسان جي خلف بيھي سگھي ٿو؟ 36۽ عيسي وري انھن کي جواب ڏنو تہ ،اي منھنجا مالڪ ،يعقوب ۽ اوهان جو مالڪ منھنجو ڀا ءَ آهي ،۽ ويھن سالن کان مون سندس لَ ويو آهيان ،۽ ڇا توهان مون سان اهڙو سلوڪ ڪيو ٿا؟ چھرو نه ڏٺو آهي ۽ اڄ ٻڌو آهي ته هو اچي رهيو آهي ،مان اڄ کيس ملڻ ء 37۽ انھن کيس جواب ڏنو ،۽ کيس چيو تہ” ،خداوند جيئري قسم ،ڇا يعقوب اوهان جو ڀا ءَ نہ هو جيئن اوهان چيو هو ،اسان اوهان ۽ اوهان جي ماڻھن مان ڪوبہ بچيل نہ ڇڏيو هو ،پر يعقوب جي ڪري ،جنھن بابت اوهين چئو ٿا تہ اوهان جو ڀا ءَ آهيو ،اسين اوهان سان يا اوهان جي ماڻھن سان مداخلت نہ ڪنداسين. 38۽ ٽيون لشڪر به انھن کان گذري ويو ،۽ هو اڃا تائين پنھنجن ماڻھن سان گڏ يعقوب ڏانھن پنھنجو رستو جاري رکيو ،جڏهن چوٿون لشڪر هن ڏانھن آيو ،۽ انھن پڻ هن ۽ سندس ماڻھن سان ائين ڪيو جيئن ٻين ڪيو هو. 39۽ جڏهن عيسي ڏٺو ته چئن ملئڪن هن ۽ سندس ماڻھن سان ڇا ڪيو هو ،تڏهن هو پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کان تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هو لَ هليو ويو. سلمتي ءَ سان ملڻ ء 40۽ عيسو يعقوب جي خلف پنھنجي نفرت کي لڪايو ،ڇاڪاڻ ته هو پنھنجي ڀا ءَ يعقوب جي ڪري پنھنجي جان کان ڊڄندو هو ،۽ ڇاڪاڻ ته هن تصور ڪيو ته اهي چار لشڪر جن تي هن روشني ڪئي هئي اهي يعقوب جا نوڪر آهن. 41۽ يعقوب رات جو پنھنجن نوڪرن سان گڏ سندن خيمن ۾ رهيو ،۽ پنھنجن نوڪرن سان گڏجي فيصلو ڪيو تہ جيڪي ڪجھہ وٽس لَ تحفو آهي تنھن مان ۽ پنھنجي سڄي ملڪيت مان عيسو کي تحفو ڏئي؛ ۽ يعقوب ۽ سندس ماڻھو صبح جو اٿيا ،۽ انھن ڍورن مان عيسو ء چونڊيو. لَ چونڊيو هو :۽ هن ڌڻ مان ٻه سو چاليھه مڻ چونڊيا ،۽ 42۽ هي اهو تحفو هو جيڪو يعقوب پنھنجي ڌڻ مان پنھنجي ڀا ءَ عيسو کي ڏيڻ ء اءٺن ۽ گڏهن مان ٽيھه ٽيھه ،۽ ڌڻ مان پنجاهه ڳئون چونڊيا. 43۽ هن انھن سڀني کي ڏهن ڌڻن ۾ ورهايو ،۽ هر ڌڻ کي الڳ الڳ رکيو ،۽ انھن کي پنھنجن ڏهن نوڪرن جي هٿن ۾ ڏنو ،هر ڌڻ الڳ الڳ. 44۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ۽ چيو ته هڪ ٻئي کان پري رهو ۽ ڌڻن جي وچ ۾ فاصلو رکو ،۽ جڏهن عيسو ۽ ان سان گڏ ماڻھو توهان سان ملن ۽ توهان کان پڇن ته توهان ڪنھن جا آهيو ،۽ ڪٿي وڃو ٿا ،۽ توهان جي اڳيان هي سڀ ڪنھن جو آهي ،ته توهان انھن کي چئو لَ صلح سان ايندا آهيون ،۽ ڏسو يعقوب اسان جي پٺيان اچي ٿو. ته اسين يعقوب جا نوڪر آهيون ،۽ اسين عيسو سان ملڻ ء 45۽ جيڪو اسان جي اڳيان آهي اهو يعقوب کان سندس ڀا ءَ عيسو ڏانھن موڪليل تحفو آهي. پوَ 46۽ جيڪڏهن اهي توهان کي چون ته ،هو پنھنجي ڀا ءَ سان ملڻ ۽ سندس منھن ڏسڻ کان توهان کان ڇو دير ڪري رهيو آهي ،ته ء لَ اسان جي پٺيان خوشي ءَ سان اچي رهيو آهي ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،مان هن کي توهان انھن کي چئو ته ،يقينا ا هو پنھنجي ڀا ءَ سان ملڻ ء پوَ مان هن جو منھن ڏسندس ،شايد هو مون کان قبول ڪندو. تحفي سان راضي ڪندس جيڪو هن ڏانھن ويندو ،۽ ان کان ء 47پوَ سڄو تحفو سندس نوڪرن جي هٿن ۾ هليو ويو ،۽ ان ڏينھن سندس اڳيان هليو ويو ،۽ هو ان رات جبوڪ ندي ءَ جي ڪناري تي ء پنھنجن ڪئمپن سان گڏ رهيو ،۽ هو رات جي وچ ۾ اٿيو ،۽ هن پنھنجين زالن ،ٻانھين ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن کي کڻي ويو ،۽ ان رات هو انھن کي جبوڪ جي ڪناري تي پار ڪري ويو. 48۽ جڏهن هو پنھنجي سڀني شين کي ندي ءَ تان پار ڪري ويو ،تڏهن يعقوب اڪيلو رهجي ويو ،۽ هڪ ماڻھو هن سان مليو ،۽ هو ان رات ڏينھن جي شروعات تائين هن سان وڙهندو رهيو ،۽ يعقوب جي ران جو سوراخ هن سان وڙهڻ جي ڪري بند ٿي ويو. 49۽ صبح جو سوير اهو ماڻھو يعقوب کي اتي ڇڏي ويو ،۽ هن کيس برڪت ڏني ۽ هليو ويو ،۽ يعقوب صبح جو سوير ندي ءَ تان لنگھيو ، ۽ پنھنجي ران تي ٽنگيو. جاَ تي آيو. 50۽ جڏهن هو ندي ءَ مان لنگھي ويو ته سج اڀريو ،۽ هو پنھنجي ڍورن ۽ ٻارن جي ء 51۽ اهي منجھند تائين هليا ،۽ جڏهن اهي هلي رهيا هئا ته تحفو انھن جي اڳيان گذري رهيو هو. 52۽ يعقوب اکيون کڻي ڏٺيون تہ ڏٺائين تہ عيسو پري کان اچي رهيو هو ،۽ گھڻن ماڻھن سان گڏ ،لڳ ڀڳ چار سؤ ،۽ يعقوب پنھنجي ڀا ءَ کان تمام گھڻو ڊڄي ويو. 52
جاشر
53۽ يعقوب تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجن ٻارن کي پنھنجين زالن ۽ ٻانھين ۾ ورهايو ،۽ پنھنجي ڌي ءَ دينا کي هڪڙي صندوق ۾ رکي پنھنجن نوڪرن جي هٿن ۾ ڏنو. 54۽ هو پنھنجي ڀا ءَ لَ پنھنجن ٻارن ۽ زالن جي اڳيان لنگھيو ،۽ زمين تي جھڪيو ،ها ،ست ڀيرا جھڪيو جيستائين هو پنھنجي ملڻ سان ء ڀا ءَ جي ويجھو نه آيو ،۽ خدا يعقوب کي عيسو ۽ سندس ماڻھن جي نظر ۾ فضل ۽ مھرباني ڏني ،ڇاڪاڻ ته خدا يعقوب جي دعا ٻڌي هئي. 55۽ يعقوب جو خوف ۽ سندس خوف سندس ڀا ءَ عيسو تي ڇانئجي ويو ،ڇاڪاڻ ته عيسو يعقوب کان تمام گھڻو ڊڄندو هو ،ڇاڪاڻ ته خدا جي ملئڪن عيسو سان ڇا ڪيو هو ،۽ عيسو جو يعقوب تي اصو رحم ۾ بدلجي ويو. 56۽ جڏهن ءعيسو ڏٺو ته يعقوب پاڻ ڏانھن ڊوڙندو آهي ،تڏهن هو به ڊوڙندو سندس طرف آيو ۽ کيس ڀاڪر پائي سندس ڳچي ءَ ۾ پئجي ويو ،۽ اهي چمي ڏنائون ۽ روئڻ لڳا. لَ خوف ۽ رحم پيدا ڪيو ،۽ انھن پڻ يعقوب کي چميو ۽ کيس ڀاڪر پائي ورتو. 57۽ خدا عيسو سان گڏ آيل ماڻھن جي دلين ۾ يعقوب ء 58۽ عيسو جو پٽ ا ءلفز ،سندس چار ڀائر ،عيسو جا پٽ ،يعقوب سان گڏ روئيا ،۽ انھن کيس چمي ڏني ۽ کيس ڀاڪر پائي ورتو ،ڇاڪاڻ ته يعقوب جو خوف انھن سڀني تي ڇانئجي ويو هو. 59۽ عيسي اکيون کڻي ڏٺيون ۽ ڏٺائين ته عورتون سندن اولد سان گڏ ،يعقوب جي اولد ،يعقوب جي پٺيان هلي رهيون هيون ۽ عيسو جي رستي تي سجدو ڪري رهيون هيون. 60۽ عيسي يعقوب کي چيو تہ" منھنجا ڀا ءَ ،هي اوهان سان ڪير آهن؟ ڇا اهي اوهان جا ٻار آهن يا اوهان جا نوڪر؟ "۽ يعقوب عيسو کي جواب ڏنو تہ" اهي منھنجا ٻار آهن جيڪي خدا پنھنجي خادم کي فضل سان ڏنا آهن". 61۽ جڏهن يعقوب عيسو ۽ سندس ماڻھن سان ڳالھائي رهيو هو ،عيسو سڄي لشڪر کي ڏٺو ،۽ هن يعقوب کي چيو" ،توکي سڄي لشڪر لَ ،اهو اهو آهي ڪٿان مليو جيڪو ڪالھه رات مون سان مليو هو؟ "۽ يعقوب چيو" ،منھنجي مالڪ جي نظر ۾ مھرباني حاصل ڪرڻ ء جيڪو خدا توهان جي خادم کي فضل سان ڏنو آهي". 62۽ سواات عيسو جي اڳيان آئي ،۽ يعقوب عيسو کي زور ڏنو ۽ چيو تہ" مون کي عرض آهي تہ هي سواات جيڪو مان پنھنجي لَ آندو آهي ،کڻي وڃ ".۽ عيسو چيو تہ" منھنجو هي مقصد ڇو آهي؟ جيڪو تو وٽ آهي سو پاڻ وٽ رک". مالڪ ء 63۽ يعقوب چيو تہ” ،مون تي واجب آهي تہ هي سڀ ڪجھه ڏيان ،ڇاڪاڻ تہ مون تنھنجو منھن ڏٺو آهي ،تہ جيئن تون اڃا تائين امن سان رهين“. 64پر ءعيسو سواات وٺڻ کان انڪار ڪيو ،۽ يعقوب کيس چيو تہ” اي منھنجا مالڪ ،جيڪڏهن هاڻي مون تي توهان جي نظر ۾ مھرباني پوَ منھنجي سواات منھنجي هٿ کان قبول ڪريو ،ڇاڪاڻ ته مون توهان جو چھرو ڏٺو آهي ،ڄڻ ته مون هڪ خدا جھڙو آهي ،ته ء چھرو ڏٺو آهي ،ڇاڪاڻ ته توهان مون سان خوش ٿيا آهيو“. 65۽ ءعيسو سوکڙي کڻي ويو ،۽ يعقوب به ءعيسو کي چاندي ،سون ۽ چاندي ڏني ،ڇاڪاڻ ته هن کيس تمام گھڻو زور ڏنو جو هن اهي کڻي ورتا. 66۽ ءعيسو ڍور جيڪي ڪئمپ ۾ هئا ،ورهائي ڇڏيا ،۽ اڌ انھن ماڻھن کي ڏنو جيڪي ساڻس گڏ آيا هئا ،ڇاڪاڻ ته اهي مزدوري تي آيا هئا ،۽ باقي اڌ هن پنھنجن ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو. 67۽ چاندي ،سون ۽ بتيليم هن پنھنجي وڏي پٽ اليفاز جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ عيسو يعقوب کي چيو ته اسان کي توهان سان گڏ رهڻ ڏيو ،۽ جاَ تي نه اچو ،ته جيئن اسين اتي گڏ رهون. اسين توهان سان گڏ آهستي آهستي هلنداسين جيستائين توهان مون سان گڏ منھنجي ء 68۽ يعقوب پنھنجي ڀا ءَ کي جواب ڏنو ۽ چيو ته ،مان ائين ڪندس جيئن منھنجو مالڪ مون کي چوي ٿو ،پر منھنجو مالڪ ڄاڻي ٿو ته ٻار نرم آهن ،۽ ٻڪريون ۽ رڍون ۽ انھن جا ٻار جيڪي مون سان گڏ آهن ،پر آهستي آهستي هلن ٿا ،ڇاڪاڻ ته جيڪڏهن اهي جلدي هلن ها ته اهي سڀ مري وڃن ها ،ڇاڪاڻ ته توهان انھن جي بار ۽ انھن جي ٿڪاوٽ کي ڄاڻو ٿا. 69تنھن ڪري منھنجو مالڪ پنھنجي نوڪر کان اڳ ۾ هليو وڃي ،۽ مان ٻارن ۽ رڍن جي خاطر آهستي آهستي هلندو رهندس ،جيستائين جاَ سعير ۾ نه پھچان. مان پنھنجي مالڪ جي ء 70۽ عيساؤ يعقوب کي چيو تہ” ،مان ڪجھہ ماڻھن کي جيڪي مون سان گڏ آهن ،تنھنجي رستي ۾ سنڀال ڪرڻ ۽ تنھنجي ٿڪاوٽ ۽ بار لَ توسان گڏ ڪندس “،۽ هن چيو تہ” اي خداوند ،جيڪڏهن مون تي تنھنجي فضل هجي تہ ان جي ڪھڙي ضرورت آهي؟“ کڻڻ ء ،پوَ تون پنھنجي قوم سان گڏ وڃ ڇو ته مان تنھنجي پٺيان 71ڏس ،مان تو وٽ سعير ۾ ايندس ته جيئن تو چيو آهي ته اتي گڏجي رهان ء ايندس. 72۽ يعقوب عيسو کي اءهو چيو تہ جيئن عيسو ۽ سندس ماڻھن کي پاڻ کان پري ڪري ،تہ جيئن يعقوب بعد ۾ پنھنجي پي ءَ جي گھر ڪنعان جي ملڪ ۾ وڃي سگھي. 73۽ عيسيو يعقوب جي ڳالھه ٻڌي ،۽ عيسي چار سؤ ماڻھن سان گڏ موٽي آيو جيڪي ساڻس گڏ سعير ڏانھن وڃي رهيا هئا ،۽ يعقوب ۽ سندس سڀ مال انھي ءَ ڏينھن کنعان جي ملڪ جي سرحدن جي ڇيڙي تائين ويا ،۽ هو ڪجھ وقت اتي رهيو. باب33 پوَ جڏهن يعقوب ملڪ جي حدن کان ٻاهر هليو ويو ،۽ هو شالم جي ملڪ ۾ آيو ،جيڪو شڪم جو شھر آهي ،جيڪو 1۽ ڪجھ وقت کان ء ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي ،۽ هن شھر جي سامھون آرام ڪيو. 2۽ هن اتي موجود زمين جو هڪ ٽڪرو ،ملڪ جي ماڻھن حمور جي اولد کان ،پنج شيڪل ۾ خريد ڪيو. جاَ جو لَ جھوپڙيون ٺاهيون ،تنھن ڪري هن ان ء لَ هڪ گھر ٺاهيو ،۽ اتي پنھنجو خيمو لڳايو ،۽ پنھنجي ڍورن ء 3۽ يعقوب اتي پاڻ ء سڪوت رکيو. نالو ء سڪوت ۾ هڪ سال ۽ ڇھه مھينا رهيو. 4۽ يعقوب ء 53
جاشر
لَ 5ان وقت ملڪ جي رهواسين جون ڪجھ عورتون شڪم شھر ۾ شھر جي ماڻھن جي ڌيئرن سان گڏ ناچ ڪرڻ ۽ خوشيون ڪرڻ ء لَ پوَ راحيل ۽ ليا ،يعقوب جون زالون پنھنجن خاندانن سان گڏ شھر جي ڌيئرن جي خوشي ڏسڻ ء ويون ،۽ جڏهن اهي ٻاهر نڪتيون ته ء ويون. 6۽ يعقوب جي ڌي ءَ دينه به انھن سان گڏ هلي ۽ شھر جي ڌيئرن کي ڏٺو ،۽ اهي اتي انھن ڌيئرن جي اڳيان بيٺيون رهيون جڏهن ته شھر جا لَ انھن جي ڀرسان بيٺا هئا ،۽ شھر جا سڀ وڏا ماڻھو اتي هئا. سڀ ماڻھو انھن جي خوشي ڏسڻ ء لَ اتي بيٺو هو. 7۽ ملڪ جو سردار حمور جو پٽ شڪم پڻ انھن کي ڏسڻ ء 8۽ شڪم يعقوب جي ڌي ءَ دينه کي شھر جي ڌيئرن جي سامھون پنھنجي ما ءَ سان گڏ ويٺي ڏٺو ،۽ ڇوڪري کيس تمام گھڻي خوش ٿي ،۽ اتي هن پنھنجي دوستن ۽ پنھنجي ماڻھن کان پڇيو ته” ،هن شھر ۾ عورتن ۾ ويٺي ڪنھن جي ڌي ءَ آهي ،جن کي مان نٿو سڃاڻان؟“ 9۽ انھن کيس چيو تہ ،بيشڪ هي ءَ اسحاق عبراني جي پٽ يعقوب جي ڌي ءَ آهي ،جيڪو ڪجھه وقت کان هن شھر ۾ رهي ٿو ،۽ جڏهن لَ ٻاهر وڃي رهيون آهن ،تڏهن هو ءَ پنھنجي ما ءَ ۽ ٻانھين سان گڏ انھن جي وچ ۾ ويٺي جيئن تون خبر پئي تہ ملڪ جون ڌيئرون خوشي ءَ ء ڏسين ٿو. 10۽ شڪم يعقوب جي ڌي ءَ دينه کي ڏٺو ،۽ جڏهن هن ان ڏانھن ڏٺو ته سندس روح دينه تي ڀرجي ويو. 11۽ هن ماڻھن کي زور سان پڪڙيو ،۽ دينه شڪم جي گھر ۾ آئي ۽ هن کيس زور سان پڪڙيو ۽ ان سان لت هڻي ان کي ذليل ڪيو ،۽ هن کيس تمام گھڻو پيار ڪيو ۽ هن کي پنھنجي گھر ۾ رکيو. 12پوَ اهي آيا ۽ يعقوب کي اها ڳالھه ٻڌائي ،۽ جڏهن يعقوب ٻڌو ته شڪم سندس ڌي ءَ دينا کي بي عزت ڪيو آهي ،تڏهن يعقوب پنھنجن ء لَ موڪليو ،۽ اهي وڃي شڪم جي گھر ۾ آيا ته جيئن دينا کي اتان کڻي وڃن. ٻارهن نوڪرن کي شڪم جي گھر مان دينا کي ڪڍڻ ء 13۽ جڏهن اهي آيا ته شڪم پنھنجن ماڻھن سان گڏ انھن ڏانھن ٻاهر نڪتو ۽ انھن کي پنھنجي گھر مان ڪڍي ڇڏيو ،۽ هن انھن کي دينا جي اڳيان اچڻ جي اجازت نه ڏني ،پر شڪم انھن جي اکين جي سامھون دينا سان گڏ ويٺو هو ۽ کيس چمي ۽ ڀاڪر پائي رهيو هو. 14۽ يعقوب جا نوڪر موٽي آيا ۽ کيس ٻڌايو تہ” ،جڏهن اسين آياسين ،تڏهن هن ۽ سندس ماڻھن اسان کي ڌڪي ڪڍيو ۽ شڪم اسان جي اکين اڳيان دينہ سان ائين ڪيو. 15۽ يعقوب کي وڌيڪ خبر پئي ته شڪم سندس ڌي ءَ کي بي عزت ڪيو آهي ،پر هن ڪجھه به نه چيو ،۽ سندس پٽ ميدان ۾ سندس ڍور چاري رهيا هئا ،۽ يعقوب انھن جي واپسي تائين خاموش رهيو. 16۽ سندس پٽن جي گھر اچڻ کان اڳ ،يعقوب پنھنجي ٻانھين جي ڌيئرن مان ٻہ ڪنوارين کي ءشڪم جي گھر ۾ دينا جي سنڀال ڪرڻ ۽ ،چدڪم جي پٽ ،فارد جي پٽ ڏانھن موڪليو ،ته هن ان سان گڏ رهڻ ء لَ موڪليو ،۽ ءشڪم پنھنجن ٽن دوستن کي پنھنجي پي ءَ حمور ء ڇوڪري ءَ کي مون سان شادي ڪرائي ڏيو. 17۽ حوي چديڪيم جو پٽ حمور پنھنجي پٽ شڪم جي گھر آيو ،۽ هو سندس اڳيان ويٺو ،۽ حمور پنھنجي پٽ کي چيو ،شڪم ،ڇا تنھنجي قوم جي ڌيئرن ۾ ڪا به عورت ناهي جيڪا تون ڪنھن عبراني عورت سان شادي ڪندين جيڪا تنھنجي قوم مان نه هجي؟ لَ رڳو اها ئي کڻي اچ ،ڇاڪاڻ تہ هو ءَ منھنجي نظر ۾ تمام سٺي آهي “.۽ حمور پنھنجي پٽ جي 18ءشڪم کيس چيو تہ” تون مون ء چوڻ مطابق ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ هو کيس تمام گھڻو پيارو هو. لَ ٻاهر نڪتو ،۽ جڏهن هو پنھنجي پٽ شڪم جي گھر کان نڪري ويو ،ان کان اڳ 19۽ حمور يعقوب سان هن معاملي بابت ڳالھائڻ ء لَ اچي ،ته ڏسو يعقوب جا پٽ ميدان مان آيا ،جڏهن انھن ٻڌو ته حمور جي پٽ شڪم ڇا ڪيو هو. جو هو يعقوب سان ڳالھائڻ ء لَ تمام گھڻو امگين ٿيا ،۽ اهي سڀ اصي ۾ گھر موٽي آيا ،پنھنجي ڍورن کي گڏ ڪرڻ جي وقت کان اڳ. 20۽ ماڻھو پنھنجي ڀيڻ ء لَ موت آهي ، 21پوَ اهي آيا ۽ پنھنجي پي ءَ جي اڳيان ويٺا ۽ ڪاوڙ ۾ هن سان ڳالھايو ،۽ چيائون ته” ،يقينا ا هن ماڻھو ءَ ۽ سندس گھراڻي ء ء ڇاڪاڻ ته سڄي زمين جي خدا نوح ۽ سندس اولد کي حڪم ڏنو هو ته ماڻھو ڪڏهن به لءٽي نه ۽ زنا نه ڪري .هاڻي ڏسو ،شڪم اسان جي ڀيڻ سان بدڪاري ڪئي آهي ۽ زنا ڪئي آهي ،۽ شھر جي سڀني ماڻھن مان ڪنھن به هن سان هڪ لفظ به نه ڳالھايو. 22بيشڪ تون ڄاڻين ٿو ۽ سمجھين ٿو ته شڪم ،سندس پي ءَ ۽ سڄي شھر تي سندس ڪيل ڪم جي ڪري موت جو فيصلو اچڻ وارو آهي. 23۽ جڏهن اهي پنھنجي پي ءَ سان هن معاملي بابت ڳالھائي رهيا هئا ،ته ڏسو ،شڪم جو پي ءَ حمور يعقوب سان دينہ بابت پنھنجي پٽ لَ آيو ،۽ هو يعقوب ۽ سندس پٽن جي سامھون ويٺو هو. جون ڳالھيون ڪرڻ ء لَ تمام گھڻو چاهي ٿو ،مون کي عرض آهي تہ 24۽ حمور انھن سان ڳالھايو ،۽ چيو تہ" منھنجي پٽ شڪم جو دل توهان جي ڌي ءَ ء توهان هن کي زال بڻايو ۽ اسان سان شادي ڪريو؛ اسان کي پنھنجون ڌيئرون ڏيو ۽ اسين توهان کي پنھنجون ڌيئرون ڏينداسين ،۽ توهان اسان سان گڏ اسان جي ملڪ ۾ رهندا ۽ اسين ملڪ ۾ هڪ قوم وانگر هونداسين". 25ڇاڪاڻ ته اسان جو ملڪ تمام وسيع آهي ،تنھن ڪري توهان ان ۾ رهو ۽ واپار ڪريو ۽ ان ۾ ملڪيت حاصل ڪريو ،۽ ان ۾ جيئن چاهيو ٿا ڪريو ،۽ ڪو به توهان کي هڪ لفظ به نه چوندو. 26۽ حمور يعقوب ۽ سندس پٽن سان ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو ،۽ ڏسو ته سندس پٽ شڪم سندس پٺيان آيو ،۽ هو انھن جي اڳيان ويٺو هو. 27۽ شڪم يعقوب ۽ سندس پٽن جي اڳيان چيو تہ” مون تي اوهان جي نظر ۾ مھرباني ٿئي تہ اوهين پنھنجي ڌي ءَ مون کي ڏيو ۽ جيڪو لَ ڪندس“. ڪجھہ اوهين مون کي چئو ٿا سو مان سندس ء 28مون کان گھڻي ڏاج ۽ تحفو گھريو ،۽ مان اهو ڏيندس ،۽ جيڪو به تون مون کي چوندين اهو ڪندس ،۽ جيڪو به تنھنجي حڪم جي خلف بغاوت ڪندو ،اهو ضرور مرندو؛ صرف مون کي ڇوڪري ءَ سان شادي ڪر. 29۽ شمعون ۽ لوي حمور ۽ سندس پٽ شڪم کي ٺڳي ءَ سان جواب ڏنو ،۽ چيو تہ” جيڪي اوهان اسان کي چيو آهي سو اسين اوهان لَ ڪنداسين“. ء 30۽ ڏسو اسان جي ڀيڻ توهان جي گھر ۾ آهي ،پر هن کان پري رهو جيستائين اسان پنھنجي پي ءَ اسحاق ڏانھن هن معاملي بابت نه سواَ ڪجھه به نٿا ڪري سگھون. موڪليون ،ڇاڪاڻ ته اسان هن جي رضامندي کان ء 54
جاشر
31ڇالَ جو هو اسان جي پي ءَ ابراهيم جي طريقن کي ڄاڻي ٿو ،۽ جيڪو ڪجھہ هو اسان کي چوندو سو اسين اوهان کي ٻڌائينداسين ، ء اسين اوهان کان ڪجھہ بہ نہ لڪائينداسون. 32۽ شمعون ۽ لوي شڪم ۽ سندس پي ءَ سان اهو ڳالھايو ته جيئن ڪو بھانو ڳولين ۽ صلح ڪن ته شڪم ۽ سندس شھر سان هن معاملي ۾ ڇا ڪيو وڃي. لَ وڃڻ گھر َ پي سندس ۽ شڪم ،۽ لڳو سٺو اهو کي انھن ،تڏهن ٻڌيون ڳالھيون جون لوي ۽ شمعون َ پي سندس 33جڏهن شڪم ۽ ء ء ء نڪري آيا. 34۽ جڏهن اهي هليا ويا ،تڏهن يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ کي چيو تہ” ڏسو ،اسان کي خبر آهي تہ موت انھن بڇڙن ماڻھن ۽ انھن جي پوَ سندس اولد کي ڏنو هو. شھر جي ڪري آهي ،ڇاڪاڻ تہ انھن اهو حڪم نه مڃيو جيڪو خدا نوح ۽ سندس اولد ۽ انھن کان ء 35۽ ڇاڪاڻ تہ شڪم اسان جي ڀيڻ دينا سان هي ڪم ڪيو ۽ کيس پليت ڪيو ،ڇو ته اهڙو بڇڙو ڪم اسان ۾ ڪڏهن به نہ ٿيندو. 36تنھن ڪري هاڻي ڄاڻو ۽ ڏسو ته توهان ڇا ڪندا ،۽ صلح ۽ بھانو ڳوليو ته انھن سان ڇا ڪيو وڃي ،ته جيئن هن شھر جي سڀني رهاڪن کي قتل ڪري سگھجي. لَ هڪ مناسب صلح آهي تہ انھن کي چئو تہ پنھنجين هر هڪ مرد جو ختنو ڪن جيئن اسان 37شمعون انھن کي چيو تہ” هتي اوهان ء جو ختنو ڪيو ويندو آهي ،۽ جيڪڏهن اهي ائين ڪرڻ نہ گھرندا تہ اسين پنھنجي ڌي ءَ انھن کان وٺي هليا وينداسين. پوَ جڏهن اهي درد سان ٻڏي ويندا ،ته اسين انھن تي پنھنجين تلوارن سان لَ راضي ٿين ٿا ۽ ڪندا ،ته ء 38۽ جيڪڏهن اهي اهو ڪرڻ ء حملو ڪنداسين ،جيئن ڪنھن خاموش ۽ امن پسند تي ،۽ اسين انھن مان هر مرد کي قتل ڪنداسين. 39۽ شمعون جي صلح انھن کي پسند آئي ،۽ شمعون ۽ لوي فيصلو ڪيو ته جيئن تجويز ڪيو ويو هو ،انھن سان ائين ئي ڪن. 40ٻئي ڏينھن صبح جو شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور وري يعقوب ۽ سندس پٽن وٽ آيا ،ته جيئن دينه بابت ڳالھائين ۽ ٻڌن ته يعقوب جا پٽ انھن جي ڳالھين تي ڪھڙو جواب ڏيندا. 41۽ يعقوب جي پٽن انھن سان ٺڳي ءَ سان ڳالھايو ،۽ چيائون ته اسان توهان جون سڀ ڳالھيون پنھنجي پي ءَ اسحاق کي ٻڌايون ،۽ توهان جون ڳالھيون هن کي پسند آيون. 42پر هن اسان سان ڳالھائيندي چيو تہ’ سندس پي ءَ ابراهيم کيس خدا ،جيڪو سڄي ءَ دنيا جو پالڻھار آهي ،کان هيئن حڪم ڏنو هو تہ جيڪو بہ سندس اولد مان نہ آهي ۽ سندس ڌي ءَ مان ڪنھن هڪ کي شادي ڪرڻ گھري ،سو پنھنجي هر هڪ پٽ جو طھر ڪرائي ، پوَ اسين پنھنجي ڌي ءَ کيس شادي ڪري سگھون ٿا‘. جيئن اسان جو طھر ٿيل آهي ،۽ ء 43هاڻي اسان توهان کي پنھنجون سڀ ڳالھيون ٻڌائي ڇڏيون آهن جيڪي اسان جي پي ءَ اسان سان ڳالھايو هو ،ڇاڪاڻ ته اسان اهو نٿا لَ ڪري سگھون جيڪو توهان اسان سان چيو هو ته پنھنجي ڌي ءَ کي ڪنھن اير طھر ٿيل مرد کي ڏيون ،ڇاڪاڻ ته اهو اسان ء شرمندگي آهي. 44پر هتي اسين توهان سان راضي ٿينداسين ته توهان کي پنھنجي ڌي ءَ ڏيون ،۽ اسين توهان جون ڌيئرون به پاڻ سان کڻنداسين ،۽ توهان جي وچ ۾ رهنداسين ۽ هڪ قوم ٿينداسين جيئن توهان چيو آهي ،جيڪڏهن توهان اسان جي ڳالھه ٻڌو ۽ اسان وانگر رهڻ تي راضي ٿيو ته توهان جي هر مرد جو ختنو ڪيو وڃي ،جيئن اسان جو ختنو ڪيو ويو آهي. پوَ اسين توهان وٽ 45۽ جيڪڏهن توهان اسان جي ڳالھه نه ٻڌندا ته جيئن اسان جي حڪم مطابق هر مرد جو ختنو ڪيو وڃي ،ته ء اينداسين ۽ پنھنجي ڌي ءَ کي توهان کان وٺي هليا وينداسين. 46۽ شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور يعقوب جي پٽن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ اهو ڪم انھن کي تمام گھڻو پسند آيو ،۽ شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور لَ تڪڙ ڪئي ،ڇاڪاڻ ته شڪم دينه کي تمام گھڻو پسند ڪندو هو ،۽ سندس دل ان سان پيار يعقوب جي پٽن جي خواهش پوري ڪرڻ ء ڪندي هئي. 47۽ شڪيم ۽ سندس پي ءَ حمور شھر جي دروازي تي تڪڙ ۾ ويا ،۽ انھن پنھنجي شھر جي سڀني ماڻھن کي گڏ ڪيو ۽ انھن کي يعقوب جي پٽن جون ڳالھيون ٻڌايون ،چيو ته: 48اسين انھن ماڻھن وٽ آياسين ،جيڪي يعقوب جا پٽ هئا ،۽ اسان انھن سان انھن جي ڌي ءَ بابت ڳالھايو ،۽ اهي ماڻھو اسان جي مرضي لَ تمام گھڻي آهي ،۽ اهي ان ۾ رهندا ،۽ ان ۾ واپار ڪندا ،۽ اسين هڪ قوم لَ راضي ٿيندا ،۽ ڏسو اسان جي زمين انھن ء مطابق ڪرڻ ء ٿينداسين؛ اسين انھن جون ڌيئرون وٺنداسين ،۽ اسان پنھنجون ڌيئرون انھن کي شاديون ڪنداسين. لَ راضي ٿيندا ته اسان مان هر هڪ مرد جو ختنو ڪيو وڃي جيئن انھن جو ختنو 49پر صرف هن شرط تي اهي ماڻھو اهو ڪم ڪرڻ ء ڪيو وڃي ،جيئن انھن جي خدا انھن کي حڪم ڏنو آهي ،۽ جڏهن اسين انھن جي ختنو ڪرڻ جي هدايتن مطابق ڪنداسين ،تڏهن اهي اسان ۾ ،پنھنجن ڍورن ۽ مال سان گڏ رهندا ،۽ اسين انھن سان گڏ هڪ قوم وانگر هونداسين. 50۽ جڏهن شھر جي سڀني ماڻھن شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن انھن جي شھر جا سڀئي ماڻھو هن تجويز تي راضي ٿيا ،۽ انھن طھر ڪرائڻ جي فرمانبرداري ڪئي ،ڇاڪاڻ ته شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور ملڪ جا سردار هجڻ ڪري انھن جي تمام گھڻي عزت ڪندا هئا. 51ٻئي ڏينھن تي ،شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور صبح جو سوير اٿيا ،۽ انھن پنھنجي شھر جي سڀني ماڻھن کي شھر جي وچ ۾ گڏ ڪيو ،۽ انھن يعقوب جي پٽن کي گھرايو ،جن ان ڏينھن ۽ ٻئي ڏينھن پنھنجي سڀني مردن جو طھر ڪيو. پوَ هر ڪو اٿي گھر هليو ويو ،ڇاڪاڻ ته هي ڪم 52۽ انھن شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور ۽ شڪم جي پنجن ڀائرن جو طھر ڪرايو ،۽ ء شڪم شھر جي خلف خداوند جي طرفان هو ،۽ خداوند کان شمعون جي صلح هئي ،ته جيئن خداوند شڪم شھر کي يعقوب جي ٻن پٽن جي هٿن ۾ ڏئي. باب34 55
جاشر
1۽ سڀني مردن جو ختنو ڪيو ويو ،انھن جو تعداد ڇھه سئو پنجتاليھه مرد ۽ ٻه سئو ڇائيتاليھه ٻار هئا. 2پر همور جي پي ءَ ،فارد جي پٽ چديڪيم ۽ سندس ڇھن ڀائرن شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور جي ڳالھه نه ٻڌي ،۽ انھن جو طھر ڪرائڻ نه چاهيو ،ڇاڪاڻ ته يعقوب جي پٽن جو تجويز انھن جي نظر ۾ نفرت انگيز هو ،۽ انھن جو اضب ان تي تمام گھڻو ڀڙڪيو ،ڇاڪاڻ ته شھر جي ماڻھن انھن جي ڳالھه نه ٻڌي هئي. 3۽ ٻئي ڏينھن شام جو ،انھن کي اٺ ننڍڙا ٻار مليا جن جو طھر نه ڪرايو ويو هو ،ڇاڪاڻ ته انھن جي مائرن انھن کي شڪم ،سندس پي ءَ حمور ۽ شھر جي ماڻھن کان لڪايو هو. لَ موڪليو ،جڏهن چديڪيم ۽ سندس ڇھه ڀائر تلوارن سان انھن تي حملو ڪيو ۽ 4۽ شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور انھن کي ختنو ڪرائڻ ء انھن کي مارڻ جي ڪوشش ڪئي. 5۽ انھن شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور کي به مارڻ جي ڪوشش ڪئي ۽ انھن هن معاملي جي ڪري انھن سان گڏ دينه کي به مارڻ جي ڪوشش ڪئي. 6۽ انھن انھن کي چيو تہ” ،هي ڇا ڪيو آهي جيڪو توهان ڪيو آهي؟ ڇا توهان جي ڀائرن ڪنعاني جي ڌيئرن ۾ ڪا به عورت ناهي ، جو توهان عبراني ماڻھن جون ڌيئرون پاڻ سان وٺڻ چاهيو ٿا ،جن کي توهان اڳ ۾ نه سڃاڻندا هئا ،۽ اهو ڪم ڪندا جنھن جو توهان جي ابن ڏاڏن توهان کي ڪڏهن به حڪم نه ڏنو هو؟“ 7ڇا توهان سوچيو ٿا ته توهان هن ڪم ۾ ڪامياب ٿيندا جيڪو توهان ڪيو آهي؟ ۽ توهان هن معاملي ۾ پنھنجن ڀائرن ڪنعاني ماڻھن کي شيَ بابت پڇندا؟ ڇا جواب ڏيندا ،جيڪي سڀاڻي ايندا ۽ توهان کان هن ء لَ ڇا ڪندا ۽ مان اسان جي زندگين پوَ توهان پنھنجين زندگين ء 8۽ جيڪڏهن توهان جو ڪم انھن جي نظر ۾ انصاف ۽ سٺو نه لڳندو ،ته ء لَ ڇا ڪندس ،جڏهن ته توهان اسان جي آوازن کي نه ٻڌو آهي؟ ء 9۽ جيڪڏهن ملڪ جا رهواسي ۽ توهان جا سڀئي ڀائر ،حام جا اولد ،توهان جي عمل بابت ٻڌن ۽ چون، 10هڪ عبراني عورت جي ڪري شڪم ۽ سندس پي ءَ حمور ۽ سندن شھر جي سڀني رهاڪن اهو ڪيو جنھن سان اهي اڻ واقف هئا ۽ ،پوَ توهان ڪٿي ڀڄندا يا ڪٿي پنھنجي شرم کي لڪائيندا ،پنھنجن سڀني ڏينھن ۾ جنھن جو سندن ابن ڏاڏن ڪڏهن به حڪم نه ڏنو هو ء پنھنجن ڀائرن ،ڪنعان جي ملڪ جي رهاڪن جي اڳيان؟ جوَ بار ڪري سگھون ٿا ،جيڪو 11تنھن ڪري هاڻي اسين توهان جي ڪيل ڪم کي برداشت نٿا ڪري سگھون ،۽ نه ئي اسان تي هي ء اسان جي ابن ڏاڏن اسان کي حڪم نه ڏنو هو. 12ڏسو ،سڀاڻي اسين وڃي پنھنجن سڀني ڀائرن کي ،ڪنعاني ڀائرن کي گڏ ڪنداسين جيڪي ملڪ ۾ رهن ٿا ،۽ اسين سڀ اچي اوهان کي ۽ انھن سڀني کي مارينداسين جيڪي اوهان تي ڀروسو ڪن ٿا ،ته جيئن اوهان مان يا انھن مان ڪو به بچيل نه رهي. 13۽ جڏهن حمور ،سندس پٽ شڪم ۽ شھر جي سڀني ماڻھن چديڪيم ۽ سندس ڀائرن جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن اهي انھن جي ڳالھين تي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ انھن پنھنجي ڪيل ڪم کان توبه ڪئي. 14۽ شڪيم ۽ سندس پي ءَ حمور پنھنجي پي ءَ ڪيدڪيم ۽ سندس ڀائرن کي جواب ڏنو ،۽ انھن انھن کي چيو ته" ،جيڪي ڳالھيون توهان اسان سان ڪيون اهي سڀ سچيون آهن". 15هاڻي ائين نه چئو ۽ نه ئي پنھنجي دلين ۾ اهو تصور ڪريو ته اسان عبرانين جي محبت جي ڪري اهو ڪم ڪيو جيڪو اسان جي ابن ڏاڏن اسان کي حڪم نه ڏنو هو. 16پر ڇاڪاڻ ته اسان ڏٺو ته اهو انھن جو ارادو ۽ خواهش نه هئي ته اسان جي ڌي ءَ جي حوالي سان اسان جي خواهشن کي تسليم ڪن ، سواَ ،تنھن ڪري اسان انھن جي آوازن کي ٻڌو ۽ اهو ڪم ڪيو جيڪو توهان ڏٺو ،ته جيئن انھن کان اسان جي جيئن اسان هن شرط کان ء خواهش حاصل ڪري سگھجي. پوَ اسين انھن ڏانھن موٽنداسين ۽ انھن سان اهو ڪنداسين جيڪو 17۽ جڏهن اسان انھن کان اسان جي درخواست حاصل ڪنداسين ،ته ء توهان اسان کي چئو ٿا. 18پوَ اسين توهان کي گذارش ڪريون ٿا ته انتظار ڪريو ۽ ترسو جيستائين اسان جو جسم ٺيڪ نه ٿئي ۽ اسان ٻيھر مضبوط نه ٿيون ، ء پوَ اسين گڏجي انھن جي خلف وينداسين ،۽ انھن سان اهو ڪنداسين جيڪو توهان جي دلين ۾ ۽ اسان جي دلين ۾ آهي. ۽ ء 19۽ يعقوب جي ڌي ءَ دينه اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون جيڪي چدڪم ۽ سندس ڀائرن چيو هو ۽ جيڪو حمور ۽ سندس پٽ شڪم ۽ سندن شھر جي ماڻھن انھن کي جواب ڏنو هو. لَ موڪلي 20۽ هو ءَ جلدي ڪئي ۽ پنھنجين ڪنوارين مان هڪ کي موڪلي ،جيڪا سندس پي ءَ شڪم جي گھر ۾ سندس سنڀال ڪرڻ ء هئي ،پنھنجي پي ءَ يعقوب ۽ پنھنجن ڀائرن ڏانھن ،چوڻ لڳي: 21اهڙي طرح چديڪيم ۽ سندس ڀائرن توهان بابت صلح ڏني ،۽ اهڙي طرح حمور ،شڪم ۽ شھر جي ماڻھن انھن کي جواب ڏنو. 22جڏهن يعقوب اهي ڳالھيون ٻڌيون تہ هو ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويو ،۽ انھن تي ڪاوڙجي پيو ،۽ سندس اضب انھن تي ڀڙڪي پيو. 23۽ شمعون ۽ لوي قسم کڻي چيو تہ” سڄي دنيا جي خدا جي جيئري خداوند جي قسم سان ،سڀاڻي هن وقت تائين ،سڄي شھر ۾ هڪ به بچيل نه رهندو“. 24۽ ويھه نوجوان لڪيل هئا جن جو طھر نه ڪرايو ويو هو ،۽ اهي نوجوان شمعون ۽ لوي سان وڙهيا ،۽ شمعون ۽ لوي انھن مان ارڙهن کي ماري ڇڏيو ،۽ ٻه انھن کان ڀڄي ويا ۽ شھر ۾ ڪجھه چوني جي کڏن ڏانھن ڀڄي ويا ،۽ شمعون ۽ لوي انھن کي ڳولي لڌو ،پر انھن کي نه ملي سگھيو. 25شمعون ۽ لوي شھر ۾ گھمندا رهيا ۽ شھر جي سڀني ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو ۽ ڪنھن کي به باقي نه ڇڏيو. 26۽ شھر جي وچ ۾ وڏو خوف هو ،۽ شھر جي ماڻھن جو روئڻ آسمان تائين چڙهي ويو ،۽ سڀئي عورتون ۽ ٻار زور سان روئڻ لڳا. 27شمعون ۽ لوي سڄي شھر کي ماري ڇڏيو ۽ سڄي شھر ۾ هڪ به مرد باقي نه ڇڏيو. 28۽ انھن حمور ۽ سندس پٽ شڪم کي تلوار جي ڌڙ سان قتل ڪيو ،۽ اهي شڪم جي گھر مان دينه کي ڪڍي ويا ۽ اتان هليا ويا. 56
جاشر
29۽ يعقوب جا پٽ ويا ۽ موٽي آيا ،۽ مقتولن تي پھتا ،۽ انھن جي سڄي ملڪيت کي لءٽي ڇڏيو جيڪو شھر ۽ ميدان ۾ هو. 30۽ جڏهن اهي مال انيمت کڻي رهيا هئا ،ٽي سؤ ماڻھو اٿي بيٺا ۽ انھن تي مٽي اڇلئي ۽ انھن کي پٿرن سان ماريو ،تڏهن شمعون انھن ڏانھن ءمڙيو ۽ انھن سڀني کي تلوار جي ڌوڙ سان ماري ڇڏيو ،۽ شمعون لوي جي اڳيان ءمڙيو ۽ شھر ۾ آيو. 31۽ انھن پنھنجون رڍون ،ڍڳا ۽ ڍور ،۽ باقي عورتون ۽ ٻار به کڻي ويا ،۽ انھن سڀني کي کڻي ويا ،۽ هڪ دروازو کوليو ۽ ٻاهر نڪري پنھنجي پي ءَ يعقوب وٽ زور سان آيا. ء 32۽ جڏهن يعقوب ڏٺو ته انھن شھر سان ڇا ڪيو هو ،۽ انھن کان لٽ ڪيل مال ڏٺو ،يعقوب انھن تي تمام گھڻو ڪاوڙيو ،۽ يعقوب انھن کي چيو ته" ،توهان مون سان ڇا ڪيو آهي؟ ڏسو ،مون کي ملڪ جي ڪنعاني رهاڪن ۾ آرام مليو ،۽ انھن مان ڪنھن به مون سان مداخلت نه ڪئي". 33۽ هاڻي تو مون کي ملڪ جي رهاڪن ،ڪنعاني ۽ فرزي ماڻھن جي وچ ۾ نفرت انگيز بڻايو آهي ،۽ مان صرف هڪ ننڍڙو تعداد ۾ آهيان ،۽ اهي سڀ منھنجي خلف گڏ ٿيندا ۽ جڏهن اهي پنھنجن ڀائرن سان گڏ تنھنجي ڪم جي باري ۾ ٻڌندا ته مون کي ماري ڇڏيندا ،۽ مان ۽ منھنجو گھر تباهه ٿي وينداسين. 34شمعون ۽ لوي ۽ انھن جي سڀني ڀائرن پنھنجي پي ءَ يعقوب کي جواب ڏنو ۽ هن کي چيو ته ڏسو ،اسين ملڪ ۾ رهون ٿا ،۽ ڇا شڪم اسان جي ڀيڻ سان اهو ڪندو؟ توهان ڇو خاموش آهيو ،جيڪو شڪم ڪيو آهي؟ ۽ ڇا هو اسان جي ڀيڻ سان گھٽين ۾ هڪ فاحشه سان سلوڪ ڪندو؟ 35۽ شمعون ۽ لوي شڪم شھر مان جن عورتن کي قيد ڪري کڻي ويا هئا ،انھن جو تعداد پنجاسي هو ،جن کي مرد سان واقفيت نه هئي. 36۽ انھن مان هڪ خوبصورت ۽ خوبصورت ڇوڪري هئي ،جنھن جو نالو بونا هو ،۽ شمعون ان کي شادي ڪئي ،۽ انھن ماڻھن جو تعداد جن کي انھن قيد ڪيو ۽ قتل نه ڪيو ،ستيتاليھ ماڻھو هئا ،۽ باقي انھن کي قتل ڪيو. 37۽ سڀئي جوان مرد ۽ عورتون جن کي شمعون ۽ لوي شڪم شھر مان قيد ڪري کڻي ويا هئا ،اهي يعقوب جي پٽن ۽ انھن جي ٻارن جا نوڪر رهيا ،جيستائين يعقوب جا پٽ مصر جي ملڪ مان نڪتا. 38۽ جڏهن شمعون ۽ لوي شھر مان نڪتا ،ته اهي ٻہ نوجوان جيڪي بچيا هئا ،جيڪي پاڻ کي شھر ۾ لڪايو هو ۽ شھر جي ماڻھن ۾ نه سواَ ويران ڏٺو ،۽ رڳو عورتون روئي رهيون مري ويا هئا ،اءٿيا ،۽ اهي نوجوان شھر ۾ ويا ۽ ان ۾ گھمندا رهيا ،۽ شھر کي مردن کان ء هيون ،۽ انھن نوجوانن رڙ ڪري چيو ،ڏسو ،هي اهو بڇڙو ڪم آهي جيڪو يعقوب عبراني جي پٽن هن شھر سان ڪيو جڏهن انھن اڄ ڪنعاني شھرن مان هڪ کي تباهه ڪيو ،۽ ڪنعان جي سڄي ملڪ جي پنھنجي جان کان نه ڊڄيا. 39۽ اهي ماڻھو شھر مان نڪري تپناخ شھر ڏانھن ويا ،۽ اتي پھچي تپناخ جي رهواسين کي اهو سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو انھن سان ٿيو هو ۽ اهو سڀ ڪجھه جيڪو يعقوب جي پٽن شڪم شھر سان ڪيو هو. 40۽ اها خبر تپناخ جي بادشاهه ياشوب تائين پھتي ،۽ هن شڪم شھر ڏانھن ماڻھو موڪليا ته جيئن انھن نوجوانن کي ڏسي سگھن ، ڇاڪاڻ ته بادشاهه انھن تي هن ڳالھه تي يقين نه ڪيو ،۽ چيو ته ،ٻہ ماڻھو شڪم جھڙي وڏي شھر کي ڪيئن برباد ڪري سگھن ٿا؟ 41۽ ياشوب جا قاصد موٽي آيا ۽ کيس ٻڌايو تہ” ،اسين شھر ۾ آياسين ،۽ اهو تباهه ٿي ويو آهي ،اتي ڪو به مرد ناهي ،رڳو روئندڙ عورتون آهن؛ نه ئي ڪو ڌڻ آهي ۽ نه ئي ڍور ،ڇاڪاڻ ته شھر ۾ جيڪو ڪجھه هو سو سڀ يعقوب جي پٽن کڻي ويا. 42ياشوب هن تي حيران ٿي ويو ۽ چيائين تہ” ٻہ ماڻھو ڪيئن اهڙو ڪم ڪري سگھن ٿا جو اهڙو وڏو شھر تباهہ ڪن ۽ هڪڙو بہ انھن جي سامھون بيھي نہ سگھي؟“ 43ڇاڪاڻ ته نمرود جي ڏينھن کان وٺي اهڙو واقعو ڪڏهن به نه ٿيو آهي ،۽ نه ئي پري کان ،اهڙو واقعو ٿيو آهي؛ ۽ تپنچ جي بادشاهه ياشوب پنھنجي ماڻھن کي چيو ته ،همت ڪريو ۽ اسين انھن عبراني ماڻھن سان وڙهنداسين ،۽ انھن سان اهڙو ئي ڪنداسين جيئن انھن شھر سان ڪيو هو ،۽ اسين شھر جي ماڻھن جو بدلو وٺنداسين. 44۽ تپناخ جي بادشاهه ياشوب ،هن معاملي بابت پنھنجن صلحڪارن سان صلح ڪئي ،۽ سندس صلحڪارن کيس چيو ته” ،تون لَ طاقتور هجڻ گھرجي. اڪيلي سر عبراني ماڻھن تي االب نه ايندين ،ڇاڪاڻ ته انھن کي سڄي شھر ۾ هي ڪم ڪرڻ ء پوَ جيڪڏهن تون انھن جي خلف ويندين 45جيڪڏهن انھن مان ٻه ماڻھو سڄي شھر کي برباد ڪن ۽ ڪو به انھن جي خلف نه بيٺو ،ته ء ته اهي سڀ اسان جي خلف اٿي کڙا ٿيندا ۽ اسان کي به اهڙي طرح تباهه ڪندا. پوَ اسين انھن سان گڏ وينداسين ۽ يعقوب 46پر جيڪڏهن تون اسان جي چوڌاري سڀني بادشاهن ڏانھن موڪلين ۽ انھن کي گڏ ڪرين ،ته ء پوَ تون انھن تي االب ايندين. جي پٽن سان وڙهنداسين؛ ء 47۽ يشوب پنھنجن صلحڪارن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ انھن جون ڳالھيون هن ۽ سندس ماڻھن کي پسند آيون ،۽ هن ائين ڪيو؛ ۽ يشوب تپناخ جي بادشاهه سشم ۽ تپناخ جي چوڌاري امورين جي سڀني بادشاهن ڏانھن پيغام موڪليو ،ته: 48مون سان گڏ مٿي وڃو ۽ مون کي مدد ڪريو ،۽ اسين عبراني يعقوب ۽ سندس سڀني پٽن کي مارينداسين ،۽ انھن کي زمين تان ناس ڪنداسين ،ڇاڪاڻ تہ هن شڪم شھر سان ائين ڪيو هو ،۽ اوهان کي خبر ناهي ڇا؟ 49۽ امورين جي سڀني بادشاهن ٻڌو ته يعقوب جي پٽن شڪم شھر سان ڇا ڪيو هو ،۽ اهي انھن تي تمام گھڻو حيران ٿيا. 50۽ امورين جا ست بادشاهه پنھنجي سڀني لشڪرن سان گڏ گڏ ٿيا ،لڳ ڀڳ ڏهه هزار ماڻھو تلوارون کڻي ،۽ اهي يعقوب جي پٽن سان لَ گڏ ٿيا آهن ،۽ يعقوب تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ اهو هن کي لَ آيا؛ ۽ يعقوب ٻڌو ته امورين جا بادشاهه سندس پٽن سان وڙهڻ ء وڙهڻ ء پريشان ڪيو. 51۽ يعقوب شمعون ۽ لوي جي خلف رڙ ڪري چيو تہ” هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو توهان ڪيو؟ توهان مون کي ڇو نقصان پھچايو لَ سڀني ڪنعان جي ٻارن کي منھنجي خلف آڻيو؟ ڇاڪاڻ ته مان ۽ منھنجو گھر آهي ،ته جيئن مون کي ۽ منھنجي گھر کي تباهه ڪرڻ ء آرام ۾ هو ،۽ توهان مون سان اهو ڪيو آهي ،۽ توهان پنھنجي ڪم سان ملڪ جي رهاڪن کي منھنجي خلف ڀڙڪايو آهي.
57
جاشر
52۽ يھوداه پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو تہ” ،ڇا منھنجي ڀائرن شمعون ۽ لوي شڪم جي سڀني رهواسين کي بي سبب ماريو هو؟ يقينا ا اهو لَ اسان جي خدا جي حڪم جي خلف ورزي انھي ءَ ڪري هو جو شڪم اسان جي ڀيڻ کي بي عزت ڪيو هو ،۽ نوح ۽ سندس ٻارن ء ڪئي هئي ،ڇاڪاڻ تہ شڪم اسان جي ڀيڻ کي زور سان کڻي ويو ۽ ان سان زنا ڪيو. 53۽ شڪم هي سڀ بڇڙا ڪم ڪيا ۽ سندس شھر جي رهاڪن مان ڪنھن به هن کي مداخلت نه ڪئي ته چيو ته” ،تون هي ڇو ٿو لَ منھنجا ڀائر ويا ۽ شھر تي حملو ڪيو ،۽ خداوند ان کي انھن جي هٿن ۾ ڏنو ،ڇاڪاڻ ته ان جي رهاڪن اسان جي ڪرين؟ يقينا ا انھي ءَ ء .پوَ ڇا اهو سڀ ڪجھه بيڪار آهي ته انھن ڪيو آهي؟ خدا جي حڪمن جي ڀڃڪڙي ڪئي هئي ء 54۽ هاڻي تون ڇو ڊڄين ٿو يا پريشان آهين ،۽ منھنجي ڀائرن تي ڇو ناراض آهين ،۽ انھن تي تنھنجو اضب ڇو ڀڙڪي رهيو آهي؟ 55يقينا ا اسان جو خدا جنھن شڪم شھر ۽ ان جي ماڻھن کي انھن جي هٿ ۾ ڏنو ،اهو ئي سڀني ڪنعاني بادشاهن کي به اسان جي هٿ ۾ ڏيندو جيڪي اسان جي خلف اچي رهيا آهن ،۽ اسين انھن سان ائين ئي ڪنداسين جيئن منھنجن ڀائرن شڪم سان ڪيو. 56هاڻي انھن جي باري ۾ پرسڪون رهو ۽ پنھنجا خوف دور ڪريو ،پر اسان جي خداوند خدا تي ڀروسو ڪريو ،۽ ان کان دعا گھرو ته اسان جي مدد ڪري ۽ اسان کي بچائي ،۽ اسان جي دشمنن کي اسان جي هٿن ۾ ڏئي. 57۽ يھوداه پنھنجي پي ءَ جي هڪ نوڪر کي سڏ ڪيو تہ” هاڻي وڃ ۽ ڏس تہ اهي بادشاهہ ،جيڪي اسان تي حملو ڪري رهيا آهن ، پنھنجن لشڪرن سان ڪٿي آهن“. 58۽ نوڪر ويو ۽ پري کان ڏٺو ،۽ سيحون جبل جي سامھون مٿي ويو ،۽ ڏٺائين ته بادشاهن جون سڀئي لشڪر ميدانن ۾ بيٺيون آهن ،۽ هو يھوداه ڏانھن موٽي آيو ۽ چيو ،ڏسو ته بادشاهن پنھنجن سڀني لشڪرن سان ميدان ۾ واقع آهن ،هڪ قوم تمام گھڻي آهي ،سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ وانگر. 59۽ يھوداه شمعون ۽ لوي ۽ پنھنجي سڀني ڀائرن کي چيو تہ پاڻ کي مضبوط ڪريو ۽ بھادر ٿيو ،ڇاڪاڻ تہ خداوند اسان جو خدا اسان سان گڏ آهي ،انھن کان نہ ڊڄو. 60هر هڪ ماڻھو اٿي بيٺو ،پنھنجي جنگي هٿيارن ،پنھنجي ڪمان ۽ پنھنجي تلوار سان گڏ ،۽ اسين وڃي انھن اير طھر ٿيل ماڻھن سان وڙهنداسين؛ خداوند اسان جو خدا آهي ،هو اسان کي بچائيندو. 61۽ اهي اٿيا ،۽ هر هڪ پنھنجا جنگي هٿيار کنيا ،وڏا ۽ ننڍا ،يعقوب جا يارهن پٽ ،۽ يعقوب جا سڀ نوڪر انھن سان گڏ. 62۽ اسحاق جا سڀئي نوڪر جيڪي حبرون ۾ اسحاق سان گڏ هئا ،اهي سڀ هر قسم جي جنگي اوزارن سان ليس ٿي انھن وٽ آيا ،۽ يعقوب جا پٽ ۽ انھن جا نوڪر ،جيڪي هڪ سؤ ٻارهن ماڻھو هئا ،انھن بادشاهن ڏانھن ويا ،۽ يعقوب به انھن سان گڏ هليو. 63۽ يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ اسحاق ڏانھن جيڪو ابراهيم جو پٽ هو ،حبرون ڏانھن موڪليو ،جيڪو قريث اربع آهي ،۽ چيائين تہ، لَ خداوند اسان جي خدا کان دعا گھرون ٿا ته اسان کي ڪنعاني ماڻھن جي هٿن کان بچائي جيڪي اسان 64اسان توهان کي اسان جي ء جي خلف اچي رهيا آهن ،۽ انھن کي اسان جي هٿن ۾ ڏئي. لَ خداوند کان دعا گھري ،۽ هن چيو ته ،اي خداوند خدا ،تو منھنجي پي ءَ سان واعدو ڪيو هو 65۽ ابراهيم جي پٽ اسحاق پنھنجي پٽن ء ته ،مان تنھنجي اولد کي آسمان جي تارن وانگر وڌائيندس ،۽ تو مون سان به واعدو ڪيو هو ،۽ پنھنجو واعدو پورو ڪيو هو ،هاڻي لَ ڇاڪاڻ ته انھن ڪو به تشدد نه ڪيو. جڏهن ڪنعان جا بادشاهه گڏ ٿي رهيا آهن ،منھنجي ٻارن سان جنگ ڪرڻ ء 66تنھن ڪري ،اي خداوند خدا ،سڄي زمين جا خدا ،مان تو کي عرض ٿو ڪريان ته انھن بادشاهن جي صلح کي بگاڙي ڇڏ ته اهي منھنجي پٽن سان نه وڙهن. 67۽ انھن بادشاهن ۽ انھن جي ماڻھن جي دلين کي منھنجي پٽن جي خوف سان متاثر ڪر ۽ انھن جي ارور کي گھٽ ڪر ،۽ اهي منھنجي پٽن کان منھن موڙين. 68۽ پنھنجي مضبوط هٿ ۽ ڊگھي هٿ سان منھنجي پٽن ۽ انھن جي نوڪرن کي انھن کان بچائي ،ڇاڪاڻ تہ طاقت ۽ طاقت تنھنجي هٿن ۾ آهي تہ اهو سڀ ڪجھ ڪري. 69۽ يعقوب جا پٽ ۽ سندن نوڪر انھن بادشاهن ڏانھن ويا ،۽ انھن پنھنجي خداوند خدا تي ڀروسو ڪيو ،۽ جڏهن اهي وڃي رهيا هئا ،ته انھن جي پي ءَ يعقوب پڻ خداوند کان دعا گھري ۽ چيو ،اي خداوند خدا ،طاقتور ۽ بلند خدا ،جيڪو قديم زماني کان وٺي ،اتان کان وٺي لَ حڪومت ڪري رهيو آهي. هاڻي تائين ۽ هميشه ء 70تون ئي آهين جيڪو جنگيون شروع ڪري ٿو ۽ انھن کي بند ڪري ٿو ،تنھنجي هٿ ۾ طاقت ۽ طاقت آهي ته مان بلند ڪريان ۽ هيٺ ڪريان؛ منھنجي دعا تنھنجي اڳيان قبول ٿئي ته تون پنھنجي رحمت سان مون ڏانھن رجوع ڪرين ،انھن بادشاهن ۽ انھن جي ماڻھن جي دلين کي منھنجي پٽن جي خوف سان متاثر ڪرين ،۽ انھن کي ۽ انھن جي ڪئمپن کي ڊيڄارين ،۽ پنھنجي وڏي مھرباني سان انھن سڀني کي نجات ڏي جيڪي تو تي ڀروسو ڪن ٿا ،ڇاڪاڻ ته اهو تون ئي آهين جيڪو ماڻھن کي اسان جي هيٺان آڻي سگھين ٿو ۽ قومن کي اسان جي طاقت هيٺ ڪري سگھين ٿو. باب35 1۽ امورين جا سڀ بادشاهه آيا ۽ ميدان ۾ بيٺا رهيا ته پنھنجن صلحڪارن سان صلح ڪن ته يعقوب جي پٽن سان ڇا ڪيو وڃي ، ڇاڪاڻ ته اهي اڃا تائين انھن کان ڊڄي رهيا هئا ۽ چوڻ لڳا ته ،ڏسو ،انھن مان ٻن شڪم شھر جي سڄي ماڻھن کي ماري ڇڏيو آهي. 2۽ خداوند اسحاق ۽ يعقوب جون دعائون ٻڌيون ،۽ انھن سڀني بادشاهن جي صلحڪارن جي دلين کي وڏي خوف ۽ دهشت سان ڀريو جو انھن هڪ آواز سان چيو، 3ڇا اڄ تون بيوقوف آهين ،يا تو ۾ ڪا سمجھ ناهي ،جو تون عبرانين سان وڙهندين ،۽ اڄ پنھنجي تباهي تي ڇو خوش ٿيندين؟ 4ڏسو ،انھن مان ٻہ ماڻھو بنا ڪنھن خوف ۽ هراس جي شڪم شھر ۾ آيا ،۽ انھن شھر جي سڀني رهاڪن کي ماري ڇڏيو ،جو ڪو به انھن جي خلف نه بيٺو ،۽ توهان انھن سڀني سان ڪيئن وڙهندا؟ 58
جاشر
لَ اهڙا زبردست ڪم ڪيا آهن جيڪي قديم 5بيشڪ اوهان کي خبر آهي تہ انھن جو خدا انھن سان تمام گھڻو پيار ڪري ٿو ،۽ انھن ء زماني کان نه ڪيا ويا آهن ،۽ قومن جي سڀني ديوتائن ۾ ،ڪو به سندس اهڙن عظيم ڪمن جھڙو ڪم نٿو ڪري سگھي. 6يقينا ا هن انھن جي پي ءَ ابراهيم کي ،جيڪو عبراني هو ،نمرود جي هٿ کان ۽ انھن سڀني ماڻھن جي هٿ کان بچايو جيڪي ڪيترائي ڀيرا هن کي مارڻ جي ڪوشش ڪئي هئي. 7هن کيس ان باهه کان به بچايو جنھن ۾ نمرود بادشاهه کيس اڇليو هو ،۽ سندس خدا کيس ان مان بچايو. 8۽ ٻيو ڪير اهڙو ڪري سگھي ٿو؟ يقينا ا اهو ابراهيم هو جنھن عيلم جي پنجن بادشاهن کي قتل ڪيو ،جڏهن انھن سندس ڀا ءَ جي پٽ کي هٿ لڳايو هو جيڪو انھن ڏينھن ۾ سدوم ۾ رهندو هو. 9۽ پنھنجي نوڪر کي جيڪو سندس گھر ۾ وفادار هو ۽ سندس ڪجھ ماڻھن کي گرفتار ڪيو ،۽ انھن هڪڙي رات ۾ عيلم جي بادشاهن جو پيڇو ڪيو ۽ انھن کي ماري ڇڏيو ،۽ سندس ڀا ءَ جي پٽ کي سندس سڀ ملڪيت واپس ڏني جيڪا انھن کانئس کسي ورتي هئي. 10۽ اوهان کي خبر آهي تہ انھن عبرانين جو خدا انھن سان گھڻو خوش آهي ،۽ اهي پڻ ساڻس خوش آهن ،ڇاڪاڻ تہ اهي ڄاڻن ٿا تہ هن انھن کي انھن جي سڀني دشمنن کان بچايو. لَ 11۽ ڏسو ،پنھنجي خدا سان پيار جي ڪري ،ابراهيم پنھنجي اڪيلي ۽ قيمتي پٽ کي ورتو ۽ ارادو ڪيو ته ان کي پنھنجي خدا جي ء پوَ هو پنھنجي خدا سان پيار جي ڪري اهو ساڙيل قرباني طور پالي ،۽ جيڪڏهن خدا هن کي اهو ڪرڻ کان نه روڪيو هجي ها ،ته ء ڪري ها. 12۽ خدا سندس سڀ ڪم ڏٺا ،۽ کيس قسم کنيو ،۽ کيس واعدو ڪيو ته هو سندس پٽن ۽ سندس سڀني اولد کي هر مصيبت کان بچائيندو لَ رحم کي روڪيو. جيڪو انھن تي ايندو ،ڇاڪاڻ ته هن اهو ڪم ڪيو هو ،۽ پنھنجي خدا سان پنھنجي پيار جي ڪري سندس پٽ ء 13۽ ڇا توهان اهو نه ٻڌو آهي ته انھن جي خدا مصر جي بادشاهه فرعون ۽ جرار جي بادشاهه ابي ملڪ سان ڇا ڪيو ،ابراهيم جي زال کي کڻي ،جنھن هن بابت چيو ته ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي ،متان اهي هن کي ان جي ڪري قتل ڪن ۽ هن کي زال بڻائڻ جو سوچين؟ ۽ خدا انھن ۽ انھن جي ماڻھن سان اهو سڀ ڪجھه ڪيو جيڪو توهان ٻڌو آهي. 14۽ ڏسو ،اسان پاڻ پنھنجي اکين سان ڏٺو ته يعقوب جو ڀا ءَ عيسو چار سؤ ماڻھن سان گڏ هن وٽ آيو ،ان کي مارڻ جي ارادي سان ، ڇاڪاڻ ته هن کي ياد آيو ته هن کان هن جي پي ءَ جي نعمت کسي ورتي هئي. سواَ هن جي لَ ،۽ ڪير هن کي هن جي هٿن کان بچايو ء 15۽ جڏهن هو شام کان آيو ته هو ان سان ملڻ ويو ،ٻارن سان گڏ ما ءَ کي مارڻ ء خدا جي جنھن تي هن ڀروسو ڪيو؟ هن هن کي پنھنجي ڀا ءَ جي هٿ کان ۽ هن جي دشمنن جي هٿن کان بچايو ،۽ يقينا ا هو ٻيھر انھن جي حفاظت ڪندو. 16ڪير نه ٿو ڄاڻي ته اهو انھن جو خدا هو جنھن انھن کي طاقت سان الھام ڏنو ته شڪم شھر سان اهو برائي ڪن جنھن جي باري ۾ توهان ٻڌو آهي؟ پوَ اهو پنھنجي طاقت سان ٿي سگھي ٿو ته ٻہ ماڻھو شڪم جھڙي وڏي شھر کي تباهه ڪري سگھن ها جيڪڏهن اهو انھن جو خدا 17ڇا ء نه هجي ها جنھن تي اهي ڀروسو ڪندا هئا؟ هن اهو سڀ ڪجھه انھن سان ڪيو ته جيئن شھر جي رهاڪن کي انھن جي شھر ۾ قتل ڪري سگھجي. لَ نڪتا آهن ،جيتوڻيڪ هڪ هزار 18۽ ڇا تون انھن تي االب اچي سگھين ٿو جيڪي تنھنجي شھر مان گڏجي انھن سڀني سان وڙهڻ ء لَ اچن؟ ڀيرا وڌيڪ تنھنجي مدد ء لَ آيا آهيو جنھن انھن لَ نه آيا آهيو ،پر توهان انھن جي خدا سان وڙهڻ ء 19يقينا ا توهان ڄاڻو ٿا ۽ سمجھو ٿا ته توهان انھن سان وڙهڻ ء لَ آيا آهيو. کي چونڊيو آهي ،۽ تنھن ڪري توهان سڀ اڄ تباهه ٿيڻ ء لَ بھتر ٿيندو ته توهان اهو ،۽ آهيو رهيا ڪري ڪوشش جي آڻڻ تي پاڻ توهان 20تنھن ڪري هاڻي هن برائي کان پاسو ڪريو جيڪا ء توهان انھن سان جنگ ۾ نه وڃو ،جيتوڻيڪ اهي تعداد ۾ ٿورا آهن ،ڇاڪاڻ ته انھن جو خدا انھن سان گڏ آهي. 21۽ جڏهن امورين جي بادشاهن پنھنجن صلحڪارن جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن سندن دليون ڊڄڻ لڳيون ،۽ اهي يعقوب جي پٽن کان ڊڄڻ لڳا ۽ انھن سان جنگ نه ڪرڻ لڳا. 22۽ انھن پنھنجن صلحڪارن جي ڳالھين تي ڌيان ڏنو ،۽ انھن انھن جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،۽ صلحڪارن جون ڳالھيون بادشاهن کي تمام گھڻيون خوش ٿيون ،۽ انھن ائين ڪيو. 23۽ بادشاهن ءمڙيا ۽ يعقوب جي پٽن کان پاسو ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ انھن انھن سان جنگ ڪرڻ جي جرئت نہ ڪئي ،ڇاڪاڻ تہ اهي انھن کان تمام گھڻو ڊڄندا هئا ،۽ انھن جون دليون انھن جي خوف کان انھن جي اندر ڳري ويون. 24ڇالَ جو اهو خداوند جي طرفان انھن تي نازل ٿيو ،ڇاڪاڻ تہ هن پنھنجن ٻانھن اسحاق ۽ يعقوب جون دعائون ٻڌيون ، ء ڇاڪاڻ تہ انھن مٿس ڀروسو ڪيو؛ ۽ اهي سڀ بادشاهہ انھي ءَ ڏينھن پنھنجن ڪئمپن سان گڏ ،هر هڪ پنھنجي شھر ڏانھن موٽي ويا ،۽ انھن انھي ءَ وقت يعقوب جي پٽن سان جنگ نہ ڪئي. لَ نه ڪرڻ جنگ سان انھن بادشاهه اهي ته ڏٺائون جڏهن ،۽ رهيا بيٺا سامھون جي 25۽ يعقوب جا پٽ ان ڏينھن شام تائين سيحون جبل ء آيا آهن ،ته يعقوب جا پٽ گھر موٽي ويا. باب36 لَ هڪ قربان 1انھي ءَ وقت خداوند يعقوب کي ظاهر ٿي چيو تہ اءٿ ،بيت ل ڏانھن وڃ ۽ اتي ره ،۽ اتي خداوند جي ء جيڪو تو کي ظاهر ٿيو آهي ،جنھن توکي ۽ تنھنجي پٽن کي مصيبت کان بچايو آهي. 2پوَ يعقوب پنھنجن پٽن ۽ پنھنجي سڀني ملڪيت سان گڏ اٿيو ،۽ اهي خداوند جي ڪلم موجب بيت ل ڏانھن ويا. ء 59
گاهہ ٺاهہ ،
جاشر
3۽ يعقوب نوانوي سالن جو هو جڏهن هو بيت ايل ڏانھن ويو ،۽ يعقوب ۽ سندس پٽ ۽ سڀ ماڻھو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،لوز ۾ بيت ايل ۾ لَ هڪ قربانگاهه ٺاهي جيڪا هن کي ظاهر ٿي هئي ،۽ يعقوب ۽ سندس پٽ ڇھه مھينا بيت ايل ۾ رهيا. رهيا ،۽ اتي هن خداوند ء عز جي ڌي ءَ دبورا ،جيڪا ءربقہ جي دائي هئي ،جيڪا يعقوب سان گڏ رهي هئي ،مري وئي ،۽ يعقوب کيس بيت ايل جي 4انھن ڏينھن ۾ ء هيٺان هڪ بلوط جي وڻ هيٺان دفن ڪيو جيڪو اتي هو. 5۽ يعقوب جي ما ءَ بتوئيل جي ڌي ءَ ءربقہ پڻ اءن وقت حبرون ۾ فوت ٿي ،جيڪو قريث اربع آهي ،۽ کيس مکفيل جي اار ۾ دفن ڪيو ويو ، جيڪو ابراهيم ءحت جي اولد کان خريد ڪيو هو. لَ 6ربکا جي عمر هڪ سو ٽيٽيھه سال هئي ۽ هو ءَ مري وئي ۽ جڏهن يعقوب ٻڌو ته سندس ما ءَ ربکا مري وئي آهي ته هو پنھنجي ما ءَ ء جاَ جو نالو الون باخوت لَ جيڪو بلوط جي وڻ هيٺان هئي ،وڏو ماتم ڪيو ،۽ هن ان ء لَ ۽ سندس دايا دبورا ء زار زار روئي ،۽ سندس ء رکيو. 7۽ لبن شامي انھن ڏينھن ۾ مري ويو ،ڇاڪاڻ ته خدا هن کي ماريو ڇاڪاڻ ته هن عھد جي ڀڃڪڙي ڪئي جيڪا هن ۽ يعقوب جي وچ ۾ هئي. 8۽ يعقوب سؤ سالن جو هو جڏهن خداوند هن کي ظاهر ڪيو ،۽ هن کي برڪت ڏني ۽ هن جو نالو اسرائيل رکيو ،۽ يعقوب جي زال راحيل انھن ڏينھن ۾ حامله ٿي. 9۽ اءن وقت يعقوب ۽ سندس سڀ ملڪيت بيت ايل کان پنھنجي پي ءَ جي گھر ،حبرون ڏانھن سفر ڪيو. 10۽ جڏهن اهي رستي تي هلي رهيا هئا ،۽ اڃا افرات تائين پھچڻ ۾ ٿورو رستو هو ،راحيل هڪ پٽ کي جنم ڏنو ۽ هن کي سخت درد ٿيو ۽ هو ءَ مري وئي. 11۽ يعقوب کيس اءفرات ،جيڪو بيت لحم آهي ،رستي تي دفن ڪيو ،۽ سندس قبر تي هڪ ٿنڀو رکيو ،جيڪو اڄ تائين اتي آهي؛ ۽ راحيل جي عمر پنجيتاليھه سال هئي ۽ هو ءَ فوت ٿي وئي. 12۽ يعقوب پنھنجي پٽ جو نالو بنيامين رکيو ،جيڪو کيس راحيل مان پيدا ٿيو ،ڇاڪاڻ تہ اهو سندس ساڄي پاسي واري ملڪ ۾ پيدا ٿيو هو. پوَ ،يعقوب سندس ٻانھي بلھا جي خيمي ۾ پنھنجو خيمو لڳايو. 13۽ راحيل جي وفات کان ء لَ حسد ٿيو ،۽ هو ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويو ،۽ هو پنھنجي ڪاوڙ ۾ اٿيو ۽ بلھا جي خيمي ۾ 14۽ روبن کي هن سبب ڪري پنھنجي ما ءَ ليا ء داخل ٿيو ۽ اتان پنھنجي پي ءَ جو بسترو لهي ڇڏيو. 15انھي ءَ وقت روبن جي پٽن کان بادشاهي ۽ پادري عھدن سان گڏ پيدائشي حق جو حصو هٽايو ويو ،ڇاڪاڻ ته هن پنھنجي پي ءَ جي بستري کي بي حرمت ڪيو هو ،۽ پيدائشي حق يوسف کي ڏنو ويو ،بادشاهي عھدو يھوداه کي ۽ پادري ليوي کي ،ڇاڪاڻ ته روبن پنھنجي پي ءَ جي بستري کي ناپاڪ ڪيو هو. 16۽ اهي يعقوب جا نسل آهن جيڪي کيس پدان ارام ۾ پيدا ٿيا ،۽ يعقوب جا ٻارهن پٽ هئا. 17ليہ جا پٽ :پھريون پٽ روبين ،شمعون ،لوي ،يھوداه ،اشڪار ،زبولون ۽ سندن ڀيڻ دينه؛ ۽ راحيل جا پٽ :يوسف ۽ بنيامين. 18ليہ جي ٻانھي زلفہ جا پٽ جاد ۽ آشر هئا ۽ راحيل جي ٻانھي ءبلھا جا پٽ دان ۽ نفتالي هئا؛ اهي يعقوب جا پٽ آهن جيڪي کيس پدان ارام ۾ پيدا ٿيا هئا. 19پوَ يعقوب ۽ سندس پٽ ۽ سندس سڀ ملڪيت سفر ڪري ممري ۾ آيا ،جيڪو قريت اربع آهي ،جيڪو حبرون ۾ آهي ،جتي ابراهيم ۽ ء اسحاق رهيا هئا ،۽ يعقوب پنھنجن پٽن ۽ سندس سڀ ملڪيت سان گڏ حبرون ۾ پنھنجي پي ءَ سان گڏ رهيو. 20۽ سندس ڀا ءَ عيسيو ۽ سندس پٽ ۽ سندس سڀ ملڪيت سعير جي ملڪ ۾ ويا ۽ اتي رهيا ،۽ سعير جي ملڪ ۾ ملڪيت حاصل ڪئي ، ۽ عيسي جو اولد سعير جي ملڪ ۾ ميوو ۽ تمام گھڻو وڌيو. 21۽ اءهي ءعيسو جا نسل آهن جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ پيدا ٿيا ۽ ءعيسو جا پنج پٽ هئا. 22۽ ءعدله ءعيسو مان سندس پھريون پٽ اءليفاز ڄايو ،۽ کيس رعوئيل بہ ڄايو ،۽ اءهليبامہ مان يعءوس ،يعلم ۽ قورح ڄايا. 23اءهي ءعيسو جا ٻار آهن جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ پيدا ٿيا ۽ ءعيسو جي پٽ اءليفز جا پٽ تيمان ،اومر ،صفو ،جعتام ،قنز ۽ عماليڪس هئا ۽ رعوئيل جا پٽ ناحت ،زرح ،شام ۽ ءمزه هئا. 24۽ يعوش جا پٽ تمنا ،علوا ،يتيث هئا ۽ يعالم جا پٽ اله ،فينور ۽ قناز هئا. ،مبصار ،مجديئيل ۽ عرام هئا ،اهي عيساؤ جي پٽن جا خاندان آهن جيڪي ملڪ سعير ۾ انھن جي سردارن جي 25۽ قورح جا پٽ تيمان ء مطابق هئا. 26۽ شعير حوري جي پٽن جا نال هي آهن ،جيڪي شعير جي ملڪ جا رهواسي هئا :لوطان ،شوبال ،صبعون ،آنا ،ديشان ،ايصر ۽ ديسون ،ست پٽ هئا. 27لوطان جا ٻار حوري ،هيمان ۽ سندن ڀيڻ تمنا هئا ،يعني تمنا جيڪا يعقوب ۽ سندس پٽن وٽ آئي ،پر انھن سندس ڳالھه نه مڃي ،۽ هو ءَ وڃي عيسو جي پٽ اليفاز جي ڌي ءَ ٿي ،۽ ان مان عمالق پيدا ٿيو. 28۽ شوبال جا پٽ علوان ،مناحت ،عيبال ،شيفو ۽ اونام هئا ،۽ صبعون جا پٽ آيا ۽ آنا هئا ،هي اهو آنا هو جنھن يميم کي بيابان ۾ مليو جڏهن هو پنھنجي پي ءَ صبعون جا گڏهه چاري رهيو هو. 29۽ جڏهن هو پنھنجي پي ءَ جي گڏهن کي چاري رهيو هو ته هو انھن کي مختلف وقتن تي ريگستان ۾ وٺي ويو ته جيئن انھن کي کارائي سگھي. 30۽ هڪ ڏينھن هو جڏهن هو انھن کي سمنڊ جي ڪناري تي هڪ ريگستان ۾ وٺي ويو ،ماڻھن جي بيابان جي سامھون ،۽ جڏهن هو انھن کي کارائي رهيو هو ،ته ڏسو سمنڊ جي ٻئي پاسي کان هڪ تمام وڏو طوفان آيو ۽ گڏهن تي اچي ويٺو جيڪي اتي چاري رهيا هئا ،۽ اهي سڀ بيٺا رهيا. 60
جاشر
جاَ تي پھتا جتي گڏهه پوَ سمنڊ جي ٻئي ڪناري تي بيابان مان اٽڪل هڪ سؤ ويھه وڏا ۽ خوفناڪ جانور نڪتا ،۽ اهي سڀ ان ء 31۽ ء هئا ،۽ اتي پاڻ کي رکيائون. 32۽ اهي جانور ،وچ کان هيٺ ،انسانن جي ٻارن جي شڪل ۾ هئا ،۽ وچ کان مٿي ،ڪجھه رڇن جي شڪل ۾ هئا ،۽ ڪجھه کيف جي شڪل ۾ هئا ،جن جي پڇن جي پويان انھن جي ڪلھن جي وچ کان زمين تائين پھتي هئي ،جيئن ڊوڪيفٿ جون پڇون ،۽ اهي جانور آيا ۽ انھن گڏهن تي سوار ٿيا ۽ سوار ٿيا ،۽ انھن کي کڻي ويا ،۽ اهي اڄ تائين هليا ويا آهن. جاَ تان ڀڄي ويو. پوَ ان ء 33۽ انھن جانورن مان هڪ آنا جي ويجھو آيو ۽ پنھنجي پڇ سان هن کي ماريو ،۽ ء 34۽ جڏهن هن هي ڪم ڏٺو ته هو پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هو ڀڄي شھر ڏانھن ڀڄي ويو. لَ ويا پر انھن کي نه 35۽ هن پنھنجن پٽن ۽ ڀائرن کي اهو سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو هن سان ٿيو هو ،۽ ڪيترائي ماڻھو گڏهن کي ڳولڻ ء پوَ ان هنڌ تي نه ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا. مليا ،۽ انا ۽ سندس ڀائر ان ڏينھن کان ء 36۽ سعير جي پٽ آنا جا ٻار ديسون ۽ سندس ڀيڻ اهليبامه هئا ،۽ ديسون جا ٻار حمدان ،اشبان ،يتران ۽ ڪران هئا ،۽ ايزر جا ٻار بءلھان ، زعوان ۽ عقان هئا ،۽ ديسون جا ٻار عوض ۽ اران هئا. 37شعير حوري جي اولد جا خاندان ،شعير جي ملڪ ۾ سندن سردارن جي مطابق هي آهن. 38۽ عيسي ۽ سندس اولد شعير حوري جي ملڪ ۾ رهيا ،جيڪو ملڪ جو رهاڪو هو ،۽ انھن وٽ ان ۾ ملڪيت هئي ۽ اهي ميوا ۽ گھڻا ٿيا ،۽ يعقوب ۽ سندس اولد ۽ انھن جا سڀ مالڪ پنھنجي پي ءَ اسحاق سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ رهيا ،جيئن خداوند انھن جي پي ءَ ابراهيم کي حڪم ڏنو هو. باب37 1۽ يعقوب جي زندگي جي هڪ سئو پنجين سال ۾ ،جيڪو يعقوب جي پنھنجي ٻارن سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ رهڻ جو نائين سال آهي ، هو پدان ارام کان آيو. 2۽ انھن ڏينھن ۾ يعقوب پنھنجن ٻارن سان حبرون کان سفر ڪيو ،۽ اهي ۽ انھن جا سڀ مال شڪم شھر ڏانھن ويا ۽ اتي رهڻ لڳا ، پوَ ٻيھر تعمير ڪيو ويو لَ سٺي ۽ سرسبز چراگاهه حاصل ڪئي ،شڪم شھر ء ڇاڪاڻ ته يعقوب جي اولد شڪم شھر ۾ پنھنجن ڍورن ء هو ،۽ ان ۾ لڳ ڀڳ ٽي سؤ مرد ۽ عورتون هئا. 3۽ يعقوب ۽ سندس ٻار ۽ سندس سڀ ملڪيت ان زمين جي حصي ۾ رهندا هئا جيڪو يعقوب ءشڪم جي پي ءَ حمور کان خريد ڪيو هو ، جڏهن هو شمعون ۽ لوي جي شھر تي حملو ڪرڻ کان اڳ پادان ارام کان آيو هو. 4۽ ڪنعاني ۽ اموري بادشاهن جي سڀني بادشاهن جيڪي شڪم شھر جي چوڌاري هئا ،ٻڌو ته يعقوب جا پٽ وري شڪم ۾ آيا آهن ۽ اتي رهڻ لڳا آهن. 5۽ انھن چيو تہ ڇا يعقوب عبراني جا پٽ وري شھر ۾ ايندا ۽ ان ۾ رهندا ،جڏهن انھن ان جي رهاڪن کي ماريو ۽ انھن کي ڪڍي ڇڏيو؟ ڇا هاڻي اهي واپس ايندا ۽ انھن کي به ڪڍندا جيڪي شھر ۾ رهن ٿا يا انھن کي قتل ڪندا؟ لَ گڏ ٿيا. 6۽ ڪنعان جا سڀ بادشاهه ٻيھر گڏ ٿيا ،۽ يعقوب ۽ سندس پٽن سان جنگ ڪرڻ ء 7۽ ت ءپناخ جي بادشاهه يا ء شوب پنھنجي سڀني پاڙيسري بادشاهن ڏانھن ،گاش جي بادشاهه ايلن ڏانھن ،شيلو جي بادشاهه اءهءوري ڏانھن ، م عثنيما جي بادشاهه شبير سوسي ڏانھن ،بيتکوران جي بادشاهه لبن ڏانھن ،۽ ء چازر جي بادشاهه پاراتون ڏانھن ،سارتون جي بادشاهه ء ڏانھن ،چيو ته، 8مون وٽ اچو ۽ منھنجي مدد ڪريو ،۽ اچو ته عبراني يعقوب ۽ سندس پٽن ۽ سندس سڀني ملڪيتن کي ماريون ،ڇاڪاڻ ته اهي ٻيھر شڪم ۾ آيا آهن ته ان تي قبضو ڪن ۽ ان جي رهاڪن کي اڳ وانگر قتل ڪن. 9۽ اهي سڀئي بادشاهه گڏ ٿيا ۽ پنھنجن سڀني لشڪرن سان گڏ آيا ،هڪ قوم سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ جيتري تمام گھڻي هئي ،۽ اهي سڀ تپناخ جي سامھون هئا. 10۽ تءپءناخ جو بادشاهه يا ء شوب پنھنجي سڄي فوج سان انھن ڏانھن نڪتو ،۽ هن شھر کان ٻاهر تءپءناخ جي سامھون انھن سان گڏ خيمو لڳايو ،۽ انھن سڀني بادشاهن کي ستن ٽولن ۾ ورهايو ،جيڪي يعقوب جي پٽن جي خلف ست ٽول هئا. 11۽ انھن يعقوب ۽ سندس پٽ کي هڪ اعلن موڪليو تہ” ،اوهين سڀ اسان وٽ اچو تہ ميدان ۾ گڏجي هڪٻئي سان ڳالھايون ۽ شڪم جي ماڻھن جو بدلو وٺون جن کي اوهان انھن جي شھر ۾ ماريو هو ،۽ اوهين هاڻي شڪم شھر ڏانھن موٽي ويندا ۽ ان ۾ رهندا ۽ اڳ وانگر ان جي رهاڪن کي ماريندا“. 12۽ يعقوب جي پٽن اهو ٻڌو ۽ ڪنعان جي بادشاهن جي ڳالھين تي انھن جو اضب تمام گھڻو ڀڙڪيو ،۽ يعقوب جي ڏهه پٽ تڪڙ ۾ اٿيا ۽ هر هڪ پنھنجي جنگي هٿيارن تي چڙهيا؛ ۽ انھن سان گڏ انھن جا هڪ سؤ ٻہ نوڪر جنگي صفن ۾ ليس هئا. 13۽ اهي سڀ ماڻھو ،يعقوب جا پٽ پنھنجن نوڪرن سان گڏ ،انھن بادشاهن ڏانھن ويا ،۽ انھن جو پي ءَ يعقوب انھن سان گڏ هو ،۽ اهي سڀ شڪم جي ڍير تي بيٺا هئا. لَ خداوند کان دعا گھري ،۽ خداوند ڏانھن پنھنجا هٿ وڌائيندي چيو ،اي خدا ،تون قادر مطلق خدا آهين ،تون 14۽ يعقوب پنھنجي پٽن ء اسان جو پي ءَ آهين ،تو اسان کي ٺاهيو آهي ۽ اسين تنھنجي هٿن جا ڪم آهيون .مان دعا ڪيان ٿو ته تون پنھنجي رحمت سان منھنجي پٽن لَ اچي رهيا آهن ،ڇاڪاڻ ته کي انھن جي دشمنن جي هٿ کان بچائي ،جيڪي اڄ انھن سان وڙهڻ ۽ انھن کي انھن جي هٿ کان بچائڻ ء تنھنجي هٿ ۾ طاقت ۽ طاقت آهي ،ته ٿورن کي گھڻن کان بچائين. 15۽ منھنجي پٽن ،پنھنجن ٻانھن کي ،دل جي طاقت ۽ طاقت ڏيو ته جيئن اهي پنھنجن دشمنن سان وڙهن ،انھن کي مات ڏين ،۽ انھن جي دشمنن کي انھن جي اڳيان ڪري ڇڏين ،۽ منھنجا پٽ ۽ انھن جا ٻانھا ڪنعان جي ماڻھن جي هٿان نه مرن. 61
جاشر
16پر جيڪڏهن توهان جي نظر ۾ منھنجي پٽن ۽ انھن جي نوڪرن جون جانيون وٺڻ سٺو لڳي ٿو ،ته انھن کي پنھنجي وڏي رحم سان پنھنجن وزيرن جي هٿن ۾ وٺي وڃ ،ته جيئن اهي اڄ امورين جي بادشاهن جي هٿن مان تباهه نه ٿين. جاَ تان ڌڏي وئي ،۽ سج ڪارو ٿي ويو ،۽ اهي سڀ بادشاهه ڊڄي 17۽ جڏهن يعقوب خداوند کان دعا گھرڻ بند ڪيو ته زمين پنھنجي ء ويا ۽ هڪ وڏي خوف انھن کي پڪڙيو. 18۽ خداوند يعقوب جي دعا ٻڌي ،۽ خداوند سڀني بادشاهن ۽ انھن جي لشڪر جي دلين کي يعقوب جي پٽن جي خوف ۽ هيبت سان متاثر ڪيو. 19ڇاڪاڻ تہ خداوند انھن کي يعقوب جي پٽن جي رتھن جو آواز ۽ طاقتور گھوڙن جو آواز ۽ انھن سان گڏ هڪ وڏي لشڪر جو آواز ٻڌو. 20۽ اهي بادشاه يعقوب جي پٽن تي وڏي خوف سان گرفتار ٿيا ،۽ جڏهن اهي پنھنجن گھرن ۾ بيٺا هئا ،ته ڏسو يعقوب جا پٽ هڪ سؤ ٻارهن ماڻھن سان گڏ ،هڪ وڏي ۽ زبردست نعري سان ،انھن تي چڙهي آيا. 21۽ جڏهن بادشاهن يعقوب جي پٽن کي پاڻ ڏانھن وڌندي ڏٺو ،تڏهن اهي اڃا به وڌيڪ ڊڄي ويا ،۽ اهي پھرين وانگر يعقوب جي پٽن کان لَ تيار ٿيا. پوئتي هٽڻ ۽ انھن سان نه وڙهڻ ء لَ شرمندگي جي ڳالھ ٿيندي“. 22پر اهي پوئتي نہ هٽيا ۽ چيائون تہ” اهڙو ٻہ ڀيرا عبرانين جي اڳيان پوئتي هٽڻ اسان ء 23۽ يعقوب جا پٽ ويجھو آيا ۽ انھن سڀني بادشاهن ۽ انھن جي لشڪر جي خلف اڳتي وڌيا ،۽ انھن ڏٺو ،۽ ڏٺو ته اهو هڪ تمام طاقتور ماڻھو هو ،سمنڊ جي واري ءَ جيتري تعداد ۾. 24۽ يعقوب جي پٽن خداوند کي پڪاريو ۽ چيو تہ اي خداوند اسان جي مدد ڪر ،اسان جي مدد ڪر ۽ اسان کي جواب ڏي ،ڇو تہ اسان تو تي ڀروسو ڪريون ٿا ،۽ اسان کي انھن اير طھريل ماڻھن جي هٿان نه مرڻ ڏيو ،جيڪي اڄ اسان جي خلف آيا آهن. لَ ويجھا ٿيا. 25۽ يعقوب جا پٽ پنھنجا جنگي هٿيار ويڙهيا ،۽ هر هڪ پنھنجي ڍال ۽ نيزي هٿن ۾ کني ،۽ جنگ ء 26۽ يعقوب جو پٽ يھودا ،پھرين پنھنجن ڀائرن ۽ پنھنجن ڏهن نوڪرن کان اڳ ڊوڙيو ،۽ هو انھن بادشاهن ڏانھن ويو. 27۽ تپناخ جو بادشاهه ياشوب پڻ پنھنجي فوج سان گڏ يھودا جي اڳيان آيو ،۽ يھودا يھوب ۽ سندس فوج کي پاڻ ڏانھن ايندي ڏٺو ،۽ يھودا جو اضب ڀڙڪي پيو ،۽ سندس اضب هن جي اندر ۾ ساڙيو ،۽ هو جنگ ڏانھن ويجھو آيو جنھن ۾ يھودا پنھنجي جان ڏني. 28۽ ياشوب ۽ سندس سڀ لشڪر يھودا ڏانھن وڌي رهيا هئا ،۽ هو هڪ تمام مضبوط ۽ طاقتور گھوڙي تي سوار هو ،۽ ياشوب هڪ تمام بھادر ماڻھو هو ،۽ مٿي کان پيرن تائين لوهه ۽ پيتل سان ڍڪيل هو. 29۽ جڏهن هو گھوڙي تي سوار هو ،تڏهن هو اڳيان ۽ پٺيان ٻنھي هٿن سان تير هلئيندو هو ،جيئن سندس سڀني جنگين ۾ هو ،۽ هو ڪڏهن به اهو هنڌ نه وڃائيندو هو جتي هو پنھنجا تير نشانو بڻائيندو هو. لَ آيو ،۽ يھودا تي ڪيترائي تير هلئي رهيو هو ،تڏهن خداوند ياشوب جو هٿ ٻڌي ڇڏيو ،۽ 30۽ جڏهن ياشوب يھودا سان جنگ ڪرڻ ء جيڪي تير هن هليا هئا ،اهي سڀ سندس پنھنجي ماڻھن تي هليا ويا. 31۽ ان جي باوجود ،ياشوب يھودا ڏانھن وڌي رهيو هو ،ته جيئن تيرن سان کيس چئلينج ڪري ،پر انھن جي وچ ۾ فاصلو تقريبا ا ٽيھه هٿ هو ،۽ جڏهن يھودا يھودا کي پنھنجي خلف تير هلئيندي ڏٺو ،ته هو پنھنجي اضب جي جوش سان ان ڏانھن ڊوڙيو. 32۽ يھوداه زمين تان هڪڙو وڏو پٿر کنيو ،۽ ان جو وزن سٺ مثقال هو ،۽ يھوداه يشوب ڏانھن ڊوڙيو ،۽ اهو پٿر سندس ڍال تي لڳو ، جو يشوب ڌڪ سان حيران ٿي ويو ،۽ پنھنجي گھوڙي تان زمين تي ڪري پيو. 33۽ ڍال ياشوب جي هٿ مان ڦاٽي پئي ،۽ ڌڪ جي زور سان تقريبا ا پندرهن هٿ پري تائين پکڙجي وئي ،۽ ڍال ٻئي لشڪر جي اڳيان ڪري پئي. 34۽ جيڪي بادشاهہ يشوب سان گڏ آيا هئا ،تن پري کان يعقوب جي پٽ يھوداه جي طاقت ۽ يشوب سان جيڪو ڪيو هو ،ڏٺو ،۽ اهي يھوداه کان تمام گھڻو ڊڄي ويا. 35۽ اهي ياشوب جي ڪئمپ جي ويجھو گڏ ٿيا ،سندس پريشاني ڏسي ،۽ يھودا پنھنجي تلوار ڪڍي ۽ ياشوب جي ڪئمپ جي ٻائيتاليھه ماڻھن کي ماريو ،۽ ياشوب جي سڄي ٽيم يھودا جي اڳيان ڀڄي وئي ،۽ ڪو به سندس خلف نه بيٺو ،۽ اهي ياشوب کي ڇڏي ڀڄي ويا ،۽ ياشوب اڃا تائين زمين تي سجدو ڪري رهيو هو. 36۽ ياشوب ڏٺو تہ سندس لشڪر جا سڀ ماڻھو سندس اڳيان ڀڄي ويا آهن ،تڏهن تڪڙ ڪئي ۽ يھوداه جي خلف ڊڄي اٿيو ۽ يھوداه جي سامھون پنھنجن پيرن تي بيٺو رهيو. 37۽ ياشوب يھوداه سان هڪ ڀيرو جنگ ڪئي ،ڍال کي ڍال سان ڳنڍيو ،۽ ياشوب جا سڀ ماڻھو ڀڄي ويا ،ڇاڪاڻ تہ اهي يھوداه کان گھڻو ڊڄي ويا هئا. 38۽ يشوب پنھنجو نيزو هٿ ۾ کنيو ته يھودا جي مٿي تي وار ڪري ،پر يھودا جلدي ۾ پنھنجي ڍال يشوب جي نيزي جي مقابلي ۾ پنھنجي مٿي تي رکي ،تنھن ڪري يھودا جي ڍال کي يشوب جي نيزي سان ڌڪ لڳو ،۽ ڍال به ڦاٽي پئي. 39۽ جڏهن يھودا ڏٺو ته سندس ڍال ڦاٽي پئي آهي ،تڏهن هن جلدي ۾ پنھنجي تلوار ڪڍي ۽ يشوب جي پيرن تي وار ڪيو ۽ سندس پير ڪٽي ڇڏيا ته يشوب زمين تي ڪري پيو ۽ نيزو سندس هٿ مان ڪري پيو. 40۽ يھودا جلدي ۾ ياشوب جو ڀولو کنيو ،جنھن سان هن پنھنجو مٿو ڪٽي پنھنجي پيرن جي ڀرسان اڇلئي ڇڏيو. 41۽ جڏهن يعقوب جي پٽن ڏٺو ته يھودا يشوب سان ڇا ڪيو ،اهي سڀ ٻين بادشاهن جي صفن ۾ ڀڄي ويا ،۽ يعقوب جي پٽ يشوب جي فوج ۽ اتي موجود سڀني بادشاهن جي فوجن سان وڙهيا. 42۽ يعقوب جي پٽن پندرهن هزار ماڻھن کي ماريو ،۽ انھن انھن کي ائين ماريو جيئن ڪدو ءَ کي ماريندا آهن ،۽ باقي پنھنجي جان بچائڻ لَ ڀڄي ويا. ء 43۽ يھودا اڃا تائين ياشوب جي لش جي ڀرسان بيٺو هو ،۽ ياشوب کان سندس زره لهي ڇڏيائين. 62
جاشر
44۽ يھوداه پڻ لوه ۽ پيتل کي لهي ڇڏيو جيڪو يشوب جي چوڌاري هو ،۽ ڏسو يشوب جي سردارن مان نو ماڻھو يھوداه سان جنگ لَ آيا. ڪرڻ ء 45۽ يھودا تڪڙ ڪئي ۽ زمين تان هڪ پٿر کنيو ،۽ ان سان انھن مان هڪ جي مٿي تي لڳو ،۽ سندس کوپڙي ڀڄي وئي ،۽ لش پڻ گھوڙي تان زمين تي ڪري پيو. 46۽ اءٺ سردار جيڪي باقي رهيا ،يھوداه جي طاقت ڏسي ،تمام ڊڄي ويا ۽ ڀڄي ويا ،۽ يھوداه پنھنجن ڏهن ماڻھن سان گڏ انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن کي پڪڙيو ۽ انھن کي ماري ڇڏيو. 47۽ يعقوب جا پٽ اڃا تائين بادشاهن جي لشڪر کي ماري رهيا هئا ،۽ انھن مان ڪيترن کي ماري ڇڏيو ،پر اهي بادشاهه بھادري ءَ سان جاَ تان پوئتي نه هٽيا ،۽ انھن پنھنجي فوجن جي خلف آواز بلند ڪيو پنھنجن سردارن سان گڏ پنھنجي موقف تي قائم رهيا ،۽ پنھنجي ء جيڪي يعقوب جي پٽن کان ڀڄي ويا هئا ،پر ڪنھن به انھن جي ڳالھه نه ٻڌي ،ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجي جان کان ڊڄندا هئا ته متان اهي مري وڃن. پوَ ،موٽي آيا ۽ يھوداه جي اڳيان آيا ،۽ يھوداه اڃا تائين يشوب جي اٺن 48۽ يعقوب جا سڀئي پٽ ،بادشاهن جي لشڪر کي مارڻ کان ء سردارن کي قتل ڪري رهيو هو ،۽ انھن جا ڪپڙا لهي رهيو هو. لَ پاڻ ڏانھن وڌي رهيو آهي ،پر لوي کي پڪ 49۽ لوي ڏٺو تہ جاش جو بادشاهه ايلون ،پنھنجن چوڏهن سردارن سان گڏ کيس مارڻ ء سان خبر نه هئي. 50۽ ايلون پنھنجن سردارن سان گڏ ويجھو آيو ،۽ ليوي پوئتي ڏٺو ۽ ڏٺو ته هن کي پوئين پاسي جنگ ڏني وئي هئي ،۽ ليوي پنھنجن ٻارهن نوڪرن سان گڏ ڊوڙيو ،۽ انھن وڃي ايلون ۽ سندس سردارن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو. باب38 لَ آيو ،۽ هو يعقوب جي ويجھو آيو ،جڏهن يعقوب پنھنجو ڪمان ڪڍيو جيڪو سندس 1۽ شيلو جو بادشاهه اءهوري ايلون جي مدد ڪرڻ ء هٿ ۾ هو ۽ هڪ تير اءهوري کي لڳو جنھن جي ڪري هو مري ويو. جاَ تان ڀڄي ويا ،۽ انھن پوئتي هٽڻ جي 2۽ جڏهن شيلو جو بادشاهه اءهوري مري ويو ،ته باقي چار بادشاهه باقي سردارن سان گڏ پنھنجي ء ڪوشش ڪئي ،۽ چيو ته ،اسان ۾ عبرانين سان وڌيڪ طاقت ناهي جڏهن انھن ٽنھي بادشاهن ۽ انھن جي سردارن کي ماري ڇڏيو آهي جيڪي اسان کان وڌيڪ طاقتور هئا. جاَ تان هٽي ويا آهن ،تڏهن انھن انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ يعقوب به شڪم جي ڍير پنھنجي بادشاه باقي 3۽ جڏهن يعقوب جي پٽن ڏٺو ته ء مان اتان آيو جتي هو بيٺو هو ،۽ اهي بادشاهن جي پٺيان ويا ۽ پنھنجن نوڪرن سان گڏ انھن جي ويجھو پھتا. 4۽ بادشاهن ۽ سردارن پنھنجي باقي فوجن سان گڏ ،جڏهن ڏٺو ته يعقوب جا پٽ انھن جي ويجھو اچي رهيا آهن ،ته اهي پنھنجي جان کان ڊڄي ويا ۽ ڀڄي ويا جيستائين اهي خاصر شھر ۾ پھتا. 5۽ يعقوب جا پٽ انھن جو تعاقب ڪري شھر جي دروازي تائين پھتا ،۽ انھن بادشاهن ۽ انھن جي فوجن مان هڪ وڏي مار ڪٽ ڪئي ، تقريبن چار هزار ماڻھو ،۽ جڏهن اهي بادشاهن جي فوج کي ماري رهيا هئا ،يعقوب پنھنجي ڪمان ۾ مصروف هو ۽ پاڻ کي بادشاهن کي لَ محدود ڪري ڇڏيو ،۽ هن انھن سڀني کي ماري ڇڏيو. مارڻ ء 6۽ هن چازر جي بادشاهه پراتون کي چازر شھر جي دروازي تي ماريو ،۽ بعد ۾ هن سارتون جي بادشاهه سوسي ،بيت هورين جي بادشاهه لبن ۽ مکنايمه جي بادشاهه شبير کي ماريو ،۽ هن انھن سڀني کي تيرن سان ماريو ،انھن مان هر هڪ کي هڪ تير ،۽ اهي مري ويا. 7۽ يعقوب جي پٽن ڏٺو ته سڀ بادشاهه مري ويا آهن ۽ اهي ٽٽي پيا آهن ۽ پوئتي هٽي رهيا آهن ،انھن بادشاهن جي فوجن سان چازر جي دروازي جي سامھون جنگ جاري رکي ،۽ انھن اڃا تائين انھن جي لڳ ڀڳ چار سؤ ماڻھن کي ماريو. 8۽ يعقوب جا ٽي نوڪر انھي ءَ جنگ ۾ مارجي ويا ،۽ جڏهن يھودا ڏٺو ته سندس ٽي نوڪر مري ويا آهن ،ته هن کي تمام گھڻو ڏک ٿيو ،۽ هن جو اندر امورين جي خلف اضب ڀڙڪي رهيو هو. 9۽ بادشاهن جي لشڪر مان باقي بچيل سڀئي ماڻھو پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ اهي ڀڄي ويا ۽ چازر شھر جي ڀتين جو لَ شھر ۾ داخل ٿيا. دروازو ڀڃي ڇڏيو ،۽ اهي سڀ حفاظت ء 10۽ اهي پاڻ کي خاضر شھر جي وچ ۾ لڪي ويا ،ڇاڪاڻ ته خاضر شھر تمام وڏو ۽ وسيع هو ،۽ جڏهن اهي سڀئي لشڪر شھر ۾ داخل ٿيا ،ته يعقوب جا پٽ انھن جي پٺيان شھر ڏانھن ڀڄي ويا. 11۽ چارئي طاقتور ماڻھو ،جيڪي جنگ ۾ تجربيڪار هئا ،شھر مان نڪري شھر جي دروازي تي بيٺا هئا ،هٿن ۾ تلوارون ۽ نيزي کڻي ، ۽ يعقوب جي پٽن جي سامھون بيٺا رهيا ،۽ انھن کي شھر ۾ داخل ٿيڻ نه ڏنو. 12۽ نفتالي ڊوڙي انھن جي وچ ۾ آيو ۽ پنھنجي تلوار سان انھن مان ٻن کي ماري ڇڏيو ۽ هڪ ئي وار ۾ انھن جا مٿا ڪٽي ڇڏيا. 13۽ هو ٻين ٻن ڏانھن ءمڙيو ،۽ ڏٺائين ته اهي ڀڄي ويا هئا ،۽ هن انھن جو پيڇو ڪيو ،انھن کي پڪڙيو ،انھن کي ماريو ۽ انھن کي ماري ڇڏيو. 14۽ يعقوب جا پٽ شھر ۾ آيا ۽ ڏٺائون ته شھر جي سامھون ٻي ڀت هئي ،۽ انھن ڀت جي دروازي جي ڳول ڪئي پر ان کي نه ڳولي سگھيا ،۽ يھودا ڀت جي چوٽي تي چڙهي ويو ،۽ شمعون ۽ لوي سندس پٺيان آيا ،۽ اهي ٽئي ڀت تان شھر ۾ لٿا. لَ ڀڄي ويا ،۽ شھر جي رهاڪن کي پڻ سندن زالن ۽ ننڍڙن ٻارن 15۽ شمعون ۽ لوي سڀني ماڻھن کي قتل ڪيو جيڪي شھر ۾ حفاظت ء سميت ،انھن تلوار جي ڌڙ سان قتل ڪيو ،۽ شھر جون رڙيون آسمان تائين چڙهي ويون. لَ پريشان ٿيا ،۽ انھن 16۽ دان ۽ نفتالي ڀت تي چڙهي ويا ته ڏسو ته ماتم جو شور ڇا سبب آهي ،ڇاڪاڻ ته يعقوب جا پٽ پنھنجن ڀائرن ء شھر جي رهاڪن کي روئندي ۽ منٿون ڪندي ٻڌو ،ته شھر ۾ اسان جو سڀ ڪجھه وٺو ۽ هليا وڃو ،پر اسان کي نه ماريو. 63
جاشر
17۽ جڏهن يھودا ،شمعون ۽ لوي شھر جي رهاڪن کي مارڻ بند ڪيو ،تڏهن اهي ڀت تي چڙهندا ۽ دان ۽ نفتالي کي سڏيندا ،جيڪي ڀت لَ تي هئا ،۽ پنھنجن باقي ڀائرن کي ،۽ شمعون ۽ لوي انھن کي شھر ۾ داخل ٿيڻ جي خبر ڏني ،۽ يعقوب جا سڀئي پٽ مال انيمت کڻڻ ء آيا. ء ء 18۽ يعقوب جا پٽ خاضر شھر جي لٽ ،ڌڻ ۽ مال ،۽ سڀ ڪجھه جيڪو لٽجي سگھيو سو کڻي ويا ،۽ انھي ءَ ڏينھن شھر مان هليا ويا. 19۽ ٻئي ڏينھن تي يعقوب جا پٽ سارٽن ڏانھن ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن ٻڌو ته سارٽن جا ماڻھو جيڪي شھر ۾ رهجي ويا هئا ،انھن سان لَ گڏ ٿي رهيا آهن ڇاڪاڻ ته انھن پنھنجي بادشاهه کي قتل ڪيو هو ،۽ سارٽن هڪ تمام بلند ۽ مضبوط شھر هو ،۽ ان جي وڙهڻ ء چوڌاري هڪ ڊگھو قلعو هو. جاَ نه هئي ،۽ يعقوب جي لَ ڪا به ء 20۽ قلعي جو ٿنڀو تقريبا ا پنجاهه هٿ ۽ ويڪر چاليھه هٿ هو ،۽ قلعي جي ڪري شھر ۾ داخل ٿيڻ ء لَ دروازو ڳوليو پر اهو نه ملي سگھيو. پٽن شھر جي قلعي کي ڏٺو ،۽ انھن ان ۾ داخل ٿيڻ ء 21ڇاڪاڻ ته شھر جو دروازو پوئين پاسي هو ،۽ جيڪو به ماڻھو شھر ۾ اچڻ چاهيندو هو ،اهو انھي ءَ رستي تان ايندو هو ۽ سڄي شھر ۾ پوَ هو شھر ۾ داخل ٿيندو هو. گھمندو هو ،۽ ء 22۽ يعقوب جي پٽن ڏٺو ته اهي شھر ۾ داخل ٿيڻ جو رستو نه ڳولي سگھيا ،انھن جو اضب تمام گھڻو ڀڙڪي ويو ،۽ شھر جا رهواسي اهو ڏسي ته يعقوب جا پٽ انھن ڏانھن اچي رهيا آهن ،انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن انھن جي طاقت ۽ انھن جي ڪزر سان ڪيل ڪم بابت ٻڌو هو. 23۽ سارٽن شھر جا رهواسي يعقوب جي پٽن ڏانھن ٻاهر نه وڃي سگھيا جڏهن اهي شھر ۾ گڏ ٿيا هئا ته جيئن انھن سان وڙهجي سگھن ، متان اهي شھر ۾ داخل ٿي سگھن ،پر جڏهن انھن ڏٺو ته اهي انھن ڏانھن اچي رهيا آهن ،اهي انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن انھن جي طاقت ۽ انھن چازر سان ڇا ڪيو هو بابت ٻڌو هو. جاَ تان هٽائي ڇڏيو ۽ ان 24تنھن ڪري سارٽن جي رهواسين يعقوب جي پٽن جي اچڻ کان اڳ ئي شھر جي رستي جي پل کي ان جي ء کي شھر ۾ آندو. 25۽ يعقوب جا پٽ آيا ۽ شھر ۾ داخل ٿيڻ جو رستو ڳولي رهيا هئا ،پر اهو نه ملي سگھيو ۽ شھر جا رهواسي ڀت جي چوٽي ءَ تي چڙهي ويا ۽ ڏٺائون ته يعقوب جا پٽ شھر ۾ داخل ٿيڻ جو رستو ڳولي رهيا هئا. 26۽ شھر جي رهواسين ڀت جي چوٽي ءَ تان يعقوب جي پٽن کي ملمت ڪئي ،۽ انھن کي لعنت ڪئي ،۽ يعقوب جي پٽن اهي ملمتون ٻڌيون ،۽ اهي تمام گھڻو ڪاوڙيا ،۽ انھن جو اضب انھن جي اندر ۾ ساڙيو ويو. 27۽ يعقوب جا پٽ انھن تي ڪاوڙيا ،۽ اهي سڀ اٿيا ۽ پنھنجي طاقت جي زور سان قلعي تي ٽپي پيا ،۽ پنھنجي طاقت سان قلعي جي چاليھ هٿ ويڪر کان گذري ويا. 28۽ جڏهن اهي قلعي کان گذري ويا ته اهي شھر جي ڀت جي هيٺان بيٺا رهيا ،۽ انھن شھر جا سڀئي دروازا لوهي دروازن سان بند ٿيل ڏٺا. لَ ويجھو آيا ،۽ رهواسين انھن کي اجازت نه ڏني ،ڇاڪاڻ ته اهي ڀت جي 29۽ يعقوب جا پٽ شھر جي دروازن جا دروازا کولڻ ء چوٽي ءَ تان انھن تي پٿر ۽ تير اڇلئي رهيا هئا. 30۽ ڀت تي ويٺل ماڻھن جو تعداد تقريبا ا چار سؤ هو ،۽ جڏهن يعقوب جي پٽن ڏٺو ته شھر جا ماڻھو انھن کي شھر جا دروازا نه کولڻ ڏيندا ،تڏهن اهي ڀڄي ويا ۽ ڀت جي چوٽي ءَ تي چڙهي ويا ،۽ يھودا پھرين شھر جي اوڀر واري حصي ڏانھن مٿي چڙهي ويو. 31۽ جاد ۽ آشر سندس پٺيان شھر جي اولھه ڪنڊ تي چڙهيا ،شمعون ۽ لوي اتر ۾ ،۽ دان ۽ روبن ڏکڻ ۾. 32۽ جيڪي ماڻھو ڀت جي چوٽي ءَ تي هئا ،جيڪي شھر جا رهاڪو هئا ،جڏهن ڏٺائون تہ يعقوب جا پٽ انھن ڏانھن اچي رهيا آهن ،تڏهن اهي سڀ ڀت تان ڀڄي ويا ،شھر ۾ لٿا ،۽ پاڻ کي شھر جي وچ ۾ لڪايو. 33۽ اءشڪار ۽ نفتالي جيڪي ڀت جي هيٺان رهيا هئا ،ويجھو آيا ۽ شھر جا دروازا ڀڃي ڇڏيا ،۽ شھر جي دروازن تي باهه ٻاري ،ته لوهه ڳري ويو ،۽ يعقوب جا سڀئي پٽ ،اهي ۽ انھن جا سڀئي ماڻھو ،۽ انھن سارتون شھر جي رهاڪن سان جنگ ڪئي ،۽ انھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو ،۽ ڪو به انھن جي سامھون نه بيٺو. 34۽ اٽڪل ٻہ سؤ ماڻھو شھر مان ڀڄي ويا ،۽ اهي سڀ وڃي شھر جي هڪڙي برج ۾ لڪا ،۽ يھوداه انھن جو تعاقب ڪندي برج تائين پھتو ۽ برج کي ڊاهيو ،جيڪو ماڻھن تي ڪري پيو ،۽ اهي سڀ مري ويا. 35۽ يعقوب جا پٽ انھي ءَ مناري جي ڇت واري رستي تي چڙهيا ،۽ انھن ڏٺو تہ شھر ۾ ڪجھ فاصلي تي هڪ ٻيو مضبوط ۽ بلند منارو هو ،۽ ان جي چوٽي آسمان تائين پھتي ،۽ يعقوب جا پٽ تڪڙ ۾ هيٺ لٿا ،۽ پنھنجن سڀني ماڻھن سان گڏ انھي ءَ مناري ڏانھن ويا ،۽ ڏٺائون تہ اهو تقريبا ا ٽي سؤ مردن ،عورتن ۽ ننڍڙن ٻارن سان ڀريل هو. 36۽ يعقوب جي پٽن مناري ۾ انھن ماڻھن کي سخت مار ڏني ۽ اهي ڀڄي ويا ۽ انھن کان ڀڄي ويا. جاَ مان نڪتا جتي اهي لڪيل هئا. 37۽ شمعون ۽ لوي انھن جو پيڇو ڪيو ،جڏهن ٻارهن طاقتور ۽ بھادر ماڻھو ان ء 38۽ انھن ٻارهن ماڻھن شمعون ۽ ليوي جي خلف سخت جنگ جاري رکي ،۽ شمعون ۽ ليوي انھن تي االب نه اچي سگھيا ،۽ انھن بھادر ماڻھن شمعون ۽ ليوي جي ڍالن کي ٽوڙي ڇڏيو ،۽ انھن مان هڪ پنھنجي تلوار سان ليوي جي مٿي تي وار ڪيو ،جڏهن ليوي جلدي ۾ پنھنجو هٿ سندس مٿي تي رکيو ،ڇاڪاڻ ته هو تلوار کان ڊڄي ويو ،۽ تلوار ليوي جي هٿ تي لڳي ،۽ اهو ليوي جي هٿ کي ڪٽڻ کان ٿورو ئي بچيو. 39۽ لوي ان بھادر مرد جي تلوار پنھنجي هٿ ۾ کنئي ۽ ان کان زور سان کسي ورتي ،۽ ان سان هن طاقتور مرد جي مٿي تي وار ڪيو ۽ ان جو مٿو ڪٽي ڇڏيو. لَ ويجھو آيا ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏٺو ته انھن مان هڪ مارجي ويو آهي ،۽ يعقوب جا پٽ وڙهيا ،پر 40۽ يارهن ماڻھو لوي سان وڙهڻ ء يعقوب جا پٽ انھن تي االب نه ٿي سگھيا ،ڇاڪاڻ ته اهي ماڻھو تمام طاقتور هئا. 64
جاشر
41۽ يعقوب جي پٽن ڏٺو ته اهي انھن تي االب نه ٿي سگھيا ،شمعون هڪ وڏي ۽ وڏي رڙ ڪئي ،۽ يارهن طاقتور ماڻھو شمعون جي رڙ جي آواز تي حيران ٿي ويا. 42۽ يھودا پري کان شمعون جي رڙ جو آواز سڃاڻي ورتو ،۽ نفتالي ۽ يھودا پنھنجون ڍالون کڻي شمعون ۽ لوي ڏانھن ڊوڙيا ،۽ انھن کي انھن طاقتور ماڻھن سان وڙهندي ڏٺو ،پر انھن تي االب نه اچي سگھيا ڇاڪاڻ ته انھن جون ڍالون ٽٽي ويون هيون. 43۽ نفتالي ڏٺو ته شمعون ۽ لوي جون ڍالون ٽٽي ويون آهن ،۽ هن پنھنجن نوڪرن کان ٻہ ڍالون ورتيون ۽ انھن کي شمعون ۽ لوي وٽ آندو. 44۽ شمعون ،لوي ۽ يھوداه انھي ءَ ڏينھن تي ٽيئي يارهن بھادر ماڻھن سان سج لھڻ تائين وڙهيا ،پر اهي انھن تي االب نه اچي سگھيا. 45۽ يعقوب کي اها ڳالھه ٻڌائي وئي ،۽ هو تمام گھڻو امگين ٿيو ،۽ هن خداوند کان دعا گھري ،۽ هو ۽ سندس پٽ نفتالي انھن طاقتور ماڻھن جي خلف ويا. 46۽ يعقوب ويجھو آيو ۽ پنھنجو ڪمان ڪڍيو ،۽ طاقتور ماڻھن جي ويجھو آيو ،۽ انھن جي ٽن ماڻھن کي ڪمان سان ماري ڇڏيو ،۽ باقي اٺ پوئتي موٽيا ،۽ ڏسو ،جنگ انھن جي اڳيان ۽ پويان وڙهي رهي هئي ،۽ اهي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ يعقوب جي پٽن جي سامھون بيھي نه سگھيا ،۽ اهي انھن جي اڳيان ڀڄي ويا. 47۽ ڀڄڻ ۾ انھن کي دان ۽ آشر مليا جيڪي انھن ڏانھن اچي رهيا هئا ،۽ اهي اوچتو انھن تي ڪري پيا ،۽ انھن سان وڙهندا رهيا ۽ انھن مان ٻن کي ماري ڇڏيو ،۽ يھودا ۽ سندس ڀائرن انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن مان باقي ماڻھن کي ماريو ۽ انھن کي ماري ڇڏيو. 48۽ يعقوب جا سڀ پٽ موٽي آيا ۽ شھر ۾ گھمڻ لڳا ،ڳول ڪئي ته ڇا اهي ڪو ماڻھو ڳولي سگھن ٿا ،۽ انھن کي شھر جي هڪ اار ۾ لڳ ڀڳ ويھه نوجوان مليا ،۽ جاد ۽ آشر انھن سڀني کي ماريو ،۽ دان ۽ نفتالي باقي ماڻھن تي حملو ڪيو جيڪي ٻئي برج مان ڀڄي ويا هئا ۽ انھن سڀني کي ماريو. 49۽ يعقوب جي پٽن سارتون شھر جي سڀني رهاڪن کي ماريو ،پر عورتون ۽ ننڍڙا ٻار شھر ۾ ڇڏي ويا ۽ انھن کي قتل نه ڪيو. 50۽ سارٽن شھر جا سڀئي رهواسي طاقتور ماڻھو هئا ،انھن مان هڪ هزار جو پيڇو ڪندو هو ،۽ انھن مان ٻه باقي ڏهه هزار ماڻھن کان ڀڄي نه ويندا هئا. 51۽ يعقوب جي پٽن سارتون شھر جي سڀني رهاڪن کي تلوار جي ڌڙ سان قتل ڪيو ،جو ڪو به ماڻھو انھن جي خلف نه بيٺو ،۽ انھن عورتن کي شھر ۾ ڇڏي ڏنو. 52۽ يعقوب جي پٽن شھر جو سڀ مال انيمت کڻي ورتو ،۽ جيڪي انھن چاهيو سو قبضو ڪري ورتو ،۽ انھن شھر مان ڌڻ ۽ رڍ ۽ ملڪيت کڻي ويا ،۽ يعقوب جي پٽن سارٽن ۽ ان جي رهاڪن سان ائين ڪيو جيئن انھن چزار ۽ ان جي رهاڪن سان ڪيو هو ،۽ اهي ڦري ويا ۽ هليا ويا. باب39 1۽ جڏهن يعقوب جا پٽ سارتون شھر کان نڪري رهيا هئا ،اهي تقريبا ا ٻه سو هٿ هليا هئا جڏهن اهي تپناخ جي رهاڪن سان مليا لَ نڪتا هئا ،ڇاڪاڻ ته انھن تپناخ جي بادشاهه ۽ سندس سڀني جيڪي انھن ڏانھن اچي رهيا هئا ،ڇاڪاڻ ته اهي انھن سان جنگ ڪرڻ ء ماڻھن کي ماريو هو. ء لَ نڪتا ،۽ انھن سوچيو تہ انھن کان اهو مال ۽ لوٽ واپس 2تنھنڪري جيڪي تپناخ شھر ۾ رهيا هئا ،سي يعقوب جي پٽن سان وڙهڻ ء وٺن جيڪو انھن چازر ۽ سارتون کان قبضو ڪيو هو. جاَ تي يعقوب جي پٽن سان وڙهيا ،۽ يعقوب جي پٽن انھن کي ماريو ،۽ اهي انھن جي اڳيان ڀڄي ويا ،۽ 3۽ باقي ت ءپناخ جا ماڻھو انھي ءَ ء انھن اربيلن شھر تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ اهي سڀ يعقوب جي پٽن جي اڳيان ڪري پيا. 4۽ يعقوب جا پٽ موٽي آيا ۽ تپناخ ۾ آيا ته جيئن تپناخ جو مال لءٽي وٺن ،۽ جڏهن اهي تپناخ ۾ آيا ته انھن ٻڌو ته اربيلن جا ماڻھو انھن سان لَ لَ نڪتا آهن ته جيئن انھن جي ڀائرن جي مال لءٽي بچائي سگھن ،۽ يعقوب جا پٽ پنھنجن ڏهن ماڻھن کي تپناخ ۾ شھر کي لءٽڻ ء ملڻ ء ڇڏي ويا ،۽ اهي اربيلن جي ماڻھن ڏانھن نڪري ويا. لَ نڪتا ،ڇاڪاڻ تہ انھن جون زالون جنگ ۾ تجربيڪار 5۽ اربيلن جا ماڻھو پنھنجين زالن سان گڏ يعقوب جي پٽن سان جنگ ڪرڻ ء هيون ،۽ اهي نڪتا ،لڳ ڀڳ چار سؤ مرد ۽ عورتون. 6۽ يعقوب جا سڀئي پٽ وڏي آواز سان رڙيون ڪرڻ لڳا ،۽ اهي سڀ اربيلن جي رهواسين ڏانھن ڊوڙيا ،۽ هڪ وڏي ۽ زبردست آواز سان. 7۽ اربيلن جي رهواسين يعقوب جي پٽن جي رڙ جو آواز ٻڌو ،۽ انھن جي گجگوڙ شينھن جي گوڙ وانگر ۽ سمنڊ ۽ ان جي لھرن جي گجگوڙ وانگر. 8۽ يعقوب جي پٽن جي ڪري سندن دلين ۾ خوف ۽ دهشت ڇانيل هئي ،۽ اهي انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ اهي پوئتي هٽي شھر ۾ ڀڄي ويا ،۽ يعقوب جا پٽ شھر جي دروازي تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ اهي شھر ۾ انھن کي مليا. 9۽ يعقوب جا پٽ شھر ۾ انھن سان وڙهيا ،۽ انھن جون سڀ عورتون يعقوب جي پٽن تي گولي هڻڻ ۾ مصروف هيون ،۽ انھن جي وچ ۾ جنگ ان ڏينھن جي سڄي شام تائين تمام سخت رهي. 10۽ يعقوب جا پٽ انھن تي االب نه اچي سگھيا ،۽ يعقوب جا پٽ ان جنگ ۾ تقريبن ختم ٿي چڪا هئا ،۽ يعقوب جا پٽ خداوند کي سڏيندا هئا ۽ شام تائين تمام گھڻو طاقت حاصل ڪندا هئا ،۽ يعقوب جي پٽن اربيلن جي سڀني رهاڪن کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو ،مرد ، عورتون ۽ ننڍڙا ٻار.
65
جاشر
11۽ باقي بچيل ماڻھو جيڪي سارٽن کان ڀڄي ويا هئا ،يعقوب جي پٽن انھن کي اربيلن ۾ ماريو ،۽ يعقوب جي پٽن اربيلن ۽ تپنچ سان ائين ڪيو جيئن انھن چزار ۽ سارٽن سان ڪيو هو ،۽ جڏهن عورتن ڏٺو ته سڀئي مرد مري ويا آهن ،اهي شھر جي ڇتين تي ويون ۽ مينھن وانگر پٿر وسائي يعقوب جي پٽن کي ماريو. ء 12۽ يعقوب جا پٽ تڪڙا ٿيا ۽ شھر ۾ داخل ٿيا ۽ سڀني عورتن کي پڪڙي تلوار جي ڌڻ سان قتل ڪيو ،۽ يعقوب جا پٽ سڀ لوٽ ۽ مال ، ڌڻ ۽ ڍور کڻي ويا. 13۽ يعقوب جي پٽن مڪنيما سان ائين ڪيو جيئن انھن تپناخ ،خاصر ۽ شيلو سان ڪيو هو ،۽ اهي اتان کان ڦري ويا ۽ هليا ويا. لَ گڏ ٿيا آهن ،ڇاڪاڻ ته انھن پنھنجي بادشاهه 14۽ پنجين ڏينھن تي يعقوب جي پٽن ٻڌو ته گاش جا ماڻھو انھن جي خلف جنگ ڪرڻ ء ۽ پنھنجن سردارن کي ماري ڇڏيو هو ،ڇاڪاڻ ته گاش شھر ۾ چوڏهن سردار هئا ،۽ يعقوب جي پٽن انھن سڀني کي پھرين جنگ ۾ ماري ڇڏيو هو. لَ روانا ٿيا ،۽ گاش ۾ امورين جي 15۽ ان ڏينھن يعقوب جا پٽ پنھنجا جنگي هٿيار پھرايا ،۽ اهي گاش جي رهواسين سان جنگ ڪرڻ ء ماڻھن جو هڪ مضبوط ۽ طاقتور ماڻھو هو ،۽ گاش امورين جي سڀني شھرن مان مضبوط ۽ بھترين قلعو وارو شھر هو ،۽ ان جون ٽي ڀتيون هيون. 16۽ يعقوب جا پٽ گاش ۾ آيا ۽ ڏٺائون ته شھر جا دروازا بند ٿيل آهن ،۽ لڳ ڀڳ پنج سؤ ماڻھو ٻاهرين ڀت جي چوٽي ءَ تي بيٺا آهن ،۽ لَ گھيرو ڪري رهيا هئا. سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ جيتري تعداد ۾ ماڻھو شھر جي ٻاهران يعقوب جي پٽن جي ء لَ ويجھو آيا ،۽ جڏهن اهي ويجھو آيا ،تڏهن ڏسو ته جيڪي شھر جي پوئين پاسي گھيرو 17۽ يعقوب جا پٽ شھر جا دروازا کولڻ ء ڪري ويٺا هئا ،اهي پنھنجين جاين تان نڪري آيا ۽ يعقوب جي پٽن کي گھيرو ڪري ورتو. 18۽ يعقوب جا پٽ جاعش جي ماڻھن جي وچ ۾ گھيريل هئا ،۽ جنگ انھن جي اڳيان ۽ پويان ٻنھي طرف هئي ،۽ جيڪي ماڻھو ڀت تي هئا ،اهي ڀت تان تير ۽ پٿر انھن تي اڇلئي رهيا هئا. لَ تمام گھڻا ڳرا ٿي رهيا آهن ،هڪ تمام تيز ۽ زبردست چيخ ڪئي ۽ جاش جا سڀئي ماڻھو يھودا 19۽ يھودا ڏٺو ته جاش جا ماڻھو انھن ء جي رڙ جي آواز تي ڊڄي ويا ،۽ ماڻھو سندس زوردار چيخ تي ڀت تان ڪري پيا ،۽ شھر کان ٻاهر ۽ اندر سڀ پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا. لَ ويجھا آيا ،تڏهن گاش جي ماڻھن ڀت جي چوٽي ءَ تان انھن تي پٿر ۽ تير اڇليا ۽ انھن کي 20۽ يعقوب جا پٽ اڃا شھر جا دروازا ٽوڙڻ ء دروازي کان ڀڄائي ڇڏيو. لَ موٽي آيا جيڪي شھر کان ٻاهر انھن سان گڏ هئا ،۽ انھن کي ڏاڍو ماريو ،جيئن 21۽ يعقوب جا پٽ گاش جي ماڻھن تي حملو ڪرڻ ء ڪدو ءَ تي لڳندا آهن ،۽ اهي يعقوب جي پٽن تي بيھي نہ سگھيا ،ڇاڪاڻ تہ يھوداه جي چيخ تي انھن کي خوف ۽ دهشت اچي وئي هئي. 22۽ يعقوب جي پٽن انھن سڀني ماڻھن کي قتل ڪيو جيڪي شھر کان ٻاهر هئا ،۽ يعقوب جا پٽ اڃا تائين شھر ۾ داخل ٿيڻ ۽ شھر جي ڀتين جي هيٺان وڙهڻ جي ويجھو هئا ،پر اهي نه ڪري سگھيا ڇاڪاڻ ته گاش جا سڀئي رهواسي جيڪي شھر ۾ رهيا هئا ،هر طرف کان لَ شھر جي ويجھو نه پھچي سگھيا. گاش جي ڀتين کي گھيرو ڪري ڇڏيو هو ،تنھن ڪري يعقوب جا پٽ انھن سان وڙهڻ ء لَ هڪ ڪنڊ جي ويجھو آيا ،گاش جي رهواسين مينھن جي مينھن وانگر انھن تي تير ۽ پٿر 23۽ يعقوب جا پٽ ڀت جي هيٺان وڙهڻ ء اڇليا ،۽ اهي ڀت جي هيٺان ڀڄي ويا. 24۽ جعاش جي ماڻھن جيڪي ڀت تي هئا ،ڏٺو ته يعقوب جا پٽ ڀت جي هيٺان کان انھن تي االب نه ٿي سگھيا ،انھن يعقوب جي پٽن کي انھن لفظن ۾ ملمت ڪئي ،چيو ته: 25توهان کي جنگ ۾ ڇا ٿيو آهي جنھن تي توهان االب نه اچي سگھو؟ ڇا توهان گاش جي طاقتور شھر ۽ ان جي رهواسين سان ائين ڪري سگھو ٿا جيئن توهان امورين جي شھرن سان ڪيو هو جيڪي ايترا طاقتور نه هئا؟ يقينا ا توهان اسان مان انھن ڪمزورن سان اهي ڪم ڪيا ،۽ انھن کي شھر جي دروازي تي قتل ڪيو ،ڇاڪاڻ ته جڏهن اهي توهان جي چيخ جي آواز تي ڊڄي ويا ته انھن ۾ ڪا طاقت نه هئي. ا جاَ تي جنگ ڪري سگھندا؟ يقينا هتي توهان سڀ مرندا ،۽ اسين انھن شھرن جو بدلو وٺنداسين جيڪي توهان 26۽ ڇا هاڻي توهان هن ء برباد ڪيا آهن. 27۽ گاش جي رهواسين يعقوب جي پٽن کي تمام گھڻو بدنام ڪيو ۽ انھن جي ديوتائن سان انھن کي بدنام ڪيو ،۽ ڀت تان انھن تي تير ۽ پٿر اڇلئڻ جاري رکيا. 28۽ يھوداه ۽ سندس ڀائرن گاش جي رهاڪن جون ڳالھيون ٻڌيون ۽ انھن جو اضب تمام گھڻو ڀڙڪي ويو ،۽ يھوداه هن معاملي ۾ پنھنجي خدا سان حسد ڪيو ،۽ هن رڙ ڪري چيو تہ اي خداوند ،مدد ڪر ،اسان کي ۽ اسان جي ڀائرن کي مدد موڪل. 29۽ هو پنھنجي سڄي طاقت سان ،پنھنجي هٿ ۾ ڇڪيل تلوار کڻي ،پري تائين ڊوڙيو ،۽ زمين تان اءڏاميو ۽ پنھنجي طاقت جي زور سان ڀت تي چڙهندو رهيو ،۽ سندس تلوار سندس هٿ مان ڪري پئي. 30۽ يھوداه ڀت تي رڙ ڪئي ،۽ سڀ ماڻھو جيڪي ڀت تي هئا ڊڄي ويا ،۽ انھن مان ڪجھ ڀت تان ڪري شھر ۾ مري ويا ،۽ جيڪي اڃا لَ شھر ۾ ڀڄي ويا. ڀت تي هئا ،جڏهن انھن يھوداه جي طاقت ڏٺي ،تڏهن تمام ڊڄي ويا ۽ پنھنجي جان بچائڻ ء لَ 31۽ ڪجھ ماڻھن کي ديوار تي يھودا سان وڙهڻ جي همت ٿي ،۽ جڏهن انھن ڏٺو ته يھودا جي هٿ ۾ تلوار نه هئي ته اهي کيس مارڻ ء لَ آيا ،۽ انھن يھودا کي ويجھو آيا ،۽ انھن سوچيو ته هن کي ڀت تان سندس ڀائرن ڏانھن اڇلئي ڇڏيو ،۽ شھر جا ويھه ماڻھو انھن جي مدد ء گھيرو ڪيو ۽ اهي سڀ هن تي رڙيون ڪرڻ لڳا ،۽ تلوارون کڻي هن جي ويجھو آيا ،۽ انھن يھودا کي ڊڄاريو ،۽ يھودا ڀت تان پنھنجن ڀائرن کي رڙ ڪئي. 32۽ يعقوب ۽ سندس پٽن ڀت جي هيٺان کان ڪمان ڪڍي ،۽ ڀت جي چوٽي ءَ تي ويٺل ٽن ماڻھن کي ماريو ،۽ يھودا روئيندو رهيو ۽ رڙ ڪندو رهيو ،اي خداوند اسان جي مدد ڪر ،اي خداوند اسان کي بچائي ،۽ هن ڀت تي وڏي آواز سان رڙ ڪئي ،۽ رڙ تمام پري تائين ٻڌڻ ۾ آئي. 66
جاشر
پوَ هن ٻيھر رڙ ڪئي ،۽ اهي سڀئي ماڻھو جيڪي يھودا کي ڀت جي چوٽي تي گھيرو ڪري رهيا هئا ڊڄي ويا ،۽ انھن 33۽ هن رڙ کان ء مان هر هڪ يھودا جي رڙ ۽ سندس ڌڙڪن جي آواز تي پنھنجي تلوار پنھنجي هٿ مان اڇلئي ڇڏي ۽ ڀڄي ويا. 34۽ يھوداه تلوارون کنيون جيڪي سندن هٿن مان ڪري پيون هيون ،۽ يھوداه انھن سان وڙهيو ۽ ڀت تي سندن ويھ ماڻھو ماري ڇڏيا. 35۽ لڳ ڀڳ اسي مرد ۽ عورتون اڃا تائين شھر کان ڀت تي چڙهي ويا ۽ انھن سڀني يھوداه کي گھيرو ڪيو ،۽ خداوند انھن جي دلين ۾ يھوداه جو خوف پيدا ڪيو ،جو اهي هن جي ويجھو نه وڃي سگھيا. 36۽ يعقوب ۽ سندس سڀني ساٿين ڀت جي هيٺان کان ڪمان ڪڍي ،۽ ڏهه ماڻھو ڀت تي ماري ڇڏيا ،۽ اهي يعقوب ۽ سندس پٽن جي اڳيان ڀت کان هيٺ ڪري پيا. 37۽ ڀت تي ويٺل ماڻھن ڏٺو ته سندن ويھه ماڻھو ڪري پيا آهن ،تڏهن به اهي تلوارون کڻي يھوداه ڏانھن ڀڄي ويا ،پر اهي هن جي ويجھو نه پھچي سگھيا ڇاڪاڻ ته اهي يھوداه جي طاقت کان تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا. لَ ويجھو آيو ،جڏهن يھودا جلدي ۾ پنھنجي ڍال 38۽ انھن مان هڪ طاقتور ماڻھو جنھن جو نالو ارود هو ،يھودا جي مٿي تي تلوار هڻڻ ء پنھنجي مٿي تي رکي ،۽ تلوار ڍال تي لڳي ،۽ اها ٻن حصن ۾ ورهائجي وئي. لَ ڀڄي ويو ،۽ سندس پير ڀت تي چڙهي ويو ۽ پوَ ،يھودا جي ڊپ کان پنھنجي جان بچائڻ ء 39۽ هي طاقتور ماڻھو يھودا کي مارڻ کان ء هو يعقوب جي پٽن جي وچ ۾ ڪري پيو جيڪي ڀت کان هيٺ هئا ،۽ يعقوب جي پٽن هن کي ماريو ۽ ماري ڇڏيو. 40۽ طاقتور ماڻھو ءَ جي ڌڪ سبب يھودا جو مٿو سور ڪري رهيو هو ،۽ يھودا ان جي ڪري مرڻ جي ويجھو هو. 41۽ يھوداه ڀت تي رڙ ڪئي ،ڇاڪاڻ ته ڌڪ جي ڪري پيدا ٿيندڙ درد جي ڪري ،جڏهن دان هن کي ٻڌو ،۽ هن جو اضب هن جي اندر ۾ ساڙيو ،۽ هو پڻ اٿيو ۽ پري هليو ويو ۽ ڀڄي ويو ۽ زمين تان ٽپي ويو ۽ پنھنجي اضب جي زور سان ڀت تي چڙهائي ڪئي. 42۽ جڏهن دان يھودا جي ويجھو ڀت تي پھتو ته سڀئي ماڻھو ڀت تي ڀڄي ويا ،جيڪي يھودا جي خلف بيٺا هئا ،۽ اهي ٻئي ڀت تي چڙهي ويا ،۽ انھن ٻئي ڀت کان دان ۽ يھودا تي تير ۽ پٿر اڇليا ،۽ انھن کي ڀت کان ڀڄڻ جي ڪوشش ڪئي. 43۽ تير ۽ پٿر دان ۽ يھودا تي لڳيا ،۽ اهي ڀت تي مارجي ويا هئا ،۽ جتي به دان ۽ يھودا ڀت کان ڀڄي ويا ،انھن تي ٻئي ڀت کان تيرن ۽ پٿرن سان حملو ڪيو ويو. 44۽ يعقوب ۽ سندس پٽ اڃا تائين پھرين ڀت جي هيٺان شھر جي دروازي تي هئا ،۽ اهي شھر جي رهاڪن جي خلف پنھنجو ڪمان نه ڪڍي سگھيا ،ڇاڪاڻ ته اهي ٻئي ڀت تي هجڻ ڪري انھن کي نظر نه پئي آيا. 45۽ جڏهن دان ۽ يھودا ٻئي ڀت تان ڪرندڙ پٿر ۽ تير برداشت نه ڪري سگھيا ،ته اهي ٻئي شھر جي ماڻھن جي ويجھو ٻئي ڀت تي چڙهي ويا ،۽ جڏهن شھر جا ماڻھو جيڪي ٻئي ڀت تي هئا ،انھن ڏٺو ته دان ۽ يھودا ٻئي ڀت تي انھن وٽ آيا آهن ،تڏهن اهي سڀ رڙ ڪري ڀتين جي وچ ۾ هيٺ لھي ويا. 46۽ يعقوب ۽ سندس پٽن شھر جي ماڻھن کان شور جو آواز ٻڌو ،۽ اهي اڃا تائين شھر جي دروازي تي هئا ،۽ اهي دان ۽ يھودا بابت پريشان هئا جيڪي انھن کي نظر نه آيا ،ڇاڪاڻ ته اهي ٻئي ڀت تي هئا. 47۽ نفتالي پنھنجي اضب جي جوش سان مٿي چڙهي ويو ۽ پھرين ڀت تي ٽپي پيو ته ڏسو ته شھر ۾ شور جي آواز جو سبب ڇا آهي ،۽ لَ ويجھو آيا ،۽ انھن شھر جا دروازا کوليا ۽ شھر ۾ داخل ٿيا. اءشڪار ۽ زبولون شھر جا دروازا ٽوڙڻ ء لَ آيو جيڪي ڀت تي هئا ،جڏهن 48۽ نفتالي پھرين ڀت تان ٻئي ڀت تي ٽپو ڏنو ،۽ پنھنجن ڀائرن ۽ گعش جي رهاڪن جي مدد ڪرڻ ء لَ آيو هو ،اهي سڀ ڀڄي ويا ۽ شھر ۾ لٿا ،۽ يعقوب ۽ سندس سڀئي پٽ ۽ ڏٺائين ته نفتالي ٽيون هو جيڪو پنھنجن ڀائرن جي مدد ڪرڻ ء انھن جا سڀئي جوان شھر ۾ انھن وٽ آيا. 49۽ يھوداه ،دان ۽ نفتالي ڀت تان لٿا ۽ شھر ۾ رهندڙن جو پيڇو ڪيو ،۽ شمعون ۽ لوي شھر کان ٻاهر هئا ۽ انھن کي خبر نہ هئي تہ دروازو کوليو ويو آهي ،۽ اهي اتان ڀت تي چڙهي ويا ۽ پنھنجن ڀائرن وٽ شھر ۾ لٿا. 50۽ شھر جا سڀ رهواسي شھر ۾ لٿا هئا ،۽ يعقوب جا پٽ مختلف طرفن کان انھن وٽ آيا ،۽ انھن جي خلف جنگ اڳيان ۽ پويان کان ٿي ،۽ يعقوب جي پٽن انھن کي تمام گھڻو ماريو ،۽ انھن مان تقريبا ا ويھه هزار مرد ۽ عورتون ماري ڇڏيون ،انھن مان ڪو به يعقوب جي پٽن جي خلف بيھي نه سگھيو. 51۽ شھر ۾ رت تمام گھڻو وهي رهيو هو ،۽ اهو پاڻي جي وهڪري وانگر هو ،۽ رت شھر جي ٻاهرئين حصي ڏانھن وهي رهيو هو ،۽ بيت چورين جي ريگستان تائين پھتو. جاَ لَ ڊوڙيا ،۽ اهي ان ء 52۽ بيت خورين جي ماڻھن پري کان گعش شھر مان رت وهندي ڏٺو ،۽ انھن مان اٽڪل ستر ماڻھو رت ڏسڻ ء تي پھتا جتي رت هو. 53۽ اهي رت جي نشان جي پٺيان لڳا ۽ گاش شھر جي ڀت وٽ آيا ،۽ انھن شھر مان رت وهندي ڏٺو ،۽ انھن گاش جي رهواسين جي روئڻ جو آواز ٻڌو ،ڇاڪاڻ ته اهو آسمان ڏانھن چڙهي ويو ،۽ رت پاڻي ءَ جي ندي وانگر گھڻو وهندو رهيو. 54۽ يعقوب جا سڀ پٽ اڃا تائين گاش جي رهاڪن کي ماري رهيا هئا ،۽ شام تائين انھن کي مارڻ ۾ مصروف هئا ،تقريبن ويھه هزار مرد ۽ عورتون ،۽ چورين جي ماڻھن چيو ته ،يقينا ا هي عبراني ماڻھن جو ڪم آهي ،ڇاڪاڻ ته اهي اڃا تائين امورين جي سڀني شھرن ۾ جنگ ڪري رهيا آهن. 55۽ اهي ماڻھو تڪڙ ۾ بيت هورين ڏانھن ڀڄي ويا ،۽ هر هڪ پنھنجا جنگي هٿيار کنيا ،۽ بيت هورين جي سڀني رهاڪن کي رڙ ڪئي ، لَ پنھنجا جنگي هٿيار پھريل هئا. جيڪي پڻ يعقوب جي پٽن سان وڙهڻ ء پوَ شھر ۾ گھميا ته سڀني مقتولن کي لءٽي ڇڏين ،۽ شھر جي اندرئين حصي ۾ 56۽ جڏهن يعقوب جا پٽ گاش جي رهاڪن کي مارڻ کان ء پھتا ۽ اڳتي هلي انھن کي ٽي تمام طاقتور ماڻھو مليا ،۽ انھن جي هٿ ۾ ڪا به تلوار نه هئي. جاَ تي آيا جتي اهي هئا ،۽ طاقتور ماڻھو ڀڄي ويا ،۽ انھن مان هڪ زبولون کي پڪڙي ورتو هو ،جيڪو هن ڏٺو 57۽ يعقوب جا پٽ ان ء ته هڪ نوجوان ڇوڪرو ۽ ننڍو قد جو هو ،۽ پنھنجي طاقت سان ان کي زمين تي ڪيرائي ڇڏيو. 67
جاشر
58۽ يعقوب پنھنجي تلوار کڻي ڊوڙيو ۽ يعقوب تلوار سان کيس سندس پٺي هيٺان ماريو ۽ کيس ٻه ٽڪرا ڪري ڇڏيو ،۽ لش زبولون تي ڪري پيو. 59۽ ٻئي ويجھو آيو ۽ يعقوب کي پڪڙي زمين تي ڪري ڇڏيو ،۽ يعقوب هن ڏانھن ءمڙيو ۽ رڙ ڪئي ،جڏهن ته شمعون ۽ لوي ڊوڙي ويا ۽ تلوار سان هن کي ڪلھي تي ماريو ۽ زمين تي ڪري ڇڏيو. 60۽ طاقتور ماڻھو اضب جي جوش سان زمين تان اٿيو ،۽ يھودا هن جي پير پڪڙڻ کان اڳ هن وٽ آيو ،۽ تلوار سان هن جي مٿي تي وار ڪيو ،۽ هن جو مٿو ڦاٽي پيو ۽ هو مري ويو. 61۽ ٽيون طاقتور ماڻھو ،جڏهن ڏٺو ته سندس ساٿي مارجي ويا آهن ،ته هو يعقوب جي پٽن کان ڀڄي ويو ،۽ يعقوب جا پٽ شھر ۾ سندس پيڇو ڪيو؛ ۽ جڏهن طاقتور ماڻھو ڀڄي رهيو هو ته هن شھر جي رهاڪن جي تلوارن مان هڪ ڏٺي ،۽ ان کي کنيو ۽ يعقوب جي پٽن ڏانھن رخ ڪيو ۽ انھن سان ان تلوار سان وڙهيو. لَ ،۽ يھودا جي هٿ ۾ ڪا به ڍال نه هئي؛ ۽ جڏهن هو کيس 62۽ طاقتور ماڻھو يھودا ڏانھن ڀڄي ويو ته کيس تلوار سان مٿي تي مارڻ ء مارڻ جو ارادو ڪري رهيو هو ،نفتالي جلدي ۾ پنھنجي ڍال کڻي يھودا جي مٿي تي رکي ،۽ طاقتور ماڻھو جي تلوار نفتالي جي ڍال تي لڳي ۽ يھودا تلوار کان بچي ويو. 63۽ شمعون ۽ ليوي پنھنجين تلوارن سان طاقتور ماڻھو ءَ تي ڀڄي ويا ۽ پنھنجين تلوارن سان زور سان ان تي وار ڪيو ،۽ ٻئي تلوارون طاقتور ماڻھو ءَ جي جسم ۾ داخل ٿي ويون ۽ ان کي ڊيگھه جي لحاظ کان ٻن حصن ۾ ورهائي ڇڏيون. 64۽ يعقوب جي پٽن ان وقت ٽنھي طاقتورن کي ،۽ گاش جي سڀني رهاڪن کي به ماريو ،۽ ڏينھن لھڻ وارو هو. 65۽ يعقوب جا پٽ گاش ۾ گھمندا رهيا ۽ شھر جو سڀ مال انيمت کڻي ويا ،ننڍڙن ٻارن ۽ عورتن کي به جيئڻ نه ڏنو ،۽ يعقوب جي پٽن گاش سان ائين ڪيو جيئن انھن سارٽن ۽ شيلو سان ڪيو هو. باب40 1۽ يعقوب جا پٽ جعاش جو سڀ مال انيمت کڻي ويا ۽ رات جو شھر کان ٻاهر نڪري ويا. لَ قلعي ڏانھن وڃي رهيا 2اهي بيت هورين جي قلعي ڏانھن مارچ ڪندي نڪري رهيا هئا ،۽ بيت هورين جا رهواسي انھن سان ملڻ ء هئا ،۽ انھي ءَ رات يعقوب جا پٽ بيت هورين جي قلعي ۾ بيت هورين جي رهواسين سان وڙهيا. 3۽ بيت چورين جا سڀ رهواسي طاقتور ماڻھو هئا ،انھن مان هڪ به هزار ماڻھن کان ڀڄي نه سگھيو ،۽ اهي ان رات قلعي تي وڙهيا ،۽ انھن جا آواز ان رات پري کان ٻڌا ويا ،۽ زمين انھن جي آواز تي ڌڏي وئي. 4۽ يعقوب جا سڀ پٽ انھن ماڻھن کان ڊڄندا هئا ،ڇاڪاڻ ته اهي اونداهي ۾ وڙهڻ جا عادي نه هئا ،۽ اهي تمام گھڻو پريشان ٿي ويا ،۽ يعقوب جا پٽ خداوند کي سڏيندا هئا ،ته اي خداوند اسان جي مدد ڪر ،اسان کي نجات ڏي ته جيئن اسين انھن اير طھر ٿيل ماڻھن جي هٿان نه مرون. لَ وڏو دهشت ۽ انتشار پيدا ڪيو ،۽ اهي رات جي 5۽ خداوند يعقوب جي پٽن جو آواز ٻڌو ،۽ خداوند بيت هورين جي ماڻھن کي پڪڙڻ ء اونداهي ۾ هڪ ٻئي سان وڙهندا رهيا ،۽ هڪ ٻئي کي تمام گھڻو ماريندا رهيا. 6۽ يعقوب جا پٽ ،جڏهن ڄاڻن پيا ته خداوند انھن ماڻھن ۾ بڇڙائي جو روح آندو آهي ،۽ اهي هر هڪ پنھنجي پاڙيسري سان وڙهي رهيا پوَ اهي بيت هورين جي ماڻھن جي ٽولن مان نڪري بيت هورين جي قلعي جي لھڻ تائين ۽ اڳتي وڌيا ،۽ اهي ان رات پنھنجن آهن ،ته ء جوانن سان گڏ اتي محفوظ طور تي رهيا. 7۽ بيت خورين جا ماڻھو سڄي رات وڙهندا رهيا ،هڪ ماڻھو پنھنجي ڀا ءَ سان ،۽ ٻيو پنھنجي پاڙيسري سان ،۽ اهي قلعي جي هر طرف کان رڙيون ڪندا رهيا ،۽ انھن جو روئڻ پري تائين ٻڌو ويو ،۽ سڄي زمين انھن جي آواز تي ڌڏي وئي ،ڇاڪاڻ ته اهي زمين جي سڀني ماڻھن کان وڌيڪ طاقتور هئا. ل ،حوين ۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهن ،۽ اهي جيڪي اردن جي هن پار هئا ،انھن 8۽ ڪنعاني شھرن جي سڀني رهاڪن ء ،حتين ،امورين ل رات لڙڪن جو آواز ٻڌو. 9۽ چيائون تہ ،بيشڪ اءهي عبراني جنگيون آهن جيڪي ستن شھرن جي خلف وڙهي رهيا آهن ،جيڪي انھن جي ويجھو آيا هئا؛ ۽ ڪير انھن عبراني جي خلف بيھي سگھي ٿو؟ 10۽ ڪنعاني شھرن جا سڀ رهواسي ۽ اردن جي پار جا سڀ ماڻھو يعقوب جي پٽن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن چيو ته ڏسو ،اسان سان به اهو ئي ڪيو ويندو جيئن انھن شھرن سان ڪيو ويو هو ،ڇاڪاڻ ته ڪير انھن جي زبردست طاقت جي سامھون بيھي سگھي ٿو؟ 11۽ چورينين جا رڙيون ان رات تمام وڏا هئا ،۽ وڌندا رهيا؛ ۽ اهي صبح تائين هڪ ٻئي کي ماريندا رهيا ،۽ انھن مان ڪيترائي مارجي ويا. 12۽ صبح ٿيو ،۽ يعقوب جا سڀ پٽ صبح جو اٿيا ۽ قلعي ڏانھن ويا ،۽ انھن چورينين مان باقي بچيل ماڻھن کي سخت مار ڏني ،۽ اهي سڀ قلعي ۾ مارجي ويا. 13۽ ڇھون ڏينھن ظاهر ٿيو ،۽ ڪنعان جي سڀني رهاڪن پري کان بيت هورين جي سڀني ماڻھن کي بيت هورين جي قلعي ۾ مئل پيل ڏٺو ،۽ اهي رڍن ۽ ٻڪرين جي لشن وانگر پکڙجي رهيا هئا. 14۽ يعقوب جا پٽ سڀ مال انيمت کڻي ويا جيڪو انھن گاش مان هٿ ڪيو هو ۽ بيت حورين ڏانھن ويا ،۽ انھن شھر کي ماڻھن سان ڀريل ڏٺو جيئن سمنڊ جي واري ،۽ انھن سان وڙهندا رهيا ،۽ يعقوب جا پٽ شام تائين انھن کي اتي ماريندا رهيا. 15۽ يعقوب جي پٽن بيت حورين سان ائين ڪيو جيئن انھن جعش ۽ تپناخ سان ڪيو هو ،۽ جيئن انھن خاصر ،سارتون ۽ شيلو سان ڪيو هو. 68
جاشر
16۽ يعقوب جا پٽ بيت هورين جي لءوٽ ۽ شھرن جي سڀني لءوٽ کي پاڻ سان کڻي ويا ،۽ ان ڏينھن شڪم ڏانھن پنھنجي گھر هليا ويا. پوَ اتي آرام ڪيو ،۽ سڄي رات اتي رهيا. پوَ انھن جنگ کان ء 17۽ يعقوب جا پٽ شڪم شھر ۾ گھر آيا ،۽ اهي شھر کان ٻاهر رهيا ،۽ ء 18۽ پنھنجا سڀ نوڪر گڏجي سڀني لءوٽن سان گڏ جيڪي انھن شھرن مان لٽيا هئا ،شھر کان ٻاهر نڪري ويا ،۽ شھر ۾ داخل نه ٿيا ، لَ اچن. ڇاڪاڻ تہ انھن چيو تہ شايد اسان جي خلف اڃا وڌيڪ جنگ ٿئي ۽ اهي شڪم ۾ اسان کي گھيرو ڪرڻ ء 19۽ يعقوب ،سندس پٽ ۽ سندن نوڪر انھي ءَ رات ۽ ٻئي ڏينھن زمين جي انھي ءَ حصي ۾ رهيا ،جيڪو يعقوب حمور کان پنج مثقال ۾ خريد ڪيو هو ،۽ جيڪو ڪجھه انھن قبضو ڪيو هو اهو سڀ انھن سان گڏ هو. 20۽ سڀ مال جيڪو يعقوب جي پٽن هٿ ڪيو هو ،سو ميدان جي حصي ۾ هو ،سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ وانگر تمام گھڻو هو. 21۽ ملڪ جا رهواسي پري کان انھن کي ڏسندا هئا ،۽ ملڪ جا سڀئي رهواسي يعقوب جي پٽن کان ڊڄندا هئا جن اهو ڪم ڪيو هو ، ڇاڪاڻ ته قديم زماني کان ڪنھن به بادشاهه اهڙو ڪم نه ڪيو هو. 22۽ ڪنعاني ماڻھن جي ستن بادشاهن يعقوب جي پٽن سان صلح ڪرڻ جو فيصلو ڪيو ،ڇاڪاڻ ته اهي يعقوب جي پٽن جي ڪري پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا. 23۽ انھي ءَ ڏينھن ،جيڪو ستين ڏينھن هو ،حبرون جي بادشاهه يافيا ،عائي جي بادشاهه ،جبعون جي بادشاهه ،شاليم جي بادشاهه ،عدولم جي بادشاهه ،لکش جي بادشاهه ،چضر جي بادشاهه ۽ سڀني ڪنعاني بادشاهن ڏانھن جيڪي انھن جي تابع هئا ،خفيه طور تي پيغام موڪليو ،چوڻ لڳو ته: 24مون سان گڏ مٿي وڃو ۽ مون وٽ اچو ته اسين يعقوب جي پٽن وٽ وڃون ،۽ مان انھن سان صلح ڪندس ۽ انھن سان هڪ عھد ڪندس ،متان اوهان جا سڀ ملڪ يعقوب جي پٽن جي تلوارن سان ناس نه ٿين ،جيئن انھن شڪم ۽ ان جي آس پاس جي شھرن سان ڪيو ، جيئن اوهان ٻڌو ۽ ڏٺو آهي. 25۽ جڏهن تون مون وٽ اچين ،ته گھڻن ماڻھن سان نه اچ ،پر هر بادشاهه کي پنھنجا ٽي سردار ڪپتان آڻڻ گھرجن ،۽ هر ڪپتان پنھنجا ٽي آفيسر آڻڻ گھرجن. 26۽ اوهين سڀ حبرون ۾ اچو ،۽ اسين گڏجي يعقوب جي پٽن وٽ وڃون ،۽ انھن کي منٿ ڪريون ته اهي اسان سان صلح جو معاهدو ڪن. 27۽ انھن سڀني بادشاهن ائين ڪيو جيئن حبرون جي بادشاهه انھن ڏانھن موڪليو هو ،ڇاڪاڻ ته اهي سڀ سندس صلح ۽ حڪم هيٺ لَ؛ ۽ يعقوب جا پٽ موٽي آيا ۽ شڪم ۾ زمين لَ گڏ ٿيا ،انھن سان صلح ڪرڻ ء هئا ،۽ ڪنعان جا سڀ بادشاهه يعقوب جي پٽن وٽ وڃڻ ء جي حصي ڏانھن ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن ملڪ جي بادشاهن تي ڀروسو نه ڪيو. لَ نه آيو. ڪرڻ جنگ سان انھن به ڪو 28۽ يعقوب جا پٽ موٽي آيا ۽ ڏهه ڏينھن تائين ميدان جي حصي ۾ رهيا ،۽ ء 29۽ جڏهن يعقوب جا پٽ ڏٺا ته جنگ جو ڪو به امڪان ناهي ،اهي سڀ گڏ ٿيا ۽ شڪم شھر ڏانھن ويا ،۽ يعقوب جا پٽ شڪم ۾ رهيا. 30۽ چاليھن ڏينھن جي آخر ۾ ،امورين جا سڀ بادشاهه پنھنجي سڀني هنڌن تان گڏ ٿيا ۽ حبرون ۾ حبرون جي بادشاهه يافيا وٽ آيا. لَ حبرون آيا ،انھن جو تعداد ايڪويھه هو ،۽ انھن سان گڏ آيل سردارن جو تعداد 31۽ جيڪي بادشاه يعقوب جي پٽن سان صلح ڪرڻ ء اءنھٺ هو ،۽ انھن جا ماڻھو هڪ سئو اءٺاسي هئا ،۽ اهي سڀ بادشاهه ۽ انھن جا ماڻھو حبرون جبل تي آرام ڪيو. لَ وڃڻ 32۽ حبرون جو بادشاهه پنھنجن ٽن سردارن ۽ نو ماڻھن سان گڏ ٻاهر نڪتو ،۽ انھن بادشاهن يعقوب جي پٽن وٽ صلح ڪرڻ ء جو ارادو ڪيو. 33۽ انھن حبرون جي بادشاهه کي چيو ته ،توهان پنھنجن ماڻھن سان گڏ اسان جي اڳيان هلو ۽ اسان جي طرفان يعقوب جي پٽن سان ڳالھايو ،۽ اسين توهان جي پٺيان اينداسين ۽ توهان جي لفظن جي تصديق ڪنداسين ،۽ حبرون جي بادشاهه ائين ئي ڪيو. 34۽ يعقوب جي پٽن ٻڌو ته ڪنعان جا سڀ بادشاهه گڏ ٿيا آهن ۽ حبرون ۾ آرام ڪيو آهي ،۽ يعقوب جي پٽن پنھنجن چار نوڪرن کي جاسوس طور موڪليو ،۽ چيو ته وڃو ۽ انھن بادشاهن جي جاسوسي ڪريو ،۽ انھن جي ماڻھن کي ڳوليو ۽ جانچيو ته اهي ٿورا آهن يا گھڻا ،۽ جيڪڏهن اهي تعداد ۾ ٿورا آهن ،انھن سڀني کي ڳڻيو ۽ واپس اچو. 35۽ يعقوب جا نوڪر ڳجھي طرح انھن بادشاهن وٽ ويا ،۽ جيئن يعقوب جي پٽن انھن کي حڪم ڏنو هو ،ائين ڪيو ،۽ ان ڏينھن اهي يعقوب جي پٽن وٽ واپس آيا ،۽ انھن کي چيو ،اسان انھن بادشاهن وٽ آيا هئاسين ،۽ اهي تعداد ۾ ٿورا آهن ،۽ اسان انھن سڀني کي ڳڻيو ،۽ ڏسو ،اهي ٻه سو اٺاسي هئا ،بادشاهه ۽ ماڻھو. 36۽ يعقوب جي پٽن چيو تہ" اهي تعداد ۾ ٿورا آهن ،تنھنڪري اسين سڀ انھن ڏانھن نہ وينداسين؛ ۽ صبح جو يعقوب جا پٽ اٿيا ۽ پنھنجن ماڻھن مان ٻاهٺ ماڻھو چونڊيا ،۽ يعقوب جي پٽن مان ڏه انھن سان گڏ ويا؛ ۽ انھن پنھنجا جنگي هٿيار کنيا ،ڇاڪاڻ تہ انھن چيو تہ" اهي لَ اچي رهيا آهن". لَ اچي رهيا آهن ،ڇاڪاڻ تہ انھن کي خبر نہ هئي تہ اهي انھن سان صلح ڪرڻ ء اسان سان جنگ ڪرڻ ء 37۽ يعقوب جا پٽ پنھنجن نوڪرن سان گڏ شڪم جي دروازي تي انھن بادشاهن ڏانھن ويا ،۽ انھن جو پي ءَ يعقوب انھن سان گڏ هو. 38۽ جڏهن اهي ٻاهر نڪتا ،ته ڏسو ته حبرون جو بادشاهه ۽ سندس ٽي سردار ۽ نو ماڻھو ساڻس گڏ رستي تي يعقوب جي پٽن جي خلف اچي رهيا هئا ،۽ يعقوب جي پٽن پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ پري کان حبرون جي بادشاهه يافيا کي پنھنجن سردارن سان گڏ ڏٺو ،۽ جاَ تي بيٺا هئا ،۽ اڳتي نه وڌيا. يعقوب جا پٽ شڪم جي دروازي جي ء 39۽ حبرون جو بادشاهه ۽ سندس سردار اڳتي وڌندا رهيا ،جيستائين هو يعقوب جي پٽن جي ويجھو نه پھتو ،۽ هو ۽ سندس سردار انھن کي زمين تي سجدو ڪيو ،۽ حبرون جو بادشاهه پنھنجن سردارن سان گڏ يعقوب ۽ سندس پٽن جي اڳيان ويٺو. 40۽ يعقوب جي پٽن کيس چيو تہ ،اي حبرون جي بادشاهه ،توکي ڇا ٿيو آهي؟ اڄ تون اسان وٽ ڇو آيو آهين؟ اسان کان ڇا گھرين ٿو؟ ۽ حبرون جي بادشاهه يعقوب کي چيو تہ” ،منھنجا مالڪ ،مان توهان کي عرض ٿو ڪريان تہ اڄ ڪنعاني جا سڀ بادشاهه توهان سان لَ آيا آهن“. صلح ڪرڻ ء 41۽ يعقوب جي پٽن حبرون جي بادشاهه جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ اهي سندس تجويزن تي راضي نه ٿيا ،ڇاڪاڻ ته يعقوب جي پٽن کي هن تي يقين نه هو ،ڇاڪاڻ ته انھن سمجھيو ته حبرون جي بادشاهه انھن سان ٺڳي ڪئي آهي. 69
جاشر
42۽ حبرون جي بادشاهه يعقوب جي پٽن جي ڳالھين مان ڄاتو ته اهي سندس ڳالھين تي يقين نه ڪندا ،۽ حبرون جو بادشاهه يعقوب جي ويجھو آيو ۽ کيس چيو ته ،منھنجا مالڪ ،مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته پڪ ڪريو ته اهي سڀئي بادشاهه توهان وٽ امن جي شرطن تي آيا آهن ،ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجن سڀني ماڻھن سان گڏ نه آيا آهن ،۽ نه ئي اهي پنھنجا جنگي هٿيار پاڻ سان گڏ کڻي آيا آهن ، لَ آيا آهن. ڇاڪاڻ ته اهي منھنجي مالڪ ۽ سندس پٽن کان امن جي طلب ڪرڻ ء 43۽ يعقوب جي پٽن حبرون جي بادشاهه کي جواب ڏنو ته” ،انھن سڀني بادشاهن ڏانھن موڪليو ،۽ جيڪڏهن توهان اسان سان سچ پوَ اسان کي خبر ڳالھايو ٿا ،ته انھن مان هر هڪ کي اسان جي اڳيان اڪيلو اچڻ ڏيو ،۽ جيڪڏهن اهي اسان وٽ بي هٿيار اچن ٿا ،ته ء پوندي ته اهي اسان کان امن چاهين ٿا. 44۽ حبرون جي بادشاهه يافيا پنھنجي هڪ ماڻھو کي بادشاهن ڏانھن موڪليو ،۽ اهي سڀ يعقوب جي پٽن جي اڳيان آيا ،۽ انھن کي زمين تي سجدو ڪيو ،۽ اهي بادشاهه يعقوب ۽ سندس پٽن جي اڳيان ويٺا ،۽ انھن سان ڳالھايو ،چيو ته، 45اسان ٻڌو آهي ته توهان امورين جي بادشاهن سان پنھنجي تلوار ۽ انتھائي طاقتور هٿ سان ڇا ڪيو ،ايتري قدر جو ڪو به توهان جي سامھون نه بيھي سگھيو ،۽ اسان پنھنجي جان جي خاطر توهان کان ڊڄندا هئاسين ،متان اهو اسان تي به ائين نه ٿئي جيئن انھن سان ٿيو هو. 46تنھنڪري اسان توهان وٽ آيا آهيون ته اسان جي وچ ۾ امن جو معاهدو ڪريون ،۽ هاڻي اسان سان امن ۽ سچائي جو عھد ڪريو ،ته جيئن اسان توهان سان مداخلت نه ڪئي آهي ،توهان اسان سان مداخلت نه ڪندا. 47۽ يعقوب جي پٽن کي خبر پئي ته اهي واقعي انھن کان صلح جي طلب ڪرڻ آيا آهن ،۽ يعقوب جي پٽن انھن جي ڳالھه ٻڌي ۽ انھن سان هڪ عھد ڪيو. 48۽ يعقوب جي پٽن انھن سان قسم کنيو ته اهي انھن سان دخل نه ڏيندا ،۽ ڪنعاني ماڻھن جي سڀني بادشاهن پڻ انھن سان قسم کنيو ،۽ يعقوب جي پٽن انھن کي انھي ءَ ڏينھن کان وٺي الم بڻايو. لَ پنھنجن هٿن ۾ تحفا پوَ انھن سڀني بادشاهن جا سردار پنھنجن ماڻھن سان گڏ يعقوب جي اڳيان آيا ،يعقوب ۽ سندس پٽن ء 49۽ ان کان ء کڻي ،۽ انھن کيس زمين تي سجدو ڪيو. پوَ انھن بادشاهن يعقوب جي پٽن کي زور ڏنو ۽ انھن کان عرض ڪيو ته اهي سڀ مال واپس ڪن جيڪي انھن امورين جي ستن 50۽ ء شھرن مان قبضو ڪيو هو ،۽ يعقوب جي پٽن ائين ڪيو ،۽ انھن سڀ ڪجھه واپس ڪيو جيڪو انھن قبضو ڪيو هو ،عورتون ،ٻار ،ڍور ۽ سڀ مال جيڪو انھن کنيو هو ،۽ انھن کي موڪلي ڇڏيو ،۽ اهي هر هڪ پنھنجي شھر ڏانھن هليا ويا. لَ ڪيترائي تحفا موڪليا يا آندا ،۽ يعقوب جي پٽن 51۽ اهي سڀئي بادشاهه وري يعقوب جي پٽن کي سجدو ڪيو ،۽ انھن ڏينھن ۾ انھن ء انھن بادشاهن ۽ انھن جي ماڻھن کي موڪل ڏني ،۽ اهي انھن کان امن سان پنھنجن شھرن ڏانھن هليا ويا ،۽ يعقوب جا پٽ پڻ پنھنجي گھر ، شڪم ڏانھن موٽي آيا. 52۽ ان ڏينھن کان وٺي يعقوب جي پٽن ۽ ڪنعاني بادشاهن جي وچ ۾ امن رهيو ،جيستائين بني اسرائيل ڪنعان جي ملڪ جو وارث نه ٿيا. باب41 1۽ سال جي انقلب تي يعقوب جا پٽ شڪم کان سفر ڪري حبرون ۾ پنھنجي پي ءَ اسحاق وٽ آيا ،۽ اهي اتي رهيا ،پر اهي روزانو شڪم ۾ پنھنجا ٻچا ۽ ڍڳا چاريندا هئا ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ اتي سٺي ۽ گھاٽي چراگاهه هئي ،۽ يعقوب ۽ سندس پٽ ۽ انھن جو سڄو گھر حبرون جي وادي ۾ رهندو هو. 2۽ اهو انھن ڏينھن ۾ ٿيو ،انھي سال ۾ ،جيڪو يعقوب جي زندگي جو هڪ سؤ ڇھون سال هو ،يعقوب جي پدان ارام کان نڪرڻ جي ڏهين سال ۾ ،يعقوب جي زال ليا فوت ٿي وئي؛ جڏهن هو ءَ حبرون ۾ فوت ٿي وئي ته هو ءَ ايڪونجاه سالن جي هئي. 3۽ يعقوب ۽ سندس پٽن کيس مکفيل جي ميدان جي اار ۾ دفن ڪيو ،جيڪو حبرون ۾ آهي ،جيڪو ابراهيم حيث جي اولد کان قبرستان لَ خريد ڪيو هو. جي ملڪيت ء 4۽ يعقوب جا پٽ پنھنجي پي ءَ سان گڏ حبرون جي وادي ۾ رهندا هئا ،۽ ملڪ جا سڀئي رهواسي انھن جي طاقت کي سڃاڻندا هئا ۽ انھن جي شھرت سڄي ملڪ ۾ پکڙجي وئي. 5۽ يعقوب جو پٽ يوسف ۽ سندس ڀا ءَ بنيامين ،يعقوب جي زال راحيل جا پٽ ،انھن ڏينھن ۾ اڃا ننڍا هئا ،۽ امورين جي سڀني شھرن ۾ پنھنجن ڀائرن سان گڏ جنگين ۾ نه ويا. 6۽ جڏهن يوسف پنھنجن ڀائرن جي طاقت ۽ انھن جي عظمت ڏٺي ،تڏهن هن انھن جي تعريف ڪئي ۽ انھن جي تعريف ڪئي ،پر هن پاڻ کي انھن کان وڏو سمجھيو ،۽ پاڻ کي انھن کان مٿي سمجھيو؛ ۽ سندس پي ءَ يعقوب به کيس پنھنجن سڀني پٽن کان وڌيڪ پيار ڪيو ، ڇاڪاڻ ته هو سندس وڏي عمر جو پٽ هو ،۽ هن جي پيار جي ڪري ،هن کيس ڪيترن ئي رنگن جو ڪوٽ ٺاهيو. 7۽ جڏهن يوسف ڏٺو ته سندس پي ءَ کيس پنھنجن ڀائرن کان وڌيڪ پيار ڪري ٿو ،تڏهن هو پاڻ کي پنھنجن ڀائرن کان وڌيڪ بلند ڪرڻ لڳو ،۽ هن پنھنجي پي ءَ کي انھن جي باري ۾ خراب خبرون آنديون. 8۽ يعقوب جي پٽن يوسف جو انھن سان ڪيل سڄو سلوڪ ڏٺو ،۽ اهو ته سندن پي ءَ انھن سڀني کان وڌيڪ کيس پيار ڪندو هو ،اهي هن کان نفرت ڪندا هئا ۽ سڄو ڏينھن هن سان سلمتي ءَ سان ڳالھائي نه سگھندا هئا. 9۽ يوسف سترهن سالن جو هو ،۽ هو اڃا تائين پاڻ کي پنھنجن ڀائرن کان مٿي ڪري رهيو هو ،۽ پاڻ کي انھن کان مٿي ڪرڻ جو سوچي رهيو هو.
70
جاشر
10ان وقت هن هڪ خواب ڏٺو ،۽ پنھنجن ڀائرن وٽ آيو ۽ انھن کي پنھنجو خواب ٻڌايو ،۽ انھن کي چيائين ته مون هڪ خواب ڏٺو ،۽ ڏسو ته اسين سڀ ميدان ۾ پٽا ٻڌي رهيا هئاسين ،۽ منھنجو پٽو اٿي زمين تي ڪري پيو ۽ توهان جي پٽن ان کي گھيرو ڪيو ۽ ان کي سجدو ڪيو. 11۽ سندس ڀائرن کيس جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته" ،هي خواب ڇا مطلب آهي جيڪو تو ڏٺو؟ ڇا تون پنھنجي دل ۾ اسان تي حڪومت ڪرڻ يا حڪومت ڪرڻ جو تصور ڪرين ٿو؟" 12۽ اڃا تائين هو آيو ،۽ پنھنجي پي ءَ يعقوب کي ڳالھه ٻڌائي ،۽ يعقوب يوسف جي وات مان اهي لفظ ٻڌي چمي ڏني ،۽ يعقوب يوسف کي برڪت ڏني. 13۽ جڏهن يعقوب جي پٽن ڏٺو ته سندن پي ءَ يوسف کي برڪت ڏني هئي ۽ کيس چمي ڏني هئي ،۽ هو کيس تمام گھڻو پيار ڪندو هو ، تڏهن اهي ساڻس حسد ڪرڻ لڳا ۽ وڌيڪ نفرت ڪرڻ لڳا. پوَ يوسف ٻيو خواب ڏٺو ۽ اهو خواب پنھنجي ڀائرن جي سامھون پنھنجي پي ءَ کي ٻڌايو ،۽ يوسف پنھنجي پي ءَ ۽ ڀائرن کي 14ان کان ء چيو ته ،ڏسو ،مون وري هڪ خواب ڏٺو آهي ،۽ ڏسو ته سج ،چنڊ ۽ يارهن تارا مون کي سجدو ڪري رهيا آهن. 15۽ سندس پي ءَ يوسف جون ڳالھيون ۽ سندس خواب ٻڌو ،۽ ڏٺو ته سندس ڀائر هن معاملي جي ڪري يوسف کان نفرت ڪن ٿا ،تنھن ڪري يعقوب هن ڳالھه جي ڪري يوسف کي پنھنجن ڀائرن جي سامھون ڇڙٻ ڏني ،۽ چيو ته ،هي خواب جيڪو تو ڏٺو آهي ۽ پنھنجن ڀائرن جي اڳيان جيڪي تو کان وڏا آهن ،پاڻ کي وڏي ڪرڻ جو ڇا مطلب آهي؟ 16ڇا تون پنھنجي دل ۾ تصور ڪرين ٿو ته مان ،تنھنجي ما ءَ ۽ تنھنجا يارهن ڀائر اچي توکي سجدو ڪنداسين ،۽ تون اهي ڳالھيون ڪندين؟ 17۽ سندس ڀائر سندس لفظن ۽ خوابن جي ڪري ساڻس حسد ڪندا هئا ،۽ اهي هن کان نفرت ڪندا رهيا ،۽ يعقوب خوابن کي پنھنجي دل ۾ محفوظ ڪري ڇڏيو. لَ ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين ڌڻ چاريندا هئا؛ ۽ 18۽ يعقوب جا پٽ هڪ ڏينھن شڪم ۾ پنھنجي پي ءَ جي ڌڻ چارڻ ء جڏهن يعقوب جا پٽ ان ڏينھن شڪم ۾ چاري رهيا هئا ته انھن دير ڪئي ،۽ ڍورن کي گڏ ڪرڻ جو وقت گذري ويو ،۽ اهي نه پھتا. لَ اٿيا آهن ،تنھن 19۽ يعقوب ڏٺو ته سندس پٽ شڪم ۾ دير سان آهن ،۽ يعقوب پاڻ ۾ چيو ته شايد شڪم جا ماڻھو انھن سان جنگ ڪرڻ ء ڪري انھن اڄ اچڻ ۾ دير ڪئي آهي. 20۽ يعقوب پنھنجي پٽ يوسف کي سڏيو ۽ کيس حڪم ڏنو ته" ،ڏس ،تنھنجا ڀائر اڄ شڪم ۾ چري رهيا آهن ،۽ اهي اڃا تائين واپس نه آيا آهن ،تنھنڪري هاڻي وڃو ۽ ڏسو ته اهي ڪٿي آهن ۽ مون کي پنھنجن ڀائرن جي ڀلئي ۽ ڌڻ جي ڀلئي جي خبر ڏيو". 21۽ يعقوب پنھنجي پٽ يوسف کي حبرون جي وادي ڏانھن موڪليو ،۽ يوسف پنھنجن ڀائرن کي شڪم ڏانھن وٺي آيو ،پر انھن کي نه لَ ته سندس ڀائر ڪٿي ڦري ويا آهن ،۽ هو بيابان ۾ پنھنجو رستو ڳولي سگھيو ،۽ يوسف شڪم جي ويجھو ميدان ۾ گھمڻ لڳو ،ڏسڻ ء وڃائي ويٺو ،۽ کيس خبر نه هئي ته ڪھڙي طرف وڃي. 22۽ خداوند جي هڪ ملئڪ کيس ميدان ڏانھن رستي تي ڀٽڪندي ڏٺو ،۽ يوسف خداوند جي ملئڪ کي چيو" ،مان پنھنجن ڀائرن کي ڳوليان ٿو؛ ڇا توهان ٻڌو ناهي ته اهي ڪٿي کارائي رهيا آهن؟ "۽ خداوند جي ملئڪ يوسف کي چيو" ،مون توهان جي ڀائرن کي هتي کارائيندي ڏٺو ،۽ مون انھن کي ٻڌو ته اهي دوٿان ۾ چاريندا. 23۽ يوسف خداوند جي ملئڪ جو آواز ٻڌو ،۽ هو دوٿن ۾ پنھنجن ڀائرن وٽ ويو ۽ هن انھن کي دوٿن ۾ ڌڻ چاريندي ڏٺو. 24پوَ يوسف پنھنجن ڀائرن ڏانھن وڌيو ،۽ ان کان اڳ جو هو انھن جي ويجھو پھچي ،انھن کيس مارڻ جو ارادو ڪيو. ء 25۽ شمعون پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ ڏسو ،خوابن وارو ماڻھو اڄ اسان وٽ اچي رهيو آهي ،تنھن ڪري هاڻي اچو تہ کيس ماري ڇڏيون ۽ کيس بيابان ۾ هڪ کڏ ۾ اڇلئي ڇڏيون ،۽ جڏهن سندس پي ءَ اسان کان کيس ڳوليندو ،تڏهن اسين چونداسين تہ ڪو بڇڙو جانور کيس کائي ويو آهي. 26۽ روبن پنھنجن ڀائرن جون يوسف بابت ڳالھيون ٻڌيون ،۽ انھن کي چيو ته توهان کي اهو ڪم نه ڪرڻ گھرجي ،ڇو ته اسان پنھنجي پي ءَ يعقوب ڏانھن ڪيئن ڏسي سگھون ٿا؟ هن کي هن کڏ ۾ اڇليو ته جيئن اتي مري وڃي ،پر هن تي هٿ نه وڌايو ته جيئن هن جو رت وهائي .۽ روبن اهو چيو ته هن کي انھن جي هٿن کان بچائي ،هن کي پنھنجي پي ءَ ڏانھن واپس آڻي. 27۽ جڏهن يوسف پنھنجن ڀائرن وٽ آيو ته هو انھن جي اڳيان ويٺو ،۽ اهي هن تي چڙهي ويا ۽ هن کي پڪڙيو ۽ زمين تي ڌڪ هنيو ،۽ ڪيترن ئي رنگن جو ڪوٽ لهي ڇڏيو جيڪو هن تي هو. 28۽ انھن کيس کڻي هڪ کڏ ۾ اڇلئي ڇڏيو ،۽ کڏ ۾ پاڻي نه هو ،پر نانگ ۽ وڇون هئا .۽ يوسف کڏ ۾ موجود نانگن ۽ وڇون کان ڊڄندو هو .۽ يوسف وڏي آواز سان رڙ ڪئي ،۽ خداوند نانگن ۽ وڇون کي کڏ جي پاسن ۾ لڪائي ڇڏيو ،۽ انھن يوسف کي ڪو به نقصان نه پھچايو. 29۽ يوسف کڏ مان پنھنجن ڀائرن کي سڏ ڪيو ۽ انھن کي چيو تہ" مون اوهان سان ڇا ڪيو آهي ،۽ ڪھڙي گناهہ ۾ مون ڪيو آهي؟ اوهين منھنجي باري ۾ خداوند کان ڇو نہ ٿا ڊڄو؟ ڇا مان اوهان جي هڏين ۽ گوشت مان نہ آهيان ،۽ ڇا اوهان جو پي ءَ يعقوب نہ آهيان ، منھنجو پي ءَ؟ اوهين اڄ مون سان هي ڪم ڇو ٿا ڪريو ،۽ اوهين اسان جي پي ءَ يعقوب ڏانھن ڪيئن ڏسي سگھندؤ؟" 30۽ هو رڙيون ڪندو رهيو ۽ پنھنجي ڀائرن کي کڏ مان سڏيندو رهيو ،۽ هن چيو ،اي يھوداه ،شمعون ۽ لوي ،منھنجا ڀائرو ،مون کي لَ اچو ،اي خداوند جا ٻار ،۽ منھنجي پي ءَ جاَ مان ڪڍو جنھن ۾ توهان مون کي رکيو آهي ،۽ اڄ مون تي رحم ڪرڻ ء اونداهي جي ء يعقوب جا پٽ .۽ جيڪڏهن مون توهان سان گناهه ڪيو آهي ،ته ڇا توهان ابراهيم ،اسحاق ۽ يعقوب جا پٽ نه آهيو؟ جيڪڏهن انھن ڪو لَ پاڻي ڏنو ،يا ڪو لَ ماني ڏني ،يا ڪو اڃايل هو ،انھن کي پيئڻ ء يتيم ڏٺو ته انھن کي ان تي رحم آيو ،يا ڪو بکيو هو ،انھن کي کائڻ ء ننگو هو ،انھن کي ڪپڙن سان ڍڪيو! پوَ تون پنھنجي ڀا ءَ تي رحم ڪيئن ڪندين ،ڇاڪاڻ ته مان تنھنجي گوشت ۽ هڏين جو ٺھيل آهيان ،۽ جيڪڏهن مون توسان گناهه 31۽ ء ڪيو آهي ،ته ضرور تون منھنجي پي ءَ جي ڪري اهو ڪندين! 71
جاشر
32۽ يوسف کڏ مان اهي ڳالھيون ڪيون ،۽ سندس ڀائر سندس ڳالھه ٻڌي نه سگھيا ،۽ نه ئي يوسف جي ڳالھين تي ڪن ڏئي سگھيا ،۽ يوسف کڏ ۾ روئي رهيو هو ۽ روئي رهيو هو. 33۽ يوسف چيو تہ” جيڪر منھنجو پي ءَ اڄ ڄاڻي ها تہ منھنجي ڀائرن مون سان ڪھڙو ڪم ڪيو آهي ۽ اڄ اهي ڳالھيون جيڪي انھن مون سان ڳالھايون آهن“. 34۽ سندس سڀني ڀائرن کڏ ۾ سندس رڙيون ۽ روئڻ ٻڌو ،۽ سندس ڀائر ويا ۽ پاڻ کي کڏ مان ڪڍيائون ،ته جيئن اهي يوسف جي رڙيون ۽ کڏ ۾ سندس روئڻ نه ٻڌي سگھن. باب42 لَ ويٺا ،۽ جڏهن اهي کائي رهيا هئا ،تڏهن 1۽ اهي ويا ۽ ٻئي پاسي ويٺا ،تقريبا ا هڪ تير اندازي جي مفاصلي تي ،۽ اهي اتي ماني کائڻ ء انھن صلح ڪئي ته هن سان ڇا ڪجي ،ڇا هن کي مارڻ يا هن کي سندس پي ءَ وٽ واپس آڻڻ. 2اهي صلح ڪري رهيا هئا ،جڏهن انھن پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو ،ته اسماعيلين جو هڪ لشڪر جلعاد جي رستي کان پري اچي رهيو هو ،۽ مصر ڏانھن وڃي رهيو هو. 3۽ يھوداه انھن کي چيو تہ اسان کي ڪھڙو فائدو ٿيندو جيڪڏهن اسين پنھنجي ڀا ءَ کي ماريون؟ شايد خدا اسان کان ان جي گھر ڪندو . پوَ اهو صلح آهي جيڪا هن بابت تجويز ڪئي وئي آهي ،جيڪا اوهين هن سان ڪندا :ڏسو اسماعيلين جو هي لشڪر مصر ڏانھن وڃي ء رهيو آهي. 4تنھنڪري هاڻي اچو تہ کيس انھن جي حوالي ڪريون ،۽ اسان جو هٿ مٿس نہ هجي ،۽ اهي کيس پاڻ سان گڏ وٺي ويندا ،۽ هو ملڪ جي ماڻھن ۾ گم ٿي ويندو ،۽ اسين کيس پنھنجن هٿن سان قتل نه ڪنداسين .۽ اهو تجويز سندس ڀائرن کي پسند آئي ۽ انھن يھوداه جي چوڻ مطابق ڪيو. 5۽ جڏهن اهي هن معاملي تي بحث ڪري رهيا هئا ،۽ اسماعيلين جي ٽولي جي انھن وٽ اچڻ کان اڳ ،ست مدين واپاري انھن جي ڀرسان گذريا ،۽ جيئن اهي گذري رهيا هئا ته اهي اڃايل هئا ،۽ انھن پنھنجون اکيون مٿي ڪري اهو کڏ ڏٺو جنھن ۾ يوسف کي موتي ڏنو ويو هو ،۽ انھن ڏٺو ،۽ پکين جي هر قسم هن تي هئي. لَ کڏ ڏانھن ڀڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن سمجھيو ته ان ۾ پاڻي آهي ،۽ جڏهن کڏ جي اڳيان آيا ته انھن يوسف جي 6۽ اهي مديان پاڻي پيئڻ ء روئڻ ۽ کڏ ۾ روئڻ جو آواز ٻڌو ،۽ انھن کڏ ۾ هيٺ ڏٺو ،۽ انھن ڏٺو ته اتي هڪ سھڻو ۽ سھڻو نوجوان هو. 7۽ انھن کيس سڏ ڪيو ۽ چيو تہ" تون ڪير آهين ۽ ڪير توکي هتي آندو ،۽ ڪنھن توکي بيابان ۾ هن کڏ ۾ رکيو؟ "۽ انھن سڀني يوسف کي اٿارڻ ۾ مدد ڪئي ۽ انھن کيس ٻاهر ڪڍيو ،۽ کڏ مان ڪڍيو ،۽ کيس کڻي پنھنجي سفر تي هليا ويا ۽ سندس ڀائرن وٽان گذريا. 8۽ انھن انھن کي چيو ته ،توهان اهو ڇو ٿا ڪريو ،اسان جي نوڪر کي اسان کان وٺي هليو وڃو؟ يقينا ا اسان هن نوجوان کي کڏ ۾ وجھي ڇڏيو آهي ڇاڪاڻ ته هن اسان جي خلف بغاوت ڪئي هئي ،۽ توهان اچو ۽ هن کي مٿي کڻي وڃو .هاڻي اسان کي اسان جو نوڪر واپس ڏيو. 9۽ مديانين يعقوب جي پٽن کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ" ڇا هي توهان جو نوڪر آهي ،يا هي ماڻھو توهان جي خدمت ڪري ٿو؟ شايد توهان سڀ سندس نوڪر آهيو ،ڇاڪاڻ ته هو توهان مان ڪنھن کان وڌيڪ سھڻو ۽ پسنديده آهي ،۽ توهان سڀ اسان سان ڇو ڪوڙ ڳالھايو ٿا؟" 10تنھن ڪري هاڻي اسين توهان جون ڳالھيون نه ٻڌنداسين ۽ نه ئي توهان تي ڌيان ڏينداسين ،ڇاڪاڻ ته اسان نوجوان کي بيابان ۾ کڏ ۾ ڏٺو ،۽ اسان کيس پڪڙيو؛ تنھن ڪري اسين اڳتي وڌنداسين. 11۽ يعقوب جا سڀ پٽ انھن جي ويجھو آيا ۽ انھن ڏانھن اٿيا ۽ انھن کي چيائون ته ،اسان کي اسان جو نوڪر واپس ڏيو ،۽ توهان سڀ تلوار جي ڌڙ سان ڇو مرندا؟ ۽ مديانين انھن جي خلف رڙيون ڪيون ،۽ انھن پنھنجون تلوارون ڪڍيون ،۽ يعقوب جي پٽن سان وڙهڻ لَ ويجھو آيا. ء جاَ تان اٿيو ،۽ زمين تي ٽپو ڏنو ۽ پنھنجي تلوار ڪڍي مديانين جي ويجھو آيو ۽ انھن جي 12۽ ڏسو شمعون انھن جي مقابلي ۾ پنھنجي ء اڳيان هڪ خوفناڪ رڙ ڪئي ،ايتري قدر جو سندس رڙ پري تائين ٻڌڻ ۾ آئي ،۽ شمعون جي رڙ تي زمين ڌڏي وئي. 13۽ مديان وارا شمعون ۽ سندس رڙ جي آواز کان ڊڄي ويا ،۽ منھن ڀر ڪري پيا ،۽ تمام گھڻو ڊڄي ويا. 14۽ شمعون انھن کي چيو تہ” ،سچ پچ ،مان شمعون آهيان ،يعقوب عبراني جو پٽ ،جنھن صرف پنھنجي ڀا ءَ سان گڏ شڪم شھر ۽ امورين جي شھرن کي تباهه ڪيو آهي؛ خدا مون سان به ائين ڪندو ،جيڪڏهن توهان جا سڀئي ڀائر ،مديان جا ماڻھو ۽ ڪنعان جا بادشاهه ،توهان سان گڏ اچن ها ،ته اهي مون سان نه وڙهي سگھن ها. 15تنھنڪري هاڻي اسان کي اهو نوجوان موٽائي ڏيو جيڪو توهان ورتو آهي ،متان مان توهان جو گوشت آسمان جي پکين ۽ زمين جي جانورن کي نه ڏيندس. 16۽ مديان وارا شمعون کان وڌيڪ ڊڄي ويا ،۽ اهي يعقوب جي پٽن وٽ خوف ۽ هراس سان ،۽ رحمدل لفظن سان آيا ،۽ چيائون ته: 17بيشڪ تو چيو آهي ته اهو نوجوان تنھنجو نوڪر آهي ،۽ هن تنھنجي خلف بغاوت ڪئي ،۽ تنھن ڪري تو ان کي کڏ ۾ وجھي ڇڏيو؛ پوَ تون هڪ اهڙي نوڪر سان ڇا ڪندين جيڪو پنھنجي مالڪ جي خلف بغاوت ڪري؟ تنھن ڪري هاڻي هن کي اسان کي وڪڻي ء لَ گھربل آهي؛ ۽ خداوند اهو ڪرڻ ۾ راضي ٿيو ته جيئن يعقوب جا پٽ ڇڏ ،۽ اسين توکي اهو سڀ ڪجھه ڏينداسين جيڪو توکي هن ء پنھنجي ڀا ءَ کي قتل نه ڪن. 18۽ مديان وارن ڏٺو تہ يوسف هڪ سھڻو ۽ سھڻو ماڻھو آهي ،سو انھن پنھنجي دلين ۾ سندس خواهش ڪئي ۽ کيس سندس ڀائرن کان لَ تڪڙ ڪئي. خريد ڪرڻ ء 19۽ يعقوب جي پٽن مديانين جي ڳالھه مڃي ۽ انھن پنھنجي ڀا ءَ يوسف کي ويھن چاندي ءَ جي سڪن ۾ انھن کي وڪڻي ڇڏيو ،۽ انھن جو ڀا ءَ روبن انھن سان گڏ نه هو ،۽ مديانين يوسف کي وٺي ويا ۽ جلعاد ڏانھن پنھنجو سفر جاري رکيو. 72
جاشر
20اهي رستي تي وڃي رهيا هئا ،۽ مديانين پنھنجي ڪيل ڪم تي پشيمان ٿيا ،جو هن نوجوان کي خريد ڪيو هو ،۽ هڪ ٻئي کي چيو ته ، اسان هي ڇا ڪيو آهي جو هن نوجوان کي عبراني ماڻھن کان ورتو آهي ،جيڪو ڏسڻ ۾ سھڻو ۽ پسند جو آهي؟ پوَ اسان اهو ڪم ڇو ڪيو آهي؟ ۽ جيڪڏهن هن کي ڳوليو وڃي ۽ 21شايد هي نوجوان عبراني ملڪ مان چوري ڪيو ويو آهي ،۽ ء اسان جي هٿن ۾ مليو ته اسان هن جي ذريعي مري وينداسين. 22هاڻي يقينا ا سخت ۽ طاقتور ماڻھن هن کي اسان کي وڪرو ڪيو آهي ،هڪ اهڙي طاقت جنھن کي توهان اڄ ڏٺو آهي؛ شايد انھن هن کي پنھنجي طاقت ۽ پنھنجي طاقتور هٿ سان هن جي ملڪ مان چوري ڪيو هجي ،۽ تنھن ڪري هن کي اسان کي ان ٿوري قيمت تي وڪرو ڪيو هجي جيڪو اسان انھن کي ڏنو هو. 23۽ جڏهن اهي اهڙي طرح ڳالھائي رهيا هئا ،انھن ڏٺو ،۽ اسماعيلين جي ٽولي کي ڏٺو جيڪو پھريان اچي رهيو هو ،۽ جيڪو يعقوب جي پٽن ڏٺو هو ،مديانين ڏانھن وڌي رهيو هو ،۽ مديانين هڪ ٻئي کي چيو" ،اچو ته هن نوجوان کي اسماعيلين جي ٽولي کي وڪرو لَ ڏنو هو ،۽ اسان هن جي برائي کان لَ اهو ٿورو وٺنداسين جيڪو اسان ان ء ڪريون جيڪي اسان ڏانھن اچي رهيا آهن ،۽ اسين ان ء بچي وينداسين". 24۽ انھن ائين ڪيو ،۽ اهي اسماعيلين وٽ پھتا ،۽ مدينين يوسف کي اسماعيلين وٽ ويھ چاندي ءَ جي ءسڪن ۾ وڪڻي ڇڏيو ،جيڪي انھن سندس ڀائرن کي ڏنا هئا. 25۽ مديان وارا جلعاد ڏانھن پنھنجي رستي تي هليا ويا ،۽ اسماعيلين يوسف کي کڻي ويا ۽ انھن کيس هڪ اءٺ تي سوار ڪيو ،۽ اهي کيس مصر ڏانھن وٺي وڃي رهيا هئا. 26۽ يوسف ٻڌو ته اسماعيلي مصر ڏانھن وڃي رهيا آهن ،۽ يوسف هن ڳالھه تي افسوس ڪيو ۽ روئيو ته هو پنھنجي پي ءَ کان ڪنعان جي ملڪ کان ايترو پري وڃڻ وارو هو ،۽ هو اءٺ تي سوار ٿي روئي پيو ،۽ انھن مان هڪ ماڻھو کيس ڏٺو ،۽ کيس اءٺ تان لٿو ۽ پيادل لَ چيو ،پر ان جي باوجود يوسف روئيندو رهيو ،۽ هن چيو ،اي منھنجا پي ءَ ،منھنجا پي ءَ. هلڻ ء 27۽ اسماعيلين مان هڪ اٿيو ۽ يوسف جي ڳل تي ڌڪ هنيو ،۽ هو اڃا تائين روئيندو رهيو؛ ۽ يوسف رستي ۾ ٿڪجي پيو هو ،۽ پنھنجي روح جي تلخي جي ڪري اڳتي وڌي نه سگھيو ،۽ انھن سڀني کيس ماريو ۽ رستي ۾ تڪليف ڏني ،۽ انھن کيس ڊڄاريو ته جيئن هو روئڻ کان روڪي. 28۽ خداوند يوسف جي خواهش ۽ سندس مصيبت ڏٺي ،۽ خداوند انھن ماڻھن تي اونداهي ۽ مونجھارو نازل ڪيو ،۽ هر ڪنھن جو هٿ جيڪو هن کي ماريندو هو سڪي ويو. 29۽ اهي هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا ته" ،خدا اسان سان رستي ۾ ڇا ڪيو آهي؟ ۽ انھن کي خبر نه هئي ته هي يوسف جي ڪري انھن تي ٿيو آهي ".۽ اهي ماڻھو رستي تي هليا ،۽ اهي افرات جي رستي تي گذريا جتي راحيل کي دفن ڪيو ويو هو. 30۽ يوسف پنھنجي ما ءَ جي قبر تي پھتو ،۽ يوسف جلدي ڪري پنھنجي ما ءَ جي قبر ڏانھن ڊوڙيو ،۽ قبر تي ڪري پيو ۽ روئي پيو. 31۽ يوسف پنھنجي ما ءَ جي قبر تي وڏي آواز سان رڙ ڪئي ،۽ چيو ،اي منھنجي ما ءَ ،منھنجي ما ءَ ،اي جنھن مون کي جنم ڏنو ،هاڻي جاڳ ۽ اٿ ۽ پنھنجي پٽ کي ڏس ،ته ڪيئن هو الم جي حيثيت ۾ وڪرو ڪيو ويو آهي ،۽ ڪو به هن تي رحم ڪرڻ وارو ناهي. روَ ،۽ منھنجي ڀائرن جي دل ڏس. 32اءٿ ۽ پنھنجي پٽ کي ڏس ،منھنجي مصيبتن تي مون سان گڏ ء لَ پنھنجي ننڊ مان جاڳايو ،۽ منھنجي ڀائرن جي خلف پنھنجين جنگين جي هدايت ڪريو . 33منھنجي ما ءَ کي جاڳايو ،جاڳايو ،منھنجي ء او ڪيئن انھن مون کان منھنجو ڪوٽ کسي ورتو آهي ،۽ مون کي اڳ ۾ ئي ٻه ڀيرا الم طور وڪڻي ڇڏيو آهي ،۽ مون کي منھنجي پي ءَ کان الڳ ڪيو آهي ،۽ ڪو به مون تي رحم ڪرڻ وارو ناهي. 34اٿاريو ۽ خدا جي اڳيان انھن جي خلف پنھنجو دليل پيش ڪريو ،۽ ڏسو ته خدا ڪنھن کي فيصلي ۾ سچو ٺھرائيندو ،۽ ڪنھن کي ڏوهاري ٺھرائيندو. ء 35اي منھنجي ما ءَ ،اٿ ،پنھنجي ننڊ مان جاڳي ۽ منھنجي پي ءَ کي ڏس ته اڄ هن جو روح مون سان ڪيئن آهي ،۽ هن کي تسلي ڏي ۽ هن جي دل کي آرام ڏي. 36۽ يوسف اهي ڳالھيون ڪندو رهيو ،۽ يوسف زور سان روئيندو رهيو ۽ پنھنجي ما ءَ جي قبر تي زار زار روئيندو رهيو؛ ۽ ڳالھائڻ بند ڪري ڇڏيو ،۽ دل جي ڪڙڪاٽ سبب قبر تي پٿر وانگر بيٺو رهيو. 37۽ يوسف زمين جي هيٺان کان هڪ آواز ٻڌو ،جيڪو کيس دل جي تلخي ۽ روئڻ ۽ دعا جي آواز سان انھن لفظن ۾ جواب ڏنو: 38منھنجا پٽ ،منھنجا پٽ يوسف ،مون تنھنجي روئڻ جو آواز ۽ تنھنجي ماتم جو آواز ٻڌو آهي؛ مون تنھنجا ڳوڙها ڏٺا آهن؛ مون کي تنھنجي مصيبتن جي خبر آهي ،منھنجا پٽ ،۽ اهو مون کي تنھنجي خاطر امگين ڪري ٿو ،۽ منھنجي ام ۾ گھڻو ام شامل ڪيو ويو آهي. 39تنھن ڪري هاڻي منھنجا پٽ ،يوسف منھنجا پٽ ،خداوند تي اميد رک ،۽ سندس انتظار ڪر ۽ ڊڄ نه ،ڇاڪاڻ ته خداوند تو سان گڏ آهي ،هو توکي سڀني مصيبتن کان بچائيندو. 40منھنجا پٽ اٿي ،پنھنجن مالڪن سان گڏ مصر ڏانھن وڃ ،۽ ڊڄ نه ،ڇو ته خداوند تو سان گڏ آهي ،منھنجا پٽ “.۽ هو ءَ يوسف سان انھن لفظن وانگر ڳالھائيندي رهي ،۽ هو ءَ بيٺي رهي. پوَ اسماعيلين مان هڪ کيس قبر تي روئندي ۽ روئندي ڏٺو ، 41۽ يوسف اهو ٻڌو ،۽ هن تي تمام گھڻو حيران ٿيو ،۽ روئڻ لڳو؛ ۽ ان کان ء ۽ سندس اضب مٿس ڀڙڪي پيو ،۽ هن کيس اتان ڪڍي ڇڏيو ،۽ هن کيس مار ڏني ۽ لعنت ڪئي. 42۽ يوسف ماڻھن کي چيو تہ” مون تي اوهان جي مھرباني هجي تہ مون کي پنھنجي پي ءَ جي گھر واپس وٺي وڃو ،۽ هو اوهان کي گھڻو مال ڏيندو“. 43انھن کيس جواب ڏنو تہ” ڇا تون الم نہ آهين ۽ تنھنجو پي ءَ ڪٿي آهي؟ ۽ جيڪڏهن تنھنجو پي ءَ هجي ها تہ تون ٻہ ڀيرا الم جي عيوض ايتري گھٽ قيمت تي نہ وڪڻي ها “.۽ انھن جو اضب اڃا تائين مٿس ڀڙڪي رهيو ،۽ اهي کيس مارڻ ۽ سزا ڏيڻ لڳا ،۽ يوسف زار زار روئڻ لڳو. 73
جاشر
44۽ خداوند يوسف جي مصيبت ڏٺي ،۽ خداوند وري انھن ماڻھن کي مارايو ،۽ انھن کي سزا ڏني ،۽ خداوند انھن کي زمين تي اونداهو ڪري ڇڏيو ،۽ بجلي چمڪي ۽ گجگوڙ ڪئي ،۽ زمين گجگوڙ ۽ تيز هوا جي آواز تي ڌڏي وئي ،۽ ماڻھو ڊڄي ويا ۽ نه ڄاڻندا هئا ته ڪٿي وڃن. 45۽ جانور ۽ اءٺ بيٺا رهيا ،۽ انھن کي وٺي ويا ،پر اهي وڃڻ کان انڪار ڪيو ،انھن انھن کي ماريو ،۽ اهي زمين تي ڪري پيا؛ ۽ ماڻھو هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا" ،هي ڇا آهي جيڪو خدا اسان سان ڪيو آهي؟ اسان جا ڪھڙا ڏوهه آهن ،۽ اسان جا ڪھڙا گناهه آهن جو هي ڳالھه اسان سان ٿي آهي؟" 46۽ انھن مان هڪ جواب ڏنو ۽ انھن کي چيو ته ،شايد هن الم کي ايذائڻ جي گناهه جي ڪري اڄ اسان سان هي واقعو ٿيو آهي؛ تنھن پوَ اسان کي خبر پوندي ته هي برائي ڪنھن جي ڪري اسان ڪري هاڻي هن کي سختي سان دعا ڪريو ته اسان کي معاف ڪري ،۽ ء پوَ اسان کي خبر پوندي ته هي سڀ ڪجھه اسان تي هن الم کي ايذائڻ جي گناهه تي آئي آهي ،۽ جيڪڏهن خدا اسان تي رحم ڪندو ،ته ء جي ڪري ٿيو آهي. لَ چيو؛ ۽ چيائون تہ اسان خداوند ۽ اوهان جو گناهہ ڪيو 47۽ ماڻھن ائين ڪيو ،۽ انھن يوسف کي منٿ ڪئي ۽ کيس معاف ڪرڻ ء آهي ،تنھنڪري هاڻي پنھنجي خدا کان دعا گھرو تہ هو اسان مان هن موت کي دور ڪري ،ڇاڪاڻ تہ اسان سندس گناهہ ڪيو آهي. 48۽ يوسف انھن جي چوڻ مطابق ڪيو ،۽ خداوند يوسف جي ٻڌي ،۽ خداوند اها وبا دور ڪئي جيڪا هن يوسف جي ڪري انھن ماڻھن تي نازل ڪئي هئي ،۽ جانور زمين تان اٿيا ۽ انھن کي هلئيندا رهيا ،۽ اهي اڳتي وڌيا ،۽ طوفان گھٽجي ويو ۽ زمين خاموش ٿي وئي ،۽ لَ پنھنجي سفر تي هليا ،۽ ماڻھن کي خبر پئي ته هي آفت يوسف جي ڪري انھن تي آئي آهي. ماڻھو مصر ڏانھن وڃڻ ء 49۽ اهي هڪٻئي کي چوڻ لڳا تہ” ڏسو ،اسان کي خبر آهي تہ هن جي مصيبت جي ڪري ئي اسان تي هي مصيبت آئي آهي .هاڻي اسين پنھنجي جان تي هي موت ڇو آڻيون؟ اچو تہ صلح ڪريون تہ هن الم سان ڇا ڪجي“. 50۽ هڪ جواب ڏنو ۽ چيو ته ،يقينا ا هن اسان کي چيو هو ته هن کي سندس پي ءَ وٽ واپس آڻيو؛ تنھن ڪري هاڻي اچو ته هن کي واپس لَ ڏني هئي ۽ جاَ تي وڃون جيڪا هو اسان کي ٻڌائيندو ،۽ سندس خاندان کان اها قيمت وٺي وڃون جيڪا اسان هن ء وٺي هلون ۽ اسان ان ء پوَ هليا وينداسين. ء 51۽ هڪ وري جواب ڏنو ۽ چيو ،ڏسو هي صلح تمام سٺي آهي ،پر اسان ائين نٿا ڪري سگھون ڇاڪاڻ ته رستو اسان کان تمام پري آهي ،۽ اسان پنھنجي رستي کان ٻاهر نه ٿا وڃي سگھون. 52۽ هڪ ٻئي جواب ڏنو ۽ انھن کي چيو ته ،هي صلح آهي جيڪا اختيار ڪئي وڃي ،اسين ان کان نه هٽنداسين؛ ڏسو اسين اڄ مصر وڃي رهيا آهيون ،۽ جڏهن اسين مصر پھچنداسين ،اسين کيس اتي وڏي قيمت تي وڪڻينداسين ،۽ اسين سندس بڇڙائي کان بچي وينداسين. 53۽ اهو ڳالھ ماڻھن کي پسند آئي ۽ انھن ائين ئي ڪيو ،۽ انھن يوسف سان گڏ مصر ڏانھن پنھنجو سفر جاري رکيو. باب43 1۽ جڏهن يعقوب جي پٽن پنھنجي ڀا ءَ يوسف کي مديانين کي وڪڻي ڇڏيو ،تڏهن انھن جون دليون هن جي ڪري ڏک ۾ ڀرجي ويون ،۽ لَ ڳولي رهيا هئا ،پر هن کي نه ملي سگھيا. انھن پنھنجن ڪمن کان توبه ڪئي ،۽ هن کي واپس آڻڻ ء 2۽ روبن ان کڏ ڏانھن موٽي آيو جنھن ۾ يوسف کي رکيو ويو هو ،ته جيئن کيس ٻاهر ڪڍي سندس پي ءَ وٽ واپس ڪري ،۽ روبن کڏ جي ڀرسان بيٺو رهيو ،۽ هن هڪ به لفظ نه ٻڌو ،۽ هن يوسف کي سڏيو ،يوسف !۽ ڪنھن به جواب نه ڏنو يا هڪ لفظ به نه چيو. 3۽ روبن چيو تہ ،يوسف ڊڄڻ ڪري مري ويو آهي ،يا ڪنھن نانگ هن کي ماريو آهي؛ ۽ روبن کڏ ۾ لٿو ،۽ هن يوسف کي ڳوليو پر کيس کڏ ۾ نه مليو ،۽ هو ٻيھر ٻاهر آيو. 4۽ روبن پنھنجا ڪپڙا ڦاڙي چيو" ،ٻار هتي ناهي ،۽ جيڪڏهن هو مري ويو آهي ته مان پنھنجي پي ءَ سان ڪيئن صلح ڪرائيندس؟ "۽ هو پنھنجن ڀائرن وٽ ويو ۽ ڏٺائين ته اهي يوسف جي ڪري امگين آهن ،۽ گڏجي صلح ڪري رهيا آهن ته ڪيئن پنھنجي پي ءَ سان ،پوَ اسان پنھنجي پي ءَ کي ڇا چئون ،ڇاڪاڻ صلح ڪرائين ،۽ روبن پنھنجن ڀائرن کي چيو" ،مان کڏ تي آيس ۽ ڏسو ته يوسف اتي نه هو ء ته منھنجو پي ءَ مون کان صرف ڇوڪرو ڳوليندو". پوَ اسان جون دليون هن ڪم جي ڪري اسان کي ڏکوئينديون هيون ،۽ 5۽ سندس ڀائرن کيس جواب ڏنو تہ ،اسان ائين ۽ ائين ڪيو ،۽ ء لَ ويٺا آهيون ته ڪيئن اسان پنھنجي پي ءَ کي ان سان ملئي سگھون. هاڻي اسين هڪ بھانو ڳولڻ ء 6۽ روبين انھن کي چيو ته" ،اهو ڇا آهي جو توهان اسان جي پي ءَ جا ٻڍا وار ام ۾ قبر ۾ لٿا آهن؟ اهو ڪم سٺو ناهي ،جيڪو توهان ڪيو آهي". 7۽ روبن انھن سان گڏ ويٺو ،۽ اهي سڀ اٿيا ۽ هڪ ٻئي سان قسم کنيو تہ اهي يعقوب کي اها ڳالھہ نہ ٻڌائيندا ،۽ انھن سڀني چيو تہ جيڪو ماڻھو اسان جي پي ءَ يا سندس گھر وارن کي اها ڳالھہ ٻڌائيندو ،يا جيڪو ملڪ جي ڪنھن بہ اولد کي اها خبر ڏيندو ،اسين سڀ سندس خلف اٿي بيھنداسين ۽ کيس تلوار سان مارينداسين. 8۽ يعقوب جا پٽ هن معاملي ۾ هڪ ٻئي کان ڊڄندا هئا ،ننڍن کان وڏن تائين ،۽ ڪو به هڪ لفظ به نه ڳالھايو ،۽ انھن اهو ڳالھه پنھنجن دلين ۾ لڪائي ڇڏي. 9پوَ اهي ويھي رهيا تہ ڪجھہ سوچين ۽ سوچين تہ پنھنجي پي ءَ يعقوب کي انھن سڀني ڳالھين بابت ٻڌائين. ء لَ هڪ صلح آهي ،ته يوسف جو ڪوٽ کڻي 10۽ اءشڪار انھن کي چيو تہ” ،جيڪڏهن توهان کي هي ڪم ڪرڻ سٺو لڳي ته توهان ء ان کي ڦاڙيو ۽ هڪ ٻڪري کي ماري ان جي رت ۾ ٻوڙيو. 11۽ اهو اسان جي پي ءَ ڏانھن موڪليو ۽ جڏهن هو ان کي ڏسندو ته چوندو ته هڪ بڇڙو جانور هن کي کائي ويو آهي ،تنھن ڪري هن جو ڪوٽ ڦاڙيو ۽ ڏسو ته هن جو رت هن جي ڪوٽ تي هوندو ،۽ توهان جي ائين ڪرڻ سان اسان پنھنجي پي ءَ جي شڪايتن کان آزاد ٿينداسين. 74
جاشر
12۽ اءشڪار جي صلح انھن کي پسند آئي ،۽ انھن سندس ڳالھہ ٻڌي ۽ اءشڪار جي ڳالھہ مطابق ڪم ڪيو جيڪو هن انھن کي صلح ڏني هئي. 13۽ انھن تڪڙ ڪئي ۽ يوسف جو ڪوٽ کڻي ان کي ڦاڙيو ،۽ انھن ٻڪرين مان هڪ ٻڪري کي ماريو ۽ ڪوٽ کي ٻڪري جي رت پوَ ان کي مٽي ءَ ۾ لتاڙيو ،۽ انھن ڪوٽ کي نفتالي جي هٿان پنھنجي پي ءَ يعقوب ڏانھن موڪليو ،۽ انھن کيس حڪم ڏنو تہ ۾ ٻوڙيو ،۽ ء اهي ڳالھيون چئو: 14اسين ڍور گڏ ڪيا هئاسون ۽ شڪم جي رستي تي ۽ اڳتي آيا هئاسين ،جڏهن اسان کي هي ڪوٽ رستي تي بيابان ۾ رت ۽ مٽي ءَ سان ڀريل مليو ،تنھنڪري هاڻي ڄاڻو ته اهو توهان جي پٽ جو ڪوٽ آهي يا نه. 15۽ نفتالي ويو ۽ پنھنجي پي ءَ وٽ آيو ۽ هن کيس ڪوٽ ڏنو ،۽ هن کيس اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي سندس ڀائرن کيس حڪم ڏنيون هيون. پوَ هو اٿيو ۽ 16۽ يعقوب يوسف جو ڪوٽ ڏٺو ۽ ان کي سڃاڻي ورتو ۽ هو منھن ڀر زمين تي ڪري پيو ،۽ پٿر وانگر بيٺو رهيو ،۽ ء وڏي آواز سان رڙ ڪري چيو” ،هي منھنجي پٽ يوسف جو ڪوٽ آهي“! 17تڏهن يعقوب تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجي هڪڙي نوڪر کي پنھنجن پٽن ڏانھن موڪليو ،جيڪو انھن وٽ ويو ۽ ڏٺائين تہ اهي رستي تي ڌڻ سان گڏ اچي رهيا آهن. 18۽ يعقوب جا پٽ شام جو پنھنجي پي ءَ وٽ آيا ۽ ڏٺائون ته سندن ڪپڙا ڦاٽل هئا ۽ سندن مٿي تي مٽي هئي ،۽ انھن پنھنجي پي ءَ کي وڏي آواز سان روئندي ۽ رڙيون ڪندي ڏٺو. ٻڌاَ تہ اوهان اڄ اوچتو مون تي ڪھڙي بڇڙائي آندي آهي؟ "۽ انھن پنھنجي پي ءَ 19۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي چيو تہ" مون کي سچ ء پوَ اچي رهيا هئاسين ،۽ اسين بيابان ۾ رستي تي شڪم شھر تائين پھتاسين ،۽ يعقوب کي جواب ڏنو تہ" اسين اڄ رڍن جي گڏ ٿيڻ کان ء اسان کي زمين تي رت سان ڀريل هي ڪوٽ مليو ،۽ اسان کي خبر هئي ۽ جيڪڏهن اوهين ڄاڻندا تہ اسان اوهان ڏانھن موڪليو". 20۽ يعقوب پنھنجن پٽن جون ڳالھيون ٻڌيون ۽ وڏي آواز سان رڙ ڪئي ،۽ چيو تہ” هي منھنجي پٽ جو ڪوٽ آهي ،هڪ بڇڙو جانور کيس کائي ويو آهي؛ يوسف ٽڪر ٽڪر ٿي ويو آهي ،ڇاڪاڻ ته مون اڄ هن کي موڪليو آهي ته ڏسان ته توهان ۽ ٻڪرين جو خير آهي يا نه ۽ مون کي توهان کان خبر ڏي ،۽ هو جيئن مون کيس حڪم ڏنو هو ،هليو ويو ۽ اڄ هن سان اهو ٿيو آهي جڏهن مون سوچيو هو ته منھنجو پٽ توهان سان آهي. 21۽ يعقوب جي پٽن جواب ڏنو تہ” ،هو اسان وٽ نہ آيو آهي ۽ نہ ئي اسان کيس توهان کان نڪرڻ کان وٺي اڄ تائين ڏٺو آهي“. 22۽ جڏهن يعقوب انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ته ٻيھر زور سان رڙ ڪئي ،۽ هو اٿيو ۽ پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيا ،۽ پنھنجي ڪمر تي ٽاٽ وجھي ،۽ هو زار زار روئي ۽ ماتم ڪيو ۽ روئڻ ۾ پنھنجو آواز بلند ڪيو ۽ چيو ته: پوَ موڪليو آهي ،۽ ڏسو ته توکي ٽڪرا ٽڪرا 23منھنجا پٽ يوسف ،اي منھنجا پٽ يوسف ،اڄ مون توکي تنھنجي ڀائرن جي ڀلئي کان ء ڪيو ويو آهي؛ منھنجي هٿ سان منھنجي پٽ سان هي ٿيو آهي. لَ ڪيترو پيارو هئين ،۽ هاڻي لَ ڏک آهي ،زندگي ۾ تون مون ء لَ ڏک آهي ،مون کي تنھنجي ء 24منھنجا پٽ يوسف ،مون کي تنھنجي ء لَ ڪيتري تلخ آهي. تنھنجي موت مون ء لَ امگين ڪري ٿو ،منھنجا پٽ ،منھنجا پٽ . جاَ تي مري ويس ،منھنجا پٽ يوسف ،ڇو ته اهو مون کي تنھنجي ء 250ته مان تنھنجي ء جاَ تان اءٿي ،۽ اچي منھنجي ام کي ڏس ،منھنجا پٽ منھنجا پٽ يوسف ،تون ڪٿي آهين ،۽ توکي ڪٿي ڇڪيو ويو آهي؟ اءٿي ،پنھنجي ء يوسف. 26هاڻي اچو ۽ منھنجي اکين مان ڳوڙها ڳڙي منھنجي ڳلن تي ڳڻيو ،۽ انھن کي خداوند جي اڳيان آڻيو ،ته جيئن سندس اضب مون کان ٽري وڃي. 27 0يوسف منھنجا پٽ ،تون ڪيئن ڪري پيو ،هڪ اهڙي شخص جي هٿان جنھن جي هٿان دنيا جي شروعات کان وٺي اڄ تائين ڪو به نه ڪري پيو هو؛ ڇو ته تون هڪ دشمن جي مار سان ماريو ويو آهين ،ظلم سان ،پر يقينا ا مان ڄاڻان ٿو ته اهو تو سان ٿيو آهي ،منھنجي گناهن جي ڪثرت جي ڪري. لَ ڪيتري سخت آهي منھنجا پٽ ،جيتوڻيڪ مون توکي نه پاليو ،نه توکي ٺاهيو ،۽ نه 28هاڻي جاڳ ۽ ڏس ته منھنجي تڪليف تنھنجي ء توکي ساهه ۽ روح ڏنو ،پر اهو خدا هو جنھن توکي ٺاهيو ۽ تنھنجيون هڏيون ٺاهيون ۽ انھن کي گوشت سان ڍڪيو ،۽ تنھنجي نڪ ۾ پوَ هن توکي مون کي ڏنو. زندگي جو ساهه ڦوڪيو ،۽ ء پوَ تو تي اهڙو ئي ٿيو آهي. 29هاڻي سچ پچ خدا ،جنھن توکي مون کي ڏنو ،تنھن توکي مون کان کسي ورتو آهي ،۽ ء 30۽ يعقوب يوسف بابت انھن لفظن وانگر ڳالھائيندو رهيو ،۽ هو زار زار روئي؛ هو زمين تي ڪري پيو ۽ خاموش ٿي ويو. 31۽ يعقوب جا سڀئي پٽ پنھنجي پي ءَ جي مصيبت کي ڏسي ،پنھنجي ڪيل ڪم کان توبه ڪئي ،۽ اهي پڻ زار زار روئڻ لڳا. 32۽ يھودا اٿيو ۽ پنھنجي پي ءَ جو مٿو زمين تان کنيو ،۽ ان کي پنھنجي گود ۾ رکيو ،۽ هن پنھنجي پي ءَ جا ڳوڙها پنھنجي ڳلن تان پونچھيا ،۽ يھودا تمام گھڻو روئيو ،جڏهن ته سندس پي ءَ جو مٿو سندس گود ۾ ٽيڪ ڏئي رهيو هو ،پٿر وانگر. 33۽ يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ جي مصيبت ڏٺي ،۽ اهي پنھنجا آواز بلند ڪيا ۽ روئڻ لڳا ،۽ يعقوب اڃا تائين پٿر وانگر زمين تي پيو هو. لَ سندس چوڌاري بيٺا ،پر هن تسلي وٺڻ کان انڪار 34۽ سندس سڀ پٽ ،سندس نوڪر ۽ سندس نوڪر جا ٻار اٿيا ۽ کيس تسلي ڏيڻ ء ڪيو. 35۽ يعقوب جو سڄو گھراڻو اٿيو ۽ يوسف ۽ پنھنجي پي ءَ جي مصيبت جي ڪري وڏو ماتم ڪيو ،۽ اءها خبر يعقوب جي پي ءَ ابراهيم جي جاَ کان ۽ پنھنجن پٽ اسحاق کي پھتي ،۽ هو ۽ سندس سڄو گھراڻو يوسف جي ڪري زار زار روئي رهيو ،۽ هو حبرون ۾ رهڻ واري ء ماڻھن سان گڏ هليو ويو ،۽ پنھنجي پٽ يعقوب کي تسلي ڏني ،پر هن تسلي قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيو. 75
جاشر
پوَ ،يعقوب زمين تان اٿيو ،۽ سندس ڳوڙها سندس ڳلن تان وهي رهيا هئا ،۽ هن پنھنجن پٽن کي چيو ته ،اٿو ۽ پنھنجون 36۽ ان کان ء تلوارون ۽ ڪمان کڻي ميدان ۾ وڃو ،۽ ڏسو ته ڇا توهان منھنجي پٽ جو لش ڳولي سگھو ٿا ۽ ان کي مون وٽ آڻيو ته جيئن مان ان کي دفن ڪريان. 37۽ مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته جانورن مان به ڳول ڪريو ۽ انھن جو شڪار ڪريو ،۽ جيڪو توهان جي قبضي کان اڳ پھرين ايندو ۽ ان کي مون وٽ آڻيو ،شايد خداوند اڄ منھنجي مصيبت تي رحم ڪندو ،۽ توهان جي اڳيان ان کي تيار ڪندو جنھن منھنجي پٽ کي ٽڪرا ٽڪرا ڪيو ،۽ ان کي مون وٽ آڻيندو ،۽ مان پنھنجي پٽ جي سبب جو بدلو وٺندس. 38۽ سندس پٽن ائين ڪيو جيئن سندن پي ءَ کين حڪم ڏنو هو ،۽ اهي صبح جو سوير اءٿيا ،۽ هر هڪ پنھنجي تلوار ۽ ڪمان هٿ ۾ کنيو ، لَ ميدان ۾ نڪري ويا. ۽ اهي جانورن جو شڪار ڪرڻ ء 39۽ يعقوب اڃا تائين زور سان روئي رهيو هو ۽ روئي رهيو هو ۽ گھر ۾ هيڏانھن هوڏانھن گھمي رهيو هو ۽ هٿ ملئي رهيو هو” ،منھنجو پٽ يوسف ،منھنجو پٽ يوسف“. لَ بيابان ۾ ويا ،۽ ڏسو ته هڪ بگھڙ انھن ڏانھن آيو ،۽ انھن هن کي پڪڙيو ،۽ هن کي پنھنجي 40۽ يعقوب جا پٽ جانورن کي پڪڙڻ ء پي ءَ وٽ وٺي آيا ،۽ انھن هن کي چيو ته ،هي پھريون آهي جيڪو اسان کي مليو آهي ،۽ اسان هن کي توهان وٽ آندو آهي جيئن توهان اسان کي حڪم ڏنو هو ،۽ اسان توهان جي پٽ جو لش نه ڳولي سگھياسين. 41۽ يعقوب پنھنجي پٽن جي هٿن مان جانور ورتو ،۽ وڏي ۽ روئيندڙ آواز سان رڙ ڪئي ،جانور کي پنھنجي هٿ ۾ جھليو ،۽ هن لَ ڪاوڙيل دل سان جانور کي چيو" ،تون منھنجي پٽ يوسف کي ڇو کائي ويو ،۽ توکي زمين جي خدا کان ،يا منھنجي پٽ يوسف ء منھنجي مصيبت کان ڪيئن نه ڊڄيو؟" 42۽ تو منھنجي پٽ کي بيڪار کائي ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته هن ڪو به ظلم نه ڪيو ،۽ ان ڪري مون کي سندس سبب مجرم بڻايو ،تنھن ڪري خدا ان کان حساب وٺندو جيڪو ستايو ويو آهي. لَ جانور جو وات کوليو ،۽ ان يعقوب کي جواب ڏنو ۽ هن کي اهي لفظ ٻڌايا، 43۽ خداوند يعقوب کي پنھنجن لفظن سان تسلي ڏيڻ ء 44قسم آهي خدا جي جيئري جنھن اسان کي زمين تي پيدا ڪيو ،۽ قسم آهي توهان جي روح جي ،منھنجا مالڪ ،مون توهان جو پٽ نه لَ آيو هوس جيڪو اڄ مون کان هليو ڏٺو ،۽ نه ئي مون ان کي ٽڪرا ٽڪرا ڪيو ،پر هڪ پري ملڪ کان مان پنھنجي پٽ کي ڳولڻ ء ويو ،۽ مون کي خبر ناهي ته هو جيئرو آهي يا مري ويو. لَ ميدان ۾ آيس ،۽ توهان جي پٽن مون کي ڳولي لڌو ،۽ مون کي پڪڙيو ۽ منھنجو ام وڌايو ،۽ اڄ 45۽ اڄ مان پنھنجي پٽ کي ڳولڻ ء مون کي توهان جي اڳيان آندو آهي ،۽ هاڻي مون پنھنجون سڀ ڳالھيون توهان کي ٻڌايون آهن. 46۽ هاڻي ،اي انسان جا پٽ ،مان تنھنجي هٿن ۾ آهيان ،۽ اڄ مون سان اهو ڪر جيڪو توکي سٺو لڳي ،پر خدا جي حياتي ءَ جو قسم جنھن مون کي پيدا ڪيو ،مون تنھنجو پٽ نه ڏٺو ،نه ئي مون کيس ٽڪرا ٽڪرا ڪيو ،نه ئي انسان جو گوشت منھنجي زندگي ءَ جي سڀني ڏينھن ۾ منھنجي وات ۾ داخل ٿيو آهي. 47۽ جڏهن يعقوب جانور جون ڳالھيون ٻڌيون تہ هو ڏاڍو حيران ٿي ويو ،۽ جانور کي سندس هٿ مان ڪڍي ڇڏيو ،۽ هو ءَ پنھنجي رستي تي هلي وئي. لَ سوگ ڪندو رهيو. لَ روزانو روئيندو ۽ روئندو رهيو ،۽ هو ڪيترائي ڏينھن پنھنجي پٽ ء 48۽ يعقوب اڃا تائين يوسف ء باب44 1۽ اسماعيل جا پٽ ،جن يوسف کي مديانين کان خريد ڪيو هو ،۽ جن کيس سندس ڀائرن کان خريد ڪيو هو ،يوسف سان گڏ مصر ڏانھن ويا ،۽ اهي مصر جي سرحدن تي پھتا ،۽ جڏهن اهي مصر جي ويجھو پھتا ،ته انھن کي ابراهيم جي پٽ مدان جي پٽن مان چار ماڻھو مليا ، جيڪي مصر جي ملڪ کان پنھنجي سفر تي نڪتا هئا. 2۽ اسماعيلين انھن کي چيو ،ڇا توهان هن الم کي اسان کان خريد ڪرڻ چاهيو ٿا؟ ۽ انھن چيو ،هن کي اسان جي حوالي ڪريو ،۽ انھن يوسف کي انھن جي حوالي ڪيو ،۽ انھن هن کي ڏٺو ،ته هو هڪ تمام سھڻو نوجوان هو ۽ انھن هن کي ويھه شيڪل ۾ خريد ڪيو. 3۽ اسماعيلي مصر ڏانھن پنھنجو سفر جاري رکيو ۽ مداني به ان ڏينھن مصر ڏانھن موٽي آيا ،۽ مداني هڪ ٻئي کي چيو ،ڏسو اسان ٻڌو لَ هن جي آهي ته فرعون جو هڪ آفيسر ،محافظن جو سردار ،پوطيفار هڪ سٺي نوڪر جي ڳول ۾ آهي جيڪو هن جي خدمت ڪرڻ ء اڳيان بيٺو هجي ،۽ هن کي پنھنجي گھر ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن جو نگران بڻائي. 4تنھنڪري هاڻي اچو تہ کيس سندس مرضي ءَ موجب وڪڻي ڇڏيون ،جيڪڏهن هو اسان کي اهو ڏئي سگھي ٿو جيڪو اسان کيس گھرون ٿا. 5۽ اهي مدانيم ويا ۽ پوٽيفار جي گھر آيا ،۽ کيس چيو ته ،اسان ٻڌو آهي ته توهان هڪ سٺي نوڪر جي ڳول ۾ آهيو جيڪو توهان جي خدمت ڪري ،ڏسو اسان وٽ هڪ نوڪر آهي جيڪو توهان کي خوش ڪندو ،جيڪڏهن توهان اسان کي اهو ڏئي سگھو ٿا جيڪو اسان چاهيون ٿا ،۽ اسين ان کي توهان کي وڪرو ڪنداسين. 6۽ پوٽيفار چيو تہ ،کيس منھنجي اڳيان آڻيو ،۽ مان کيس ڏسندس ،۽ جيڪڏهن هو مون کي راضي ڪري تہ مان توکي اهو ڏيندس جيڪو تون کيس گھرين ٿو. 7۽ مداني وڃي يوسف کي وٺي آيا ۽ کيس پوٽيفار جي اڳيان رکيو ،۽ هن کيس ڏٺو ،۽ هو کيس تمام گھڻو خوش ٿيو ،۽ پوٽيفار انھن کي لَ ڇا گھرجي؟ چيو ،مون کي ٻڌايو ته توهان کي هن نوجوان ء لَ چار سؤ چاندي ءَ جا سڪا گھرجن ٿا ،۽ پوٽيفار چيو تہ ،جيڪڏهن توهان مون کي هن جي وڪري جو 8۽ انھن چيو تہ ،اسان کي هن ء رڪارڊ آڻيندؤ ۽ مون کي هن جي تاريخ ٻڌائيندؤ تہ مان توهان کي ڏيندس ،ڇاڪاڻ تہ شايد هو چوري ٿيل هجي ،ڇاڪاڻ تہ هي نوجوان نه الم آهي ۽ نه ئي ڪنھن الم جو پٽ ،پر مان هن ۾ هڪ سھڻي ۽ سھڻي ماڻھو ءَ جي صورت ڏسان ٿو. 76
جاشر
9۽ مداني ويا ۽ اسماعيلين کي وٺي آيا جن هن کي انھن کي وڪرو ڪيو هو ،۽ انھن کيس ٻڌايو ته' ،هو هڪ الم آهي ۽ اسان هن کي انھن کي وڪرو ڪيو'. 10۽ پوطيفار اسماعيلين جون ڳالھيون ٻڌيون جڏهن هو مداني ماڻھن کي چاندي ڏئي رهيو هو ،۽ مداني ماڻھو چاندي کڻي پنھنجي سفر تي هليا ويا ،۽ اسماعيلي پڻ گھر موٽي آيا. 11۽ پوٽيفار يوسف کي وٺي پنھنجي گھر ۾ وٺي آيو تہ جيئن سندس خدمت ڪري ،۽ يوسف پوٽيفار جي نظر ۾ پسند آيو ،۽ هن مٿس ڀروسو ڪيو ،۽ کيس پنھنجي گھر جو نگران بڻايو ،۽ جيڪو ڪجھہ سندس ملڪيت هو تنھن کي سندس هٿ ۾ ڏنو. 12۽ خداوند يوسف سان گڏ هو ۽ هو هڪ خوشحال ماڻھو ٿيو ،۽ خداوند يوسف جي خاطر فوطيفار جي گھر کي برڪت ڏني. 13۽ پوٽيفار پنھنجو سڀ ڪجھه يوسف جي هٿ ۾ ڇڏي ڏنو ،۽ يوسف اهڙو هو جيڪو شين کي اندر ۽ ٻاهر موڪليندو هو ،۽ پوٽيفار جي شيَ سندس مرضي سان منظم ٿيندي هئي. گھر ۾ هر ء 14۽ يوسف ارڙهن سالن جو هو ،هڪ خوبصورت اکين وارو نوجوان ۽ ڏسڻ ۾ سھڻو هو ،۽ هن جھڙو مصر جي سڄي ملڪ ۾ ڪو به نه هو. 15ان وقت جڏهن هو پنھنجي مالڪ جي گھر ۾ هو ،گھر ۾ ۽ ٻاهر وڃي پنھنجي مالڪ جي خدمت ڪندو هو ،تڏهن سندس مالڪ جي زال زليڪا پنھنجون اکيون يوسف ڏانھن کنيون ۽ هن کيس ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته هو هڪ سھڻو ۽ سھڻو نوجوان هو. 16۽ هن پنھنجي دل ۾ سندس خوبصورتي جي خواهش ڪئي ،۽ سندس روح يوسف تي لڳل هئي ،۽ هو ءَ هر روز کيس للچائيندي هئي ، لَ اکيون نه مٿي ڪيون. ۽ زليڪا هر روز يوسف کي قائل ڪندي هئي ،پر يوسف پنھنجي مالڪ جي زال کي ڏسڻ ء 17۽ زليڪا کيس چيو تہ” ،تنھنجو روپ ۽ شڪل ڪيتري سٺي آهي ،سچ پچ مون سڀني المن کي ڏٺو آهي ،۽ تو وانگر سھڻو ٻانھو نه ڏٺو آهي؛ ۽ يوسف کيس چيو تہ” ،يقينا ا جنھن مون کي منھنجي ما ءَ جي پيٽ ۾ پيدا ڪيو ،انھي ءَ سڀني انسانن کي پيدا ڪيو آهي“. 18۽ هن کيس چيو” ،تنھنجون اکيون ڪيتريون سھڻيون آهن ،جن سان تو مصر جي سڀني رهاڪن ،مردن ۽ عورتن کي حيران ڪري ڇڏيو آهي؛ ۽ هن کيس چيو ،جڏهن ته اسان جيئرا آهيون ،اهي ڪيتريون سھڻيون آهن ،پر جيڪڏهن تون انھن کي قبر ۾ ڏسندين ،ته ضرور تون انھن کان پري ٿي ويندين“. 19۽ هن کيس چيو” ،تنھنجا سڀ لفظ ڪيترا سھڻا ۽ وڻندڙ آهن .هاڻي ،مان توکي عرض ٿو ڪريان ،گھر ۾ موجود بربط کڻي ،پنھنجن ٻڌاَ“. هٿن سان وڄائي ۽ اسان کي تنھنجا لفظ ء 20۽ هن کيس چيو ،منھنجا لفظ ڪيترا سھڻا ۽ وڻندڙ آهن جڏهن مان پنھنجي خدا جي تعريف ۽ سندس شان بيان ڪريان ٿو؛ ۽ هن کيس چيو ،توهان جي مٿي جا وار ڪيترا سھڻا آهن ،ڏسو ته سون جي ڪنگھي جيڪا گھر ۾ آهي ،مھرباني ڪري ان کي کڻي وڃو ۽ پنھنجي مٿي جا وار ويڙهو. ء 21۽ هن کيس چيو ته” ،تون ڪيتري وقت تائين اهي ڳالھيون ڪندين؟ اهي ڳالھيون مون کي چوڻ بند ڪر ،۽ اٿي پنھنجي گھريلو ڪمن ۾ مشغول رهه“. سواَ ٻيو ڪجھه به ناهي .پر انھن 22۽ هن کيس چيو ته ،منھنجي گھر ۾ ڪو به ناهي ،۽ توهان جي ڳالھين ۽ توهان جي خواهش کان ء سڀني جي باوجود ،هو ءَ يوسف کي پاڻ وٽ نه آڻي سگھي ،نه ئي هن پنھنجي نظر هن تي رکي ،پر پنھنجون اکيون هيٺ زمين ڏانھن رکيون. 23۽ زليڪا پنھنجي دل ۾ يوسف کي چاهيو ته هو هن سان سمھي ،۽ جڏهن يوسف گھر ۾ پنھنجو ڪم ڪري رهيو هو ،ته زليڪا آئي ۽ سندس اڳيان ويٺي ،۽ هو ءَ روزانو پنھنجي گفتگو سان کيس للچائيندي هئي ته هو هن سان سمھي ،يا ڪڏهن به هن ڏانھن ڏسي ،پر يوسف سندس ڳالھه نه ٻڌي. 24۽ هن کيس چيو ته ،جيڪڏهن تون منھنجي چوڻ مطابق نه ڪندين ،ته مان توکي موت جي سزا ڏيندس ،۽ تو تي لوهه جو جوڙو وجھندس. 25۽ يوسف کيس چيو تہ ،بيشڪ خدا جنھن ماڻھو ءَ کي پيدا ڪيو آهي ،قيدين جا زنجيرون کوليندو آهي ،۽ اهو ئي آهي جيڪو مون کي تنھنجي قيد ۽ تنھنجي فيصلي کان ڇڏائيندو. لَ مٿس االب نه ٿي سگھي ،۽ سندس روح اڃا تائين مٿس لڳل هئي ،ته سندس خواهش هن کي هڪ 26۽ جڏهن هو ءَ کيس قائل ڪرڻ ء ڏکوئيندڙ بيماري ۾ وجھي ڇڏيو. لَ آيون ،۽ انھن کيس چيو ته" ،تون هن خراب حالت ۾ ڇو آهين؟ تون جنھن کي ڪنھن به 27۽ مصر جون سڀ عورتون هن سان ملڻ ء شيَ جي گھٽتائي ناهي .يقينا ا تنھنجو مڙس بادشاهه جي نظر ۾ هڪ وڏو ۽ معزز شھزادو آهي ،ڇا توکي پنھنجي دل جي خواهش جي ڪا ء به گھٽتائي هجڻ گھرجي؟" 28۽ زليڪا انھن کي جواب ڏيندي چيو تہ” ،اڄ توهان کي خبر پوندي تہ هي آفت ڪٿان پيدا ٿئي ٿي جنھن ۾ توهان مون کي ڏسندا آهيو ،۽ لَ هڪ ضيافت ڪئي ،۽ سڀني عورتن زليڪا جي گھر لَ کاڌو تيار ڪن ،۽ هن انھن ء هن پنھنجين ٻانھين کي حڪم ڏنو ته سڀني عورتن ء ۾ کاڌو کاڌو. لَ چاقو ڏنا ته جيئن اهي کائي سگھن ،۽ هن حڪم ڏنو ته اهي يوسف کي قيمتي ڪپڙا پھرائين ،۽ هو 29۽ هن انھن کي ليمن جا ڦڙا ڇلڻ ء انھن جي سامھون اچي ،۽ يوسف انھن جي اکين اڳيان آيو ۽ سڀئي عورتون يوسف ڏانھن ڏسڻ لڳيون ،۽ هن کان اکيون هٽائي نه سگھيون ، ۽ انھن سڀني پنھنجن هٿن ۾ چاقو سان پنھنجا هٿ ڪٽي ڇڏيا ،۽ جيڪي ليمن جا ڦڙا انھن جي هٿن ۾ هئا اهي رت سان ڀريل هئا. 30۽ انھن کي خبر نه هئي ته انھن ڇا ڪيو آهي پر اهي يوسف جي خوبصورتي کي ڏسندا رهيا ،۽ پنھنجون اکيون هن کان نه ڦيرايون. 31۽ زليڪا ڏٺو ته انھن ڇا ڪيو هو ،۽ هن انھن کي چيو ته ،هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو توهان ڪيو آهي؟ ڏسو ،مون توهان کي کائڻ لَ ليمو ڏنو ۽ توهان سڀني پنھنجا هٿ ڪٽي ڇڏيا آهن. ء
77
جاشر
32۽ سڀني عورتن پنھنجا هٿ ڏٺا ،۽ ڏٺائون ته اهي رت سان ڀريل هئا ،۽ انھن جو رت انھن جي ڪپڙن تي وهي رهيو هو ،۽ انھن ان کي چيو ته ،توهان جي گھر ۾ هي الم اسان تي االب آيو آهي ،۽ اسان هن جي خوبصورتي جي ڪري پنھنجون اکيون هن کان نه هٽائي سگھياسين. .پوَ مان 33۽ هن انھن کي چيو ،يقينا ا هي توهان سان ان وقت ٿيو جڏهن توهان هن ڏانھن ڏٺو ،۽ توهان پاڻ کي هن کان روڪي نه سگھيا ء ڪيئن روڪي سگھان ٿي جڏهن هو مسلسل منھنجي گھر ۾ هوندو آهي ،۽ مان هن کي روزانو پنھنجي گھر مان اندر ۽ ٻاهر ايندي ڏسان پوَ مان ڪيئن گھٽجڻ يا هن جي ڪري تباهه ٿيڻ کان بچي سگھان ٿي؟ ٿي؟ ء 34۽ انھن کيس چيو ته ،لفظ سچا آهن ،ڇو ته ڪير گھر ۾ هي سھڻو روپ ڏسي سگھي ٿو ۽ ان کان روڪي سگھي ٿو ،۽ ڇا هو توهان جي گھر ۾ توهان جو الم ۽ نوڪر ناهي ،۽ توهان هن کي اهو ڇو نه ٿا ٻڌايو جيڪو توهان جي دل ۾ آهي ،۽ توهان جي روح کي هن معاملي ذريعي تباهه ٿيڻ ڏيو ٿا؟ 35۽ هن انھن کي چيو ،مان روزانو هن کي قائل ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رهي آهيان ،۽ هو منھنجي خواهشن تي راضي نه ٿيندو ،۽ شيَ جو واعدو ڪيو هو جيڪو سٺو آهي ،۽ تڏهن به مان هن کان واپسي سان نه ملي سگھيس؛ تنھن ڪري مان هڪ مون هن کي هر ء زوال پذير حالت ۾ آهيان جيئن توهان ڏسو ٿا. لَ پنھنجي خواهش جي ڪري تمام گھڻي بيمار ٿي پئي ،۽ هو ءَ ان جي ڪري تمام گھڻي پيار جي بيمار ٿي پئي ،۽ 36۽ زليڪا يوسف ء لَ پنھنجي محبت جي ڪري يوسف زليڪا ،ته هئي نه خبر به ڪا جي ڳالھه هن کي مڙس سندس ۽ ماڻھن سڀني زليڪا جي گھر جي ء بيمار آهي. شيَ جي ڪمي ڇو نٿي ڪرين؟ “۽ هن 37۽ سندس گھر جي سڀني ماڻھن کانئس پڇيو تہ” تون بيمار ۽ ڪمزور ڇو آهين ۽ ڪنھن بہ ء انھن کي چيو تہ” مون کي خبر نہ آهي تہ هي ڳالھہ روزانو مون تي ڇا ڇا ٿي رهيو آهي“. لَ ايندا هئا ،۽ اهي هن سان ڳالھائيندا هئا ،۽ هن انھن کي چيو ته ،اهو صرف 38۽ سڀ عورتون ۽ سندس دوست روزانو کيس ڏسڻ ء يوسف جي پيار جي ڪري ٿي سگھي ٿو؛ ۽ انھن کيس چيو ته ،هن کي وراليو ۽ ڳجھي طرح پڪڙيو ،شايد هو توهان جي ڳالھه ٻڌي ،۽ توهان کان هن موت کي هٽائي ڇڏي. 39۽ زليڪا يوسف سان پنھنجي محبت کان وڌيڪ خراب ٿي وئي ،۽ هو ءَ گھٽجي وئي ،ايتري تائين جو هن کي بيھڻ جي طاقت نه رهي. 40۽ هڪ ڏينھن يوسف گھر ۾ پنھنجي مالڪ جو ڪم ڪري رهيو هو ،۽ زليڪا لڪي لڪي آئي ۽ اوچتو هن تي ڪري پئي ،۽ يوسف هن جي خلف اٿيو ،۽ هو هن کان وڌيڪ طاقتور هو ،۽ هن کي زمين تي ڪري ڇڏيو. 41۽ زليڪا پنھنجي دل جي خواهش جي ڪري روئي ،۽ هن روئيندي کيس دعا ڪئي ،۽ هن جا ڳوڙها هن جي ڳلن تان وهي ويا ،۽ هن کيس دعا جي آواز ۾ ۽ روح جي تلخي ۾ چيو، لَ پيار جي ڪري زوال ۾ 42ڇا تو ڪڏهن مون جھڙي سھڻي عورت ٻڌي ،ڏٺي يا سڃاڻي آهي ،جيڪا روزانو توسان ڳالھائي ٿي ،تو ء پوَ به تون منھنجي آواز کي نه ٻڌندين؟ اچي ٿي ،تو کي هي سڀ اعزاز ڏئي ٿي ،۽ ء 43۽ جيڪڏهن اهو توهان جي مالڪ جي خوف جي ڪري آهي ته جيئن هو توهان کي سزا نه ڏئي ،قسم آهي ته بادشاهه زنده آهي ته شيَ جي ذريعي توهان کي ڪو به نقصان نه پھچندو؛ هاڻي ،تنھن ڪري دعا ڪريو ته منھنجي ڳالھه ٻڌو ،۽ توهان جي مالڪ کان هن ء ان عزت جي خاطر رضامندي ڏيو جيڪو مون توهان کي عطا ڪيو آهي ،۽ مون کان هن موت کي هٽايو ،۽ مان توهان جي خاطر ڇو مران؟ ۽ هن ڳالھائڻ بند ڪيو. 44يوسف کيس جواب ڏنو تہ” ،مون کان پري رهو ۽ هي معاملو منھنجي مالڪ تي ڇڏي ڏيو ،ڏسو ،منھنجو مالڪ نٿو ڄاڻي تہ گھر ۾ مون وٽ ڇا آهي ،ڇاڪاڻ تہ جيڪو ڪجھه سندس آهي سو هن منھنجي هٿ ۾ ڏنو آهي ،۽ مان پنھنجي مالڪ جي گھر ۾ اهي ڪم ڪيئن ڪريان؟ 45ڇاڪاڻ ته هن مون کي پنھنجي گھر ۾ تمام گھڻو عزت ڏني آهي ،۽ هن مون کي پنھنجي گھر جو نگران پڻ بڻايو آهي ،۽ هن مون کي ،سواَ توهان جي جيڪو بلند ڪيو آهي ،۽ هن گھر ۾ مون کان وڏو ڪو به ناهي ،۽ منھنجي مالڪ مون کان ڪجھه به نه روڪيو آهي ء ،پوَ توهان مون کي اهي لفظ ڪيئن چئي سگھو ٿا ،۽ مان خدا ۽ توهان جي مڙس سان هي وڏو بڇڙو ۽ گناهه ڪيئن هن جي زال آهي ء ڪري سگھان ٿو؟ ڳالھاَ ،ڇو ته مان تنھنجون ڳالھيون نہ ٻڌندس .پر زليڪا يوسف جي ڳالھ 46تنھنڪري هاڻي مون کان پاسو ڪر ،۽ اهڙا لفظ وڌيڪ نہ ء لَ للچائيندي هئي. نه ٻڌي جڏهن هن کيس اهي ڳالھيون ٻڌايون ،پر هو ءَ روزانو کيس پنھنجي ڳالھ ٻڌڻ ء پوَ مصر جو وهڪرو پنھنجي سڀني پاسن کان ڀرجي ويو ،۽ مصر جا سڀ رهواسي ٻاهر نڪتا ،۽ بادشاهه ۽ شھزادا به دفن 47۽ ان کان ء ۽ ناچ سان نڪتا ،ڇاڪاڻ ته اهو مصر ۾ هڪ وڏو خوشي جو ڏينھن هو ،۽ سمنڊ جي سيحور جي ٻوڏ جي وقت هڪ موڪل جو ڏينھن لَ اتي ويا. هو ،۽ اهي سڄو ڏينھن خوشي ڪرڻ ء لَ دريا ءَ تي نڪتا ،تڏهن پوٽيفار جي گھر جا سڀ ماڻھو انھن سان گڏ ويا ،پر 48۽ جڏهن مصري پنھنجي دستور مطابق خوشي ڪرڻ ء زليڪا انھن سان گڏ نه وئي ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،مان بيمار آهيان ،۽ هو ءَ گھر ۾ اڪيلي رهي ،۽ گھر ۾ ٻيو ڪو به ماڻھو هن سان گڏ نه هو. 49۽ هو ءَ اءٿي ۽ گھر ۾ پنھنجي مندر ڏانھن وئي ،۽ پاڻ کي شاهي لباس پھريل ،۽ هن پنھنجي مٿي تي سوني پٿر جا قيمتي پٿر رکيا ،جيڪي چاندي ۽ سون سان جڙيل هئا ،۽ هن پنھنجي چھري ۽ چمڙي کي عورتن جي پاڪ ڪرڻ واري هر قسم جي مائع سان سينگاريو ،۽ هن پوَ هو ءَ مندر جي دروازي تي ،گھر جي رستي تي ويٺي ، مندر ۽ گھر کي ڪيسيا ۽ لوبان سان خوشبوَ ڏني ،۽ هن ءمر ۽ عود پکيڙيو ،۽ ء ء لَ گھر ۾ داخل ٿيو. لَ گذريو ،۽ ڏسو يوسف ميدان مان آيو ،۽ پنھنجي مالڪ جو ڪم ڪرڻ ء جتان يوسف پنھنجو ڪم ڪرڻ ء جاَ تي پھتو جتان هن کي گذرڻو هو ،۽ هن زليڪا جو سڀ ڪم ڏٺو ،۽ هو پوئتي موٽيو. 50۽ هو انھي ءَ ء 51۽ زليڪا يوسف کي پاڻ کان پوئتي هٽندي ڏٺو ،۽ هن کيس سڏ ڪيو ،چيو ته توهان کي ڇا ٿيو آهي يوسف؟ پنھنجي ڪم تي اچو ،۽ جاَ تي نه پھچو. جاَ ڏيندس جيستائين توهان پنھنجي ء لَ ء ڏسو ته مان توهان ء 78
جاشر
لَ ويٺو ۽ جاَ تي هليو ويو ،۽ هو معمول مطابق پنھنجي مالڪ جو ڪم ڪرڻ ء 52۽ يوسف موٽي آيو ۽ گھر ۾ آيو ،۽ اتان کان پنھنجي ء ڏسو زليڪا هن وٽ آئي ۽ شاهي لباس ۾ هن جي سامھون بيٺي ،۽ هن جي ڪپڙن مان خوشبو پري تائين پکڙجي وئي. 53۽ هن جلدي ڪئي ۽ يوسف ۽ سندس ڪپڙن کي پڪڙيو ،۽ هن کي چيو ته ،بادشاهه جي زندگي جو قسم آهي ته جيڪڏهن توهان منھنجي درخواست پوري نه ڪندا ته توهان اڄ مري ويندا ،۽ هن جلدي ڪئي ۽ پنھنجو ٻيو هٿ وڌايو ۽ پنھنجي ڪپڙن جي هيٺان تلوار ڪڍي ،۽ ان کي يوسف جي ڳچي ءَ تي رکيو ،۽ هن چيو ته ،اٿ ۽ منھنجي درخواست پوري ڪر ،۽ جيڪڏهن نه ته اڄ ئي مري ويندين. لَ اٿيو ،۽ هن سندس ڪپڙن جو اڳيون حصو پڪڙيو ،۽ سندس 54۽ يوسف هن جي اهڙي ڪم ڪرڻ کان ڊڄي ويو ،۽ هو هن کان ڀڄڻ ء ڀڄڻ جي خوف ۾ اهو لباس جيڪو زليڪا پڪڙيو هو ڦاٽل هو ،۽ يوسف اهو لباس زليڪا جي هٿ ۾ ڇڏي ڏنو ،۽ هو ڀڄي ويو ۽ ٻاهر نڪري ويو ،ڇاڪاڻ ته هو ڊڄي ويو هو. 55۽ جڏهن زليڪا ڏٺو ته يوسف جو ڪپڙو ڦاٽل هو ،۽ هو ان کي سندس هٿ ۾ ڇڏي ڀڄي ويو هو ،تڏهن هو ءَ پنھنجي جان کان ڊڄي وئي ،متان اها خبر سندس باري ۾ پکڙجي وڃي ،۽ هو ءَ اءٿي ۽ چالڪي ءَ سان ڪم ڪيو ،۽ جيڪي ڪپڙا پائي رهي هئي اهي لهي ڇڏيا ، ۽ پنھنجا ٻيا ڪپڙا پائي ورتا. جاَ تي ويٺي جتي هو ءَ پنھنجي بيماري ۾ ويٺي هئي ،ان کان اڳ جو 56۽ هن يوسف جو ڪپڙو کڻي پنھنجي ڀرسان رکيو ،۽ هو ءَ وڃي ان ء سندس گھر جا ماڻھو دريا ءَ تي وڃن ،۽ هن هڪ نوجوان ڇوڪري کي سڏيو جيڪو ان وقت گھر ۾ هو ،۽ هن کي حڪم ڏنو ته گھر جي ماڻھن کي پاڻ وٽ سڏي. 57۽ جڏهن هن انھن کي ڏٺو ته وڏي آواز ۽ ماتم سان انھن کي چيو ته ڏسو ته توهان جو مالڪ هڪ عبراني کي گھر ۾ مون وٽ آندو لَ آيو آهي. آهي ،ڇاڪاڻ ته هو اڄ مون سان سمھڻ ء 58ڇالَ جو جڏهن اوهين ٻاهر نڪتا هئا تہ هو گھر ۾ آيو ،۽ ڏٺائين تہ گھر ۾ ڪوبہ ڪونھي ،تڏهن هو مون وٽ آيو ،۽ مون کي ء پڪڙيو ،مون سان ليٽڻ جي ارادي سان. 59۽ مون سندس ڪپڙا پڪڙيا ۽ ڦاڙي ڇڏيا ۽ وڏي آواز سان سندس خلف رڙ ڪئي ،۽ جڏهن مون پنھنجو آواز بلند ڪيو ته هو پنھنجي جان کان ڊڄي ويو ۽ پنھنجو ڪپڙو منھنجي اڳيان ڇڏي ڀڄي ويو. 60۽ سندس گھر وارن ڪجھ به نه ڳالھايو ،پر سندن اضب يوسف تي تمام گھڻو ڀڙڪيو ،۽ اهي سندس مالڪ وٽ ويا ۽ کيس سندس مڪر جون ڳالھيون ٻڌايون. 61پوتيفار اصي ۾ گھر آيو ،۽ سندس زال کيس رڙ ڪري چيو تہ” تو مون سان ڇا ڪيو جو هڪ عيسائي نوڪر کي منھنجي گھر ۾ لَ آيو آهي .هن اڄ مون سان ائين ڪيو. آندو ،ڇو تہ هو اڄ مون سان کيڏڻ ء 62۽ پوٽيفار پنھنجي زال جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هن يوسف کي سخت ڪوڙن سان سزا ڏيڻ جو حڪم ڏنو ،۽ انھن هن سان ائين ئي ڪيو. 63۽ جڏهن اهي کيس ماري رهيا هئا ،يوسف وڏي آواز سان رڙ ڪئي ،۽ هن پنھنجون اکيون آسمان ڏانھن کنيون ،۽ چيو ،اي خداوند خدا ، توهان ڄاڻو ٿا ته مان انھن سڀني شين کان بيزار آهيان ،۽ مان اڄ انھن اير طھر ٿيل بدڪار ماڻھن جي هٿان ڪوڙ سان ڇو مرندس ،جن کي توهان ڄاڻو ٿا؟ 64۽ جڏهن پوٽيفار جا ماڻھو يوسف کي ماري رهيا هئا ،تڏهن هو روئيندو ۽ روئندو رهيو ،۽ اتي يارهن مھينن جو هڪ ٻار هو ،۽ خداوند ٻار جو وات کوليو ،۽ هن اهي لفظ پوٽيفار جي ماڻھن جي سامھون چيا ،جيڪي يوسف کي ماري رهيا هئا ،چيو ته: 65توهان هن ماڻھو ءَ کان ڇا چاهيو ٿا ،۽ توهان هن سان هي برائي ڇو ٿا ڪريو؟ منھنجي ما ءَ ڪوڙ ڳالھائي ٿي ۽ ڪوڙ ڳالھائي ٿي؛ اهڙي طرح معاملو ٿيو. 66۽ ٻار انھن کي سڀ ڪجھه صحيح طور تي ٻڌايو ،۽ زليڪا جون سڀ ڳالھيون جيڪي يوسف کي روزانو ٻڌائيندو هو. 67۽ سڀني ماڻھن ٻار جون ڳالھيون ٻڌيون ۽ ٻار جي ڳالھين تي ڏاڍا حيران ٿيا ،۽ ٻار ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو ۽ خاموش ٿي ويو. 68۽ پوٽيفار پنھنجي پٽ جي لفظن تي تمام گھڻو شرمسار ٿيو ،۽ هن پنھنجن ماڻھن کي حڪم ڏنو ته يوسف کي وڌيڪ نه ماريو ،۽ ماڻھن يوسف کي مارڻ بند ڪيو. 69۽ پوٽيفار يوسف کي وٺي ويو ۽ حڪم ڏنو ته کيس پادرين جي اڳيان پيش ڪيو وڃي ،جيڪي بادشاهه جا جج هئا ،ته جيئن هن معاملي ۾ سندس فيصلو ڪري سگھن. 70۽ پوٽيفار ۽ يوسف پادرين جي اڳيان آيا جيڪي بادشاهه جا جج هئا ،۽ هن انھن کي چيو ته ،مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته فيصلو ڪريو ته نوڪر جو ڪھڙو فيصلو آهي ،ڇاڪاڻ ته هن ائين ڪيو آهي. 71۽ پادرين يوسف کي چيو تہ" تو پنھنجي مالڪ سان هي ڪم ڇو ڪيو؟ "۽ يوسف انھن کي جواب ڏنو تہ" منھنجا مالڪ ائين نہ آهن ، معاملو ائين هو؛ ۽ پوٽيفار يوسف کي چيو تہ" يقينا ا مون پنھنجو سڀ ڪجھ اوهان جي هٿن ۾ سونپيو آهي ،۽ مون اوهان کان ڪجھ بہ نہ سواَ پنھنجي زال جي ،۽ اوهين هي بڇڙو ڪم ڪيئن ڪري سگھو ٿا؟" ڇڏيو ء 72۽ يوسف جواب ڏنو تہ ،اي منھنجا مالڪ ،جيئري خداوند ۽ توهان جي روح جي قسم ،اي منھنجا مالڪ ،جيڪو لفظ توهان پنھنجي زال کان ٻڌو آهي اهو ڪوڙو آهي ،ڇاڪاڻ ته اڄ جو معاملو اهڙو ئي هو. 73مون کي هڪ سال گذري ويو آهي جڏهن کان مان توهان جي گھر ۾ آهيان ،ڇا توهان مون ۾ ڪا بدڪاري ڏٺي آهي ،يا ڪا اهڙي شيَ جيڪا توهان کي منھنجي جان وٺڻ تي مجبور ڪري سگھي ٿي؟ ء 74۽ پادرين پوٽيفار کي چيو ته ،اسان کي عرض آهي ته موڪليو ،۽ اهي اسان جي اڳيان يوسف جو ڦاٽل ڪپڙو آڻين ،۽ اسان کي ان ۾ پوَ سندس چھرو ضرور هن جي سامھون هوندو ۽ هن ضرور هن کي ڦاٽل ڏسڻ ڏيو ،۽ جيڪڏهن اهو ڦاٽل ڪپڙي جي سامھون هجي ،ته ء لَ ،۽ توهان جي زال اهو سڀ ڪجھه ٺڳي ءَ سان ڪيو جيڪو هن چيو آهي. پڪڙيو هوندو ،پاڻ وٽ اچڻ ء
79
جاشر
75۽ اهي يوسف جو لباس قاضين جي اڳيان کڻي آيا ،۽ انھن ڏٺو ۽ ڏٺو ته يوسف جي اڳيان ڳوڙها هئا ،۽ سڀني قاضين کي خبر پئي ته هن کيس دٻايو هو ،۽ انھن چيو ته موت جو فيصلو هن الم جي ڪري نه آهي ڇاڪاڻ ته هن ڪجھه به نه ڪيو آهي ،پر هن جو فيصلو اهو آهي ته هن کي قيد خاني ۾ رکيو وڃي ان خبر جي ڪري ،جيڪا هن جي ذريعي توهان جي زال جي خلف هلي وئي آهي. جاَ جتي بادشاهه جا قيدي قيد هوندا آهن ،۽ يوسف ٻارهن سال 76۽ پوٽيفار انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هن کيس قيد خاني ۾ رکيو ،اها ء قيد خاني ۾ رهيو. 77۽ ان جي باوجود ،سندس مالڪ جي زال هن کان نه ڦري ،۽ هو ءَ روزانو هن سان ڳالھائڻ کان نه روڪي ته جيئن هن جي ڳالھه ٻڌي ، لَ آماده ڪيو ،۽ زليڪا يوسف ۽ ٽن مھينن جي آخر ۾ زليڪا روزانو يوسف وٽ قيد خاني ۾ ويندي رهي ،۽ هن کيس پنھنجي ڳالھه ٻڌڻ ء کي چيو" ،تون هن گھر ۾ ڪيترو وقت رهندين؟ پر هاڻي منھنجي ڳالھه ٻڌ ،۽ مان توکي هن گھر مان ڪڍندس". لَ هن گھر ۾ رهڻ بھتر آهي ،ان کان جو مان تنھنجيون ڳالھيون ٻڌان ۽ خدا جي خلف 78۽ يوسف کيس جواب ڏنو ،چيو تہ” ،منھنجي ء گناهه ڪريان “.۽ هن کيس چيو تہ” ،جيڪڏهن تون منھنجي مرضي پوري نه ڪندين تہ ،مان تنھنجون اکيون ڪڍي ڇڏيندس ،تنھنجي پيرن ۾ زنجيرون لڳائيندس ۽ توکي انھن جي هٿن ۾ ڏيندس جن کي تون اڳ ۾ نہ سڃاڻندي هئين“. 79۽ يوسف کيس جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،ڏس ،سڄي زمين جو خدا مون کي انھن سڀني کان بچائي سگھي ٿو جيڪي تون مون سان ڪري سگھين ٿو ،ڇاڪاڻ تہ هو انڌن جون اکيون کوليندو آهي ،۽ جيڪي بند ٿيل آهن تن کي آزاد ڪندو آهي ،۽ سڀني اجنبي ماڻھن کي بچائيندو آهي جيڪي زمين کان بي خبر آهن. 80۽ جڏهن زليڪا يوسف کي قائل نه ڪري سگھي ته هو سندس ڳالھه ٻڌي ،تڏهن هن کيس للچائڻ ڇڏي ڏنو؛ ۽ يوسف اڃا تائين قيد خاني ۾ بند هو .۽ يوسف جو پي ءَ يعقوب ۽ سندس سڀ ڀائر جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ هئا ،انھن ڏينھن ۾ يوسف جي ڪري ماتم ڪندا هئا لَ تسلي ڏيڻ کان انڪار ڪيو ،۽ يعقوب وڏي آواز سان روئندو هو ،۽ اهي سڀ ۽ روئندا هئا ،ڇاڪاڻ ته يعقوب پنھنجي پٽ يوسف جي ء ڏينھن روئندو ۽ ماتم ڪندو هو. باب45 پوَ مصر ڏانھن ويو هو ،تڏهن يعقوب جو پٽ روبن تمنا ڏانھن ويو ۽ 1۽ اهو سال هو جڏهن يوسف پنھنجي ڀائرن جي وڪڻڻ کان ء ڪنعاني عوي جي ڌي ءَ اليورام سان شادي ڪئي ،۽ هو ان وٽ آيو. 2۽ روبن جي زال اليورام حاملہ ٿي ۽ کيس چار پٽ پيدا ٿيا ،حنوڪ ،پالو ،قطزرون ۽ ڪرمي؛ ۽ سندس ڀا ءَ شمعون سندس ڀيڻ دينه سان شادي ڪئي ،۽ ان کيس مموئيل ،يامين ،اءهد ،ياڪين ۽ ضوڪر ،پنج پٽ پيدا ٿيا. پوَ هو ڪنعاني عورت بونه وٽ آيو ،اها بونه هئي جنھن کي شمعون شڪم شھر مان قيد ڪري کڻي ويو هو ،۽ بونه دينه جي اڳيان 3۽ ء هئي ۽ هن جي خدمت ڪئي ،۽ شمعون هن وٽ آيو ،۽ هن سان شائول پيدا ٿيو. 4۽ يھوداه انھي ءَ وقت عدولم ڏانھن ويو ،۽ هو عدولم جي هڪڙي ماڻھو ءَ وٽ آيو ،جنھن جو نالو حيرا هو ،۽ يھوداه اتي ڪنعان جي هڪڙي ماڻھو ءَ جي ڌي ءَ کي ڏٺو ،۽ سندس نالو عليات هو ،جيڪا شوع جي ڌي ءَ هئي ،۽ هن ان کي شادي ڪئي ،۽ ان وٽ آيو ،۽ عليات يھوداه کي عير ،اونان ۽ شيلو پيدا ٿيا؛ ٽي پٽ. 5۽ لوي ۽ اءشڪار اوڀر واري ملڪ ڏانھن ويا ،۽ انھن عبر جي پٽ يءقطان جي پٽ يوباب جي ڌيئرن سان شادي ڪئي؛ ۽ يءقطان جي پٽ يوباب کي ٻہ ڌيئرون هيون؛ وڏي جو نالو عدينه هو ۽ ننڍي جو نالو عريده هو. 6۽ لوي عدينه کي پرڻايو ،۽ اءشڪار عريده کي پرڻايو ،۽ اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ ،پنھنجي پي ءَ جي گھر آيا ،۽ عدينه کي لوي مان ، گيرشون ،ڪھت ۽ مراري پيدا ٿيا؛ ٽي پٽ. لَ تول ،فوا ،ايوب ۽ سامرون ،چار پٽ پيدا ٿيا؛ ۽ دان موآب جي ملڪ ڏانھن ويو ۽ موآبي چمودان جي ڌي ءَ 7۽ اريدا کي اءيساڪار ء افللٿ سان شادي ڪئي ،۽ هو کيس ڪنعان جي ملڪ ۾ وٺي آيو. پوَ خدا دان جي زال افللٿ کي ياد ڪيو ،۽ هو ءَ حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ کي جنم ڏنو ،۽ 8۽ افللٿ سنڍ هئي ،کيس ڪو به اولد نه هو ،۽ ء هن ان جو نالو ءخشيم رکيو. ع ءمرام جي ڌيئرن کي شاديون ڪيون ،جيڪو ناحور جو پٽ هو. عض جي پٽ ء 9۽ جاد ۽ نفتالي حاران ڏانھن ويا ۽ اتان ء عزيه کي ورتو؛ عزيه هو؛ ۽ نفتالي مريمه کي ورتو ،۽ جاد ء 10۽ عمورام جي ڌيئرن جا نال هي آهن؛ وڏي جو نالو مريمه ۽ ننڍي جو نالو ء ۽ انھن کي ڪنعان جي ملڪ ۾ ،انھن جي پي ءَ جي گھر ۾ وٺي آيو. عزيت کي جاد مان صفيون ،چاجي ،شوني ،عزبون ،عيري ، 11۽ مريمہ کي نفتالي مان يحصيل ،ءگوني ،يعزر ۽ شالم ،چار پٽ پيدا ٿيا؛ ۽ ء ارودي ۽ ارالي ،ست پٽ پيدا ٿيا. 12۽ آشر ٻاهر نڪتو ۽ افلل جي ڌي ءَ عدون سان شادي ڪئي ،جيڪا حدد جي پٽ ۽ اسماعيل جي پٽ هئي ،۽ کيس ڪنعان جي ملڪ ۾ وٺي آيو. پوَ آشر دريا ءَ جي پار ويو ۽ 13۽ آشر جي زال عدون انھن ڏينھن ۾ فوت ٿي وئي :هن کي ڪو به اولد نه هو؛ ۽ عدون جي وفات کان ء ابي مائيل جي ڌي ءَ هدوره سان شادي ڪئي ،جيڪو عبر جو پٽ ۽ سام جو پٽ هو. 14۽ اها جوان عورت سھڻي شڪل جي هئي ،۽ عقلمند عورت هئي ،۽ هو ءَ شيم جي پٽ عيلم جي پٽ ملڪي ايل جي زال هئي. پوَ مري ويو ،۽ حدوره وڃي پنھنجي لَ هڪ ڌي ءَ پيدا ٿي ،۽ هن ان جو نالو سيرخ رکيو ،۽ ملڪيئيل ان کان ء 15۽ حدوره ملڪيئيل ء پي ءَ جي گھر ۾ رهي. پوَ ،هو ويو ۽ هدوره سان شادي ڪئي ،۽ ان کي ڪنعان جي ملڪ ۾ وٺي آيو ،۽ ان جي ڌي ءَ سيرخ کي 16۽ آشر ۾ زال جي وفات کان ء به انھن سان گڏ وٺي آيو ،۽ اها ٽن سالن جي هئي ،۽ ڇوڪري يعقوب جي گھر ۾ پالي وئي. 80
جاشر
شيَ جي گھٽتائي 17۽ ڇوڪري ڏسڻ ۾ ڏاڍي سھڻي هئي ،۽ هو ءَ يعقوب جي اولد جي پاڪ طريقن تي هلي رهي هئي؛ هن کي ڪنھن به ء نه هئي ،۽ خداوند هن کي حڪمت ۽ سمجھ ڏني. 18۽ آشر جي زال حدوره حاملہ ٿي ۽ کيس يمنه ،يشوا ،يشوي ۽ بريعا پيدا ٿيا؛ چار پٽ. 19۽ زبولون مديان ڏانھن ويو ۽ ابيدا جي پٽ ،مديان جي پٽ ،مولد جي ڌي ءَ مريشه سان شادي ڪئي ،۽ کيس ڪنعان جي ملڪ ۾ وٺي آيو. ء ء ء س ءعلى ءزبولون ءس ءردء ،ايلون ۽ يءچ ءليل .ٽي پٽ. 20ول ءم ءر وو ء ء لَ بنيامين مڪليا کي ارا جي ڌي ءَ سان شادي ڪئي ،۽ 21۽ يعقوب ضوبا جي پٽ ،تارح جي پٽ ،ارام ڏانھن موڪليو ،۽ هن پنھنجي پٽ ء هو ءَ ڪنعان جي ملڪ ۾ يعقوب جي گھر ۾ آئي؛ ۽ بنيامين ڏهن سالن جو هو جڏهن هن ارام جي ڌي ءَ مڪليا سان شادي ڪئي. 22۽ ميڪاليا حاملہ ٿي ۽ بنيامين مان بيل ،بکر ،اشبيل ،جيرا ۽ نعمان ،پنج پٽ پيدا ٿيا؛ ۽ بنيامين بعد ۾ ويو ۽ ابراهيم جي پٽ سامرون جي ڌي ءَ اريباٿ سان شادي ڪئي ،پنھنجي پھرين زال کان علوه ،۽ هو ارڙهن سالن جو هو؛ ۽ اريباٿ بنيامين مان آخي ،ووش ،موپيم ،چوپيم ۽ ارد پيدا ٿيا؛ پنج پٽ. 23۽ انھن ڏينھن ۾ يھودا شيم جي گھر ويو ۽ شيم جي پٽ عيلم جي ڌي ءَ تمر کي پنھنجي پھرين ڄاول عير جي زال ڪري پرڻايو. 24۽ عير پنھنجي زال تمر وٽ آيو ،۽ اها سندس زال ٿي ،۽ جڏهن هو ان وٽ آيو ته هن پنھنجي نسل کي ظاهري طور تي تباهه ڪيو ،۽ سندس ڪم خداوند جي نظر ۾ بڇڙو هو ،۽ خداوند کيس ماري ڇڏيو. پوَ ،يھوداه اونان کي چيو تہ پنھنجي ڀا ءَ جي زال وٽ وڃ ۽ ان سان شادي ڪر جيئن 25۽ يھوداه جي پھرين پٽ عير جي وفات کان ء لَ اولد پيدا ڪر. سندس ويجھو مائٽ هجي ،۽ پنھنجي ڀا ءَ ء 26۽ اونان تمر کي زال بڻايو ۽ هو ان سان گڏ آيو ،۽ اونان به پنھنجي ڀا ءَ جي ڪم وانگر ڪيو ،۽ سندس ڪم خداوند جي نظر ۾ بڇڙو هو ،۽ هن ان کي به ماري ڇڏيو. 27۽ جڏهن اونان مري ويو ،يھودا تمر کي چيو ته ،پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ رهو جيستائين منھنجو پٽ شيلو وڏو نه ٿئي ،۽ يھودا وڌيڪ تمر تي راضي نه ٿيو ته ان کي شيلو کي ڏئي ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته شايد هو به پنھنجن ڀائرن وانگر مري وڃي. لَ پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ رهي. 28تڏهن تمر اءٿي ۽ هلي وئي ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر ۾ رهي ،۽ تمر ڪجھه وقت ء لَ تسلي ڏني وئي ،۽ عليات جي موت کان 29۽ سال جي انقلب تي ،يھوداه جي زال عليات مري وئي؛ ۽ يھوداه کي پنھنجي زال جي ء لَ تمنا ڏانھن ويو. پوَ ،يھوداه پنھنجي دوست حيره سان گڏ پنھنجي رڍن جي ڪترڻ ء ء لَ تمناه ويو آهي ،۽ شيلوه وڏي ٿي چڪي آهي ،۽ يھوداه هن کان خوش نہ آهي. 30۽ تمر ٻڌو تہ يھوداه رڍن جي ڪءترڻ ء 31تڏهن تمر اءٿي ۽ پنھنجي رنواڻ جا ڪپڙا لهي ڇڏيا ،۽ پاڻ تي پردو وجھي ،۽ پاڻ کي مڪمل طور تي ڍڪيو ،۽ وڃي عام رستي تي ويٺي ،جيڪو تمنا جي رستي تي آهي. 32۽ يھوداه گذريو ۽ کيس ڏٺو ۽ کيس کڻي ويو ۽ سندس وٽ آيو ،۽ هو ءَ ان سان حاملہ ٿي ،۽ ٻار ڄڻڻ وقت ،ڏسو ته سندس پيٽ ۾ جاڙا ٻار هئا ،۽ هن پھرين جو نالو فارص ۽ ٻئي جو نالو زارح رکيو. باب46 1انھن ڏينھن ۾ يوسف اڃا تائين مصر جي ملڪ ۾ جيل خاني ۾ قيد هو. 2اءن وقت فرعون جا نوڪر ،يعني مصر جي بادشاهه جي ساقين ۽ نانبائين جو سردار ،سندس اڳيان بيٺا هئا. لَ ماني رکي ،۽ بادشاهه شراب پيتو ۽ ماني لَ رکيو ،۽ نانبائي بادشاهه جي اڳيان کائڻ ء 3۽ ساقي شراب کڻي بادشاهه جي اڳيان پيئڻ ء کائي ،هن ۽ سندس نوڪرن ۽ وزيرن ،جيڪي بادشاهه جي دسترخوان تي کائيندا هئا. 4۽ جڏهن اهي کائي پي رهيا هئا ،ساقي ۽ نانوائي اتي ئي رهيا ،۽ فرعون جي وزيرن شراب ۾ ڪيتريون ئي مکيون ڏٺيون ،جيڪا ساقي آڻيندي هئي ،۽ نانوائي جي ماني ءَ ۾ نائٽر جا پٿر مليا. 5۽ محافظن جي سردار يوسف کي فرعون جي آفيسرن تي نوڪر مقرر ڪيو ،۽ فرعون جا آفيسر هڪ سال قيد ۾ رهيا. لَ 6۽ سال جي آخر ۾ ،ٻنھي هڪ رات خواب ڏٺا ،قيد خاني ۾ جتي اهي هئا ،۽ صبح جو يوسف معمول مطابق انھن جي خدمت ڪرڻ ء انھن وٽ آيو ،۽ هن انھن کي ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته انھن جا چھرا اداس ۽ اداس هئا. 7۽ يوسف انھن کان پڇيو ته" ،اڄ توهان جا چھرا اداس ۽ اداس ڇو آهن؟ "۽ انھن کيس چيو ته" ،اسان هڪ خواب ڏٺو آهي ،۽ ڪو به ان جي تعبير ڪرڻ وارو ناهي ".۽ يوسف انھن کي چيو ته" ،مون کي پنھنجو خواب ٻڌايو ،۽ خدا توهان کي امن جو جواب ڏيندو جيئن توهان چاهيو ٿا". 8۽ ساقي يوسف کي پنھنجو خواب ٻڌايو ،۽ هن چيو ته مون خواب ۾ ڏٺو ،۽ هڪ وڏو ڊاک منھنجي اڳيان هو ،۽ ان ڊاک تي مون ٽي ٽاريون ڏٺيون ،۽ ڊاک جلدي ڦءلي ۽ وڏي اوچائي تي پھتي ،۽ ان جا ءگڇا پڪا ٿي ويا ۽ انگور ٿي ويا. 9۽ مون انگور کڻي پيالي ۾ نچوڙيا ،۽ فرعون جي هٿ ۾ ڏنائين ۽ هن پيتو؛ ۽ يوسف کيس چيو ته ،ٽي ٽاريون جيڪي انگورن جي وڻ تي هيون ،اهي ٽي ڏينھن آهن. 10پر ٽن ڏينھن اندر ،بادشاهه حڪم ڏيندو ته توکي ٻاهر آندو وڃي ۽ هو توکي تنھنجي عھدي تي بحال ڪندو ،۽ تون بادشاهه کي سندس شراب پياريندين جيئن پھرين جڏهن تون سندس ساقي هئين؛ پر مون تي پنھنجي مھرباني ڪر ،ته جڏهن تنھنجو ڀلو ٿيندو ته تون مون کي فرعون سان ياد ڪندين ،۽ مون تي مھرباني ڪر ،۽ مون کي هن قيد مان ڪڍي آڻيندين ،ڇاڪاڻ ته مون کي ڪنعان جي ملڪ مان جاَ تي الم طور وڪرو ڪيو ويو هو. چوري ڪيو ويو هو ۽ هن ء
81
جاشر
11۽ جيڪو ڪجھ توکي منھنجي مالڪ جي زال بابت ٻڌايو ويو آهي اهو به ڪوڙو آهي ،ڇاڪاڻ ته انھن مون کي مفت ۾ هن قيدخاني ۾ رکيو هو؛ ۽ ساقي يوسف کي جواب ڏنو ،ته جيڪڏهن بادشاهه مون سان پھرين وانگر سٺو سلوڪ ڪري ،جيئن تو مون کي آخري ڀيرو تعبير ڪيو هو ،ته مان سڀ ڪجھه ڪندس جيڪو تون چاهين ٿو ،۽ توکي هن قيدخاني مان ٻاهر ڪڍندس. 12۽ نانبائي ،جڏهن ڏٺو ته يوسف ساقي جي خواب جي صحيح تعبير ڪئي آهي ،ته هو به ويجھو آيو ۽ پنھنجي خواب جو سڄو احوال يوسف کي ٻڌايو. لَ 13۽ هن کيس چيو ته ،مون خواب ۾ ڏٺو ۽ منھنجي مٿي تي ٽي اڇا ٽوڪريون ڏٺيون ،۽ مون ڏٺو ،۽ ڏسو ته مٿين ٽوڪري ۾ فرعون ء هر قسم جا پڪل گوشت هئا ،۽ ڏسو ته پکي منھنجي مٿي تان انھن کي کائي رهيا هئا. 14يوسف کيس چيو تہ” جيڪي ٽي ٽوڪريون تو ڏٺيون آهن ،سي ٽي ڏينھن آهن ،پر ٽن ڏينھن اندر فرعون تنھنجو مٿو لهي توکي وڻ تي ٽنگندو ،۽ پکي تنھنجو گوشت کائي ويندا ،جيئن تو خواب ۾ ڏٺو هو“. 15انھن ڏينھن ۾ راڻي جي ٻار ٿيڻ واري هئي ،۽ ان ڏينھن هن مصر جي بادشاهه کي پٽ ڄاتو ،۽ انھن اعلن ڪيو ته بادشاهه پنھنجو پھريون پٽ پيدا ڪيو آهي ۽ مصر جا سڀ ماڻھو فرعون جي آفيسرن ۽ نوڪرن سان گڏ تمام گھڻو خوش ٿيا. لَ هڪ دعوت لَ ،ضءعر ملڪ ۽ مصر ملڪ جي لشڪر ء 16۽ سندس ڄمڻ جي ٽئين ڏينھن تي فرعون پنھنجن آفيسرن ۽ نوڪرن ء ڪئي. ٿيڻ خوش ۾ خوشي جي بادشاهه ۽ پيئڻ کائڻ تي دعوت جي پٽ سندس گڏ سان بادشاهه نوڪر جا فرعون ۽ ماڻھو سڀ جا مصر 17۽ لَ ء آيا. 18۽ بادشاهه جا سڀ آفيسر ۽ سندس نوڪر انھي ءَ وقت اٺن ڏينھن تائين عيد ۾ خوشي ءَ سان گذاريندا رهيا ،۽ اهي اٺن ڏينھن تائين بادشاهه جي گھر ۾ هر قسم جي موسيقي جي سازن ،دفن ۽ ناچ سان خوشيون ملھائيندا رهيا. 19۽ ساقي ،جنھن کي يوسف پنھنجي خواب جو تعبير ٻڌايو هو ،يوسف کي وساري ڇڏيو ،۽ هن بادشاهه سان ان جو ذڪر نه ڪيو جيئن لَ هو ڇاڪاڻ ته هن انسان تي ڀروسو ڪيو هو. هن واعدو ڪيو هو ،ڇاڪاڻ ته اهو ڪم خداوند جي طرفان يوسف کي سزا ڏيڻ ء پوَ يوسف ٻہ سال قيد خاني ۾ رهيو ،جيستائين ٻارهن سال پورا نه ٿيا. 20۽ ان کان ء باب47 1۽ ابراهيم جو پٽ اسحاق اڃا تائين انھن ڏينھن ۾ ڪنعان جي ملڪ ۾ رهندو هو؛ هو تمام پوڙهو هو ،هڪ سو اسي سالن جو ،۽ سندس پٽ عيسو ،يعقوب جو ڀا ءَ ،ادوم جي ملڪ ۾ هو ،۽ هن ۽ سندس پٽن کي سعير جي اولد سان گڏ ان ۾ ملڪيت هئي. 2۽ ءعيسو ٻڌو تہ سندس پي ءَ جي وفات جو وقت ويجھو آيو آهي ،۽ هو ۽ سندس پٽ ۽ سندس گھر وارا ڪنعان جي ملڪ ۾ ،پنھنجي پي ءَ جاَ کان نڪري ويا ،۽ اهي سڀ پنھنجي پي ءَ اسحاق وٽ آيا ،۽ انھن ءعيسو ۽ جي گھر ۾ آيا ،۽ يعقوب ۽ سندس پٽ حبرون ۾ رهڻ واري ء سندس پٽن کي خيمي ۾ ڏٺو. لَ ماتم ڪري رهيو هو. 3۽ يعقوب ۽ سندس پٽ پنھنجي پي ءَ اسحاق جي اڳيان ويٺا هئا ،۽ يعقوب اڃا تائين پنھنجي پٽ يوسف ء 4۽ اسحاق يعقوب کي چيو تہ” پنھنجن پٽن کي مون وٽ آڻيو تہ مان انھن کي برڪت ڏيندس “.۽ يعقوب پنھنجن يارهن ٻارن کي پنھنجي پي ءَ اسحاق جي اڳيان آندو. 5۽ اسحاق پنھنجا هٿ يعقوب جي سڀني پٽن تي رکيا ،۽ انھن کي جھليو ۽ انھن کي ڀاڪر پاتو ،۽ هڪ هڪ ڪري انھن کي چمي ڏنائين ، ۽ اسحاق انھن کي ان ڏينھن برڪت ڏني ،۽ انھن کي چيو ته ،توهان جي ابن ڏاڏن جو خدا توهان کي برڪت ڏئي ۽ توهان جي اولد کي آسمان جي تارن وانگر وڌائي. لَ جيڪي اوهان کي ڏسن ٿا ۽ اوهان جي سڀني دشمنن 6۽ اسحاق عيسو جي پٽن کي به برڪت ڏني ،۽ چيو تہ خدا اوهان کي انھن سڀني ء لَ خوف ۽ دهشت جو سبب بڻائي. ء 7۽ اسحاق يعقوب ۽ سندس پٽن کي سڏيو ،۽ اهي سڀ آيا ۽ اسحاق جي اڳيان ويٺا ،۽ اسحاق يعقوب کي چيو ،سڄي زمين جي خداوند مون کي چيو ته ،مان تنھنجي اولد کي هي ملڪ ورثي ۾ ڏيندس جيڪڏهن تنھنجا ٻار منھنجا قانون ۽ منھنجي طريقن تي عمل ڪن ،۽ مان انھن سان اهو قسم پورو ڪندس جيڪو مون تنھنجي پي ءَ ابراهيم سان قسم کنيو هو. 8تنھنڪري هاڻي منھنجا پٽ ،پنھنجن ٻارن ۽ پنھنجن ٻارن جي ٻارن کي سيکاريو ته خداوند کان ڊڄن ،۽ انھي ءَ سٺي رستي تي هلن جيڪو خداوند اوهان جي خدا کي پسند اچي ،ڇاڪاڻ تہ جيڪڏهن اوهين خداوند جي طريقن ۽ سندس قانونن تي عمل ڪندا تہ خداوند اوهان سان ابراهيم سان پنھنجو عھد به قائم رکندو ،۽ اوهان سان ۽ اوهان جي اولد سان هر ڏينھن خير ڪندو. 9۽ جڏهن اسحاق يعقوب ۽ سندس ٻارن کي حڪم ڏيڻ کان فارغ ٿيو ،تڏهن هن دم ڏنو ۽ مري ويو ،۽ پنھنجي ماڻھن سان گڏ ويو. 10۽ يعقوب ۽ عيسي پنھنجي پي ءَ اسحاق جي منھن تي ڪري پيا ۽ روئي رهيا هئا ،۽ اسحاق هڪ سؤ اسي سالن جو هو جڏهن هو ڪنعان جي ملڪ ۾ ،حبرون ۾ فوت ٿيو ،۽ سندس پٽ کيس مکفيل جي اار ۾ کڻي ويا ،جيڪو ابراهيم هيت جي اولد کان قبرستان جي لَ خريد ڪيو هو. ملڪيت ء لَ يعقوب ۽ عيسو سان گڏ ويا ،۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهن اسحاق جي وفات 11۽ ڪنعان ملڪ جا سڀ بادشاهه اسحاق کي دفن ڪرڻ ء تي سندس وڏي عزت ڪئي. 12۽ يعقوب جا پٽ ۽ عيسو جا پٽ اگھاڙا پير گھمندا ۽ روئندا رهيا ،جيستائين قريت اربع ۾ پھتا. 13۽ يعقوب ۽ عيسي پنھنجي پي ءَ اسحاق کي مکفيل جي اار ۾ دفن ڪيو ،جيڪو حبرون ۾ قريت اربع ۾ آهي ،۽ انھن کيس تمام وڏي عزت سان دفن ڪيو ،جيئن بادشاهن جي جنازي تي. 14۽ يعقوب ،سندس پٽ ،عيسي ۽ سندس پٽ ،۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهن وڏو ۽ سخت ماتم ڪيو ،۽ انھن کيس دفن ڪيو ۽ ڪيترائي لَ سوڳ ڪيو. ڏينھن سندس ء 82
جاشر
15۽ اسحاق جي وفات تي ،هن پنھنجا ڍور ،پنھنجون ملڪيتون ۽ سڀ ڪجھه پنھنجي پٽن کي ڇڏي ڏنو؛ ۽ عيسو يعقوب کي چيو" ،ڏس ، مان دعا ڪريان ٿو ،جيڪو ڪجھه اسان جي پي ءَ ڇڏيو آهي ،اسان ان کي ٻن حصن ۾ ورهائينداسين ،۽ مون وٽ چونڊ هوندي "،۽ يعقوب چيو" ،اسين ائين ڪنداسين". 16۽ يعقوب سڀ ڪجھه جيڪو اسحاق ڪنعان جي ملڪ ۾ ڇڏيو هو ،يعني ڍور ۽ ملڪيت ،۽ انھن کي ٻه حصا ڪري عيسي ۽ سندس لَ اڌ چونڊيو جيڪو توهان کي وٺڻو پٽن جي اڳيان رکيائين ،۽ عيسي کي چيو ته ڏسو ،هي سڀ ڪجھه توهان جي اڳيان آهي ،توهان پاڻ ء آهي. 17۽ يعقوب عيسو کي چيو تہ” مان تو کي عرض ٿو ڪريان تہ ٻڌ ،جيڪو مان تو کي ٻڌايان ٿو تہ آسمان ۽ زمين جي خداوند اسان جي لَ ميراث طور ڏيندس“. پي ءَ ڏاڏي ابراهيم ۽ اسحاق سان چيو تہ آ ءَ تنھنجي اولد کي هي ملڪ هميشه ء 18هاڻي اسان جي پي ءَ جيڪو ڪجھه ڇڏيو آهي اهو سڀ ڪجھه توهان جي سامھون آهي ،۽ ڏسو سڄو ملڪ توهان جي سامھون آهي ، انھن مان جيڪو توهان چاهيو اهو چونڊيو. لَ وٺي وٺو ،۽ مان هي دولت وٺندس ،۽ جيڪڏهن لَ هميشه ء 19جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا ته سڄي زمين توهان ۽ توهان جي ٻارن ء لَ وارث بڻائيندس. لَ هميشه ء لَ ۽ منھنجي ٻارن ء لَ وٺي وڃو ،۽ مان هي زمين پاڻ ء توهان چاهيو ٿا ته دولت توهان ء 20۽ نبايوت ،اسماعيل جو پٽ ،ان وقت پنھنجي ٻارن سان گڏ ملڪ ۾ هو ،۽ عيسو ان ڏينھن تي ويو ۽ هن سان صلح ڪندي چيو: 21يعقوب مون سان اهڙي طرح ڳالھايو آهي ،۽ اهڙي طرح هن مون کي جواب ڏنو آهي ،هاڻي پنھنجو مشورو ڏيو ۽ اسين ٻڌنداسين. 22۽ نبايوت چيو تہ ،يعقوب تو سان ڇا ڳالھايو آهي؟ ڏسو تہ سڀ ڪنعان جا ٻار پنھنجي ملڪ ۾ سلمتي ءَ سان رهن ٿا ،۽ يعقوب چوي ٿو تہ هو پنھنجي اولد سان گڏ ان جو وارث ٿيندو. 23تنھنڪري هاڻي وڃ ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڄي ملڪيت کڻي وڃ ۽ پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کي ملڪ ۾ ڇڏي وڃ ،جيئن هن چيو آهي. 24پوَ عيسيو اٿيو ۽ يعقوب وٽ موٽي آيو ،۽ اسماعيل جي پٽ نبايوت جي صلح موجب سڀ ڪجھه ڪيو؛ ۽ عيسي اسحاق جي ڇڏيل ء سڀ دولت ،جان ،جانور ،ڍور ۽ ملڪيت ،۽ سڀ دولت کڻي ويو؛ هن پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کي ڪجھه به نه ڏنو؛ ۽ يعقوب مصر جي ندي ءَ لَ هميشه کان وٺي فرات ندي ءَ تائين ڪنعان جي سڄي زمين ورتي ،۽ ان کي دائمي ملڪيت طور ورتو ،۽ پنھنجي ٻارن ۽ پنھنجي اولد ء لَ. ء 25يعقوب پنھنجي ڀا ءَ عيسو کان مڪفيل جي اار به ورتي ،جيڪا حبرون ۾ آهي ،جيڪا ابراهيم عفرون کان خريد ڪئي هئي ته جيئن جاَ جي ملڪيت هجي. لَ دفن جي ء لَ هميشه ء هن ۽ سندس اولد ء 26۽ يعقوب اهي سڀ شيون خريداري جي ڪتاب ۾ لکي ڇڏيون ،۽ ان تي صحيح ڪئي ،۽ هن چار وفادار شاهدن سان انھن سڀني جي شاهدي ڏني. 27۽ اهي ڳالھيون آهن جيڪي يعقوب ڪتاب ۾ لکيون ،تہ” ڪنعان جو ملڪ ۽ ءحتلين ،حويين ،يبوسيين ،اموريين ،فرزيين ۽ جرگاشيين جا سڀ شھر ،مصر جي ندي ءَ کان وٺي فرات ندي ءَ تائين سڀ ست قومون. لَ لَ هميشه ء 28۽ حبرون قريث اربع شھر ۽ ان ۾ موجود اار ،سڄو يعقوب پنھنجي ڀا ءَ عيساؤ کان قيمت تي ،ملڪيت ۽ پنھنجي اولد ء ورثي طور خريد ڪيو. 29۽ يعقوب خريد ڪيل ڪتاب ،دستخط ،حڪم ،قانون ۽ ظاهر ڪيل ڪتاب کڻي ،انھن کي مٽي ءَ جي ٿان ءَ ۾ رکيو ته جيئن اهي گھڻي وقت تائين رهن ،۽ انھن کي پنھنجن ٻارن جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيائين. پوَ ڇڏيو هو ،۽ سڀ ملڪيت ،انسان ۽ 30عيسو پنھنجي ڀا ءَ يعقوب کان اهو سڀ ڪجھه ورتو جيڪو سندس پي ءَ سندس وفات کان ء جانور ،اءٺ ۽ گڏهه ،ڳئون ۽ ٻڪري ،چاندي ۽ سون ،پٿر ۽ بت ،۽ ابراهيم جي پٽ اسحاق جي ملڪيت جون سڀ شيون کسي ورتيون؛ پوَ جيڪو ڪجھه ڇڏي ويو هو ان مان. لَ نه کڻي ويو هجي ،اسحاق جي وفات کان ء اهڙو ڪجھه به نه بچيو جيڪو عيسو پاڻ ء 31۽ ءعيسو اهو سڀ ڪجھه کڻي ويو ،۽ هو ۽ سندس ٻار پنھنجي ڀا ءَ يعقوب ۽ سندس ٻارن کان پري ،سعير حوري جي ملڪ ڏانھن گھر ويا. پوَ ڪنعان جي ملڪ ۾ واپس نه آيو. 32۽ ءعيسو کي سعير جي اولد ۾ ملڪيت هئي ،۽ ءعيسو ان ڏينھن کان ء لَ دائمي ميراث طور ورثو ٿيو ،۽ عيساؤ پنھنجي سڀني اولد سان گڏ سعير جبل جو وارث 33۽ ڪنعان جو سڄو ملڪ بني اسرائيل جي ء ٿيو. باب48 پوَ ،خداوند حڪم ڏنو ۽ سڄي زمين تي ڏڪار آندو. 1انھن ڏينھن ۾ ،اسحاق جي وفات کان ء 2اءن وقت مصر جو بادشاهه فرعون مصر جي ملڪ ۾ پنھنجي تخت تي ويٺو هو ۽ پنھنجي بستري تي ليٽيو ۽ خواب ڏٺا ،۽ فرعون خواب ۾ ڏٺو ته هو مصر جي دريا ءَ جي ڪناري تي بيٺو آهي. 3جڏهن هو بيٺو هو ته هن ڏٺو ته دريا ءَ مان ست ٿلھا ۽ خوبصورت ڳئون نڪرنديون هيون. پوَ ست ٻيون ڳئون ،ڏٻريون ۽ بدصورت ،نڪتيون ،۽ ست بدصورت ڳئون ،سٺين ڳئن کي نگلي ويون ،۽ انھن جو ظاهر 4۽ انھن کان ء پھرين وانگر ئي بدصورت هو. 5۽ هو جاڳيو ،۽ ٻيھر سمھي پيو ۽ ٻيو خواب ڏٺائين ،۽ ڏٺائين ته هڪ ڊگھي ءَ تي ست اناج جا سنگ نڪتا ،جيڪي سٺا ۽ سٺا هئا ،۽ انھن پوَ ست پتل سنگ نڪتا جيڪي اوڀر جي هوا سان ڦٽيل هئا ،۽ اهي پتل سنگ پورا ڳھي ويا ،۽ فرعون پنھنجي خواب مان جاڳي پيو. کان ء 6صبح جو بادشاهه کي پنھنجا خواب ياد آيا ،۽ سندس روح خوابن جي ڪري پريشان ٿي ويو ،۽ بادشاهه جلدي ڪئي ۽ مصر جي سڀني جادوگرن ۽ ڏاهن کي گھرايو ،۽ اهي آيا ۽ فرعون جي اڳيان بيٺا. 83
جاشر
7۽ بادشاه انھن کي چيو تہ مون خواب ڏٺا آهن ،۽ انھن جي تعبير ڪرڻ وارو ڪوبہ ڪونھي؛ ۽ انھن بادشاه کي چيو تہ پنھنجا خواب ٻڌاَ ۽ اسان کي انھن کي ٻڌڻ ڏيو. پنھنجن نوڪرن کي ء 8۽ بادشاهه پنھنجا خواب انھن کي ٻڌايا ،۽ انھن سڀني هڪ آواز سان بادشاهہ کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ بادشاهہ هميشہ جيئرو رهي؛ ۽ هي اوهان جي خوابن جي تعبير آهي. 9اهي ست سٺيون ڳئون جيڪي تو ڏٺيون آهن اهي ست ڌيئرون ظاهر ڪن ٿيون جيڪي آخري ڏينھن ۾ توکي پيدا ٿينديون ،۽ اهي ست پوَ آيون ۽ انھن کي نگلي ويون ،اهي نشانيون آهن ته جيڪي ڌيئرون توکي پيدا ٿينديون اهي سڀ ڳئون جيڪي تو ڏٺيون هيون انھن کان ء بادشاهه جي حياتي ءَ ۾ مري وينديون. 10۽ جيڪو تو ٻئي خواب ۾ ڏٺو ته هڪ ئي ڳنڍ تي ست سٺا اناج جا ڳوڙها نڪرندا ،اهو انھن جي تعبير آهي ،ته تون آخري ڏينھن ۾ پوَ اءڀرندا ۽ انھن کي نگليندا لَ ست شھر ٺاهيندين؛ ۽ جيڪو تو ڏٺو ته ست سڪل اناج جا ڳوڙها انھن کان ء مصر جي ملڪ ۾ پنھنجي ء جڏهن ته تون انھن کي پنھنجين اکين سان ڏسندي هئين ،اهو هڪ نشاني آهي ته جيڪي شھر تون ٺاهيندين اهي سڀ آخري ڏينھن ۾ ، بادشاهه جي حياتي ءَ ۾ تباهه ٿي ويندا. 11۽ جڏهن اهي اهي ڳالھيون چئي رهيا هئا ،تڏهن بادشاهه انھن جي ڳالھين تي ڌيان نه ڏنو ،۽ نه ئي هن پنھنجو دل انھن تي لڳايو ، ڇاڪاڻ ته بادشاهه پنھنجي حڪمت ۾ ڄاڻي ٿو ته اهي خوابن جي صحيح تعبير نه ٿا ڏين؛ ۽ جڏهن اهي بادشاهه جي اڳيان ڳالھائڻ ختم ڪري چڪا هئا ،تڏهن بادشاهه انھن کي جواب ڏنو ،ته” ،هي ڪھڙي ڳالھه آهي جيڪا توهان مون سان ڪئي آهي؟ يقينا ا توهان ڪوڙ ڳالھايو آهي ۽ ڪوڙ ڳالھايو آهي .تنھن ڪري هاڻي منھنجي خوابن جي صحيح تعبير ڏيو ته جيئن توهان مري نه وڃو. پوَ حڪم ڏنو ،۽ هن ٻين دانشورن کي وري گھرايو ،۽ اهي آيا ۽ بادشاهہ جي اڳيان بيٺا رهيا ،۽ بادشاهہ پنھنجا 12۽ بادشاهہ هن کان ء خواب انھن کي ٻڌايا ،۽ انھن سڀني کيس پھرين تعبير موجب جواب ڏنو ،۽ بادشاهہ جو اضب ڀڙڪي پيو ۽ هو تمام گھڻو اضب ۾ هو ،۽ بادشاهہ انھن کي چيو تہ ،يقينا ا اوهين ڪوڙ ڳالھائيندا آهيو ۽ جيڪي چيو آهي تنھن ۾ ڪوڙ ڳالھائيندا آهيو. 13۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته سڄي مصر ۾ هڪ اعلن ڪيو وڃي ،جنھن ۾ چيو ويو تہ بادشاهہ ۽ سندس وڏن ماڻھن فيصلو ڪيو آهي تہ جيڪو بہ عقلمند ماڻھو خوابن جي تعبير ڄاڻي ٿو ۽ سمجھي ٿو ،۽ اڄ بادشاهہ جي اڳيان نہ ايندو ،سو مرندو. 14۽ جيڪو ماڻھو بادشاهه کي سندس خوابن جي صحيح تعبير ٻڌائيندو ،ان کي اهو سڀ ڪجھه ڏنو ويندو جيڪو هو بادشاهه کان گھريندو .۽ مصر جي ملڪ جا سڀ دانشور بادشاهه جي اڳيان آيا ،سڀني جادوگرن ۽ جادوگرن سان گڏ جيڪي مصر ۽ گوشن ،رعمسيس ، تخپنچس ،ضءعر ۽ مصر جي سرحدن تي سڀني هنڌن تي هئا ،۽ اهي سڀ بادشاهه جي اڳيان بيٺا هئا. 15۽ سڀ امير ،امير ۽ بادشاه جا نوڪر ،مصر جي سڀني شھرن مان گڏ ٿيا ،۽ اهي سڀ بادشاه جي اڳيان ويٺا ،۽ بادشاه پنھنجا خواب عقلمندن ۽ اميرن جي اڳيان بيان ڪيا ،۽ جيڪي بادشاه جي اڳيان ويٺا هئا ،سڀ خواب ڏسي حيران ٿي ويا. 16۽ سڀيئي ڏاها جيڪي بادشاه کان اڳ هئا ،سندس خوابن جي تعبير ۾ ڏاڍا ورهايل هئا؛ انھن مان ڪجھہ بادشاه کي انھن جي تعبير ڪندي چيو تہ ،ست سٺيون ڳئون ست بادشاه آهن ،جيڪي بادشاه جي اولد مان مصر تي اءڀرنديون. 17۽ ست بڇڙيون ڳئون ست شھزادا آهن ،جيڪي آخري ڏينھن ۾ انھن جي خلف اٿي بيٺيون ۽ انھن کي تباهه ڪنديون؛ ۽ ست سنگ مصر جا ست وڏا شھزادا آهن ،جيڪي اسان جي مالڪ بادشاهه جي جنگين ۾ پنھنجن دشمنن جي ستن گھٽ طاقتور شھزادن جي هٿن ۾ ڪرندا. 18۽ انھن مان ڪجھه بادشاهه کي هن طرح تعبير ڪئي ،چيو ته ست سٺيون ڳئون مصر جا مضبوط شھر آهن ،۽ ست خراب ڳئون ڪنعان ملڪ جون ست قومون آهن ،جيڪي آخري ڏينھن ۾ مصر جي ستن شھرن تي حملو ڪنديون ۽ انھن کي تباهه ڪنديون. 19۽ جيڪو تو ٻئي خواب ۾ ڏٺو ،ست سٺا ۽ خراب اناج جا سنگ ،اهو هڪ نشاني آهي ته مصر جي حڪومت ٻيھر تنھنجي اولد ڏانھن پھرين وانگر موٽندي. 20۽ سندس حڪومت ۾ مصر جي شھرن جا ماڻھو ڪنعان جي ستن شھرن جي خلف ٿيندا جيڪي انھن کان وڌيڪ طاقتور آهن ،۽ انھن کي تباهه ڪندا ،۽ مصر جي حڪومت تنھنجي اولد ڏانھن موٽندي. 21۽ انھن مان ڪجھه بادشاهه کي چيو ته ،هي توهان جي خوابن جي تعبير آهي؛ ست سٺيون ڳئون ست راڻيون آهن ،جن کي توهان آخري ڏينھن ۾ شادي ڪندين ،۽ ست خراب ڳئون ظاهر ڪن ٿيون ته اهي سڀئي عورتون بادشاهه جي حياتي ءَ ۾ مري وينديون. 22۽ ست سٺا ۽ خراب اناج جا سنگ جيڪي تو ٻئي خواب ۾ ڏٺا ،اهي چوڏهن ٻار آهن ،۽ آخري ڏينھن ۾ اهي اٿي بيٺا ۽ پاڻ ۾ وڙهندا ،۽ انھن مان ست انھن ستن کي ماريندا جيڪي وڌيڪ طاقتور آهن. 23۽ انھن مان ڪجھه بادشاهه کي اهي لفظ چيو ،ته ،ست سٺيون ڳئون ظاهر ڪن ٿيون ته توکي ست ٻار پيدا ٿيندا ،۽ اهي آخري ڏينھن ۾ تنھنجي ٻارن جي ستن کي مارينديون؛ ۽ ست سٺا اناج جا سنگ جيڪي تو ٻئي خواب ۾ ڏٺا ،اهي شھزادا آهن جن جي خلف ست ٻيا گھٽ طاقتور شھزادا وڙهندا ۽ آخري ڏينھن ۾ انھن کي تباهه ڪندا ،۽ تنھنجي ٻارن جي ڪيس جو بدلو وٺندا ،۽ حڪومت ٻيھر تنھنجي اولد ڏانھن موٽندي. 24۽ بادشاهہ مصر جي دانشورن جون سڀ ڳالھيون ۽ پنھنجي خوابن جي تعبير ٻڌي ،۽ انھن مان ڪنھن بہ بادشاهہ کي خوشي نہ ٿي. 25۽ بادشاه پنھنجي دانائي ۾ ڄاتو تہ اهي سڀ ڳالھيون صحيح نہ ٿا ڳالھائين ،ڇاڪاڻ تہ اهو خداوند جي طرفان مصر جي دانشمندن لَ هو ،تہ جيئن يوسف قيد خاني مان نڪري سگھي ،۽ مصر ۾ وڏو ٿئي. جي ڳالھين کي ناڪام ڪرڻ ء 26۽ بادشاه ڏٺو تہ مصر جي سڀني دانشورن ۽ جادوگرن مان ڪو بہ ساڻس صحيح نہ ڳالھائي ،تنھنڪري بادشاهہ جو اضب ڀڙڪي پيو ،۽ سندس اضب سندس اندر ۾ ساڙيو. 27۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته سڀ عقلمند ۽ جادوگر سندس اڳيان کان نڪري وڃن ،۽ اهي سڀ بادشاهه جي اڳيان شرم ۽ خواري سان نڪري ويا. 28۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته سڄي مصر ۾ اعلن ڪيو وڃي ته مصر ۾ سڀني جادوگرن کي قتل ڪيو وڃي ۽ انھن مان ڪنھن کي به جيئرو نه رهڻ ڏنو وڃي. 84
جاشر
29۽ بادشاهه جي محافظن جا سردار اٿيا ،۽ هر هڪ پنھنجي تلوار ڪڍي ،۽ مصر جي جادوگرن ۽ ڏاهن کي مارڻ لڳا. پوَ ميرود ،جيڪو بادشاهه جو مکيه ساقي هو ،آيو ۽ بادشاهه جي اڳيان سجدو ڪيو ۽ سندس اڳيان ويٺو. 30۽ ان کان ء 31۽ ساقي بادشاهه کي چيو ته ،بادشاهه هميشه جيئرو رهي ،۽ سندس حڪومت ملڪ ۾ بلند ٿئي. لَ جيل ۾ 32تون انھن ڏينھن ۾ پنھنجي نوڪر سان ناراض هئين ،هاڻي ٻه سال اڳ ،۽ مون کي جيل ۾ رکيو هو ،۽ مان ڪجھه وقت ء هوس ،مان ۽ نانبائي جو سردار. 33۽ اسان سان گڏ هڪ عبراني نوڪر هو جيڪو محافظن جي سردار جو هو ،جنھن جو نالو يوسف هو ،ڇاڪاڻ ته سندس مالڪ هن تي ڪاوڙيل هو ۽ هن کي قيد خاني ۾ رکيو هو ،۽ هن اتي اسان جي خدمت ڪئي. پوَ جڏهن اسين وارڊ ۾ هئاسين ،اسان هڪ رات خواب ڏٺا ،مون ۽ نانبائي جي سردار؛ اسان خواب ڏٺا ،هر هڪ 34۽ ڪجھه وقت کان ء ماڻھو پنھنجي خواب جي تعبير مطابق. 35۽ اسين صبح جو آياسين ۽ انھن کي ان نوڪر کي ٻڌايو ،۽ هن اسان کي اسان جي خوابن جو تعبير ڪيو ،هر هڪ کي سندس خواب مطابق ،ڇا هن صحيح تعبير ڪئي. 36۽ جيئن هن اسان کي تعبير ڪئي ،تيئن ئي ٿيو؛ سندس ڪو به لفظ زمين تي نه ڪري پيو. 37۽ هاڻي منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه مصر جي ماڻھن کي بنا ڪنھن سبب جي نه ماريو؛ ڏسو ته اهو الم اڃا تائين گھر ۾ قيد آهي ،محافظ جي سردار پنھنجي مالڪ جي هٿان. 38جيڪڏهن بادشاهه کي مرضي هجي ته کيس سڏائي موڪلي ته جيئن هو توهان جي اڳيان اچي ۽ توهان کي ان خواب جي صحيح تعبير ٻڌائي جيڪو توهان ڏٺو آهي. 39۽ بادشاهہ سردار ساقي جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ بادشاهہ حڪم ڏنو تہ مصر جا عقلمند ماڻھو قتل نہ ڪيا وڃن. 40۽ بادشاه پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو تہ يوسف کي سندس اڳيان آڻيو ،۽ بادشاه انھن کي چيو تہ" هن وٽ وڃو ۽ کيس نہ ڊڄو ،متان هو پريشان ٿي وڃي ۽ چڱي ءَ طرح ڳالھائڻ نہ ڄاڻي". 41۽ بادشاه جا نوڪر يوسف وٽ ويا ،۽ انھن کيس جلدي قيد خاني مان ڪڍيو ،۽ بادشاه جي نوڪرن سندس ڏند ڪٽي ڇڏيا ،۽ هن پنھنجو قيد خانو بدليو ۽ بادشاه جي اڳيان پيش ٿيو. 42۽ بادشاهه پنھنجي شاهي تخت تي هڪ شاهي لباس ۾ ويٺو هو ،جنھن جي چوڌاري سون جو ايفود هو ،۽ ان تي لڳل خالص سون چمڪي رهيو هو ،۽ ڪارونجھر ،ياقوت ۽ زمرد ،۽ بادشاهه جي مٿي تي موجود سڀئي قيمتي پٿر ،اکين کي حيران ڪري رهيا هئا ،۽ يوسف بادشاهه تي تمام گھڻو حيران ٿي ويو. سليماني پٿرن سان ڍڪيل هو ،۽ ان ۾ ستر ڏاڪا هئا. ۽ ،چاندي ،سون 43۽ اهو تخت جنھن تي بادشاهه ويٺو هو ء لَ ايندو هو ،جيڪڏهن هو ڪو شھزادو 44۽ مصر جي سڄي ملڪ ۾ سندن دستور هو ،ته هر ڪو ماڻھو جيڪو بادشاهه سان ڳالھائڻ ء هوندو هو يا بادشاهه جي نظر ۾ عزت وارو هوندو هو ،ته هو بادشاهه جي تخت تي ٽيٽيھين ڏاڪڻ تائين چڙهندو هو ،۽ بادشاهه ڇٽيھين ڏاڪڻ تي لھندو هو ،۽ ان سان ڳالھائيندو هو. 45جيڪڏهن هو عام ماڻھن مان هڪ هجي ها ،ته هو ٽئين ڏاڪڻ تي چڙهندو هو ،۽ بادشاهه چوٿين ڏاڪڻ تي لھي ايندو هو ۽ ان سان ڳالھائيندو هو ،۽ انھن جو رواج اهو هو ته ڪو به ماڻھو جيڪو سڀني ستر ٻولين ۾ ڳالھائڻ سمجھي ٿو ،هو ستر ڏاڪڻ تي چڙهندو هو ،۽ مٿي چڙهي ڳالھائيندو هو جيستائين هو بادشاهه تائين نه پھچندو هو. 46۽ جيڪو به ماڻھو ستر مڪمل نه ڪري سگھيو ،اهو انھن ٻولين جيترا ڏاڪڻ چڙهندو هو جيڪي هو ڳالھائڻ ڄاڻيندو هو. ،سواَ ان جي جيڪو ستر ٻوليون ڳالھائڻ سمجھي. 47۽ انھن ڏينھن ۾ مصر ۾ اهو رواج هو ته ڪو به انھن تي حڪومت نه ڪري ء 48۽ جڏهن يوسف بادشاهه جي اڳيان آيو ته هن بادشاهه جي اڳيان زمين تي جھڪي سجدو ڪيو ،۽ هو ٽئين ڏاڪڻ تي چڙهي ويو ،۽ بادشاهه چوٿين ڏاڪڻ تي ويٺو ۽ يوسف سان ڳالھايو. 49۽ بادشاهہ يوسف کي چيو تہ مون هڪ خواب ڏٺو آهي ،۽ ڪو بہ تعبير ڪندڙ ڪونھي جيڪو ان جو صحيح تعبير ڪري ،۽ مون اڄ حڪم ڏنو آهي تہ مصر جا سڀ جادوگر ۽ انھن جا عقلمند منھنجي اڳيان اچن ،۽ مون پنھنجا خواب انھن کي ٻڌايا ،پر ڪنھن بہ مون کي انھن جو صحيح تعبير نہ ڪيو آهي. پوَ اڄ مون تنھنجي باري ۾ ٻڌو ته تون هڪ عقلمند ماڻھو آهين ،۽ هر خواب جو صحيح تعبير ڪري سگھين ٿو جيڪو تون 50۽ ان کان ء ٻڌندو آهين. ٻڌاَ جيڪي هن ڏٺا هئا ،بيشڪ تعبير خدا وٽ آهن؛ ۽ فرعون پنھنجا 51۽ يوسف فرعون کي جواب ڏنو تہ” ،فرعون کي پنھنجا خواب ء خواب يوسف کي ٻڌايا ،ڳئون جو خواب ۽ اناج جي سنگن جو خواب ،۽ بادشاهه ڳالھائڻ ڇڏي ڏنو. پوَ يوسف بادشاهه جي سامھون خدا جي روح سان ڍڪيل هو ،۽ هو سڀ ڪجھه ڄاڻيندو هو جيڪو ان ڏينھن کان بادشاهه تي ٿيندو ، 52۽ ء ۽ هن کي بادشاهه جي خواب جي صحيح تعبير جي خبر هئي ،۽ هن بادشاهه جي سامھون ڳالھايو. 53۽ يوسف کي بادشاه جي نظر ۾ پسند آيو ،۽ بادشاه پنھنجا ڪن ۽ دل موڙيا ،۽ هن يوسف جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون .۽ يوسف بادشاه کي چيو تہ ،اهو نہ سمجھو تہ اهي ٻہ خواب آهن ،ڇاڪاڻ تہ اهو رڳو هڪڙو خواب آهي ،ڇاڪاڻ تہ اهو جيڪو خدا چونڊيو آهي تہ سڄي ملڪ ۾ ڪري ،هن بادشاه کي پنھنجي خواب ۾ ڏيکاريو آهي ،۽ هي تنھنجي خواب جي صحيح تعبير آهي: 54ست سٺيون ڳئون ۽ اناج جا سنگ ست سال آهن ،۽ ست خراب ڳئون ۽ اناج جا سنگ پڻ ست سال آهن؛ اهو هڪ خواب آهي. پوَ ست سال ڏڪار جا ايندا ،هڪ تمام سخت 55ڏسو ،اهي ست سال جيڪي اچي رهيا آهن ،ملڪ ۾ تمام گھڻي آسودگي ٿيندي ،۽ ان کان ء ڏڪار؛ ۽ ملڪ مان سڀ آسودگي وسري ويندي ،۽ ڏڪار ملڪ جي رهاڪن کي کائي ويندو. 56بادشاهه هڪ خواب ڏٺو ،۽ اهو خواب فرعون کي ورجايو ويو ڇاڪاڻ تہ اهو ڪم خدا جي طرفان قائم ٿيل آهي ،۽ خدا جلد ئي ان کي پورو ڪندو. 85
جاشر
57تنھن ڪري هاڻي مان توکي صلح ڏيندس ۽ تنھنجي ۽ ملڪ جي رهاڪن جي جان کي ڏڪار جي برائي کان بچائيندس ،ته تون پنھنجي بادشاهت ۾ هڪ اهڙي ماڻھو جي ڳول ڪر جيڪو تمام هوشيار ۽ عقلمند هجي ،جيڪو حڪومت جي سڀني معاملن کي ڄاڻي ،۽ ان کي مصر جي ملڪ تي نگران مقرر ڪر. 58۽ جيڪو ماڻھو توهان مصر تي مقرر ڪريو ٿا ،ان کي پنھنجي هيٺان آفيسر مقرر ڪرڻ گھرجن ،ته جيئن اهي ايندڙ سٺن سالن جي سڀني کاڌي کي گڏ ڪن ،۽ انھن کي اناج گڏ ڪرڻ گھرجي ۽ ان کي توهان جي مقرر ڪيل گودامن ۾ جمع ڪرڻ گھرجي. لَ ۽ توهان جي سڄي ملڪ لَ ،توهان جي ماڻھن ء لَ رکڻ گھرجي ،ته جيئن اهو توهان ء 59۽ انھن کي اهو کاڌو ستن سالن جي ڏڪار ء لَ ملي سگھي ،۽ توهان ۽ توهان جي زمين ڏڪار جي ڪري تباهه نه ٿين. ء 60ملڪ جي سڀني رهاڪن کي اهو به حڪم ڏنو وڃي ته اهي ستن سٺن سالن دوران پنھنجي زمين جي پيداوار ،هر قسم جي کاڌي مان لَ ڏڪار جي ڏينھن ۾ ملي سگھي ۽ اهي ان تي گذاري سگھن. گڏ ڪن ،۽ ان کي پنھنجن گودامن ۾ رکن ،ته جيئن اهو انھن ء لَ ڏني وئي 61هي تنھنجي خواب جي صحيح تعبير آهي ،۽ هي صلح آهي جيڪا تنھنجي ۽ تنھنجي سڀني رعيت جي روحن کي بچائڻ ء آهي. 62۽ بادشاهہ جواب ڏنو ۽ يوسف کي چيو تہ ،ڪير چوي ٿو ۽ ڪير ڄاڻي ٿو تہ اوهان جا لفظ صحيح آهن؟ ۽ هن بادشاهہ کي چيو تہ ، لَ سٺي آهي. لَ منھنجي سڀني ڳالھين جي حوالي سان هڪ نشاني هوندي ،تہ اهي سچيون آهن ۽ منھنجي صلح اوهان ء هي اوهان ء 63ڏس ،تنھنجي زال اڄ ٻار ڄڻڻ جي ڪرسي تي ويٺي آهي ،۽ هو ءَ توکي پٽ ڄمائيندي ۽ تون ان سان خوش ٿيندين؛ جڏهن تنھنجو ٻار پنھنجي ما ءَ جي پيٽ مان نڪرندو ،تنھنجو پھريون پٽ جيڪو ٻه سال اڳ پيدا ٿيو هو ،مري ويندو ،۽ تون ان ٻار ۾ آرام ڪندين جيڪو اڄ توکي پيدا ٿيندو. 64۽ يوسف بادشاهه سان اهي ڳالھيون ڪري چڪو ،۽ بادشاهه کي سجدو ڪيو ۽ هو ٻاهر هليو ويو ،۽ جڏهن يوسف بادشاهه جي حضور مان نڪري ويو ،ته اهي نشانيون جيڪي يوسف بادشاهه سان ڳالھايون هيون ،ان ڏينھن تي پوريون ٿيون. 65۽ راڻي ان ڏينھن هڪ پٽ کي جنم ڏنو ۽ بادشاهه پنھنجي پٽ جي خوشخبري ٻڌي ،۽ هو خوش ٿيو ،۽ جڏهن رپورٽر بادشاهه جي حضور کان ٻاهر هليو ويو ،ته بادشاهه جي نوڪرن بادشاهه جو پھريون ڄاول پٽ زمين تي مئل ڏٺو. 66۽ بادشاهه جي گھر ۾ وڏو ماتم ۽ شور هو ،۽ بادشاهه اهو ٻڌو ،۽ هن چيو" ،اهو شور ۽ ماتم ڇا آهي جيڪو مون گھر ۾ ٻڌو آهي؟ "۽ پوَ بادشاهه کي خبر پئي ته يوسف جا سڀ لفظ جيڪي هن ٻڌا هئا اهي صحيح انھن بادشاهه کي ٻڌايو ته سندس پھريون پٽ مري ويو آهي؛ ء لَ تسلي ڏني وئي ،جيڪو ان ڏينھن کيس ڄائو هو جيئن يوسف چيو هو. هئا ،۽ بادشاهه کي پنھنجي پٽ ء باب49 پوَ بادشاهہ موڪلي پنھنجن سڀني آفيسرن ۽ نوڪرن ۽ بادشاهہ جي سڀني سردارن ۽ اميرن کي گڏ ڪيو ،۽ اهي سڀ 1انھن ڳالھين کان ء بادشاهہ جي اڳيان آيا. 2۽ بادشاه انھن کي چيو تہ” ڏسو ،اوهان هن عبراني ماڻھو ءَ جون سڀ ڳالھيون ڏٺيون ۽ ٻڌيون آهن ،۽ اهي سڀ نشانيون جيڪي هن بيان ڪيون هيون تہ پوريون ٿينديون ،۽ سندس ڪوبہ لفظ زمين تي نہ ڪري پيو آهي. 3اوهان کي خبر آهي تہ هن خواب جي صحيح تعبير ڏني آهي ،۽ اهو ضرور پورو ٿيندو ،تنھنڪري هاڻي صلح ڪريو ۽ ڄاڻو تہ ڇا ڪندا ۽ ملڪ کي ڏڪار کان ڪيئن بچايو ويندو. 4هاڻي ڳوليو ۽ ڏسو ته ڇا اهڙو ڪو ماڻھو ملي سگھي ٿو ،جنھن جي دل ۾ حڪمت ۽ علم هجي ،۽ مان ان کي ملڪ تي مقرر ڪندس. 5ڇو ته توهان ٻڌو آهي ته عبراني ماڻھو هن بابت ڇا صلح ڏني آهي ته ان سان زمين کي ڏڪار کان بچايو وڃي ،۽ مون کي خبر آهي ته سواَ ان عبراني ماڻھو جي صلح سان ،جنھن مون کي صلح ڏني هئي. ملڪ کي ڏڪار کان نه بچايو ويندو ء 6۽ سڀني بادشاه کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ،عبراني صلح جيڪا هن بابت ڏني آهي سا سٺي آهي؛ تنھنڪري هاڻي ،اسان جا مالڪ ۽ بادشاه ،ڏسو سڄو ملڪ اوهان جي هٿ ۾ آهي ،جيڪو اوهان جي نظر ۾ سٺو لڳي سو ڪريو. 7جنھن کي تون چونڊين ٿو ،۽ جنھن کي تون پنھنجي دانائي ۾ ڄاڻين ٿو ته هو عقلمند آهي ۽ پنھنجي دانائي سان ملڪ کي بچائڻ جي قابل آهين ،تنھن کي بادشاهہ ملڪ تي پنھنجي ماتحت مقرر ڪندو. 8۽ بادشاه سڀني آفيسرن کي چيو تہ" مون سوچيو آهي تہ جڏهن کان خدا عبراني ماڻھو ءَ کي سڀ ڪجھہ ٻڌايو آهي جيڪو هن چيو آهي ، تنھنڪري سڄي ملڪ ۾ ڪوبہ سمجھدار ۽ عقلمند ڪونھي ،جيڪڏهن اوهان جي نظر ۾ اهو سٺو لڳندو تہ مان کيس ملڪ تي مقرر ڪندس ،ڇاڪاڻ تہ هو پنھنجي حڪمت سان ملڪ کي بچائيندو". 9۽ سڀني آفيسرن بادشاه کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ ،پر يقينا ا اهو مصر جي قانونن ۾ لکيل آهي ،۽ ان جي خلف ورزي نہ ڪرڻ گھرجي ،تہ ڪو بہ ماڻھو مصر تي حڪومت نہ ڪندو ،۽ نہ ئي بادشاه کان ٻيو ڪو ٿيندو ،پر اهو جيڪو ماڻھن جي پٽن جي سڀني ٻولين ۾ ڄاڻ رکي ٿو. پوَ اهو اسان تي ٻيو حڪومتي 10هاڻي اسان جا مالڪ ۽ بادشاهه ،ڏسو ته هي عبراني ماڻھو صرف عبراني ٻولي ڳالھائي سگھي ٿو ،۽ ء عھدو ڪيئن حاصل ڪري سگھي ٿو ،هڪ اهڙو ماڻھو جيڪو اسان جي ٻولي به نٿو ڄاڻي؟ 11هاڻي اسين عرض ٿا ڪريون ته هن کي گھرايو ،۽ هن کي توهان جي اڳيان اچڻ ڏيو ،۽ هن کي سڀني شين ۾ آزمايو ،۽ جيئن توهان کي مناسب لڳي اهو ڪريو. 12۽ بادشاهہ چيو تہ سڀاڻي ڪيو ويندو ،۽ جيڪو ڪجھہ تو چيو آهي سو سٺو آهي؛ ۽ سڀ آفيسر انھي ءَ ڏينھن بادشاهہ جي اڳيان آيا. 13۽ انھي ءَ رات خداوند پنھنجي خدمتگار ملئڪن مان هڪ کي موڪليو ،۽ هو مصر جي ملڪ ۾ يوسف وٽ آيو ،۽ خداوند جو ملئڪ يوسف جي مٿان بيٺو هو ،۽ ڏسو ته يوسف رات جو پنھنجي مالڪ جي گھر ۾ قيد خاني ۾ بستري تي ليٽي پيو هو ،ڇاڪاڻ ته سندس مالڪ کيس سندس زال جي ڪري قيد خاني ۾ واپس وجھي ڇڏيو هو. 86
جاشر
14۽ ملئڪ کيس ننڊ مان جاڳايو ،۽ يوسف اٿيو ۽ سندس پيرن تي بيٺو ،۽ ڏسو ته خداوند جو ملئڪ سندس سامھون بيٺو هو؛ ۽ خداوند جو ملئڪ يوسف سان ڳالھايو ،۽ هن ان رات کيس سڀني انساني ٻولين کي سيکاريو ،۽ هن سندس نالو يوسف رکيو. 15۽ خداوند جو ملئڪ هن کان هليو ويو ۽ يوسف موٽي پنھنجي بستري تي ليٽيو ،۽ يوسف ان رويا تي حيران ٿي ويو جيڪا هن ڏٺي. 16۽ صبح جو ائين ٿيو ته بادشاه پنھنجن سڀني آفيسرن ۽ نوڪرن کي گھرايو ،۽ اهي سڀ اچي بادشاه جي اڳيان ويٺا ،۽ بادشاه يوسف کي آڻڻ جو حڪم ڏنو ،۽ بادشاه جا نوڪر ويا ۽ يوسف کي فرعون جي اڳيان کڻي آيا. 17۽ بادشاهه ٻاهر آيو ۽ تخت جي ڏاڪڻين تي چڙهيو ،۽ يوسف بادشاهه سان سڀني ٻولين ۾ ڳالھايو ،۽ يوسف هن وٽ ويو ۽ بادشاهه سان ڳالھايو جيستائين هو سترهين ڏاڪي تي بادشاهه جي سامھون پھتو ،۽ هو بادشاهه جي سامھون ويٺو. 18۽ بادشاهه يوسف جي ڪري تمام گھڻو خوش ٿيو ،۽ بادشاهه جا سڀ آفيسر يوسف جون سڀ ڳالھيون ٻڌي بادشاهه سان گڏ تمام گھڻو خوش ٿيا. 19۽ بادشاهہ ۽ آفيسرن جي نظر ۾ اهو ڳالھہ چڱي لڳي تہ يوسف کي سڄي مصر جي ملڪ تي بادشاهہ کان ٻيو نمبر مقرر ڪيو وڃي ، ۽ بادشاهہ يوسف سان ڳالھائيندي چيو تہ، 20هاڻي تو مون کي صلح ڏني ته مصر جي ملڪ تي هڪ عقلمند ماڻھو مقرر ڪريان ،ته جيئن پنھنجي عقل سان ملڪ کي ڏڪار کان بچائي سگھي؛ تنھن ڪري ،هاڻي جڏهن کان خدا توکي هي سڀ ڪجھه ٻڌايو آهي ،۽ اهي سڀ ڳالھيون جيڪي تو ڳالھايون آهن ،تنھن ڪري سڄي ملڪ ۾ ڪو به عقلمند ۽ عقلمند ماڻھو ناهي. 21۽ هاڻي توهان جو نالو يوسف نه سڏيو ويندو ،پر صفنٿ پانيه توهان جو نالو هوندو؛ توهان مون کان ٻئي نمبر تي هوندا ،۽ توهان جي چوڻ مطابق منھنجي حڪومت جا سڀ ڪم ٿيندا ،۽ توهان جي چوڻ تي منھنجا ماڻھو ٻاهر نڪرندا ۽ ايندا. 22۽ منھنجي نوڪرن ۽ آفيسرن کي توهان جي هٿ هيٺان هر مھيني پگھار ملندي ،۽ ملڪ جا سڀ ماڻھو توهان جي اڳيان سجدو ڪندا؛ صرف منھنجي تخت تي مان توهان کان وڏو هوندس. 23۽ بادشاهہ پنھنجي هٿ مان پنھنجي منڊي لهي يوسف جي هٿ ۾ رکي ،۽ بادشاهہ يوسف کي شاهي لباس پھرايو ،۽ سندس مٿي تي سون جو تاج رکيو ،۽ سندس ڳچي ءَ ۾ سون جي زنجير وجھي. 24۽ بادشاه پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ،۽ انھن کيس بادشاه جي ٻئي رٿ ۾ سوار ڪيو ،جيڪو بادشاه جي رٿ جي سامھون هو ،۽ هن کيس بادشاه جي گھوڙن مان هڪڙي وڏي ۽ مضبوط گھوڙي تي سوار ڪيو ،۽ مصر جي ملڪ جي گھٽين ۾ گھمايو ويو. 25۽ بادشاهه حڪم ڏنو تہ جيڪي بہ دف ،بربط ۽ ٻيا ساز وڄائيندا هئا ،سي سڀ يوسف سان گڏ هلن؛ هڪ هزار دف ،هڪ هزار ميچولوت ،۽ هڪ هزار نيبليم سندس پٺيان هليا. 26۽ پنج هزار ماڻھو ،هٿن ۾ چمڪندڙ تلوارون کڻي ،۽ يوسف جي اڳيان مارچ ڪندا ۽ راند ڪندا هليا ،۽ بادشاهه جا ويھه هزار وڏا ماڻھو چمڙي جا پٽڪا سون سان ڍڪيل ٻڌي ،يوسف جي ساڄي هٿ ۽ ويھه هزار سندس کاٻي هٿ ۾ مارچ ڪندا رهيا ،۽ سڀئي عورتون ۽ ڪنواريون ڇتين تي ويون يا گھٽين ۾ بيٺيون يوسف تي کيڏنديون ۽ خوش ٿينديون رهيون ،۽ يوسف جي صورت ۽ سندس خوبصورتي کي ڏسندي رهيون. خوشبوَ لڳائيندا هئا ،۽ 27۽ بادشاهہ جا ماڻھو سندس اڳيان ۽ پٺيان هلندا هئا ،۽ رستي تي لوبان ،عطر ۽ هر قسم جي نفيس عطر سان ء رستي تي ءمر ۽ عود ڇڙي ويندا هئا ،۽ ويھ ماڻھو سندس اڳيان سڄي ملڪ ۾ وڏي آواز سان هي ڳالھيون ٻڌائيندا هئا: 28ڇا توهان هن ماڻھو ءَ کي ڏسو ٿا جنھن کي بادشاهه پنھنجو ٻيو نمبر چونڊيو آهي؟ حڪومت جا سڀ ڪم هن جي طرفان منظم ڪيا ويندا ،۽ جيڪو سندس حڪمن جي ڀڃڪڙي ڪندو ،يا جيڪو هن جي اڳيان زمين تي نه جھڪيندو ،اهو مرندو ،ڇاڪاڻ ته هو بادشاهه ۽ سندس ٻئي نمبر جي خلف بغاوت ڪري ٿو. 29۽ جڏهن قاصدن اعلن ڪرڻ بند ڪيو ،تڏهن مصر جا سڀ ماڻھو يوسف جي اڳيان زمين تي ڪري پيا ۽ چيائون ته ،بادشاهه جيئرو رهي ،سندس ٻيو به جيئرو رهي .۽ مصر جا سڀ باشندا رستي تي ڪري پيا ،۽ جڏهن قاصدن انھن جي ويجھو آيا ،تڏهن اهي جھڪي پيا ، ۽ هر قسم جي دفن ،ميڪول ۽ نيبل سان يوسف جي اڳيان خوش ٿيا. 30۽ يوسف پنھنجي گھوڙي تي سوار ٿي آسمان ڏانھن اکيون کڻي چيو ،هو اريب کي مٽي ءَ مان اٿاريندو آهي ،هو ضرورتمند کي گندگي مان اٿاريندو آهي .اي لشڪرن جا پالڻھار ،خوش نصيب آهي اهو ماڻھو جيڪو توهان تي ڀروسو ڪري ٿو. 31۽ يوسف فرعون جي نوڪرن ۽ عملدارن سان گڏ مصر جي سڄي ملڪ ۾ لنگھيو ،۽ انھن کيس مصر جو سڄو ملڪ ۽ بادشاهه جا سڀ خزانا ڏيکاريا. 32۽ يوسف موٽي آيو ۽ انھي ءَ ڏينھن فرعون جي حضور ۾ آيو ،۽ بادشاهه يوسف کي مصر جي ملڪ ۾ زمين ڏني ،زمينن ۽ انگورن جي باان جي ملڪيت ،۽ بادشاهه يوسف کي ٽي هزار تول چاندي ۽ هڪ هزار تول سون ،اونڪس پٿر ۽ بتيليم ۽ ڪيتريون ئي تحفا ڏنيون. لَ نذرانا ۽ تحفا آڻين ،۽ جيڪو به بادشاهه جي حڪم جي 33۽ ٻئي ڏينھن تي بادشاهه مصر جي سڀني ماڻھن کي حڪم ڏنو ته يوسف ء لَ جاَ ٺاهي ،۽ انھن اتي ڪپڙا پکيڙيا ،۽ جيڪو به يوسف ء خلف ورزي ڪندو اهو ماريو وڃي؛ ۽ انھن شھر جي گھٽي ۾ هڪ اوچي ء جاَ تي رکي ڇڏيندو هو. ڪجھه آڻيندو هو ،اهو ان کي اوچي ء جاَ تي ڪجھه نه ڪجھه اڇليو ،هڪ ماڻھو هڪ سون جي ڪنن جي ڇٽي ،۽ ٻئي ۾ ڪنگڻ ۽ ڪنن 34۽ مصر جي سڀني ماڻھن اعلي ء م جاَ تي اڇليا؛ هر هڪ پنھنجي ملڪيت مان هن بڊيليم ۽ پٿر ليماني س ،۽ برتن مختلف جا ڪم جي َ چاندي جون ڇٽيون ،۽ سون ۽ اعلي ء ء م ء ڪجھه نه ڪجھه ڏنو. 35۽ يوسف اهي سڀ کڻي پنھنجي خزاني ۾ رکيا ،۽ بادشاهه جي سڀني آفيسرن ۽ اميرن يوسف جي عزت ڪئي ،۽ انھن کيس ڪيترائي تحفا ڏنا ،ڇاڪاڻ ته بادشاهه هن کي پنھنجو ٻيو نمبر چونڊيو هو. لَ ڏنو. 36۽ بادشاهہ اون جي پادري احيرام جي پٽ پوٽيفيرا ڏانھن موڪليو ،۽ هن پنھنجي ننڍي ڌي ءَ آسنٿ کي وٺي يوسف کي شادي ء
87
جاشر
37۽ ڇوڪري ڏاڍي سھڻي هئي ،ڪنواري ،جنھن کي ڪو ماڻھو نه سڃاڻندو هو ،۽ يوسف ان کي زال ڪري ورتو؛ ۽ بادشاهه يوسف سواَ ڪو به پنھنجي هٿ يا پير کي مٿي ڪري منھنجي ماڻھن کي مصر جي سڄي ملڪ ۾ کي چيو ته ،مان فرعون آهيان ،۽ توهان کان ء حڪومت ڪرڻ جي همت نه ڪندو. 38۽ يوسف ٽيھن سالن جو هو جڏهن هو فرعون جي سامھون بيٺو هو ،۽ يوسف بادشاهه جي سامھون کان ٻاهر هليو ويو ،۽ هو مصر ۾ بادشاهه جو ٻيو نمبر ٿيو. لَ هڪ سؤ نوڪر ڏنا ،۽ يوسف پڻ موڪليا ۽ ڪيترائي نوڪر خريد ڪيا ۽ اهي 39۽ بادشاهہ يوسف کي پنھنجي گھر ۾ خدمت ڪرڻ ء يوسف جي گھر ۾ رهيا. لَ بادشاهه جي محل جي درٻار جي سامھون بادشاهن جي گھرن وانگر هڪ تمام شاندار گھر ٺاهيو ،۽ هن گھر ۾ 40پوَ يوسف پنھنجي ء ء لَ آسان هو؛ يوسف کي پنھنجو گھر ٺاهڻ ۾ ٽي سال لڳا. هڪ وڏو مندر ٺاهيو ،جيڪو ڏسڻ ۾ تمام خوبصورت ۽ پنھنجي رهائش ء سليماني پٿرن ۽ بڊيليم سان ڍڪيو ،۽ ان تي 41۽ يوسف پاڻ ء لَ سون ۽ چاندي ءَ جي ڪثرت سان هڪ تمام شاندار تخت ٺاهيو ،۽ ان کي ء مصر جي سڄي ملڪ جي شڪل ۽ مصر جي ندي ءَ جي شڪل ٺاهي جيڪا مصر جي سڄي ملڪ کي پاڻي ڏئي ٿي؛ ۽ يوسف پنھنجي گھر ۾ پنھنجي تخت تي آرام سان ويٺو ۽ خداوند يوسف جي حڪمت وڌائي. 42۽ مصر جا سڀ باشندا ۽ فرعون جا نوڪر ۽ سندس امير يوسف سان تمام گھڻو پيار ڪندا هئا ،ڇاڪاڻ ته هي ڪم خداوند کان يوسف تائين هو. 43۽ يوسف وٽ هڪ لشڪر هو جيڪو جنگ ڪندو هو ،چاليھه هزار ڇھه سئو ماڻھن جي لشڪر ۽ لشڪر ۾ نڪرندو هو ،جيڪي لَ هٿيار کڻي سگھندا هئا ،ان کان علوه بادشاهه جي آفيسرن ،سندس نوڪرن ۽ مصر بادشاهه ۽ يوسف کي دشمن جي خلف مدد ڪرڻ ء جي رهواسين جو تعداد بي شمار هو. لَ پٿر ڏنا. 44۽ يوسف پنھنجي طاقتور ماڻھن ۽ پنھنجي سڄي لشڪر کي ڍالون ۽ نيزي ،ٽوپيون ۽ زره جا ڪوٽ ۽ ڦڙڪائڻ ء باب50 1ان وقت ترشيش جا ماڻھو اسماعيل جي پٽن جي خلف آيا ۽ انھن سان جنگ ڪئي ،۽ ترشيش جا ماڻھو اسماعيلين کي گھڻي وقت تائين خراب ڪندا رهيا. 2۽ انھن ڏينھن ۾ اسماعيل جا ٻار ٿورا هئا ،۽ اهي ترشيش جي ٻارن تي االب نه ٿي سگھيا ،۽ انھن تي سخت ظلم ڪيو ويو. 3۽ اسماعيلين جي بزرگن مصر جي بادشاهه ڏانھن هڪ خط موڪليو ،جنھن ۾ چيو ويو ته ،مان توهان کي دعا ڪريان ٿو ته توهان پنھنجن نوڪرن جي آفيسرن ۽ لشڪر کي موڪليو ته جيئن اسان کي ترشيش جي ٻارن سان جنگ ڪرڻ ۾ مدد ڪن ،ڇاڪاڻ ته اسان گھڻي وقت کان تباهه ٿي رهيا آهيون. 4۽ فرعون يوسف کي طاقتور ماڻھن ۽ لشڪر سان گڏ موڪليو جيڪي ساڻس گڏ هئا ،۽ بادشاه جي گھر مان پنھنجي طاقتور ماڻھن کي پڻ. 5۽ اهي حويله جي ملڪ ۾ اسماعيل جي اولد ڏانھن ويا ته جيئن انھن کي ترشيش جي اولد جي خلف مدد ڪن ،۽ اسماعيل جي اولد ترشيش جي اولد سان جنگ ڪئي ،۽ يوسف ترشيش کي ماريو ۽ انھن جي سڄي زمين کي فتح ڪيو ،۽ اسماعيل جا اولد اڄ ڏينھن تائين ان ۾ رهن ٿا. 6۽ جڏهن ترشيش جو ملڪ فتح ڪيو ويو ،ته سڀئي ترشيش ڀڄي ويا ،۽ پنھنجن ڀائرن ،ياوان جي اولد جي سرحد تي آيا ،۽ يوسف پنھنجي سڀني طاقتور ماڻھن ۽ لشڪر سان مصر ڏانھن موٽيو ،انھن مان هڪ به گم نه ٿيو. 7۽ سال جي انقلب تي ،يوسف جي مصر تي حڪومت ڪرڻ جي ٻئي سال ۾ ،خداوند يوسف جي چوڻ مطابق ستن سالن تائين ملڪ ۾ وڏي ڪثرت ڏني ،ڇاڪاڻ ته خداوند انھن ڏينھن ۾ ستن سالن تائين زمين جي سڀني پيداوار تي برڪت ڏني ،۽ اهي کائيندا ۽ تمام گھڻو مطمئن ٿيا. 8۽ اءن وقت يوسف وٽ سندس ماتحت آفيسر هئا ،۽ اهي سٺن سالن جو سڀ اناج گڏ ڪندا هئا ،۽ سال بہ سال اناج جا ڍير لڳائيندا هئا ،۽ ان کي يوسف جي خزانن ۾ رکندا هئا. 9۽ جڏهن به اهي کاڌو گڏ ڪندا هئا ته يوسف حڪم ڏنو ته اهي سنگن ۾ اناج آڻين ۽ ان سان گڏ ڪجھه زمين جي مٽي به آڻين ته جيئن اهو خراب نه ٿئي. 10۽ يوسف سال بہ سال ائين ڪيو ،۽ سمنڊ جي واري ءَ وانگر اناج جي ڍير ڪري گڏ ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ سندس ذخيرا تمام گھڻا هئا ۽ ڪثرت جي ڪري ڳڻپ نه ٿي سگھيا. 11۽ مصر جي سڀني رهاڪن ستن سٺن سالن دوران پنھنجي ذخيرن ۾ هر قسم جو کاڌو تمام گھڻو گڏ ڪيو ،پر انھن ان سان يوسف وانگر نه ڪيو. لَ لَ ڏڪار جي ستن سالن ء 12۽ يوسف ۽ مصرين ستن سالن جي سخاوت دوران جيڪو کاڌو گڏ ڪيو هو ،اهو سڀ ڪجھه ملڪ ء لَ. ذخيرو ڪيو ويو ،سڄي ملڪ جي مدد ء جاَ کي اناج سان ڀريو ،ته جيئن ڏڪار جي وقت ۾ مدد ڪري 13۽ مصر جي رهاڪن هر هڪ ماڻھو پنھنجي گودام ۽ پنھنجي لڪيل ء سگھجي. 14۽ يوسف سڀ کاڌو جيڪو گڏ ڪيو هو ،مصر جي سڀني شھرن ۾ رکي ڇڏيو ،۽ سڀني گودامن کي بند ڪري ڇڏيو ۽ انھن تي پھريدار مقرر ڪيا. 15۽ يوسف جي زال آسنت ،جيڪا پوٽيفيرا جي ڌي ءَ هئي ،کيس ٻہ پٽ ،منسي ۽ افرائيم ڄاوا ،۽ يوسف جڏهن انھن کي پيدا ڪيو ته چوڏهن سالن جو هو. 88
جاشر
16۽ ڇوڪرا وڏا ٿيا ۽ سندس طريقن ۽ هدايتن تي هليا ،اهي پنھنجي پي ءَ جي سيکاريل طريقي کان نه هٽيا ،نه ساڄي طرف ۽ نه کاٻي طرف. 17۽ خداوند ڇوڪرن سان گڏ هو ،۽ اهي وڏا ٿيا ۽ سڀني حڪمت ۽ حڪومت جي سڀني معاملن ۾ سمجھ ۽ مھارت حاصل ڪئي ،۽ بادشاهه جي سڀني آفيسرن ۽ مصر جي رهواسين جي سندس وڏن ڇوڪرن کي بلند ڪيو ،۽ انھن کي بادشاهه جي ٻارن ۾ پاليو ويو. پوَ ست سال ڏڪار جا آيا ،۽ ملڪ ۾ 18۽ ست سال جيڪي ملڪ ۾ ڪثرت جا هئا ،اهي ختم ٿي ويا ،۽ جيئن يوسف چيو هو ،انھن کان ء ڏڪار پئجي ويو. 19۽ مصر جي سڀني ماڻھن ڏٺو ته مصر جي ملڪ ۾ ڏڪار شروع ٿي چڪو آهي ،۽ سڀني مصري ماڻھن پنھنجا اناج جا گودام کولي ڇڏيا ڇاڪاڻ ته ڏڪار انھن تي االب هو. 20۽ انھن کي سڀ کاڌو مليو جيڪو انھن جي گودامن ۾ هو ،جيت سان ڀريل ۽ کائڻ جي لئق نه هو ،۽ سڄي ملڪ ۾ ڏڪار پئجي ويو ،۽ مصر جا سڀ باشندا آيا ۽ فرعون جي اڳيان روئڻ لڳا ،ڇاڪاڻ ته ڏڪار انھن تي سخت هو. ،پوَ اسين ۽ اسان جا ٻار ڇو اوهان جي اکين اڳيان بک ۾ مرون؟ 21۽ انھن فرعون کي چيو تہ پنھنجن نوڪرن کي کاڌو ڏيو ء 22۽ فرعون انھن کي جواب ڏنو" ،۽ توهان مون کي ڇو روئي رهيا آهيو؟ ڇا يوسف حڪم نه ڏنو هو ته ستن سالن جي گھڻائي دوران لَ اناج ذخيرو ڪيو وڃي؟ ۽ توهان سندس آواز ڇو نه ٻڌو؟" ڏڪار جي سالن ء 23۽ مصر جي ماڻھن بادشاهه کي جواب ڏنو ته” ،اسان جا مالڪ ،توهان جي جان جي قسم سان ،توهان جي نوڪرن اهو سڀ ڪجھه ڪيو آهي جيڪو يوسف حڪم ڏنو هو ،ڇو ته توهان جي نوڪرن ستن سالن جي خوشحالي دوران پنھنجي زمين جي سڀني پيداوار کي گڏ ڪيو ۽ ان کي اڄ تائين گودامن ۾ رکيو. 24۽ جڏهن توهان جي ٻانھن تي ڏڪار پئجي ويو ته اسان پنھنجا گودام کوليا ،۽ ڏسو ته اسان جو سڀ فصل جيت سان ڀريل هو ۽ کائڻ جي لئق نه هو. 25۽ جڏهن بادشاهه اهو سڀ ٻڌو جيڪو مصر جي رهاڪن تي آيو هو ،تڏهن بادشاهه ڏڪار جي ڪري تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هو تمام گھڻو ڊڄي ويو؛ ۽ بادشاهه مصر جي ماڻھن کي جواب ڏنو ،ته جڏهن کان هي سڀ ڪجھه توهان سان ٿي چڪو آهي ،يوسف وٽ وڃو ، جيڪو ڪجھه هو توهان کي چوي اهو ڪريو ،سندس حڪمن جي خلف ورزي نه ڪريو. ،پوَ اسان توهان جي اڳيان بک ۾ ڇو مرون؟ ڇو ته 26۽ مصر جا سڀ ماڻھو نڪري يوسف وٽ آيا ۽ کيس چيائون ته اسان کي کاڌو ڏي ء اسان ستن سالن دوران پنھنجي پيداوار گڏ ڪئي جيئن توهان حڪم ڪيو هو ،۽ اسان ان کي ذخيرو ڪيو ،۽ اهو اسان تي ٿيو آهي. 27۽ جڏهن يوسف مصر جي ماڻھن جون سڀ ڳالھيون ۽ جيڪي انھن تي آيو هو ،ٻڌو ،تڏهن يوسف پنھنجي پيداوار جا سڀ گودام کوليا ۽ ان کي مصر جي ماڻھن کي وڪڻي ڇڏيو. لَ پيداوار هئي. 28۽ سڄي ملڪ ۾ ڏڪار پيو ،۽ سڀني ملڪن ۾ ڏڪار هو ،پر مصر جي ملڪ ۾ وڪري ء لَ آيا ،ڇاڪاڻ ته ڏڪار انھن تي سخت هو ،۽ انھن جو سمورو اناج خراب ٿي 29۽ مصر جا سڀ باشندا يوسف وٽ اناج خريد ڪرڻ ء ويو هو ،۽ يوسف روزانو اهو مصر جي سڀني ماڻھن کي وڪڻندو هو. 30۽ ڪنعان جي ملڪ جي سڀني رهاڪن ،فلستين ،اردن جي پار وارن ،اوڀر جي ماڻھن ۽ پري ۽ ويجھن ملڪن جي سڀني شھرن ٻڌو ته لَ مصر ۾ آيا ،ڇاڪاڻ ته انھن تي ڏڪار تمام گھڻو هو. مصر ۾ اناج آهي ،۽ اهي سڀ اناج خريد ڪرڻ ء 31۽ يوسف اناج جا گودام کوليا ۽ انھن تي عملدار مقرر ڪيا ،۽ اهي روزانو بيٺا رهندا هئا ۽ سڀني کي وڪرو ڪندا هئا جيڪي ايندا هئا. لَ مصر ايندا ،ڇاڪاڻ ته سڄي ملڪ ۾ ڏڪار پئجي ويو هو .۽ يوسف 32۽ يوسف کي خبر هئي ته سندس ڀائر به اناج خريد ڪرڻ ء پنھنجي سڀني ماڻھن کي حڪم ڏنو ته اهي مصر جي سڄي ملڪ ۾ ان جو اعلن ڪن ،۽ چيو ته: 33بادشاهه ،سندس ٻئي ۽ انھن جي وڏن جي مرضي آهي ته ڪو به ماڻھو جيڪو مصر ۾ اناج خريد ڪرڻ چاهي ٿو ،اهو پنھنجن پوَ لَ مصر نه موڪلي ،پر سندس پٽ ،۽ ڪو به مصري يا ڪنعاني ،جيڪو مصر ۾ اناج خريد ڪرڻ کان ء نوڪرن کي خريد ڪرڻ ء ڪنھن به دڪان مان ايندو ،۽ ان کي سڄي ملڪ ۾ وڪڻندو ،اهو مري ويندو ،ڇاڪاڻ ته ڪو به ماڻھو پنھنجي گھر جي مدد کانسواَ ء خريد نه ڪندو. 34۽ جيڪو به ٻن يا ٽن جانورن کي هلئيندو ،اهو مرندو ،ڇاڪاڻ ته ماڻھو صرف پنھنجي جانور کي هلئيندو. لَ اچي ،ان کي اندر نه اچڻ 35۽ يوسف مصر جي دروازن تي پھريدار مقرر ڪيا ،۽ انھن کي حڪم ڏنو ته ،جيڪو به اناج خريد ڪرڻ ء ڏيو جيستائين سندس نالو ،سندس پي ءَ جو نالو ،۽ سندس پي ءَ جي پي ءَ جو نالو نه لکيو وڃي ،۽ جيڪو ڪجھه ڏينھن ۾ لکيل آهي ،انھن جا نال شام جو مون ڏانھن موڪليو ته جيئن مان انھن جا نال ڄاڻان. 36۽ يوسف سڄي مصر ۾ آفيسر مقرر ڪيا ،۽ انھن کي حڪم ڏنو تہ اهي سڀ ڪم ڪن. لَ اچن؛ ۽ 37۽ يوسف اهي سڀ ڪم ڪيا ،۽ اهي قانون ٺاهيا ،ته جيئن هن کي خبر پوي ته سندس ڀائر ڪڏهن مصر ۾ اناج خريد ڪرڻ ء يوسف جي ماڻھن روزانو مصر ۾ انھن لفظن ۽ قانونن جي مطابق اعلن ڪيو جيڪي يوسف حڪم ڏنا هئا. 38۽ اوڀر ۽ اولھه ملڪ ۽ سڄي زمين جي سڀني باشندن ،انھن قانونن ۽ قاعدن بابت ٻڌو جيڪي يوسف مصر ۾ لڳو ڪيا هئا ،۽ زمين پوَ هليا ويندا هئا. جي آخري حصن جا رهواسي ايندا هئا ۽ روزانو مصر ۾ اناج خريد ڪندا هئا ،۽ ء لَ ايندا هئا ،دربان پنھنجا نال ۽ 39۽ مصر جي سڀني آفيسرن يوسف جي حڪم مطابق ڪيو ،۽ جيڪي به مصر ۾ اناج خريد ڪرڻ ء پنھنجي پي ءَ جا نال لکندا هئا ،۽ روزانو شام جو يوسف جي اڳيان آڻيندا هئا. باب51
89
جاشر
1پوَ يعقوب ٻڌو ته مصر ۾ اناج آهي ،۽ هن پنھنجن پٽن کي سڏيو ته مصر وڃي اناج خريد ڪن ،ڇاڪاڻ ته انھن تي به ڏڪار پئجي ويو ء هو ،۽ هن پنھنجن پٽن کي سڏيو ۽ چيو: لَ وڃن ٿا ،هاڻي توهان سڄي دنيا جي سامھون پاڻ کي 2ڏسو ،مون ٻڌو آهي ته مصر ۾ اناج آهي ،۽ دنيا جا سڀ ماڻھو اتي خريد ڪرڻ ء لَ ٿورو اناج خريد ڪريو ،ته جيئن اسان مري نه وڃون. مطمئن ڇو ٿا ڏيکاريو؟ توهان پڻ مصر ڏانھن وڃو ۽ اتي ايندڙن مان اسان ء لَ اٿيا ته جيئن اتي آيل ٻين ماڻھن مان اناج خريد ڪري سگھن. 3۽ يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ جي ڳالھه مڃي ،۽ اهي مصر ڏانھن وڃڻ ء 4۽ سندن پي ءَ يعقوب انھن کي حڪم ڏنو تہ جڏهن اوهين شھر ۾ داخل ٿيو تہ ملڪ جي رهاڪن جي ڪري هڪ دروازي مان گڏ نہ وڃو. 5۽ يعقوب جا پٽ نڪري ويا ۽ مصر ڏانھن هليا ويا ،۽ يعقوب جي پٽن سڀ ڪجھه ڪيو جيئن سندن پي ءَ انھن کي حڪم ڏنو هو ،۽ يعقوب بنيامين کي نه موڪليو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته متان رستي ۾ هن سان سندس ڀا ءَ وانگر ڪو حادثو ٿئي؛ ۽ يعقوب جا ڏهه پٽ نڪري ويا. 6۽ جڏهن يعقوب جا پٽ رستي تي وڃي رهيا هئا ،تڏهن انھن يوسف سان ڪيل ڪم تي پشيمان ٿيا ،۽ هڪ ٻئي سان ڳالھائڻ لڳا ،ته اسان کي خبر آهي ته اسان جو ڀا ءَ يوسف مصر ڏانھن ويو هو ،۽ هاڻي اسين جتي به وڃون ٿا اتي کيس ڳولينداسين ،۽ جيڪڏهن اسان کي اهو لَ مري وينداسين. ملي وڃي ته اسين کيس سندس مالڪ کان فديه ۾ وٺي ڇڏينداسين ،۽ جيڪڏهن نه مليو ته زور سان ،۽ اسين سندس ء 7۽ يعقوب جا پٽ هن ڳالھه تي راضي ٿيا ۽ يوسف جي خاطر پاڻ کي مضبوط ڪيو ،ته جيئن کيس سندس مالڪ جي هٿ کان بچائي سگھن ،۽ يعقوب جا پٽ مصر ڏانھن ويا؛ ۽ جڏهن اهي مصر جي ويجھو آيا ته اهي هڪ ٻئي کان الڳ ٿي ويا ،۽ اهي مصر جي ڏهن دروازن مان آيا ،۽ دربان ان ڏينھن پنھنجا نال لکيا ،۽ شام جو انھن کي يوسف وٽ آندو. 8۽ يوسف شھر جي دربانن جي هٿن مان نال پڙهيا ،۽ هن ڏٺو ته سندس ڀائر شھر جي ڏهن دروازن مان داخل ٿيا هئا ،۽ ان وقت يوسف حڪم ڏنو ته اهو مصر جي سڄي ملڪ ۾ اعلن ڪيو وڃي ،چيو ته، 9اي سڀ گودام جا محافظو ،ٻاهر وڃو ،سڀ اناج جا گودام بند ڪريو ۽ رڳو هڪ کي کليل رهڻ ڏيو ،ته جيئن ايندڙ ان مان خريد ڪري سگھن. 10۽ يوسف جي سڀني عملدارن ان وقت ائين ڪيو ،۽ انھن سڀني دڪانن کي بند ڪيو ۽ صرف هڪ کليل ڇڏيو. 11۽ يوسف پنھنجن ڀائرن جا لکيل نال ان شخص کي ڏنا جيڪو کليل گودام تي مقرر ٿيل هو ،۽ هن کيس چيو ته جيڪو به تو وٽ اناج لَ اچي ،ان جو نالو پڇ ،۽ جڏهن انھن نالن وارا ماڻھو تو وٽ اچن ،انھن کي پڪڙي موڪليو ،۽ انھن ائين ئي ڪيو. خريد ڪرڻ ء لَ اناج خريد ڪرڻ کان اڳ يوسف کي ڳولين. 12۽ جڏهن يعقوب جا پٽ شھر ۾ آيا ،ته اهي شھر ۾ گڏ ٿيا ته جيئن پاڻ ء 13۽ اهي ڪسبياڻين جي ڀتين وٽ ويا ،۽ ٽن ڏينھن تائين ڪسبياڻين جي ڀتين ۾ يوسف کي ڳوليندا رهيا ،ڇاڪاڻ تہ انھن سوچيو تہ يوسف ڪسبياڻين جي ڀتين ۾ ايندو ،ڇاڪاڻ تہ يوسف تمام سھڻو ۽ پيارو هو ،۽ يعقوب جي پٽن ٽن ڏينھن تائين ڪسبياڻين جي ڀتين کي ڳوليو ،۽ انھن کي کيس نه مليو. 14۽ جيڪو ماڻھو کليل دڪان تي مقرر هو ،انھن نالن جي ڳول ڪئي جيڪي يوسف کيس ڏنا هئا ،پر هن کي اهي نه مليا. 15۽ هن يوسف ڏانھن پيغام موڪليو ته” ،ٽي ڏينھن گذري ويا آهن ،۽ اهي ماڻھو نه آيا آهن جن جا نال تو مون کي ڏنا هئا؛ ۽ يوسف نوڪر موڪليا ته سڄي مصر ۾ انھن ماڻھن کي ڳولين ۽ انھن کي يوسف جي اڳيان آڻين. پوَ رعمسيس شھر ڏانھن ويا 16۽ يوسف جا نوڪر ويا ۽ مصر ۾ ويا ۽ انھن کي نه ڳولي سگھيا ،۽ گوشن ڏانھن ويا ۽ اهي اتي نه هئا ،۽ ء ۽ انھن کي نه ڳولي سگھيا. لَ سورهن نوڪر موڪليا ،۽ اهي شھر جي چئني ڪنڊن ۾ پکڙجي ويا ،۽ چار نوڪر ڪسبياڻين 17۽ يوسف پنھنجن ڀائرن کي ڳولڻ ء جي گھر ۾ ويا ،۽ انھن ڏهه ماڻھو اتي پنھنجي ڀا ءَ کي ڳولي رهيا ڏٺا. 18۽ انھن چئن ماڻھن انھن کي کڻي سندس اڳيان آندو ،۽ اهي کيس زمين تي سجدو ڪيو ،۽ يوسف پنھنجي مندر ۾ پنھنجي تخت تي ويٺو هو ،شاهي لباس پھريل هو ،۽ سندس مٿي تي سون جو هڪ وڏو تاج هو ،۽ سڀئي طاقتور ماڻھو سندس چوڌاري ويٺا هئا. 19۽ يعقوب جي پٽن يوسف کي ڏٺو ،۽ سندس شڪل ۽ خوبصورتي ۽ شان و شوڪت سندن اکين ۾ عجيب لڳي ،۽ اهي ٻيھر زمين تي ڪري کيس سجدو ڪرڻ لڳا. 20۽ يوسف پنھنجن ڀائرن کي ڏٺو ،۽ انھن کي سڃاڻي ورتو ،پر اهي کيس نه سڃاڻندا هئا ،ڇاڪاڻ ته يوسف انھن جي نظر ۾ تمام وڏو هو ، تنھن ڪري اهي هن کي نه سڃاڻندا هئا. 21يوسف انھن کان پڇيو" ،توهان ڪٿان آيا آهيو؟ "۽ انھن سڀني جواب ڏنو ۽ چيو" ،توهان جا نوڪر ڪنعان جي ملڪ کان اناج خريد لَ آيا آهن ،ڇاڪاڻ ته سڄي ملڪ ۾ ڏڪار آهي ،۽ توهان جي نوڪرن ٻڌو ته مصر ۾ اناج آهي ،تنھنڪري اهي ٻين ايندڙن جي ڪرڻ ء لَ آيا آهن". ڪرڻ خريد اناج مدد جي انھن وچ ۾ لَ ء ء پوَ شھر جي ڏهن دروازن مان ڇو آيا 22يوسف انھن کي جواب ڏنو تہ” ،جيڪڏهن اوهين خريد ڪرڻ آيا آهيو جيئن اوهان چئو ٿا ،تہ ء آهيو؟ اهو رڳو اهو ٿي سگھي ٿو تہ اوهين ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ آيا آهيو“. 23۽ سڀني گڏجي يوسف کي جواب ڏنو ،۽ چيو تہ” اي مالڪ ،اسان صحيح آهيون ،توهان جا نوڪر جاسوس نه آهيون ،پر اسان اناج خريد ڪرڻ آيا آهيون ،ڇاڪاڻ ته توهان جا نوڪر سڀ ڀائر آهن ،ڪنعان جي ملڪ ۾ هڪ ئي ماڻھو ءَ جا پٽ آهن ،۽ اسان جي پي ءَ اسان کي حڪم ڏنو آهي تہ جڏهن توهان شھر ۾ اچو ته ملڪ جي رهاڪن جي ڪري هڪ ئي دروازي تي گڏ نه ٿيو“. 24۽ يوسف وري انھن کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ” اهو ئي ڳالھہ آهي جيڪا مون اوهان کي ٻڌائي هئي تہ اوهين ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ لَ آيا آهيو. لَ آيا آهيو ،تنھنڪري اوهين سڀ شھر جي ڏهن دروازن مان آيا آهيو؛ اوهين ملڪ جي ننگي حالت ڏسڻ ء ء لَ ايندو آهي ،اهو پنھنجي رستي تي ويندو آهي ،۽ تون ملڪ ۾ ٽي ڏينھن اڳ ئي آهين ،۽ تون انھن 25يقينا ا جيڪو به اناج خريد ڪرڻ ء ٽن ڏينھن کان ڪسبياڻين جي ڀتين ۾ ڇا ڪري رهي آهين؟ يقينا ا جاسوس به اهڙيون شيون ڪندا آهن. 90
جاشر
26۽ انھن يوسف کي چيو تہ” اسان جي پالڻھار کان ائين چوڻ پري آهي ،ڇاڪاڻ تہ اسين ٻارهن ڀائر آهيون ،پنھنجي پي ءَ يعقوب جا پٽ ،ڪنعان جي ملڪ ۾ ،اسحاق جو پٽ ،ابراهيم جو پٽ ،عبراني ،۽ ڏسو ،ننڍو اڄ اسان جي پي ءَ سان ڪنعان جي ملڪ ۾ آهي ،۽ هڪڙو ڪونھي ،ڇاڪاڻ تہ هو اسان کان گم ٿي ويو هو ،۽ اسان سوچيو تہ شايد هو هن ملڪ ۾ هجي ،تنھنڪري اسين کيس سڄي لَ ڪسبياڻين جي گھرن تائين آيا آهيون. ملڪ ۾ ڳولي رهيا آهيون ،۽ اتي کيس ڳولڻ ء لَ صرف مصر ئي بچيو آهي؟ ۽ ڳولڻ کي هن کي توهان ،جو آهي ڳوليو ۾ زمين سڄي کي 27۽ يوسف انھن کي چيو ،۽ ڇا توهان هن ء توهان جو ڀا ءَ ڪسبياڻين جي گھرن ۾ ڇا ڪرڻ گھرجي ،جيتوڻيڪ هو مصر ۾ هو؟ ڇا توهان اهو نه چيو هو ته توهان ابراهيم جي پٽ پوَ يعقوب جا پٽ ڪسبياڻين جي گھرن ۾ ڇا ڪندا؟ اسحاق جي اولد مان آهيو ،۽ ء 28۽ انھن کيس چيو ته ،ڇاڪاڻ ته اسان ٻڌو آهي ته اسماعيلين هن کي اسان کان چوري ڪيو آهي ،۽ اسان کي ٻڌايو ويو آهي ته انھن هن کي مصر ۾ وڪرو ڪيو آهي ،۽ توهان جو خادم ،اسان جو ڀا ءَ ،تمام سھڻو ۽ پسنديده آهي ،تنھنڪري اسان سوچيو ته هو ضرور لَ اتي ويا هئا. لَ فديو ڏيڻ ء ڪسبياڻين جي گھرن ۾ هوندو ،تنھن ڪري توهان جا خادم هن کي ڳولڻ ۽ هن ء 29پر يوسف وري انھن کي جواب ڏنو تہ” ،يقينا ا اوهين ڪوڙ ڳالھائيندا آهيو ۽ ڪوڙ ڳالھائيندا آهيو ،پاڻ کي ابراهيم جو اولد چئو ٿا؛ فرعون جي زندگي جي قسم سان تہ اوهين جاسوس آهيو ،تنھنڪري اوهين ڪسبياڻين جي گھرن ۾ آيا آهيو تہ جيئن اوهان کي سڃاڻي نہ سگھجي. 30۽ يوسف انھن کي چيو ته ،۽ هاڻي جيڪڏهن توهان هن کي ڳوليو ۽ سندس مالڪ توهان کان وڏي قيمت گھري ،ته ڇا توهان ان جي بدلي ۾ ان کي ڏيندا؟ ۽ انھن چيو ته ،اهو ڏنو ويندو. لَ ڇا ڪندا؟ " پوَ توهان هن جي ء 31۽ هن انھن کي چيو ته" ،۽ جيڪڏهن سندس مالڪ وڏي قيمت تي کيس ڇڏڻ تي راضي نه ٿيندو ،ته ء ۽ انھن کيس جواب ڏنو ته" ،جيڪڏهن هو هن کي اسان جي حوالي نه ڪندو ته اسين هن کي ماري ڇڏينداسين ۽ پنھنجي ڀا ءَ کي کڻي هليا وينداسين". 32۽ يوسف انھن کي چيو تہ" اهو ئي ڳالھہ آهي جيڪا مون اوهان کي ٻڌائي آهي تہ اوهين جاسوس آهيو ،ڇو تہ اوهين ملڪ جي لَ آيا آهيو ،ڇاڪاڻ تہ اسان ٻڌو آهي تہ اوهان جي ٻن ڀائرن اوهان جي ڀيڻ جي ڪري ،ڪنعان جي ملڪ ۾ شڪم رهاڪن کي مارڻ ء لَ آيا آهيو". جي سڀني رهاڪن کي ماريو آهي ،۽ هاڻي اوهين پنھنجي ڀا ءَ جي ڪري مصر ۾ بہ ائين ڪرڻ ء 33رڳو انھي ءَ سان مون کي خبر پوندي ته توهان سچا ماڻھو آهيو؛ جيڪڏهن توهان پاڻ مان هڪ کي گھر موڪليندا ته توهان جي ننڍي ڀا ءَ کي توهان جي پي ءَ کان وٺي اچي ،۽ ان کي هتي مون وٽ آڻي ،۽ اهو ڪم ڪرڻ سان مان ڄاڻندس ته توهان صحيح آهيو. 34پوَ يوسف پنھنجن ستر طاقتور سپاهين کي سڏيو ۽ انھن کي چيو ته انھن ماڻھن کي وٺي وڃو ۽ انھن کي جيل ۾ وٺي اچو. ء 35۽ طاقتور ماڻھن ڏهن ماڻھن کي پڪڙيو ،انھن کي پڪڙي جيل ۾ بند ڪيو ،۽ اهي ٽي ڏينھن جيل ۾ رهيا. 36ٽئين ڏينھن تي يوسف انھن کي قيد خاني مان ٻاهر ڪڍيو ۽ انھن کي چيو ته جيڪڏهن توهان سچا ماڻھو آهيو ته اهو پاڻ ڪريو ته جيئن لَ اناج کنعان جي ملڪ ڏانھن وڃو ۽ پنھنجي ننڍي ڀا ءَ کي هتي مون وٽ آڻيو ته جيئن مان توهان جيئرو رهي ،جڏهن توهان پنھنجي گھر ء ڄاڻان ته جڏهن توهان هي ڪم ڪندا ته توهان سچا ماڻھو آهيو. 37۽ يوسف انھن کان ٻاهر نڪري ڪمري ۾ آيو ،۽ تمام گھڻو روئڻ لڳو ،ڇاڪاڻ ته هن کي انھن تي رحم آيو ،۽ هن پنھنجو منھن ڌوئي لَ تيار نه هو ، ڇڏيو ،۽ ٻيھر انھن ڏانھن موٽي آيو ،۽ شمعون کي انھن کان وٺي ويو ۽ حڪم ڏنو ته کيس ٻڌو وڃي ،پر شمعون ائين ڪرڻ ء ڇاڪاڻ ته هو هڪ تمام طاقتور ماڻھو هو ۽ اهي کيس ٻڌي نه سگھيا. 38پوَ يوسف پنھنجن طاقتور ماڻھن کي سڏيائين ۽ ستر بھادر ماڻھو هٿن ۾ ڇڪيل تلوارون کڻي سندس اڳيان آيا ،۽ يعقوب جا پٽ انھن ء کان ڊڄي ويا. 39۽ يوسف انھن کي چيو تہ هن ماڻھو ءَ کي پڪڙيو ۽ کيس قيد ۾ بند ڪريو جيستائين سندس ڀائر وٽس نه اچن ،۽ يوسف جا بھادر ماڻھو تڪڙ ۾ آيا ۽ سڀني شمعون کي پڪڙي کيس ٻڌو ،۽ شمعون هڪ وڏي ۽ خوفناڪ چيخ ڪئي ۽ رڙ پري کان ٻڌڻ ۾ آئي. 40۽ يوسف جا سڀ بھادر ماڻھو انھي ءَ شور جي آواز تي ڊڄي ويا ،۽ منھن ڀر ڪري پيا ،۽ تمام گھڻو ڊڄي ڀڄي ويا. 41۽ سڀئي ماڻھو جيڪي يوسف سان گڏ هئا ڀڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا ،۽ صرف يوسف ۽ سندس پٽ منسي اتي رهيا ،۽ يوسف جي پٽ منسي شمعون جي طاقت ڏٺي ،۽ هو تمام گھڻو ڪاوڙجي ويو. 42۽ يوسف جو پٽ منسا شمعون ڏانھن وڌيو ،۽ منسا پنھنجي ءمٺي سان شمعون کي سندس ڳچي ءَ جي پٺي ءَ تي ڌڪ هنيو ،۽ شمعون پنھنجي اصي کان بچي ويو. 43۽ منسا شمعون کي پڪڙيو ۽ کيس زور سان پڪڙيو ۽ کيس قيد خاني ۾ وٺي ويو ،۽ يعقوب جا سڀ پٽ نوجوان جي ڪم تي حيران ٿي ويا. 44شمعون پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ” اوهان مان ڪو بہ ائين نہ چوندو تہ هي ڪنھن مصري ءَ جو قتل آهي ،پر اهو منھنجي پي ءَ جي گھر جو قتل آهي“. پوَ يوسف حڪم ڏنو ته ان کي سڏيو وڃي جيڪو گودام تي مقرر ڪيو ويو هو ،ته جيئن انھن جون ٻوريون اناج سان ڀرين 45۽ ان کان ء لَ کاڌو ڏئي ،۽ هن انھن سان ائين جيترو اهي کڻي سگھن ،۽ هر هڪ ماڻھو جا پئسا سندس ٻوري ۾ واپس ڪري ،۽ انھن کي رستي ء ڪيو. 46۽ يوسف انھن کي حڪم ڏنو تہ” ،خبردار ،متان اوهين منھنجو حڪم نہ ٽوڙيو تہ پنھنجي ڀا ءَ کي آڻيو جيئن مون اوهان کي چيو آهي ،۽ جڏهن اوهين پنھنجي ڀا ءَ کي مون وٽ آڻيندؤ ،تڏهن مون کي خبر پوندي تہ اوهين سچا ماڻھو آهيو ،۽ اوهين ملڪ ۾ واپار ڪندا ،۽ آ ءَ اوهان جو ڀا ءَ اوهان کي موٽائي ڏيندس ،۽ اوهين سلمتي ءَ سان پنھنجي پي ءَ وٽ موٽندؤ. 47۽ انھن سڀني جواب ڏنو ۽ چيو تہ جيئن اسان جو پالڻھار چوي ٿو ،تيئن ڪنداسين ،۽ اهي کيس زمين تي سجدو ڪيو. سراَ ۾ لَ نڪتا؛ ۽ اهي ء 48۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجو اناج پنھنجي گڏهه تي لٿو ،۽ اهي پنھنجي پي ءَ وٽ ڪنعان جي ملڪ ڏانھن وڃڻ ء لَ پنھنجو ٿيلھو پکيڙيو ،جڏهن هن ڏٺو ته سندس پورو وزن اڃا تائين سندس ٿيلھي ۾ هو. آيا ۽ لوي پنھنجي گڏهه کي چارا ڏيڻ ء 91
جاشر
49۽ اهو ماڻھو تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هن پنھنجن ڀائرن کي چيو ته منھنجا پئسا واپس ڪيا ويا آهن ،۽ ڏسو ،اهي منھنجي ٿيلھي ۾ به آهن ، ۽ ماڻھو تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ چيائون ته ،خدا اسان سان ڇا ڪيو آهي؟ 50۽ سڀني چيو تہ” ۽ خداوند جي اسان جي ابن ڏاڏن ،ابراهيم ،اسحاق ۽ يعقوب سان جيڪا مھرباني هئي ،اها ڪٿي آهي جو خداوند اڄ اسان کي مصر جي بادشاهه جي هٿ ۾ ڏنو آهي ته جيئن اسان جي خلف سازش ڪري؟“ 51۽ يھوداه انھن کي چيو تہ ،بيشڪ اسين خداوند پنھنجي خدا جي اڳيان گنھگار آهيون جو اسان پنھنجي ڀا ءَ ،پنھنجو گوشت وڪڻيو آهيون ،۽ اوهين ڇو ٿا چئو تہ خداوند جي اسان جي ابن ڏاڏن سان مھرباني ڪٿي آهي؟ 52۽ روبين انھن کي چيو تہ ،مون اوهان کي نہ چيو هو تہ ڇوڪرو سان گناهہ نہ ڪريو ،۽ اوهان منھنجي نہ ٻڌي؟ هاڻي خدا اسان کان کيس گھري ٿو ،۽ اوهان کي ڪيئن چوڻ جي جرئت ٿي تہ ،اسان جي ابن ڏاڏن سان خداوند جي مھرباني ڪٿي آهي ،جڏهن تہ اوهان خداوند سان گناهہ ڪيو آهي؟ ء جاَ تي رهيا ،۽ صبح جو سوير اٿيا ۽ پنھنجن گڏهن تي اناج کڻي ويا ،۽ انھن کي وٺي ويا ۽ اڳتي وڌيا ۽ ڪنعان جي 53۽ اهي رات انھي ءَ ء ملڪ ۾ پنھنجي پي ءَ جي گھر آيا. لَ ٻاهر ويا ،۽ يعقوب ڏٺو ۽ ڏٺائين تہ سندن ڀا ءَ شمعون انھن سان گڏ نہ آهي ،۽ 54۽ يعقوب ۽ سندس گھر وارا پنھنجن پٽن سان ملڻ ء يعقوب پنھنجن پٽن کي چيو تہ اوهان جو ڀا ءَ شمعون ڪٿي آهي ،جنھن کي مان نٿو ڏسيان؟ ۽ سندس پٽن کيس سڀ ڪجھہ ٻڌايو جيڪو انھن سان مصر ۾ ٿيو هو. باب52 1۽ اهي پنھنجي گھر ۾ داخل ٿيا ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجو ٿيلھو کوليو ۽ انھن ڏٺو ته هر هڪ جي پئسن جي ٿيلھي اتي هئي ،جنھن تي اهي ۽ انھن جو پي ءَ تمام گھڻو ڊڄي ويا. لَ موڪليو هو 2۽ يعقوب انھن کي چيو ته" ،توهان مون سان هي ڇا ڪيو آهي؟ مون توهان جي ڀا ءَ يوسف کي توهان جي خيريت پڇڻ ء ۽ توهان مون کي چيو هو ته هڪ جھنگلي جانور ان کي کائي ويو آهي". لَ ويو ۽ اوهين چئو ٿا تہ مصر جي بادشاهہ کيس قيد ۾ بند ڪيو آهي ،۽ اوهين بنيامين کي 3۽ شمعون اوهان سان گڏ کاڌو خريد ڪرڻ ء لَ وٺي وڃڻ چاهيو ٿا ،۽ بنيامين ۽ سندس ڀا ءَ يوسف جي ڪري منھنجا اڇا وار ام سان قبر ۾ لهڻ چاهيو ٿا. بہ سندس موت ء 4تنھن ڪري منھنجو پٽ توهان سان گڏ نه ويندو ،ڇاڪاڻ ته هن جو ڀا ءَ مري ويو آهي ۽ هو اڪيلو رهجي ويو آهي ،۽ شايد توهان جي رستي ۾ هن تي مصيبت اچي ،جيئن هن جي ڀا ءَ تي آئي هئي. 5۽ روبن پنھنجي پي ءَ کي چيو تہ جيڪڏهن آ ءَ تنھنجي پٽ کي نہ آڻيان ۽ تنھنجي اڳيان نہ رکان تہ تون منھنجا ٻہ پٽ ماري ڇڏيندين؛ ۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي چيو تہ اوهين هتي رهو ۽ مصر ڏانھن نہ وڃو ،ڇاڪاڻ تہ منھنجو پٽ اوهان سان گڏ مصر ڏانھن نہ ويندو ۽ نڪي پنھنجي ڀا ءَ وانگر مرندو. پوَ هو چوندو تہ پنھنجي ڀا ءَ کي هيٺ لھي 6۽ يھوداه انھن کي چيو تہ جيستائين اناج پورو نہ ٿئي ،تيستائين اوهين ان کان پري رهو ،۽ ء وڃو ،جڏهن هو پنھنجي ۽ پنھنجي گھر وارن جي جان کي ڏڪار جي ڪري خطري ۾ ڏسندو. لَ مصر ڏانھن ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن ۾ ڏڪار تمام 7۽ انھن ڏينھن ۾ سڄي ملڪ ۾ ڏڪار سخت هو ،۽ دنيا جا سڀ ماڻھو اناج خريد ڪرڻ ء گھڻو هو ،۽ يعقوب جا پٽ هڪ سال ۽ ٻه مھينا ڪنعان ۾ رهيا جيستائين انھن جو اناج ختم نه ٿيو. 8۽ جڏهن سندن اناج ختم ٿي ويو ،ته يعقوب جو سڄو گھر بک سان تنگ ٿي ويو ،۽ يعقوب جي پٽن جا سڀ ٻار گڏ ٿيا ۽ يعقوب جي ويجھو آيا ،۽ سڀني کيس گھيرو ڪيو ،۽ انھن کيس چيو ته ،اسان کي ماني ڏي ،۽ اسين سڀ توهان جي سامھون بک ۾ ڇو مرون؟ 9يعقوب پنھنجي پٽن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ هو تمام گھڻو روئي پيو ،۽ هن کي انھن تي رحم آيو ،۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي سڏيو ۽ اهي سڀئي آيا ۽ هن جي اڳيان ويٺا. 10۽ يعقوب انھن کي چيو" ،۽ ڇا توهان نه ڏٺو آهي ته توهان جا ٻار اڄ مون تي ڪيئن روئي رهيا آهن ،چون ٿا ته اسان کي ماني ڏيو ،۽ لَ ٿورو کاڌو خريد ڪريو". ڪا به ناهي؟ هاڻي واپس وڃو ۽ اسان ء لَ 11۽ يھوداه پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو تہ جيڪڏهن اوهين اسان جي ڀا ءَ کي اسان سان گڏ موڪليندؤ تہ اسين هيٺ وينداسين ۽ اوهان ء اناج خريد ڪنداسين ،۽ جيڪڏهن اوهين کيس نہ موڪليندؤ تہ اسين هيٺ نہ وينداسين ،ڇو تہ مصر جي بادشاهہ اسان کي خاص طور تي حڪم ڏنو آهي تہ جيستائين اوهان جو ڀا ءَ اوهان سان گڏ نہ هجي ،اوهين منھن نہ ڏسندا ،ڇاڪاڻ تہ مصر جو بادشاهہ هڪ طاقتور ۽ سواَ سندس وٽ وينداسين تہ اسان سڀني کي ماريو ويندو. طاقتور بادشاهہ آهي ،۽ ڏسو تہ جيڪڏهن اسين پنھنجي ڀا ءَ کان ء 12ڇا توهان کي خبر ناهي ۽ ڇا توهان ٻڌو ناهي ته هي بادشاهه تمام گھڻو طاقتور ۽ عقلمند آهي ،۽ سڄي زمين ۾ هن جھڙو ڪو به ناهي؟ ڏسو اسان زمين جي سڀني بادشاهن کي ڏٺو آهي ۽ اسان ان بادشاهه جھڙو ڪو به نه ڏٺو آهي ،مصر جو بادشاهه؛ يقينا ا زمين جي سڀني بادشاهن ۾ ڪو به فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ کان وڏو ناهي ،پر مصر جو بادشاهه هن کان وڏو ۽ طاقتور آهي ،۽ ابي ملڪ صرف سندس هڪ آفيسر سان مقابلو ڪري سگھجي ٿو. 13پي ءَ ،تو سندس محل ۽ تخت ۽ سندس سڀني نوڪرن کي سندس اڳيان بيٺا نه ڏٺو آهي؛ تو ان بادشاهه کي پنھنجي شان ۽ شوڪت سان پنھنجي تخت تي ويٺل نه ڏٺو آهي ،پنھنجي شاهي پوشاڪ ۾ ملبوس ،پنھنجي مٿي تي هڪ وڏو سون جو تاج؛ تو اهو اعزاز ۽ شان نه ڏٺو آهي جيڪو خدا کيس ڏنو آهي ،ڇاڪاڻ ته سڄي زمين ۾ هن جھڙو ڪو به ناهي. 14پي ءَ ،تو اها حڪمت ،سمجھه ۽ علم نه ڏٺو آهي جيڪو خدا سندس دل ۾ ڏنو آهي ،۽ نه ئي سندس مٺي آواز ٻڌي جڏهن هو اسان سان ڳالھائي رهيو هو. 15اسان کي خبر ناهي ،بابا ،جنھن هن کي اسان جي نالن ۽ اسان تي آيل سڀني مصيبتن کان واقف ڪرايو ،تڏهن به هن توهان کان پڇيو ته ،ڇا توهان جو پي ءَ اڃا تائين جيئرو آهي ،۽ هو خيريت سان آهي؟ 92
جاشر
سواَ ڪيا هئا؛ تو اهو خوف ۽ خوف نه 16تو مصر جي حڪومت جا ڪم نه ڏٺا آهن جيڪي هن پنھنجي مالڪ فرعون کان پڇڻ کان ء ڏٺو آهي جيڪو هن سڀني مصرين تي مسلط ڪيو هو. 17۽ جڏهن اسين هن کان هليا ويا هئاسين ،تڏهن اسان مصر سان امورين جي ٻين شھرن وانگر ڪرڻ جي ڌمڪي ڏني هئي ،۽ اسان سندس سڀني ڳالھين تي تمام گھڻو ناراض هئاسين جيڪي هن اسان بابت جاسوسن وانگر ڳالھايو هو ،۽ هاڻي جڏهن اسين ٻيھر هن جي سامھون اينداسين ته سندس خوف اسان سڀني تي پوندو ،۽ اسان مان ڪو به هن سان ٿوري يا وڏي ڳالھه نه ڳالھائي سگھندو. لَ کاڌو خريد 18هاڻي پي ءَ ،اسان کي عرض آهي ته هن ڇوڪري کي اسان سان گڏ موڪليو ،۽ اسين هيٺ وڃون ۽ توهان جي مدد ء ڪريون ،۽ بک کان نه مرون .۽ يعقوب چيو" ،تون مون سان اهڙو ظلم ڇو ڪيو جو بادشاهه کي ٻڌايو ته تنھنجو هڪ ڀا ءَ آهي؟ هي ڇا آهي جيڪو تو مون سان ڪيو آهي؟" 19۽ يھوداه پنھنجي پي ءَ يعقوب کي چيو تہ” ڇوڪري کي مون کي سنڀالڻ ڏيو ۽ اسين اءٿنداسين ۽ مصر ڏانھن وينداسين ۽ اناج خريد پوَ اوهان جو گناه هميشہ پوَ موٽي اينداسين ،۽ جڏهن اسين موٽي اينداسين تہ جيڪڏهن ڇوڪرو اسان سان گڏ نہ هوندو تہ ء ڪنداسين ۽ ء مون تي رهندو“. 20ڇا تو ڏٺو آهي ته اسان جا سڀ ٻار بک سبب تو تي روئي رهيا آهن ۽ تو ۾ انھن کي مطمئن ڪرڻ جي طاقت ناهي؟ هاڻي تون انھن تي رحم ڪر ۽ اسان جي ڀا ءَ کي اسان سان گڏ موڪل ته اسين هلون. 21ڇاڪاڻ ته جڏهن توهان چئو ٿا ته مصر جو بادشاهه توهان جي پٽ کي کڻي ويندو ته خداوند جي اسان جي ابن ڏاڏن تي مھرباني توهان تي ڪيئن ظاهر ٿيندي؟ خداوند جي زندگي جو قسم آهي ته مان هن کي نه ڇڏيندس جيستائين مان هن کي نه آڻيان ۽ توهان جي اڳيان لَ دعا ڪريو ته هو اسان سان مھرباني ڪري ،ته جيئن اسان کي مصر جي بادشاهه ۽ سندس ماڻھن جي نه رکان .پر خداوند کان اسان ء اڳيان مھرباني ۽ مھرباني سان قبول ڪيو وڃي ،ڇاڪاڻ ته جيڪڏهن اسان دير نه ڪئي هئي ته هاڻي اسان توهان جي پٽ سان گڏ ٻيو ڀيرو واپس آيا هئاسين. 22۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي چيو تہ مون کي خداوند خدا تي ڀروسو آهي تہ هو اوهان کي بچائي ۽ اوهان کي مصر جي بادشاهہ ۽ سندس سڀني ماڻھن جي نظر ۾ فضل عطا ڪري. قادر 23تنھنڪري هاڻي اءٿ ۽ انھي ءَ ماڻھو ءَ وٽ وڃو ،۽ ملڪ ۾ جيڪي ڪجھ ملي سگھي ٿو تنھن مان سندس ء لَ تحفو کڻي اچو ،۽ ء مطلق خدا اوهان تي سندس اڳيان رحم ڪري تہ جيئن اوهان جي ڀائرن بنيامين ۽ شمعون کي اوهان سان گڏ موڪلي. شيَ مان هڪڙو وڏو تحفو کنيو ،۽ 24پوَ سڀ ماڻھو اٿيا ،۽ پنھنجي ڀا ءَ بنيامين کي کڻي ويا ،۽ انھن پنھنجي هٿن ۾ ملڪ جي بھترين ء ء انھن چاندي ءَ جو ٻہ حصو بہ کنيو. 25۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي بنيامين بابت سختي ءَ سان حڪم ڏنو تہ” ،جنھن رستي تي اوهين وڃو ٿا ،تنھن ۾ سندس خيال رکجو ۽ رستي ۾ ۽ مصر ۾ بہ پاڻ کي ان کان جدا نه ڪريو“. 26۽ يعقوب پنھنجن پٽن مان اٿيو ۽ پنھنجا هٿ ڊگھيائين ۽ پنھنجن پٽن جي خاطر خداوند کان دعا گھريائين تہ ،اي خداوند آسمان ۽ زمين جا خدا ،اسان جي پي ءَ ابراهيم سان ڪيل پنھنجو عھد ياد ڪر ،منھنجي پي ءَ اسحاق سان ڪيل پنھنجو عھد ياد ڪر ۽ منھنجي پٽن سان ڇڏاَ ۽ انھن کي مصري رحم ڪر ۽ انھن کي مصر جي بادشاهہ جي هٿن ۾ نہ ڏي .اي خدا ،پنھنجي رحم جي خاطر ،منھنجا سڀ ٻار ء ڇڏاَ ،۽ انھن جي ٻنھي ڀائرن کي انھن ڏانھن موڪليو. طاقت کان ء 27۽ يعقوب جي پٽن جون سڀ زالون ۽ سندن اولد پنھنجون اکيون آسمان ڏانھن کڻي ويون ۽ اهي سڀ خداوند جي اڳيان روئي ۽ هن کي دعا گھري ته هو پنھنجن ابن ڏاڏن کي مصر جي بادشاهه جي هٿ کان بچائي. لَ سندس پٽن جي هٿن ۾ ڏنو ، 28۽ يعقوب مصر جي بادشاهه ڏانھن هڪ ڪتاب لکيو ۽ ان کي يھودا جي هٿ ۾ ۽ مصر جي بادشاهه ء چيو ته: 29تنھنجي ٻانھي يعقوب جي طرفان ،اسحاق جي پٽ ،ابراهيم جي پٽ ،عبراني ،خدا جي سردار جي طرفان ،طاقتور ۽ حڪمت واري بادشاه ،رازن کي ظاهر ڪندڙ ،مصر جي بادشاه کي ،سلم. 30منھنجي مالڪ ،مصر جي بادشاهه کي خبر هجي ته ڪنعان جي ملڪ ۾ اسان تي سخت ڏڪار پيو هو ،۽ مون پنھنجا پٽ توهان ڏانھن لَ توهان کان ٿورو کاڌو خريد ڪن. موڪليا آهن ته اسان جي مدد ء 31ڇاڪاڻ ته منھنجا پٽ مون کي گھيرو ڪري رهيا هئا ۽ مان تمام پوڙهو هجڻ ڪري پنھنجين اکين سان ڏسي نه ٿو سگھان ،ڇاڪاڻ لَ جيڪو منھنجي اڳيان گم لَ روئڻ سان ،يوسف ء ته منھنجون اکيون عمر جي ڪري تمام ڳريون ٿي ويون آهن ،۽ روزانو پنھنجي پٽ ء ٿي ويو هو ،۽ مون پنھنجن پٽن کي حڪم ڏنو هو ته جڏهن اهي مصر ۾ اچن ته شھر جي دروازن ۾ داخل نه ٿين ،ملڪ جي رهاڪن جي ڪري. لَ مصر ۾ گھمو ،شايد اهي کيس اتي ڳولي سگھن ،۽ انھن ائين ڳولڻ کي يوسف پٽ منھنجي تہ ڏنو حڪم به اهو کي انھن مون 32۽ ء ڪيو ،۽ توهان انھن کي ملڪ جا جاسوس سمجھيو. پوَ توهان پنھنجي حڪمت ۾ ڳالھايو؟ سچ سان ان ۽ ڪئي تعبير جي خواب جي فرعون 33ڇا اسان توهان بابت نه ٻڌو آهي ته توهان ء ڪيئن نٿا ڄاڻو ته منھنجا پٽ جاسوس آهن يا نه؟ 34تنھن ڪري ،منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،ڏسو ،مون پنھنجي پٽ کي توهان جي اڳيان موڪليو آهي ،جيئن توهان منھنجي پٽن سان ڳالھايو هو؛ مان توهان کي عرض ڪريان ٿو ته پنھنجون نظرون هن تي رکو جيستائين هو پنھنجن ڀائرن سان گڏ سلمتي ءَ سان مون وٽ واپس نه اچي. 35ڇا توهان کي خبر ناهي ،يا توهان اهو نه ٻڌو آهي ته اسان جي خدا فرعون سان ڇا ڪيو جڏهن هن منھنجي ما ءَ ساره کي ورتو ،۽ هن فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ سان ڇا ڪيو ان جي ڪري ،۽ اسان جي پي ءَ ابراهيم عيلم جي نو بادشاهن سان ڇا ڪيو ،ڪيئن هن انھن سڀني کي ماريو ڪجھه ماڻھن سان جيڪي هن سان گڏ هئا؟ 36۽ منھنجي ٻن پٽن شمعون ۽ لوي امورين جي اٺن شھرن سان ڇا ڪيو ،ڪيئن انھن پنھنجي ڀيڻ دينه جي ڪري انھن کي تباهه ڪيو؟ 93
جاشر
.پوَ جڏهن اهي ڏسندا تہ ڪنھن قوم جو هٿ 37۽ پنھنجي ڀا ءَ بنيامين جي ڪري انھن پنھنجي ڀا ءَ يوسف جي وفات تي پاڻ کي تسلي ڏني ء لَ ڇا ڪندا؟ انھن تي االب ايندو ،تڏهن اهي سندس ء 38ڇا توکي خبر ناهي ،اي مصر جا بادشاهه ،ته خدا جي قدرت اسان سان آهي ،۽ اهو پڻ ته خدا هميشه اسان جون دعائون ٻڌندو آهي ۽ اسان کي هر وقت نه ڇڏيندو آهي؟ پوَ توهان ته ،ڇاڪاڻ سڏيو نه کي خداوند ڪري جي توهان ،مون ڪيو ڇا سان انھن توهان ته ٻڌايو 39۽ جڏهن منھنجن پٽن مون کي ء منھنجي پٽ بنيامين جي توهان جي اڳيان اچڻ کان اڳ پنھنجن ماڻھن سان گڏ تباهه ٿي وڃو ها ،پر مون سوچيو ته جيئن منھنجو پٽ شمعون توهان جي گھر ۾ هو ،شايد توهان هن سان مھرباني ڪري سگھو ٿا ،تنھن ڪري مون توهان سان اهو ڪم نه ڪيو. پوَ 40هاڻي ڏس ،منھنجو پٽ بنيامين منھنجن پٽن سان گڏ تو وٽ اچي رهيو آهي ،هن کان خبردار رهو ۽ پنھنجون اکيون هن تي رکجو ،۽ ء خدا پنھنجون اکيون توهان تي ۽ توهان جي سڄي بادشاهت تي رکندو. 41هاڻي مون توکي سڀ ڪجھه ٻڌايو آهي جيڪو منھنجي دل ۾ آهي ،۽ ڏسو منھنجا پٽ پنھنجي ڀا ءَ سان گڏ تو وٽ اچي رهيا آهن ،انھن جي خاطر سڄي زمين جي منھن جو جائزو وٺو ۽ انھن کي پنھنجن ڀائرن سان سلمتي ءَ سان واپس موڪليو. 42۽ يعقوب اهو ڪتاب پنھنجن پٽن کي يھودا جي حوالي ڪيو ته جيئن اهو مصر جي بادشاهه کي ڏئي سگھن. باب53 1۽ يعقوب جا پٽ اٿيا ۽ بنيامين ۽ سڀ تحفا کڻي ويا ،۽ اهي مصر ڏانھن ويا ۽ يوسف جي اڳيان بيٺا. 2۽ يوسف پنھنجي ڀا ءَ بنيامين کي انھن سان گڏ ڏٺو ۽ انھن کي سلم ڪيو ،۽ اهي ماڻھو يوسف جي گھر آيا. لَ ڏئي ،۽ هن انھن سان ائين ئي ڪيو. 3۽ يوسف پنھنجي گھر جي نگران کي حڪم ڏنو تہ پنھنجي ڀائرن کي کائڻ ء 4۽ منجھند جو يوسف بنيامين سان گڏ ماڻھن کي پاڻ وٽ سڏايو ،۽ انھن ماڻھن يوسف جي گھر جي نگران کي انھن پئسن جي باري ۾ ٻڌايو جيڪي سندن ٿيلھن ۾ واپس ڪيا ويا هئا ،۽ هن انھن کي چيو تہ" اوهان جو ڀلو ٿيندو ،ڊڄو نہ "،۽ هو انھن جي ڀا ءَ شمعون کي انھن وٽ وٺي آيو. 5۽ شمعون پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ” ،مصرين جي مالڪ مون سان تمام گھڻو مھرباني ڪئي آهي ،هن مون کي قيد ۾ نه رکيو ،جيئن توهان پنھنجين اکين سان ڏٺو آهي ،ڇاڪاڻ ته جڏهن توهان شھر مان ٻاهر نڪتا هئا ته هن مون کي آزاد ڪيو ۽ پنھنجي گھر ۾ مون سان مھرباني ڪئي“. 6۽ يھوداه بنيامين جو هٿ جھليو ،۽ اهي يوسف جي اڳيان آيا ،۽ انھن کيس زمين تي سجدو ڪيو. 7۽ ماڻھن يوسف کي تحفو ڏنو ۽ اهي سڀ سندس اڳيان ويٺا ،۽ يوسف انھن کي چيو تہ" ڇا اوهان جا ٻار خيريت سان آهن ،ڇا اوهان جو بزرگ پي ءَ خيريت سان آهن؟ "۽ انھن چيو تہ" خير آهي ،۽ يھوداه اهو ڪتاب ورتو جيڪو يعقوب موڪليو هو ۽ ان کي يوسف جي هٿ ۾ ڏنو. 8۽ يوسف خط پڙهيو ۽ پنھنجي پي ءَ جي لکڻ کي سمجھي ويو ،۽ هن روئڻ چاهيو ۽ هو هڪ اندروني ڪمري ۾ ويو ۽ هو تمام گھڻو روئي رهيو هو؛ ۽ هو ٻاهر نڪري ويو. 9۽ هن اکيون مٿي ڪري پنھنجي ڀا ءَ بنيامين کي ڏٺو ،۽ چيو” ،ڇا هي تنھنجو ڀا ءَ آهي جنھن بابت تو مون کي چيو هو؟ “۽ بنيامين يوسف جي ويجھو آيو ،۽ يوسف پنھنجو هٿ سندس مٿي تي رکيو ۽ کيس چيو” ،خدا تو تي رحم ڪري منھنجا پٽ“. 10۽ جڏهن يوسف پنھنجي ڀا ءَ ،پنھنجي ما ءَ جي پٽ کي ڏٺو ،تڏهن هن وري روئڻ چاهيو ،۽ هو ڪمري ۾ ويو ،۽ اتي روئي پيو ،۽ هن پنھنجو منھن ڌوئي ڇڏيو ،۽ ٻاهر نڪري ويو ۽ روئڻ کان پاسو ڪيو ،۽ چيو ته کاڌو تيار ڪريو. سليماني پٿر ۽ بڊيليم خوبصورتي ءَ سان جڙيل هئا ،۽ 11۽ يوسف وٽ هڪ پيالو هو جنھن مان هن پيتو ،۽ اهو چاندي ءَ جو هو جنھن تي ء لَ ويٺا هئا. يوسف پنھنجن ڀائرن جي سامھون پيالو کي ڌڪ هنيو جڏهن اهي ساڻس گڏ کائڻ ء 12۽ يوسف ماڻھن کي چيو تہ” مون کي هن پيالي مان خبر پوي ٿي تہ پھريون پٽ روبن ،شمعون ،لوي ۽ يھوداه ،اءشڪار ۽ زبولون لَ ويھي رهو. هڪ ئي ما ءَ جا ٻار آهن ،پنھنجي ڄمڻ جي مطابق کائڻ ء 13۽ هن ٻين کي به انھن جي ڄمڻ جي مطابق رکيو ،۽ هن چيو ته ،مون کي خبر آهي ته توهان جي هن ننڍي ڀا ءَ جو ڪو ڀا ءَ ناهي ،۽ لَ ويھندو. مون کي ،هن وانگر ،ڪو ڀا ءَ ناهي ،تنھن ڪري هو مون سان گڏ کائڻ ء 14۽ بنيامين يوسف جي اڳيان ويو ۽ تخت تي ويٺو ،۽ ماڻھن يوسف جي ڪمن کي ڏٺو ،۽ اهي انھن تي حيران ٿي ويا؛ ۽ ماڻھن ان وقت پوَ هن انھن کي تحفا ڏنا ،۽ يوسف بنيامين کي هڪڙو تحفو ڏنو ،۽ منسي ۽ افرائيم پنھنجي پي ءَ جا ڪم ڏٺا ،۽ يوسف سان گڏ کاڌو پيتو ،۽ ء انھن پڻ کيس تحفا ڏنا ،۽ اوسنٿ کيس هڪڙو تحفو ڏنو ،۽ اهي بنيامين جي هٿ ۾ پنج تحفا هئا. لَ ٻاهر آندو ،پر انھن پيئڻ نه چاهيو ،۽ چيائون ته ،جنھن ڏينھن کان يوسف گم ٿي ويو ،اسان نه 15پوَ يوسف انھن کي شراب پيئڻ ء ء شراب پيتي آهي ۽ نه ئي ڪا لذيذ کاڌي آهي. پوَ يوسف پنھنجي ڀا ءَ بنيامين 16۽ يوسف انھن سان قسم کنيو ،۽ انھن کي سخت زور ڏنو ،۽ انھن ان ڏينھن هن سان گڏ گھڻو پيتو ،۽ ء ڏانھن رخ ڪيو ته هن سان ڳالھائي ،۽ بنيامين اڃا تائين يوسف جي اڳيان تخت تي ويٺو هو. 17۽ يوسف کيس چيو" ،ڇا توکي ڪو اولد آهي؟ "۽ هن چيو" ،تنھنجي نوڪر جا ڏهه پٽ آهن ،۽ اهي انھن جا نال آهن ،بيل ،بکر ، اشبال ،جيرا ،نعمان ،آچي ،روش ،موپيم ،چوپيم ۽ ارد ،۽ مون انھن جا نال پنھنجي ڀا ءَ جي نالي تي رکيا آهن جنھن کي مون نه ڏٺو آهي". 18۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ته تارن جو نقشو سندس اڳيان آڻيو ،جنھن سان يوسف هر وقت کي ڄاڻيندو هو ،۽ يوسف بنيامين کي چيو ، مون ٻڌو آهي ته عبراني سڀ حڪمت کان واقف آهن ،ڇا توهان کي هن بابت ڪجھه خبر آهي؟ 19۽ بنيامين چيو تہ ،اوهان جو نوڪر پڻ سڀني حڪمتن ۾ ڄاڻي ٿو جيڪو منھنجي پي ءَ مون کي سيکاريو هو ،۽ يوسف بنيامين کي چيو تہ ،هاڻي هن ساز کي ڏس ۽ سمجھو تہ اوهان جو ڀا ءَ يوسف مصر ۾ ڪٿي آهي ،جنھن بابت اوهان چيو هو تہ مصر ڏانھن ويو هو. 94
جاشر
20۽ بنيامين آسمان جي تارن جي نقشي سان ان اوزار کي ڏٺو ،۽ هو عقلمند هو ۽ ان ۾ ڏسڻ لڳو ته سندس ڀا ءَ ڪٿي آهي ،۽ بنيامين مصر جي سڄي ملڪ کي چئن حصن ۾ ورهايو ،۽ هن ڏٺو ته جيڪو سندس اڳيان تخت تي ويٺو هو اهو سندس ڀا ءَ يوسف هو ،۽ بنيامين تمام گھڻو حيران ٿيو ،۽ جڏهن يوسف ڏٺو ته سندس ڀا ءَ بنيامين تمام گھڻو حيران ٿي ويو آهي ،تڏهن هن بنيامين کي چيو ته ،تو ڇا ڏٺو آهي ،۽ تون ڇو حيران آهين؟ 21۽ بنيامين يوسف کي چيو تہ ،مان ڏسي سگھان ٿو تہ منھنجو ڀا ءَ يوسف هتي مون سان گڏ تخت تي ويٺو آهي ،۽ يوسف کيس چيو تہ ، ٻڌاَ؛ ڏس تہ جڏهن اهي هليا ويندا تہ مان توکي انھن سان گڏ موڪليندس ،۽ مان يوسف تنھنجو ڀا ءَ آهيان ،پنھنجن ڀائرن کي هي ڳالھه نه ء مان انھن کي حڪم ڏيندس تہ انھن کي شھر ۾ واپس آندو وڃي ،۽ مان توکي انھن کان پري ڪري وٺندس. پوَ مان ڄاڻندس ته انھن مون سان ڪيل ڪم کان توبه ڪئي لَ وڙهن ،ته ء 22۽ جيڪڏهن اهي پنھنجي جان جي جرئت ڪن ۽ توهان ء پوَ توهان مون سان گڏ آهي ،۽ مان انھن تي پاڻ کي ظاهر ڪندس ،۽ جيڪڏهن اهي توهان کي ڇڏي ڏين جڏهن مان توهان کي وٺندس ،ته ء رهندا ،۽ مان انھن سان جھڳڙو ڪندس ،۽ اهي هليا ويندا ،۽ مان انھن تي ظاهر نه ٿيندس. 23ان وقت يوسف پنھنجي آفيسر کي حڪم ڏنو ته انھن جا ٿيلھا کاڌي سان ڀري ،هر هڪ جا پئسا هن جي ٿيلھي ۾ وجھي ،۽ پيالو بنيامين لَ کاڌو ڏئي ،۽ انھن سان ائين ئي ڪيو. جي ٿيلھي ۾ وجھي ،۽ انھن کي رستي ء 24ٻئي ڏينھن تي اهي ماڻھو صبح جو سوير اٿيا ۽ پنھنجن گڏهن تي اناج لد ڪري بنيامين سان گڏ نڪتا ۽ پنھنجي ڀا ءَ بنيامين سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ڏانھن ويا. ء 25اهي مصر کان گھڻو پري نه ويا هئا جڏهن يوسف پنھنجي گھر جي مٿان مقرر ڪيل شخص کي حڪم ڏنو ته” ،اٿ ،انھن ماڻھن جو پيڇو ڪر ،ان کان اڳ جو اهي مصر کان گھڻو پري ٿي وڃن ۽ انھن کي چئو ته ،توهان منھنجي مالڪ جو پيالو ڇو چوري ڪيو آهي؟“ 26پوَ يوسف جو آفيسر اٿيو ۽ انھن وٽ پھتو ،۽ انھن کي يوسف جون سڀ ڳالھيون ٻڌائين؛ ۽ جڏهن انھن هي ڳالھ ٻڌي تہ اهي تمام گھڻو ء ڪاوڙيا ،۽ چيائون تہ ،جنھن وٽ اوهان جي مالڪ جو پيالو ملندو سو مري ويندو ،۽ اسين بہ الم ٿينداسين. 27۽ انھن جلدي ڪئي ۽ هر هڪ پنھنجي گڏهه تان پنھنجو ٿيلھو لٿو ،۽ انھن پنھنجي ٿيلھين ۾ ڏٺو ته پيالو بنيامين جي ٿيلھي ۾ مليو ،۽ انھن سڀني پنھنجا ڪپڙا ڦاڙي شھر ڏانھن موٽي ويا ،۽ انھن بنيامين کي رستي ۾ ماريو ،مسلسل ان کي ماريندا رهيا جيستائين هو شھر ۾ نه پھتو ،۽ اهي يوسف جي اڳيان بيٺا رهيا. لَ واپس آندو آهي". 28۽ يھوداه جو اضب ڀڙڪي پيو ،۽ هن چيو تہ" هي ماڻھو مون کي اڄ مصر کي تباهه ڪرڻ ء 29۽ اهي ماڻھو يوسف جي گھر آيا ،۽ انھن يوسف کي پنھنجي تخت تي ويٺو ڏٺو ،۽ سڀ طاقتور ماڻھو سندس ساڄي ۽ کاٻي پاسي بيٺا هئا. 30۽ يوسف انھن کي چيو تہ” هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو توهان ڪيو آهي ،جو توهان منھنجو چاندي ءَ جو پيالو کڻي هليا ويا آهيو؟ پر لَ ورتو هو ته جيئن ڄاڻو ته توهان جو ڀا ءَ ڪھڙي زمين تي هو“. مون کي خبر آهي تہ توهان منھنجو پيالو انھي ءَ ء 31۽ يھودا چيو تہ ،اسين پنھنجي پالڻھار کي ڇا چئون ،اسين ڇا چئون ۽ پاڻ کي ڪيئن سچو ثابت ڪريون ،خدا اڄ اوهان جي سڀني ٻانھن جي گناهہ کي ڳولي لڌو آهي ،تنھنڪري هن اڄ اسان سان هي ڪم ڪيو آهي. 32پوَ يوسف اٿيو ۽ بنيامين کي پڪڙيو ۽ کيس زور سان سندس ڀائرن کان وٺي ويو ،۽ گھر ۾ آيو ۽ انھن تي دروازو بند ڪري ڇڏيو ،۽ ء يوسف پنھنجي گھر جي ءمنتظم کي حڪم ڏنو تہ انھن کي چوي تہ بادشاهہ چوي ٿو تہ پنھنجي پي ءَ وٽ سلمتي ءَ سان وڃو ،ڏسو تہ مون انھي ءَ ماڻھو ءَ کي پڪڙيو آهي جنھن جي هٿ ۾ منھنجو پيالو لڌو هو. باب54 1۽ جڏهن يھودا يوسف جي انھن سان پيش قدمي ڏٺي ،تڏهن يھودا سندس ويجھو آيو ۽ دروازو کوليو ،۽ پنھنجن ڀائرن سان گڏ يوسف جي اڳيان آيو. 2۽ يھوداه يوسف کي چيو تہ ،منھنجي مالڪ جي نظر ۾ اهو ڏکيو نہ لڳي ،مھرباني ڪري پنھنجو ٻانھو اوهان جي اڳيان هڪ ڳالھہ ،ڳالھاَ. ڳالھائي؟ ۽ يوسف کيس چيو تہ ء 3۽ يھوداه يوسف جي اڳيان ڳالھايو ،۽ سندس ڀائر انھن جي اڳيان بيٺا هئا؛ ۽ يھوداه يوسف کي چيو تہ" يقينا ا جڏهن اسين پھريون ڀيرو لَ آيا هئاسين ،تڏهن تو اسان کي ملڪ جا جاسوس سمجھيو ،۽ اسان بنيامين کي تنھنجي اڳيان آندو ، پنھنجي مالڪ وٽ اناج خريد ڪرڻ ء ۽ تون اڄ تائين اسان سان مذاق ڪري رهيو آهين". 4تنھنڪري هاڻي بادشاهہ منھنجون ڳالھيون ٻڌي ،۽ مان تو کي عرض ٿو ڪريان تہ اسان جي ڀا ءَ کي اسان سان گڏ اسان جي پي ءَ وٽ موڪلي ،متان اڄ تنھنجو روح مصر جي سڀني رهاڪن سان گڏ ناس ٿئي. 5ڇا توکي خبر ناهي ته منھنجن ٻن ڀائرن ،شمعون ۽ لوي ،اسان جي ڀيڻ دينه جي ڪري شڪم شھر ۽ امورين جي ستن شھرن سان ڇا ڪيو ،۽ اهي پنھنجي ڀا ءَ بنيامين جي خاطر ڇا ڪندا؟ 6۽ مان پنھنجي طاقت سان ،جيڪو انھن ٻنھي کان وڏو ۽ طاقتور آهيان ،اڄ توهان تي ۽ توهان جي ملڪ تي اچي رهيو آهيان جيڪڏهن لَ تيار نه آهيو. توهان اسان جي ڀا ءَ کي موڪلڻ ء 7ڇا توهان نه ٻڌو آهي ته اسان جي خدا ،جنھن اسان کي چونڊيو ،اسان جي ما ءَ ساره جي ڪري فرعون سان ڇا ڪيو ،جنھن کي هن اسان جي پي ءَ کان کسي ورتو ،ته هن کيس ۽ سندس گھر وارن کي سخت آفتن سان ماريو ،جو اڄ تائين مصري هڪ ٻئي سان هي معجزو بيان ڪن ٿا؟ اسان جو خدا توهان سان بنيامين جي ڪري ڪندو ،جنھن کي توهان اڄ هن جي پي ءَ کان کسيو آهي ،۽ انھن برائين جي ڪري جيڪي توهان اڄ پنھنجي ملڪ ۾ اسان تي وجھي رهيا آهيو .ڇو ته اسان جو خدا اسان جي پي ءَ ابراهيم سان پنھنجو عھد ياد ڪندو ۽ توهان تي برائي آڻيندو ،ڇاڪاڻ ته توهان اڄ اسان جي پي ءَ جي روح کي امگين ڪيو آهي. 8تنھنڪري هاڻي منھنجا لفظ ٻڌو جيڪي مون اڄ اوهان کي ٻڌايا آهن ،۽ اسان جي ڀا ءَ کي موڪليو تہ جيئن هو هليو وڃي ،متان اوهين ۽ اوهان جي ملڪ جا ماڻھو تلوار سان نہ مرن ،ڇاڪاڻ تہ اوهين سڀ مون تي االب نہ اچي سگھو. 95
جاشر
9۽ يوسف يھودا کي جواب ڏنو تہ” ،تون پنھنجو وات ڇو کوليو آهين ۽ اسان تي فخر ڇو ٿو ڪرين ،چوين ٿو تہ طاقت تو سان آهي؟ فرعون جي حياتي ءَ جو قسم ،جيڪڏهن مان پنھنجن سڀني بھادر ماڻھن کي حڪم ڏيان تہ توهان سان وڙهن ،ته ضرور تون ۽ توهان جا ڀائر مٽي ءَ ۾ ٻڏي ويندا“. 10۽ يھودا يوسف کي چيو تہ بيشڪ تو ۽ تنھنجي قوم کي مون کان ڊڄڻ گھرجي؛ جيڪر خداوند جي حياتي ءَ جو قسم آهي تہ جيڪڏهن مان هڪ ڀيرو پنھنجي تلوار ڪڍان تہ مان ان کي وري ميان نہ ڪندس جيستائين اڄ سڄي مصر کي نہ ماري ڇڏيان ،۽ مان تو سان شروع ڪندس ۽ تنھنجي آقا فرعون سان ختم ڪندس. 11يوسف جواب ڏنو ۽ کيس چيو تہ ،يقينا ا طاقت رڳو تنھنجي ئي ناهي ،مان تو کان وڌيڪ طاقتور ۽ طاقتور آهيان ،يقينا ا جيڪڏهن تون پنھنجي تلوار ڪڍين تہ مان ان کي تنھنجي ڳچي ءَ ۾ ۽ تنھنجي سڀني ڀائرن جي ڳچي ءَ ۾ وجھندس. 12۽ يھودا هن کي چيو ،يقينا ا جيڪڏهن مان اڄ پنھنجو وات تنھنجي خلف کوليندس ته مان توکي نگلي ڇڏيندس ته جيئن تون زمين تان تباهه ٿي وڃين ۽ اڄ پنھنجي بادشاهت مان تباهه ٿي وڃين .۽ يوسف چيو ،يقينا ا جيڪڏهن تون پنھنجو وات کوليندين ته مون وٽ طاقت ۽ طاقت آهي ته مان تنھنجي وات کي پٿر سان بند ڪري ڇڏيان جيستائين تون هڪ لفظ به نه ڳالھائي سگھندين .ڏس ته اسان جي اڳيان ڪيترا پٿر آهن ،يقينا ا مان هڪ پٿر کڻي ،زور سان تنھنجي وات ۾ وجھي سگھان ٿو ۽ تنھنجا جبڙا ڀڃي سگھان ٿو. 13۽ يھودا چيو تہ خدا اسان جي وچ ۾ شاهد آهي تہ اسان اڃا تائين اوهان سان جنگ ڪرڻ جي خواهش نہ ڪئي آهي ،رڳو اسان کي پنھنجو ڀا ءَ ڏيو تہ اسين اوهان کان هليا وينداسين؛ ۽ يوسف جواب ڏنو تہ ،فرعون جي حياتي ءَ جو قسم ،جيڪڏهن ڪنعان جا سڀ بادشاه اوهان سان گڏ ٿين تہ اوهان کي کيس منھنجي هٿ مان نہ وٺڻ گھرجي. 14تنھن ڪري هاڻي پنھنجي پي ءَ ڏانھن وڃ ،۽ تنھنجو ڀا ءَ مون وٽ الم هوندو ،ڇاڪاڻ ته هن بادشاهه جي گھر کي لءٽيو آهي .۽ يھودا چيو ،توهان کي يا بادشاهه جي ڪردار کي ڇا آهي ،يقينا ا بادشاهه پنھنجي گھر مان ،سڄي ملڪ ۾ ،چاندي ۽ سون تحفن ۾ يا خرچن ۾ موڪليندو آهي ،۽ توهان اڃا تائين پنھنجي پيالي بابت ڳالھائي رهيا آهيو جيڪو توهان اسان جي ڀا ءَ جي ٿيلھي ۾ رکيو هو ۽ چئو ٿا ته هن اهو توهان کان چوري ڪيو آهي؟ 15خدا نه ڪري ته اسان جو ڀا ءَ بنيامين يا ابراهيم جي اولد مان ڪو به اهڙو ڪم ڪري ته جيئن توهان کان يا ڪنھن ٻئي کان ،چاهي بادشاهه هجي ،شھزادو هجي يا ڪو ٻيو ماڻھو چوري ڪري. لَ مصر جي بادشاهه ماڻھن 16تنھن ڪري هاڻي هي الزام بند ڪريو ته جيئن سڄي زمين توهان جون ڳالھيون ٻڌي ،چون ته ٿوري پئسن ء سان جھڳڙو ڪيو ،۽ انھن تي الزام هنيو ۽ انھن جي ڀا ءَ کي الم بڻائي ورتو. 17يوسف جواب ڏنو تہ” هي پيالو کڻي وڃ ۽ مون کان پري هليو وڃ ۽ پنھنجي ڀا ءَ کي الم ڪري ڇڏي ڏي ،ڇاڪاڻ تہ چور جو الم ٿيڻ سزا آهي“. ا لَ؟ يقينا جيڪڏهن تون اسان کي 18۽ يھودا چيو" ،تون پنھنجي لفظن تي شرمسار ڇو نه ٿي ،اسان جي ڀا ءَ کي ڇڏي پنھنجو پيالو وٺڻ ء پنھنجو پيالو ،يا هزار ڀيرا وڌيڪ ڏئين ،ته اسان پنھنجي ڀا ءَ کي ان پئسن جي بدلي ۾ نه ڇڏينداسين جيڪو ڪنھن به ماڻھو جي هٿ ۾ ملي ٿو ،ته جيئن اسين ان تي نه مرون". پوَ اوهين 19يوسف جواب ڏنو تہ” ،۽ ڇو اوهان پنھنجي ڀا ءَ کي ڇڏي ڏنو ۽ اڄ تائين کيس ويھہ چاندي ءَ جي ءسڪن ۾ وڪڻي ڇڏيو ،۽ ء پنھنجي هن ڀا ءَ سان ڇو نہ ٿا ائين ڪريو؟“ 20۽ يھوداه چيو تہ خداوند منھنجي ۽ اوهان جي وچ ۾ شاهد آهي تہ اسين اوهان جي جنگين جي خواهش نہ ٿا ڪريون ،تنھنڪري هاڻي سواَ جھڳڙو نہ ڪنداسين. اسان کي اسان جو ڀا ءَ ڏيو تہ اسين اوهان کان ء 21۽ يوسف جواب ڏنو ۽ چيو ته ،جيڪڏهن ملڪ جا سڀ بادشاهه گڏ ٿين ته اهي توهان جي ڀا ءَ کي منھنجي هٿ کان نه کسي سگھندا؛ ۽ يھودا چيو ته ،اسان پنھنجي پي ءَ کي ڇا چئون ،جڏهن هو ڏسندو ته اسان جو ڀا ءَ اسان سان گڏ نه آهي ۽ ان تي امگين ٿيندو؟ 22يوسف جواب ڏنو تہ” هي اها ڳالھہ آهي جيڪا اوهين پنھنجي پي ءَ کي ٻڌائيندؤ تہ رسي ڊولي ءَ جي پٺيان هلي وئي آهي“. 23۽ يھودا چيو ،يقينا ا تون بادشاهه آهين ،۽ تون اهڙيون ڳالھيون ڇو ٿو ڪرين ،الط فيصلو ڏئين ٿو؟ افسوس آهي ان بادشاهه تي جيڪو تو جھڙو آهي. 24يوسف جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،مون اوهان جي ڀا ءَ يوسف جي باري ۾ جيڪو ڪجھہ چيو آهي ،ان ۾ ڪوبہ ڪوڙو فيصلو ڪونھي ، ڇو تہ اوهان سڀني کيس مديانين کي ويھہ چاندي ءَ جي ءسڪن ۾ وڪڻي ڇڏيو هو ،۽ اوهان سڀني پنھنجي پي ءَ کي انڪار ڪيو ۽ کيس چيو تہ ،هڪ بڇڙي جانور کيس کائي ويو آهي ،يوسف کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو ويو آهي“. 25۽ يھوداه چيو تہ ڏسو ،شيم جي باهه منھنجي دل ۾ ٻري رهي آهي ،هاڻي مان توهان جي سڄي ملڪ کي باهه سان ساڙي ڇڏيندس؛ ۽ يوسف جواب ڏنو تہ ،يقينا ا توهان جي ڀيڻ تمر ،جنھن توهان جي پٽن کي ماريو هو ،شڪم جي باهه کي وسائي ڇڏيو. 26۽ يھوداه چيو تہ جيڪڏهن مان پنھنجي گوشت مان هڪڙو وار بہ ڪڍان تہ سڄي مصر کي سندس رت سان ڀري ڇڏيندس. 27يوسف جواب ڏنو تہ” اوهان جو دستور اهو آهي تہ جيئن اوهين پنھنجي ڀا ءَ سان ڪيو ،جنھن کي اوهان وڪڻيو هو ،۽ سندس ڪوٽ رت ۾ ٻوڙي پنھنجي پي ءَ وٽ آندو تہ جيئن هو چوي تہ ڪنھن بڇڙي جانور کيس کائي ويو ۽ هتي سندس رت آهي. جاَ تي سندس سامھون هڪ پٿر 28۽ جڏهن يھودا هي ڳالھه ٻڌي ته تمام گھڻو ڪاوڙجي پيو ۽ سندس اصو سندس اندر ۾ ساڙيو ،۽ ان ء هو ،جنھن جو وزن تقريبا ا چار سؤ شيڪل هو ،۽ يھودا جو اصو ڀڙڪي پيو ۽ هن هڪ هٿ ۾ پٿر کڻي آسمان ڏانھن اڇليو ۽ پنھنجي کاٻي هٿ سان ان کي پڪڙيو. پوَ هن ان کي پنھنجي ٽنگن هيٺان رکيو ،۽ هو پنھنجي سڄي طاقت سان ان تي ويٺو ۽ يھودا جي طاقت کان پٿر مٽي ٿي ويو. 29۽ ء 30۽ يوسف يھوداه جو ڪم ڏٺو ۽ هو تمام گھڻو ڊڄي ويو ،پر هن پنھنجي پٽ منسا کي حڪم ڏنو ۽ هن به ٻئي پٿر سان يھوداه جي ڪم وانگر ڪيو ،۽ يھوداه پنھنجن ڀائرن کي چيو ته توهان مان ڪو به اهو نه چوي ته هي ماڻھو مصري آهي ،پر هن جي هن ڪم ڪرڻ سان هو اسان جي پي ءَ جي خاندان مان آهي. 96
جاشر
31۽ يوسف چيو تہ” صرف اوهان کي طاقت نہ ڏني وئي آهي ،ڇو تہ اسين بہ طاقتور ماڻھو آهيون ،۽ اوهين اسان سڀني تي فخر ڇو ٿا ڪريو؟ “۽ يھوداه يوسف کي چيو تہ” مھرباني ڪري اسان جي ڀا ءَ کي موڪليو ۽ اڄ پنھنجو ملڪ برباد نہ ڪريو“. 32يوسف جواب ڏنو ۽ انھن کي چيو تہ وڃو ۽ پنھنجي پي ءَ کي ٻڌايو تہ جيئن توهان پنھنجي ڀا ءَ يوسف بابت چيو هو تہ هڪ بڇڙو جانور کيس کائي ويو آهي. ٻڌاَ؛ کي مون اچي ۽ ڳڻيو کي گھٽين سڀني جي مصر ۽ وڃ ،هاڻي ڪر جلدي تہ" چيو کيس ،۽ ڳالھايو سان نفتالي َ ڀا پنھنجي 33۽ يھوداه ء ء لَ تڪليف نہ ڏي ،هاڻي مان جبل تي ويندس ۽ جبل تان هڪڙو وڏو پٿر کڻندس ۽ ان کي مصر ۽ شمعون کيس چيو تہ" هن ڳالھہ کي تو ء جي هر هڪ تي برابر ڪندس ،۽ جيڪي ان ۾ آهن تن کي ماري ڇڏيندس". 34۽ يوسف اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون جيڪي سندس ڀائرن هن جي اڳيان ڪيون ،۽ انھن کي خبر نه هئي ته يوسف انھن کي سمجھي ٿو ، ڇاڪاڻ ته انھن سمجھيو ته هو عبراني ڳالھائڻ نٿو ڄاڻي. 35۽ يوسف پنھنجن ڀائرن جي ڳالھين تي تمام گھڻو ڊڄي ويو ته متان اهي مصر کي تباهه ڪن ،۽ هن پنھنجي پٽ منسي کي حڪم ڏنو ته ، "هاڻي جلدي ڪر ۽ مصر جي سڀني رهاڪن ۽ سڀني بھادر ماڻھن کي گڏ ڪر ،۽ انھن کي هاڻي گھوڙن تي ،پيادل ۽ هر قسم جي موسيقي جي سازن سان مون وٽ اچڻ ڏيو ،۽ منسي ويو ۽ ائين ئي ڪيو". 36۽ نفتالي يھوداه جي حڪم مطابق هليو ويو ،ڇاڪاڻ ته نفتالي تيز رفتار هرڻ وانگر هلڪو پير هو ،۽ هو اناج جي ڪنن تي هلندو هو ۽ اهي هن جي هيٺان نه ٽٽندا هئا. 37پوَ هو ويو ۽ مصر جي سڀني گھٽين کي ڳڻيو ،۽ انھن کي ٻارهن ڏٺائين ،۽ هو جلدي ۾ آيو ۽ يھوداه کي ٻڌايو ،۽ يھوداه پنھنجن ڀائرن ء کي چيو ،جلدي ڪريو ۽ هر هڪ پنھنجي تلوار پنھنجي ڪمر تي وجھيو ،۽ اسين مصر تي پھچنداسين ،۽ انھن سڀني کي مارينداسين ،۽ هڪ به باقي نه رهڻ ڏينداسين. 38۽ يھوداه چيو تہ ،ڏسو ،مان پنھنجي طاقت سان ٽي گھٽيون تباه ڪندس ،۽ اوهان مان هر هڪ هڪ گھٽي تباه ڪندو؛ ۽ جڏهن يھوداه هي ڳالھہ ڪري رهيو هو ،تڏهن ڏسو ،مصر جا رهاڪو ۽ سڀ طاقتور ماڻھو هر قسم جي موسيقي جي سازن ۽ وڏي آواز سان انھن ڏانھن آيا. سواَ وڙهي سگھن ٿا ، 39۽ انھن جو تعداد پنج سؤ گھوڙي سوار ۽ ڏهه هزار پيادل هو ،۽ چار سؤ ماڻھو جيڪي تلوار يا نيزي کان ء صرف پنھنجن هٿن ۽ طاقت سان. 40۽ سڀيئي طاقتور ماڻھو وڏي طوفان ۽ للڪار سان آيا ،۽ انھن سڀني يعقوب جي پٽن کي گھيرو ڪيو ۽ انھن کي ڊڄاريو ،۽ زمين انھن جي للڪار جي آواز تي ڌڏي وئي. 41۽ جڏهن يعقوب جا پٽ انھن لشڪرن کي ڏٺا ته اهي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ يوسف ائين ڪيو ته جيئن يعقوب جي پٽن کي ڊيڄاري ۽ آرام ڪري. 42۽ يھودا پنھنجن ڪجھه ڀائرن کي ڊڄندي ڏٺو ،۽ انھن کي چيو ته" ،توهان ڇو ڊڄو ٿا جڏهن ته خدا جو فضل اسان سان گڏ آهي؟ "۽ لَ گھيرو ڪري رهيا آهن ،صرف يوسف انھن کي حڪم جڏهن يھودا ڏٺو ته مصر جا سڀ ماڻھو يوسف جي حڪم تي انھن کي ڊيڄارڻ ء ڏنو ته" ،انھن مان ڪنھن کي به نه ڇھو". 43پوَ يھودا تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجي تلوار ڪڍي ،۽ هڪ وڏي ۽ تلخ رڙ ڪئي ،۽ هن پنھنجي تلوار سان وار ڪيو ،۽ هو زمين تي ٽپو ء ڏنو ۽ اڃا تائين سڀني ماڻھن جي خلف رڙ ڪندو رهيو. 44۽ جڏهن هن اهو ڪم ڪيو ته خداوند يھودا ۽ سندس ڀائرن جو خوف بھادر ماڻھن ۽ انھن جي چوڌاري سڀني ماڻھن تي نازل ڪيو. 45۽ اهي سڀ شور جي آواز تي ڀڄي ويا ،۽ اهي ڊڄي ويا ۽ هڪ ٻئي تي ڪري پيا ،۽ انھن مان ڪيترائي ڪري پوڻ سان مري ويا ،۽ اهي سڀ يھودا ۽ سندس ڀائرن ۽ يوسف جي اڳيان ڀڄي ويا. 46۽ جڏهن اهي ڀڄي رهيا هئا ،يھودا ۽ سندس ڀائر فرعون جي گھر تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ اهي سڀ ڀڄي ويا ،۽ يھودا ٻيھر يوسف جي اڳيان ويٺو ۽ شينھن وانگر هن تي گجگوڙ ڪئي ،۽ هن تي هڪ وڏي ۽ زبردست چيخ ڪئي. سڪات جي سڀني رهواسين اهو ٻڌو ،۽ سڄو مصر ان شور جي آواز تي ڌڏي ويو ،۽ زمين جي ڌڏڻ 47۽ اهو شور پري کان ٻڌڻ ۾ آيو ،۽ ء سان مصر ۽ گوشن جي زمين جون ڀتيون ڪري پيون ،۽ فرعون به پنھنجي تخت تان زمين تي ڪري پيو ،۽ مصر ۽ گوشن جون سڀئي پيٽ واريون عورتون به جڏهن ڌڏڻ جو آواز ٻڌيون ته انھن جو پيٽ ساڙيو ويو ،ڇاڪاڻ ته اهي تمام ڊڄي ويون هيون. 48۽ فرعون پيغام موڪليو تہ” اڄ مصر جي ملڪ ۾ ڇا ٿيو آهي؟ “۽ اهي آيا ۽ کيس شروع کان آخر تائين سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،۽ فرعون ڊڄي ويو ۽ حيران ٿي ويو ۽ تمام گھڻو ڊڄي ويو. 49۽ جڏهن هن اهي سڀ ڳالھيون ٻڌيون ته هن جو خوف وڌي ويو ،۽ هن يوسف ڏانھن پيغام موڪليو ته" ،تون عبراني ماڻھن کي مون لَ آندو آهي .تون هن چور الم سان ڇا ڪندين؟ هن کي موڪل ڏي ۽ هن کي پنھنجن ڀائرن سان گڏ وٽ سڄي مصر کي تباهه ڪرڻ ء وڃڻ ڏي ،۽ اسان کي انھن جي بڇڙائي جي ڪري تباهه نه ٿيڻ ڏيو ،اسان ،توهان ۽ سڄو مصر". پوَ منھنجا سڀ قيمتي شيون پاڻ کان اڇلئي ڇڏ ،۽ انھن سان گڏ انھن جي ملڪ ڏانھن 50۽ جيڪڏهن تون هي ڪم ڪرڻ نٿي چاهين ،ته ء هليو وڃ ،جيڪڏهن توکي ان ۾ خوشي آهي ،ڇاڪاڻ ته اهي اڄ منھنجو سڄو ملڪ تباهه ڪندا ۽ منھنجي سڀني ماڻھن کي ماري ڇڏيندا؛ مصر جون سڀ عورتون به پنھنجي چيخن جي ڪري حمل ضايع ڪري چڪيون آهن؛ ڏسو ته انھن صرف پنھنجي رڙ ۽ ڳالھائڻ سان ڇا ڪيو آهي ،ان کان علوه جيڪڏهن اهي تلوار سان وڙهندا ،ته اهي ملڪ کي تباهه ڪندا .تنھن ڪري هاڻي اهو چونڊيو جيڪو تون چاهين ٿو ،ڇا مان يا عبراني ،ڇا مصر يا عبراني ملڪ. 51۽ اهي آيا ۽ يوسف کي فرعون جون سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي هن سندس باري ۾ چيون هيون ،۽ يوسف فرعون ۽ يھوداه جي ڳالھين تي تمام گھڻو ڊڄي ويو ۽ سندس ڀائر اڃا تائين يوسف جي اڳيان بيٺا هئا ۽ اضب ۽ اضب ۾ هئا ،۽ يعقوب جا سڀئي پٽ يوسف تي سمنڊ ۽ ان جي لھرن جي گوڙ وانگر گجگوڙ ڪرڻ لڳا. 97
جاشر
لَ هڪ بھانو ڳوليو ،متان 52۽ يوسف پنھنجن ڀائرن ۽ فرعون کان تمام گھڻو ڊڄندو هو ،۽ يوسف پنھنجن ڀائرن تي پاڻ کي ظاهر ڪرڻ ء اهي سڄي مصر کي تباهه نه ڪن. 53۽ يوسف پنھنجي پٽ منسي کي حڪم ڏنو ،۽ منسي ويو ۽ يھوداه جي ويجھو ويو ،۽ پنھنجو هٿ سندس ڪلھي تي رکيو ،۽ يھوداه جو اضب ختم ٿي ويو. 54۽ يھوداه پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ اوهان مان ڪو بہ ائين نہ چوي تہ هي مصري نوجوان جو ڪم آهي ڇو تہ هي منھنجي پي ءَ جي گھر جو ڪم آهي. لَ ويجھو ويو. 55۽ يوسف ڏٺو ۽ ڄاڻي ورتو ته يھوداه جو اضب رڪجي ويو آهي ،هو يھوداه سان نرمي جي ٻولي ۾ ڳالھائڻ ء دعوي کي ثابت ڪيو آهي ،۽ تنھنجو خدا جيڪو 56۽ يوسف يھودا کي چيو تہ بيشڪ تون سچ ٿو چوين ۽ اڄ پنھنجي طاقت بابت پنھنجي م ٻڌاَ تہ تنھنجن سڀني ڀائرن مان ڇو تون مون سان ڇوڪرو جي ڪري جھڳڙو تو کان خوش آهي ،تنھنجي ڀلئي وڌائي؛ پر مون کي سچ ء ڪرين ٿو ،ڇاڪاڻ تہ انھن مان ڪنھن بہ مون کي ان بابت هڪ لفظ بہ نہ چيو آهي. لَ محفوظ هوس ،۽ چوندو هوس تہ 57۽ يھوداه يوسف کي جواب ڏنو تہ” ،يقينا ا توکي خبر پوندي تہ مان ڇوڪرو سندس پي ءَ جي ء لَ برداشت ڪندس“. جيڪڏهن مان کيس سندس وٽ نه آڻيندس تہ مان سندس گناهه هميشه ء 58تنھن ڪري ،مان پنھنجن سڀني ڀائرن مان توهان وٽ آيو آهيان ،ڇاڪاڻ ته مون ڏٺو ته توهان هن کي پاڻ کان وڃڻ جي اجازت ڏيڻ لَ تيار نه هئا؛ تنھن ڪري هاڻي مون کي توهان جي نظر ۾ فضل ملي ته توهان هن کي اسان سان گڏ موڪليو ،۽ ڏسو ته مان هن جي ء لَ ،ڇاڪاڻ ته جتي به توهان مون کي موڪليندا ،مان متبادل طور تي رهندس ،جيڪو توهان چاهيو ٿا ان ۾ توهان جي خدمت ڪرڻ ء لَ ويندس. وڏي طاقت سان توهان جي خدمت ڪرڻ ء 59هاڻي مون کي هڪ طاقتور بادشاهه ڏانھن موڪليو جنھن توهان جي خلف بغاوت ڪئي آهي ،۽ توهان کي خبر پوندي ته مان هن سان ۽ سندس ملڪ سان ڇا ڪندس؛ جيتوڻيڪ هن وٽ گھوڙي سوار ۽ پيادل فوج هجي يا تمام گھڻو طاقتور ماڻھو هجي ،مان انھن سڀني کي ماري ڇڏيندس ۽ بادشاهه جو سر توهان جي اڳيان آڻيندس. 60ڇا توهان کي خبر ناهي يا توهان ٻڌو ناهي ته اسان جي پي ءَ ابراهيم پنھنجي خادم اليعزر سان گڏ هڪ رات ۾ ايلم جي سڀني بادشاهن کي انھن جي لشڪر سان ماريو ،انھن هڪ به باقي نه ڇڏيو؟ ۽ ان ڏينھن کان وٺي اسان جي پي ءَ جي طاقت اسان کي ورثي طور ڏني لَ. لَ هميشه ء لَ ۽ اسان جي اولد ء وئي ،اسان ء 61۽ يوسف جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،تون سچ ڳالھائين ٿو ،۽ تنھنجي وات ۾ ڪوڙ ناهي ،ڇاڪاڻ تہ اسان کي اهو به ٻڌايو ويو هو تہ پوَ ڪير انھن جي اڳيان بيھي سگھي ٿو؟ عبراني ماڻھن وٽ طاقت آهي ۽ خداوند انھن جو خدا انھن کان گھڻو خوش آهي ،۽ ء 62پر ،مان هن شرط تي توهان جي ڀا ءَ کي موڪليندس ،جيڪڏهن توهان منھنجي اڳيان سندس ڀا ءَ ،سندس ما ءَ جو پٽ ،آڻيو ،جنھن بابت جاَ تي ان کي توهان چيو هو ته هو توهان کان مصر هليو ويو آهي؛ ۽ اهو ٿيندو جڏهن توهان سندس ڀا ءَ کي مون وٽ آڻيندؤ ته مان ان جي ء پوَ مان توهان سان گڏ لَ محفوظ نه هو ،۽ جڏهن هو مون وٽ ايندو ،ته ء لَ ان ء وٺي ويندس ،ڇاڪاڻ ته توهان مان ڪو به پنھنجي پي ءَ ء لَ توهان محفوظ رهيا آهيو. سندس ڀا ءَ موڪليندس جنھن ء 63۽ جڏهن يھودا هي ڳالھه چئي ته يوسف تي ڪاوڙجي پيو ،۽ سندس اکين مان اصي سان رت وهي رهيو هو ،۽ هن پنھنجن ڀائرن کي چيو ته ،هي ماڻھو اڄ ڪيئن پنھنجي ۽ سڄي مصر جي تباهي جي ڪوشش ڪري رهيو آهي! جاَ تي ويو آهي ،۽ اهو 64شمعون يوسف کي جواب ڏنو تہ” ،ڇا اسان توکي پھريائين نہ ٻڌايو هو تہ اسان کي خبر نہ هئي تہ هو ڪھڙي ء مئل آهي يا جيئرو ،۽ منھنجو مالڪ اهڙيون ڳالھيون ڇو ٿو ڪري؟“ 65۽ يوسف يھودا جي چھري تي نظر ڪندي ڏٺو ته سندس ڪاوڙ ڀڙڪي رهي هئي جڏهن هن کيس چيو ته ،هن ڀا ءَ جي بدران پنھنجو ٻيو ڀا ءَ مون وٽ آڻيو. 66۽ يوسف پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ ،بيشڪ اوهان چيو تہ اوهان جو ڀا ءَ مري ويو يا گم ٿي ويو ،هاڻي جيڪڏهن آ ءَ اڄ کيس سڏيان ۽ اهو اوهان جي اڳيان اچي ،تہ ڇا اوهين کيس سندس ڀا ءَ جي بدران مون کي ڏيندا؟ 67۽ يوسف ڳالھائڻ لڳو ۽ سڏ ڪرڻ لڳو ،يوسف ،يوسف ،اڄ منھنجي سامھون اچ ۽ پنھنجن ڀائرن کي ڏيکاري انھن جي سامھون ويھه. 68۽ جڏهن يوسف انھن جي اڳيان اها ڳالھه ڪئي ،تڏهن اهي هر هڪ مختلف طرف ڏسڻ لڳا ته يوسف ڪٿان انھن جي اڳيان ايندو. 69۽ يوسف انھن جي سڀني ڪمن کي ڏٺو ۽ انھن کي چيو ته ،توهان هتي ۽ اتي ڇو ٿا ڏسو؟ مان يوسف آهيان جنھن کي توهان مصر ڏانھن وڪرو ڪيو هو ،تنھن ڪري هاڻي توهان کي ام نه ڪرڻ گھرجي ته توهان مون کي وڪرو ڪيو ،ڇاڪاڻ ته ڏڪار دوران مدد لَ خدا مون کي توهان کان اڳ موڪليو هو. ء 70۽ سندس ڀائر يوسف جون ڳالھيون ٻڌي ڊڄي ويا ،۽ يھودا هن کان تمام گھڻو ڊڄي ويو. 71۽ جڏهن بنيامين يوسف جون ڳالھيون ٻڌيون ته هو گھر جي اندرئين حصي ۾ انھن جي اڳيان هو ،۽ بنيامين پنھنجي ڀا ءَ يوسف ڏانھن ڊوڙيو ،۽ کيس ڀاڪر پائي سندس ڳچي ءَ ۾ پئجي ويو ،۽ اهي روئڻ لڳا. 72۽ جڏهن يوسف جي ڀائرن ڏٺو ته بنيامين پنھنجي ڀا ءَ جي ڳچي ءَ ۾ پئجي ويو آهي ۽ ان سان گڏ روئي رهيو آهي ،تڏهن اهي به يوسف تي ڪري پيا ۽ ان کي ڀاڪر پائي ،۽ اهي يوسف سان گڏ تمام گھڻو روئي رهيا هئا. 73۽ يوسف جي گھر ۾ آواز ٻڌڻ ۾ آيو ته اهي يوسف جا ڀائر آهن ،۽ اهو فرعون کي تمام گھڻو خوش ٿيو ،ڇاڪاڻ ته هو انھن کان ڊڄندو هو ته متان اهي مصر کي تباهه ڪن. 74۽ فرعون پنھنجا نوڪر يوسف ڏانھن موڪليا ته جيئن کيس سندس ڀائرن جي باري ۾ مبارڪباد ڏئي سگھن جيڪي هن وٽ آيا هئا ،۽ لَ آيا ،۽ سڄو مصر يوسف جي ڀائرن جي ڪري تمام فوجن ۽ لشڪر جا سڀئي سردار جيڪي مصر ۾ هئا ،يوسف سان گڏ خوش ٿيڻ ء گھڻو خوش ٿيو. 75۽ فرعون پنھنجا نوڪر يوسف ڏانھن موڪليا تہ پنھنجي ڀائرن کي چئو تہ پنھنجو سڀ ڪجھہ کڻي اچن ۽ انھن کي مون وٽ اچڻ ڏيو ، ۽ مان انھن کي مصر جي ملڪ جي سڀ کان سٺي حصي ۾ وجھندس ،۽ انھن ائين ئي ڪيو. 98
جاشر
لَ لَ تحفا ۽ ڪپڙا ڪڍي ،۽ هن انھن ء 76۽ يوسف پنھنجي گھر جي مٿان مقرر ڪيل شخص کي حڪم ڏنو ته هو پنھنجن ڀائرن ء ڪيترائي ڪپڙا ڪڍيا جيڪي شاهي لباس ۽ ڪيترائي تحفا هئا ،۽ يوسف انھن کي پنھنجن ڀائرن ۾ ورهايو. 77۽ هن پنھنجي هر ڀا ءَ کي سون ۽ چاندي ءَ جا ڪپڙا ۽ ٽي سؤ چاندي ءَ جا سڪا ڏنا ،۽ يوسف انھن سڀني کي حڪم ڏنو ته اهي ڪپڙا پائين ۽ فرعون جي اڳيان پيش ڪيا وڃن. 78۽ فرعون ڏٺو ته يوسف جا سڀ ڀائر بھادر ۽ سھڻا هئا ،تڏهن هو تمام گھڻو خوش ٿيو. 79پوَ اهي فرعون جي حضور مان نڪري پنھنجي پي ءَ وٽ ڪنعان جي ملڪ ڏانھن ويا ۽ انھن جو ڀا ءَ بنيامين انھن سان گڏ هو. ء 80پوَ يوسف اٿيو ۽ انھن کي فرعون کان يارهن رتھ ڏنا ،۽ يوسف انھن کي پنھنجو رتھ ڏنو ،جنھن تي هو مصر ۾ پنھنجي تاج پوشي جي ء لَ؛ ۽ يوسف پنھنجي سڀني ڀائرن جي ٻارن کي انھن جي تعداد مطابق ڪپڙا ڏينھن تي سوار هو ،پنھنجي پي ءَ کي مصر وٺي وڃڻ ء موڪليا ،۽ انھن مان هر هڪ کي چاندي ءَ جا سؤ سڪا ،۽ هن پنھنجي ڀائرن جي زالن کي به بادشاهه جي زالن جي ڪپڙن مان ڪپڙا موڪليا ،۽ هن انھن کي موڪليو. 81۽ هن پنھنجي هر هڪ ڀا ءَ کي ڏهه ماڻھو ڏنا ته جيئن انھن سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ وڃن ته جيئن انھن جي خدمت ڪن ،انھن جي ٻارن ۽ انھن جي سڀني ملڪيت جي خدمت ڪن جڏهن اهي مصر ۾ اچن. لَ ڏهه ڪپڙا موڪليا ،جيڪي يعقوب جي ٻين پٽن جي اولد کان وڌيڪ هئا. 82۽ يوسف پنھنجي ڀا ءَ بنيامين جي هٿان پنھنجن ڏهن پٽن ء 83۽ هن فرعون جي خاطر هر هڪ کي پنجاهه چاندي ءَ جا سڪا ۽ ڏهه رٿ موڪليا ،۽ هن پنھنجي پي ءَ ڏانھن مصر جي سڀني عيش لَ رستي جي سامان جي طور تي اناج ،ماني لَ ۽ جيڪي ساڻس گڏ هئا ،انھن سڀني ء عشرت سان ڀريل ڏهه گڏهه موڪليا ،۽ سندس پي ءَ ء ۽ کاڌي سان ڀريل ڏهه گڏهه موڪليا. 84۽ هن پنھنجي ڀيڻ دينا ڏانھن چاندي ۽ سون جا ڪپڙا ،لوبان ،ءمر ،عود ۽ عورتن جا زيور گھڻا موڪليا ،۽ هن فرعون جي زالن کان بنيامين جي زالن ڏانھن ساڳيو ئي موڪليو. سليماني پٿر ۽ بڊيليم ڏنا ،۽ مصر جي وڏن ماڻھن جي سڀني قيمتي 85۽ هن پنھنجن سڀني ڀائرن کي ،۽ انھن جي زالن کي به ،هر قسم جا ء شين مان ،سڀني قيمتي شين مان ڪجھه به نه بچيو پر جيڪو يوسف پنھنجي پي ءَ جي گھر ڏانھن موڪليو هو. 86۽ هن پنھنجن ڀائرن کي موڪليو ،۽ اهي هليا ويا ،۽ هن پنھنجي ڀا ءَ بنيامين کي انھن سان گڏ موڪليو. 87۽ يوسف انھن سان گڏ مصر جي سرحدن جي رستي تي انھن سان گڏ هليو ويو ،۽ هن انھن کي پنھنجي پي ءَ ۽ پنھنجي گھر وارن بابت حڪم ڏنو تہ مصر ڏانھن اچو. 88۽ هن انھن کي چيو تہ رستي تي جھڳڙو نہ ڪريو ،ڇاڪاڻ تہ هي ڪم خداوند جي طرفان هو تہ جيئن وڏي قوم کي بک کان بچائي ،ڇو تہ ملڪ ۾ اڃا پنج سال ڏڪار پوندو. 89۽ هن انھن کي حڪم ڏنو تہ ،جڏهن اوهين ڪنعان جي ملڪ ۾ اچو ،تڏهن اوچتو منھنجي پي ءَ جي اڳيان هن ڪم ۾ نہ اچو ،پر پنھنجي حڪمت سان ڪم ڪريو. 90پوَ يوسف انھن کي حڪم ڏيڻ ڇڏي ڏنو ،۽ هو موٽيو ۽ مصر ڏانھن موٽي ويو ،۽ يعقوب جا پٽ خوشي ۽ خوشي سان پنھنجي پي ءَ ء يعقوب وٽ ڪنعان جي ملڪ ڏانھن ويا. 91۽ اهي ملڪ جي حدن تي آيا ،۽ هڪ ٻئي کي چوڻ لڳا ته ،اسان پنھنجي پي ءَ جي اڳيان هن معاملي ۾ ڇا ڪريون ،ڇاڪاڻ ته جيڪڏهن اسين اوچتو هن وٽ اچون ۽ هن کي معاملو ٻڌايون ،ته هو اسان جي لفظن تي تمام گھڻو ڊڄي ويندو ۽ اسان تي يقين نه ڪندو. لَ ٻاهر 92۽ اهي اڳتي هليا جيستائين اهي پنھنجن گھرن جي ويجھو پھتا ،۽ انھن کي آشر جي ڌي ءَ سرح ملي ،جيڪا انھن سان ملڻ ء نڪتي ،۽ ڇوڪري تمام سٺي ۽ هوشيار هئي ،۽ بربط وڄائڻ ڄاڻيندي هئي. 93۽ انھن هن کي سڏيو ۽ هو ءَ انھن جي اڳيان آئي ،۽ هن انھن کي چمي ڏني ،۽ انھن هن کي کڻي ورتو ۽ هن کي هڪ بربط ڏني ،۽ چيو وڄاَ ۽ اهي لفظ چئو. ته ،هاڻي اسان جي پي ءَ جي اڳيان وڃ ،۽ هن جي اڳيان ويه ،۽ بربط تي ء 94۽ انھن کيس حڪم ڏنو تہ پنھنجي گھر وڃي ،۽ هو ءَ بربط کڻي جلدي انھن جي اڳيان هلي ،۽ اچي يعقوب جي ڀرسان ويٺي. 95۽ هو ءَ چڱي طرح وڄائي ۽ ڳائي ،۽ پنھنجي لفظن جي مٺاس ۾ چيو ،يوسف منھنجو چاچو جيئرو آهي ،۽ هو مصر جي سڄي ملڪ تي حڪومت ڪري ٿو ،۽ مئل ناهي. 96۽ هو ءَ اهي لفظ ورجائيندي ۽ چوندي رهي ،۽ يعقوب سندس لفظ ٻڌا ۽ اهي هن سان متفق ٿيا. 97جڏهن هو ءَ انھن کي ٻه ٽي ڀيرا ورجائيندي رهي ته هن ٻڌو ،۽ سندس لفظن جي مٺاس تي يعقوب جي دل ۾ خوشي داخل ٿي ،۽ خدا جو روح مٿس هو ،۽ هو ڄاڻي ٿو ته سندس سڀئي لفظ سچا آهن. 98۽ يعقوب جڏهن سيرخ کي اهي لفظ ٻڌايا ته کيس برڪت ڏني ،۽ هن کيس چيو ته ،منھنجي ڌي ءَ ،موت ڪڏهن به تو تي االب نه اچي ، ڇو ته تو منھنجي روح کي جياريو آهي؛ صرف منھنجي سامھون ائين ڳالھايو جيئن تو ڳالھايو آهي ،ڇاڪاڻ ته تو مون کي پنھنجي سڀني لفظن سان خوش ڪيو آهي. 99۽ هو ءَ اهي لفظ ڳائيندي رهي ،۽ يعقوب ٻڌو ۽ اهو کيس پسند آيو ،۽ هو خوش ٿيو ،۽ خدا جو روح هن تي هو. 100جڏهن هو اڃا ساڻس ڳالھائي رهيو هو ،ته ڏسو سندس پٽ گھوڙا ،رٿ ،شاهي لباس ۽ نوڪر کڻي سندس اڳيان ڊوڙي رهيا هئا. لَ اٿيو ،۽ ڏٺائين ته سندس پٽ شاهي لباس ۾ هئا ۽ هن اهي سڀ خزانا ڏٺا جيڪي يوسف انھن ڏانھن موڪليا 101۽ يعقوب انھن سان ملڻ ء هئا. 102۽ انھن کيس چيو تہ” ،خبر رک تہ اسان جو ڀا ءَ يوسف جيئرو آهي ،۽ اهو ئي آهي جيڪو سڄي مصر تي حڪومت ڪري ٿو ،۽ اهو ئي آهي جنھن اسان سان ڳالھايو جيئن اسان توکي ٻڌايو هو“. 103۽ يعقوب پنھنجن پٽن جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،۽ سندس دل انھن جي ڳالھين تي ڌڙڪڻ لڳي ،ڇاڪاڻ ته هو انھن تي يقين نه ڪري سگھيو جيستائين هن اهو سڀ ڪجھه نه ڏٺو جيڪو يوسف انھن کي ڏنو هو ۽ جيڪو هن کيس موڪليو هو ،۽ اهي سڀ نشانيون جيڪي يوسف انھن کي ٻڌايون هيون. 99
جاشر
104۽ انھن سندس اڳيان دروازو کوليو ،۽ کيس اهو سڀ ڪجھه ڏيکاريو جيڪو يوسف موڪليو هو ،انھن هر هڪ کي اهو ڏنو جيڪو يوسف کيس موڪليو هو ،۽ هن کي خبر هئي ته انھن سچ ڳالھايو هو ،۽ هو پنھنجي پٽ جي ڳالھه تي تمام گھڻو خوش ٿيو. لَ اهو ڪافي آهي تہ منھنجو پٽ يوسف اڃا تائين جيئرو آهي ،مان مرڻ کان اڳ وڃي کيس ڏسندس. 105۽ يعقوب چيو تہ ،مون ء لَ مصر 106۽ سندس پٽن کيس سڀ ڪجھه ٻڌايو جيڪو انھن سان ٿيو هو ،۽ يعقوب چيو ته ،مان پنھنجي پٽ ۽ سندس اولد کي ڏسڻ ء ويندس. پوَ ،هن پنھنجي مٿي تي اهو پڳھه لڳايو 107۽ يعقوب اٿيو ۽ اهي ڪپڙا پھرايا جيڪي يوسف کيس موڪليا هئا ،۽ ڌوئڻ ۽ وار ڪٽڻ کان ء جيڪو يوسف کيس موڪليو هو. 108۽ يعقوب جي گھر جي سڀني ماڻھن ۽ انھن جي زالن اهي ڪپڙا پائي جيڪي يوسف انھن کي موڪليا هئا ،۽ اهي يوسف تي تمام گھڻو خوش ٿيا ته هو اڃا تائين جيئرو آهي ۽ اهو مصر ۾ حڪومت ڪري رهيو آهي، 109۽ ڪنعان جي سڀني رهاڪن هن ڳالھه جي خبر ٻڌي ،۽ اهي آيا ۽ يعقوب سان تمام گھڻو خوش ٿيا ته هو اڃا تائين جيئرو آهي. لَ دعوت ڪئي ،۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهن ۽ ملڪ جي اميرن يعقوب جي گھر ۾ کاڌو پيتو ۽ لَ ٽن ڏينھن ء 110۽ يعقوب انھن ء خوشيون ڪيون. باب55 پوَ ڪنعان جي ملڪ ۾ واپس ايندس جنھن بابت پوَ ائين ٿيو ته يعقوب چيو ته ،مان مصر ۾ پنھنجي پٽ کي ڏسڻ ويندس ۽ ء 1۽ ان کان ء خدا ابراهيم سان ڳالھايو هو ،ڇاڪاڻ ته مان پنھنجي جنم ڀومي جي ملڪ کي ڇڏي نٿو سگھان. 2ڏس ،خداوند جو ڪلم هن ڏانھن آيو ،ته پنھنجي سڄي گھر سان مصر ڏانھن وڃ ۽ اتي رهو ،مصر ڏانھن وڃڻ کان نه ڊڄو ڇو ته مان اتي توکي هڪ وڏي قوم بڻائيندس. 3۽ يعقوب پاڻ ۾ چيو تہ” آ ءَ وڃي پنھنجي پٽ کي ڏسندس تہ ڇا سندس خدا جو خوف مصر جي سڀني رهاڪن جي دل ۾ اڃا تائين آهي؟“ لَ پنھنجي وفاداري برقرار رکي ٿو ، 4۽ خداوند يعقوب کي چيو تہ ،يوسف کان نہ ڊڄ ،ڇالَ جو هو اڃا تائين منھنجي خدمت ڪرڻ ء ء جيئن تنھنجي نظر ۾ سٺو لڳندو ،۽ يعقوب پنھنجي پٽ تي تمام گھڻو خوش ٿيو. 5ان وقت يعقوب پنھنجي پٽن ۽ گھر وارن کي خداوند جي ڪلم موجب مصر وڃڻ جو حڪم ڏنو ،۽ يعقوب پنھنجن پٽن ۽ پنھنجي سڄي گھر وارن سان گڏ اٿيو ،۽ هو خوشي ءَ ۽ دل جي خوشي ءَ سان ڪنعان جي ملڪ مان بيرسبا کان نڪري ويو ،۽ اهي مصر جي ملڪ ڏانھن ويا. 6۽ جڏهن اهي مصر جي ويجھو پھتا ،تڏهن يعقوب يھودا کي پاڻ کان اڳ يوسف ڏانھن موڪليو ته جيئن هو کيس مصر ۾ هڪ لَ صورتحال ڏيکاري ،۽ يھودا پنھنجي پي ءَ جي چوڻ مطابق ڪيو ،۽ هو جلدي ڪري ڀڄي يوسف وٽ آيو ،۽ انھن پنھنجي سڄي گھر ء جاَ مقرر ڪئي ،۽ يھودا موٽي آيو ۽ رستي تي پنھنجي پي ءَ ڏانھن آيو. گوشن جي ملڪ ۾ هڪ ء 7۽ يوسف رتھ تيار ڪئي ،۽ پنھنجن سڀني طاقتور ماڻھن ،پنھنجن نوڪرن ۽ مصر جي سڀني آفيسرن کي گڏ ڪيو ته جيئن پنھنجي پي ءَ لَ نہ ويندو سو مري ويندو. لَ وڃن ،۽ يوسف جو حڪم مصر ۾ اعلن ڪيو ويو تہ ،جيڪو بہ يعقوب سان ملڻ ء يعقوب سان ملڻ ء 8ٻئي ڏينھن تي يوسف سڄي مصر سان گڏ هڪ وڏو ۽ طاقتور لشڪر وٺي نڪتو ،جيڪو سڀني کي نفيس ڪپڙي ۽ واڱڻائي رنگ جا ڪپڙا پھريل هئا ،چاندي ۽ سون جا اوزار ۽ جنگي هٿيار پاڻ سان گڏ هئا. لَ ويا ،۽ اهي سڀ 9۽ اهي سڀ هر قسم جي موسيقي ءَ جي سازن سان ،دال ۽ دف سان ،رستي تي ءمر ۽ عود پکيڙيندي يعقوب سان ملڻ ء هن طريقي سان هليا ،۽ زمين انھن جي آواز تي ڌوم مچائي ڇڏي. لَ مصر جي ڇتين ۽ ڀتين تي ويون ،۽ يوسف جي مٿي تي فرعون جو شاهي تاج هو ، 10۽ مصر جون سڀ عورتون يعقوب سان ملڻ ء لَ وڃڻ وقت پائي. ڇاڪاڻ ته فرعون اهو کيس موڪليو هو ته هو پنھنجي پي ءَ سان ملڻ ء 11۽ جڏهن يوسف پنھنجي پي ءَ کان پنجاهه فوٽ جي مفاصلي تي پھتو ،تڏهن هو رتھ تان لھي پنھنجي پي ءَ ڏانھن هليو ويو ،۽ جڏهن مصر جي سڀني حاڪمن ۽ اميرن ڏٺو ته يوسف پنھنجي پي ءَ ڏانھن پيادو ويو آهي ،تڏهن اهي به لھي يعقوب ڏانھن پيادو هليا ويا. 12۽ جڏهن يعقوب يوسف جي لشڪر جي ويجھو پھتو ،تڏهن يعقوب ان لشڪر کي ڏٺو جيڪو يوسف سان گڏ سندس طرف اچي رهيو هو ،۽ اهو کيس خوش ڪيو ۽ يعقوب ان تي حيران ٿي ويو. 13۽ يعقوب يھودا کي چيو تہ” ،اهو ماڻھو ڪير آهي جيڪو مان مصر جي لشڪرگاه ۾ ڏسان ٿو ،جيڪو شاهي لباس پائي رهيو آهي ۽ سندس مٿي تي هڪ تمام ڳاڙهو لباس ۽ شاهي تاج آهي ،جيڪو پنھنجي رٿ تان لھي اسان ڏانھن اچي رهيو آهي؟ “۽ يھوداه پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو تہ” ،هي توهان جو پٽ يوسف بادشاهه آهي “.۽ يعقوب پنھنجي پٽ جي شان کي ڏسي خوش ٿيو. 14۽ يوسف پنھنجي پي ءَ جي ويجھو آيو ۽ پنھنجي پي ءَ کي سجدو ڪيو ،۽ خيمي جا سڀ ماڻھو يعقوب جي اڳيان زمين تي ڪري پيا. 15۽ ڏسو ،يعقوب ڊوڙي پنھنجي پٽ يوسف وٽ ويو ۽ سندس ڳچي ءَ ۾ پئجي ويو ۽ کيس چمي ڏني ،۽ اهي روئي پيا ،۽ يوسف به پنھنجي پي ءَ کي ڀاڪر پائي چمي ڏني ،۽ اهي روئي پيا ۽ مصر جا سڀ ماڻھو انھن سان گڏ روئي پيا. پوَ خوشي ءَ سان مرندس ،ڇاڪاڻ تہ تون اڃا تائين جيئرو ۽ شان 16۽ يعقوب يوسف کي چيو تہ” هاڻي مان تنھنجي ءمنھن ڏسڻ کان ء سان آهين“. 17۽ يعقوب جا پٽ ،سندن زالون ،سندن ٻار ۽ سندن نوڪر ،۽ يعقوب جو سڄو گھراڻو يوسف سان گڏ تمام گھڻو روئيو ،۽ انھن کيس چمي ڏني ۽ ساڻس گڏ تمام گھڻو روئيو. 18پوَ يوسف ۽ سندس سڀ ماڻھو مصر ڏانھن موٽي ويا ،۽ يعقوب ،سندس پٽ ۽ سندس گھر جا سڀ ٻار يوسف سان گڏ مصر ڏانھن ويا ، ء ۽ يوسف انھن کي مصر جي بھترين حصي ۾ ،گوشن جي ملڪ ۾ رکيو. 100
جاشر
19۽ يوسف پنھنجي پي ءَ ۽ پنھنجن ڀائرن کي چيو تہ” ،آ ءَ وڃي فرعون کي ٻڌايان ٿو تہ منھنجا ڀائر ۽ منھنجي پي ءَ جو گھراڻو ۽ انھن جو سڀ مال مون وٽ آيو آهي ،۽ ڏسو تہ اهي گوشن جي ملڪ ۾ آهن“. 20۽ يوسف ائين ڪيو ۽ پنھنجن ڀائرن روبن ،اءشڪار زبولون ۽ پنھنجي ڀا ءَ بنيامين کي وٺي فرعون جي اڳيان حاضر ڪيو. 21۽ يوسف فرعون سان ڳالھائيندي چيو تہ” منھنجا ڀائر ۽ منھنجي پي ءَ جو گھراڻو ۽ انھن جو سڀ مال ۽ سندن ڌڻ ۽ ڍور کنعان جي ملڪ مان مون وٽ آيا آهن تہ جيئن مصر ۾ رهن ،ڇاڪاڻ تہ انھن تي ڏڪار سخت هو. 22۽ فرعون يوسف کي چيو تہ پنھنجي پي ءَ ۽ ڀائرن کي ملڪ جي سڀ کان سٺي حصي ۾ رک ،انھن کان سڀ ڪجھہ نہ روڪيو ،۽ انھن کي ملڪ جي چربی مان کائو. 23يوسف جواب ڏنو تہ” ڏسو ،مون انھن کي گوشن جي ملڪ ۾ مقرر ڪيو آهي ،ڇاڪاڻ تہ اهي ڌنار آهن ،تنھنڪري انھن کي گوشن سواَ پنھنجا ڌڻ چاري سگھن. ۾ رهڻ ڏيو تہ جيئن مصرين کان ء 24۽ فرعون يوسف کي چيو تہ” پنھنجن ڀائرن سان جيڪي چون سو ڪر “.۽ يعقوب جا پٽ فرعون کي سجدو ڪيو ۽ سلمتي ءَ سان پوَ يوسف پنھنجي پي ءَ کي فرعون جي اڳيان حاضر ڪيو. اتان نڪري ويا ۽ ء پوَ هو ٻاهر هليو ويو؛ ۽ يعقوب ۽ سندس سڀ پٽ ۽ 25۽ يعقوب آيو ۽ فرعون کي سجدو ڪيو ،۽ يعقوب فرعون کي برڪت ڏني ،۽ ء سندس سڄو گھر گوشن جي ملڪ ۾ رهيو. 26ٻئي سال ۾ ،جيڪو يعقوب جي زندگي جي هڪ سئو ٽيھن سالن ۾ آهي ،يوسف پنھنجي پي ءَ ۽ ڀائرن ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڀني گھرڀاتين شيَ جي کوٽ نه هئي. کي ،انھن جي ننڍڙن ٻارن جي مطابق ،ڏڪار جي سڀني ڏينھن ۾ ماني ڏني؛ انھن کي ڪنھن به ء 27۽ يوسف انھن کي سڄي ملڪ جو بھترين حصو ڏنو؛ يوسف جي سڄي زندگي مصر جو بھترين حصو انھن وٽ هو؛ ۽ يوسف انھن کي ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڄي گھر کي سال بہ سال ڪپڙا ۽ ڪپڙا ڏيندو رهيو؛ ۽ يعقوب جا پٽ پنھنجي ڀا ءَ جي سڄي زندگي مصر ۾ سلمتي ءَ سان رهيا. 28۽ يعقوب هميشه يوسف جي دسترخوان تي کائيندو هو ،يعقوب ۽ سندس پٽ ڏينھن يا رات يوسف جي دسترخوان تان نه نڪرندا هئا ، سواَ ان جي جيڪو يعقوب جا ٻار پنھنجن گھرن ۾ کائيندا هئا. ء 29۽ ڏڪار جي ڏينھن ۾ سڄو مصر يوسف جي گھراڻي جي ماني کائيندو هو ،ڇاڪاڻ ته ڏڪار جي ڪري سڀني مصرين پنھنجو سڀ ڪجھه وڪڻي ڇڏيو هو. لَ مصر جون سڀ زمينون ۽ زمينون خريد ڪيون ،۽ يوسف ڏڪار جي سڀني ڏينھن ۾ سڄي مصر کي ماني کان 30۽ يوسف فرعون ء لَ آيو جيڪو انھن سڄي ملڪ مان خريد ڪيو ،۽ هن گھڻو سون ۽ ماني فراهم ڪئي ،۽ يوسف سڄي چاندي ۽ سون گڏ ڪيو جيڪو اناج ء سليماني پٿر ،بڊيليم ۽ قيمتي ڪپڙا جيڪي اهي ملڪ جي هر حصي کان يوسف ڏانھن چاندي گڏ ڪئي ،ان کان علوه هڪ وڏي مقدار ۾ ء آڻيندا هئا جڏهن انھن جا پئسا خرچ ٿي ويا. سليماني پٿر ۽ بڊيليم به تمام گھڻو ،۽ 31۽ يوسف سڀ چاندي ۽ سون جيڪو سندس هٿ ۾ آيو ،تقريبن ٻاهتر تول سون ۽ چاندي ،۽ گڏوگڏ ء يوسف ويو ۽ انھن کي چئن حصن ۾ لڪايو ،۽ هن هڪ حصو ڳاڙهي سمنڊ جي ويجھو بيابان ۾ ،۽ هڪ حصو فارات ندي ءَ جي ڪناري تي ،۽ ٽيون ۽ چوٿون حصو فارس ۽ مادي جي بيابان جي سامھون ريگستان ۾ لڪايو. 32۽ هن بچيل سون ۽ چاندي ءَ مان ڪجھه ڪڍي پنھنجي سڀني ڀائرن ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر جي سڀني عورتن ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر جي سڀني عورتن کي ڏنو ،۽ باقي جيڪو هو فرعون جي گھر ۾ کڻي آيو ،تقريبا ا ويھه ٽئنٽ سون ۽ چاندي. پوَ ملڪ ۾ ڏڪار جا 33۽ يوسف سڀ سون ۽ چاندي جيڪا بچي هئي ،فرعون کي ڏني ،۽ فرعون ان کي خزاني ۾ رکي ڇڏيو ،۽ ان کان ء ڏينھن ختم ٿي ويا ،۽ اهي سڄي ملڪ ۾ پوکيندا ۽ لڻندا هئا ،۽ انھن کي سال بہ سال پنھنجو معمول جو مقدار ملندو هو؛ انھن کي ڪنھن به شيَ جي گھٽتائي نه هئي. ء 34۽ يوسف مصر ۾ سلمتي ءَ سان رهيو ،۽ سڄو ملڪ سندس صلح هيٺ هو ،۽ سندس پي ءَ ۽ سندس سڀ ڀائر گوشن جي ملڪ ۾ رهيا ۽ ان تي قبضو ڪيو. 35۽ يوسف تمام پوڙهو ۽ عمر ۾ وڏو ٿي چڪو هو ،۽ سندس ٻہ پٽ ،اءفرائيم ۽ منسي ،يعقوب جي گھر ۾ ،پنھنجن ڀائرن ،يعقوب جي پٽن لَ هميشه رهيا. جي اولد سان گڏ ،خداوند جي طريقن ۽ سندس شريعت سکڻ ء 36۽ يعقوب ۽ سندس پٽ مصر جي ملڪ ۾ گوشن جي ملڪ ۾ رهيا ،۽ انھن ان تي قبضو ڪيو ،۽ اهي ان ۾ ميويدار ۽ گھڻا ٿيا. باب56 1۽ يعقوب مصر جي ملڪ ۾ سترهن سال رهيو ،۽ يعقوب جا ڏينھن ۽ سندس زندگي جا سال هڪ سؤ ستيتاليھه سال هئا. 2انھي ءَ وقت يعقوب کي اها بيماري ٿي پئي جنھن جي ڪري هو مري ويو ۽ هن پنھنجي پٽ يوسف کي مصر مان گھرايو ۽ سندس پٽ يوسف مصر مان آيو ۽ يوسف پنھنجي پي ءَ وٽ آيو. 3۽ يعقوب يوسف ۽ سندس پٽن کي چيو تہ ڏسو ،آ ءَ مرندس ،۽ اوهان جي ابن ڏاڏن جو خدا اوهان جي خدمت ڪندو ۽ اوهان کي انھي ءَ پوَ ڏيڻ جو قسم کنيو هو ،تنھنڪري هاڻي جڏهن آ ءَ ملڪ ۾ واپس آڻيندو ،جيڪو خداوند اوهان کي ۽ اوهان جي اولد کي اوهان کان ء مرندس ،تہ مون کي ڪنعان جي ملڪ حبرون ۾ مکفيل ۾ منھنجي ابن ڏاڏن جي ويجھو اار ۾ دفن ڪجو. 4۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي قسم کنيو تہ کيس حبرون ۾ مکفيل ۾ دفن ڪن ،۽ سندس پٽن هن ڳالھہ بابت قسم کنيو. ،ڇالَ جو جنھن اوهان جي ابن ڏاڏن کي بچايو ،سو اوهان کي 5۽ هن انھن کي حڪم ڏنو تہ” ،پنھنجي خداوند خدا جي عبادت ڪريو ء بہ سڀني مصيبتن کان بچائيندو. 6۽ يعقوب چيو تہ پنھنجن سڀني ٻارن کي مون وٽ سڏ ڪريو ،۽ يعقوب جي سڀني پٽن جا ٻار آيا ۽ سندس اڳيان ويٺا ،۽ يعقوب انھن کي برڪت ڏني ،۽ انھن کي چيو تہ خداوند اوهان جي ابن ڏاڏن جو خدا اوهان کي هزار ڀيرا وڌيڪ عطا ڪندو ۽ اوهان کي برڪت ڏيندو ،۽ 101
جاشر
اوهان کي اوهان جي پي ءَ ابراهيم جي برڪت ڏيندو .۽ يعقوب جي سڀني پٽن جا ٻار انھي ءَ ڏينھن تي نڪري ويا جڏهن هن انھن کي برڪت ڏني. 7ٻئي ڏينھن تي يعقوب وري پنھنجن پٽن کي سڏيو ،۽ اهي سڀ گڏ ٿيا ۽ سندس اڳيان ويٺا ،۽ انھي ءَ ڏينھن يعقوب پنھنجي موت کان اڳ پنھنجن پٽن کي برڪت ڏني ،هر هڪ ماڻھو ءَ کي سندس برڪت موجب برڪت ڏني؛ ڏسو ،اهو خداوند جي شريعت جي ڪتاب ۾ لکيل آهي جيڪو بني اسرائيل سان لڳاپيل آهي. لَ هڪ طاقتور ماڻھو آهين ،انھن تي حڪومت ڪر ،۽ تنھنجا 8۽ يعقوب يھودا کي چيو تہ” ،مون کي خبر آهي تہ تون پنھنجن ڀائرن ء لَ پنھنجن پٽن تي حڪومت ڪندا“. پٽ هميشه ء 9صرف پنھنجن پٽن کي ڪمان ۽ جنگ جا سڀ هٿيار سيکاريو ،ته جيئن اهي پنھنجي ڀا ءَ جي جنگ وڙهندا ،جيڪو پنھنجي دشمنن تي حڪومت ڪندو. 10۽ يعقوب ان ڏينھن پنھنجي پٽن کي ٻيھر حڪم ڏنو ته ،ڏسو ،اڄ مان پنھنجي قوم ۾ گڏ ٿيندس ،مون کي مصر مان کڻي وڃو ۽ جيئن مون توهان کي حڪم ڏنو آهي ،مون کي مکفيل جي اار ۾ دفن ڪريو. 11پر مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته احتياط ڪريو ته توهان جي پٽن مان ڪو به مون کي نه کڻي وڃي ،صرف توهان ،۽ اهو طريقو توهان مون سان ڪندا ،جڏهن توهان منھنجي لش کي کنعان جي ملڪ ۾ کڻي ويندا ته جيئن مون کي دفن ڪري سگھو، 12يھوداه ،اءشڪار ۽ زبولون منھنجو جنازو اوڀر پاسي کڻندا ،روبين ،شمعون ۽ جاد ڏکڻ پاسي ،افرائيم ،منسي ۽ بنيامين اولھه پاسي ،دان ، آشر ۽ نفتالي اتر پاسي. 13لوي کي پاڻ سان گڏ نه کڻي وڃڻ ڏيو ،ڇاڪاڻ ته هو ۽ سندس پٽ خداوند جي عھد جو صندوق بني اسرائيل سان گڏ ڪئمپ ۾ کڻندا ، جاَ تي هوندا. ۽ نه ئي منھنجو پٽ يوسف کڻي وڃڻ ڏيو ،ڇاڪاڻ ته بادشاهه وانگر سندس شان هجي؛ پر ،افرائيم ۽ منسي انھن جي ء شيَ کي 14جڏهن اوهين مون کي کڻي وڃو تہ مون سان ائين ئي ڪندا؛ جيڪي حڪم مون اوهان کي ڏنا آهن تن مان ڪنھن بہ ء پوَ هميشہ ياد رکندو. نظرانداز نہ ڪندا؛ ۽ جڏهن اوهين مون سان هي ڪندا ،تہ خداوند اوهان کي ۽ اوهان جي اولد کي اوهان کان ء 15۽ اي منھنجا پٽو ،هر هڪ پنھنجي ڀا ءَ ۽ مائٽ جي عزت ڪريو ،۽ پنھنجي ٻارن ۽ پنھنجي پوٽن جي ٻارن کي حڪم ڏيو ته اهي توهان جي ابن ڏاڏن جي خدا جي هر وقت خدمت ڪن. 16تہ جيئن اوهين ۽ اوهان جا ٻار ۽ اوهان جي ٻارن جا ٻار ملڪ ۾ پنھنجي عمر ڊگھي ڪندا رهو ،جڏهن اوهين اهو ڪندا رهو جيڪو خداوند پنھنجي خدا جي نظر ۾ سٺو ۽ صحيح آهي ،۽ سندس سڀني طريقن تي هلندا رهو. 17۽ تون ،منھنجا پٽ يوسف ،مان توکان دعا ٿو گھران ته پنھنجن ڀائرن جي گناهن ۽ انھن جي سڀني گناهن کي معاف ڪر ،جيڪي انھن لَ ارادو ڪيو هو. تو تي ڪيا آهن ،ڇاڪاڻ ته خدا اهو تنھنجي ۽ تنھنجي ٻارن جي فائدي ء 18۽ اي منھنجا پٽ پنھنجن ڀائرن کي مصر جي رهواسين جي حوالي نه ڪر ،۽ نه ئي انھن جي دل کي ڏک ڏي ،ڇو ته ڏسو ،مان انھن کي خدا جي هٿ ۾ ۽ توهان جي هٿ ۾ سونپيان ٿو ته جيئن انھن کي مصرين کان بچائين؛ ۽ يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ کي جواب ڏنو ته ، اي اسان جا پي ءَ ،جيڪو ڪجھه تو اسان کي حڪم ڏنو آهي ،اهو ئي ڪنداسين؛ صرف خدا اسان سان گڏ هجي. 19۽ يعقوب پنھنجن پٽن کي چيو تہ” اهڙي ءَ طرح خدا اوهان سان گڏ هجي جڏهن اوهين سندس سڀني طريقن تي عمل ڪندا رهو؛ سندس لَ تہ جيڪو سندس نظر ۾ سٺو ۽ سڌو آهي سو ڪريو. طريقن کان ساڄي يا کاٻي طرف نہ ءمڙيو ،انھي ءَ ء 20ڇو ته مون کي خبر آهي ته ملڪ جي آخري ڏينھن ۾ توهان تي ڪيتريون ئي ۽ ڏکوئيندڙ مصيبتون اينديون ،ها ،توهان جا ٻار ۽ پوٽا ، صرف خداوند جي خدمت ڪريو ۽ هو توهان کي سڀني مصيبتن کان بچائيندو. لَ سندس پٺيان هلندؤ ۽ پنھنجي ٻارن کي ۽ پنھنجي ٻارن جي ٻارن کي خداوند کي سڃاڻڻ 21۽ جڏهن توهان خدا جي خدمت ڪرڻ ء لَ توهان جي ٻارن مان هڪ خادم پيدا ڪندو ،۽ خداوند توهان کي پنھنجي هٿ ٻارن جي سيکاريندؤ ،تڏهن خداوند توهان جي ۽ توهان ء سان سڀني مصيبتن کان بچائيندو ،۽ توهان کي مصر مان ڪڍيندو ۽ توهان کي توهان جي ابن ڏاڏن جي ملڪ ۾ واپس آڻيندو ته جيئن ان کي سلمتي ءَ سان وارث بڻائين. 22پوَ يعقوب پنھنجن پٽن کي حڪم ڏيڻ ڇڏي ڏنو ۽ پنھنجا پير بستري تي رکي ڇڏيا ،۽ مري ويو ۽ پنھنجي ماڻھن ۾ شامل ٿي ويو. ء 23۽ يوسف پنھنجي پي ءَ تي ڪري پيو ۽ رڙيون ڪري سندس مٿان روئي پيو ۽ کيس چمي ڏنائين ۽ ڪاوڙ واري آواز ۾ رڙ ڪري چيو تہ اي منھنجا پي ءَ ،منھنجا پي ءَ. لَ وڏي آواز سان روئيا. لَ روئيا ،۽ يعقوب جي ء 24۽ سندس پٽ جون زالون ۽ سندس سڄو گھر يعقوب تي ڪري پيا ،۽ اهي سندس ء 25۽ يعقوب جا سڀ پٽ گڏجي اٿيا ،۽ پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيا ،۽ سڀني پنھنجي ڪمر تي ٽاٽ ويڙهيا ،۽ منھن ڀر ڪريا ،۽ پنھنجي مٿن تي آسمان ڏانھن مٽي وجھي ڇڏيائون. ء لَ ماتم يعقوب ۽ آئي گڏ سان عورتن مصري سڀني ۽ ڍڪي ٿيلھو ۽ ٿي ا َ هو ،۽ وئي ٻڌائي کي زال جي 26۽ اها ڳالھه اوسنٿ يوسف ء ء ڪيو ۽ روئي. 27۽ مصر جا سڀ ماڻھو جيڪي يعقوب کي سڃاڻندا هئا ،اهي سڀ انھي ءَ ڏينھن تي آيا جڏهن انھن اها ڳالھه ٻڌي ،۽ سڄو مصر ڪيترن ڏينھن تائين روئيندو رهيو. 28۽ ڪنعان جي ملڪ مان عورتون پڻ مصر ۾ آيون جڏهن انھن ٻڌو ته يعقوب مري ويو آهي ،۽ انھن مصر ۾ ستر ڏينھن تائين سندس لَ روئيو. ء پوَ ائين ٿيو ته يوسف پنھنجن نوڪرن طبيبن کي حڪم ڏنو ته سندس پي ءَ کي ءمر ،لوبان ۽ هر قسم جي عطر ۽ عطر سان 29۽ ان کان ء خوشبوَ لڳائين. خوشبوَ لڳائين ،۽ طبيبن يعقوب کي جيئن يوسف انھن کي حڪم ڏنو هو ،تيئن ء ء لَ روئي ۽ ماتم ڪيو ،۽ سندس سڀئي پٽ ۽ سندس گھر جا 30۽ مصر جا سڀ ماڻھو ،بزرگ ۽ گوشن جي ملڪ جا سڀ رهواسي يعقوب ء لَ ڪيترائي ڏينھن روئندا ۽ ماتم ڪندا رهيا. ٻار پنھنجي پي ءَ يعقوب ء 102
جاشر
31۽ جڏهن سندس روئڻ جا ڏينھن گذري ويا ،ستر ڏينھن جي آخر ۾ ،يوسف فرعون کي چيو ته ،مان وڃي پنھنجي پي ءَ کي ڪنعان جي پوَ مان موٽي ايندس. ملڪ ۾ دفن ڪندس جيئن هن مون کي قسم کنايو هو ،۽ ء ،پوَ يوسف پنھنجن سڀني کنايو قسم کي تو هن جيئن ۽ چيو هن جيئن ڪر دفن 32۽ فرعون يوسف کي موڪليو تہ وڃي پنھنجي پي ءَ کي ء ڀائرن سان گڏ کنعان جي ملڪ ڏانھن ويو تہ جيئن هن انھن کي حڪم ڏنو هو تہ پنھنجي پي ءَ يعقوب کي دفن ڪري. لَ ڪرڻ دفن کي يعقوب 33۽ فرعون حڪم ڏنو ته سڄي مصر ۾ اهو اعلن ڪيو وڃي ته جيڪو به يوسف ۽ سندس ڀائرن سان گڏ ء ڪنعان جي ملڪ ۾ نه ويندو ،اهو مري ويندو. 34۽ سڀني مصرين فرعون جي اعلن جي خبر ٻڌي ،۽ اهي سڀ گڏ اٿيا ،۽ فرعون جا سڀ نوڪر ،سندس گھر جا بزرگ ،۽ مصر جي ملڪ جا سڀ بزرگ يوسف سان گڏ ويا ،۽ فرعون جا سڀ آفيسر ۽ امير يوسف جي نوڪرن وانگر ويا ،۽ اهي يعقوب کي ڪنعان جي لَ ويا. ملڪ ۾ دفن ڪرڻ ء 35۽ يعقوب جا پٽ جنازي کڻي ويا جنھن تي هو رکيل هو؛ جيئن سندن پي ءَ حڪم ڏنو هو ،تيئن سندس پٽن به هن سان ڪيو. سليماني پٿرن ۽ بتيليم سان جڙيل هو؛ ۽ لنگر خانو جو ڍڪ سون جي ڪم جو 36۽ لنگر خانو خالص سون جو هو ،۽ ان جي چوڌاري ء سليماني پٿرن ۽ بتيليم جا ڪءنڊا هئا. هو ،جيڪو ڌاتو سان ڳنڍيل هو ،۽ انھن جي مٿان ء 37۽ يوسف پنھنجي پي ءَ يعقوب جي مٿي تي هڪڙو وڏو سون جو تاج رکيو ،۽ سندس هٿ ۾ سون جو عصا رکيو ،۽ انھن جنازي کي گھيرو ڪيو ،جيئن بادشاهن جي پنھنجي زندگي ءَ ۾ رواج هوندو هو. پوَ 38۽ مصر جا سڀ لشڪر هن صف ۾ سندس اڳيان هليا ،پھرين فرعون جا سڀ طاقتور ماڻھو ،۽ يوسف جا طاقتور ماڻھو ،۽ انھن کان ء باقي مصر جا رهواسي ،۽ اهي سڀ تلوارن سان ٻڌل ۽ زره جي ڪوٽ سان ليس هئا ،۽ جنگ جا ڦندا انھن تي هئا. 39۽ سڀ روئڻ وارا ۽ ماتم ڪندڙ جنازي جي سامھون پري هليا ويا ،روئندا ۽ ماتم ڪندا ويا ،۽ باقي ماڻھو جنازي جي پٺيان هليا. 40۽ يوسف ۽ سندس گھر وارا گڏجي جنازي جي ويجھو ننگي پير روئي رهيا هئا ،۽ يوسف جا باقي نوڪر سندس چوڌاري گھمي رهيا هئا؛ هر هڪ ماڻھو پنھنجا زيور پائي رهيو هو ،۽ اهي سڀئي پنھنجي جنگي هٿيارن سان ليس هئا. 41۽ يعقوب جا پنجاهه نوڪر جنازي جي اڳيان هليا ،۽ رستي تي ءمر ،عود ۽ هر قسم جو عطر ڇڙي ويا ،۽ يعقوب جا سڀئي پٽ جنازي کي کڻي ويا ،عطر تي هليا ،۽ يعقوب جا نوڪر انھن جي اڳيان رستي تي عطر ڇڙي رهيا هئا. 42۽ يوسف هڪ ڳري لشڪر سان مٿي چڙهيو ،۽ اهي هر روز ائين ڪندا هئا جيستائين اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ پھتا ،۽ اهي اتد جي جاَ تي تمام وڏو ۽ سخت ماتم ڪيو. ڳھه تي پھتا ،جيڪو اردن جي پار هو ،۽ انھن ان ء 43۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهن هي ڳالھه ٻڌي ۽ اهي سڀ پنھنجي گھر مان نڪري ويا ،ڪنعان جا ٽيھه بادشاهه ،۽ اهي سڀئي پنھنجن لَ آيا. ماڻھن سان گڏ يعقوب تي ماتم ڪرڻ ۽ روئڻ ء 44۽ انھن سڀني بادشاهن يعقوب جي جنازي کي ڏٺو ،۽ ڏٺو ته يوسف جو تاج ان تي هو ،۽ انھن پنھنجا تاج جنازي تي رکيا ،۽ ان کي تاجن سان گھيرو ڪيو. 45۽ انھن سڀني بادشاهن اتي يعقوب ۽ مصر جي پٽن سان گڏ يعقوب تي وڏو ۽ سخت ماتم ڪيو ،ڇاڪاڻ ته ڪنعان جا سڀئي بادشاهه يعقوب ۽ سندس پٽن جي بھادري کي ڄاڻندا هئا. لَ ڪنعان جي ملڪ ۾ کڻي ويا 46۽ اءها خبر عيسو تائين پھتي تہ يعقوب مصر ۾ مري ويو ۽ سندس پٽ ۽ سڄو مصري کيس دفن ڪرڻ ء آهن. 47۽ ءعيسو هي ڳالھه ٻڌي ،جڏهن هو جبل سعير ۾ رهڻ لڳو ،۽ هو پنھنجن پٽن ،پنھنجي سڀني ماڻھن ۽ پنھنجي سڀني گھر وارن سان گڏ لَ آيا. لَ ماتم ڪرڻ ۽ روئڻ ء اٿيو ،هڪ تمام وڏي قوم ،۽ اهي يعقوب ء لَ اتي يعقوب گڏ سان عيسو ۽ اٿيو وري ڪنعان سڄو ۽ مصر سڄو ،۽ ڪيو ماتم لَ يعقوب 48۽ جڏهن عيسو آيو ته هن پنھنجي ڀا ءَ ء ء وڏو ماتم ڪيو. لَ ويا. 49۽ يوسف ۽ سندس ڀائر پنھنجي پي ءَ يعقوب کي اتان ڪڍي حبرون ويا ،۽ يعقوب کي سندس پي ءَ ڏاڏن جي اار ۾ دفن ڪرڻ ء 50۽ اهي قريث اربع ۾ ،اار وٽ آيا ،۽ جڏهن اهي آيا ته عيسي پنھنجن پٽن سان گڏ يوسف ۽ سندس ڀائرن جي خلف اار ۾ رڪاوٽ بڻيو ،۽ چيو ته يعقوب کي ان ۾ دفن نه ڪيو ويندو ،ڇاڪاڻ ته اهو اسان جو ۽ اسان جي پي ءَ جو آهي. 51۽ يوسف ۽ سندس ڀائرن عيسو جي پٽن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ اهي تمام گھڻو ڪاوڙيا ،۽ يوسف عيسو وٽ ويو ۽ چيو ته ،هي ڇا پوَ وڏي دولت سان تو کان خريد ڳالھه آهي جيڪا انھن ڳالھائي آهي؟ يقينا ا منھنجي پي ءَ يعقوب پنجويھه سال اڳ اسحاق جي وفات کان ء ڪئي هئي ،۽ ڪنعان جي سڄي زمين به تو کان ،تنھنجي پٽن کان ۽ تنھنجي اولد کان خريد ڪئي هئي. لَ ميراث طور خريد ڪيو ،۽ اڄ توهان اهي ڳالھيون ڇو ٿا ڪريو؟ لَ هميشه ء 52۽ يعقوب ان کي پنھنجي پٽن ۽ پنھنجي اولد ء 53عيسيو جواب ڏنو تہ” ،تون ڪوڙ ٿو ڳالھائين ۽ ڪوڙ ٿو ڳالھائين ،ڇاڪاڻ تہ جيئن تون چوين ٿو تہ مون هن سڄي ملڪ ۾ پنھنجو ڪجھہ بہ نہ وڪڻيو ،۽ نہ ئي منھنجي ڀا ءَ يعقوب هن ملڪ ۾ پنھنجو ڪجھہ خريد ڪيو. لَ ڪيون ،ڇاڪاڻ ته عيسي کي خبر هئي ته يوسف انھن ڏينھن ۾ 54۽ عيسي اهي ڳالھيون يوسف کي پنھنجن لفظن سان دوکو ڏيڻ ء موجود نه هو جڏهن عيسي ڪنعان جي ملڪ ۾ پنھنجو سڀ ڪجھه يعقوب کي وڪڻي ڇڏيو هو. 55۽ يوسف عيسو کي چيو تہ ،بيشڪ منھنجي پي ءَ اهي شيون تو سان گڏ خريداري ءَ جي ڪتاب ۾ داخل ڪيون آهن ،۽ شاهدن سان گڏ ڪتاب جي تصديق ڪئي آهي ،۽ ڏسو تہ اهو اسان سان گڏ مصر ۾ آهي. 56۽ عيسيو کيس چيو تہ ،ڪتاب آڻيو ،جيڪو ڪجھہ توکي ڪتاب ۾ ملندو ،سو اسين ڪنداسين. 57۽ يوسف پنھنجي ڀا ءَ نفتالي کي سڏيو ،۽ هن چيو ته جلدي ڪر ،نه رهو ،۽ مان توهان کي عرض ٿو ڪريان ته مصر ڏانھن ڀڄي وڃو ۽ سڀئي رڪارڊ آڻيو؛ خريداري جو ريڪارڊ ،مھر ٿيل ريڪارڊ ۽ کليل ريڪارڊ ،۽ سڀ پھرين ريڪارڊ جن ۾ پيدائشي حق جا سڀ معامل لکيل آهن ،تون کڻي اچ. 103
جاشر
58۽ تون انھن کي هتي اسان وٽ آڻيو ،ته جيئن اسين انھن کان عيسو ۽ سندس پٽن جون سڀ ڳالھيون سکي سگھون جيڪي انھن اڄ چيون آهن. 59۽ نفتالي يوسف جي آواز کي ٻڌو ۽ هو جلدي ڪري مصر ڏانھن ڀڄي ويو ،۽ نفتالي جھنگ ۾ هر ڪنھن هرڻ کان پيادل هلڪو هو ، ڇاڪاڻ ته هو اناج جي ڪنن تي چڙهي ويندو هو بغير انھن کي ڪٽيندو هو. لَ ويو آهي ،تڏهن هن ۽ سندس پٽن اار جي خلف پنھنجو مقابلو وڌايو ،۽ عيسي ۽ سندس 60۽ جڏهن عيسي ڏٺو ته نفتالي رڪارڊ کڻڻ ء لَ اٿيا. سڀ ماڻھو يوسف ۽ سندس ڀائرن جي خلف جنگ ڪرڻ ء 61۽ يعقوب جا سڀ پٽ ۽ مصر جا ماڻھو عيسو ۽ سندس ماڻھن سان وڙهيا ،۽ عيسو جا پٽ ۽ سندس ماڻھو يعقوب جي پٽن جي اڳيان شڪست کاڌي ،۽ يعقوب جي پٽن عيسو جي ماڻھن مان چاليھه ماڻھو ماريا. جاَ کان تقريبا ا هڪ سو هٿ پري هو ، 62۽ يعقوب جو پٽ دان جو پٽ ڪشم ،ان وقت يعقوب جي پٽن سان گڏ هو ،پر هو جنگ جي ء لَ رهيو. ڇاڪاڻ ته هو يعقوب جي پٽن جي اولد سان گڏ يعقوب جي جنازي وٽ ان جي حفاظت ء 63۽ چوشم گونگو ۽ ٻوڙو هو ،تڏهن به هو ماڻھن ۾ خوف جي آواز کي سمجھي رهيو هو. 64۽ هن پڇيو ،ته" :تون ءمڙدن کي ڇو نه ٿو دفن ڪرين ،۽ هي وڏو خوف ڇا آهي؟ "۽ انھن کيس عيسو ۽ سندس پٽن جي لفظن جو جواب ڏنو؛ ۽ هو جنگ جي وچ ۾ عيسو ڏانھن ڀڄي ويو ،۽ هن عيسو کي تلوار سان ماريو ،۽ هن سندس مٿو ڪٽي ڇڏيو ،۽ اهو پري تائين پکڙجي ويو ،۽ عيسو جنگ جي ماڻھن جي وچ ۾ ڪري پيو. 65۽ جڏهن ءخشيم اهو ڪم ڪيو ته يعقوب جا پٽ عيسو جي پٽن تي االب آيا ،۽ يعقوب جي پٽن پنھنجي پي ءَ يعقوب کي اار ۾ زبردستي دفن ڪيو ،۽ عيسو جي پٽن اهو ڏٺو. لَ خريد ڪيو جاَ جي ملڪيت ء 66۽ يعقوب کي حبرون ۾ ،مکفيل جي اار ۾ دفن ڪيو ويو ،جيڪو ابراهيم حث جي پٽن کان دفن جي ء هو ،۽ کيس تمام قيمتي ڪپڙن ۾ دفن ڪيو ويو. 67۽ ڪنھن به بادشاهه کيس اهڙو اعزاز نه ڏنو جيترو يوسف پنھنجي پي ءَ کي سندس وفات تي ڏنو ،ڇاڪاڻ ته هن کيس بادشاهن جي دفن وانگر وڏي عزت سان دفن ڪيو. لَ ست ڏينھن سوڳ ڪيو. 68۽ يوسف ۽ سندس ڀائرن پنھنجي پي ءَ ء باب57 پوَ عيسو جا پٽ يعقوب جي پٽن سان جنگ ڪئي ،۽ عيسو جا پٽ حبرون ۾ يعقوب جي پٽن سان جنگ ڪئي ،۽ عيسو اڃا 1۽ ان کان ء تائين مئل پيو هو ،۽ دفن نه ڪيو ويو هو. 2۽ انھن جي وچ ۾ سخت جنگ ٿي ،۽ عيسي جا پٽ يعقوب جي پٽن کان شڪست کاڌي ،۽ يعقوب جي پٽن عيسي جي پٽن مان اسي ماڻھو ماريا ،۽ يعقوب جي پٽن مان هڪڙو بہ نہ مريو؛ ۽ يوسف جو هٿ عيسي جي پٽن جي سڀني ماڻھن تي االب آيو ،۽ هن عيسو جي پٽ اليفاز جي پٽ صفو کي ۽ پنھنجن پنجاه ماڻھن کي قيد ڪيو ،۽ انھن کي لوه جي زنجيرن سان ٻڌو ،۽ انھن کي پنھنجي نوڪرن جي هٿ ۾ ڏنو تہ جيئن انھن کي مصر وٺي وڃن. 3۽ جڏهن يعقوب جا پٽ صفو ۽ سندس ماڻھن کي قيد ڪري ويا ،تڏهن جيڪي بچيا هئا سي سڀ عيسو جي گھر مان پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،متان اهي به قيد ٿي وڃن ،۽ اهي سڀ عيسو جي پٽ اليفاز ۽ سندس ماڻھن سان گڏ ،عيسو جي لش سان گڏ ڀڄي ويا ،۽ اهي جبل سعير ڏانھن پنھنجي رستي تي هليا ويا. جاَ تي اهو تہ ،ڇاڪاڻ آندو نه ۾ سعير گڏ سان پاڻ سر سندس انھن ،پر ڪيو دفن ۾ سعير 4۽ اهي سعير جبل تي آيا ۽ عيساؤ کي َ انھي ء ء دفن ٿيل هو جتي حبرون ۾ جنگ ٿي هئي. 5۽ جڏهن عيساؤ جا پٽ يعقوب جي پٽن کان ڀڄي ويا ،تڏهن يعقوب جا پٽ سعير جي حدن تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،پر جڏهن انھن انھن جو پيڇو ڪيو ته انھن مان هڪ به ماڻھو نه ماريو ،ڇاڪاڻ ته عيساؤ جو لش جيڪو انھن پاڻ سان گڏ کنيو هو انھن کي پريشان ڪري جاَ تي آيا جتي انھن جا ڀائر حبرون ۾ هئا ،۽ اهي ان ڏينھن ۽ ٻئي ڇڏيو ،تنھن ڪري اهي ڀڄي ويا ۽ يعقوب جا پٽ انھن کان ڦري ويا ۽ ان ء ڏينھن تي اتي رهيا جيستائين انھن جنگ کان آرام نه ڪيو. 6۽ ٽئين ڏينھن تي اهو ٿيو تہ انھن سعير حوري جي سڀني پٽن کي گڏ ڪيو ،۽ انھن اوڀر جي سڀني ٻارن کي گڏ ڪيو ،سمنڊ جي واري ءَ وانگر ماڻھن جو ميڙ ،۽ اهي وڃي مصر ڏانھن لٿا تہ جيئن يوسف ۽ سندس ڀائرن سان وڙهي ،تہ جيئن پنھنجن ڀائرن کي بچائي سگھن. لَ آيا آهن. لَ انھن تي جنگ ڪرڻ ء 7۽ يوسف ۽ يعقوب جي سڀني پٽن ٻڌو ته عيسو جا پٽ ۽ اوڀر جا ماڻھو پنھنجن ڀائرن کي بچائڻ ء 8۽ يوسف ۽ سندس ڀائر ۽ مصر جا طاقتور ماڻھو نڪري ويا ۽ رعمسيس شھر ۾ وڙهيا ،۽ يوسف ۽ سندس ڀائرن عيسو جي پٽن ۽ اوڀر جي ماڻھن کي سخت مار ڏني. 9۽ انھن مان ڇھه لک ماڻھو ماريا ،۽ انھن مان سعير حوري جي اولد مان سڀني طاقتور ماڻھن کي ماريو؛ انھن مان صرف ٿورا بچيا ،۽ انھن اوڀر جي ٻارن ۽ عيسو جي ٻارن مان تمام گھڻا ماريا؛ ۽ عيسو جو پٽ اليفاز ،۽ اوڀر جا سڀئي ٻار يوسف ۽ سندس ڀائرن کان ڀڄي ويا. سڪوت ۾ انھن مان ٽيھه ماڻھو ماري ڇڏيا ،۽ سڪوت ۾ پھتا ،۽ انھن ء 10۽ يوسف ۽ سندس ڀائر انھن جو پيڇو ڪندا رهيا جيستائين اهي ء باقي بچي ويا ۽ هر هڪ پنھنجي شھر ڏانھن ڀڄي ويو. 11۽ يوسف ،سندس ڀائر ۽ مصر جا طاقتور ماڻھو خوشي ءَ ۽ دل جي خوشي ءَ سان انھن کان ڦري ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن پنھنجن سڀني دشمنن کي ماريو هو. 12۽ اليفاز جو پٽ صفو ۽ سندس ماڻھو اڃا تائين مصر ۾ يعقوب جي پٽن جا الم هئا ،۽ انھن جون تڪليفون وڌي ويون. 13۽ جڏهن عيساؤ جا پٽ ۽ سعير جا پٽ پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيا ،تڏهن سعير جي پٽن ڏٺو ته اهي سڀ يعقوب جي پٽن ۽ مصر جي ماڻھن جي هٿن ۾ ڪري پيا آهن ،عيساؤ جي پٽن جي جنگ جي ڪري. 104
جاشر
14۽ سعير جي پٽن عيسي جي پٽن کي چيو تہ اوهان ڏٺو آهي ۽ تنھنڪري اوهين ڄاڻو ٿا تہ هي لشڪر اوهان جي ڪري هو ،۽ هڪڙو بہ طاقتور يا جنگ ۾ ماهر ماڻھو باقي نہ رهيو. 15تنھنڪري هاڻي اسان جي ملڪ مان نڪري وڃو ،اسان کان کنعان جي ملڪ ڏانھن وڃو پنھنجي پي ءَ ڏاڏن جي رهائش جي ملڪ ڏانھن؛ ڇو اوهان جا ٻار اسان جي اولد جي اثرن کي آخري ڏينھن ۾ وارث ٿيندا؟ 16۽ عيساؤ جي اولد سعير جي اولد جي ڳالھه نه ٻڌي ،۽ سعير جي اولد انھن سان جنگ ڪرڻ جو ارادو ڪيو. 17۽ عيسو جي اولد خفيه طور تي آفريڪا جي بادشاهه اينجياس ڏانھن موڪليو ،جيڪو دنھابہ آهي ،چوڻ لڳو ته، 18پنھنجن ماڻھن مان ڪجھہ اسان ڏانھن موڪليو ۽ انھن کي اسان وٽ اچڻ ڏيو ،۽ اسين سعير حوري جي اولد سان گڏجي وڙهنداسين ، ڇاڪاڻ تہ انھن اسان سان وڙهڻ جو فيصلو ڪيو آهي تہ جيئن اسان کي ملڪ مان ڪڍي ڇڏجي. 19۽ دءنھابا جي بادشاهه انجياس ائين ڪيو ،ڇاڪاڻ ته هو انھن ڏينھن ۾ عيسو جي اولد سان دوستانه هو ،۽ انجياس عيسو جي اولد ڏانھن پنج سؤ بھادر پيادل ۽ اٺ سؤ سوار موڪليا. 20۽ سعير جي اولد اوڀر جي ماڻھن ۽ مدين جي ماڻھن ڏانھن پيغام موڪليا ته” ،اوهان ڏٺو آهي ته عيسو جي اولد اسان سان ڇا ڪيو آهي ،جن جي ڪري اسين تقريبن سڀ تباهه ٿي ويا آهيون ،يعقوب جي پٽن سان جنگ ۾. 21تنھنڪري هاڻي اسان وٽ اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ،۽ اسين گڏجي انھن سان وڙهنداسين ،۽ اسين انھن کي ملڪ مان ڪڍي ڇڏينداسين ۽ پنھنجن ڀائرن جي سبب جو بدلو وٺنداسين جيڪي پنھنجن ڀائرن يعقوب جي پٽن سان جنگ ۾ پنھنجي خاطر مارجي ويا. 22۽ اوڀر جي سڀني ماڻھن سعير جي ماڻھن جي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي تقريبا ا اٺ سؤ ماڻھو تلوارون کڻي انھن وٽ آيا ،۽ عيسي جي اولد ان وقت فاران جي بيابان ۾ سعير جي ماڻھن سان وڙهيو. پوَ سعير جا ٻار عيسو جي پٽن تي االب آيا ،۽ سعير جي ٻارن انھي ءَ ڏينھن عيساؤ جي اولد مان دنھابه جي بادشاهه انجياس جي 23۽ ء ماڻھن مان لڳ ڀڳ ٻه سو ماڻھو ماريا. لَ آيا ،۽ هن ٻئي ڀيري عيسو جي اولد تي سخت جنگ 24ٻئي ڏينھن تي عيسو جا اولد وري ٻئي ڀيري شعير جي اولد سان جنگ ڪرڻ ء ٿي ،۽ انھن کي شعير جي اولد جي ڪري تمام گھڻو پريشان ڪيو. 25۽ جڏهن عيساؤ جي اولد ڏٺو ته سعير جا اولد انھن کان وڌيڪ طاقتور آهن ،تڏهن عيساؤ جي اولد مان ڪجھه ماڻھو ڦري ويا ۽ سعير جي اولد کي انھن جي دشمنن جي مدد ڪئي. 26۽ ٻي جنگ ۾ عيساؤ جي اولد مان اڃا تائين اٺاويھه ماڻھو دنھابه جي بادشاهه انجياس وٽ مارجي ويا. لَ انھن کان ڦري ويا آهن؛ ۽ عيسي جي اولد 27ٽئين ڏينھن تي عيسي جي اولد ٻڌو ته سندن ڪجھه ڀائر ٻئي جنگ ۾ انھن سان وڙهڻ ء هي ڳالھه ٻڌي ماتم ڪيو. 28۽ انھن چيو ته ،اسان پنھنجن ڀائرن سان ڇا ڪريون جيڪي اسان کان ڦري ويا ته جيئن اسان جي دشمنن جي اولد سعير جي مدد ڪن؟ ۽ عيسو جي اولد ٻيھر دينھابا جي بادشاهه انجياس ڏانھن موڪليو ،چوڻ لڳو ته، 29اسان ڏانھن ٻيا ماڻھو ٻيھر موڪليو ته جيئن اسين انھن سان گڏ سعير جي ٻارن سان وڙهون ،ڇاڪاڻ ته اهي اڳ ۾ ئي اسان کان ٻه ڀيرا وڌيڪ وزني ٿي چڪا آهن. ا لَ آيا. 30۽ اينجياس وري عيسو جي اولد ڏانھن تقريبا ڇھه سئو بھادر ماڻھو موڪليا ،۽ اهي عيسو جي اولد جي مدد ڪرڻ ء پوَ عيسو جي اولد فاران جي بيابان ۾ عيسو جي اولد سان ٻيھر جنگ ڪئي ،۽ عيسو جي اولد تي تمام سخت 31۽ ڏهن ڏينھن کان ء جنگ ٿي ،۽ عيسو هن وقت عيسو جي اولد عيسو جي اولد تي االب آيا ،۽ عيسو جي اولد عيسو جي اولد کان شڪست کاڌي ،۽ عيسو جي اولد انھن مان لڳ ڀڳ ٻه هزار ماڻھو ماريا. 32۽ سعير جي اولد جا سڀ طاقتور ماڻھو هن جنگ ۾ مارجي ويا ،۽ صرف انھن جا ٻار باقي رهيا جيڪي انھن جي شھرن ۾ رهجي ويا. لَ تيار ٿيا ،۽ جڏهن انھن ڏٺو ته جنگ انھن تي سخت هئي ته اهي سعير جي ماڻھن کي 33۽ سڀئي مديان ۽ اوڀر جا ماڻھو جنگ کان ڀڄڻ ء ڇڏي ڀڄي ويا ،۽ عيسو جي ماڻھن اوڀر جي سڀني ماڻھن جو پيڇو ڪيو جيستائين اهي پنھنجي ملڪ ۾ نه پھتا. 34۽ عيسو جي اولد انھن مان لڳ ڀڳ ٻه سو پنجاهه ماڻھو ماريا ۽ عيسو جي اولد مان لڳ ڀڳ ٽيھه ماڻھو انھي ءَ جنگ ۾ مارجي ويا ، پر هي برائي انھن تي انھن جي ڀائرن جي ڪري آئي جو انھن کان ڦري ويا ته جيئن شعير حوري جي اولد جي مدد ڪن ،۽ عيسو جي اولد وري پنھنجن ڀائرن جي بڇڙن ڪمن جي باري ۾ ٻڌو ،۽ اهي ٻيھر هن ڳالھه جي ڪري ماتم ڪرڻ لڳا. پوَ ،عيسو جا ٻار موٽي ويا ۽ عيسو جي گھر ۾ آيا ،۽ عيسو جي اولد انھن کي قتل ڪيو جيڪي عيسو جي ملڪ ۾ بچيا 35۽ جنگ کان ء سواَ ڪو به جيئرو نه ڇڏيو ،جن هئا؛ انھن انھن جي زالن ۽ ننڍڙن ٻارن کي به قتل ڪيو ،انھن پنجاهه جوان ڇوڪرن ۽ ڇوڪرين کان ء کي انھن جيئرو رهڻ ڏنو ،۽ عيسو جي اولد انھن کي نه ماريو ،۽ ڇوڪرا انھن جا الم بڻجي ويا ،۽ ڇوڪريون انھن کي شاديون ڪيون. جاَ تي سعير ۾ رهيا ،۽ انھن پنھنجي زمين جو وارث ٿيو ۽ ان تي قبضو ڪيو. 36۽ ءعيسو جا اولد سعير جي اولد جي ء 37۽ عيساؤ جي اولد ملڪ جي سڀ ملڪيت سعير جي اولد کي ڏني ،انھن جا ڌڻ ،انھن جا ڍڳا ۽ انھن جو سامان ،۽ سعير جي اولد جو جاَ تي سعير ۾ اڄ ڏينھن تائين رهندا آهن ،۽ عيساؤ جي اولد سڀ ملڪيت ،عيساؤ جي اولد ورتو ،۽ عيساؤ جا اولد سعير جي اولد جي ء ملڪ کي عيساؤ جي پنجن پٽن ۾ ورهائي ڇڏيو ،انھن جي خاندانن جي مطابق. 38۽ انھن ڏينھن ۾ اهو ٿيو ته عيسو جي اولد فيصلو ڪيو ته انھن جي ملڪ ۾ هڪ بادشاهه کي تاج پھرايو وڃي جنھن تي اهي قابض ٿيا هئا .۽ انھن هڪ ٻئي کي چيو ته ،ائين نه آهي ،ڇاڪاڻ ته هو اسان جي ملڪ ۾ اسان تي حڪومت ڪندو ،۽ اسين سندس صلح هيٺ هونداسين ۽ هو اسان جي جنگين ،اسان جي دشمنن سان وڙهندو ،۽ انھن ائين ڪيو. 39۽ عيسو جي سڀني اولد قسم کنيو تہ ،تہ سندن ڀائرن مان ڪو بہ انھن تي ڪڏهن بہ حڪومت نہ ڪندو ،پر هڪ اجنبي ماڻھو جيڪو سندن ڀائرن مان نہ هجي ،ڇاڪاڻ تہ عيسو جي سڀني اولد جا دل پنھنجي پٽ ،ڀا ءَ ۽ دوست جي خلف ڪاوڙيل هئا ،ڇاڪاڻ تہ جڏهن اهي سعير جي اولد سان وڙهيا تہ انھن پنھنجن ڀائرن کان برائي برداشت ڪئي. 105
جاشر
40تنھن ڪري عيسو جي پٽن قسم کنيو ته” ،اڄ کان وٺي اهي پنھنجن ڀائرن مان بادشاهه نه چونڊيندا ،پر هڪ ڌاري ملڪ مان جيڪو اڄ ڏينھن تائين هوندو“. 41۽ اتي هڪ ماڻھو هو جيڪو دنھابه جي بادشاهه انجياس جي ماڻھن مان هو؛ سندس نالو بيل پٽ بعور هو ،جيڪو هڪ تمام بھادر ماڻھو هو ،سھڻو ۽ سھڻو ۽ هر طرح جي حڪمت ۾ عقلمند ،۽ عقلمند ۽ صلح ڏيندڙ ماڻھو هو؛ ۽ انجياس جي ماڻھن مان ڪو به هن جھڙو نه هو. 42۽ عيسو جي سڀني اولد کيس ورتو ۽ کيس مسح ڪيو ۽ انھن کيس بادشاهه جو تاج پھرايو ،۽ انھن کيس سجدو ڪيو ،۽ انھن کيس چيو ته بادشاهه جيئرو رهي ،بادشاهه جيئرو رهي. لَ سون ۽ چاندي ءَ جا ڪنوارا يا انگوٺيون يا ڪنگڻ آندا ،۽ انھن کيس چاندي ءَ ۽ سون ، 43۽ انھن چادر وڇائي ،۽ هر هڪ ماڻھو ءَ ء لَ سليماني پٿرن ۽ بڊيليم سان تمام گھڻو امير بڻايو ،۽ انھن کيس شاهي تخت بڻايو ،۽ انھن سندس مٿي تي شاهي تاج رکيو ،۽ انھن سندس ء ء هڪ محل ٺاهيو ۽ هو ان ۾ رهڻ لڳو ،۽ هو عيسو جي سڀني اولدن جو بادشاه ٿيو. لَ پنھنجو اجورو عيسو جي اولد کان ورتو ،۽ اهي ان وقت دنھابه ۾ پنھنجي مالڪ وٽ ويا ۽ 44۽ انجياس جي ماڻھن پنھنجي جنگ ء موٽي ويا. 45۽ بالع عيسو جي اولد تي ٽيھه سال حڪومت ڪئي ،۽ عيسو جا اولد شعير جي اولد جي بدران ملڪ ۾ رهيا ،۽ اهي اڄ ڏينھن تائين جاَ تي سلمتي سان رهندا آهن. انھن جي ء باب58 1۽ بني اسرائيل جي مصر ڏانھن وڃڻ جي بتيسھين سال ۾ ،جيڪو يوسف جي زندگي جو ايڪھتر هون سال آهي ،ان سال مصر جو جاَ تي بادشاهي ڪئي. بادشاهه فرعون فوت ٿيو ،۽ سندس پٽ مجرون سندس ء 2۽ فرعون پنھنجي موت کان اڳ يوسف کي حڪم ڏنو ته هو پنھنجي پٽ ،مجرون جو پي ءَ بڻجي ،۽ مجرون يوسف جي سنڀال ۽ سندس صلح هيٺ هجي. 3۽ سڄو مصر انھي ءَ ڳالھه تي راضي ٿيو ته يوسف انھن تي بادشاهه ٿئي ،ڇاڪاڻ ته سڀ مصري يوسف سان اڳ وانگر پيار ڪندا هئا ، جاَ تي بادشاهه ٿيو. صرف فرعون جو پٽ مجرون پنھنجي پي ءَ جي تخت تي ويٺو هو ،۽ هو انھن ڏينھن ۾ پنھنجي پي ءَ جي ء 4جڏهن مئگرون حڪومت ڪرڻ لڳو ته سندس عمر ايڪيتاليھه سال هئي ،۽ هن مصر ۾ چاليھه سال حڪومت ڪئي ،۽ سڄي مصر سندس پي ءَ جي نالي تي سندس نالو فرعون رکيو ،جيئن مصر ۾ هر بادشاهه سان ڪرڻ جو رواج هو جيڪو انھن تي حڪومت ڪندو هو. جاَ تي حڪومت ڪئي ،تڏهن هن مصر جا قانون ۽ حڪومت جا سڀ ڪم يوسف جي هٿ ۾ رکيا ، 5۽ جڏهن فرعون پنھنجي پي ءَ جي ء جيئن سندس پي ءَ کيس حڪم ڏنو هو. 6۽ يوسف مصر جو بادشاهه ٿيو ،ڇاڪاڻ ته هو سڄي مصر جو نگران هو ،۽ سڄو مصر سندس سنڀال ۽ صلح هيٺ هو ،ڇاڪاڻ ته پوَ سڄو مصر يوسف ڏانھن مائل ٿيو ،۽ اهي هن کي تمام گھڻو پيار ڪندا هئا ته جيئن انھن تي حڪومت ڪري. فرعون جي وفات کان ء 7پر انھن ۾ ڪجھ ماڻھو هئا ،جيڪي کيس پسند نه ڪندا هئا ،۽ چوندا هئا تہ ڪوبہ اجنبي اسان تي حڪومت نہ ڪندو .تڏهن بہ مصر پوَ يوسف جي حوالي ٿي ،جيڪو حڪمران هو ،۽ سڄي ملڪ ۾ جيڪو چاهيندو جي سڄي حڪومت انھن ڏينھن ۾ فرعون جي وفات کان ء هو سو ڪندو رهيو ،بنا ڪنھن مداخلت جي. 8۽ سڄو مصر يوسف جي سنڀال هيٺ هو ،۽ يوسف پنھنجي چوڌاري سڀني دشمنن سان جنگ ڪئي ،۽ انھن کي شڪست ڏني؛ ۽ سڄو ملڪ ۽ سڀئي فلستين ،ڪنعان جي سرحدن تائين ،يوسف کي شڪست ڏني ،۽ اهي سڀ سندس اختيار هيٺ هئا ۽ اهي يوسف کي ساليانو ٽيڪس ڏيندا هئا. جاَ تي تخت تي ويٺو ،پر هو يوسف جي اختيار ۽ صلح هيٺ هو ،جيئن هو پھرين 9۽ مصر جو بادشاهه فرعون پنھنجي پي ءَ جي ء پنھنجي پي ءَ جي اختيار هيٺ هو. 10۽ نه ئي هن رڳو مصر جي ملڪ ۾ حڪومت ڪئي ،يوسف جي صلح سان ،پر يوسف ان وقت سڄي ملڪ تي حڪومت ڪئي ، مصر کان وٺي وڏي دريا ءَ فارات تائين. 11۽ يوسف پنھنجي سڀني طريقن ۾ ڪامياب ٿيو ،۽ خداوند هن سان گڏ هو ،۽ خداوند يوسف کي مصرين جي دلين ۾ ۽ سڄي ملڪ ۾ وڌيڪ حڪمت ،عزت ،شان ۽ محبت ڏني ،۽ يوسف سڄي ملڪ تي چاليھه سال حڪومت ڪئي. لَ سندس سڄي زندگي تحفا آڻيندا هئا ،۽ سڄو ملڪ يوسف جي 12۽ فلستين ،ڪنعان ،صيدا ۽ اردن جي ٻئي پاسي جا سڀ ملڪ يوسف ء هٿ ۾ هو ،۽ اهي مقرر ڪيل وقت تي ساليانو خراج آڻيندا هئا ،ڇاڪاڻ ته يوسف پنھنجي چوڌاري سڀني دشمنن سان وڙهيو هو ۽ انھن کي شڪست ڏني هئي ،۽ سڄو ملڪ يوسف جي هٿ ۾ هو ،۽ يوسف مصر ۾ پنھنجي تخت تي سلمتي ءَ سان ويٺو هو. 13۽ سندس سڀئي ڀائر ،يعقوب جا پٽ ،يوسف جي سڄي زندگي ملڪ ۾ سلمتي ءَ سان رهيا ،۽ اهي ملڪ ۾ گھڻا ميوا ۽ گھڻا ٿيا ،۽ پنھنجي سڄي زندگي خداوند جي خدمت ڪندا رهيا ،جيئن سندن پي ءَ يعقوب انھن کي حڪم ڏنو هو. 14۽ گھڻن ڏينھن ۽ سالن جي آخر ۾ ،جڏهن عيسو جا ٻار پنھنجي ملڪ ۾ پنھنجي بادشاهه بالع سان گڏ آرام سان رهي رهيا هئا ،ته عيسو جا ٻار ميوا ۽ ملڪ ۾ وڌندا ويا ،۽ انھن فيصلو ڪيو ته وڃي يعقوب جي پٽن ۽ سڄي مصر سان وڙهندا ،۽ پنھنجي ڀا ءَ صفو ،اليفاز جي پٽ ،۽ سندس ماڻھن کي بچائيندا ،ڇاڪاڻ ته اهي اڃا تائين انھن ڏينھن ۾ يوسف جا الم هئا. 15۽ عيسو جي اولد سڀني اوڀر وارن ڏانھن موڪليا ،۽ انھن سان صلح ڪئي ،۽ اوڀر وارا سڀ انھن وٽ آيا ته جيئن عيسو جي اولد لَ مصر ڏانھن وڃن. سان گڏ جنگ ڪرڻ ء 16۽ دنھابہ جي بادشاهه ،انجياس جي ماڻھن مان انھن وٽ پڻ آيا ،۽ انھن پڻ اسماعيل جي اولد ڏانھن موڪليا ۽ اهي پڻ انھن وٽ آيا. 106
جاشر
لَ سعير ڏانھن آيا ،۽ هي لشڪر تمام وڏو ۽ ڳرو هو ، 17۽ هي سڀ ماڻھو گڏ ٿيا ۽ عيسو جي اولد کي انھن جي جنگ ۾ مدد ڪرڻ ء ماڻھن سان ،سمنڊ جي واري ءَ جيتري تعداد ۾ ،لڳ ڀڳ اٺ لک ماڻھو ،پيادل ۽ گھوڙي سوار ،۽ اهي سڀئي لشڪر يعقوب جي پٽن سان لَ مصر ڏانھن ويا ،۽ انھن رعمسيس جي ڀرسان خيمو لڳايو. وڙهڻ ء 18۽ يوسف پنھنجن ڀائرن سان گڏ مصر جي طاقتور ماڻھن سان گڏ نڪتو ،تقريبن ڇھه سؤ ماڻھو ،۽ انھن سان رعمسيس جي ملڪ ۾ جنگ ڪئي؛ ۽ يعقوب جا پٽ ان وقت ٻيھر عيسو جي اولد سان جنگ ڪئي ،يعقوب جي پٽن جي مصر ڏانھن وڃڻ جي پنجاهه سال ۾ ، جيڪو سعير ۾ عيسو جي اولد تي بالع جي حڪومت جو ٽيھه سال آهي. 19۽ خداوند عيسو جي سڀني طاقتور ماڻھن ۽ اوڀر جي اولد کي يوسف ۽ سندس ڀائرن جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ عيسو جي اولد ۽ اوڀر جي اولد يوسف جي اڳيان شڪست کاڌي. 20۽ عيسو جي ماڻھن ۽ اوڀر جي ماڻھن مان جيڪي مارجي ويا هئا ،يعقوب جي پٽن جي اڳيان لڳ ڀڳ ٻه لک ماڻھو مارجي ويا ،۽ انھن جو بادشاهه بعور جو پٽ بالع انھن سان گڏ جنگ ۾ مارجي ويو ،۽ جڏهن عيسو جي ٻارن ڏٺو ته انھن جو بادشاهه جنگ ۾ ڪري پيو ۽ مري ويو ،تڏهن انھن جا هٿ جنگ ۾ ڪمزور ٿي ويا. 21۽ يوسف ،سندس ڀائر ۽ سڄو مصري اڃا تائين عيسو جي گھر جي ماڻھن کي ماري رهيا هئا ،۽ عيسو جا سڀ ماڻھو يعقوب جي پٽن کان ڊڄي ويا ۽ انھن جي اڳيان ڀڄي ويا. 22۽ يوسف ،سندس ڀائر ۽ سڄو مصري هڪ ڏينھن جي سفر تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن مان اٽڪل ٽي سؤ ماڻھو ماري ڇڏيا ،۽ پوَ اهي انھن کان ڦري ويا. رستي ۾ انھن کي ماريندا رهيا؛ ۽ ء 23پوَ يوسف ۽ سندس سڀ ڀائر مصر موٽي آيا ،انھن مان هڪڙو بہ نہ وڃايو ويو ،پر مصرين مان ٻارهن ماڻھو مارجي ويا. ء 24۽ جڏهن يوسف مصر واپس آيو ته هن زفو ۽ سندس ماڻھن کي وڌيڪ پابند ڪرڻ جو حڪم ڏنو ،۽ انھن انھن کي لوهه ۾ ٻڌو ۽ انھن جو ام وڌايو. 25۽ عيسو جي اولد جا سڀ ماڻھو ۽ اوڀر جا ماڻھو ،هر هڪ شرمسار ٿي پنھنجي شھر ڏانھن موٽي ويا ،ڇاڪاڻ ته سڀ طاقتور ماڻھو جيڪي انھن سان گڏ هئا جنگ ۾ مارجي ويا هئا. 26۽ جڏهن عيساؤ جي اولد ڏٺو ته سندن بادشاهه جنگ ۾ مارجي ويو آهي ته انھن تڪڙ ڪئي ۽ اوڀر جي ماڻھن مان هڪ ماڻھو کي ورتو؛ ان جو نالو يوباب هو جيڪو زارخ جو پٽ هو ،جيڪو بوصراه جي ملڪ مان هو ،۽ انھن ان کي پنھنجي بادشاهه بالع جي بدران پاڻ تي بادشاهي ڏني. جاَ تي بادشاهه ٿي ويٺو ،۽ يوباب ادوم ۾ عيسو جي سڀني اولد تي ڏهه سال حڪومت ڪئي ،۽ 27۽ يوباب بالع جي تخت تي سندس ء لَ ٻيھر نه ويا ،ڇاڪاڻ ته عيسو جا پٽ يعقوب جي پٽن جي بھادري ڪرڻ جنگ سان پٽن جي عيسو جا اولد ان ڏينھن کان وٺي يعقوب ء کي ڄاڻندا هئا ،۽ اهي انھن کان تمام گھڻو ڊڄندا هئا. 28پر ان ڏينھن کان وٺي عيسو جي اولد يعقوب جي پٽن کان نفرت ڪرڻ لڳا ،۽ انھن جي وچ ۾ نفرت ۽ دشمني تمام گھڻي هئي ،اڄ ڏينھن تائين. پوَ ائين ٿيو ته ،يوباب ،جيڪو بءتصراه جو رهاڪو هو ،زارخ جو پٽ هو ،مري ويو ،۽ عيسو جي اولد تيمان جي 29۽ ڏهن سالن کان ء جاَ تي پاڻ تي بادشاهه بڻايو ،۽ ڪشم ادوم ۾ عيسو جي ملڪ مان هڪ ماڻھو کي کنيو جنھن جو نالو ڪشم هو ،۽ انھن کي يءوباب جي ء سڀني اولد تي ويھه سال حڪومت ڪئي. 30۽ مصر جو بادشاهه يوسف ،سندس ڀائر ۽ سڀ بني اسرائيل انھن ڏينھن ۾ ،يوسف جي سڀني اولد ۽ سندس ڀائرن سان گڏ ،ڪنھن به سواَ ،مصر ۾ امن سان رهندا هئا ۽ ان وقت يوسف ۽ سندس ڀائرن جي ڏينھن ۾ مصر جو ملڪ جنگ کان رڪاوٽ يا بڇڙي حادثي کان ء آرام ۾ هو. باب59 1۽ اهي بني اسرائيل جي پٽن جا نال آهن جيڪي مصر ۾ رهندا هئا ،جيڪي يعقوب سان گڏ آيا هئا ،يعقوب جا سڀ پٽ مصر ۾ آيا ،هر هڪ ماڻھو پنھنجي گھر سان گڏ. 2ليہ جا ٻار روبين ،شمعون ،لوي ،يھودا ،اشڪار ۽ زبولون ۽ سندن ڀيڻ دينه هئا. 3۽ راحيل جا پٽ يوسف ۽ بنيامين هئا. 4۽ ليہ جي ٻانھي زلفہ جا پٽ جاد ۽ آشر هئا. 5۽ راحيل جي ٻانھي ءبلھاه جا پٽ دان ۽ نفتالي هئا. 6۽ اءهي سندن اولد هئا جيڪي ڪنعان جي ملڪ ۾ پيدا ٿيا هئا ،ان کان اڳ جو اهي پنھنجي پي ءَ يعقوب سان گڏ مصر ۾ آيا. 7روبن جا پٽ حنوڪ ،فلو ،قطزرون ۽ ڪرمي هئا. 8۽ شمعون جا پٽ جموئيل ،يامين ،اءهد ،ياڪين ،ضوڪر ۽ ساؤل ،جيڪو ڪنعاني عورت جو پٽ هو. 9۽ لوي جا ٻار گيرشون ،ڪھت ۽ مراري هئا ،۽ انھن جي ڀيڻ يوڪبد ،جيڪا انھن جي مصر ڏانھن وڃڻ وقت پيدا ٿي هئي. 10۽ يھوداه جا پٽ عير ،اونان ،شيله ،فارص ۽ زارخ هئا. 11۽ عير ۽ اونان ڪنعان جي ملڪ ۾ مري ويا؛ ۽ فارص جا پٽ ڪصرون ۽ ڪمول هئا. 12۽ اءشڪار جا پٽ تولع ،فووا ،ايوب ۽ سامرون هئا. 13۽ زبولون جا پٽ سرد ،ايلون ۽ يخلييل هئا ۽ دان جو پٽ ڪوشيم هو. 14۽ نفتالي جا پٽ يخزييل ،ءجوني ،يضر ۽ شيلم هئا. 15۽ جاد جا پٽ هئا :زيفيون ،چاجي ،شوني ،عزبون ،عيري ،ارودي ۽ اريلي. 107
جاشر
16آشر جا پٽ جمنا ،يشوا ،يشوي ،بريعا ۽ سندن ڀيڻ ءسرخ هئا؛ بريعا جا پٽ ءحبر ۽ ملڪيئيل هئا. 17۽ بنيامين جا پٽ هي هئا :بالع ،بکر ،اشبيل ،جيرا ،نعمان ،آخي ،روش ،موپيم ،چوپيم ۽ عرد. 18۽ يوسف جا پٽ جيڪي مصر ۾ پيدا ٿيا ،منسي ۽ افرائيم هئا. لَ آيا 19۽ يعقوب جي اولد مان جيڪي سڀ جان نڪتا ،ستر جان هئا؛ اهي اهي آهن جيڪي پنھنجي پي ءَ يعقوب سان گڏ مصر ۾ رهڻ ء هئا :۽ يوسف ۽ سندس سڀئي ڀائر مصر ۾ امن سان رهيا ،۽ انھن يوسف جي زندگي جي سڀني ڏينھن تائين مصر جو بھترين کاڌو کاڌو. 20۽ يوسف مصر جي ملڪ ۾ ٽيانوي سال رهيو ۽ يوسف سڄي مصر تي اسي سال حڪومت ڪئي. 21۽ جڏهن يوسف جي مرڻ جا ڏينھن ويجھا آيا ،تڏهن هن پنھنجي ڀائرن ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڀني گھرڀاتين کي گھرايو ،۽ اهي سڀ گڏ ٿيا ۽ سندس اڳيان ويٺا. 22۽ يوسف پنھنجن ڀائرن ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڄي گھر وارن کي چيو تہ” ڏسو ،آ ءَ مرڻ وارو آهيان ،۽ خدا ضرور اوهان جي خبر وٺندو ۽ اوهان کي هن ملڪ مان انھي ءَ ملڪ ۾ وٺي ويندو جيڪو هن اوهان جي ابن ڏاڏن کي ڏيڻ جو قسم کنيو هو“. 23۽ جڏهن خدا توهان جي مدد ڪندو ته جيئن توهان کي هتان کان توهان جي ابن ڏاڏن جي ملڪ ۾ وٺي وڃي ،تڏهن منھنجيون هڏيون هتان پاڻ سان گڏ کڻي اچجو. لَ قسم ورتو ،چيو تہ خدا ضرور اوهان جي زيارت ڪندو ۽ اوهين منھنجا هڏا هتان پاڻ سان 24۽ يوسف بني اسرائيل کان سندن اولد ء گڏ کڻي ايندا. پوَ اهو ٿيو ته يوسف انھي ءَ سال ۾ فوت ٿيو ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ڏانھن وڃڻ جو ايڪھتر هون سال هو. 25۽ ان کان ء 26۽ يوسف هڪ سؤ ڏهه سالن جو هو جڏهن هو مصر جي ملڪ ۾ فوت ٿيو ،۽ سندس سڀ ڀائر ۽ سڀ نوڪر اٿيا ۽ انھن پنھنجي دستور لَ ماتم ڪيو. مطابق يوسف کي خوشبوَ لڳائي ،۽ سندس ڀائر ۽ سڄو مصر ستر ڏينھن تائين سندس ء ء 27۽ انھن يوسف کي مصالحن ۽ هر قسم جي عطر سان ڀريل تابوت ۾ رکيو ،۽ انھن کيس دريا ءَ جي ڪناري تي دفن ڪيو ،جيڪو لَ ست ڏينھن سوگ ڪيو. سيحور آهي ،۽ سندس پٽن ۽ سندس سڀني ڀائرن ۽ سندس پي ءَ جي سڄي گھراڻي سندس ء پوَ ،سڀني مصرين انھن ڏينھن ۾ بني اسرائيل تي حڪومت ڪرڻ شروع ڪئي ،۽ مصر جو بادشاهه فرعون ، 28۽ يوسف جي وفات کان ء جاَ تي حڪومت ڪندو هو ،مصر جا سڀ قانون اختيار ڪيا ۽ مصر جي سڄي حڪومت کي پنھنجي صلح جيڪو پنھنجي پي ءَ جي ء سان هلئيندو هو ،۽ هو پنھنجي ماڻھن تي سلمتي ءَ سان حڪومت ڪندو هو. باب60 پوَ ،صفو ،اليفاز جو پٽ ، 1۽ جڏهن سال آيو ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ڏانھن وڃڻ کان ستر هون سال هو ،يوسف جي وفات کان ء عيسو جو پٽ ،۽ سندس ماڻھو مصر مان ڀڄي ويا ،۽ اهي هليا ويا. 2۽ هو آفريڪا ۾ آيو ،جيڪو ڏينھنھابا آهي ،آفريڪا جي بادشاهه اينجياس وٽ ،۽ اينجياس انھن جو وڏي عزت سان استقبال ڪيو ،۽ هن زيفو کي پنھنجي لشڪر جو ڪپتان بڻايو. 3۽ زيفو اينجياس ۽ سندس ماڻھن جي نظر ۾ پسند آيو ،۽ زيفو ڪيترن ئي ڏينھن تائين آفريڪا جي بادشاهه اينجياس جي لشڪر جو ڪپتان رهيو. 4۽ زيفو آفريڪا جي بادشاهه اينجياس کي للچايو ته هو پنھنجي سڄي فوج گڏ ڪري مصرين ۽ يعقوب جي پٽن سان وڙهڻ ۽ انھن کان لَ. پنھنجن ڀائرن جي ڏوهه جو بدلو وٺڻ ء 5پر اينجياس زيفو جي ڳالھه نه ٻڌي ته اهو ڪم ڪري ،ڇاڪاڻ ته اينجياس کي خبر هئي ته يعقوب جي پٽن جي طاقت ڇا هئي ۽ انھن عيسو جي اولد سان جنگ ۾ سندس فوج سان ڇا ڪيو هو. لَ 6۽ زيفو انھن ڏينھن ۾ اينجياس ۽ سندس سڀني ماڻھن جي نظر ۾ تمام وڏو هو ،۽ هو مسلسل انھن کي مصر جي خلف جنگ ڪرڻ ء للچائيندو رهيو ،پر اهي نه مڃيائون. 7۽ انھن ڏينھن ۾ چتيم جي ملڪ ۾ پزيمنه شھر ۾ هڪ ماڻھو هو ،جنھن جو نالو اوزو هو ،۽ هو چتيم جي ٻارن طرفان بي رحمي ءَ سان خدا بڻيو ويو ،۽ اهو ماڻھو مري ويو ۽ ان کي ڪو به پٽ نه هو ،صرف هڪ ڌي ءَ هئي جنھن جو نالو يانيا هو. 8۽ ڇوڪري تمام گھڻي سھڻي ،سھڻي ۽ ذهين هئي ،سڄي ملڪ ۾ هن جھڙي خوبصورتي ۽ دانائي ڪا به نه ڏٺي وئي. 9۽ آفريڪا جي بادشاهه اينجياس جي ماڻھن هن کي ڏٺو ۽ اهي آيا ۽ هن جي تعريف ڪئي ،۽ اينجياس چتيم جي ٻارن ڏانھن موڪليو ،۽ هن درخواست ڪئي ته هن کي پاڻ سان زال ڪري وٺي ،۽ چتيم جي ماڻھن هن کي زال طور ڏيڻ تي رضامندي ڏني. لَ نڪري رهيا هئا ،ته ڏسو ببينتو جي بادشاهه ترنس جا قاصد 10۽ جڏهن اينجياس جا قاصد چتيم جي ملڪ مان پنھنجو سفر ڪرڻ ء لَ زال لَ يانيا جي درخواست ڪن ،ته هو پاڻ ء چتيم ۾ آيا ،ڇاڪاڻ ته ببينتو جي بادشاهه ترنس پڻ پنھنجا قاصد موڪليا هئا ته جيئن هن ء وٺي ،ڇاڪاڻ ته سندس سڀني ماڻھن به هن جي تعريف ڪئي هئي ،تنھن ڪري هن پنھنجا سڀئي نوڪر هن ڏانھن موڪليا. لَ عرض ڪيو. 11۽ ترنس جا نوڪر ءچٽءم ۾ آيا ،۽ انھن يانيا کي پنھنجي بادشاهه ترنس وٽ زال طور وٺي وڃڻ ء 12۽ ءچٽءم جي ماڻھن انھن کي چيو ته ،اسين هن کي نٿا ڏئي سگھون ،ڇاڪاڻ ته آفريڪا جي بادشاهه اينجياس توهان جي اچڻ کان اڳ هن کي پنھنجي زال طور وٺڻ جي خواهش ڪئي هئي ،۽ اسان هن کي هن کي ڏيون ،۽ هاڻي اسان اينجياس کي ڇوڪري کان محروم ڪرڻ لَ اهو ڪم نٿا ڪري سگھون ته جيئن هن کي ٽرنس کي ڏئي سگھجي. ء 13ڇاڪاڻ تہ اسان کي اينجياس کان تمام گھڻو ڊپ آهي تہ متان هو اسان سان جنگ ڪري اسان کي ناس ڪري ڇڏي ،۽ اوهان جو مالڪ ترنس اسان کي سندس هٿ کان بچائي نہ سگھندو. 14۽ جڏهن ترنس جي قاصدن چتيم جي ٻارن جون سڀ ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن اهي پنھنجي مالڪ ڏانھن موٽيا ۽ کيس چتيم جي ٻارن جون سڀ ڳالھيون ٻڌايون. 108
جاشر
لَ سڏيو آهي ،۽ اسان هن کي اهڙي 15۽ ءچٽءم جي ٻارن اينجياس ڏانھن هڪ يادگار موڪلي ،چيو ته ،ڏسو ٽرنس يانيا کي زال بنائڻ ء لَ گڏ ڪيو آهي ،۽ هو توهان جي ڀا ءَ طرح جواب ڏنو آهي؛ ۽ اسان ٻڌو آهي ته هن پنھنجي سڄي فوج کي توهان جي خلف جنگ ڪرڻ ء لَ ايندو. وڙهڻ خلف پوَ هو توهان جي ء لَ سردونيا جي رستي تان گذرڻ جو ارادو رکي ٿو ،۽ ان کان ء لءوڪس سان وڙهڻ ء 16۽ اينجياس چتيم جي ٻارن جون ڳالھيون ٻڌيون جيڪي انھن کيس رڪارڊ ۾ موڪليون هيون ،۽ سندس اضب ڀڙڪي پيو ۽ هو اٿيو ۽ پنھنجي سڄي فوج گڏ ڪئي ۽ سمنڊ جي ٻيٽن ذريعي ،سردونيا جي رستي تي ،پنھنجي ڀا ءَ لوڪس سردونيا جي بادشاهه وٽ آيو. لَ ٻاهر نڪتو ،۽ 17۽ لءوڪس جي پٽ ،نءبلوس ،ٻڌو ته سندس چاچو اينجياس اچي رهيو آهي ،۽ هو هڪ وڏي فوج سان گڏ ساڻس ملڻ ء هن کيس چمي ڏني ۽ کيس ڀاڪر پاتو ،۽ نءبلوس اينجياس کي چيو ،جڏهن تون منھنجي پي ءَ کان سندس خيرخواهي پڇندين ،جڏهن مان پڇجانَ ته مون کي سندس لشڪر جو ڪمانڊر بڻائي ،۽ اينجياس ائين ڪيو ،۽ هو لَ ويندس ،ته هن کان ء توسان گڏ ٽرنس سان وڙهڻ ء پنھنجي ڀا ءَ وٽ آيو ۽ سندس ڀا ءَ کيس ملڻ آيو ،۽ هن کان سندس خيرخواهي پڇي. لَ چيو ،۽ پنھنجي پٽ نبلوس کي پنھنجي لشڪر جو ڪپتان بڻايو ،۽ لءوڪس ائين ئي 18۽ اينجياس پنھنجي ڀا ءَ لءوڪس کي پنھنجي ڀلئي ء لَ ٽرنس ڏانھن ويا ،۽ انھن سان گڏ هڪ وڏو لشڪر ۽ هڪ ڳرو ماڻھو هو. ڪيو ،۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس اٿيا ۽ جنگ ء 19۽ هو ٻيڙين ۾ آيو ،۽ اهي اشتورش صوبي ۾ آيا ،۽ ڏسو ٽرنس انھن ڏانھن آيو ،ڇاڪاڻ ته هو سردونيا ڏانھن ويو ،۽ ان کي تباهه ڪرڻ جو ارادو ڪيو ۽ بعد ۾ اتان کان اينجياس ڏانھن ويو ته جيئن هن سان وڙهجي. جاَ تي انھن جي وچ ۾ سخت ۽ زبردست جنگ ٿي. 20۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس ڪينوپيا جي وادي ۾ ٽرنس سان مليا ،۽ ان ء 21۽ جنگ سردونيا جي بادشاهه لءوڪس تي سخت ٿي ،۽ سندس سڄي فوج ڪري پئي ،۽ سندس پٽ نءبلوس پڻ انھي ءَ جنگ ۾ ماريو ويو. لَ هڪ سون جو تابوت ٺاهيو ۽ انھن کيس ان ۾ وجھي ڇڏيو ، 22۽ سندس چاچي اينجياس پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ۽ انھن نيبلوس ء ۽ اينجياس ٻيھر ٽرنس ڏانھن جنگ ڪئي ،۽ اينجياس هن کان وڌيڪ طاقتور هو ،۽ هن کيس قتل ڪيو ،۽ هن پنھنجي سڀني ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو ،۽ اينجياس پنھنجي ڀا ءَ جي پٽ نيبلوس ۽ پنھنجي ڀا ءَ لءوڪس جي فوج جي سبب جو بدلو ورتو. 23۽ جڏهن ٽرنس مري ويو ،ته جنگ ۾ بچيل ماڻھن جا هٿ ڪمزور ٿي ويا ،۽ اهي اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس کان ڀڄي ويا. 24۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس انھن جو پيڇو ڪيو ،جيڪو الفانو ۽ روما جي وچ ۾ آهي ،۽ انھن ٽرنس جي سڄي فوج کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو. 25۽ سرڊونيا جي بادشاهه لءوڪس پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ته اهي پيتل جو هڪ تابوت ٺاهين ،۽ ان ۾ سندس پٽ نبلوس جو لش جاَ تي دفن ڪيو. رکن ،۽ انھن کيس انھي ءَ ء 26۽ انھن ان تي هڪ بلند منارو ٺاهيو ،اتي وڏي رستي تي ،۽ انھن ان جو نالو اڄ تائين نيبلوس جي نالي تي رکيو ،۽ انھن اتي ببينٽو جي بادشاهه ٽرنس کي به نيبلوس سان گڏ دفن ڪيو. 27۽ ڏسو الفانو ۽ روما جي وچ ۾ وڏي رستي تي ،هڪ پاسي نيبلوس جي قبر ۽ ٻئي پاسي ٽرنس جي قبر آهي ،۽ انھن جي وچ ۾ اڄ تائين هڪ فرش آهي. ء 28۽ جڏهن نيبلوس کي دفن ڪيو ويو ،ته سندس پي ءَ لوڪس پنھنجي فوج سان گڏ پنھنجي ملڪ سارڊونيا ڏانھن موٽيو ،۽ سندس ڀا ءَ آفريڪا جو بادشاهه اينجياس پنھنجي ماڻھن سان گڏ ببينٽو شھر ڏانھن ويو ،جيڪو ٽرنس جو شھر آهي. لَ نڪتا ،۽ ببينتو 29۽ ببينتو جي رهواسين سندس شھرت ٻڌي ۽ اهي هن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ اهي روئڻ ۽ منٿ سان هن سان ملڻ ء جي رهواسين اينجياس کي التجا ڪئي ته انھن کي قتل نه ڪري ۽ نه ئي انھن جي شھر کي تباهه ڪري؛ ۽ هن ائين ڪيو ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ ببينتو کي چتيم جي ٻارن جي شھرن مان هڪ سمجھيو ويندو هو؛ تنھن ڪري هن شھر کي تباهه نه ڪيو. 30پر ان ڏينھن کان وٺي آفريڪا جي بادشاهه جون فوجون چتيم ڏانھن وينديون هيون ته جيئن ان کي لءٽي ۽ ڦري سگھن ،۽ جڏهن به اهي ويندا هئا ،ته اينجياس جي لشڪر جو ڪپتان زيفو انھن سان گڏ ويندو هو. پوَ اينجياس پنھنجي فوج سان گڏ موٽيو ۽ اهي پوزيمنا شھر ۾ آيا ،۽ اينجياس اتان ازو جي ڌي ءَ جانيا کي شادي ڪري ورتو 31۽ ان کان ء ۽ ان کي آفريڪا ڏانھن پنھنجي شھر ۾ وٺي آيو. باب61 لَ هڪ مضبوط محل ٺاهيو وڃي. 1۽ ان وقت مصر جي بادشاهه فرعون پنھنجي سڀني ماڻھن کي حڪم ڏنو ته مصر ۾ سندس ء لَ هڪ خوبصورت ۽ شاندار 2۽ هن يعقوب جي پٽن کي به حڪم ڏنو ته هو مصرين جي تعمير ۾ مدد ڪن ،۽ مصرين شاهي رهائش ء محل ٺاهيو ،۽ هو ان ۾ رهڻ لڳو ۽ هن پنھنجي حڪومت کي نئون ڪيو ۽ هن محفوظ طور تي حڪومت ڪئي. 3۽ زبولون ،يعقوب جو پٽ ،انھي ءَ سال ۾ فوت ٿيو ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ڏانھن وڃڻ جو ستر هون سال هو ،۽ زبولون هڪ سؤ چوڏهن سالن جي عمر ۾ فوت ٿيو ،۽ کيس تابوت ۾ رکيو ويو ۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 4۽ پنجھتر سالن ۾ سندس ڀا ءَ شمعون فوت ٿي ويو ،جڏهن هو فوت ٿيو ته سندس عمر هڪ سؤ ويھه سال هئي ،۽ کيس پڻ تابوت ۾ رکي سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 5۽ عيسو جي پٽ اليفاز جو پٽ صفو ،جيڪو دنھابہ جي بادشاهه انجياس جي لشڪر جو سردار هو ،روزانو انجياس کي مصر ۾ يعقوب لَ تيار نه هو ،ڇاڪاڻ ته سندس نوڪرن لَ آماده ڪري رهيو هو ،۽ انجياس اهو ڪم ڪرڻ ء لَ تيار ڪرڻ ء جي پٽن سان جنگ ڪرڻ ء کيس يعقوب جي پٽن جي سڄي طاقت جو ذڪر ڪيو هو ،جيڪو انھن عيسو جي اولد سان جنگ ۾ انھن سان ڪيو هو. لَ ڀڙڪائيندو هو. 6۽ انھن ڏينھن ۾ صفو روزانو اينجياس کي يعقوب جي پٽن سان جنگ ڪرڻ ء لَ راضي ڪيو ،۽ پوَ اينجياس زيفو جي ڳالھين تي ڌيان ڏنو ۽ کيس مصر ۾ يعقوب جي پٽن سان جنگ ڪرڻ ء 7۽ ڪجھ وقت کان ء لَ اينجياس پنھنجي سڀني ماڻھن کي ترتيب ڏنو ،هڪڙو ماڻھو جيڪو سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ جيتري گھڻا هو ،۽ هن جنگ ڪرڻ ء مصر ڏانھن وڃڻ جو ارادو ڪيو. 109
جاشر
8۽ انجياس جي نوڪرن ۾ هڪ پندرهن سالن جو نوجوان هو ،جنھن جو نالو بعور جو پٽ بلعام هو ۽ اهو نوجوان تمام گھڻو عقلمند هو ۽ جادوگري جي فن کي سمجھندو هو. لَ جادو ڪريو ،ته جيئن اسان ڄاڻون ته هن جنگ ۾ ڪير االب ايندو جنھن ڏانھن اسين هاڻي وڃي ،اسان 9۽ اينجياس بلعام کي چيو ته ء رهيا آهيون. 10۽ بلعام حڪم ڏنو ته اهي کيس موم آڻين ،۽ هن ان مان رتھن ۽ گھوڙن جي شڪل ٺاهي جيڪا اينجياس جي فوج ۽ مصر جي فوج جي لَ هو ،۽ هن پنھنجي هٿ ۾ نمائندگي ڪري ٿي ،۽ هن انھن کي چالڪي ءَ سان تيار ڪيل پاڻي ءَ ۾ وجھي ڇڏيو جيڪو هن وٽ ان مقصد ء ميرٽل وڻن جون ٽاريون کنيون ،۽ هن پنھنجي چالڪي ءَ جو استعمال ڪيو ،۽ هن انھن کي پاڻي ءَ جي مٿان مليو ،۽ اتي هن کي پاڻي ءَ ۾ اينجياس جي لشڪر جون مشابھت واريون تصويرون نظر آيون جيڪي مصرين ۽ يعقوب جي پٽن جي مشابھت وارين تصويرن جي اڳيان ڪري رهيون هيون. لَ هٿيار نه ٺاهيو ،۽ هو پنھنجي لَ مصر ڏانھن وڃڻ ء ءنجياس نااميد ٿي ويو ۽ پاڻ کي جنگ ء ءنجياس کي اءهو ڳالھہ ٻڌائي ،۽ ا ء 11۽ بلعام ا ء شھر ۾ رهيو. لَ نڪرڻ کان نااميد ٿي ويو آهي ،صفو آفريڪا مان انجياس 12۽ جڏهن اليفاز جي پٽ صفو ڏٺو ته انجياس مصرين سان جنگ ڪرڻ ء کان ڀڄي ويو ،۽ هو هليو ويو ۽ چتيم ڏانھن آيو. لَ نوڪري تي وڙهڻ جنگيون پنھنجيون ڏينھن سڄو کي هن انھن ،۽ ڪيو استقبال سان 13۽ ءچ ءٽم جي سڀني ماڻھن هن جو وڏي عزت ء رکيو ،۽ انھن ڏينھن ۾ زيفو تمام گھڻو امير ٿي ويو ،۽ آفريڪا جي بادشاهه جون فوجون انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين پکڙجي ويون ،۽ ءچٽءم جا ٻار گڏ ٿيا ۽ آفريڪا جي بادشاهه اينجياس جي فوجن جي ڪري ڪپٽيزيا جبل ڏانھن ويا ،جيڪي انھن تي اڳتي وڌي رهيا هئا. لَ ويو ،۽ هن ان کي جبل جي چوڌاري رڙيون 14۽ هڪ ڏينھن اهو ٿيو جو زيفو هڪ نوجوان ڳئون وڃائي ڇڏي ،۽ هو ان کي ڳولڻ ء ڪندي ٻڌو. 15۽ صفو ويو ۽ ڏٺائين ته جبل جي تري ۾ هڪ وڏو اار هو ،۽ اار جي دروازي تي هڪ وڏو پٿر هو ،۽ صفو پٿر کي ڦاڙي ڇڏيو ۽ هو اار ۾ آيو ۽ هن ڏٺو ته هڪ وڏو جانور ڍڳي کي کائي رهيو هو؛ وچ کان مٿي اهو هڪ ماڻھو وانگر هو ،۽ وچ کان هيٺ اهو هڪ جانور وانگر هو ،۽ صفو جانور جي خلف اٿي بيٺو ۽ ان کي پنھنجي تلوارن سان ماري ڇڏيو. 16۽ ءچتيم جي رهواسين هي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي تمام گھڻو خوش ٿيا ،۽ چيائون ته ،اسان هن ماڻھو ءَ کي ڇا ڪريون جنھن هن جانور کي ماريو آهي جيڪو اسان جي ڍورن کي کائي ويو آهي؟ لَ گڏ ٿيا ،۽ انھن ان جو نالو سندس نالي تي زيفو رکيو ،۽ اهي سال سال ان ڏينھن لَ وقف ڪرڻ ء 17۽ اهي سڀ سال ۾ هڪ ڏينھن هن ء لَ تحفا آڻيندا هئا. هن ،۽ لَ پيئڻ جون نذرانھون آڻيندا هئا ء تي هن ء 18انھي ءَ وقت بادشاهه اينجياس جي زال اوزو جي ڌي ءَ جانيا بيمار ٿي پئي ،۽ سندس بيماري اينجياس ۽ سندس آفيسرن کي سخت محسوس ٿي ،۽ اينجياس پنھنجن عقلمندن کي چيو” ،مان جانيا سان ڇا ڪريان ۽ هن کي هن جي بيماري کان ڪيئن شفا ڏيان؟ “۽ سندس عقلمندن کيس چيو” ،ڇاڪاڻ ته اسان جي ملڪ جي هوا چتيم جي زمين جي هوا وانگر ناهي ،۽ اسان جو پاڻي انھن جي پاڻي وانگر ناهي ، تنھن ڪري هن مان راڻي بيمار ٿي آهي. 19ڇاڪاڻ ته هوا ۽ پاڻي جي تبديلي جي ڪري هو ءَ بيمار ٿي پئي ،۽ ان ڪري به جو پنھنجي ملڪ ۾ هو ءَ صرف اهو پاڻي پيئيندي هئي جيڪو پورما مان ايندو هو ،جيڪو سندس ابن ڏاڏن پلن سان پاليو هو. 20۽ اينجياس پنھنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو ،۽ اهي ءچٽءم سان تعلق رکندڙ پورما جي پاڻي ءَ جي برتنن ۾ هن وٽ کڻي آيا ،۽ انھن انھن پاڻي ءَ کي آفريڪا جي زمين جي سڀني پاڻي ءَ سان وزن ڪيو ،۽ انھن کي اهي پاڻي آفريڪا جي پاڻي ءَ کان هلڪا مليا. شيَ ڏٺي ،۽ هن پنھنجن سڀني آفيسرن کي حڪم ڏنو ته هزارين ۽ ڏهه هزارن ۾ پٿر ڪٽڻ وارن کي گڏ ڪن ،۽ انھن 21۽ اينجياس هي ء بيشمار پٿر ڪٽيا ،۽ تعمير ڪندڙ آيا ۽ انھن هڪ تمام مضبوط پل ٺاهيو ،۽ انھن پاڻي جي چشمي کي چٽيم جي زمين کان آفريڪا تائين لَ ،۽ ان سان گڏ سڀني ٻج کي پاڻي ڏيڻ لَ هئا ،پيئڻ ۽ پچائڻ ،ڌوئڻ ۽ اسل ڪرڻ ء پھچايو ،۽ اهي پاڻي جانيا راڻي ۽ سندس سڀني خدشن ء لَ جنھن مان کاڌو حاصل ڪري سگھجي ٿو ،۽ زمين جو سڀ ميوو. ء 22۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته اهي ءچٽءم جي مٽي ءَ مان وڏين ٻيڙين ۾ آڻين ،۽ انھن پٿر به آندا ته جيئن ان سان تعمير ڪري سگھجي ،۽ لَ محلت ٺاهيا ،۽ راڻي پنھنجي بيماري کان شفاياب ٿي وئي. معمارن راڻي جانيا ء لَ ءچٽءم جي ملڪ ۾ اينديون رهيون ،۽ ا ءلفءز جي پٽ ءزفو انھن 23۽ سال جي انقلب تي آفريڪا جون فوجون معمول مطابق لءٽ مار ڪرڻ ء جي رپورٽ ٻڌي ،۽ هن انھن بابت حڪم ڏنو ۽ انھن سان وڙهيو ،۽ اهي هن جي اڳيان ڀڄي ويا ،۽ هن ءچٽءم جي ملڪ کي انھن کان بچايو. 24۽ چتيم جي ٻارن صفو جي بھادري ڏٺي ،۽ چتيم جي ٻارن فيصلو ڪيو ۽ انھن صفو کي پاڻ تي بادشاهه بڻايو ،۽ هو انھن تي بادشاهه لَ ويا. ٿيو ،۽ جڏهن هو حڪومت ڪندو هو ته اهي توبل جي ٻارن ۽ آس پاس جي سڀني ٻيٽن کي قابو ڪرڻ ء 25۽ انھن جو بادشاهه زيفو انھن جي اڳواڻي ۾ هليو ۽ انھن توبل ۽ ٻيٽن سان جنگ ڪئي ،۽ انھن انھن کي شڪست ڏني ،۽ جڏهن اهي لَ لَ هڪ تمام وڏو محل سندس شاهي رهائش ۽ سيٽ ء جنگ کان واپس آيا ته انھن هن جي حڪومت کي نئين سر بڻايو ،۽ انھن هن جي ء لَ هڪ وڏو تخت ٺاهيو ،۽ زيفو سڄي چتيم جي ملڪ ۽ اٽلي جي ملڪ تي پنجاهه سال حڪومت ڪئي. ٺاهيو ،۽ انھن هن ء باب62 1انھي ءَ سال ۾ ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ڏانھن وڃڻ جو سترون سال هو ،يعقوب جو پٽ روبن مصر جي ملڪ ۾ فوت ٿيو؛ روبن هڪ سؤ پنجويھن سالن جو هو جڏهن هو فوت ٿيو ،۽ انھن کيس تابوت ۾ رکيو ،۽ کيس سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 2۽ اٺين سال ۾ سندس ڀا ءَ دان مري ويو؛ هو مرڻ وقت هڪ سو ويھه سالن جو هو ،۽ کيس پڻ هڪ تابوت ۾ رکيو ويو ۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 110
جاشر
پوَ بداد جو پٽ حداد پنجٽيھه سال حڪومت ڪئي؛ ۽ ايڪياسي سال ۾ 3۽ انھي ءَ سال ۾ ادوم جو بادشاهه ڪشم مري ويو ،۽ ان کان ء يعقوب جو پٽ اءشڪار مصر ۾ فوت ٿيو ،۽ اءشڪار مرڻ وقت هڪ سؤ ٻاويھه سال جو هو ،۽ کيس مصر ۾ هڪ تابوت ۾ رکيو ويو ،۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 4۽ ٻاهترين سالن ۾ سندس ڀا ءَ آشر فوت ٿي ويو ،جڏهن هو وفات ڪري ويو ته سندس عمر هڪ سؤ ٽيويھه سال هئي ،۽ کيس مصر ۾ هڪ تابوت ۾ رکيو ويو ،۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 5۽ ٽياسي سالن ۾ جاد فوت ٿيو ،هو مرڻ وقت هڪ سؤ پنجويھه سالن جو هو ،۽ کيس مصر ۾ هڪ تابوت ۾ رکيو ويو ،۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 6۽ اءهو ٿيو تہ چوراسي سال ۾ ،جيڪو ادوم جي بادشاه بداد جي پٽ حدد جي حڪومت جو پنجاهون سال آهي ،حدد عيسو جي سڀني اولد کي گڏ ڪيو ،۽ پنھنجي سڄي فوج تيار ڪئي ،لڳ ڀڳ چار لک ماڻھو ،۽ هو موآب جي ملڪ ڏانھن روانو ٿيو ،۽ موآب سان جنگ ڪرڻ لَ ويو. ۽ انھن کي پنھنجو الم بڻائڻ ء 7۽ موآب جي ماڻھن هي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ انھن مدين جي ماڻھن ڏانھن موڪليا ته جيئن انھن کي ادوم جي بادشاهه بداد جي پٽ حداد سان جنگ ڪرڻ ۾ مدد ڪن. لَ نڪتا ،۽ انھن موآب جي ميدان ۾ سندس خلف جنگ جي صف 8۽ حداد موآب جي ملڪ ڏانھن آيو ،۽ موآب ۽ بءنءي ءمدين سندس مقابلي ء ۾ ويٺي. 9۽ حدد موآب سان جنگ ڪئي ،۽ موآب جي ماڻھن ۽ مدين جي ماڻھن مان ڪيترائي مارجي ويا ،لڳ ڀڳ ٻه لک ماڻھو. 10۽ موآب تي جنگ تمام سخت هئي ،۽ جڏهن موآب جي ماڻھن ڏٺو ته جنگ انھن تي سخت هئي ،تڏهن انھن پنھنجا هٿ ڪمزور ڪيا ۽ لَ ڇڏي ڏنائين. پٺي ڦيرائي ،۽ مدين جي ماڻھن کي جنگ جاري رکڻ ء 11۽ مديان جي ماڻھن کي موآب جي ارادن جي خبر نه هئي ،پر انھن جنگ ۾ پاڻ کي مضبوط ڪيو ۽ حداد ۽ سندس سڄي لشڪر سان وڙهيا ،۽ سڀ مديان سندس اڳيان ڪري پيا. لَ آيا تن مان ڪنھن کي 12۽ حدد سڀني مديانين کي سخت مار ڏني ،۽ انھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو ،۽ جيڪي موآب جي مدد ء به باقي نه ڇڏيو. 13۽ جڏهن سڀ مديان جا ٻار جنگ ۾ مارجي ويا ۽ موآب جا ٻار ڀڄي ويا ،تڏهن حدد ان وقت سڀني موآب وارن کي پنھنجو الم بڻايو ،۽ اهي سندس هٿ هيٺ ٿي ويا ،۽ جيئن حڪم ڏنو ويو هو ،انھن ساليانو ٽيڪس ڏنو ،۽ حدد موٽيو ۽ پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو. 14۽ سال جي انقلب تي ،جڏهن باقي مديانين جيڪي ملڪ ۾ هئا ،انھن ٻڌو ته انھن جا سڀئي ڀائر موآب جي خاطر حداد سان جنگ ۾ لَ مديان ڇڏي ويا هئا ،تڏهن مديانين جي پنجن سردارن مارجي ويا آهن ،ڇاڪاڻ ته موآب جا ماڻھو جنگ ۾ پٺي ڦيرائي ويا هئا ۽ جنگ ء لَ موآب سان جنگ ڪن. پنھنجن باقي ڀائرن سان گڏ فيصلو ڪيو جيڪي پنھنجي ملڪ ۾ رهيا ،ته جيئن پنھنجن ڀائرن جو بدلو وٺڻ ء 15۽ مدين جي ماڻھن پنھنجن سڀني ڀائرن کي ،يعني اوڀر وارن کي ،۽ پنھنجن سڀني ڀائرن کي موڪليو ،قطورا جا سڀئي ٻار موآب سان لَ آيا. لَ مدين جي مدد ڪرڻ ء جنگ ڪرڻ ء لَ گڏ ٿيا آهن ،۽ انھن موآب جي 16۽ موآب جي ماڻھن هي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي تمام ڊڄي ويا ته اوڀر جا سڀ ماڻھو انھن جي خلف جنگ ء ماڻھن بداد جي پٽ حداد کي ادوم جي ملڪ ۾ هڪ يادگار موڪليو ،چيو ته: 17هاڻي اسان وٽ اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ۽ اسين مدين کي مارينداسين ،ڇاڪاڻ ته اهي سڀ گڏ ٿيا آهن ۽ پنھنجن سڀني ڀائرن ،اوڀر لَ آيا آهن ،ته جيئن مدين جي سبب جو بدلو وٺن جيڪو جنگ ۾ مارجي ويو. جي ٻارن سان گڏ اسان جي خلف جنگ ڪرڻ ء لَ ويو ،۽ 18۽ ادوم جي بادشاهه بداد جو پٽ حداد پنھنجي سڄي فوج سان گڏ نڪتو ۽ موآب جي ملڪ ڏانھن مديان سان جنگ ڪرڻ ء مديان ۽ اوڀر جا ماڻھو موآب جي ميدان ۾ موآب سان جنگ ڪئي ،۽ انھن جي وچ ۾ تمام گھڻي سخت جنگ ٿي. 19۽ حدد سڀني مديانين ۽ اوڀر وارن کي تلوار جي ڌوڙ سان ماريو ،۽ حدد ان وقت موآب کي مديانين جي هٿ کان بچايو ،۽ جيڪي مديانين ۽ اوڀر وارن مان بچيا ،اهي حدد ۽ سندس لشڪر کان ڀڄي ويا ،۽ حدد انھن جي ملڪ تائين انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن کي تمام سخت قتل عام سان ماريو ،۽ مقتول رستي ۾ ڪري پيا. ڪري پيا هئا ،۽ حدد ءمڙي پنھنجي ملڪ 20۽ حدد موآب کي مديان جي هٿ کان بچايو ،ڇاڪاڻ ته سڀ مديان جا ٻار تلوار جي ڌڙ سان ء ڏانھن موٽي ويو. 21۽ ان ڏينھن کان وٺي ،مديان جا ماڻھو موآب جي ماڻھن کان نفرت ڪرڻ لڳا ،ڇاڪاڻ ته اهي انھن جي خاطر جنگ ۾ مارجي ويا هئا ، ۽ انھن جي وچ ۾ سڄو ڏينھن هڪ وڏو ۽ زبردست دشمني رهي. 22۽ جيڪي ءمديان جا ماڻھو موآب جي ملڪ جي رستي تي مليا ،سي سڀ موآب جي تلوار سان تباهه ٿيا ،۽ جيڪي موآب جا ماڻھو ءمديان جي ملڪ جي رستي تي مليا ،سي ءمديان جي تلوار سان تباهه ٿيا؛ اهڙي طرح ءمديان موآب سان ۽ موآب ءمديان سان ڪيترن ئي ڏينھن تائين ڪيو. 23۽ اهو ٿيو ته يعقوب جو پٽ يھوداه مصر ۾ فوت ٿي ويو ،يعقوب جي مصر ڏانھن وڃڻ جي ڇھين سال ۾ ،۽ يھوداه جي موت وقت هڪ خوشبوَ لڳائي ۽ هڪ تابوت ۾ رکيو ،۽ کيس سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. سؤ انتيس سال هئي ،۽ انھن کيس ء 24۽ اٺاسي سالن ۾ نفتالي فوت ٿيو ،هو هڪ سؤ ٻٽيھه سالن جو هو ،۽ کيس تابوت ۾ رکيو ويو ۽ سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. 25۽ بني اسرائيل جي مصر ڏانھن وڃڻ جي ايڪيھين سال ۾ ،يعني چتيم جي اولد تي عيسو جي پٽ اليفاز جي پٽ صفو جي حڪومت جي ٽيھين سال ۾ ،آفريڪا جا ماڻھو چتيم جي اولد تي آيا ته جيئن انھن کي هميشه وانگر لءٽي سگھن ،پر اهي انھن تيرهن سالن تائين انھن تي نه آيا هئا. 26۽ اهي انھي ءَ سال ۾ انھن وٽ آيا ،۽ اليفاز جو پٽ صفو پنھنجن ڪجھه ماڻھن سان گڏ انھن ڏانھن نڪتو ۽ انھن کي سخت مار ڏني ،۽ آفريڪا جا لشڪر صفو کان ڀڄي ويا ۽ مقتول هن جي اڳيان ڪري پيا ،۽ صفو ۽ سندس ماڻھو انھن جو پيڇو ڪندا رهيا ،اڳتي وڌندا رهيا ۽ انھن کي ماريندا رهيا جيستائين اهي آفريڪا جي ويجھو نه پھتا. 111
جاشر
27۽ آفريڪا جي بادشاهه اينجياس اهو ٻڌو جيڪو زيفو ڪيو هو ،۽ اهو کيس تمام گھڻو پريشان ڪيو ،۽ اينجياس سڄو ڏينھن زيفو کان ڊڄندو رهيو. باب63 1۽ ٽيانوي سالن ۾ يعقوب جو پٽ ليوي مصر ۾ فوت ٿيو ،۽ ليوي هڪ سؤ ستٽيھه سالن جو هو جڏهن هو فوت ٿيو ،۽ انھن کيس تابوت ۾ رکيو ۽ کيس سندس ٻارن جي هٿن ۾ ڏنو ويو. پوَ ائين ٿيو ،جڏهن سڀني مصرين ڏٺو ته يعقوب جا پٽ ،يعني يوسف جا ڀائر مري ويا آهن ،تڏهن سڀني مصرين 2۽ لوي جي وفات کان ء يعقوب جي اولد کي تڪليف ڏيڻ شروع ڪئي ،۽ ان ڏينھن کان وٺي انھن جي مصر مان نڪرڻ جي ڏينھن تائين انھن جي زندگين ۾ تلخي پيدا ڪئي ،۽ انھن انھن جي هٿن مان اهي سڀ انگورن جا باغ ۽ زمينون کسي ورتيون جيڪي يوسف انھن کي ڏنيون هيون ،۽ اهي سڀ شاندار گھر جن ۾ بني اسرائيل رهندا هئا ،۽ مصر جي سڀ چربی ،مصرين انھن ڏينھن ۾ يعقوب جي پٽن کان کسي ورتيون. 3۽ انھن ڏينھن ۾ سڀني مصرين جو هٿ بني اسرائيلن جي خلف وڌيڪ سخت ٿي ويو ،۽ مصري بني اسرائيلين کي ايستائين نقصان پھچائيندا رهيا ،جيستائين بني اسرائيل مصرين جي ڪري پنھنجي جان کان بيزار نه ٿيا. 4۽ انھن ڏينھن ۾ ،اسرائيل جي مصر ڏانھن وڃڻ جي هڪ سئو ٻہ سال ۾ ،مصر جو بادشاهه فرعون مري ويو ،۽ سندس پٽ ميلول سندس جاَ تي بادشاه ٿيو ،۽ مصر جا سڀ طاقتور ماڻھو ۽ اهو سڀ نسل جيڪو يوسف ۽ سندس ڀائرن کي سڃاڻندو هو ،انھن ڏينھن ۾ مري ويا. ء جاَ تي هڪ ٻيو نسل پيدا ٿيو ،جنھن کي يعقوب جي پٽن ۽ انھن سڀني چڱاين جي خبر نه هئي جيڪي انھن انھن سان ڪيا 5۽ انھن جي ء هئا ،۽ مصر ۾ انھن جي سڀني طاقتن جي. 6تنھن ڪري سڄو مصر انھي ءَ ڏينھن کان وٺي يعقوب جي پٽن جي زندگين کي تڪليف ڏيڻ ۽ انھن کي هر قسم جي سخت محنت سان تڪليف ڏيڻ شروع ڪيو ،ڇاڪاڻ ته انھن پنھنجن ابن ڏاڏن کي نه سڃاتو هو جن انھن کي ڏڪار جي ڏينھن ۾ بچايو هو. لَ ،ته جيئن انھن جي آخري ڏينھن ۾ انھن کي فائدو ڏئي ،ته جيئن سڀ بني اسرائيل 7۽ اهو پڻ خداوند جي طرفان هو ،بني اسرائيل ء خداوند پنھنجي خدا کي سڃاڻن. لَ جيڪي خداوند پنھنجي قوم بني اسرائيل جي خاطر مصر ۾ ڪندو ،تہ جيئن بني اسرائيل 8۽ انھن نشانين ۽ عظيم عجائبن کي ڄاڻڻ ء پوَ هر ڏينھن. پنھنجي ابن ڏاڏن جي خداوند خدا کان ڊڄن ۽ سندس سڀني طريقن تي هلن ،اهي ۽ سندن اولد انھن کان ء 9ميلول ويھن سالن جو هو جڏهن هو بادشاهي ڪرڻ لڳو ،۽ هن چورانوي سال حڪومت ڪئي ،۽ سڄي مصر سندس نالو سندس پي ءَ جي نالي تي فرعون رکيو ،جيئن انھن جو دستور هو ته هر بادشاهه سان جيڪو مصر ۾ انھن تي حڪومت ڪندو هو. لَ پکڙجي ويون. 10انھي ءَ وقت آفريڪا جي بادشاهه اينجياس جون سڀئي فوجون معمول موجب ءچٽءم جي سرزمين تي ڦرلٽ ء لَ ٻاهر نڪتو ،۽ رستي 11۽ صفو ،اليفاز جو پٽ ،جيڪو عيسو جو پٽ هو ،انھن جي خبر ٻڌي ،۽ پنھنجي لشڪر سان انھن سان ملڻ ء تي انھن سان وڙهيو. 12۽ زيفو آفريڪا جي بادشاهه جي لشڪر کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو ،۽ انھن مان ڪنھن کي به نه ڇڏيو ،۽ هڪ به آفريڪا ۾ پنھنجي مالڪ وٽ واپس نه آيو. 13۽ اينجياس ٻڌو ته اليفاز جي پٽ صفو پنھنجي سڀني لشڪر سان ڇا ڪيو هو ،ته هن انھن کي تباهه ڪري ڇڏيو هو ،۽ اينجياس پنھنجي سڀني لشڪر کي گڏ ڪيو ،آفريڪا جي ملڪ جا سڀئي ماڻھو ،سمنڊ جي ڪناري جي واري ءَ وانگر گھڻا ماڻھو. 14۽ اينجياس پنھنجي ڀا ءَ لءوڪس کي چيو تہ” ،پنھنجن سڀني ماڻھن سان گڏ مون وٽ اچ ۽ منھنجي مدد ڪر تہ ءزفو ۽ ءچتيم جي سڀني ٻارن کي ماريان ،جن منھنجي ماڻھن کي تباهه ڪيو آهي ،۽ لءوڪس پنھنجي سڄي فوج سان گڏ آيو ،هڪ تمام وڏي فوج ،پنھنجي ڀا ءَ لَ. لءوڪس کي ءزفو ۽ ءچتيم جي ٻارن سان وڙهڻ ۾ مدد ڪرڻ ء 15۽ صفو ۽ چتيم جي ٻارن هي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي تمام ڊڄي ويا ۽ انھن جي دلين تي وڏو خوف ڇانئجي ويو. 16۽ صفو پڻ ادوم جي ملڪ ڏانھن ادوم جي بادشاهه بداد جي پٽ حدد ۽ عيسو جي سڀني اولد ڏانھن خط موڪليو ،چيو ته: لَ اسان وٽ اچي رهيو آهي ،۽ اسان هن 17مون ٻڌو آهي ته آفريڪا جو بادشاهه اينجياس پنھنجي ڀا ءَ سان گڏ اسان سان جنگ ڪرڻ ء کان تمام گھڻو ڊڄون ٿا ،ڇاڪاڻ ته هن جي فوج تمام وڏي آهي ،خاص طور تي جڏهن هو پنھنجي ڀا ءَ ۽ پنھنجي فوج سان گڏ اسان جي خلف اچي رهيو آهي. ء 18تنھنڪري هاڻي اوهين بہ مون سان گڏ مٿي اچو ۽ منھنجي مدد ڪريو ،۽ اسين گڏجي اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لوڪس سان وڙهنداسين ،۽ اوهين اسان کي انھن جي هٿن کان بچائيندؤ ،پر جيڪڏهن نہ ،تہ ڄاڻو تہ اسين سڀ مري وينداسين. 19۽ عيسو جي اولد چتيم جي اولد ۽ سندن بادشاهه صفو ڏانھن هڪ خط موڪليو ،جنھن ۾ چيو ويو ته ،اسان اينجياس ۽ سندس ماڻھن سان جنگ نٿا ڪري سگھون ڇو ته امن جو عھد اسان جي وچ ۾ ڪيترن سالن کان آهي ،پھرين بادشاهه بيل جي ڏينھن کان ۽ مصر جي بادشاهه يعقوب جي پٽ يوسف جي ڏينھن کان ،جنھن سان اسان اردن جي ٻئي پاسي جنگ ڪئي جڏهن هن پنھنجي پي ءَ کي دفن ڪيو. 20۽ جڏهن صفو پنھنجن ڀائرن ،عيسو جي اولد جون ڳالھيون ٻڌيون ته انھن کان پاسو ڪيو ،۽ صفو اينجياس کان تمام گھڻو ڊڄي ويو. ،چتيم جي ٻارن جي خلف تيار ڪيا. 21۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس پنھنجي سڄي فوج ،لڳ ڀڳ اٺ لک ماڻھو ء لَ دعا گھرو ،شايد هو اسان کي اينجياس ۽ سندس صفو کي چيو تہ” پنھنجي ابن ڏاڏن جي خدا کان اسان ء 22۽ ءچتيم جي سڀني ٻارن ء لشڪر جي هٿ کان بچائي ،ڇاڪاڻ تہ اسان ٻڌو آهي تہ هو هڪ عظيم خدا آهي ۽ جيڪو مٿس ڀروسو ڪري ٿو ،انھن سڀني کي بچائي ٿو“. 23۽ صفو انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ صفو خداوند کي ڳولي لڌو ۽ هن چيو، 24 0اي منھنجا مالڪ ،منھنجي ابن ڏاڏن ابراهيم ۽ اسحاق جا خدا ،اڄ مون کي خبر آهي ته تون سچو خدا آهين ،۽ قومن جا سڀ ديوتا بيڪار ۽ بيڪار آهن. 112
جاشر
25هاڻي اڄ مون کي ياد ڪر ته اسان جي پي ءَ ابراهيم سان تنھنجو عھد ،جيڪو اسان جي ابن ڏاڏن اسان سان ڪيو هو ،۽ اڄ مون سان اسان جي پي ءَ ابراهيم ۽ اسحاق جي خاطر مھرباني ڪر ،۽ مون کي ۽ ءچتيم جي اولد کي آفريڪا جي بادشاهه جي هٿ کان بچايو جيڪو لَ اچي ٿو. اسان جي خلف جنگ ء 26۽ خداوند صفو جي آواز ٻڌو ،۽ ابراهيم ۽ اسحاق جي ڪري هن تي رحم ڪيو ،۽ خداوند صفو ۽ چتيم جي اولد کي انجياس ۽ سندس ماڻھن جي هٿ کان بچايو. 27۽ ءزفو انھي ءَ ڏينھن آفريڪا جي بادشاهه اينجياس ۽ سندس سڀني ماڻھن سان وڙهيو ،۽ خداوند اينجياس جي سڀني ماڻھن کي ءچٽءم جي ٻارن جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيو. ء 28۽ اينجياس تي جنگ سخت ٿي ،۽ زيفو اينجياس جي سڀني ماڻھن ۽ سندس ڀا ءَ لوڪس کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو ،۽ ان ڏينھن جي شام تائين انھن مان تقريبا ا چار لک ماڻھو مارجي ويا. 29۽ جڏهن اينجياس ڏٺو ته سندس سڀئي ماڻھو مري ويا آهن ،تڏهن هن آفريڪا جي سڀني رهاڪن کي هڪ خط موڪليو ته هو هن وٽ اچن ،جنگ ۾ سندس مدد ڪن ،۽ هن خط ۾ لکيو ته” ،آفريڪا ۾ جيڪي به ملن ٿا ،اهي ڏهن سالن ۽ ان کان مٿي عمر جا مون وٽ اچن . اهي سڀ مون وٽ اچن ،۽ ڏسو ته جيڪڏهن هو نه ايندو ته هو مري ويندو ،۽ جيڪو ڪجھه هن وٽ آهي ،سندس سڄي گھر سان گڏ ، بادشاهه کڻي ويندو. 30۽ آفريڪا جا باقي سڀ باشندا اينجياس جي لفظن تي ڊڄي ويا ،۽ شھر مان اٽڪل ٽي لک مرد ۽ ڇوڪرا ،ڏهن سالن کان مٿي ،نڪري ويا ۽ اينجياس ۾ آيا. 31۽ ڏهن ڏينھن جي آخر ۾ اينجياس صفو ۽ چتيم جي ٻارن جي خلف نئين سر جنگ شروع ڪئي ،۽ انھن جي وچ ۾ جنگ تمام وڏي ۽ سخت هئي. 32۽ اينجياس ۽ لءوڪس جي فوج مان ،زيفو ڪيترائي زخمي پنھنجي هٿ ۾ موڪليا ،لڳ ڀڳ ٻه هزار ماڻھو ،۽ اينجياس جي لشڪر جو ڪپتان سوسفتر انھي ءَ جنگ ۾ مارجي ويو. لَ پٺيون ڦيرايون ،۽ اهي ڀڄي ويا ،۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس انھن سان گڏ 33۽ جڏهن سوسيفتار ڪري پيو ،ته آفريقي لشڪر ڀڄڻ ء هئا. 34۽ صفو ۽ چتيم جي ٻارن انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن کي رستي تي اڃا به سخت ماريو ،تقريبن ٻه سؤ ماڻھو ،۽ انھن عزدربل جو پٽ انجياس جو پيڇو ڪيو جيڪو پنھنجي پي ءَ سان گڏ ڀڄي ويو هو ،۽ انھن سندس ويھن ماڻھن کي رستي ۾ ماريو ،۽ عزدربل چتيم جي ٻارن کان بچي ويو ،۽ انھن کيس قتل نه ڪيو. 35۽ اينجياس ۽ سندس ڀا ءَ لءوڪس پنھنجن باقي ماڻھن سان گڏ ڀڄي ويا ،۽ اهي ڀڄي ويا ۽ خوف ۽ خوف سان آفريڪا ۾ آيا ،۽ اينجياس سڄو ڏينھن ڊڄندو رهيو ته متان ا ءلفز جو پٽ ءزفو ساڻس جنگ ۾ نه وڃي. باب64 1۽ بعور جو پٽ بلعام ان وقت جنگ ۾ انجياس سان گڏ هو ،۽ جڏهن هن ڏٺو ته صفو انجياس تي االب آيو آهي ،تڏهن هو اتان ڀڄي ويو ۽ چتيم ڏانھن آيو. 2۽ صفو ۽ ءچتيم جي ٻارن کيس وڏي عزت سان قبول ڪيو ،ڇاڪاڻ ته صفو بلعام جي حڪمت کي ڄاڻيندو هو ،۽ صفو بلعام کي ڪيتريون ئي تحفا ڏنيون ۽ هو ساڻس گڏ رهيو. 3۽ جڏهن صفو جنگ کان موٽي آيو ،تڏهن هن چتيم جي سڀني ٻارن کي ڳڻڻ جو حڪم ڏنو جيڪي ساڻس گڏ جنگ ۾ ويا هئا ،۽ ڏسو ته هڪ به نه وڃايو ويو. لَ هڪ دعوت ڪئي. 4۽ صفو هن ڳالھه تي خوش ٿيو ،۽ هن پنھنجي بادشاهت کي نئون بڻايو ،۽ هن پنھنجي سڀني رعيت ء 5پر صفو خداوند کي ياد نه ڪيو ۽ نه سمجھيو ته خداوند هن کي جنگ ۾ مدد ڪئي هئي ،۽ هن هن کي ۽ سندس ماڻھن کي آفريڪا جي بادشاهه جي هٿ کان بچايو هو ،پر اڃا تائين چتيم جي اولد ۽ عيسو جي بدڪار اولد جي طريقن تي هلندو رهيو ،ٻين ديوتائن جي عبادت لَ جيڪي هن جي ڀائرن عيسو جي اولد هن کي سيکاريا هئا؛ تنھن ڪري چيو ويندو آهي ته ،بدڪار مان بدڪاري ءَ نڪرندي ڪرڻ ء آهي. 6۽ صفو ءچتيم جي سڀني ٻارن تي سلمتي ءَ سان حڪومت ڪئي ،پر خداوند کي نه ڄاتو جنھن کيس ۽ سندس سڀني ماڻھن کي آفريڪا جي لَ ءچتيم ڏانھن نه آيون ،ڇاڪاڻ ته اهي صفو جي بادشاهه جي هٿ کان بچايو هو؛ ۽ آفريڪا جون فوجون معمول مطابق لءٽ مار ڪرڻ ء طاقت کي ڄاڻن ٿا جنھن انھن سڀني کي تلوار جي ڌڙ کان ماريو هو ،تنھن ڪري اينجياس ا ءلفز جي پٽ صفو ۽ ءچتيم جي ٻارن کان سڄو ڏينھن ڊڄندو رهيو. 7ان وقت جڏهن صفو جنگ کان موٽي آيو هو ،۽ جڏهن صفو ڏٺو ته ڪيئن هن آفريڪا جي سڀني ماڻھن تي فتح حاصل ڪئي ۽ انھن کي تلوار جي ڌڙ سان جنگ ۾ ماريو ،تڏهن صفو چتيم جي ٻارن سان صلح ڪئي ته يعقوب جي پٽن ۽ مصر جي بادشاهه فرعون سان جنگ لَ مصر وڃن. ڪرڻ ء 8ڇاڪاڻ تہ صفو ٻڌو تہ مصر جا طاقتور ماڻھو مري ويا آهن ۽ يوسف ۽ سندس ڀائر يعقوب جا پٽ مري ويا آهن ،۽ سندن سڀ ٻار ، يعني بني اسرائيل ،مصر ۾ رهيا آهن. 9۽ صفو سوچيو ته وڃي انھن سان ۽ سڄي مصر سان جنگ ڪري ،پنھنجن ڀائرن ،عيسو جي اولد ،جن کي يوسف پنھنجن ڀائرن ۽ لَ ويا هئا. سڄي مصر سان گڏ ڪنعان جي ملڪ ۾ ماريو هو ،جڏهن اهي يعقوب کي حبرون ۾ دفن ڪرڻ ء 10۽ صفو ادوم جي بادشاهه بداد جي پٽ حداد ۽ سندس سڀني ڀائرن عيسو جي اولد ڏانھن قاصد موڪليا ،چيائون ته: 113
جاشر
11ڇا توهان اهو نه چيو هو ته توهان آفريڪا جي بادشاهه سان نه وڙهندا ڇو ته هو توهان جي عھد جو ميمبر آهي؟ ڏسو مون هن سان وڙهيو ۽ هن کي ۽ سندس سڀني ماڻھن کي ماريو. 12تنھن ڪري مون هاڻي مصر ۽ اتي رهندڙ يعقوب جي اولد سان جنگ ڪرڻ جو ارادو ڪيو آهي ،۽ مان انھن کان اهو بدلو وٺندس لَ ويا جيڪو يوسف ،سندس ڀائرن ۽ ابن ڏاڏن اسان سان ڪنعان جي ملڪ ۾ ڪيو هو جڏهن اهي پنھنجي پي ءَ کي حبرون ۾ دفن ڪرڻ ء هئا. پوَ اسين پنھنجن ڀائرن جو بدلو لَ تيار آهيو ،ته ء لَ انھن ۽ مصر سان جنگ ڪرڻ ء 13هاڻي جيڪڏهن توهان منھنجي مدد ڪرڻ ء وٺنداسين. 14۽ عيسو جي اولد صفو جي ڳالھين تي ڌيان ڏنو ،۽ عيسو جي اولد گڏ ٿيا ،هڪ تمام وڏو ماڻھو ،۽ اهي صفو ۽ چتيم جي اولد کي لَ ويا. جنگ ۾ مدد ڪرڻ ء 15۽ صفو اوڀر جي سڀني ٻارن ۽ اسماعيل جي سڀني ٻارن ڏانھن اهڙن لفظن سان موڪليو ،۽ اهي پاڻ کي گڏ ڪيو ۽ مصر جي خلف لَ آيا. جنگ ۾ صفو ۽ چتيم جي ٻارن جي مدد ء 16۽ اهي سڀ بادشاهه ،ادوم جو بادشاهه ۽ اوڀر جا ٻار ،۽ اسماعيل جا سڀ ٻار ،۽ چٽيم جو بادشاهه صفو ،ٻاهر نڪتا ۽ پنھنجي سڀني لشڪرن کي حبرون ۾ تيار ڪيو. 17۽ ڪئمپ تمام ڳري هئي ،ٽن ڏينھن جي سفر جي ڊيگھه ۾ ،ماڻھن جو تعداد سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ جيتري هئي جيڪا ڳڻپ ۾ نه ٿي اچي. 18۽ اهي سڀ بادشاه ۽ انھن جا لشڪر هيٺ لھي ويا ۽ سڄي مصر جي خلف جنگ ۾ آيا ،۽ گڏجي پٿروس جي وادي ۾ خيما کوڙيا. 19۽ سڄي مصر انھن جي خبر ٻڌي ،۽ انھن پاڻ کي گڏ ڪيو ،مصر جي ملڪ جا سڀ ماڻھو ۽ مصر جي سڀني شھرن جا ،لڳ ڀڳ ٽي لک ماڻھو. 20۽ مصر جي ماڻھن بني اسرائيل کي جيڪي انھن ڏينھن ۾ گوشن جي ملڪ ۾ هئا ،موڪليا تہ انھن وٽ اچن ۽ انھن بادشاهن سان جنگ ڪن. لَ جنگ ۾ ويا. 21۽ بني اسرائيل جا ماڻھو گڏ ٿيا ۽ لڳ ڀڳ هڪ سو پنجاهه ماڻھو هئا ،۽ اهي مصرين جي مدد ء لَ 22۽ بني اسرائيل ۽ مصر جا ماڻھو نڪتا ،لڳ ڀڳ ٽي لک ماڻھو ۽ هڪ سئو پنجاهه ماڻھو ،۽ اهي انھن بادشاهن ڏانھن جنگ ڪرڻ ء ويا ،۽ انھن پاڻ کي گوشن جي ملڪ کان ٻاهر پٿروس جي سامھون رکيو. لَ پنھنجن ڪئمپن ۾ وڃن ،ڇاڪاڻ ته سڀني مصري چيو ته شايد 23۽ مصري بني اسرائيل تي يقين نه ڪيو ته اهي انھن سان گڏ جنگ ء بني اسرائيل اسان کي عيسو ۽ اسماعيل جي اولد جي حوالي ڪندا ،ڇاڪاڻ ته اهي انھن جا ڀائر آهن. جاَ تي بيھو ۽ اسين وڃي عيسو ۽ اسماعيل جي اولد سان 24۽ سڀني مصرين بني اسرائيل کي چيو تہ اوهين هتي گڏجي پنھنجي ء پوَ اوهين سڀ گڏجي انھن تي چڙهي اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ،۽ بني وڙهنداسين ،۽ جيڪڏهن اهي بادشاه اسان تي االب اچن تہ ء اسرائيل ائين ئي ڪيو. ،ڪتيم جو بادشاهه ،۽ بداد جو پٽ ،ادوم جو بادشاهه ،۽ انھن جون سڀئي لشڪر ،۽ اوڀر جا سڀئي 25۽ صفو ،اليفاز جو پٽ ،عيسو جو پٽ ء ماڻھو ،۽ اسماعيل جا ٻار ،جيڪي ريتي جيترا گھڻا هئا ،تخپنچس جي سامھون پتروس جي وادي ۾ گڏجي خيما هڻندا هئا. 26۽ بعور شام جو پٽ بلعام اتي صفو جي ڪئمپ ۾ هو ،ڇاڪاڻ ته هو ڪتيم جي ٻارن سان گڏ جنگ ۾ آيو هو ،۽ بلعام صفو ۽ سندس ماڻھن جي نظر ۾ هڪ تمام گھڻو معزز ماڻھو هو. لَ فال ڏيکارڻ جي ڪوشش ڪر تہ جيئن اسين ڄاڻون تہ ڪير جنگ ۾ االب ايندو ،اسان يا مصري. 27۽ صفو بلعام کي چيو تہ” اسان ء 28۽ بلعام اٿيو ۽ جادو ڪرڻ جي فن کي آزمايو ،۽ هو ان جي علم ۾ ماهر هو ،پر هو پريشان ٿي ويو ۽ ڪم سندس هٿ ۾ تباهه ٿي ويو. 29۽ هن ٻيھر ڪوشش ڪئي پر اهو ڪامياب نه ٿيو ،۽ بلعام ان کان نااميد ٿي ويو ۽ ان کي ڇڏي ڏنو ۽ ان کي مڪمل نه ڪيو ،ڇاڪاڻ ته اهو خداوند جي طرفان هو ،ته جيئن صفو ۽ سندس ماڻھن کي بني اسرائيل جي هٿن ۾ ڪيو وڃي ،جن پنھنجي جنگ ۾ خداوند تي ڀروسو ڪيو هو ،جيڪو سندن ابن ڏاڏن جو خدا هو. 30۽ صفو ۽ حدد پنھنجي فوج کي جنگ جي صف ۾ بيھاريو ،۽ سڀ مصري اڪيل انھن جي خلف ويا ،لڳ ڀڳ ٽي لک ماڻھو ،۽ بني اسرائيل جو هڪ به ماڻھو انھن سان گڏ نه هو. 31۽ سڀئي مصري پٿروس ۽ تاخپنچ جي سامھون انھن بادشاهن سان وڙهيا ،۽ جنگ مصرين جي خلف سخت هئي. 32۽ انھي ءَ جنگ ۾ بادشاهه مصرين کان وڌيڪ طاقتور هئا ،۽ انھي ءَ ڏينھن مصر جا لڳ ڀڳ هڪ سؤ اسي ماڻھو مارجي ويا ،۽ بادشاهن جي فوج جا لڳ ڀڳ ٽيھه ماڻھو ،۽ مصر جا سڀ ماڻھو بادشاهن جي اڳيان ڀڄي ويا ،تنھن ڪري عيسو ۽ اسماعيل جي اولد جاَ تائين ماريندا رهيا جتي بني اسرائيل جي ڪئمپ هئي. مصرين جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن کي ان ء ڪتيم 33۽ سڀني مصري بني اسرائيل کي رڙ ڪري چيو تہ اسان وٽ جلدي ڪريو ۽ اسان جي مدد ڪريو ۽ اسان کي عيسو ،اسماعيل ۽ ء جي اولد کان بچايو. جاَ تان ڀڄي انھن بادشاهن جي ڪئمپن ڏانھن ويا ،۽ بني اسرائيل پنھنجي خدا خداوند کي 34۽ بني اسرائيل جا سو پنجاهه ماڻھو پنھنجي ء فرياد ڪئي ته انھن کي بچائي. 35۽ خداوند اسرائيل جي ٻڌي ،۽ خداوند سڀني بادشاهن جي ماڻھن کي انھن جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ بني اسرائيل انھن بادشاهن سان وڙهيا ،۽ بني اسرائيلن بادشاهن جي ماڻھن مان تقريبا ا چار هزار ماريا. 36۽ خداوند بادشاهن جي لشڪر ۾ وڏو خوف پيدا ڪيو ،ايتري قدر جو بني اسرائيل جو خوف انھن تي ڇانئجي ويو. 37۽ بادشاهن جا سڀ لشڪر بني اسرائيل جي اڳيان ڀڄي ويا ۽ بني اسرائيل انھن جو پيڇو ڪندا رهيا ۽ ڪوش جي ملڪ جي حدن تائين انھن کي ماريندا رهيا. ڪريو. 38۽ بني اسرائيل رستي تي ٻہ هزار ماڻھو ماريا ،۽ بني اسرائيل مان هڪ به نه ء 114
جاشر
39۽ جڏهن مصرين ڏٺو ته بني اسرائيل بادشاهن سان تمام ٿورن ماڻھن سان وڙهيا هئا ،۽ جنگ انھن جي خلف تمام سخت هئي، 40سڀ مصري سخت جنگ جي ڪري پنھنجي جان کان ڊڄي ويا ،۽ سڀ مصري ڀڄي ويا ،هر هڪ ماڻھو پاڻ کي صف بندي ڪندڙ لَ ڇڏي ڏنائون. لشڪر کان لڪائي ،۽ پاڻ کي رستي ۾ لڪايو ،۽ بني اسرائيلين کي وڙهڻ ء 41۽ بني اسرائيل بادشاهن جي ماڻھن تي سخت حملو ڪيو ،۽ اهي انھن کان واپس موٽي ويا جڏهن انھن کي ڪوش جي ملڪ جي سرحد ڏانھن ڌڪي ڇڏيو هو. 42۽ سڀني بني اسرائيلن کي خبر هئي ته مصر جي ماڻھن انھن سان ڇا ڪيو هو ،جو اهي جنگ ۾ انھن کان ڀڄي ويا هئا ،۽ انھن کي لَ اڪيلو ڇڏي ويا هئا. وڙهڻ ء 43تنھنڪري بني اسرائيل به چالڪي ءَ سان ڪم ڪيو ،۽ جڏهن بني اسرائيل جنگ کان موٽي رهيا تہ انھن ڪجھ مصرين کي رستي تي ڏٺو ۽ اتي انھن کي ماري ڇڏيو. 44۽ جڏهن انھن انھن کي قتل ڪيو ،انھن کي هي لفظ چيائون: لَ هڪ لَ جن وٽ اسان کي مارڻ ء 45ڇو اوهان اسان کي ڇڏي ڏنو ۽ اسان کي ،ڪجھھ ماڻھو هجڻ ڪري ،انھن بادشاهن سان وڙهڻ ء وڏو ماڻھو هو ،تہ جيئن اوهين پنھنجي جان بچائي سگھو؟ 46۽ ڪجھہ جيڪي بني اسرائيل رستي تي مليا ،انھن مان بني اسرائيل هڪٻئي کي چيو تہ مارو ،مارو ،ڇاڪاڻ تہ اهو اسماعيلي يا ادومي يا بني کتيم مان آهي ،۽ انھن سندس مٿان بيھي کيس قتل ڪيو ،۽ انھن کي خبر پئي تہ هو مصري آهي. 47۽ بني اسرائيل مصرين سان اهي ڪم مڪاري ءَ سان ڪيا ،ڇاڪاڻ ته اهي جنگ ۾ انھن کي ڇڏي ويا هئا ۽ انھن کان ڀڄي ويا هئا. 48۽ بني اسرائيلن مصر جي ماڻھن مان ڪجھ کي رستي تي قتل ڪيو ،لڳ ڀڳ ٻہ سؤ ماڻھو. 49۽ مصر جي سڀني ماڻھن اهو بڇڙو ڪم ڏٺو جيڪو بني اسرائيل انھن سان ڪيو هو ،تنھنڪري سڄو مصر بني اسرائيل کان تمام گھڻو ڊڄڻ لڳو ،ڇاڪاڻ تہ انھن انھن جي وڏي طاقت ڏٺي هئي ،۽ انھن مان هڪڙو بہ نہ ڪري پيو هو. جاَ تي موٽيا. 50پوَ سڀ بني اسرائيل خوشي ءَ سان گوشن ڏانھن پنھنجي رستي تي موٽيا ،۽ باقي مصري هر هڪ پنھنجي پنھنجي ء ء باب65 پوَ اهو ٿيو ته ،مصر جي بادشاهه فرعون جا سڀ صلحڪار ۽ مصر جا سڀ بزرگ گڏ ٿيا ۽ بادشاهه جي اڳيان آيا 1۽ انھن ڳالھين کان ء ۽ زمين تي جھڪيا ،۽ اهي سندس اڳيان ويٺا. 2۽ مصر جي صلحڪارن ۽ بزرگن بادشاه سان ڳالھائيندي چيو تہ، 3ڏسو ،بني اسرائيل جا ماڻھو اسان کان وڌيڪ وڏا ۽ طاقتور آهن ،۽ توهان سڀني بڇڙن ڪمن کي ڄاڻو ٿا جيڪي انھن اسان سان رستي ۾ ڪيا جڏهن اسان جنگ کان موٽي آيا هئاسين. 4۽ تو انھن جي مضبوط طاقت پڻ ڏٺي آهي ،ڇاڪاڻ ته هي طاقت انھن کي انھن جي ابن ڏاڏن کان آهي ،ڇاڪاڻ ته صرف چند ماڻھو ريتي جيتري وڏي قوم جي خلف اٿيا ،۽ انھن کي تلوار جي ڌوڙ ۾ ماريو ،۽ انھن مان ڪو به نه ڪري سگھيو ،تنھنڪري جيڪڏهن اهي پوَ انھن کي مڪمل طور تي تباهه ڪري ڇڏين ها. گھڻا هجن ها ته ء 5تنھنڪري هاڻي اسان کي صلح ڏيو تہ انھن سان ڇا ڪجي ،جيستائين اسين انھن کي پاڻ مان بتدريج ختم نہ ڪريون ،متان اهي ملڪ ۾ لَ گھڻا نہ ٿين. اسان ء لَ رڪاوٽ بڻجندا ،۽ جيڪڏهن ڪا جنگ ٿيندي تہ اهي پنھنجي وڏي 6ڇالَ جو جيڪڏهن بني اسرائيل ملڪ ۾ وڌندا تہ اهي اسان ء ء طاقت سان اسان جي دشمن سان گڏجي اسان جي خلف وڙهندا ،۽ اسان سان وڙهندا ،اسان کي ملڪ مان ناس ڪندا ۽ اتان نڪري ويندا. 7تنھنڪري بادشاهہ مصر جي بزرگن کي جواب ڏنو ۽ انھن کي چيو تہ" هي اهو منصوبو آهي جيڪو اسرائيل جي خلف صلح ڏنو ويو آهي ،جنھن کان اسين نہ هلنداسين، 8ڏسو ،ملڪ ۾ پتوم ۽ رعمسيس آهن ،جنگ جي خلف مضبوط شھر نه آهن ،اهو توهان ۽ اسان تي واجب آهي ته انھن کي ٺاهيون ۽ مضبوط ڪيون. 9تنھنڪري هاڻي اوهين بہ وڃو ۽ انھن سان چالڪي ءَ سان ڪم ڪريو ،۽ بادشاهہ جي حڪم تي مصر ۽ گوشن ۾ هڪ آواز سان اعلن ڪريو تہ، 10اي مصر جا سڀئي ماڻھو ،گوشن ،پاٿروس ۽ انھن جا سڀئي رهواسي !بادشاهه اسان کي حڪم ڏنو آهي ته پتوم ۽ رعمسيس کي ٺاهيون لَ مضبوط بڻايون .توهان مان جيڪو به مصر مان ،بني اسرائيل مان ۽ شھرن جي سڀني رهواسين مان ،اسان سان گڏ ۽ انھن کي جنگ ء لَ تيار آهي ،هر هڪ کي بادشاهه جي حڪم تي روزانو سندس مزدوري ڏني ويندي .تنھن ڪري توهان پھرين وڃو ۽ تعمير ڪرڻ ء لَ اچو. چالڪي ءَ سان ڪم ڪريو ،۽ پاڻ کي گڏ ڪريو ۽ پتوم ۽ رعمسيس ڏانھن تعمير ڪرڻ ء 11۽ جڏهن توهان تعمير ڪري رهيا آهيو ،ته بادشاهه جي حڪم تي هر روز سڄي مصر ۾ هن قسم جو اعلن ڪرايو. لَ روزانو انھن جي لَ اچن ،ته توهان انھن کي ڪجھه ڏينھن ء 12۽ جڏهن بني اسرائيل مان ڪجھه ماڻھو توهان سان گڏ تعمير ڪرڻ ء مزدوري ڏيو. لَ تعمير ڪرائيندا ،ته روزانو هڪ هڪ ڪري پاڻ کي انھن کان لڪايو ،۽ 13۽ جڏهن اهي توهان سان گڏ پنھنجي روزاني مزدوري ء لَ ڇڏي پوَ توهان اٿي انھن جا ڪم ڪندڙ مالڪ ۽ آفيسر بڻجي ويندا ،۽ توهان انھن کي بعد ۾ بغير ڪنھن اجرت جي تعمير ڪرڻ ء ء پوَ انھن کي پنھنجي پوري طاقت سان تعمير ڪرڻ تي مجبور ڪريو. ڏيندا ،۽ جيڪڏهن اهي انڪار ڪن ٿا ،ته ء لَ سٺو ٿيندو ته اسان پنھنجي ملڪ کي بني اسرائيل جي خلف مضبوط ڪريون ،ڇاڪاڻ ته 14۽ جيڪڏهن توهان اهو ڪندا ته اسان ء عمارت ۽ ڪم جي ٿڪاوٽ جي ڪري ،بني اسرائيل گھٽجي ويندا ،ڇاڪاڻ ته توهان انھن کي روزانو انھن جي زالن کان محروم ڪندا. 115
جاشر
15۽ مصر جي سڀني بزرگن بادشاهہ جي صلح ٻڌي ،۽ اهو صلح انھن جي نظر ۾ ،فرعون جي نوڪرن جي نظر ۾ ،۽ سڄي مصر جي نظر ۾ سٺي لڳي ،۽ انھن بادشاهہ جي چوڻ مطابق ڪيو. 16۽ سڀئي نوڪر بادشاه کان هليا ويا ،۽ انھن سڄي مصر ۾ ،تخپنچس ۽ گوشن ۾ ،۽ مصر جي چوڌاري سڀني شھرن ۾ اعلن ڪيو ،تہ، لَ آيا ۽ اسان کي تباهه ڪرڻ 17توهان ڏٺو آهي ته عيسو ۽ اسماعيل جي اولد اسان سان ڇا ڪيو ،جيڪي اسان سان جنگ ڪرڻ ء چاهيندا هئا. 18تنھن ڪري بادشاهه اسان کي حڪم ڏنو ته ملڪ کي مضبوط ڪريون ،پتوم ۽ رعمسيس شھر ٺاهيون ،۽ جيڪڏهن اهي ٻيھر اسان لَ مضبوط ڪريون. جي خلف اچن ته انھن کي جنگ ء لَ ايندو ،تنھن کي بادشاهہ جي طرفان سندس روزاني 19اوهان مان جيڪو بہ سڄي مصر ۽ بني اسرائيل مان اسان سان گڏ تعمير ڪرڻ ء مزدوري ڏني ويندي ،جيئن سندس اسان کي حڪم آهي. 20۽ جڏهن مصر ۽ بني اسرائيل جي سڀني ماڻھن ٻڌو ته فرعون جي نوڪرن ڇا چيو هو ،تڏهن مصري ۽ بني اسرائيل مان فرعون جي لَ نه آيو. لَ آيا ،پر لوي جي اولد مان ڪو به پنھنجن ڀائرن سان گڏ تعمير ڪرڻ ء نوڪرن ،پتوم ۽ رعمسيس سان گڏ تعمير ڪرڻ ء 21۽ فرعون جا سڀئي نوڪر ۽ سندس امير پھرين ٺڳي ءَ سان آيا ته جيئن سڀني اسرائيلين سان روزاني مزدورن جي حيثيت سان تعمير ڪن ،۽ انھن شروعات ۾ اسرائيلين کي پنھنجو روزانو مزدوري ڏني. 22۽ فرعون جي نوڪرن سڀني بني اسرائيل سان گڏ تعمير ڪيو ،۽ هڪ مھيني تائين بني اسرائيل سان گڏ ان ڪم ۾ ملزم رهيا. 23۽ مھيني جي آخر ۾ ،فرعون جا سڀ نوڪر روزانو بني اسرائيل کان ڳجھي طور تي پوئتي هٽڻ لڳا. پوَ انھن کي روزانو مزدوري ملندي هئي ،ڇاڪاڻ ته ان وقت مصر جا ڪجھه ماڻھو اڃا 24۽ بني اسرائيل ان وقت ڪم جاري رکيو ،پر ء تائين اسرائيل سان گڏ ڪم ڪري رهيا هئا؛ تنھن ڪري مصري انھن ڏينھن ۾ اسرائيل کي پنھنجو مزدوري ڏيندا هئا ،ته جيئن اهي ، مصري سندن ساٿي مزدور ،پڻ پنھنجي محنت جي مزدوري وٺن. 25۽ هڪ سال ۽ چئن مھينن جي آخر ۾ سڀ مصري بني اسرائيل کان الڳ ٿي ويا ،تنھنڪري بني اسرائيل ڪم ۾ اڪيلو رهجي ويا. 26۽ جڏهن سڀ مصري بني اسرائيل کان ٻاهر نڪري ويا ته اهي موٽي آيا ۽ انھن تي ظلم ڪندڙ ۽ آفيسر بڻيا ،۽ انھن مان ڪجھه بني لَ اسرائيلن تي ڪم سنڀاليندڙ طور بيٺا هئا ،ته جيئن انھن کان اهو سڀ ڪجھه وصول ڪن جيڪو انھن کي انھن جي محنت جي اجرت ء ڏنو ويندو هو. 27۽ مصري بني اسرائيل سان روزانو ائين ڪندا هئا ،ته جيئن انھن جي ڪم ۾ تڪليف اچي. 28۽ سڀ بني اسرائيل اڪيل ڪم ۾ مصروف هئا ،۽ مصري ان وقت کان وٺي بني اسرائيل کي ڪا به مزدوري ڏيڻ کان پاسو ڪندا هئا. 29۽ جڏهن بني اسرائيل جي ڪجھه ماڻھن مزدوري نه ملڻ جي ڪري ڪم ڪرڻ کان انڪار ڪيو ،تڏهن فرعون جي قرض وٺندڙن ۽ نوڪرن انھن تي ظلم ڪيو ۽ انھن کي سخت مار ڏني ۽ انھن کي زبردستي واپس موڪليو ته جيئن اهي پنھنجن ڀائرن سان گڏ ڪم ڪن . اهو ئي سڀ مصري سڀني ڏينھن تائين بني اسرائيل سان ڪندا رهيا. 30۽ سڀ بني اسرائيل هن معاملي ۾ مصرين کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ سڀئي بني اسرائيل واپس موٽي آيا ۽ اڪيلو ڪم ڪرڻ لڳا بغير ڪنھن پگھار جي. 31۽ بني اسرائيل پتوم ۽ رعمسيس تعمير ڪيا ،۽ سڀني بني اسرائيل ڪم ڪيو ،ڪجھ سرون ٺاهيندا هئا ،۽ ڪجھ تعمير ڪندا هئا ،۽ بني اسرائيل سڄي مصر جي زمين ۽ ان جي ڀتين کي تعمير ۽ مضبوط ڪندا هئا ،۽ بني اسرائيل ڪيترن ئي سالن تائين ڪم ۾ مصروف رهيا ، جيستائين اهو وقت نه آيو جڏهن خداوند انھن کي ياد ڪيو ۽ انھن کي مصر مان ڪڍيو. 32پر لوي جي اولد کي شروع کان وٺي مصر مان نڪرڻ جي ڏينھن تائين پنھنجن بني اسرائيلي ڀائرن سان گڏ ڪم ۾ نه رکيو ويو هو. 33ڇاڪاڻ تہ سڀني لوي جي اولد کي خبر هئي ته مصرين اهي سڀ ڳالھيون بني اسرائيلين سان ٺڳي ءَ سان ڪيون آهن ،تنھن ڪري لوي جي اولد پنھنجن ڀائرن سان گڏ ڪم تي وڃڻ کان پاسو ڪيو. پوَ ڪم ڪرائڻ تي نه ڏنو ،ڇاڪاڻ ته اهي شروعات ۾ پنھنجن ڀائرن سان گڏ نه هئا ،تنھن 34۽ مصرين پنھنجو ڌيان لوي جي اولد کان ء ڪري مصرين انھن کي اڪيلو ڇڏي ڏنو. 35۽ مصري ماڻھن جا هٿ انھي ءَ ڪم ۾ بني اسرائيل جي خلف مسلسل سختي ءَ سان هليا ويا ،۽ مصري بني اسرائيل کان سختي ءَ سان ڪم ڪرائيندا هئا. 36۽ مصرين بني اسرائيل جي زندگين کي سخت محنت ،گاري ۽ سرن ۾ ،۽ ٻني ۾ هر قسم جي ڪم سان خراب ڪيو. 37۽ بني اسرائيل مصر جي بادشاهه ميلول کي" ءمرور ،مصر جو بادشاهه "سڏيندا هئا ،ڇاڪاڻ ته سندس ڏينھن ۾ مصرين هر قسم جي ڪم سان پنھنجي زندگي کي خراب ڪري ڇڏيو هو. 38۽ سڀ ڪم جيڪي مصري بني اسرائيل کان ڪم ڪرائيندا هئا ،انھن تي سختي ڪئي ويندي هئي ته جيئن بني اسرائيل کي تڪليف ڏين ،پر جيترو وڌيڪ انھن کي تڪليف ڏيندا هئا ،اوترو ئي اهي وڌندا ۽ وڌندا هئا ،۽ مصري بني اسرائيل جي ڪري امگين ٿيندا هئا. باب66 جاَ تي سامل ،جيڪو مشرقي ملڪن مان مسرڪه جو رهاڪو هو ، 1انھي ءَ وقت ادوم جي بادشاه بداد جو پٽ حدد مري ويو ۽ سندس ء راڄ ڪيو. 2مصر جي بادشاهه فرعون جي حڪومت جي تيرهين سال ۾ ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ۾ لھڻ جو هڪ سئو پنجويھون سال هو ، سمله ادوم تي ارڙهن سال حڪومت ڪئي. 3۽ جڏهن هن حڪومت ڪئي ،تڏهن هن پنھنجا لشڪر ڪڍيا ته جيئن اليفاز جي پٽ زفو ۽ چتيم جي ٻارن سان وڙهجي ،ڇاڪاڻ ته انھن آفريڪا جي بادشاهه اينجياس سان جنگ ڪئي هئي ،۽ انھن سندس سڄي فوج کي تباهه ڪري ڇڏيو. 116
جاشر
4پر هن ساڻس ڪو واسطو نه رکيو ،ڇاڪاڻ ته عيسو جي اولد کيس روڪيو ،۽ چيائون ته هو سندن ڀا ءَ آهي ،تنھن ڪري سمل عيسو لَ اڳتي نه جي اولد جي ڳالھه ٻڌي ،۽ پنھنجي سڄي لشڪر سان ادوم جي ملڪ ڏانھن موٽيو ،۽ اليفاز جي پٽ صفو سان جنگ ڪرڻ ء وڌيو. 5۽ مصر جي بادشاهه فرعون هي ڳالھه ٻڌي چيو ته ادوم جي بادشاهه سمله ڪتيم جي اولد سان جنگ ڪرڻ جو ارادو ڪيو آهي ،۽ بعد لَ ايندو. ۾ هو مصر سان جنگ ڪرڻ ء 6۽ جڏهن مصرين هي ڳالھه ٻڌي ،تڏهن انھن بني اسرائيل تي محنت وڌائي ڇڏي ،متان بني اسرائيل انھن سان ائين نه ڪن جيئن انھن حدد جي ڏينھن ۾ عيسو جي اولد سان جنگ ۾ ڪيو هو. 7پوَ مصرين بني اسرائيل کي چيو تہ جلدي ڪريو ۽ پنھنجو ڪم ڪريو ،۽ پنھنجو ڪم پورو ڪريو ،۽ ملڪ کي مضبوط ڪريو ،متان ء لَ نہ اچن ،ڇاڪاڻ تہ اوهان جي ڪري اهي اسان سان وڙهندا. اوهان جا ڀائر عيسو جا اولد اسان سان وڙهڻ ء لَ تڪليف ڏيندا هئا. 8۽ بني اسرائيل روزانو مصري ماڻھن جو ڪم ڪندا هئا ،۽ مصري بني اسرائيل کي ملڪ ۾ گھٽ ڪرڻ ء 9پر جيئن جيئن مصرين بني اسرائيل تي محنت وڌائي ،تيئن تيئن بني اسرائيل وڌندا ۽ وڌندا ويا ،۽ سڄو مصر بني اسرائيل سان ڀرجي ويو. 10۽ بني اسرائيل جي مصر ۾ وڃڻ جي هڪ سئو پنجويھين سال ۾ ،سڀني مصرين ڏٺو ته سندن صلح اسرائيل جي خلف ڪامياب نه ٿي ،پر اهي وڌندا ۽ وڌندا ويا ،۽ مصر جو ملڪ ۽ گوشن جو ملڪ بني اسرائيل سان ڀرجي ويو. 11پوَ مصر جا سڀ بزرگ ۽ ان جا ڏاها بادشاهہ جي اڳيان آيا ۽ کيس سجدو ڪيو ۽ سندس اڳيان ويٺا. ء 12۽ مصر جي سڀني بزرگن ۽ ان جي دانشمندن بادشاه کي چيو تہ بادشاه هميشہ جيئرو رهي ،تو اسان کي بني اسرائيل جي خلف صلح ڏني ،۽ اسان بادشاه جي حڪم مطابق انھن سان ڪيو. 13پر محنت جي واڌ جي تناسب سان اهي وڌندا ۽ زمين ۾ وڌندا آهن ،۽ ڏسو سڄو ملڪ انھن سان ڀريل آهي. 14تنھنڪري اسان جا مالڪ ۽ بادشاه ،سڄي مصر جون نظرون اوهان تي آهن تہ اوهان انھن کي پنھنجي دانائي سان صلح ڏيو ،جنھن سان اهي اسرائيل تي االب اچي انھن کي تباهہ ڪري سگھن ،يا انھن کي ملڪ مان گھٽائي سگھن؛ ۽ بادشاه انھن کي جواب ڏنو تہ ،هن معاملي ۾ اوهان کي صلح ڏيو تہ جيئن اسين ڄاڻون تہ انھن سان ڇا ڪجي. عز جي ملڪ ۾ ميسوپوٽيميا جو 15۽ هڪ آفيسر ،جيڪو بادشاهه جي صلحڪارن مان هڪ هو ،جنھن جو نالو ايوب هو ،جيڪو ء رهواسي هو ،بادشاهه کي جواب ڏيندي چيو ته: 16جيڪڏهن بادشاهه کي خوشي ٿئي ،ته هو پنھنجي نوڪر جي صلح ٻڌي؛ ۽ بادشاهه کيس چيو ته ،ڳالھايو. 17۽ ايوب بادشاهه ،شھزادن ۽ مصر جي سڀني بزرگن جي اڳيان ڳالھايو ،چيو ته: 18ڏسو ،بادشاهه جي صلح جيڪا هن اڳ ۾ بني اسرائيل جي محنت جي احترام ۾ ڏني هئي ،تمام سٺي آهي ،۽ توهان کي انھن کان هميشه لَ نه هٽائڻ گھرجي جيڪي محنت ڪن ٿا. ء 19پر اهو اهو مشورو آهي جنھن سان اوهين انھن کي گھٽائي سگھو ٿا ،جيڪڏهن بادشاه کي انھن کي تڪليف ڏيڻ سٺو لڳي. 20ڏسو ،اسان کي گھڻي وقت کان جنگ جو ڊپ آهي ،۽ اسان چيو آهي ته ،جڏهن اسرائيل ملڪ ۾ ڪامياب ٿيندو ،جيڪڏهن جنگ ٿيندي ته اهي اسان کي ملڪ مان ڪڍي ڇڏيندا. 21جيڪڏهن بادشاهه کي مرضي هجي ته هڪ شاهي فرمان جاري ڪيو وڃي ۽ مصر جي قانونن ۾ لکيل هجي جيڪو رد نه ڪيو ويندو ته هر هڪ نر ٻار جيڪو بني اسرائيلن ۾ پيدا ٿئي ٿو ،ان جو رت زمين تي وهايو وڃي. 22۽ توهان جي ائين ڪرڻ سان ،جڏهن اسرائيل جا سڀئي مرد مري ويندا ،انھن جي جنگين جي برائي ختم ٿي ويندي؛ بادشاهه کي ائين ڪرڻ گھرجي ۽ سڀني عبراني دائيون کي سڏڻ گھرجي ۽ انھن کي هن معاملي ۾ حڪم ڏيڻ گھرجي ته ان کي عمل ۾ آڻين؛ تنھنڪري بادشاهه ۽ شھزادن کي اها ڳالھه پسند آئي ،۽ بادشاهه ايوب جي چوڻ مطابق ڪيو. لَ موڪليو ،جن مان هڪڙي جو نالو شفرا ۽ ٻي جو نالو فوآه هو. 23۽ بادشاهہ عبراني دائيون سڏائڻ ء 24۽ دائيون بادشاهه جي اڳيان آيون ،۽ سندس حضور ۾ بيٺيون. لَ دائي جو ڪم ڪندا آهيو ۽ انھن کي اسٽول تي ڏسندا آهيو ،جيڪڏهن اهو 25۽ بادشاه انھن کي چيو تہ جڏهن اوهين عبراني عورتن ء پوَ اها جيئري رهندي. پٽ آهي تہ اوهين ان کي ماري ڇڏيندا ،پر جيڪڏهن ڌي ءَ آهي تہ ء پوَ مان توکي ۽ تنھنجي سڀني گھرن کي باهه سان ساڙي ڇڏيندس. 26پر جيڪڏهن تون هي ڪم نه ڪندين ته ء 27پر دائيون خدا کان ڊڄنديون هيون ۽ مصر جي بادشاهه جي ڳالھه يا سندس ڳالھه نه ٻڌنديون هيون ،۽ جڏهن عبراني عورتون دائي کي لَ سڀ ڪجھه ڪندي هئي جيڪو ضروري هوندو هو ۽ ان کي جيئرو ڇڏي ڏيندي هئي؛ پٽ يا ڌي ءَ پيدا ڪنديون هيون ،تڏهن دائي ٻار ء ائين ئي دائيون سڀني ڏينھن تائين ڪنديون هيون. 28۽ اها ڳالھه بادشاهه کي ٻڌائي وئي ،۽ هن دائيون کي سڏائي چيو ته ،توهان اهو ڪم ڇو ڪيو ۽ ٻارن کي جيئرو ڇو بچايو؟ 29۽ دائيون جواب ڏنو ۽ گڏجي بادشاهه جي اڳيان ڳالھايو ،چيو ته، 30بادشاهہ کي اهو نہ سمجھڻ گھرجي تہ عبراني عورتون مصري عورتن وانگر آهن ،ڇاڪاڻ تہ بني اسرائيل جا سڀ ٻار سچا آهن ، لَ ،گھڻن ڏينھن کان ڪنھن بہ عبراني عورت اسان تي ٻار ۽ دائي انھن وٽ اچڻ کان اڳ ئي ٻار ڄڻيا ويندا آهن ،۽ اسان اوهان جي ٻانھين ء پيدا نہ ڪيو آهي ،ڇاڪاڻ تہ سڀ عبراني عورتون پنھنجون پاڻ جون دائيون آهن ،ڇاڪاڻ تہ اهي سچيون آهن. 31۽ فرعون انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ۽ انھن تي يقين ڪيو ،۽ دائيون بادشاهه کان هليا ويون ،۽ خدا انھن سان ڀلئي ڪئي ،۽ ماڻھو وڌندا ۽ تمام گھڻو وڌندا ويا. باب67 117
جاشر
1مصر جي ملڪ ۾ لوي جي نسل مان هڪڙو ماڻھو هو ،جنھن جو نالو عمرام هو ،جيڪو ڪحت جو پٽ هو ،جيڪو لوي جو پٽ هو ۽ جيڪو اسرائيل جو پٽ هو. 2۽ هن ماڻھو ءَ وڃي هڪ زال شادي ڪئي ،جنھن جو نالو يوڪبد هو ،جيڪا پنھنجي پي ءَ جي ڀيڻ لوي جي ڌي ءَ هئي ،۽ هو ءَ هڪ سؤ ڇھين سالن جي هئي ،۽ هو ان وٽ آيو. 3۽ عورت حاملہ ٿي ۽ هڪ ڌي ءَ کي جنم ڏنو ،۽ هن ان جو نالو مريم رکيو ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ مصري بني اسرائيل جي زندگين کي ڪڙو ڪري ڇڏيو هو. 4۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ کي جنم ڏنو ۽ هن ان جو نالو هارون رکيو ،ڇاڪاڻ ته هن جي پيٽ ۾ هجڻ جي ڏينھن ۾ ،فرعون بني اسرائيل جي نر ٻارن جو رت وهائڻ شروع ڪيو. جاَ تي يانياه بادشاه ٿيو. ڪتيم جو بادشاه هو ،مري ويو ۽ سندس ء 5انھن ڏينھن ۾ صفو ،اليفاز جو پٽ ،عيسو جو پٽ ،جيڪو ء 6۽ اهو عرصو جڏهن صفو چتيم جي اولد تي پنجاهه سال حڪومت ڪئي ،۽ هو مري ويو ۽ چتيم جي ملڪ ۾ نبنا شھر ۾ دفن ڪيو ويو. پوَ بادشاهي ڪئي ۽ هن پنجاهه سال حڪومت ڪئي. 7۽ يانياس ،جيڪو چتيم جي اولد مان هڪ طاقتور ماڻھو هو ،هن کان ء پوَ بعور جو پٽ بلعام ءچتيم جي ملڪ مان ڀڄي ويو ۽ مصر ۾ مصر جي بادشاهه فرعون وٽ ويو. 8۽ ءچتيم جي بادشاهه جي وفات کان ء 9۽ فرعون کيس وڏي عزت سان آڌرڀا ءَ ڪيو ،ڇاڪاڻ ته هن سندس دانائي بابت ٻڌو هو ،۽ کيس تحفا ڏنا ۽ کيس صلحڪار بڻايو ،۽ کيس وڏو ڪيو. 10۽ بلعام مصر ۾ رهيو ،بادشاه جي سڀني اميرن سان عزت سان ،۽ اميرن کيس مٿاهون ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ اهي سڀ سندس حڪمت سکڻ جي خواهش ڪندا هئا. 11۽ بني اسرائيل جي مصر ڏانھن وڃڻ جي هڪ سئو ٽيھه سال ۾ ،فرعون خواب ڏٺو ته هو پنھنجي بادشاهي تخت تي ويٺو آهي ،۽ پنھنجون اکيون مٿي ڪيون ۽ ڏٺو ته هڪ پوڙهو ماڻھو سندس سامھون بيٺو آهي ،۽ پوڙهي ماڻھو ءَ جي هٿن ۾ ترازو هئا ،اهڙا ترازو جيڪي واپاري استعمال ڪندا آهن. 12۽ پوڙهي ماڻھو ءَ ترازو کڻي فرعون جي اڳيان لٽڪايو. 13۽ پوڙهي ماڻھو ءَ مصر جي سڀني بزرگن ۽ ان جي سڀني اميرن ۽ وڏن ماڻھن کي ورتو ،۽ انھن کي گڏ ڪري هڪ ترازو ۾ رکيو. 14۽ هن هڪ کير وارو ٻڪرو کڻي ٻئي ترازو ۾ رکيو ،۽ اهو ٻڪرو سڀني کان وڌيڪ هو. 15۽ فرعون هن خوفناڪ خواب تي حيران ٿي ويو ،ڇو ته ٻار سڀني کان وڌيڪ االب ٿي ويو ،۽ فرعون جاڳيو ۽ ڏٺو ته اهو هڪ خواب هو. 16۽ فرعون صبح جو سوير اٿيو ۽ پنھنجن سڀني نوڪرن کي سڏائي انھن کي خواب ٻڌايو ،۽ ماڻھو تمام ڊڄي ويا. 17۽ بادشاهہ پنھنجن سڀني عقلمندن کي چيو تہ” ،مون کي عرض آهي تہ جيڪو خواب مون ڏٺو آهي تنھن جو تعبير ڪريو تہ جيئن مان ان کي سمجھي سگھان. 18۽ بعور جي پٽ بلعام بادشاهه کي جواب ڏنو ۽ کيس چيو تہ” ،هن جو مطلب ٻيو ڪجھہ بہ نہ آهي پر هڪ وڏي آفت جيڪا آخري ڏينھن ۾ مصر تي نازل ٿيندي. 19ڇو ته اسرائيل کي هڪ پٽ پيدا ٿيندو جيڪو سڀني مصر ۽ ان جي رهاڪن کي تباهه ڪندو ،۽ بني اسرائيل کي مصر مان هڪ طاقتور هٿ سان ڪڍي آڻيندو. 20تنھن ڪري ،اي بادشاهه ،هن معاملي تي صلح ڪر ،ته جيئن تون بني اسرائيل جي اميد ۽ انھن جي اميد کي ختم ڪرين ،ان کان اڳ جو مصر تي هي آفت اچي. 21۽ بادشاهہ بلعام کي چيو تہ" ۽ اسان اسرائيل سان ڇا ڪريون؟ بيشڪ اسان پھريائين انھن جي خلف هڪ خاص طريقي سان صلح ڪئي هئي ۽ انھن تي االب نہ اچي سگھياسين". 22تنھنڪري هاڻي تون انھن جي خلف صلح ڏي تہ جيئن اسين انھن تي االب ٿيون. 23بلعام بادشاهہ کي جواب ڏنو تہ” ،هاڻي پنھنجن ٻن صلحڪارن کي گھرايو ،۽ ڏسون تہ هن معاملي تي سندن ڪھڙي صلح آهي ۽ پوَ اوهان جو نوڪر ڳالھائيندس. ء عزيين کي گھرايو ،۽ اهي آيا ۽ بادشاه جي اڳيان ويٺا. 24پوَ بادشاهہ پنھنجن ٻن صلحڪارن ،رعوئيل مديانين ۽ ايوب ء ء 25۽ بادشاه انھن کي چيو تہ ڏسو اوهان ٻنھي اهو خواب ٻڌو آهي جيڪو مون ڏٺو آهي ۽ ان جي تعبير بہ .تنھنڪري هاڻي صلح ڏيو ۽ ڄاڻو ۽ ڏسو تہ بني اسرائيل سان ڇا ڪيو وڃي ،جنھن سان اسين انھن تي االب ٿيون ،انھي ءَ کان اڳ جو انھن جي بڇڙائي اسان تي اچي. 26۽ رعوئيل مدياني ءَ بادشاه کي جواب ڏنو تہ بادشاه جيئرو رهي ،بادشاه هميشہ جيئرو رهي. 27جيڪڏهن بادشاهہ کي سٺو لڳي تہ کيس عبرانين کان پاسو ڪرڻ گھرجي ۽ انھن کي ڇڏي ڏيڻ گھرجي ،۽ انھن تي پنھنجو هٿ نہ هلئي. 28ڇالَ جو اءهي اءهي آهن جن کي خداوند قديم زماني ۾ چونڊيو هو ،۽ زمين جي سڀني قومن ۽ زمين جي بادشاهن مان پنھنجي ميراث ء جو حصو ورتو هو؛ ۽ ڪير آهي جنھن پنھنجو هٿ انھن جي خلف بي ڏوهي سان وڌايو ،جن کان سندن خدا بدلو نه ورتو؟ 29بيشڪ توکي خبر آهي ته جڏهن ابراهيم مصر ڏانھن ويو ،تڏهن مصر جي اڳوڻي بادشاهه ،فرعون ،پنھنجي زال ساره کي ڏٺو ۽ ان کي زال بڻايو ،ڇاڪاڻ ته ابراهيم چيو ته” ،هو ءَ منھنجي ڀيڻ آهي “،ڇاڪاڻ ته هو ڊڄي ويو ته متان مصر جا ماڻھو هن کي سندس زال جي ڪري قتل ڪري ڇڏين. 30۽ جڏهن مصر جي بادشاهه ساره کي کڻي ويو ،تڏهن خدا هن کي ۽ سندس گھر وارن کي سخت آفتن سان ماريو ،جيستائين هن ابراهيم ،پوَ هو شفاياب ٿي ويو. کي سندس زال ساره واپس نه ڏني ء 31۽ فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ جراري کي خدا ابراهيم جي زال ساره جي ڪري سزا ڏني ،انسان کان جانور تائين هر پيٽ کي روڪي ڇڏيو. 118
جاشر
32جڏهن انھن جو خدا رات جو خواب ۾ ابي ملڪ وٽ آيو ۽ هن کي ڊيڄاريو ته جيئن هو ابراهيم ساره کي واپس ڏئي جنھن کي هن کنيو لَ دعا گھري ،۽ هن کان دعا هو ،۽ بعد ۾ جرار جي سڀني ماڻھن کي ساره جي ڪري سزا ڏني وئي ،۽ ابراهيم پنھنجي خدا کان انھن ء گھري وئي ،۽ هن انھن کي شفا ڏني. 33۽ ابي ملڪ انھن سڀني برائين کان ڊڄي ويو جيڪي هن ۽ سندس قوم تي آيو ،۽ هو ابراهيم ڏانھن سندس زال ساره ڏانھن موٽي آيو ،۽ هن کي ڪيتريون ئي تحفا ڏنيون. 34جڏهن هن اسحاق کي جرار مان ڪڍي ڇڏيو هو ته هن سان به ائين ئي ڪيو هو ،۽ خدا هن سان عجيب ڪم ڪيا هئا ،جو جرار جا سڀئي پاڻي جا وهڪرا سڪي ويا هئا ،۽ انھن جا پيداواري وڻ نه پيدا ٿيا هئا. 35تان جو ابي ملڪ جرار ،سندس دوست احزت ۽ سندس لشڪر جو سردار فءڪءل ،سندس وٽ ويا ۽ اهي سندس اڳيان زمين تي جھڪي سجدو ڪيو. لَ خداوند کان دعا گھري ،۽ خداوند سندس منت قبول ڪئي ۽ انھن لَ دعا ڪري ،۽ هن انھن ء 36۽ انھن کيس عرض ڪيو تہ هو انھن ء کي شفا ڏني. 37۽ يعقوب ،جيڪو صاف گو ماڻھو هو ،پنھنجي ايمانداري جي ڪري پنھنجي ڀا ءَ عيسو جي هٿ کان ۽ پنھنجي ما ءَ جي ڀا ءَ لبن جي هٿ کان بچايو ويو ،جيڪو هن جي جان چاهيندو هو؛ ساڳئي طرح ڪنعان جي سڀني بادشاهن جي هٿ کان جيڪي هن جي ۽ هن جي ٻارن جي خلف گڏ ٿيا هئا ته جيئن انھن کي تباهه ڪن ،۽ خداوند انھن کي انھن جي هٿن کان بچايو ،ته اهي انھن تي ڦري ويا ۽ انھن کي ماريو ،ڇاڪاڻ ته ڪنھن ڪڏهن به انھن جي خلف پنھنجو هٿ بي گناهه وڌايو آهي؟ 38بيشڪ ،تنھنجي پي ءَ جي پي ءَ ،فرعون ،يعقوب جي پٽ يوسف کي مصر جي ملڪ جي سڀني سردارن کان مٿي ڪيو ،جڏهن هن سندس حڪمت ڏٺي ،ڇاڪاڻ ته هن پنھنجي حڪمت سان ملڪ جي سڀني رهاڪن کي ڏڪار کان بچايو. 39پوَ هن يعقوب ۽ سندس ٻارن کي مصر ڏانھن اچڻ جو حڪم ڏنو ،ته جيئن انھن جي نيڪي ءَ سان مصر ۽ گوشن جي ملڪ کي ڏڪار ء کان بچايو وڃي. 40تنھنڪري جيڪڏهن اوهان کي اهو سٺو لڳي ٿو تہ بني اسرائيل کي ناس ڪرڻ کان روڪيو ،پر جيڪڏهن اوهان جي مرضي نہ آهي پوَ انھن کي هتان موڪليو تہ جيئن اهي ڪنعان جي ملڪ ڏانھن وڃن ،جنھن ۾ سندن ابا ڏاڏا رهيا هئا. تہ اهي مصر ۾ رهن ،تہ ء 41۽ جڏهن فرعون يٿرو جون ڳالھيون ٻڌيون ته هو مٿس تمام گھڻو ڪاوڙيو ،ايتري قدر جو هو بادشاهه جي حضور کان شرمسار ٿي اٿيو ،۽ پنھنجي ملڪ مديان ڏانھن ويو ،۽ يوسف جي لٺ پاڻ سان گڏ کڻي ويو. عزي ايوب کي چيو تہ” تون ايوب ڇا ٿو چوين ،۽ عبراني ماڻھن جي باري ۾ تنھنجو ڪھڙو مشورو آهي؟“ 42۽ بادشاهہ ء 43تنھنڪري ايوب بادشاهہ کي چيو تہ” ڏس ،ملڪ جا سڀ رهاڪو اوهان جي اختيار ۾ آهن ،بادشاهہ کي جيڪو سٺو لڳي سو ڪرڻ ڏيو“. ٻڌاَ تہ اسين اهو ٻڌون“. 44۽ بادشاهہ بلعام کي چيو تہ” بلعام ،تون ڇا ٿو چوين ،پنھنجو ڪلم ء 45۽ بلعام بادشاهہ کي چيو تہ” بادشاهہ عبرانيہ جي خلف جيڪي صلح ڏني آهي ،انھن سڀني مان انھن کي بچايو ويندو ،۽ بادشاهہ ڪنھن بہ صلح سان انھن تي االب نہ اچي سگھندو. 46ڇالَ جو جيڪڏهن اوهين انھن کي ٻرندڙ باه سان گھٽائڻ جو سوچيو ٿا ،تہ اوهين انھن تي االب نہ ٿي سگھندؤ ،ڇاڪاڻ تہ ء بيشڪ انھن جي خدا سندن پي ءَ ابراهيم کي ڪلدين جي اءور کان بچايو هو؛ ۽ جيڪڏهن اوهين انھن کي تلوار سان ناس ڪرڻ جو سوچيو جاَ تي هڪ رڍ رکيو ويو. ٿا ،تہ بيشڪ سندن پي ءَ اسحاق کي اءن کان بچايو ويو ،۽ سندس ء 47۽ جيڪڏهن تون سخت ۽ سخت محنت سان انھن کي گھٽائڻ جو ارادو ڪرين ٿو ،ته تون هن ۾ به ڪامياب نه ٿيندين ،ڇاڪاڻ ته انھن جو پي ءَ يعقوب هر قسم جي محنت سان لبن جي خدمت ڪئي ۽ ڪامياب ٿيو. 48تنھن ڪري ،اي بادشاهه ،منھنجا لفظ ٻڌو ،ڇاڪاڻ ته هي اهو مشورو آهي جيڪو انھن جي خلف صلح ڏني وئي آهي ،جنھن سان توهان انھن تي االب ايندا ،۽ جنھن کان توهان کي پري نه ٿيڻ گھرجي. 49جيڪڏهن بادشاهه کي مرضي هجي ته هو حڪم ڏئي ته انھن جي سڀني ٻارن کي جيڪي اڄ کان اڳتي پيدا ٿيندا ،پاڻي ءَ ۾ اڇلئي ڇڏيو وڃي ،ڇاڪاڻ ته ان سان توهان انھن جو نالو ختم ڪري سگھو ٿا ،ڇاڪاڻ ته انھن مان ڪنھن کي به ،۽ نه ئي انھن جي پي ءَ ڏاڏن کي هن طريقي سان آزمايو ويو هو. 50۽ بادشاهہ بلعام جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ اهو ڳالھہ بادشاهہ ۽ سردارن کي پسند آئي ،۽ بادشاهہ بلعام جي چوڻ مطابق ڪيو. 51۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته سڄي مصر ۾ هڪ اعلن جاري ڪيو وڃي ۽ هڪ قانون جاري ڪيو وڃي ،جنھن ۾ چيو ويو تہ اڄ کان وٺي عبراني ماڻھن ۾ پيدا ٿيندڙ هر هڪ نر ٻار کي پاڻي ءَ ۾ اڇليو وڃي. 52۽ فرعون پنھنجن سڀني نوڪرن کي سڏ ڪري چيو تہ” هاڻي وڃو ۽ گوشن جي سڄي ملڪ ۾ جتي بني اسرائيل آهن ،ڳول ڪريو ۽ ڏسو تہ عبرانين مان پيدا ٿيندڙ هر پٽ کي دريا ءَ ۾ اڇليو وڃي ،پر هر ڌي ءَ کي جيئرو ڇڏيو وڃي“. 53۽ جڏهن بني اسرائيلن اهو ٻڌو جيڪو فرعون حڪم ڏنو هو ته پنھنجن پٽن کي دريا ءَ ۾ اڇلئي ڇڏيو ،ته ڪجھه ماڻھو پنھنجين زالن کان الڳ ٿي ويا ۽ ٻيا انھن سان چنبڙي پيا. پوَ ،جڏهن اسرائيل جي انھن عورتن جي ٻار ڄڻڻ جو وقت آيو جيڪي پنھنجن مڙسن سان گڏ رهيون هيون ،اهي ٻار 54۽ ان ڏينھن کان ء لَ ميدان ۾ پھتيون ،۽ پنھنجن ٻارن کي ميدان ۾ ڇڏي گھر موٽي ويون. لَ ميدان ۾ ويون ،۽ اهي ٻار ڄڻڻ ء ڄڻڻ ء 55۽ خداوند ،جنھن انھن جي ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو ته انھن کي وڌائينداسين ،پنھنجي خدمتگار ملئڪن مان هڪ کي موڪليو جيڪو آسمان ۾ آهي ته هر ٻار کي پاڻي سان ڌوئي ،ان کي مسح ڪري ۽ ان کي سينو ڪري ۽ ان جي هٿن ۾ ٻه هموار پٿر رکي ،جن مان هڪ مان اهو کير چوسي ٿو ۽ ٻئي مان ماکي ،۽ هن ان جا وار گوڏن تائين وڌا ،جن سان اهو پاڻ کي ڍڪي سگھي ٿو؛ ان کي تسلي ڏيڻ ۽ لَ پنھنجي رحم جي ڪري. ان سان چنبڙڻ ،ان ء 119
جاشر
56۽ جڏهن خدا کي انھن تي رحم آيو ۽ انھن کي زمين جي مٿاڇري تي وڌائڻ چاهيو ،تڏهن هن پنھنجي زمين کي حڪم ڏنو ته انھن کي پوَ زمين پنھنجو وات کوليو ۽ انھن کي الٽي ڪيو ۽ اهي شھر مان زمين جي ٻوٽي انھن جي وڏي ٿيڻ تائين محفوظ رکيو وڃي ،جنھن کان ء ۽ ٻيلي جي گاهه وانگر نڪتا ،۽ اهي هر هڪ پنھنجي خاندان ۽ پنھنجي پي ءَ جي گھر ڏانھن موٽي ويا ،۽ اهي انھن سان گڏ رهيا. 57۽ بني اسرائيل جا ٻار زمين تي زمين جي گاه وانگر هئا ،خدا جي فضل سان جيڪو انھن تي هو. 58۽ جڏهن سڀني مصرين اهو ڏٺو ،تڏهن اهي هر هڪ پنھنجي ٻني ءَ ۾ پنھنجي ڳئون جي جوڙي ۽ پنھنجي هر جي فالي سان گڏ ويا ،۽ انھن ان کي ائين هليو جيئن ڪو ماڻھو ٻج پوکڻ وقت زمين کي هلئيندو آهي. 59۽ جڏهن اهي هر هلئيندا هئا ته اهي بني اسرائيل جي ٻارن کي نقصان نه پھچائي سگھيا ،تنھن ڪري ماڻھو وڌندا ۽ تمام گھڻو وڌندا ويا. لَ گوشن ڏانھن وڃن. 60۽ فرعون پنھنجن عملدارن کي روزانو حڪم ڏنو ته بني اسرائيل جي ٻارن جي ڳول ء 61۽ جڏهن انھن هڪ کي ڳولي لڌو ،ته انھن ان کي زور سان ان جي ما ءَ جي سيني مان ڪڍي دريا ءَ ۾ اڇلئي ڇڏيو ،پر ڌي ءَ کي ان جي ما ءَ سان ڇڏي ويا؛ مصري سڀني ڏينھن تائين بني اسرائيلين سان ائين ڪندا رهيا. باب68 1۽ اهو وقت هو جڏهن خدا جو روح مريم تي هو ،جيڪو عمرام جي ڌي ءَ ۽ هارون جي ڀيڻ هئي ،۽ هو ءَ ٻاهر نڪري گھر جي باري ۾ لَ هڪ پٽ پيدا ٿيندو ،۽ هو اسرائيل کي مصر جي هٿن پيشنگوئي ڪندي چوڻ لڳي ته ،ڏسو ،هن ڀيري منھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ مان اسان ء کان بچائيندو. 2۽ جڏهن عمرام پنھنجي ڌي ءَ جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن هو ويو ۽ پنھنجي زال کي گھر واپس وٺي ويو ،جڏهن هن ان وقت کيس ڪڍي ڇڏيو هو جڏهن فرعون يعقوب جي گھر جي هر نر ٻار کي پاڻي ۾ اڇلئڻ جو حڪم ڏنو هو. پوَ ورتو ،۽ هو ساڻس گڏ آيو ۽ هو ءَ حاملہ ٿي. 3تنھنڪري عمرام پنھنجي زال يوڪبد کي ،جنھن کي هن ڌڪي ڇڏڻ کان ٽي سال ء پوَ هن هڪ پٽ کي جنم ڏنو ،۽ سڄو گھر اهڙي روشني ءَ سان ڀرجي ويو جيئن سج ۽ چنڊ جي روشني ءَ جي 4۽ ستن مھينن جي پيٽ کان ء وقت انھن جي روشني ءَ جي ڪري. 5۽ جڏهن عورت ٻار ڏٺو ته اهو ڏسڻ ۾ سٺو ۽ وڻندڙ آهي ،ته هن ان کي ٽن مھينن تائين هڪ اندروني ڪمري ۾ لڪائي ڇڏيو. 6انھن ڏينھن ۾ مصرين سازش ڪئي ته اتي سڀني عبراني ماڻھن کي تباهه ڪيو وڃي. 7۽ مصري عورتون گوشن ڏانھن ويون جتي بني اسرائيل هئا ،۽ انھن پنھنجن ٻارن کي پنھنجن ڪلھن تي کنيو ،انھن جا ٻار جيڪي اڃا تائين ڳالھائي نه سگھيا. 8۽ انھن ڏينھن ۾ ،جڏهن بني اسرائيل جون عورتون ٻار پيدا ڪنديون هيون ،هر عورت پنھنجي پٽ کي مصرين کان لڪائي رکندي هئي ، ته جيئن مصري انھن جي پيدائش جي خبر نه پوي ۽ انھن کي ملڪ مان تباهه نه ڪن. 9۽ مصري عورتون گوشن ۾ آيون ۽ انھن جا ٻار جيڪي ڳالھائي نه سگھندا هئا انھن جي ڪلھن تي هئا ،۽ جڏهن هڪ مصري عورت هڪ عبراني عورت جي گھر ۾ آئي ته سندس ٻار روئڻ لڳو. 10۽ جڏهن اهو رڙ ڪئي ته ٻار جيڪو اندرئين ڪمري ۾ هو ان کي جواب ڏنو ،تنھن ڪري مصري عورتون ويون ۽ فرعون جي گھر ۾ اهو ٻڌايو. 11۽ فرعون پنھنجا عملدار موڪليا تہ ٻارن کي کڻي وڃن ۽ انھن کي قتل ڪن؛ مصري سڄو ڏينھن عبراني عورتن سان ائين ڪندا رهيا. پوَ ،اهو خبر فرعون جي گھر ۾ مشھور ٿي وئي. 12۽ اهو ان وقت هو ،يوڪبد جي پنھنجي پٽ کي لڪائڻ کان تقريبا ا ٽي مھينا ء لَ بلورش جو هڪ صندوق کڻي ان تي لچڪ ۽ رال 13۽ عورت جلدي ۾ پنھنجي پٽ کي کڻي وئي ان کان اڳ جو آفيسر اچن ،۽ هن ان ء سان ليپ ڪيو ،۽ ٻار کي ان ۾ وجھي ڇڏيو ،۽ ان کي دريا ءَ جي ڪناري تي جھنڊن ۾ رکي ڇڏيو. 14۽ سندس ڀيڻ مريم پري بيٺي رهي ته خبر پوي ته ساڻس ڇا ٿيندو ۽ سندس لفظن جو ڇا ٿيندو. 15۽ خدا انھي ءَ وقت مصر جي ملڪ ۾ هڪ سخت گرمي موڪلي ،جنھن انسان جي جسم کي سج وانگر پنھنجي گردش ۾ ساڙي ڇڏيو ، ۽ ان مصرين کي تمام گھڻو تنگ ڪيو. لَ ويا ،ڇاڪاڻ ته گرمي ءَ انھن جو گوشت ساڙي ڇڏيو هو. 16۽ سڀ مصري دريا ءَ ۾ وهنجڻ ء لَ وئي ،۽ سندس نوڪرياڻيون ۽ مصر جون سڀ عورتون به 17۽ فرعون جي ڌي ءَ بتيه پڻ سخت گرمي جي ڪري دريا ءَ ۾ وهنجڻ ء دريا ءَ جي ڪناري تي هلي رهيون هيون. لَ موڪليو. آڻڻ کي ان کي َ نوڪرياڻي پنھنجي ،۽ ڏٺو صندوق تي َ پاڻي هن ،۽ کنيون 18۽ بتيه پنھنجون اکيون دريا ءَ ڏانھن ء ء ء 19۽ هن ان کي کوليو ۽ ٻار کي ڏٺو ،۽ ٻار کي روئندي ڏٺو ،۽ هن کي هن تي رحم آيو ،۽ هن چيو ته ،هي عبراني ٻارن مان هڪ آهي. 20۽ مصر جون سڀ عورتون جيڪي دريا ءَ جي ڪناري تي هلنديون هيون ،سي کيس کير پيارڻ چاهينديون هيون ،پر هو کير پيارڻ کان انڪار ڪندو هو ،ڇاڪاڻ ته اهو ڪم خداوند جي طرفان هو ته جيئن کيس سندس ما ءَ جي کير ۾ واپس آڻي سگھي. 21۽ مريم سندس ڀيڻ ان وقت دريا ءَ جي ڪناري تي مصري عورتن ۾ هئي ،۽ هن اهو سڀ ڪجھه ڏٺو ۽ فرعون جي ڌي ءَ کي چيو ،ڇا لَ ٻار کي کير پياري؟ مان وڃي عبراني عورتن مان هڪ دائي کي آڻيان ،جيڪا توهان ء 22۽ فرعون جي ڌي ءَ کيس چيو تہ” وڃ “،۽ ڇوڪري وڃي ٻار جي ما ءَ کي سڏي. لَ کير پيار ،۽ مان توکي تنھنجي مزدوري ڏيندس ، 23۽ فرعون جي ڌي ءَ يوڪبد کي چيو تہ” هن ٻار کي کڻي وڃ ۽ ان کي منھنجي ء روزانو ٻه چاندي ءَ جا ٽڪرا؛ ۽ عورت ٻار کي کڻي ان کي پاليو. 24۽ ٻن سالن جي آخر ۾ ،جڏهن ٻار وڏو ٿيو ،ته هو ءَ ان کي فرعون جي ڌي ءَ وٽ کڻي آئي ،۽ هو هن کي پٽ وانگر ٿيو ،۽ هن ان جو نالو موسي رکيو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،ڇاڪاڻ ته مون هن کي پاڻي مان ڪڍيو هو. م 120
جاشر
25۽ سندس پي ءَ عمرام سندس نالو ڪبار رکيو ،ڇاڪاڻ جنھن کي هن ڦري ورتو هو“. قادر مطلق کان اميد ڪئي آهي ،۽ خدا هن کي لَ هن ،مون ته چيو ،هن ته ،ڇاڪاڻ رکيو يڪوتئيل نالو سندس 26۽ سندس ما ءَ يوڪبد ء ء مون ڏانھن موٽايو. 27۽ سندس ڀيڻ مريم کيس يرد سڏيو ،ڇاڪاڻ ته هو ءَ سندس پٺيان دريا ءَ تي لٿي ته سندس انجام ڇا ٿيندو. 28۽ سندس ڀا ءَ هارون سندس نالو ابي زنوڪ رکيو ،ڇاڪاڻ تہ هو چوڻ لڳو تہ” منھنجو پي ءَ منھنجي ما ءَ کي ڇڏي پنھنجي ڪري هن وٽ موٽي آيو“. 29۽ عمرام جي پي ءَ قحط سندس نالو ابيگدور رکيو ،ڇاڪاڻ ته خدا سندس خاطر يعقوب جي گھر جي ڀت کي مرمت ڪيو ،ته جيئن اهي هاڻي پنھنجن پٽن کي پاڻي ۾ اڇلئي نه سگھن. 30۽ انھن جي دائي هن جو نالو ابي سوچي رکيو ،۽ چيو ته ،حام جي اولد جي ڪري هن کي ٽن مھينن تائين پنھنجي خيمي ۾ لڪايو ويو. 31۽ سڀني اسرائيلي سندس نالو سمعياه رکيو ،جيڪو نٿنيل جو پٽ هو ،ڇاڪاڻ تہ انھن چيو تہ" پنھنجي زماني ۾ خدا انھن جي فرياد ٻڌي آهي ۽ انھن کي انھن جي ظالمن کان بچايو آهي". موسي بادشاهه جي ٻارن ۾ وڏو ٿيو. ،۽ هو وانگر پٽ لَ بتيا َ ڌي موسي فرعون جي گھر ۾ هو ،۽ فرعون جي 32۽ ء م م ء لَ هو جو هن پنھنجي زال سان صحبت ڪئي تہ هن چيو تہ” اهو سندس ء
باب69 1۽ ادوم جو بادشاهه انھن ڏينھن ۾ ،پنھنجي حڪومت جي ارڙهين سال ۾ فوت ٿيو ،۽ کيس پنھنجي مندر ۾ دفن ڪيو ويو جيڪو هن ادوم لَ ٺاهيو هو. لَ پاڻ ء جي ملڪ ۾ پنھنجي شاهي رهائش ء 2۽ عيساؤ جي اولد پٽور ڏانھن موڪليا ،جيڪو دريا ءَ جي ڪناري تي آهي ،۽ اتان انھن هڪ خوبصورت اکين ۽ خوبصورت شڪل جاَ تي پاڻ تي بادشاهه بڻايو. وارو نوجوان ،جنھن جو نالو شائول هو ،کي وٺي آيا ،۽ انھن ان کي سمل جي ء 3۽ شائول ادوم جي ملڪ ۾ عيسو جي سڀني اولد تي چاليھه سال حڪومت ڪئي. 4۽ جڏهن مصر جي بادشاهه فرعون ڏٺو ته بلعام بني اسرائيل جي حوالي سان جيڪو مشورو ڏنو هو اهو ڪامياب نه ٿيو ،پر تڏهن به اهي ميويدار هئا ،وڌندا ۽ مصر جي سڄي ملڪ ۾ وڌندا رهيا، لَ هڪ اعلن ڪيو وڃي ته ڪو به ماڻھو پنھنجي روزاني محنت 5پوَ فرعون انھن ڏينھن ۾ حڪم ڏنو ته سڄي مصر ۾ بني اسرائيل ء ء مان ڪجھه به گھٽ نه ڪري. جاَ تي پوَ سندس ننڍي پٽ کي انھن جي ء 6۽ جيڪو ماڻھو پنھنجي روزاني ڪم ۾ ڪم نه ڪندو ،چاهي اهو گاري ۾ هجي يا سرن ۾ ،ته ء رکيو ويندو. 7۽ انھن ڏينھن ۾ مصر جي محنت بني اسرائيل تي وڌيڪ زور ورتو ،۽ ڏسو ته جيڪڏهن ڪنھن به ماڻھو ءَ جي روزاني محنت ۾ هڪ به جاَ تي عمارت ۾ ايٽ گھٽ هوندي هئي ،ته مصري سندس ننڍي پٽ کي زبردستي سندس ما ءَ کان کسي وٺندا هئا ،۽ کيس ان ايٽ جي ء وجھي ڇڏيندا هئا جيڪا سندس پي ءَ گھٽ ڇڏي ڏني هئي. 8۽ مصري ماڻھن بني اسرائيل جي سڀني ٻارن سان روزانو ائين ڪيو ،سڀني ڏينھن تائين ڊگھي عرصي تائين. 9پر لوي جو قبيلي ان وقت شروع کان وٺي پنھنجن ڀائرن بني اسرائيلن سان ڪم نه ڪيو ،ڇاڪاڻ ته لوي جي اولد کي خبر هئي ته مصري پھرين بني اسرائيلن سان ڪھڙي چالڪي ءَ سان پيش ايندا هئا. باب70 موسي جي پيدائش کان ٽئين سال ۾ ،فرعون هڪ ضيافت تي ويٺو هو ،جڏهن راڻي الپرانيت سندس ساڄي پاسي ۽ بتيا سندس کاٻي 1۽ م موسي سندس سيني تي ليٽي پيو هو ،۽ بعور جو پٽ بلعام پنھنجن ٻن پٽن سان گڏ ،۽ بادشاهي جا سڀ سردار ڇوڪرو ،۽ هئي ويٺي پاسي م بادشاهه جي حضور ۾ دسترخوان تي ويٺا هئا. 2۽ ڇوڪري پنھنجو هٿ بادشاه جي مٿي تي وڌايو ،۽ بادشاه جي مٿي تان تاج ڪڍي پنھنجي مٿي تي رکيو. 3۽ جڏهن بادشاهه ۽ شھزادن اهو ڪم ڏٺو جيڪو ڇوڪرو ڪيو هو ،ته بادشاهه ۽ شھزادا ڊڄي ويا ،۽ هڪ ماڻھو پنھنجي پاڙيسري کي حيرت جو اظھار ڪيو. 4۽ بادشاه انھن سردارن کي چيو جيڪي سندس اڳيان دسترخوان تي ويٺا هئا” ،اوهين ڇا ٿا چئو ۽ اوهان ڇا ٿا چئو ،اي اميرو ،هن معاملي ۾ ،۽ هن ڪم جي ڪري ڇوڪرو تي ڪھڙو فيصلو ٿيڻ گھرجي؟“ 5۽ بعور جي پٽ بلعام جادوگر بادشاهه ۽ شھزادن جي اڳيان جواب ڏنو ،۽ هن چيو ته ،اي منھنجا مالڪ ۽ بادشاهه ،هاڻي ياد ڪر ،اهو خواب جيڪو توهان ڪيترن ڏينھن کان ڏٺو هو ،۽ جيڪو توهان جي نوڪر توهان کي تعبير ڪيو. 6تنھن ڪري هي عبراني ٻارن مان هڪ ٻار آهي ،جنھن ۾ خدا جو روح آهي ،۽ منھنجا مالڪ بادشاهه اهو نه سمجھو ته هن نوجوان اهو ڪم بي سمجھه سان ڪيو آهي. 7ڇاڪاڻ ته هو هڪ عبراني ڇوڪرو آهي ،۽ دانائي ۽ سمجھ هن سان گڏ آهي ،جيتوڻيڪ هو اڃا ٻار آهي ،۽ دانائي سان هن اهو ڪيو لَ مصر جي بادشاهي چونڊيو آهي. آهي ۽ پاڻ ء 8ڇالَ جو سڀني عبراني ماڻھن جو طريقو اهو آهي تہ اهي بادشاهن ۽ انھن جي اميرن کي ٺڳين ،اهي سڀ ڪم چالڪي سان ڪن ،تہ ء جيئن زمين جي بادشاهن ۽ انھن جي ماڻھن کي ڏڪائين. 121
جاشر
9بيشڪ اوهين ڄاڻو ٿا تہ سندن پي ءَ ابراهيم ائين ڪيو ،جنھن بابل جي بادشاه نمرود ۽ جرار جي بادشاه ابي ملڪ جي فوج کي ٺڳيو ،۽ هن پاڻ کي حيث جي اولد جي ملڪ ۽ ڪنعان جي سڀني بادشاهتن تي قبضو ڪيو. لَ تہ مصر ۽ سندس بادشاهہ کي گمراه ڪري. َ ،انھي 10۽ اهو تہ هو مصر ۾ لٿو ۽ پنھنجي زال ساره بابت چيو تہ هو منھنجي ڀيڻ آهي ء ء 11سندس پٽ اسحاق به ائين ئي ڪيو جڏهن هو جرار ڏانھن ويو ۽ اتي رهيو ،۽ سندس طاقت فلستين جي بادشاهه ابي ملڪ جي فوج تي االب ٿي وئي. 12هن فلستين جي بادشاهت کي به ڌڪ هڻڻ جو سوچيو ،اهو چئي ته سندس زال ربيڪا سندس ڀيڻ هئي. 13يعقوب به پنھنجي ڀا ءَ سان داا ڪئي ۽ سندس پھرين درجي جو حق ۽ سندس نعمت سندس هٿ مان کسي ورتي. 14پوَ هو پدران ارام ۾ پنھنجي مامي لبن جي گھر ويو ،۽ چالڪي ءَ سان پنھنجي ڌي ءَ ،پنھنجا ڍور ۽ سڀ ڪجھه پنھنجي ملڪيت مان ء کسي ورتو ،۽ ڀڄي ويو ۽ ڪنعان جي ملڪ ۾ پنھنجي پي ءَ وٽ موٽي آيو. 15سندس پٽن پنھنجي ڀا ءَ يوسف کي وڪيو ،جيڪو مصر ۾ ويو ۽ الم بڻجي ويو ،۽ ٻارهن سالن تائين جيل ۾ رکيو ويو. 16جيستائين اڳوڻي فرعون خواب ڏٺو ،۽ کيس قيدخاني مان ڪڍيو ،۽ کيس مصر جي سڀني شھزادن کان مٿي عزت ڏني ،ڇاڪاڻ ته هن کيس پنھنجن خوابن جي تعبير ٻڌائي هئي. 17۽ جڏهن خدا سڄي ملڪ ۾ ڏڪار آندو ته هن پنھنجي پي ءَ ۽ سڀني ڀائرن ۽ پنھنجي پي ءَ جي سڄي گھر کي گھرايو ۽ انھن کي بغير لَ خريد ڪيو. ڪنھن قيمت يا معاوضي جي مدد ڪئي ،۽ مصري ماڻھن کي المن ء جاَ تي پيدا ٿيو آهي ،ته جيئن انھن جي ڪمن مطابق ڪم ڪري ۽ 18تنھن ڪري منھنجا مالڪ بادشاهه ڏسو ،هي ٻار مصر ۾ انھن جي ء هر بادشاهه ،شھزادي ۽ جج سان مذاق ڪري. 19جيڪڏهن بادشاه کي مرضي هجي تہ هاڻي اسان سندس رت زمين تي وهايون ،متان هو وڏو ٿي اوهان جي هٿ کان حڪومت کسي پوَ مصر جي اميد ختم ٿي وڃي. وٺي ۽ سندس بادشاهت ڪرڻ کان ء 20۽ بلعام بادشاهہ کي چيو تہ” اسان کي مصر جي سڀني قاضين ۽ انھن جي دانشمندن کي سڏڻ گھرجي ۽ اسان کي ٻڌايو تہ ڇا هن پوَ اسين کيس ماري ڇڏينداسين“. ڇوڪرو کي موت جو حڪم ڏنو ويو آهي جيئن اوهان چيو آهي ،۽ ء 21پوَ فرعون مصر جي سڀني عالمن کي سڏايو ۽ اهي بادشاهه جي اڳيان آيا ،۽ خداوند جو هڪ ملئڪ انھن جي وچ ۾ آيو ،۽ هو مصر ء جي عالمن مان هڪ جھڙو هو. 22۽ بادشاهہ عقلمندن کي چيو تہ” يقينا ا اوهان ٻڌو آهي تہ هن عبراني ڇوڪرو جيڪو گھر ۾ آهي ڇا ڪيو آهي ،۽ بلعام هن معاملي ۾ اهڙي طرح فيصلو ڪيو آهي. 23هاڻي توهان به فيصلو ڪريو ۽ ڏسو ته ڇوڪرو جيڪو ڪم ڪيو آهي ان جي ڪري ان کي ڇا گھرجي. 24۽ ملئڪ ،جيڪو فرعون جي ڏاهن مان هڪ جھڙو لڳي رهيو هو ،مصر جي سڀني ڏاهن ۽ بادشاهه ۽ شھزادن جي سامھون جواب ڏنو ۽ هن ريت چيو: سليماني پٿر ۽ باهه جو ڪوئلو 25جيڪڏهن بادشاهه کي مرضي هجي ته بادشاهه کي ماڻھو موڪلڻ گھرجن جيڪي سندس اڳيان هڪ ء پوَ اسان کي خبر پوندي ته نوجوان جيڪو سليماني پٿر کڻي ،ته ء آڻين ،۽ انھن کي ٻار جي اڳيان رکن ،۽ جيڪڏهن ٻار پنھنجو هٿ وڌائي ۽ ء ڪجھه ڪيو آهي اهو سڀ ڪجھه دانائي سان ڪيو آهي ،۽ اسان کي ان کي مارڻ گھرجي. پوَ اسان کي خبر پوندي ته هن اهو ڪم علم سان نه ڪيو هو ،۽ هو جيئرو رهندو. 26پر جيڪڏهن هو ڪوئلي تي هٿ وڌائيندو ته ء 27۽ اها ڳالھه بادشاهه ۽ شھزادن جي نظر ۾ سٺي لڳي ،تنھن ڪري بادشاهه خداوند جي ملئڪ جي حڪم مطابق ڪيو. موسي جي اڳيان رکيو وڃي. سليماني پٿر ۽ ڪوئلو آڻي 28۽ بادشاهه حڪم ڏنو ته ء م سليماني پٿر ڏانھن وڌائڻ جي ڪوشش ڪئي ،پر خداوند جي ملئڪ هٿ پنھنجو ڇوڪرو ،۽ رکيو اڳيان پنھنجي 29۽ انھن ڇوڪرو کي ء سندس هٿ کڻي ڪوئلي تي رکيو ،۽ ڪوئلي سندس هٿ ۾ وسامي ويو ،۽ هن ان کي مٿي کڻي پنھنجي وات ۾ رکيو ،۽ سندس چپن جو هڪ حصو ۽ سندس زبان جو هڪ حصو ساڙي ڇڏيو ،۽ هو وات ۽ زبان ۾ ڳرو ٿي ويو. موسي بادشاهه جي مٿي تان تاج لهي عقلمندي سان ڪم نه ڪيو هو. 30۽ جڏهن بادشاهه ۽ شھزادن اهو ڏٺو ،تڏهن انھن کي خبر پئي ته م موسي فرعون جي گھر ۾ رهيو ،وڏو ٿيندو رهيو ،۽ خداوند ڪري ،تنھن 31تنھن ڪري بادشاهه ۽ شھزادا ٻار کي مارڻ کان پاسو ڪيو م هن سان گڏ هو. 32۽ جڏهن ڇوڪرو بادشاهه جي گھر ۾ هو ،تڏهن هن کي واڱڻائي رنگ جو لباس پھريل هو ۽ هو بادشاهه جي ٻارن ۾ وڏو ٿيو. موسي بادشاهه جي گھر ۾ وڏو ٿيو ،تڏهن فرعون جي ڌي ءَ بتياه کيس پٽ وانگر سمجھيو ،۽ فرعون جي سڀني گھر وارن 33۽ جڏهن م سندس عزت ڪئي ،۽ مصر جا سڀ ماڻھو هن کان ڊڄندا هئا. موسي انھن کي روزانو ساهه جي 34۽ هو روزانو ٻاهر نڪري گوشن جي ملڪ ۾ ايندو هو ،جتي سندس ڀائر بني اسرائيل هئا ،۽ م تڪليف ۽ سخت محنت ۾ ڏٺو. موسي انھن کان پڇيو تہ” ،توهان کان روزانو هي محنت ڇو ورتي ويندي آهي؟“ 35۽ م 36۽ انھن کيس سڀ ڪجھہ ٻڌايو جيڪو انھن سان ٿيو هو ۽ اهي سڀ حڪم جيڪي فرعون سندس ڄمڻ کان اڳ مٿن رکيا هئا. 37۽ انھن کيس سڀ صلحون ٻڌايون جيڪي بعور جي پٽ بلعام انھن جي خلف ڪيون هيون ،۽ جيڪي هن سندس خلف صلحون ڏنيون هيون تہ جڏهن هن بادشاهہ جو تاج سندس مٿي تان لهي ڇڏيو تہ کيس قتل ڪري. موسي اهي ڳالھيون ٻڌيون تہ سندس ڪاوڙ بلعام تي ڀڙڪي اٿي ،۽ هن کيس مارڻ جي ڪوشش ڪئي ،۽ هو روزانو سندس تاڙ 38جڏهن م ۾ رهندو هو. موسي کان ڊڄي ويو ،۽ هو ۽ سندس ٻہ پٽ اٿيا ۽ مصر مان نڪري ويا ،۽ ڀڄي ويا ۽ پنھنجون جانون بچائي ڪوش جي ملڪ 39۽ بلعام م ۾ ڪوش جي بادشاهہ ڪقيانوس وٽ وڃي ويٺا. 122
جاشر
موسي بادشاهه جي گھر ۾ هو ۽ ٻاهر ويندو ۽ ايندو ويندو هو ،خداوند هن کي فرعون جي نظر ۾ ،۽ سندس سڀني نوڪرن جي نظر 40۽ م موسي سان تمام گھڻو پيار ڪندا هئا. اهي ،۽ ۾ نظر جي ماڻھن سڀني جي مصر ۾ ،۽ م لَ گوشن ڏانھن ويو ،تڏهن هن بني اسرائيل کي انھن جي بار ۽ سخت محنت ۾ ڏسڻ کي ڀائرن پنھنجن موسي جڏهن آيو ڏينھن اهو 41۽ ء م موسي انھن جي ڪري امگين ٿيو. ڏٺو ،۽ م موسي بادشاه جي اڳيان سجدو ڪيو. ،۽ آيو اڳيان جي بادشاه ،۽ آيو ۾ گھر جي فرعون ۽ ويو موٽي مصر موسي 42۽ م م لَ آيو آهيان ،منھنجو منھن خالي نه 43۽ موسي فرعون کي چيو تہ” اي منھنجا مالڪ ،مان توکان هڪ ننڍڙي درخواست وٺڻ ء م ڳالھاَ“. موٽاَ “.۽ فرعون کيس چيو تہ” ء ء موسي فرعون کي چيو تہ” ،تنھنجي ٻانھن ،بني اسرائيلن ،جيڪي گوشن ۾ آهن ،کي هڪ ڏينھن ڏنو وڃي تہ جيئن هو پنھنجي محنت 44۽ م کان آرام ڪن“. لَ هن ڳالھہ ۾ پنھنجو منھن مٿي ڪيو آهي. 45۽ بادشاهہ موسي کي جواب ڏنو ۽ چيو تہ” ،ڏس ،مون تنھنجي درخواست پوري ڪرڻ ء م 46۽ فرعون مصر ۽ جشن ۾ هڪ اعلن ڪيو ته، 47بادشاهہ فرمائي ٿو تہ اوهان سڀني بني اسرائيلن کي ،ڇھ ڏينھن تائين پنھنجو ڪم ۽ محنت ڪريو ،پر ستين ڏينھن تي آرام ڪريو ۽ موسي حڪم ڏنو آهي ،اوهين سڀ ڏينھن ائين ڪندا رهو. ڪوبہ ڪم نہ ڪريو ،جيئن بادشاهہ ۽ بتياه جي پٽ م موسي انھن کي حڪم ڏنو هو. جيئن ڪيو ائين اسرائيلن بني سڀني ،۽ هئي ڏني کيس بادشاهه موسي انھي ءَ ڳالھه تي خوش ٿيو جيڪا 48۽ م م لَ هو ،ڇاڪاڻ تہ خداوند بني اسرائيل کي ياد ڪرڻ شروع ڪيو هو تہ جيئن انھن 49ڇالَ جو هي ڪم خداوند کان بني اسرائيل ء ء کي سندن پي ءَ ڏاڏن جي خاطر بچائي سگھي. موسي سان گڏ هو ۽ سندس شھرت سڄي مصر ۾ پکڙجي وئي. 50۽ خداوند م لَ ڀلئي ڳوليندو رهيو ۽ بادشاهه سان انھن 51۽ موسي سڀني مصرين ۽ بني اسرائيل جي نظر ۾ عظيم ٿي ويو ،پنھنجي قوم بني اسرائيل ء م جي باري ۾ صلح جون ڳالھيون ڪندو رهيو. باب71 موسي ارڙهن سالن جو ٿيو ،تڏهن هن پنھنجي پي ءَ ۽ ما ءَ کي ڏسڻ جي خواهش ڪئي ۽ هو انھن وٽ گوشن ڏانھن ويو ،۽ جڏهن 1۽ جڏهن م جاَ تي آيو جتي بني اسرائيل ڪم ۾ مصروف هئا ،۽ هن انھن جي بارن تي نظر ڪئي ،۽ هن موسي گوشن جي ويجھو پھتو ،تڏهن هو ان ء م هڪ مصري کي پنھنجي عبراني ڀا ءَ مان هڪ کي ماريندي ڏٺو. موسي فرعون جي گھر ۾ تمام گھڻو لَ ڊوڙيو ،ڇاڪاڻ ته اهو ماڻھو 2۽ جڏهن اهو ماڻھو جيڪو ماريو ويو هو موسي کي ڏٺو ته مدد ء م م عزت ڪندو هو ،۽ هن کيس چيو ته ،منھنجا مالڪ منھنجي ڳالھه ٻڌ ،هي مصري رات جو منھنجي گھر آيو ،مون کي ٻڌو ،۽ منھنجي سامھون منھنجي زال وٽ آيو ،۽ هاڻي هو منھنجي جان وٺڻ چاهي ٿو. موسي هي بڇڙي ڳالھ ٻڌي ،تڏهن سندس ڪاوڙ مصري تي ڀڙڪي اٿي ،۽ هو اءدهر اءدهر ڦري ويو ،۽ جڏهن ڏٺائين تہ اتي ڪوبہ 3جڏهن م ماڻھو ڪونھي ،تڏهن هن مصري کي ماريو ۽ کيس ريتي ءَ ۾ لڪائي ڇڏيو ،۽ عبراني کي انھي ءَ جي هٿ کان ڇڏايو جنھن کيس ماريو هو. موسي پنھنجي گھر موٽي آيو ،۽ ٻاهر نڪري بادشاه جي گھر ڏانھن موٽي آيو. 4۽ عبراني پنھنجي گھر ويو ،۽ م 5۽ جڏهن اهو ماڻھو گھر موٽي آيو ،تڏهن هن پنھنجي زال کي رد ڪرڻ جو سوچيو ،ڇاڪاڻ ته يعقوب جي گھراڻي ۾ اهو صحيح نه هو پوَ ان وٽ اچي. ته ڪو به ماڻھو پنھنجي زال جي بي حرمتي کان ء 6۽ عورت وڃي پنھنجن ڀائرن کي ٻڌايو ،۽ عورت جا ڀائر کيس مارڻ جي ڪوشش ڪرڻ لڳا ،۽ هو پنھنجي گھر ڀڄي ويو ۽ ڀڄي ويو. موسي پنھنجن ڀائرن وٽ ويو ۽ ڏٺائين ته ٻہ ماڻھو پاڻ ۾ جھڳڙو ڪري رهيا هئا ،۽ هن بدڪار کي چيو ته تون پنھنجي 7ٻئي ڏينھن م پاڙيسري کي ڇو ٿو مارين؟ 8۽ هن کيس جواب ڏنو ۽ چيو ته ،ڪنھن توکي اسان تي حاڪم ۽ جج مقرر ڪيو آهي؟ ڇا تون مون کي مارڻ جو سوچين ٿو جيئن تو موسي ڊڄي ويو ۽ هن چيو ته ،يقينا ا ڳالھه معلوم ٿي وئي آهي؟ مصري کي ماريو هو؟ ۽ م موسي کي قتل ڪرڻ جو حڪم ڏنو ،تنھن ڪري خدا پنھنجو ملئڪ موڪليو ،۽ هو فرعون 9۽ فرعون هن معاملي جي خبر ٻڌي ،۽ هن م کي نگھبانن جي سردار جي صورت ۾ ظاهر ٿيو. 10۽ خداوند جي ملئڪ نگھبان جي سردار جي هٿ مان تلوار ڪڍي ۽ ان سان سندس سر لهي ڇڏيو ،ڇاڪاڻ ته نگھبان جي سردار موسي جي صورت ۾ بدلجي وئي هئي. جي صورت م موسي جو ساڄو هٿ جھليو ۽ کيس مصر مان ٻاهر ڪڍيو ۽ مصر جي سرحدن کان ٻاهر رکيو ،جيڪو چاليھن ملئڪ جي خداوند 11۽ م ڏينھن جو سفر هو. 12۽ سندس ڀا ءَ هارون اڪيلو مصر جي ملڪ ۾ رهيو ،۽ هن بني اسرائيل کي نبوت ڪندي چيو ته، 13خداوند اوهان جي ابن ڏاڏن جو خدا ائين فرمائي ٿو تہ ،هر هڪ ماڻھو پنھنجين اکين جون نفرت انگيز شيون اڇلئي ڇڏيو ،۽ پاڻ کي مصر جي بتن سان پليت نہ ڪريو. 14۽ بني اسرائيل بغاوت ڪئي ۽ ان وقت هارون جي نه ٻڌي. 15۽ خداوند انھن کي تباهه ڪرڻ جو ارادو ڪيو ،جيڪڏهن اهو نه هجي ها ته خداوند اهو عھد ياد نه ڪري ها جيڪو هن ابراهيم ، اسحاق ۽ يعقوب سان ڪيو هو. 16انھن ڏينھن ۾ فرعون جو هٿ بني اسرائيل تي سخت رهيو ،۽ هو انھن کي چيڀاٽندو ۽ ظلم ڪندو رهيو ،جيستائين خدا پنھنجو ڪلم موڪليو ۽ انھن تي نظر رکي. 123
جاشر
باب72 1۽ انھن ڏينھن ۾ ڪوش جي ماڻھن ۽ اوڀر ۽ ارام جي ماڻھن جي وچ ۾ هڪ وڏي جنگ ٿي ،۽ انھن ڪوش جي بادشاهه خلف بغاوت ڪئي جنھن جي هٿن ۾ اهي هئا. ڪڪيانوس ڪءش جي سڀني ٻارن سان گڏ نڪتو ،جيڪي ريتي جيترا گھڻا هئا ،۽ ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن 2تنھنڪري ڪءش جو بادشاهہ ء لَ ويو ،تہ جيئن انھن کي تابع ڪري. سان جنگ ڪرڻ ء لَ ۽ ملڪ جي گھٽ درجي جي 3۽ جڏهن ڪڪيانءس ٻاهر نڪتو ،تڏهن هن بلعام جادوگر کي ،سندس ٻن پٽن سان گڏ ،شھر جي حفاظت ء ماڻھن کي ڇڏي ڏنو. 4تنھنڪري ڪڪيانس ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن ڏانھن نڪتو ،۽ انھن سان وڙهيو ۽ انھن کي ماريو ،۽ اهي سڀ ڪڪيانس ۽ سندس ماڻھن جي اڳيان زخمي ٿي ڪري پيا. 5۽ هن انھن مان ڪيترن کي قيد ڪيو ۽ انھن کي پھرين وانگر تابع ڪيو ،۽ هن انھن جي زمين تي خيمه هنيو ته جيئن انھن کان معمول مطابق خراج وٺي. لَ ڇڏي ويو هو ،تڏهن هو اٿيو ۽ ملڪ جي 6۽ بعور جو پٽ بلعام ،جڏهن ڪءش جو بادشاهه کيس شھر ۽ شھر جي اريبن جي حفاظت ء ماڻھن سان صلح ڪيائين ته بادشاهه ڪڪيانوس جي خلف بغاوت ڪن ،۽ جڏهن هو گھر واپس اچي ته کيس شھر ۾ داخل ٿيڻ نه ڏين. 7۽ ملڪ جي ماڻھن سندس ڳالھه مڃي ،۽ قسم کنيو ۽ کيس پاڻ تي بادشاهه بڻايو ،۽ سندس ٻن پٽن کي لشڪر جا سردار بڻايو. 8تنھنڪري اهي اٿيا ۽ شھر جي ٻنھي ڪنڊن کان ڀتين کي بلند ڪيو ،۽ انھن هڪ تمام مضبوط عمارت ٺاهي. 9۽ ٽئين ڪنڊ تي انھن شھر ۽ دريا ءَ جي وچ ۾ بي شمار خندقون کوٽيون ،جيڪي ڪءش جي سڄي ملڪ کي گھيرو ڪري رهيون هيون ، ۽ انھن دريا ءَ جو پاڻي اتي ڦاٽي ڇڏيو. 10چوٿين ڪنڊ تي انھن پنھنجي منترن ۽ جادو سان ڪيترائي نانگ گڏ ڪيا ،۽ انھن شھر کي مضبوط ڪيو ۽ ان ۾ رهڻ لڳا ،۽ ڪو به انھن جي اڳيان ٻاهر يا اندر نه ويو. 11۽ ڪڪيانءس ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن سان وڙهيو ۽ انھن کي اڳي وانگر شڪست ڏني ،۽ انھن کيس پنھنجو معمول جو خراج ڏنو ،۽ هو هليو ويو ۽ پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽي ويو. 12۽ جڏهن ڪءش جو بادشاهه ڪڪيانس ۽ سندس لشڪر جا سڀئي سردار پنھنجي شھر جي ويجھو آيا ،تڏهن انھن پنھنجون اکيون مٿي ڪري ڏٺو ته شھر جون ڀتيون مضبوط ۽ تمام گھڻيون اوچيون هيون ،تنھن ڪري ماڻھو هن تي حيران ٿي ويا. 13۽ انھن هڪ ٻئي کي چيو ته ،اهو ان ڪري آهي جو انھن ڏٺو ته اسان کي جنگ ۾ دير ٿي رهي هئي ،۽ اسان کان تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا ،تنھن ڪري انھن اهو ڪم ڪيو آهي ۽ شھر جي ڀتين کي بلند ڪيو آهي ۽ انھن کي مضبوط ڪيو آهي ته جيئن ڪنعان جا بادشاهه انھن جي خلف جنگ ۾ نه اچن. 14پوَ بادشاهه ۽ لشڪر شھر جي دروازي جي ويجھو پھتا ۽ انھن مٿي ڏٺو ۽ ڏٺو ته شھر جا سڀ دروازا بند هئا ،۽ انھن پھريدارن کي ء لَ کوليو ته جيئن اسين شھر ۾ داخل ٿي سگھون. سڏ ڪري چيو ته ،اسان ء لَ دروازو کولڻ کان انڪار ڪيو ،انھن انھن کي پنھنجي 15پر پھريدارن جادوگر بلعام جي حڪم سان ،جيڪو سندن بادشاهه هو ،انھن ء شھر ۾ داخل ٿيڻ نه ڏنو. 16تنھنڪري انھن شھر جي دروازي جي سامھون انھن سان جنگ ڪئي ،۽ ڪڪيانس ۾ فوج جا هڪ سؤ ٽيھہ ماڻھو انھي ءَ ڏينھن مارجي ويا. 17۽ ٻئي ڏينھن تي اهي وڙهندا رهيا ۽ اهي دريا ءَ جي ڪناري تي وڙهندا رهيا؛ انھن اڳتي وڌڻ جي ڪوشش ڪئي پر نه سگھيا ،تنھن ڪري انھن مان ڪجھه کڏن ۾ ٻڏي ويا ۽ مري ويا. 18تنھن ڪري بادشاهه انھن کي حڪم ڏنو ته وڻ ڪٽي بيٺا ٺاهين ،جن تي اهي انھن تائين پھچائي سگھن ،۽ انھن ائين ئي ڪيو. جاَ تي پھتا ،ته پاڻي چکين سان ڦرڻ لڳو ،۽ ڏهن ٻيڙين تي سوار ٻه سؤ ماڻھو ٻڏي ويا. 19۽ جڏهن اهي کڏن جي ء لَ آيا جتي نانگ هئا ،پر اهي اتي پھچي نه سگھيا ،ڇاڪاڻ ته نانگن انھن مان هڪ سئو ستر 20۽ ٽئين ڏينھن تي اهي ان پاسي وڙهڻ ء ماڻھو ماري ڇڏيا ،۽ انھن ڪوش سان وڙهڻ بند ڪيو ،۽ انھن نو سالن تائين ڪوش جو گھيرو ڪيو ،ڪو به ماڻھو ٻاهر يا اندر نه آيو. ،موسي مصر کان ڀڄي ويو ،فرعون کان جيڪو هن کي مارڻ جي ڪوشش ڪري رهيو 21جڏهن ڪوش جي خلف جنگ ۽ گھيرو هو م هو ڇاڪاڻ ته هن مصري کي قتل ڪيو هو. موسي ارڙهن سالن جو هو جڏهن هو فرعون جي حضور کان مصر مان ڀڄي ويو ،۽ هو ڀڄي ويو ۽ ڪڪيانوس جي ڪئمپ ۾ ڀڄي 22۽ م ويو ،جيڪو ان وقت ڪوش کي گھيرو ڪري رهيو هو. موسي ڪءش جي بادشاهه ڪڪيانوس جي ڪئمپ ۾ نو سال رهيو ،اهو سڄو وقت جڏهن اهي ڪءش کي گھيرو ڪري رهيا هئا ،۽ 23۽ م موسي ٻاهر نڪري انھن سان گڏ اندر آيو. م موسي سان پيار ڪندا هئا ،ڇاڪاڻ ته هو عظيم ۽ لئق هو ،سندس قد هڪ عظيم شينھن وانگر 24۽ بادشاهه ۽ شھزادا ۽ سڀئي جنگجو م هو ،سندس چھرو سج وانگر هو ،۽ سندس طاقت شينھن وانگر هئي ،۽ هو بادشاهه جو صلحڪار هو. 25۽ نون سالن جي آخر ۾ ،ڪڪيانس کي هڪ موتمار بيماري لڳي ،۽ سندس بيماري مٿس االب آئي ،۽ هو ستين ڏينھن تي فوت ٿي ويو. خوشبوَ لڳائي ۽ کڻي ويا ۽ کيس مصر جي اتر ۾ شھر جي دروازي جي سامھون دفن ڪيو. 26تنھنڪري سندس نوڪرن سندس لش کي ء 27۽ انھن سندس مٿان هڪ شاندار مضبوط ۽ اوچي عمارت ٺاهي ،۽ هيٺان وڏا پٿر رکيا. 28۽ بادشاهه جي لکندڙن انھن پٿرن تي پنھنجي بادشاهه ڪڪيانس جي سڄي طاقت ۽ سندس سڀني جنگين کي اءڪريو ،جيڪي هن وڙهيون هيون ،ڏسو ،اهي اڄ به اتي لکيل آهن. 124
جاشر
پوَ ،سندس ماڻھن ۽ فوجن کي جنگ جي ڪري تمام گھڻو ڏک ٿيو. 29هاڻي ڪءش جي بادشاهه ڪڪيانس جي موت کان ء 30پوَ انھن هڪٻئي کي چيو تہ” اسان کي صلح ڏيو تہ هن وقت اسان کي ڇا ڪرڻ گھرجي ،ڇاڪاڻ تہ اسين نو سال پنھنجن گھرن ء کان پري بيابان ۾ رهيا آهيون“. 31جيڪڏهن اسين چئون ته اسين شھر سان وڙهنداسين ته اسان مان ڪيترائي زخمي ٿي پوندا يا مارجي ويندا ،۽ جيڪڏهن اسين هتي گھيري ۾ رهنداسين ته اسين به مري وينداسين. 32ڇالَ جو هاڻي ارام جا سڀ بادشاه ۽ اوڀر جا ماڻھو ٻڌندا تہ اسان جو بادشاهہ مري ويو آهي ،۽ اهي اوچتو اسان تي دشمني ءَ سان ء حملو ڪندا ،۽ اسان سان وڙهندا ۽ اسان مان ڪو بہ نہ ڇڏيندا. 33تنھنڪري هاڻي اچو تہ اسان تي بادشاهہ مقرر ڪريون ،۽ جيستائين شھر اسان جي حوالي نہ ڪيو وڃي ،اسان کي گھيري ۾ رهڻ ڏيو. ء موسي جھڙو 34۽ انھن انھي ءَ ڏينھن ڪڪيانس جي لشڪر مان هڪڙي ماڻھو ءَ کي بادشاهہ چونڊڻ جي خواهش ڪئي ،۽ انھن کي م ڪوبہ پسند جو ماڻھو نه مليو جيڪو انھن تي حڪومت ڪري. موسي کي ان تي رکيائون. 35۽ انھن تڪڙ ڪئي ۽ هر هڪ ماڻھو ءَ پنھنجا ڪپڙا لهي زمين تي اڇلئي ڇڏيا ،۽ هڪڙو وڏو ڍير ٺاهي م 36۽ اهي اٿيا ۽ توتارا وڄايا ۽ سندس اڳيان رڙ ڪري چيائون” ،بادشاهه جيئرو رهي ،بادشاه جيئرو رهي“! 37۽ سڀني ماڻھن ۽ اميرن کيس قسم کنيو ته هو کيس ڪڪيانس جي زال ،ڪءشي ،راڻي ادونياه سان شادي ڪن ،۽ انھن انھي ءَ ڏينھن موسي کي پاڻ تي بادشاه بڻايو. م َ انھي موسي کي ڪجھه ڏئي. مان ملڪيت پنھنجي ماڻھو هر ،ته ڪيو اعلن هڪ ماڻھن سڀني جي ءش ڪ ڏينھن 38۽ م ء شيَ مان ڪجھہ ان ۾ وجھي ڇڏيو ،هڪڙي ۾ سون جي ڪنن جي 39۽ انھن ڍير تي هڪ چادر وڇائي ،۽ هر هڪ ماڻھو ءَ پنھنجي ءَ ء بالي ۽ ٻئي ۾ هڪ سڪو. سليماني پٿر ،بڊيليم ،موتي ۽ سنگ مرمر اڇليا ،۽ چاندي ۽ سون به تمام گھڻو هو. 40۽ ڪءش جي ماڻھن موسي کي ڍير تي ء م سليماني پٿر ،جيڪي سڀني ڪوش جي ماڻھن کيس ڏنا هئا ،کڻي پنھنجي خزانن ۾ 41۽ موسي سڀ چاندي ،سون ،سڀ برتن ،۽ بڊيليم ۽ ء م رکيا. جاَ تي ڪوش جي اولد تي حڪومت ڪئي. 42۽ موسي انھي ءَ ڏينھن ڪوش جي بادشاهه ڪڪيانس جي ء م باب73 1مصر جي بادشاهه فرعون جي حڪومت جي پنجونجاهه سال ۾ ،جيڪو بني اسرائيلن جي مصر ۾ وڃڻ جو هڪ سئو ستون سال آهي ، موسي ڪءش ۾ حڪومت ڪئي. م 2موسي ستائيس سالن جو هو جڏهن هن ڪءش تي حڪومت ڪرڻ شروع ڪئي ،۽ هن چاليھه سال حڪومت ڪئي. م موسي کي ڪءش جي سڀني ٻارن جي نظر ۾ فضل ۽ فضل عطا ڪيو ،۽ ڪءش جا ٻار کيس تمام گھڻو پيار ڪندا هئا ،تنھن 3۽ خداوند م موسي خداوند ۽ ماڻھن جي طرفان پسند ڪيو ويو. ڪري م موسي جي اڳيان آيا ۽ کيس زمين تي سجدو ڪيو. ۽ ٿيا گڏ ماڻھو جا ڪوش ،سڀ تي ڏينھن ستين جي حڪومت سندس 4۽ م 5۽ سڀني ٻارن گڏجي بادشاهه جي حضور ۾ ڳالھايو ،چيو ته اسان کي صلح ڏيو ته ڏسون ته هن شھر سان ڇا ڪجي. 6ڇو ته هاڻي نو سال ٿي ويا آهن جو اسان شھر جي چوڌاري گھيرو ڪيو آهي ،۽ اسان پنھنجا ٻار ۽ زالون نه ڏٺا آهن. پوَ خداوند شھر 7تنھنڪري بادشاه انھن کي جواب ڏنو تہ ،جيڪڏهن اوهين منھنجي ڳالھہ ٻڌندؤ ،جيڪي آ ءَ اوهان کي حڪم ڏيندس ،تہ ء کي اسان جي هٿن ۾ ڏيندو ۽ اسين ان کي قابو ڪنداسين. 8ڇالَ جو جيڪڏهن اسين انھن سان اهڙي ءَ طرح وڙهون جيئن اڳئين جنگ ۾ ڪڪيانس جي موت کان اڳ ڪئي هئي ،تہ اسان مان ء گھڻا زخمي ٿي ڪري پوندا جيئن اڳي ڪري پوندا. لَ صلح آهي؛ جيڪڏهن اوهين منھنجي آواز ٻڌندؤ ،تہ شھر اسان جي هٿن ۾ ڏنو ويندو. 9تنھنڪري هاڻي ڏسو ،هن معاملي ۾ اوهان ء 10تنھنڪري سڀني لشڪر بادشاهہ کي جواب ڏنو تہ” ،جيڪو اسان جو مالڪ حڪم ڪندو ،سو اسين ڪنداسين. موسي انھن کي چيو تہ” وڃو ۽ سڄي خيمي ۾ سڀني ماڻھن کي آواز ڏيو تہ، 11۽ م 12بادشاهہ چوي ٿو تہ ٻيلي ۾ وڃو ۽ پاڻ سان گڏ سارس جا ٻچا بہ کڻي اچو ،هر هڪ ماڻھو ءَ جو هڪ ٻچو هٿ ۾ هجي. 13۽ جيڪو به بادشاهه جي حڪم جي خلف ورزي ڪندو ،جيڪو پنھنجي ٻار کي نه آڻيندو ،اهو مرندو ،۽ بادشاهه ان جو سڀ ڪجھه کسي وٺندو. 14۽ جڏهن تون انھن کي آڻيندين ته اهي تنھنجي سنڀال ۾ هوندا ،تون انھن کي پاليندين جيستائين اهي وڏا نه ٿين ،۽ تون انھن کي تير هلئڻ سيکاريندين ،جيئن باز جي ٻارن جو طريقو آهي. ء موسي جون ڳالھيون ٻڌيون ،۽ اٿيا ۽ سڄي ڪئمپ ۾ هڪ اعلن ڪيو ،چيو تہ، 15پوَ ڪءش جي سڀني ماڻھن ء م 16اوهان سڀني ڪوش جي اولد ،بادشاه جو حڪم آهي تہ اوهين سڀ گڏجي ٻيلي ۾ وڃو ،۽ اتي هر هڪ ماڻھو پنھنجي ٻچڙي کي پنھنجي هٿ ۾ پڪڙي گھر آڻيو. 17۽ جيڪو به بادشاهه جي حڪم جي خلف ورزي ڪندو ،اهو مرندو ،۽ بادشاهه ان جو سڀ ڪجھه کڻي ويندو. 18۽ سڀني ماڻھن ائين ڪيو ،۽ اهي ٻيلي ڏانھن ويا ۽ صنوبر جي وڻن تي چڙهندا رهيا ۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجي هٿ ۾ هڪ ٻار ،سڀني سارس جي ٻارن کي پڪڙيندا رهيا ،۽ انھن کي ريگستان ۾ وٺي آيا ۽ بادشاهه جي حڪم سان انھن کي پاليو ،۽ انھن کي نوجوان بازن وانگر تير هلئڻ سيکاريو. 19۽ جڏهن سارس جا ٻار پاليا ويا ،ته بادشاهه انھن کي ٽن ڏينھن تائين بکيو رکڻ جو حڪم ڏنو ،۽ سڀني ماڻھن ائين ئي ڪيو. 125
جاشر
20۽ ٽئين ڏينھن تي ،بادشاهه انھن کي چيو ته ،پاڻ کي مضبوط ڪريو ۽ بھادر ماڻھو ٿيو ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجو هٿيار ڍڪيو ۽ پنھنجي تلوار پاڻ تي ويھاريو ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجي گھوڙي تي سوار ٿيو ۽ هر هڪ پنھنجي ننڍڙي سارس کي پنھنجي هٿ ۾ کڻي. 21۽ اسين اءٿي شھر سان وڙهنداسين جتي نانگ آهن؛ ۽ سڀني ماڻھن ائين ڪيو جيئن بادشاهه حڪم ڏنو هو. جاَ تي پھتا ته بادشاهه انھن کي چيو ته هر هڪ 22۽ انھن مان هر هڪ پنھنجي ٻار کي هٿ ۾ کنيو ۽ هليا ويا ،۽ جڏهن اهي نانگن جي ء ماڻھو پنھنجو ٻار لار نانگن تي موڪلي ڏيو. 23۽ انھن هر هڪ بادشاهه جي حڪم تي پنھنجو پنھنجو لعل موڪلي ڇڏيو ،۽ اهي لعل نانگن تي ڀڄي ويا ۽ انھن سڀني کي کائي ويا ۽ انھن کي اتان کان تباهه ڪري ڇڏيو. جاَ تي تباهه ٿي ويا آهن ،تڏهن سڀني ماڻھن هڪ وڏو نعرو هنيو. 24۽ جڏهن بادشاهه ۽ ماڻھن ڏٺو ته سڀ نانگ انھي ءَ ء 25۽ اهي ويجھو آيا ۽ شھر سان وڙهيا ۽ ان کي فتح ڪيو ۽ ان کي فتح ڪيو ،۽ شھر ۾ گھڙي ويا. 26۽ انھي ءَ ڏينھن شھر جي ماڻھن مان هڪ هزار هڪ سؤ ماڻھو مري ويا ،جيڪي شھر ۾ رهندا هئا ،پر گھيرو ڪندڙ ماڻھن مان هڪ به نه مريو. 27تنھنڪري ڪءش جا سڀ ٻار پنھنجي پنھنجي گھر ،پنھنجي زال ۽ ٻارن ۽ پنھنجي سڀني ملڪيتن ڏانھن ويا. 28۽ بلعام جادوگر ،جڏهن ڏٺو ته شھر تي قبضو ڪيو ويو آهي ،تڏهن هن دروازو کوليو ۽ هو ۽ سندس ٻه پٽ ۽ اٺ ڀائر ڀڄي ويا ۽ مصر جي بادشاهه فرعون وٽ مصر ڏانھن موٽي ويا. موسي جي خلف بيٺا هئا جڏهن خداوند مصر تي آفتون 29اءهي جادوگر ۽ جادوگر آهن جن جو ذڪر شريعت جي ڪتاب ۾ آهي ،جيڪي م آنديون. موسي پنھنجي حڪمت سان شھر تي قبضو ڪيو ،۽ ڪءش جي اولد ڪءش جي بادشاهہ ڪڪيانس جي بدران کيس تخت 30تنھنڪري م تي ويھاريو. ء 31۽ انھن سندس مٿي تي شاهي تاج رکيو ،۽ کيس ڪڪيانءس جي زال ،کش جي راڻي ،ادونياه سان شادي ڪئي. موسي پنھنجي ابن ڏاڏن جي خدا کان ڊڄندو هو ،تنھنڪري هو هن وٽ نہ ويو ۽ نڪي سندس طرف اکيون ڦيرايون. 32۽ م لَ ڪنعان 33ڇاڪاڻ تہ موسي کي ياد آيو تہ ڪيئن ابراهيم پنھنجي نوڪر اليعزر کان قسم کڻي چيو هو تہ” ،تون منھنجي پٽ اسحاق ء م جي ڌيئرن مان ڪابہ عورت نہ شادي ڪندين“. 34۽ اسحاق جيڪو ڪيو جڏهن يعقوب پنھنجي ڀا ءَ کان ڀڄي ويو ،جڏهن هن کيس حڪم ڏنو ته ،تون ڪنعان جي ڌيئرن مان ڪنھن سان به شادي نه ڪر ،۽ نه ئي حام جي اولد مان ڪنھن سان اتحاد ڪر. کان انھن ۽ کي اولد جي يافث ۽ ،سام کي اولد سڄي سندس ۽ اولد 35ڇالَ جو خداوند اسان جي خدا نوح جي پٽ حام کي ،سندس پوَ ء ء لَ الم ڪري ڏنو. انھن جي اولد کي هميشہ ء موسي ڪءش تي حڪومت ڪرڻ جي سڀني ڏينھن ۾ ڪڪيانءس جي زال ڏانھن نہ دل ۽ نہ اکيون ڦيرايون. 36تنھنڪري م موسي پنھنجي سڄي دل ۽ جان سان سچائي ءَ سان خداوند جي موسي پنھنجي سڄي زندگي خداوند پنھنجي خدا کان ڊڄندو رهيو ،۽ 37۽ م م اڳيان هلندو رهيو ،پنھنجي سڄي زندگي صحيح رستي کان نه ڦريو؛ هو ساڄي يا کاٻي رستي کان نه ڦريو ،جنھن تي ابراهيم ،اسحاق ۽ يعقوب هليا هئا. موسي ڪوش جي اولد جي بادشاهت ۾ پاڻ کي مضبوط ڪيو ،۽ هن پنھنجي معمولي حڪمت سان ڪوش جي اولد جي رهنمائي 38۽ م موسي پنھنجي بادشاهت ۾ خوشحال ٿيو. ڪئي ،۽ م ڪڪيانءس مري ويو آهي ،تنھن ڪري ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن اءنھن ڏينھن ۾ 39۽ اءن وقت ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن ٻڌو ته ڪءش جو بادشاهه ء ڪءش جي خلف بغاوت ڪئي. موسي ڪءش جي سڀني ٻارن کي گڏ ڪيو ،جيڪي تمام طاقتور ماڻھو هئا ،لڳ ڀڳ ٽيھه هزار ماڻھو ،۽ هو ارام ۽ اوڀر جي ماڻھن 40۽ م لَ نڪتو. سان جنگ ڪرڻ ء لَ ويا ،۽ انھن سان جنگ ۾ 41۽ اهي پھريان اوڀر جي ماڻھن ڏانھن ويا ،۽ جڏهن اوڀر جي ماڻھن انھن جي خبر ٻڌي ،اهي انھن سان ملڻ ء مشغول ٿيا. موسي جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ اٽڪل ٽي سؤ 42۽ اوڀر وارن جي خلف جنگ سخت هئي ،تنھن ڪري خداوند اوڀر وارن سڀني ماڻھن کي م ماڻھو مارجي ويا. موسي ۽ ڪوش جا ماڻھو انھن جي پٺيان لڳا ۽ انھن کي قابو ڪيو ، 43۽ اوڀر جا سڀ ماڻھو پوئتي هٽي ويا ۽ پوئتي هٽي ويا ،تنھن ڪري م ۽ انھن تي ٽيڪس لڳايو ،جيئن انھن جو دستور هو. لَ ارام جي ملڪ ڏانھن ويا. 44پوَ موسي ۽ سندس سڀ ماڻھو اتان جنگ ء ء م موسي جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ ڪيترائي ارام جا ماڻھو لَ ويا ،۽ انھن سان وڙهيا ،۽ خداوند انھن کي 45۽ ارام جا ماڻھو به انھن سان ملڻ ء م زخمي ٿي ڪري پيا. موسي ۽ ڪوش جي ماڻھن جي تابع ٿيا ،۽ انھن پنھنجو معمول جو محصول پڻ ڏنو. 46۽ ارام پڻ م موسي ۽ سڀئي ماڻھو جيڪي هن سان گڏ هئا ،ڪوش جي ملڪ ،۽ ڪيو تابع جي ماڻھن جي ڪوش کي وارن اوڀر ۽ ارام 47۽ موسي م م ڏانھن رخ ڪيو. موسي ڪوش جي اولد جي بادشاهت ۾ پاڻ کي مضبوط ڪيو ،۽ خداوند هن سان گڏ هو ،۽ سڀ ڪوش جا ٻار هن کان ڊڄندا هئا. 48۽ م باب74 جاَ تي بادشاهي ڪئي. 1سالن جي آخر ۾ ادوم جو بادشاهه شائول مري ويو ،۽ عڪبور جو پٽ بعل حنان سندس ء 126
جاشر
وسي جي ڪءش تي بادشاهت جي سورهين سال ۾ ،عڪبور جي پٽ بعل حنان ادوم جي ملڪ ۾ ادوم جي سڀني اولد تي اٺٽيھه سال 2ءم م حڪومت ڪئي. 3سندس ڏينھن ۾ موآب ادوم جي طاقت کان بغاوت ڪئي ،جيڪو بداد جي پٽ حدد جي ڏينھن کان وٺي ادوم جي ماتحت هو ،جنھن انھن کي ۽ مديان کي ماريو ،۽ موآب کي ادوم جي تابع ڪيو. 4۽ جڏهن بعل حنان پٽ عڪبور ادوم تي حڪومت ڪئي ،تڏهن موآب جا سڀ اولد ادوم کان پنھنجي وفاداري واپس وٺي ويا. جاَ تي بادشاهي ڪئي. 5۽ انھن ڏينھن ۾ آفريڪا جو بادشاهه اينجياس مري ويو ،۽ سندس پٽ ازدروبل سندس ء 6۽ انھن ڏينھن ۾ ءچتيم جي اولد جو بادشاهه يانياس مري ويو ،۽ انھن کيس سندس مندر ۾ دفن ڪيو جيڪو هن ڪينوپيا جي ميدان ۾ جاَ تي بادشاهي ڪئي. لَ ٺاهيو هو ،۽ لطينيئس سندس ء پنھنجي رهائش ء موسي جي حڪومت جي ٻاويھين سال ۾ ،لطينيس ءچتيم جي اولد تي پنجيتاليھه سال حڪومت ڪئي. تي اولد 7ڪوش جي م لَ هڪ شاندار مندر ٺاهيو ،جيئن هو پنھنجي حڪومت لَ هڪ وڏو ۽ طاقتور منارو پڻ ٺاهيو ،۽ ان ۾ پنھنجي رهائش ء 8۽ هن پنھنجي ء هلئي سگھي ،جيئن رواج هو. لَ گھڻا جھاز ٺاهيا. 9پنھنجي حڪومت جي ٽئين سال ۾ ،هن پنھنجن سڀني مھارت وارن ماڻھن کي هڪ اعلن ڪرايو ،جن سندس ء لَ 10۽ ليٽينس پنھنجي سڀني فوجن کي گڏ ڪيو ،۽ اهي ٻيڙين ۾ آيا ،۽ انھن ۾ آفريڪا جي بادشاهه اينجياس جي پٽ ازدروبل سان وڙهڻ ء ويا ،۽ اهي آفريڪا ۾ آيا ۽ ازدروبل ۽ سندس فوج سان جنگ ۾ مشغول ٿيا. 11۽ لطينيئس ازدروبل تي االب ٿي ويو ،۽ لطينيئس ازدروبل کان اهو پاڻي جو وهڪرو کسي ورتو جيڪو سندس پي ءَ چتيم جي اولد کان آندو هو ،جڏهن هن اوزي جي ڌي ءَ جانيه کي شادي ڪئي هئي ،تنھن ڪري لطينيئس آب جي پل کي اونڌو ڪري ڇڏيو ،۽ ازدروبل جي سڄي فوج کي سخت ڌڪ هنيو. 12۽ ازدروبل جي باقي طاقتور ماڻھن پاڻ کي مضبوط ڪيو ،۽ انھن جون دليون حسد سان ڀرجي ويون ،۽ انھن موت کي قبول ڪيو ،۽ ٻيھر چٽيم جي بادشاهه لطيني سان جنگ ۾ مشغول ٿي ويا. 13۽ جنگ آفريڪا جي سڀني ماڻھن تي سخت هئي ،۽ اهي سڀ لطيني ۽ سندس ماڻھن جي اڳيان زخمي ٿي پيا ،۽ بادشاهه ازدروبل پڻ ان جنگ ۾ مارجي ويو. 14۽ بادشاهه ازدروبل جي هڪ تمام سھڻي ڌي ءَ هئي ،جنھن جو نالو اءشپيزينا هو ،۽ آفريڪا جا سڀئي ماڻھو هن جي وڏي خوبصورتي ۽ سھڻي شڪل جي ڪري پنھنجن ڪپڙن تي هن جي صورت ٺاهيندا هئا. 15۽ لطيني ماڻھن ازدروبل جي ڌي ءَ اءشپزينا کي ڏٺو ۽ پنھنجي بادشاهه لطيني جي اڳيان سندس تعريف ڪئي. 16۽ لطينيئس حڪم ڏنو ته هن کي پاڻ وٽ آندو وڃي ،۽ لطينيئس اءشپزينا کي زال بڻائي ورتو ،۽ هو ءچ ءٽم ڏانھن واپس هليو ويو. پوَ هو ،جڏهن لطينيئس جنگ کان واپس پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو هو ،ته آفريڪا جا 17۽ اهو اينجياس جي پٽ ازدروبل جي موت کان ء سڀئي رهواسي اٿيا ۽ اينجياس جي پٽ انيبل کي ،جيڪو ازدروبل جو ننڍو ڀا ءَ هو ،ورتو ۽ کيس سندس ڀا ءَ جي بدران آفريڪا جي سڄي زمين تي بادشاهه بڻايو. 18۽ جڏهن هن حڪومت ڪئي ،تڏهن هن ءچٽءم ڏانھن وڃڻ جو ارادو ڪيو ته هو ءچٽءم جي ٻارن سان وڙهندو ،پنھنجي ڀا ءَ ازدروبل جي سبب ۽ آفريڪا جي رهاڪن جي سبب جو بدلو وٺندو ،۽ هن ائين ڪيو. 19۽ هن ڪيتريون ئي ٻيڙيون ٺاهيون ،۽ هو پنھنجي سڄي فوج سان گڏ انھن ۾ آيو ،۽ هو ءچٽءم ڏانھن ويو. 20تنھنڪري انيبال چتيم جي ٻارن سان وڙهيو ،۽ چتيم جا ٻار انيبال ۽ سندس فوج جي اڳيان زخمي ٿي پيا ،۽ انيبال پنھنجي ڀا ءَ جي ڏوهه جو بدلو ورتو. 21۽ انيبال چتيم جي ٻارن سان ارڙهن سالن تائين جنگ جاري رکي ،۽ انيبال چتيم جي ملڪ ۾ رهيو ۽ اتي گھڻو وقت خيمه هنيو. 22۽ انيبال ءچتيم جي ٻارن کي تمام گھڻو ماريو ،۽ انھن جي وڏن ۽ سردارن کي ماري ڇڏيو ،۽ باقي ماڻھن مان هن تقريبا ا اسي هزار ماڻھو ماريا. جاَ تي محفوظ طور تي 23۽ ڏينھن ۽ سالن جي آخر ۾ ،انيبل پنھنجي ملڪ آفريڪا ڏانھن موٽيو ،۽ هن پنھنجي ڀا ءَ ازدروبل جي ء حڪومت ڪئي. باب75 1انھي ءَ وقت ،بني اسرائيل جي مصر ۾ لھڻ جي هڪ سؤ اٺين سال ۾ ،مصر مان ٽيھه هزار بھادر ماڻھو پيادا نڪتا ،بني اسرائيل مان ، جيڪي سڀ يوسف جي قبيلي مان هئا ،يوسف جي پٽ افرائيم جي اولد مان. 2ڇاڪاڻ تہ انھن چيو تہ اهو عرصو پورو ٿيو جيڪو خداوند بني اسرائيل کي قديم زماني ۾ مقرر ڪيو هو ،جيڪو هن ابراهيم سان ڳالھايو هو. 3۽ انھن ماڻھن پنھنجو ڪمر بند ڪيو ،۽ هر هڪ پنھنجي تلوار پنھنجي پاسي ۾ رکي ،۽ هر هڪ پنھنجي هٿيار پاڻ تي رکيا ،۽ انھن پنھنجي طاقت تي ڀروسو ڪيو ،۽ اهي گڏجي مصر مان هڪ طاقتور هٿ سان نڪري ويا. لَ ماني به نه کڻي آيا ،ڇاڪاڻ ته انھن سوچيو ته فلستين لَ ڪا به شيَ نه کڻي آيا ،صرف چاندي ۽ سون ،ان ڏينھن ء ء 4پر اهي رستي ء لَ پنھنجو کاڌو وٺن ،۽ جيڪڏهن نه ته اهي زور سان وٺندا. کان پگھار ء 5۽ اهي ماڻھو ڏاڍا طاقتور ۽ بھادر هئا ،هڪ ماڻھو هڪ هزار کي پٺي ڏئي سگھي ٿو ۽ ٻه ڏهه هزار کي شڪست ڏئي سگھن ٿا ،تنھن ڪري انھن پنھنجي طاقت تي ڀروسو ڪيو ۽ جيئن هئا تيئن گڏ هليا. 6۽ انھن پنھنجو رستو گات جي ملڪ ڏانھن هليو ،۽ هيٺ لھي ويا ۽ گات جي ريڍارن کي گات جي ٻارن جي ڍورن کي چاريندي ڏٺائون. 127
جاشر
تہ اسين بکيا آهيون ،
لَ ڏيو تہ جيئن اسين کائي سگھون ،ڇاڪاڻ 7۽ انھن رڍن کي چيو تہ اسان کي ڪجھ رڍون مزدوري ء ڇاڪاڻ تہ اسان اڄ ماني نہ کاڌي آهي. لَ ڏيون؟ “تنھنڪري افرائيم جا ماڻھو زور سان مزدوري کي اوهان اسين جو آهن ڍور يا رڍون 8۽ ريڍارن چيو تہ” ڇا اهي اسان جون ء لَ ويجھا آيا. انھن کي وٺڻ ء 9۽ گت جي رڍن انھن تي رڙيون ڪيون جو انھن جو روئڻ پري تائين ٻڌو ويو ،تنھنڪري گت جا سڀ ٻار انھن وٽ نڪري ويا. 10۽ جڏهن گت جي ماڻھن افرائيم جي بڇڙا ڪم ڏٺا ،تڏهن اهي موٽي آيا ۽ گت جي ماڻھن کي گڏ ڪيو ،۽ هر هڪ ماڻھو پنھنجو هٿيار لَ افرائيم جي ماڻھن ڏانھن نڪتا. پائي ،۽ جنگ ء 11۽ انھن انھن سان گت جي وادي ۾ جنگ ڪئي ،۽ جنگ سخت ٿي ،۽ انھن انھي ءَ ڏينھن هڪ ٻئي کان گھڻا ماريا. لَ اچن ۽ چيائون ته: 12۽ ٻئي ڏينھن تي گت جي ماڻھن فلستين جي سڀني شھرن ڏانھن پيغام موڪليا ته اهي انھن جي مدد ء 13اسان وٽ اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ،ته جيئن اسين افرائيم جي اولد کي ماريون جيڪي مصر مان اسان جا ڍور وٺڻ ۽ اسان سان بي لَ نڪتا آهن. سبب وڙهڻ ء 14هاڻي افرائيم جي ماڻھن جا روح بک ۽ اڃ کان ٿڪجي پيا هئا ،ڇاڪاڻ ته انھن ٽن ڏينھن کان ماني نه کاڌي هئي .۽ چاليھه هزار ماڻھو لَ نڪتا. فلستين جي شھرن مان گت جي ماڻھن جي مدد ء 15۽ اهي ماڻھو افرائيم جي ماڻھن سان جنگ ۾ مصروف هئا ،۽ خداوند افرائيم جي ماڻھن کي فلستين جي هٿن ۾ ڏنو. سواَ ڏه ماڻھن جي جيڪي جنگ کان 16۽ انھن سڀني افرائيم جي اولد کي ماريو ،جيڪي مصر مان نڪتا هئا ،ڪو به باقي نه رهيو ء ڀڄي ويا هئا. 17ڇالَ جو اءفرائيم جي اولد تي خداوند جي طرفان اها برائي نازل ٿي ،ڇاڪاڻ تہ انھن خداوند جي ڪلم جي نافرماني ڪئي ء لَ مقرر ڪيو هو. جڏهن هو مصر مان نڪتا ،انھي ءَ وقت جي اچڻ کان اڳ جيڪو خداوند قديم زماني ۾ اسرائيل ء 18۽ فلستين مان به گھڻا مارجي ويا ،لڳ ڀڳ ويھ هزار ماڻھو ،۽ انھن جي ڀائرن انھن کي کڻي پنھنجن شھرن ۾ دفن ڪيو. 19۽ افرائيم جي اولد جا مقتول گھڻن ڏينھن ۽ سالن تائين گت جي وادي ۾ ڇڏيا ويا ،۽ دفن نه ڪيا ويا ،۽ وادي ماڻھن جي هڏين سان ڀرجي وئي. 20۽ جيڪي ماڻھو جنگ مان بچي ويا هئا ،سي مصر ۾ آيا ،۽ سڀني بني اسرائيلن کي اهو سڀ ڪجھ ٻڌايو جيڪو انھن سان ٿيو هو. لَ آيا. 21۽ سندن پي ءَ افرائيم ڪيترن ڏينھن تائين انھن تي سوڳ ڪندو رهيو ،۽ سندس ڀائر کيس تسلي ڏيڻ ء 22۽ هو پنھنجي زال وٽ آيو ۽ هن هڪ پٽ ڄايو ،۽ هن ان جو نالو بريعه رکيو ،ڇاڪاڻ ته هو ءَ سندس گھر ۾ بدبخت هئي. باب76 موسي پٽ عمرام انھن ڏينھن ۾ ڪءش جي ملڪ ۾ بادشاهه هو ،۽ هو پنھنجي بادشاهت ۾ خوشحال ٿيو ،۽ هن ڪءش جي ٻارن جي 1۽ م حڪومت انصاف ،صداقت ۽ سالميت سان هلئي. موسي سان پيار ڪندا هئا ،جيستائين هو انھن تي حڪومت ڪندو هو ،۽ ڪءش جي ملڪ جا سڀ رهواسي هن کان 2۽ ڪءش جا سڀ ٻار م تمام گھڻو ڊڄندا هئا. ،موسي شاهي تخت تي ويٺو هو جڏهن ته راڻي ادونياه سندس اڳيان هئي ،۽ سڀ موسي جي ڪءش تي حڪومت جي چاليھين سال ۾ 3۽ م م امير سندس چوڌاري ويٺا هئا. 4۽ راڻي ادونياه بادشاهه ۽ شھزادن جي اڳيان چيو ته ،هي ڪھڙو ڪم آهي جيڪو توهان ،ڪوش جا ٻار ،هن ڊگھي عرصي کان ڪيو آهي؟ 5اوهان کي خبر آهي تہ چاليھہ سال جڏهن کان هن ماڻھو ءَ ڪءش تي حڪومت ڪئي آهي ،هن منھنجي ويجھو نہ آيو آهي ،۽ نڪي ڪءش جي اولد جي ديوتائن جي عبادت ڪئي آهي. 6تنھنڪري هاڻي ٻڌو ،اي ڪوش جا اولد ،۽ هن ماڻھو ءَ کي اوهان تي وڌيڪ حڪومت نہ ڪرڻ ڏيو ڇو ته هو اسان جو نسل مان نہ آهي. لَ پنھنجي مالڪ جي پٽ جي 7ڏسو ،منھنجو پٽ منڪرس وڏو ٿي ويو آهي ،تنھن ڪري هو توهان تي بادشاهي ڪري ،ڇو ته توهان ء خدمت ڪرڻ مصر جي بادشاهه جي هڪ اجنبي الم جي خدمت ڪرڻ کان بھتر آهي. 8۽ ڪءش جي سڀني ماڻھن ۽ اميرن اهي لفظ ٻڌا جيڪي راڻي ادونيا پنھنجي ڪنن ۾ ٻڌا هئا. 9۽ سڀ ماڻھو شام تائين تياري ڪندا رهيا ،۽ صبح جو سوير اءٿي ڪڪيانس جي پٽ مناڪرس کي پاڻ تي بادشاهه بڻايو. موسي سان گڏ هو ،۽ ڪءش جي ٻارن کي اهو قسم موسي جي خلف هٿ وڌائڻ کان ڊڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته خداوند 10۽ ڪءش جا سڀ ٻار م م موسي سان قسم کنيو هو ،تنھن ڪري انھن کيس ڪو به نقصان نه پھچايو. ياد آيو جيڪو انھن م موسي کي ڪيتريون ئي تحفا ڏنيون ۽ کيس وڏي عزت سان موڪليو. 11پر ڪءش جي ماڻھن م موسي ڇھٽيھ سالن جو هو ،۽ ڏنائين ڇڏي ڪرڻ حڪومت تي ءش ڪ ۽ ويو هليو گھر ،۽ ويو نڪري مان ملڪ جي موسي ڪءش 12پوَ ء م م جڏهن ڪءش جي ملڪ مان نڪتو ،ڇاڪاڻ ته اهو ڪم خداوند جي طرفان هو ،ڇاڪاڻ ته اهو وقت آيو هو جيڪو هن قديم زماني ۾ مقرر ڪيو هو ،ته جيئن بني اسرائيل کي حام جي اولد جي مصيبت مان ڪڍي سگھجي. موسي مديان ڏانھن ويو ،ڇاڪاڻ تہ هو فرعون جي ڪري مصر ڏانھن موٽي وڃڻ کان ڊڄندو هو ،تنھنڪري هو مديان ۾ پاڻي ءَ 13پوَ ء م جي هڪڙي کوهہ تي وڃي ويٺو. لَ ويون. 14۽ رعوئيل مدياني ءَ جون ست ڌيئرون پنھنجي پي ءَ جي ڌڻ کي چارڻ ء لَ پاڻي ڀريائين. 15۽ اهي کوهه تي آيون ۽ پنھنجي پي ءَ جي ڌڻ کي پاڻي پيارڻ ء 128
جاشر
موسي اٿي انھن جي مدد ڪئي ۽ ڌڻ کي پاڻي پياريو. 16پوَ مديان جا ڌنار آيا ۽ انھن کي ڌڪي ڀڄائي ڇڏيو ،۽ ء م لَ ڇا ڪيو هو. ته ٻڌايو کيس ۽ آيا گھر وٽ رعوئيل َ پي پنھنجي اهي 17۽ موسي انھن ء ء م لَ پاڻي ڪڍيو ۽ ڌڻ کي پاڻي پياريو“. اسان ،هن آهي ڇڏايو کان هٿن جي رڍن کي اسان مصري ،هڪ تہ” چيائون 18۽ ء 19۽ رعوئيل پنھنجي ڌيئرن کي چيو ته" ،۽ هو ڪٿي آهي؟ توهان هن ماڻھو ءَ کي ڇو ڇڏيو؟" 20پوَ رعوئيل کيس سڏائي گھر وٺي آيو ۽ هن سان گڏ ماني کاڌي. ء پوَ انھن کانئس حڪومت 21۽ موسي رعوئيل کي ٻڌايو ته هو مصر کان ڀڄي ويو هو ۽ هن ڪءش تي چاليھه سال حڪومت ڪئي ،۽ ء م کسي ورتي هئي ،۽ کيس عزت ۽ تحفن سان امن سان روانو ڪيو هو. موسي جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن رعوئيل پاڻ ۾ چيو ته” ،مان هن ماڻھو ءَ کي قيد خاني ۾ وجھندس ،جتي مان ڪوش 22۽ جڏهن رعوئيل م جي ٻارن کي صلح ڪرائيندس ،ڇاڪاڻ ته هو انھن کان ڀڄي ويو آهي“. موسي قيد خاني ۾ هو ،تڏهن رعوئيل جي ڌي ءَ صفوره مٿس موسي ڏه سال قيد ۾ رهيو ،۽ جڏهن 23۽ انھن کيس کڻي قيد خاني ۾ رکيو ،۽ م م رحم ڪيو ،۽ کيس هر وقت ماني ۽ پاڻي سان سنڀاليو. 24۽ سڀ بني اسرائيل اڃا تائين مصر جي ملڪ ۾ هئا ۽ هر قسم جي سخت محنت ۾ مصرين جي خدمت ڪري رهيا هئا ،۽ انھن ڏينھن ۾ مصر جو هٿ بني اسرائيلن تي سخت هو. 25انھي ءَ وقت خداوند مصر جي بادشاهه فرعون کي ماريو ،۽ هن کي پيرن جي تري کان وٺي مٿي جي چوٽي تائين ڪوڙهه جي بيماري ٿي؛ بني اسرائيل جي ظلم جي ڪري ،انھي ءَ وقت خداوند جي طرفان مصر جي بادشاهه فرعون تي هي وبا آئي. 26ڇاڪاڻ تہ خداوند پنھنجي قوم بني اسرائيل جي دعا ٻڌي هئي ،۽ انھن جي سخت محنت جي ڪري انھن جي فرياد هن تائين پھتي. 27تڏهن به سندس اضب انھن کان نه ٽٽو ،۽ فرعون جو هٿ اڃا تائين بني اسرائيل جي خلف وڌايو ويو ،۽ فرعون خداوند جي اڳيان پنھنجي ڳچي ءَ کي سخت ڪيو ،۽ بني اسرائيل تي پنھنجو جوڙو وڌايو ،۽ هر قسم جي سخت محنت سان انھن جي زندگين کي ڪڙو ڪيو. 28۽ جڏهن خداوند مصر جي بادشاهه فرعون تي وبا موڪلي ،تڏهن هن پنھنجن عقلمندن ۽ جادوگرن کي چيو ته هو کيس شفا ڏين. 29۽ سندس ڏاهن ۽ جادوگرن کيس چيو تہ جيڪڏهن ننڍڙن ٻارن جو رت زخمن ۾ لڳايو وڃي تہ هو چڱو ڀلو ٿي ويندو. 30۽ فرعون انھن جي ڳالھه ٻڌي ،۽ پنھنجا وزير بني اسرائيل ڏانھن گوشن ڏانھن موڪليا ته جيئن انھن جا ننڍڙا ٻار کڻي وڃن. 31۽ فرعون جا وزير ويا ۽ بني اسرائيل جي ٻارن کي انھن جي مائرن جي سيني مان زبردستي کڻي ويا ،۽ اهي انھن کي روزانو هڪ ٻار فرعون وٽ آڻيندا هئا ،۽ طبيب انھن کي ماريندا هئا ۽ انھن کي وبا تي لڳو ڪندا هئا؛ اهي سڀ ڏينھن ائين ڪندا هئا. 32۽ فرعون جي مارجڻ وارن ٻارن جو تعداد ٽي سو پنجھتر هو. 33پر خداوند مصر جي بادشاهه جي طبيبن جي نه ٻڌي ،۽ وبا تمام گھڻي وڌي وئي. 34۽ فرعون ڏهه سال انھي ءَ وبا ۾ مبتل رهيو ،تڏهن به فرعون جو دل بني اسرائيل جي خلف وڌيڪ سخت هو. 35۽ ڏهن سالن جي آخر ۾ خداوند فرعون کي تباهي واري آفتن سان متاثر ڪندو رهيو. 36۽ خداوند هن کي پيٽ ۾ هڪ خراب ڳلي ۽ بيماري سان ماريو ،۽ اها بيماري سخت ڦڦڙن ۾ تبديل ٿي وئي. 37انھي ءَ وقت فرعون جا ٻہ وزير گوشن جي ملڪ مان آيا جتي بني اسرائيل سڀ هئا ،۽ فرعون جي گھر ۾ ويا ۽ کيس چيو تہ” اسان بني اسرائيل کي پنھنجي ڪم ۾ سست ۽ پنھنجي محنت ۾ لپرواهي ڪندي ڏٺو آهي. 38۽ جڏهن فرعون پنھنجن وزيرن جون ڳالھيون ٻڌيون ،تڏهن بني اسرائيل تي سندس اضب تمام گھڻو ڀڙڪيو ،ڇاڪاڻ ته هو پنھنجي جسماني سور تي تمام گھڻو امگين ٿيو. 39۽ هن جواب ڏنو ۽ چيو ته هاڻي جڏهن بني اسرائيل ڄاڻن ٿا ته مان بيمار آهيان ،اهي ڦري اسان تي ٺٺوليون ڪن ٿا ،تنھن ڪري هاڻي لَ منھنجو رتھ تيار ڪريو ،۽ مان پاڻ کي گوشن ڏانھن وٺي ويندس ۽ بني اسرائيل جي ٺٺولي کي ڏسندس جنھن سان اهي مون تي منھنجي ء لَ رتھ تيار ڪئي. ٺٺوليون ڪري رهيا آهن؛ تنھن ڪري سندس نوڪرن سندس ء 40۽ انھن کيس گھوڙي تي سوار ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ هو پاڻ سواري ڪري نہ سگھيو. 41۽ هو پاڻ سان گڏ ڏهه گھوڙي سوار ۽ ڏهه پيادا وٺي ،بني اسرائيل ڏانھن گوشن ڏانھن ويو. جاَ ۾ لنگھي ويو ،جيڪا انگورن جي باغ جي کوهي واري 42۽ جڏهن اهي مصر جي سرحد تي پھتا ،ته بادشاهه جو گھوڙو هڪ تنگ ء حصي ۾ بلند هئي ،ٻنھي پاسن کان باڙ سان ڀريل هئي ،هيٺاهون ،ميداني علئقو ٻئي پاسي هو. جاَ تي تيزي سان ڊوڙيا ۽ هڪ ٻئي کي دٻايو ،۽ ٻيا گھوڙا بادشاهه جي گھوڙي کي دٻايو. 43۽ گھوڙا ان ء 44۽ بادشاهه جو گھوڙو هيٺاهين ميدان ۾ ڪري پيو جڏهن بادشاهه ان تي سوار هو ،۽ جڏهن هو ڪري پيو ته رٿ بادشاهه جي منھن تي ڦري ويو ۽ گھوڙو بادشاهه تي ڪري پيو ،۽ بادشاهه رڙ ڪئي ،ڇاڪاڻ ته سندس جسم تمام گھڻو ڏکوئيندڙ هو. 45۽ بادشاهه جو گوشت هن کان ڦاٽي پيو ،۽ هن جون هڏيون ڀڄي ويون ۽ هو سواري نه ڪري سگھيو ،ڇاڪاڻ ته هي ڳالھه خداوند کان لَ هئي ،ڇاڪاڻ ته خداوند پنھنجي قوم بني اسرائيل جي فرياد ۽ انھن جي مصيبت ٻڌي هئي. هن ء 46۽ سندس نوڪر کيس ٿوري ٿوري وقت ۾ پنھنجن ڪلھن تي کڻي ويا ،۽ اهي کيس مصر واپس وٺي آيا ،۽ گھوڙي سوار جيڪي ساڻس گڏ هئا اهي به مصر واپس آيا. 47۽ انھن کيس سندس بستري تي ليٽايو ،۽ بادشاهه کي خبر پئي ته سندس موت اچي ويو آهي ،تنھن ڪري سندس زال اپارانٿ راڻي آئي ۽ بادشاهه جي اڳيان روئي ،۽ بادشاهه هن سان گڏ تمام گھڻو روئيو. 48۽ سندس سڀ امير ۽ نوڪر انھي ءَ ڏينھن آيا ۽ بادشاهه کي انھي ءَ مصيبت ۾ ڏٺو ،۽ ساڻس گڏ روئي روئي روئي. جاَ تي هڪ اهڙو بادشاهه مقرر 49۽ بادشاهه جي شھزادن ۽ سندس سڀني صلحڪارن بادشاهه کي صلح ڏني ته ملڪ ۾ سندس ء ڪري ،جنھن کي هو پنھنجي پٽن مان چونڊي. 50۽ بادشاهه جا ٽي پٽ ۽ ٻه ڌيئرون هيون جيڪي سندس زال راڻي اپارانٿ کيس پيدا ڪيون هيون ،ان کان علوه بادشاهه جي ڪنوارن جي ٻارن مان به. 129
جاشر
51۽ انھن جا نال هي هئا ،پھرين پٽ اوٿري ،ٻي اديڪم ،۽ ٽيون موريون ،۽ انھن جون ڀينرون ،وڏي پٽ بتيا جو نالو ۽ ٻي اکوزي جو نالو. 52۽ بادشاهه جو پھريون پٽ اوٿري هڪ بيوقوف هو ،تڪڙ ۾ ۽ پنھنجي لفظن ۾ جلدي ڪندو هو. 53پر اديقام هڪ چالڪ ۽ عقلمند ماڻھو هو ۽ مصر جي سڀني حڪمتن ۾ ماهر هو ،پر ظاهر ۾ بيوقوفي ،جسم ۾ ٿلھو ۽ قد ۾ تمام ننڍو هو؛ سندس قد هڪ هٿ هو. پوَ هو 54۽ جڏهن بادشاهه پنھنجي پٽ اديڪم کي هر شيَ ۾ هوشيار ۽ عقلمند ڏٺو ،تڏهن بادشاهه فيصلو ڪيو ته سندس وفات کان ء ء جاَ تي بادشاهه ٿئي. سندس ء 55۽ هن ابيلوت جي ڌي ءَ گدوده سان شادي ڪئي ،۽ هو ڏهن سالن جو هو ،۽ هن کي چار پٽ ڄاوا. 56پوَ هن وڃي ٽي زالون ڪيون ۽ اٺ پٽ ۽ ٽي ڌيئرون پيدا ٿيون. ء 57۽ بادشاه تي تمام گھڻو فساد ٿي ويو ،۽ سندس گوشت سج جي گرمي ۾ ،گرمين جي موسم ۾ ميدان ۾ اڇليل لش جي گوشت وانگر بدبودار ٿيڻ لڳو. 58۽ جڏهن بادشاهه ڏٺو ته سندس بيماري مٿس تمام گھڻي االب اچي وئي آهي ،تڏهن هن پنھنجي پٽ اديڪم کي پاڻ وٽ آڻڻ جو حڪم جاَ تي ملڪ جو بادشاهه بڻايو. ڏنو ،۽ انھن کيس سندس ء 59۽ ٽن سالن جي آخر ۾ ،بادشاهه شرم ،ذلت ۽ نفرت سان مري ويو ،۽ سندس نوڪرن کيس کڻي ويا ۽ ضعن مصر ۾ مصر جي بادشاهن جي قبر ۾ دفن ڪيو. لَ 60پر انھن کيس بادشاهن وانگر نه سينگاريو ،ڇاڪاڻ ته سندس گوشت بدبودار هو ،۽ بدبو ءَ جي ڪري اهي کيس سينگار ڪرڻ ء ويجھو نه وڃي سگھيا ،تنھن ڪري انھن کيس تڪڙ ۾ دفن ڪيو. 61ڇالَ جو اها برائي خداوند جي طرفان هن تي هئي ،ڇاڪاڻ تہ خداوند کيس انھي ءَ برائي جو بدلو ڏنو هو جيڪا هن پنھنجي ء زماني ۾ اسرائيل سان ڪئي هئي. جاَ تي بادشاهي ڪئي. 62۽ هو خوف ۽ شرم سان مري ويو ،۽ سندس پٽ اديڪام سندس ء باب77 1اديقام ويھن سالن جو هو جڏهن هن مصر تي حڪومت ڪئي ،هن چار سال حڪومت ڪئي. 2بني اسرائيل جي مصر ڏانھن وڃڻ جي ٻہ سو ڇھين سال ۾ ،اديقام مصر تي حڪومت ڪئي ،پر هو مصر تي پنھنجي حڪومت ۾ ايترو وقت نه رهيو جيترو سندس ابن ڏاڏن پنھنجي حڪومت جاري رکي هئي. 3ڇالَ جو سندس پي ءَ ميلول مصر ۾ چورانوي سال حڪومت ڪئي ،پر ڏه سال بيمار رهيو ۽ مري ويو ،ڇاڪاڻ تہ هو خداوند جي ء نظر ۾ بڇڙو هو. 4۽ سڀ مصري فرعون جو نالو سندس پي ءَ ڏاڏن جي نالي وانگر رکيائون ،جيئن مصر ۾ سندن دستور هو. 5۽ فرعون جي سڀني ڏاهن ان جو نالو اديڪم آحوز رکيو ،مختصر طور تي مصري ٻولي ۾ ان کي آحوز سڏيو ويندو آهي. 6۽ اديقام تمام گھڻو بدصورت هو ،۽ هو هڪ هٿ ۽ هڪ ويڪري هو ۽ هن جي ڏاڙهي وڏي هئي جيڪا هن جي پيرن جي تلئن تائين پھچي ٿي. لَ پنھنجي پي ءَ جي تخت تي ويٺو ،۽ هن پنھنجي حڪمت سان مصر جي حڪومت هلئي. 7۽ فرعون مصر تي حڪومت ڪرڻ ء 8۽ جڏهن هو بادشاهي ڪري رهيو هو ته هو پنھنجي پي ءَ ۽ سڀني اڳوڻن بادشاهن کان بدڪاري ۾ وڌي ويو ،۽ هن بني اسرائيل تي جوَ وڌايو. پنھنجو ء 9۽ هو پنھنجن نوڪرن سان گڏ گوشن ڏانھن بني اسرائيل ڏانھن ويو ،۽ انھن تي ڪم کي مضبوط ڪيو ۽ انھن کي چيو ته پنھنجو ڪم ، پوَ پنھنجا هٿ اسان جي ڪم کان سست نه ڪريو جيئن توهان منھنجي پي ءَ جي ڏينھن ۾ ڪيو هر روز جو ڪم پورو ڪريو ،۽ اڄ کان ء هو. 10۽ هن بني اسرائيل مان انھن تي آفيسر مقرر ڪيا ،۽ انھن آفيسرن تي هن پنھنجن نوڪرن مان ڪم سنڀاليندڙ مقرر ڪيا. 11۽ هن انھن تي سرن جو ماپ رکيو ته جيئن انھن کي روزانو ان جي تعداد مطابق ڪم ڪرڻ گھرجي ،۽ هو واپس مصر ڏانھن هليو ويو. 12انھي ءَ وقت فرعون جي ڪم سنڀاليندڙن بني اسرائيل جي آفيسرن کي فرعون جي حڪم موجب حڪم ڏنو ته، گھٽاَ. 13فرعون چوي ٿو تہ ،روزانو پنھنجو ڪم ڪر ،۽ پنھنجو ڪم پورو ڪر ،۽ اينٽن جي روزاني ماپ جو خيال رک؛ ڪجھ بہ نہ ء جاَ تي 14۽ ائين ٿيندو ته جيڪڏهن توهان پنھنجي روزاني سرن ۾ گھٽتائي محسوس ڪندا ،ته مان توهان جي ننڍڙن ٻارن کي انھن جي ء رکندس. 15۽ مصر جي ڪارخانن وارن انھن ڏينھن ۾ ائين ڪيو جيئن فرعون انھن کي حڪم ڏنو هو. 16۽ جڏهن به بني اسرائيل جي روزاني سرن جي ماپ ۾ ڪا گھٽتائي نظر ايندي هئي ،ته فرعون جا ڪمدار بني اسرائيل جي زالن وٽ ويندا هئا ۽ بني اسرائيل جي ٻارن کي ايتري تائين کڻي ويندا هئا جيتريون سرون گھٽ هونديون هيون ،اهي انھن کي زبردستي انھن جي ما ءَ جي گود مان ڪڍي ڇڏيندا هئا ،۽ انھن کي سرن جي بدران عمارت ۾ وجھي ڇڏيندا هئا. 17جڏهن سندن پي ءَ ۽ ما ءَ انھن تي روئي رهيا هئا ۽ روئي رهيا هئا جڏهن انھن عمارت جي ڀت ۾ پنھنجن ٻارن جي روئڻ جا آواز ٻڌا. 18۽ ڪم سنڀاليندڙ بني اسرائيل تي االب ٿي ويا ،جو بني اسرائيل پنھنجا ٻار عمارت ۾ رکندا هئا ،ايتري قدر جو هڪ ماڻھو پنھنجي پٽ کي ڀت ۾ رکي ان تي گارا اڇلئي ڇڏيو ،جڏهن ته هن جون اکيون هن تي روئي رهيون هيون ،۽ هن جا ڳوڙها هن جي ٻار تي وهي رهيا هئا. 130
جاشر
19۽ مصر جا ڪم سنڀاليندڙ ڪيترن ئي ڏينھن تائين بني اسرائيل جي ٻارن سان ائين ڪندا رهيا ،۽ ڪنھن به بني اسرائيل جي ٻارن تي رحم يا رحم نه ڪيو. 20۽ عمارت ۾ مارجي ويل سڀني ٻارن جو تعداد ٻه سو ستر هو ،ڪجھه جن تي انھن سرن جي بدران تعمير ڪيو هو جيڪي انھن جي پي ءَ ڏاڏن طرفان گھٽ رهجي ويون هيون ،۽ ڪجھه جن کي انھن عمارت مان مئل ڪڍيو هو. 21۽ اديقام جي ڏينھن ۾ بني اسرائيل تي جيڪو ڪم ڪيو ويو هو اهو سندس پي ءَ جي ڏينھن ۾ ڪيل محنت کان وڌيڪ هو. 22۽ بني اسرائيل پنھنجي ڳري ڪم جي ڪري هر روز آهون ڀريندا هئا ،ڇاڪاڻ ته اهي پاڻ ۾ چوندا هئا ته ،ڏسو جڏهن فرعون مري ويندو ،ته سندس پٽ اٿي اسان جو ڪم هلڪو ڪندو! 23پر انھن پوئين ڪم کي پھرئين کان وڌيڪ وڌايو ،۽ بني اسرائيل هن تي آهون ڀريون ۽ انھن جي محنت جي ڪري انھن جي فرياد خدا ڏانھن پھچي وئي. 24۽ خدا انھن ڏينھن ۾ بني اسرائيل جي آواز ۽ انھن جي فرياد ٻڌي ،۽ خدا انھن کي پنھنجو عھد ياد ڪيو جيڪو هن ابراهيم ،اسحاق ۽ يعقوب سان ڪيو هو. 25۽ خدا انھن ڏينھن ۾ بني اسرائيل جي بار ۽ انھن جي ڳري ڪم کي ڏٺو ،۽ هن انھن کي بچائڻ جو ارادو ڪيو. موسي انھن ڏينھن ۾ اڃا تائين قيد خاني ۾ ،رعوئيل مديان جي گھر ۾ هو ،۽ رعوئيل جي ڌي ءَ صفوره روزانو ڳجھي 26۽ عمرام جو پٽ م طور تي کاڌو ڏئي سندس مدد ڪندي هئي. موسي ڏهه سال رعوئيل جي گھر جي قيد خاني ۾ بند رهيو. 27۽ م جاَ تي، 28۽ ڏهن سالن جي آخر ۾ جيڪو مصر تي فرعون جي حڪومت جو پھريون سال هو ،پنھنجي پي ءَ جي ء 29صفوره پنھنجي پي ءَ رعوئيل کي چيو تہ” ڪوبہ بہ انھي ءَ عبراني ماڻھو ءَ جي ڳول يا ڳول نٿو ڪري ،جنھن کي تو ڏه سال قيد ۾ رکيو هو. 30تنھن ڪري ،جيڪڏهن توهان جي نظر ۾ سٺو لڳي ،ته اسان کي موڪلڻ ڏيو ۽ ڏسون ته هو جيئرو آهي يا مري ويو ،پر هن جي پي ءَ کي خبر نه هئي ته هن هن جي مدد ڪئي هئي. سواَ قيد ۾ بند هجي ۽ هو 31۽ سندس پي ءَ رعوئيل جواب ڏنو ۽ کيس چيو ته ڇا ڪڏهن اهڙو ٿيو آهي جو ڪو ماڻھو ڏهه سال کاڌي کان ء جيئرو رهي؟ ا لَ عجيب انھن وقت هر ،۽ آهي خوفناڪ ۽ وڏو خدا جو عبرانين تہ آهي ٻڌو تو ا يقين تہ” چيو ڏيندي جواب کي پنھنجي صفوره 32۽ َ پي ء ء ڪم ڪندو آهي. 33اهو اهو هو جنھن ابراهيم کي ڪلدين جي اءور کان ،۽ اسحاق کي سندس پي ءَ جي تلوار کان ،۽ يعقوب کي خداوند جي ملئڪ کان بچايو ،جيڪو جبوڪ جي ڪناري تي ساڻس وڙهيو هو. 34۽ هن ماڻھو ءَ سان هن ڪيترائي ڪم ڪيا آهن ،هن کيس مصر ۾ دريا ءَ کان ۽ فرعون جي تلوار کان ۽ ڪش جي اولد کان بچايو ، تنھن ڪري هو کيس ڏڪار کان به بچائي سگھي ٿو ۽ کيس جيئرو ڪري سگھي ٿو. موسي تہ ڪري معلوم تہ موڪليائين ڏانھن قيدخاني 35۽ اءها ڳالھ رعوئيل کي چڱي لڳي ،۽ هن پنھنجي ڌي ءَ جي چوڻ موجب ڪيو ،۽ م سان ڇا ٿيو. موسي قيد خاني ۾ رهندڙ ماڻھو پنھنجن پيرن تي بيٺو هو ،پنھنجي ابن ڏاڏن جي خدا جي تعريف ۽ دعا ڪري رهيو ته ڏٺو ،۽ ڏٺو 36۽ هن م هو. موسي کي قيدخاني مان ٻاهر ڪڍڻ جو حڪم ڏنو ،تنھن ڪري انھن سندس ڏاڙهي ڪٽي ڇڏي ۽ هن پنھنجا قيدخاني جا رعوئيل 37۽ م ڪپڙا بدليا ۽ ماني کائي. لَ وڏا معجزا ڪيا هئا. پوَ موسي گھر جي پويان رعوئيل جي باغ ۾ ويو ،۽ اتي هن پنھنجي خداوند خدا کان دعا گھري ،جنھن هن ء 38۽ ء م 39۽ اهو ٿيو ته جڏهن هو دعا گھري رهيو هو ته هن پنھنجي سامھون ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته هڪ نيلم جي لٺ زمين ۾ رکيل هئي ،جيڪا باغ جي وچ ۾ لڳائي وئي هئي. 40۽ هو لٺ جي ويجھو ويو ۽ هن ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته لشڪر جي خدا جو نالو ان تي اءڪريل هو ،لکيل ۽ لٺ تي ترقي ڪئي وئي هئي. 41۽ هن ان کي پڙهيو ۽ پنھنجو هٿ وڌايو ۽ ان کي جھنگ مان ٻيلي جي وڻ وانگر ڇڪيو ،۽ لٺ سندس هٿ ۾ هئي. 42۽ هي اءهو لٺ آهي جنھن سان اسان جي خدا جا سڀ ڪم ڪيا ويا ،جڏهن هن آسمان ۽ زمين ،۽ انھن جي سڀني لشڪر ،سمنڊ ،دريا ءَ ۽ انھن جي سڀني مڇين کي پيدا ڪيو هو. 43۽ جڏهن خدا آدم کي عدن جي باغ مان ڪڍي ڇڏيو ،تڏهن هن پنھنجي هٿ ۾ لٺ کنئي ۽ وڃي ان زمين کي آباد ڪيو جنھن مان هو پيدا ٿيو هو. 44۽ اها لٺ نوح وٽ لٿي ۽ شيم ۽ سندس اولد کي ڏني وئي ،جيستائين اها ابراهيم عبراني جي هٿ ۾ نه آئي. 45۽ جڏهن ابراهيم پنھنجو سڀ ڪجھه پنھنجي پٽ اسحاق کي ڏئي ڇڏيو ،تڏهن هن کيس هي لٺ به ڏني. 46۽ جڏهن يعقوب پدمان ارام ڏانھن ڀڄي ويو ،تڏهن هن ان کي پنھنجي هٿ ۾ کنيو ،۽ جڏهن هو پنھنجي پي ءَ وٽ موٽي آيو ته هن ان کي پنھنجي پٺيان نه ڇڏيو هو. 47۽ جڏهن هو مصر ڏانھن ويو تہ هن اهو پنھنجي هٿ ۾ کنيو ۽ يوسف کي ڏنو ،پنھنجي ڀائرن کان هڪڙو حصو ،ڇاڪاڻ تہ يعقوب اهو پنھنجي ڀا ءَ عيسو کان زور سان ورتو هو. پوَ ،مصر جا امير يوسف جي گھر ۾ آيا ،۽ لٺ رعوئيل مديان جي هٿ ۾ آئي ،۽ جڏهن هو مصر مان نڪتو ، 48۽ يوسف جي وفات کان ء تڏهن هن ان کي هٿ ۾ کڻي پنھنجي باغ ۾ پوکيو. 49۽ ڪنيتين جي سڀني طاقتور ماڻھن ان کي ڪڍڻ جي ڪوشش ڪئي جڏهن انھن سندس ڌي ءَ صفوره کي حاصل ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي ،پر اهي ناڪام ٿيا. 131
جاشر
50تنھنڪري اها لٺ رعوئيل جي باغ ۾ رکيل رهي ،جيستائين اهو آيو جنھن جو ان تي حق هو ۽ ان کي کڻي ويو. موسي جي هٿ ۾ لٺ ڏٺي ،تڏهن هو حيران ٿي ويو ،۽ هن پنھنجي ڌي ءَ صفوره کي کيس شادي ڪرائي. 51۽ جڏهن رعوئيل م باب78 1انھي ءَ وقت ادوم جي بادشاه عڪبور جو پٽ بعل حنان مري ويو ۽ ادوم جي ملڪ ۾ سندس گھر ۾ دفن ڪيو ويو. پوَ عيسو جي اولد ادوم جي ملڪ ڏانھن موڪليا ۽ اتان هڪ ماڻھو کي ورتو جيڪو ادوم ۾ رهندو هو ،جنھن جو 2۽ سندس وفات کان ء جاَ تي پنھنجو بادشاهه بڻايو. نالو حدد هو ،۽ انھن ان کي پنھنجي بادشاهه بعل چنان جي ء 3۽ حدد ادوم جي اولد تي اٺيتاليھه سال حڪومت ڪئي. 4۽ جڏهن هن حڪومت ڪئي ته هن موآب جي ٻارن سان وڙهڻ جو ارادو ڪيو ،ته جيئن انھن کي عيسو جي ٻارن جي طاقت هيٺ آڻين جيئن اهي اڳ ۾ هئا ،پر هو نه ڪري سگھيو ،ڇاڪاڻ ته موآب جي ٻارن هي ڳالھه ٻڌي ،۽ اهي اٿيا ۽ جلدي ڪئي ته پنھنجن ڀائرن مان پاڻ تي بادشاهه چونڊين. پوَ انھن هڪ وڏو ماڻھو گڏ ڪيو ،۽ پنھنجن ڀائرن عمون جي اولد ڏانھن موڪليا ته جيئن ادوم جي بادشاهه حداد سان جنگ ڪن. 5۽ ء 6۽ حدد اهو ٻڌو جيڪو موآب جي ماڻھن ڪيو هو ،۽ انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ انھن سان وڙهڻ کان پاسو ڪيو. ،موسي ،عمرام جي پٽ ،جيڪو مديان ۾ هو ،رعوئيل مديان جي ڌي ءَ صفوره سان شادي ڪئي. 7انھن ڏينھن ۾ م 8۽ صفوره يعقوب جي ڌيئرن جي طريقن تي هلندي هئي ،هو ءَ ساره ،ربيڪا ،راحيل ۽ ليا جي صداقت کان گھٽ نه هئي. 9۽ صفوره حاملہ ٿي ۽ کيس پٽ ڄائو ۽ هن پنھنجو نالو گيرشوم رکيو ،ڇاڪاڻ ته هن چيو ته ،مان هڪ پرديسي ملڪ ۾ پرديسي هوس؛ سسر رعوئيل جي حڪم تي پنھنجي پيشاني جو ختنو نه ڪيو. پر هن پنھنجي ء موسي چيو 10۽ هو ءَ ٻيھر حاملہ ٿي ۽ هڪ پٽ کي جنم ڏنو ،پر هن جي چمڙي جو ختنو ڪيو ،۽ ان جو نالو اليعزر رکيو ،ڇاڪاڻ ته م ته ،ڇاڪاڻ ته منھنجي ابن ڏاڏن جو خدا منھنجو مددگار هو ،۽ مون کي فرعون جي تلوار کان بچايو. وَ وڌيڪ ڳرو 11۽ مصر جي بادشاهه فرعون انھن ڏينھن ۾ بني اسرائيل جي محنت کي تمام گھڻو وڌايو ،۽ بني اسرائيل تي پنھنجو ءج ء ڪندو رهيو. لَ وڌيڪ ڀءنگو نه ڏيو ،انھن کي وڃڻ ڏيو ۽ جيئن ڳولي ٺاهڻ سرون کي ماڻھن ،ته ڏنو حڪم جو ڪرڻ اعلن هڪ ۾ مصر 12۽ هن ء لَ ڀءنگو گڏ ڪريو. سگھن پاڻ ء 13۽ جيڪي سرون اهي ٺاهيندا ،انھن کي هر روز ڏيڻ گھرجي ،۽ انھن مان ڪجھه به گھٽ نه ڪرڻ گھرجي ،ڇاڪاڻ ته اهي پنھنجي ڪم ۾ بيڪار آهن. 14۽ بني اسرائيلن اهو ٻڌو ،۽ اهي ماتم ڪرڻ لڳا ۽ آهون ڀريا ،۽ انھن پنھنجي روح جي تلخي جي ڪري خداوند کي روئڻ لڳا. 15۽ خداوند بني اسرائيل جي فرياد ٻڌي ،۽ مصرين جي ظلم کي ڏٺو. 16۽ خداوند پنھنجي قوم ۽ پنھنجي ميراث تي حسد ڪيو ،۽ انھن جي آواز ٻڌو ،۽ انھن کي مصر جي مصيبت مان ڪڍڻ جو ارادو ڪيو ، ۽ انھن کي ڪنعان جو ملڪ ملڪيت طور ڏنو. باب79 سسر رعوئيل مديان جي ڌڻ کي سين جي بيابان جي پار چاري رهيو هو ،۽ اها لٺ جيڪا هن پنھنجي 1۽ انھن ڏينھن ۾ موسي پنھنجي ء م سسر کان ورتي هئي ،سندس هٿ ۾ هئي. ء موسي ان جي پٺيان لڳو ۽ اهو خدا جي جبل تي هورب وٽ ،۽ ويو ڀٽڪي مان ڌڻ ٻڪر هڪ جو ٻڪرين ته ٿيو اهو ڏينھن هڪ 2۽ م پھتو. 3۽ جڏهن هو حورب وٽ پھتو ،ته خداوند اتي کيس ٻوڙي ۾ ظاهر ٿيو ،۽ هن ٻوڙي کي باهه سان ساڙيندي ڏٺو ،پر باهه کي ٻوڙي تي ڪا به طاقت نه هئي ته ان کي ساڙي. خداوند ،۽ آيو ويجھو ڏسڻ کي عظيم هن هو ،۽ ويو سڙي نه ٻوٽو ته ،ڇو ٿيو حيران گھڻو موسي هن نظاري تي تمام 4۽ موسي لَ شيَ ء ء م م کي باهه مان سڏيو ۽ کيس حڪم ڏنو ته هو مصر ڏانھن ،مصر جي بادشاهه فرعون ڏانھن وڃي ،ته جيئن بني اسرائيل کي سندس خدمت کان موڪلئي. موسي کي چيو تہ” مصر ڏانھن موٽي وڃ ،ڇاڪاڻ تہ جيڪي ماڻھو تنھنجي جان وٺڻ جي ڪوشش ڪري رهيا هئا ،اهي 5۽ خداوند م ڳالھاَ تہ بني اسرائيل کي سندس ملڪ مان ڪڍي ڇڏي. سڀ مري ويا آهن ،۽ تون فرعون سان ء 6۽ خداوند کيس فرعون ۽ سندس رعيت جي اکين اڳيان مصر ۾ نشانيون ۽ عجائبات ڏيکاريا ،ته جيئن اهي يقين ڪن ته خداوند کيس موڪليو آهي. موسي سڀ ڪجھه ٻڌو جيڪو خداوند کيس حڪم ڏنو هو ،۽ هو پنھنجي سسر ڏانھن موٽي آيو ۽ کيس ڳالھه ٻڌائي ،۽ رعوئيل کيس 7۽ م چيو ته سلمتي ءَ سان وڃ. لَ اٿيو ،۽ پنھنجي زال ۽ پٽن کي پاڻ سان گڏ وٺي ويو ،۽ هو رستي تي هڪڙي مسافرخاني ۾ هو ،۽ 8تنھنڪري موسي مصر ڏانھن وڃڻ ء م خدا جو هڪڙو ملئڪ هيٺ لھي آيو ۽ سندس خلف موقعو ڳولڻ لڳو. 9۽ هن چاهيو ته سندس پھرين پٽ جي ڪري کيس مارائي ڇڏي ،ڇاڪاڻ ته هن سندس طھر نه ڪرايو هو ۽ خدا جي ابراهيم سان ڪيل عھد جي ڀڃڪڙي ڪئي هئي. 132
جاشر
موسي پنھنجي سسر جي ڳالھين تي اور ڪيو هو جيڪي هن کيس چيو هو تہ پنھنجي پھرين پٽ جو طھر نہ ڪرايو ، 10ڇاڪاڻ تہ م تنھنڪري هن سندس طھر نہ ڪرايو. موسي جي خلف ڪو موقعو ڳولي رهيو آهي ،۽ هن کي خبر هئي ته هي سڀ ڪجھه ان ڪري 11۽ صفورا ڏٺو تہ خداوند جو ملئڪ م موسي سندس پٽ گيرشوم جو طھر نه ڪرايو هو. ٿيو آهي جو م 12۽ صفوره تڪڙ ڪئي ۽ اتي موجود تيز پٿرن مان ڪجھه کنيو ،۽ پنھنجي پٽ جو طھر ڪرايو ،۽ پنھنجي مڙس ۽ پنھنجي پٽ کي خداوند جي ملئڪ جي هٿ کان بچايو. موسي جو ڀا ءَ ،عمرام جو پٽ هارون ،ان ڏينھن مصر ۾ دريا ءَ جي ڪناري تي گھمي رهيو هو. 13۽ م موسي ڏانھن وڃ ،۽ هو ويو ۽ خدا جي جبل تي ان سان مليو ،۽ جاَ تي کيس ظاهر ڪيو ،۽ هن کي چيو ته هاڻي بيابان ۾ 14۽ خداوند ان ء م هن کيس چمي ڏني. لَ ڪير آهن؟ موسي جي زال صفوره ۽ سندس ٻارن کي ڏٺو ،۽ 15۽ هارون اکيون کڻي موسي کي چيو ته هي توهان ء م م موسي کيس چيو تہ” هي منھنجا زال ۽ پٽ آهن ،جيڪي خدا مون کي مديان ۾ ڏنا هئا؛ ۽ انھي ءَ ڳالھہ هارون کي عورت ۽ سندس 16۽ م ٻارن جي ڪري ڏک ڏنو. موسي هارون جي ڳالھہ “،۽ وڃن گھر جي َ پي سندس اهي تہ ڏي موڪل کي ٻارن سندس ۽ عورت ان تہ” چيو موسي کي 17۽ هارون ء م م ٻڌي ۽ ائين ئي ڪيو. 18۽ صفوره پنھنجن ٻارن سان گڏ موٽي آئي ،۽ اهي رعوئيل جي گھر ڏانھن ويا ،۽ اتي رهيا جيستائين اهو وقت نه آيو جڏهن خداوند پنھنجي ماڻھن تي نظر ڪئي ،۽ انھن کي فرعون جي هٿ کان مصر مان ڪڍيو. موسي ۽ هارون مصر ۾ بني اسرائيل جي جماعت وٽ آيا ،۽ انھن انھن کي خداوند جون سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،۽ ماڻھن تمام گھڻي 19۽ م خوشي ڪئي. موسي ۽ هارون صبح جو سوير اٿيا ،۽ فرعون جي گھر ۾ ويا ،۽ انھن خدا جي لٺ کي پنھنجن هٿن ۾ کنيو. 20ٻئي ڏينھن تي م 21۽ جڏهن اهي بادشاهه جي دروازي تي پھتا ،ته ٻه نوجوان شينھن اتي لوهه جي اوزارن سان بند هئا ،۽ ڪو به انھن جي اڳيان ٻاهر يا ،سواَ انھن جي جن کي بادشاهه اچڻ جو حڪم ڏنو هو ،جڏهن جادوگر آيا ۽ پنھنجن منترن سان شينھن کي هٽائي ڇڏيو ،۽ اندر نه ايندو هو ء اهو انھن کي بادشاهه وٽ وٺي آيو. موسي ۽ هارون بادشاهه جي محل ۾ آيا. موسي تڪڙ ڪئي ۽ شينھن تي لٺ کنيائين ،۽ انھن کي ڇڏي ڏنائين ،۽ 22پوَ ء م م 23شينھن به خوشي ءَ سان انھن سان گڏ آيا ،۽ اهي انھن جي پٺيان هليا ۽ خوش ٿيا جيئن ڪتو پنھنجي مالڪ تي خوش ٿيندو آهي جڏهن هو ميدان مان ايندو آهي. 24جڏهن فرعون هي ڳالھہ ڏٺي تہ هو حيران ٿي ويو ،۽ انھي ءَ خبر تي ڏاڍو ڊڄي ويو ،ڇاڪاڻ تہ انھن جو ظاهر خدا جي ٻارن جھڙو هو. موسي کي چيو تہ” توکي ڇا گھرجي؟ “۽ انھن کيس جواب ڏنو تہ” عبرانين جي خداوند خدا اسان کي تو ڏانھن موڪليو آهي 25۽ فرعون م تہ اسان کي چئو تہ منھنجي قوم کي موڪل تہ اهي منھنجي عبادت ڪن“. 26جڏهن فرعون انھن جون ڳالھيون ٻڌيون ته انھن جي اڳيان تمام گھڻو ڊڄي ويو ۽ انھن کي چيائين ته اڄ وڃو ۽ سڀاڻي مون وٽ موٽي اچو ،۽ انھن بادشاهه جي حڪم مطابق ڪم ڪيو. 27۽ جڏهن اهي هليا ويا ته فرعون جادوگر بلعام ۽ سندس پٽن ينيس ۽ جمريس کي ۽ سڀني جادوگرن ،جادوگرن ۽ صلحڪارن کي گھرايو جيڪي بادشاهه جا هئا ،۽ اهي سڀ اچي بادشاهه جي اڳيان ويٺا. موسي ۽ سندس ڀا ءَ هارون کيس ٻڌايون هيون ،۽ جادوگرن بادشاه کي چيو تہ" پر 28۽ بادشاه انھن کي اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي م اهي ماڻھو تو وٽ ڪيئن آيا ،ڇاڪاڻ تہ شينھن دروازي تي بند هئا؟" 29۽ بادشاه چيو تہ ،ڇاڪاڻ تہ انھن پنھنجو لٺ شينھن تي کنيو ۽ انھن کي ڇڏي ڏنو ،۽ مون وٽ آيا ،۽ شينھن پڻ انھن تي خوش ٿيا جيئن ڪتو پنھنجي مالڪ سان ملڻ تي خوش ٿيندو آهي. 30۽ بعور جادوگر جي پٽ بلعام بادشاهہ کي جواب ڏنو تہ” ،هي اسان جھڙا جادوگر آهن. 31تنھنڪري هاڻي انھن کي گھرايو ،۽ انھن کي اچڻ ڏيو ۽ اسين انھن کي آزمائينداسين ،۽ بادشاهہ ائين ئي ڪيو. موسي ۽ هارون کي بادشاه جي اڳيان سڏايو ،۽ انھن خدا جي لٺ کنئي ،۽ بادشاه وٽ آيا ۽ ساڻس ڳالھائي چيائون 32۽ صبح جو فرعون م تہ، 33خداوند عبرانين جو خدا فرمايو آهي ته منھنجي قوم کي موڪليو ته اهي منھنجي خدمت ڪن. 34بادشاهہ انھن کي چيو تہ” پر اوهان تي ڪير يقين ڪندو تہ اوهين خدا جا قاصد آهيو ۽ اوهين سندس حڪم سان مون وٽ آيا آهيو؟“ پوَ جيڪي ڳالھيون توهان چئو ٿا تن تي ايمان آندو ويندو. 35تنھنڪري هاڻي هن معاملي ۾ ڪو معجزو يا نشاني ڏيو ،۽ ء 36۽ هارون تڪڙ ڪئي ۽ فرعون ۽ سندس نوڪرن جي اڳيان پنھنجي هٿ مان لٺ اڇلئي ڇڏي ،۽ لٺ نانگ ٿي وئي. 37۽ جادوگرن اهو ڏٺو ۽ هر هڪ پنھنجي لٺ زمين تي اڇلئي ۽ اهي نانگ بڻجي ويا. لَ پنھنجو وات کوليو. 38۽ هارون جي لٺ واري نانگ پنھنجو مٿو مٿي کنيو ۽ جادوگرن جي لٺن کي نگلڻ ء 39۽ بلعام جادوگر جواب ڏنو ۽ چيو تہ” قديم زماني کان وٺي اهو ٿيندو پيو اچي تہ نانگ پنھنجي ساٿي کي نگليندو آهي ۽ جيئرا هڪ ٻئي کي نگليندا آهن. 40تنھن ڪري هاڻي ان کي هڪ لٺ تي بحال ڪريو جيئن اهو پھرين هو ،۽ اسان پڻ پنھنجون لٺيون ٻيھر بحال ڪنداسين جيئن اهي پوَ اسان کي خبر پوندي ته خدا جو روح توهان ۾ آهي ،۽ جيڪڏهن پھرين هيون ،۽ جيڪڏهن توهان جو لٺ اسان جي لٺين کي نگليندو ،ته ء نه ،ته توهان صرف اسان وانگر هڪ ڪاريگر آهيو. 133
جاشر
41۽ هارون تڪڙ ڪئي ۽ پنھنجو هٿ ڊگھو ڪري نانگ جي پڇ کي جھليو ۽ اهو سندس هٿ ۾ هڪ لٺ بڻجي ويو ،۽ جادوگرن پنھنجن لٺن سان ائين ئي ڪيو ،۽ انھن هر هڪ پنھنجي نانگ جي پڇ کي جھليو ،۽ اهي پھرين وانگر لٺيون بڻجي ويون. 42۽ جڏهن اهي لٺن ۾ بحال ڪيا ويا ،ته هارون جي لٺ انھن جي لٺن کي نگلي وئي. 43۽ جڏهن بادشاهه هي ڳالھه ڏٺي ،تڏهن هن حڪم ڏنو ته مصر جي بادشاهن سان لڳاپيل رڪارڊن جو ڪتاب آندو وڃي ،۽ اهي رڪارڊن جو ڪتاب ،مصر جي بادشاهن جي تاريخ ،جنھن ۾ مصر جا سڀ بت لکيل هئا ،کڻي آيا ،ڇاڪاڻ ته انھن سوچيو ته ان ۾ خداوند جو نالو ڳوليو ،پر انھن کي اهو نه مليو. موسي ۽ هارون کي چيو تہ” ڏسو ،مون اوهان جي خدا جو نالو هن ڪتاب ۾ لکيل نہ ڏٺو آهي ،۽ نہ ئي سندس نالو مون کي 44۽ فرعون م خبر آهي“. 45۽ صلحڪارن ۽ ڏاهن بادشاهه کي جواب ڏنو ته ،اسان ٻڌو آهي ته عبرانين جو خدا عقلمندن جو پٽ آهي ،قديم بادشاهن جو پٽ. موسي ۽ هارون ڏانھن ءمڙيو ۽ انھن کي چيو تہ” آ ءَ خداوند کي نٿو سڃاڻان ،جنھن جو توهان اعلن ڪيو آهي ،۽ نه ئي مان 46۽ فرعون م سندس ماڻھن کي موڪليندس. 47۽ انھن بادشاهہ کي جواب ڏنو تہ ،خداوند خدا جو خدا سندس نالو آهي ،۽ هن اسان جي ابن ڏاڏن جي زماني کان اسان تي پنھنجو نالو ظاهر ڪيو ،۽ اسان کي موڪليو تہ فرعون وٽ وڃو ۽ کيس چئو تہ منھنجي قوم کي موڪليو تہ اهي منھنجي عبادت ڪن. 48تنھنڪري هاڻي اسان کي موڪل ڏيو تہ اسين ٽي ڏينھن بيابان ۾ سفر ڪريون ۽ اتي کيس قرباني ڪريون ،ڇاڪاڻ تہ جڏهن کان اسين مصر ڏانھن لٿا آهيون ،هن اسان جي هٿن کان نہ تہ ساڙڻ جي قرباني ،نہ نذرانو ۽ نہ ئي قرباني ورتي آهي ،۽ جيڪڏهن اوهين اسان کي نہ موڪليندؤ تہ سندس اضب اوهان تي ڀڙڪندو ،۽ هو مصر کي وبا يا تلوار سان ماريندو. 49۽ فرعون انھن کي چيو تہ هاڻي مون کي سندس طاقت ۽ طاقت ٻڌايو؛ ۽ انھن کيس چيو تہ ،هن آسمان ۽ زمين ،سمنڊ ۽ انھن جون سڀ مڇيون پيدا ڪيون ،هن روشني ٺاهي ،اوندهه پيدا ڪئي ،زمين تي مينھن وسايو ۽ ان کي پاڻي ڏنو ،۽ گاهه ۽ گاهه اءڀريو ،هن انسان ۽ جانور ۽ ٻيلي جا جانور ،هوا جا پکي ۽ سمنڊ جون مڇيون پيدا ڪيون ،۽ سندس وات سان اهي جيئن ٿا ۽ مرن ٿا. 50بيشڪ هن توکي تنھنجي ما ءَ جي پيٽ ۾ پيدا ڪيو ،۽ تو ۾ زندگي ءَ جو ساهه وڌو ،۽ توکي پاليو ۽ توکي مصر جي شاهي تخت تي رکيو ،۽ هو تنھنجو ساهه ۽ روح تو کان کسي وٺندو ،۽ توکي ان زمين تي واپس آڻيندو جتان تون ڪڍيو ويو هئين. 51۽ بادشاهہ جو اضب انھن جي ڳالھين تي ڀڙڪي پيو ،۽ هن انھن کي چيو تہ" پر قومن جي سڀني ديوتائن مان ڪير اهو ڪري سگھي لَ ٺاهيو آهي". ٿو؟ منھنجو دريا ءَ منھنجو آهي ،۽ مون ان کي پاڻ ء 52۽ هن انھن کي پاڻ کان پري ڪري ڇڏيو ،۽ هن اسرائيل تي محنت کي ڪالھه ۽ اڳ کان وڌيڪ سخت ڪرڻ جو حڪم ڏنو. موسي ۽ هارون بادشاهہ جي حضور مان نڪري ويا ،۽ انھن بني اسرائيل کي بڇڙي حالت ۾ ڏٺو ،ڇاڪاڻ تہ ڪم سنڀاليندڙن 53پوَ ء م انھن جي محنت کي تمام گھڻو ڳرو ڪري ڇڏيو هو. لَ آيو آهيان 54۽ موسي خداوند وٽ موٽي آيو ۽ چيو تہ” تو پنھنجي قوم سان ڇو ظلم ڪيو آهي؟ جڏهن کان مان فرعون سان اهو ٻڌائڻ ء م جيڪو تو مون کي موڪليو آهي ،تڏهن کان هن بني اسرائيلن سان تمام گھڻو ظلم ڪيو آهي. موسي کي چيو تہ” ،ڏس ،تون ڏسندين تہ فرعون پنھنجي ڊگھي هٿ ۽ سخت آفتن سان بني اسرائيل کي پنھنجي ملڪ مان 55۽ خداوند م ڪڍي ڇڏيندو. موسي ۽ هارون پنھنجن ڀائرن بني اسرائيلن سان گڏ مصر ۾ رهيا. 56۽ م 57۽ بني اسرائيل جي حوالي سان ،مصرين انھن جي زندگين کي سخت محنت سان خراب ڪيو ،جيڪو انھن تي لڳو ڪيو ويو. باب80 موسي کي فرعون ڏانھن موڪليو ته جيئن بني اسرائيل کي ٻاهر ڪڍي ۽ انھن کي مصر جي ملڪ 1۽ ٻن سالن جي آخر ۾ ،خداوند وري م مان ٻاهر موڪلي. موسي فرعون جي گھر ويو ،۽ کيس خداوند جا لفظ ٻڌايائين جيڪو کيس موڪليو هو ،پر فرعون خداوند جي آواز کي نه ٻڌو ،۽ خدا 2پوَ ء م مصر ۾ فرعون ۽ سندس رعيت تي پنھنجو زور وڌو ،۽ خدا فرعون ۽ سندس قوم کي تمام وڏين ۽ ڏکوئيندڙ آفتن سان ماريو. 3۽ خداوند هارون جي هٿ سان موڪليو ۽ مصر جي سڀني پاڻي ءَ کي رت ۾ تبديل ڪري ڇڏيو ،انھن جي سڀني ندين ۽ دريائن سان. 4۽ جڏهن هڪ مصري پاڻي پيئڻ ۽ ڀرڻ آيو ،تڏهن هن پنھنجي دٻي ۾ ڏٺو ،۽ ڏٺائين ته سڄو پاڻي رت ۾ تبديل ٿي ويو هو؛ ۽ جڏهن هو پنھنجي پيالي مان پيئڻ آيو ته پيالي ۾ پاڻي رت ٿي ويو. 5۽ جڏهن ڪا عورت پنھنجو اٽو گوندهندي هئي ۽ پنھنجو کاڌو پچائيندي هئي ،ته انھن جو رنگ رت جھڙو ٿي ويندو هو. 6۽ خداوند وري موڪليو ۽ انھن جي سڀني پاڻي ءَ مان ڏيڏر ڪڍيا ،۽ سڀئي ڏيڏر مصرين جي گھرن ۾ داخل ٿيا. 7۽ جڏهن مصري پاڻي پيئندا هئا ،ته انھن جا پيٽ ڏيڏرن سان ڀرجي ويندا هئا ۽ اهي پنھنجي پيٽ ۾ ڏيڏر وانگر ناچ ڪندا هئا جيئن اهي دريا ءَ ۾ ناچ ڪندا آهن. 8۽ انھن جو سڀ پيئڻ جو پاڻي ۽ پچائڻ جو پاڻي ڏيڏرن ۾ تبديل ٿي ويو ،۽ جڏهن اهي پنھنجن بسترن ۾ ليٽندا هئا ته انھن جي پسيني ڏيڏر پيدا ڪيا. 9پر ان سڀ جي باوجود خداوند جو اضب انھن کان نه رڪيو ،۽ سندس هٿ سڀني مصرين تي وڌيو ته جيئن انھن کي هر قسم جي سخت آفت سان ماري. 10۽ هن انھن جي مٽي ءَ کي ءجوئن ڏانھن ڌڪيو ،۽ ءجوئون مصر ۾ زمين تي ٻن هٿن جي اوچائي تائين وڌي ويون. 11ءجوئون تمام گھڻيون هيون ،انسانن ۽ جانورن جي گوشت ۾ ،مصر جي سڀني رهاڪن ۾ ،۽ خداوند بادشاهه ۽ راڻي تي ءجوئون موڪليو ، ۽ ءجوئن جي ڪري مصر کي تمام گھڻو امگين ڪيو. 134
جاشر
12پر ان جي باوجود ،خداوند جو اضب نه ٽري ويو ،۽ سندس هٿ اڃا تائين مصر تي وڌايو ويو. شيَ کي 13۽ خداوند هر قسم جا جھنگلي جانور مصر ۾ موڪليا ،۽ انھن اچي سڄي مصر ،انسان ۽ جانور ،وڻ ۽ مصر ۾ موجود هر ء تباهه ڪري ڇڏيو. 14۽ خداوند ٻرندڙ نانگ ،وڇون ،چوها ،نيلو ،ڏيڏر ۽ ٻيا مٽي ءَ ۾ ريڙهندڙ موڪليا. 15مکيون ،ڀنگ ،پسو ،جيت ۽ ءمڇون ،هر هڪ پنھنجي قسم جي مطابق. 16۽ سڀ جيتڻ وارا ۽ پرن وارا جانور پنھنجي قسم جا مصر ۾ آيا ۽ مصرين کي تمام گھڻو ڏک ڏنو. 17۽ ءمس ۽ مکيون مصرين جي اکين ۽ ڪنن ۾ پئجي ويون. 18۽ ڀونگر انھن تي آيو ۽ انھن کي ڀڄائي ڇڏيو ،۽ اهي ان مان نڪري پنھنجن اندروني ڪمرن ۾ هليا ويا ،۽ اهو انھن جو پيڇو ڪيو. 19۽ جڏهن مصري جانورن جي ميڙ جي ڪري پاڻ کي لڪائي رهيا هئا ،انھن انھن جي پٺيان پنھنجا دروازا بند ڪري ڇڏيا ،۽ خدا سليمانٿ کي جيڪو سمنڊ ۾ هو ،حڪم ڏنو ته مٿي اچي مصر ۾ وڃي. 20۽ سندس هٿ ڊگھا هئا ،مرد جي هٿ جي ڊيگھه ۾ ڏهه هٿ. 21۽ هو ءَ ڇتين تي وئي ۽ ڇتين ۽ فرش کي لڪايو ۽ انھن کي ڪٽيو ،۽ پنھنجو هٿ گھر ۾ وڌايو ۽ تال ۽ ڪنگڻ هٽايو ،۽ مصر جا گھر کوليا. پوَ جانورن جو ميڙ مصر جي گھرن ۾ داخل ٿيو ،۽ جانورن جي ميڙ مصرين کي تباهه ڪري ڇڏيو ،۽ انھن کي تمام گھڻو کان 22ان ء ڏک ٿيو. 23پر ان جي باوجود خداوند جو اضب مصرين کان نه ٽري ويو ،۽ سندس هٿ اڃا تائين انھن جي خلف وڌيو ويو. 24۽ خدا وبا موڪلي ،۽ اها وبا مصر ۾ پکڙجي وئي ،گھوڙن ،گڏهن ،اءٺن ،ڍڳن ۽ رڍن جي ڌڻن ۽ ماڻھن ۾. 25۽ جڏهن مصري صبح جو سوير اٿيا ته پنھنجا ڍور چراگاهه ڏانھن وٺي وڃن ،تڏهن ڏٺائون ته سندن سڀ ڍور مئل هئا. 26۽ مصرين جي چوپائي مال مان ڏهن مان رڳو هڪ بچيو ،۽ گوشن ۾ بني اسرائيل جي چوپائي مال مان هڪ به نه مريو. 27۽ خدا مصرين جي گوشت ۾ هڪ ٻرندڙ سوزش موڪلي ،جنھن انھن جي چمڙي ڦاٽي پئي ،۽ اهو سڀني مصرين ۾ انھن جي پيرن جي تلوين کان وٺي انھن جي مٿي جي تاج تائين سخت خارش ٿي ويو. 28۽ انھن جي گوشت ۾ ڪيترائي ڦڙا هئا ،جيڪي انھن جو گوشت سڙي ويو ،ايتري تائين جو اهي سڙي ۽ بدبودار ٿي ويا. 29پر ان جي باوجود خداوند جو اضب نه رڪيو ،۽ سندس هٿ اڃا تائين سڄي مصر تي وڌيل هو. 30۽ خداوند هڪ تمام وڏو ڳڙو موڪليو ،جنھن انھن جي انگورن کي ماريو ۽ انھن جي ميويدار وڻن کي ڀڃي ڇڏيو ۽ انھن کي سڪائي ڇڏيو جيڪي انھن تي ڪري پيا. 31۽ سڀ سائي ٻوٽي سڪي وئي ۽ ناس ٿي وئي ،ڇاڪاڻ ته ڳڙن جي وچ ۾ هڪ گڏيل باهه نازل ٿي ،تنھن ڪري ڳڙن ۽ باهه سڀ ڪجھه ساڙي ڇڏيو. 32۽ جيڪي ماڻھو ۽ جانور ٻاهر مليا ،سي باه جي شعلن ۽ ڳڙن جي ڪري مري ويا ،۽ سڀ جوان شينھن ٿڪجي پيا. 33۽ خداوند ڪيترائي ٽڪڙ موڪليا ۽ مصر ۾ آندا ،چاسيل ،سلوم ،چارگول ۽ چاگول ،هر قسم جا ٽڪڙ ،جيڪي ڳڙن کان بچيل سڀ ڪجھه کائي ويا. لَ لوڻ 34پوَ مصري ماڪڙن تي خوش ٿيا ،جيتوڻيڪ اهي ميدان جي پيداوار کائي ويا ،۽ انھن انھن کي گھڻو ڪري پڪڙيو ۽ کاڌي ء ء وڌو. 35۽ خداوند سمنڊ جو زوردار وا ءَ ڦيرايو جيڪو سڀني ماڪڙن کي کڻي ويو ،جيتوڻيڪ اهي جيڪي لوڻ وارا هئا ،۽ انھن کي ڳاڙهي سمنڊ ۾ اڇلئي ڇڏيو؛ مصر جي حدن ۾ هڪ به ماڪڙ نه رهي. 36۽ خدا مصر تي اوندهه ڪئي ،ايتري قدر جو مصر ۽ پاٿروس جو سڄو ملڪ ٽن ڏينھن تائين اوندهه ۾ رهيو ،جو ڪو به ماڻھو پنھنجو هٿ وات تي کڻي نه ڏسي سگھيو. موسي ۽ هارون جي ڳالھه نه ٻڌي 37انھي ءَ وقت بني اسرائيل جا ڪيترائي ماڻھو مري ويا ،جن خداوند جي خلف بغاوت ڪئي هئي ۽ م هئي ۽ انھن تي يقين نه ڪيو هو ته خدا انھن کي موڪليو آهي. موسي جي ڳالھ نہ 38۽ ڪنھن چيو هو تہ’ اسين مصر مان نہ نڪرنداسين ،متان اسين ويران بيابان ۾ بک سان مري وڃون ‘،۽ ڪنھن م ٻڌي؟ 39۽ خداوند انھن کي ٽن ڏينھن جي اونداهي ۾ عذاب ڏنو ،۽ بني اسرائيل انھن ڏينھن ۾ انھن کي دفن ڪيو ،بغير مصري انھن جي خبر نه پئي ۽ نه ئي انھن تي خوشي ٿي. جاَ تي بيٺو رهيو ،۽ جيڪو ويٺو پنھنجي ،اهو هو بيٺو تي ٿيڻ اونداهو به جيڪو ،۽ رهيو اونداهو گھڻو تمام 40۽ ٽن ڏينھن تائين مصر ۾ ء جاَ تي زمين تي ويٺو رهيو؛ ۽ اهو هو اهو ويٺو رهيو ،۽ جيڪو پيو هو اهو ساڳئي حالت ۾ پيو رهيو ،۽ جيڪو هلي رهيو هو اهو ساڳئي ء ئي واقعو سڀني مصرين سان ٿيو ،جيستائين اونداهو نه لٿو. موسي ۽ هارون کي بني اسرائيل ڏانھن موڪليو ،۽ چيو تہ پنھنجي عيد ملھايو ۽ پنھنجو عيد 41۽ اونداهي جا ڏينھن گذري ويا ،۽ خداوند م ملھايو ،ڇو تہ ڏسو ،مان رات جي وچ ۾ سڀني مصرين جي وچ ۾ ايندس ،۽ مان انھن جي سڀني پھرين ڄاول کي ماريندس ،ماڻھو ءَ جي پھرين ڄاول کان وٺي جانور جي پھرين ڄاول تائين ،۽ جڏهن مان اوهان جي عيد ڏسندس ،تڏهن اوهان جي مٿان کان گذرندس. موسي ۽ هارون کي حڪم ڏنو هو ،۽ ائين ئي انھن ان رات ڪيو. 42۽ بني اسرائيلن اهو سڀ ڪجھه ڪيو جيڪو خداوند م 43۽ رات جي وچ ۾ ائين ٿيو جو خداوند مصر جي وچ ۾ نڪتو ،۽ مصرين جي سڀني پھرئين ڄاول کي ماريو ،انسان جي پھرئين ڄاول کان وٺي جانور جي پھرئين ڄاول تائين. 44۽ فرعون رات جو اٿيو ،هو ،سندس سڀ نوڪر ۽ سڀ مصري ،۽ ان رات سڄي مصر ۾ وڏو واڪا ٿيو ،ڇاڪاڻ ته ڪو به اهڙو گھر نه هو جنھن ۾ لش نه هجي. 135
جاشر
45۽ مصر جي پھرئين ڄاول ٻار جون شڪليون ،جيڪي انھن جي گھرن جي ڀتين تي اءڪريل هيون ،تباهه ٿي ويون ۽ زمين تي ڪري پيون. 46ايتري تائين جو انھن جي پھرين ڄاول ٻارن جون هڏيون جيڪي هن کان اڳ مري ويا هئا ۽ جن کي انھن پنھنجن گھرن ۾ دفن ڪيو هو ،انھن کي به مصر جي ڪتن ان رات ڪڍيو ۽ مصرين جي اڳيان ڇڪي انھن جي اڳيان اڇلئي ڇڏيو. 47۽ سڀني مصرين اهو برائي ڏٺو جيڪا اوچتو انھن تي آئي هئي ،۽ سڀني مصرين وڏي آواز سان رڙيون ڪيون. لَ ،جيڪا پھرين لَ ۽ هر هڪ مرد پنھنجي ڌي ءَ ء 48۽ مصر جا سڀ خاندان انھي ءَ رات روئي رهيا هئا ،هر هڪ مرد پنھنجي پٽ ء ڄائي هئي ،۽ انھي ءَ رات مصر جو شور پري تائين ٻڌڻ ۾ آيو. لَ نڪتي ،۽ انھن انھن کي پنھنجن 49۽ فرعون جي ڌي ءَ بتيا انھي ءَ رات بادشاهه سان گڏ موسي ۽ هارون کي پنھنجن گھرن ۾ ڳولڻ ء م گھرن ۾ ڏٺو ،کائيندا پيئندا ۽ سڀني بني اسرائيل سان گڏ خوش ٿيندا رهيا. موسي کي چيو تہ ڇا هي ان نيڪي ءَ جو بدلو آهي جيڪو مون تو سان ڪيو آهي ،جنھن توکي پاليو ۽ وڌايو آهي ،۽ تو مون تي ۽ 50۽ بتيا م منھنجي پي ءَ جي گھر تي هي برائي آندي آهي؟ 51موسي کيس چيو تہ” يقينا ا خداوند مصر تي ڏهه آفتون آنديون آهن؛ ڇا انھن مان ڪنھن کان به تو تي ڪا آفت آئي؟ ڇا انھن مان ڪنھن م به توکي متاثر ڪيو؟ “۽ هن چيو تہ” نه“. 52موسي کيس چيو تہ” جيتوڻيڪ تون پنھنجي ما ءَ جي پھرين ڄائي آهين ،پر تون نہ مرندين ،۽ نہ ئي مصر ۾ تو تي ڪو بڇڙائي م ايندي“. 53۽ هن چيو تہ” مون کي ڪھڙو فائدو ٿيندو جڏهن مان بادشاهه ،منھنجي ڀا ءَ ،سندس سڀني گھرڀاتين ۽ رعيت کي هن مصيبت ۾ ڏسان ، جن جا پھريان ٻار مصر جي سڀني پھريان ٻارن سان گڏ مري وڃن ٿا؟“ 54موسي کيس چيو تہ” يقينا ا تنھنجو ڀا ءَ ۽ سندس گھر ۽ الم ،مصر جا گھراڻا ،خداوند جا لفظ نہ ٻڌندا هئا ،تنھنڪري هي آفت انھن تي م آئي. جاَ تي هئا ،۽ انھن کي فرعون بادشاهه جو مصر 55۽ موسي ۽ هارون ۽ بني اسرائيل جي ڪجھه ماڻھن وٽ آيو جيڪي انھن سان گڏ ان ء م دعا گھريائين، 56اءٿ ۽ پنھنجن ڀائرن ،سڀني بني اسرائيلن کي جيڪي ملڪ ۾ آهن ،پنھنجين رڍن ۽ ڍڳن ۽ انھن جي سڀني شين کي گڏ ڪري وٺو ،اهي لَ دعا گھرو. ڪجھ به نه ڇڏيندا ،رڳو پنھنجي خداوند خدا کان منھنجي ء موسي فرعون کي چيو تہ” ڏس ،جيتوڻيڪ تون پنھنجي ما ءَ جو پھريون ٻار آهين ،پر ڊڄ نہ ،ڇو تہ تون نہ مرندين ،ڇاڪاڻ تہ 57۽ م لَ تہ جيئن تو کي پنھنجو وڏو زور ۽ مضبوط ڊگھو هٿ ڏيکاري. َ ،انھي رهين جيئرو تون تہ آهي ڏنو حڪم خداوند ء ء لَ همت ڏني ،ڇاڪاڻ ته انھن چيو ته ، 58۽ فرعون بني اسرائيلن کي موڪلڻ جو حڪم ڏنو ،۽ سڀني مصرين پاڻ کي انھن کي موڪلڻ ء اسان سڀ تباهه ٿي رهيا آهيون. 59۽ سڀني مصرين بني اسرائيلين کي وڏي دولت ،رڍن ،ڍڳن ۽ قيمتي شين سان گڏ موڪليو ،جيئن خداوند اسان جي پي ءَ ابراهيم ۽ سندس وچ ۾ قسم کنيو هو. لَ انھن وٽ آيا ،تڏهن انھن انھن کي چيو ته ،ڇا 60۽ بني اسرائيل رات جو نڪرڻ ۾ دير ڪئي ،۽ جڏهن مصري انھن کي ٻاهر ڪڍڻ ء اسين چور آهيون جو رات جو ٻاهر نڪرون؟ 61۽ بني اسرائيل مصرين کان چاندي ءَ جا ٿانو ،سون جا ٿانو ۽ ڪپڙا گھريا ،۽ بني اسرائيلين مصرين کان ڪپڙا لهي ڇڏيا. موسي تڪڙ ڪئي ۽ اٿيو ۽ مصر جي دريا ءَ ڏانھن ويو ،۽ اتان يوسف جو تابوت کڻي آيو ۽ ان کي پاڻ سان گڏ کڻي ويو. 62پوَ ء م 63بني اسرائيل پڻ ،هر هڪ پنھنجي پي ءَ جو تابوت پاڻ سان گڏ کڻي آيا ،۽ هر هڪ پنھنجي قبيلي جا تابوت به. باب81 سواَ ،لڳ ڀڳ ڇھه لک مرد پيادل هئا. سڪوت تائين سفر ڪيو ،ننڍڙن ٻارن ۽ سندن زالن کان ء 1۽ بني اسرائيل رعمسيس کان ء 2۽ انھن سان گڏ هڪ مخلوط ميڙ ۽ ڌڻ ۽ ڌڻ ،ايتري قدر جو گھڻا ڍور به هئا. 3۽ بني اسرائيلن جو ،جيڪي مصر جي ملڪ ۾ سخت محنت مزدوري ۾ رهندا هئا ،انھن جو رهڻ ٻه سو ڏهه سال هو. 4۽ ٻہ سؤ ڏهه سالن جي آخر ۾ ،خداوند بني اسرائيل کي مصر مان مضبوط هٿ سان ڪڍيو. سڪوت ۾ خيما هڻندا هئا. 5۽ بني اسرائيل مصر ۽ گوشن ۽ رعمسيس کان سفر ڪري پھرين مھيني جي پندرهين ڏينھن تي ء 6۽ مصري پنھنجن سڀني پھلوانن کي دفن ڪندا هئا جن کي خداوند ماريو هو ،۽ سڀني مصري پنھنجن مقتولن کي ٽن ڏينھن تائين دفن ڪندا هئا. سڪات کان سفر ڪيو ۽ بيابان جي ڇيڙي تي ايٿوم ۾ خيمو لڳايو. اسرائيل 7۽ بني ء 8۽ ٽئين ڏينھن جڏهن مصري پنھنجي پھرين ڄاول کي دفن ڪري چڪا هئا ،ڪيترائي ماڻھو مصر مان اٿيا ۽ بني اسرائيل جي پٺيان ويا ته جيئن انھن کي مصر ڏانھن موٽائي آڻين ،ڇاڪاڻ ته انھن کي افسوس ٿيو ته انھن بني اسرائيل کي انھن جي المي کان ٻاهر ڪڍيو هو. 9۽ هڪڙي ماڻھو ءَ پنھنجي پاڙيسري کي چيو تہ” ،يقينا ا موسي ۽ هارون فرعون سان ڳالھايو تہ اسين ٽن ڏينھن جو سفر بيابان ۾ ڪنداسين م لَ قرباني ڪنداسين“. ۽ پنھنجي خدا خداوند جي ء ء 10تنھن ڪري اچو ته صبح جو سوير اٿون ۽ انھن کي واپس آڻيون ،۽ اهو ٿيندو ته جيڪڏهن اهي اسان سان گڏ مصر ڏانھن پنھنجن پوَ اسان انھن سان پوَ اسان کي خبر پوندي ته انھن ۾ ايمان آهي ،پر جيڪڏهن اهي واپس نه ايندا ،ته ء مالڪن ڏانھن موٽندا ،ته ء وڙهنداسين ،۽ انھن کي وڏي طاقت ۽ مضبوط هٿ سان واپس آڻينداسين. 136
جاشر
جاَ تي پھتا 11۽ فرعون جا سڀ امير صبح جو اٿيا ،۽ انھن سان گڏ لڳ ڀڳ ست لک ماڻھو ،۽ اهي ان ڏينھن مصر مان نڪري ويا ،۽ ان ء جتي بني اسرائيل هئا. موسي ،هارون ۽ سڀ بني اسرائيل في-هخيروت جي اڳيان ويٺا هئا ،کائي پي رهيا هئا ۽ خداوند جي عيد ته ڏٺو ۽ ڏٺو 12۽ سڀني مصرين م ملھائي رهيا هئا. 13۽ سڀني مصرين بني اسرائيل کي چيو تہ” يقينا ا اوهان چيو هو تہ اسين ٽن ڏينھن تائين بيابان ۾ سفر ڪنداسين ۽ پنھنجي خدا کي قرباني ڏينداسين ۽ موٽي اينداسين“. ،پوَ توهان پنھنجن مالڪن ڏانھن ڇو نه ٿا موٽي وڃو؟ 14هاڻي توهان جي وڃڻ کان پنج ڏينھن ٿيا آهن ء موسي ۽ هارون انھن کي جواب ڏنو تہ” ،ڇاڪاڻ تہ خداوند اسان جو خدا اسان جي باري ۾ شاهدي ڏني آهي تہ اوهين وري مصر 15۽ م ڏانھن نہ موٽندؤ ،پر اسين پاڻ کي اهڙي ملڪ ڏانھن وٺي وينداسين جتي کير ۽ ماکي وهندي آهي ،جيئن خداوند اسان جي خدا اسان جي ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو تہ اسان کي ڏيندو“. 16۽ جڏهن مصر جي اميرن ڏٺو ته بني اسرائيل انھن جي ڳالھه نه ٻڌي ،ته جيئن مصر ڏانھن موٽي وڃن ،تڏهن انھن بني اسرائيل سان لَ پاڻ کي تيار ڪيو. جنگ ڪرڻ ء 17۽ خداوند بني اسرائيل جي دلين کي مصرين جي خلف مضبوط ڪيو ،ايتري قدر جو انھن انھن کي سخت شڪست ڏني ،۽ مصرين تي جنگ سخت ٿي ،۽ سڀ مصري بني اسرائيل جي اڳيان ڀڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته انھن مان ڪيترائي بني اسرائيل جي هٿان مارجي ويا. موسي ۽ 18۽ فرعون جا امير مصر ڏانھن ويا ۽ فرعون کي ٻڌايو تہ” ،بني اسرائيل ڀڄي ويا آهن ۽ هاڻي مصر ڏانھن واپس نه ويندا ،۽ م هارون اسان سان اهڙي طرح ڳالھايو. 19۽ فرعون هي ڳالھه ٻڌي ،۽ سندس دل ۽ سندس سڀني رعيت جا دل اسرائيل جي خلف ٿي ويا ،۽ انھن کي توبه ٿي ته انھن اسرائيل کي موڪليو هو؛ ۽ سڀني مصرين فرعون کي صلح ڏني ته هو اسرائيل جي ٻارن جو پيڇو ڪري ته جيئن انھن کي انھن جي بارن ڏانھن واپس آڻي. 20۽ انھن مان هر هڪ پنھنجي ڀا ءَ کي چيو ته ،اسان هي ڇا ڪيو آهي جو اسان بني اسرائيل کي پنھنجي المي مان ڪڍي ڇڏيو آهي؟ 21۽ خداوند سڀني مصرين جي دلين کي مضبوط ڪيو ته بني اسرائيلين جو پيڇو ڪن ،ڇاڪاڻ ته خداوند مصرين کي ڳاڙهي سمنڊ ۾ شڪست ڏيڻ چاهيندو هو. سواَ هڪڙو به مرد کان عورتن ۽ ٻارن ،ننڍڙن ڏنو حڪم جو ٿيڻ گڏ کي مصرين سڀني ،۽ ڪيو تيار رتھ پنھنجو 22پوَ فرعون اٿيو ۽ ء ء نه بچيو. لَ فرعون سان گڏ نڪتا ،۽ مصر جي لشڪر هڪ تمام وڏي ۽ ڳري لشڪر هئي ،جنھن 23۽ سڀ مصري بني اسرائيل جي پٺيان ڊوڙڻ ء ۾ لڳ ڀڳ ڏهه لک ماڻھو هئا. 24۽ هن سڄي لشڪر بني اسرائيل جي پٺيان هليو ويو ته جيئن انھن کي مصر ڏانھن واپس آڻين ،۽ اهي ڳاڙهي سمنڊ جي ڪناري تي خيمه لڳائي انھن تائين پھتا. 25۽ بني اسرائيل اکيون کڻي ڏٺو تہ سڀ مصري انھن جي پٺيان پيا اچن ،۽ بني اسرائيل انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ بني اسرائيل خداوند کان دعا گھري. راَ ۾ ورهائجي ويا ،ڇاڪاڻ ته اهي مصرين 26۽ مصرين جي ڪري ،بني اسرائيل پاڻ کي چئن حصن ۾ ورهائي ڇڏيو ،۽ اهي پنھنجي ء موسي انھن مان هر هڪ سان ڳالھايو. کان ڊڄندا هئا ،۽ م 27پھريون ٽولو روبن ،شمعون ۽ اءشڪار جي اولد جو هو ،۽ انھن پاڻ کي سمنڊ ۾ اڇلئڻ جو فيصلو ڪيو ،ڇاڪاڻ تہ اهي مصرين کان تمام گھڻو ڊڄندا هئا. لَ ڪندو. 28موسي انھن کي چيو تہ” ڊڄو نہ ،بيٺا رهو ۽ خداوند جي نجات کي ڏسو جيڪو هو اڄ اوهان ء م 29ٻيو ڀاڱو زبولون ،بنيامين ۽ نفتالي جي اولد جو هو ،۽ انھن مصرين سان گڏ واپس مصر وڃڻ جو ارادو ڪيو. موسي انھن کي چيو تہ ڊڄو نہ ،ڇاڪاڻ تہ جيئن اڄ توهان مصرين کي ڏٺو آهي ،تيئن توهان انھن کي وري ڪڏهن به نه ڏسندا. 30۽ م لَ وڃڻ جو فيصلو ڪيو. 31ٽيون حصو يھوداه ۽ يوسف جي اولد جو هو ،۽ انھن مصرين سان وڙهڻ ء لَ وڙهندو ،۽ اوهين خاموش رهندؤ. 32۽ جاَ تي بيھو ،ڇو تہ خداوند اوهان ء موسي انھن کي چيو تہ پنھنجي پنھنجي ء م 33۽ چوٿون حصو لوي ،جاد ۽ آشر جي اولد مان هو ،۽ انھن مصرين جي وچ ۾ وڃڻ جو ارادو ڪيو ته جيئن انھن کي پريشان ڪري جاَ تي رهو ۽ نه ڊڄو ،صرف خداوند کي سڏيو ته هو توهان کي انھن جي هٿن کان بچائي. سگھن ،۽ موسي انھن کي چيو ته ،پنھنجي ء م موسي ماڻھن مان اٿيو ۽ خداوند کان دعا گھري ۽ چيو تہ کان 34ان پوَ ء م 35اي خداوند سڄي زمين جا خدا ،هاڻي پنھنجي قوم کي بچايو جن کي تون مصر مان ڪڍيو هو ،۽ مصري فخر نه ڪن ته طاقت ۽ طاقت انھن جي آهي. موسي کي چيو تہ” تون مون کي ڇو ٿو روئين؟ بني اسرائيل کي چئو تہ اهي اڳتي وڌن ،۽ تون پنھنجو لٺ سمنڊ تي ڊگھو خداوند 36پوَ ء م ورهاَ ،۽ بني اسرائيل ان مان لنگھي ويندا“. ڪر ۽ ان کي ء 37موسي ائين ڪيو ،۽ پنھنجو لٺ سمنڊ تي کنيو ۽ ان کي ورهائي ڇڏيو. م 38۽ سمنڊ جو پاڻي ٻارهن حصن ۾ ورهائجي ويو ،۽ بني اسرائيل پيادل ،جوتن سان ،جيئن ڪو ماڻھو تيار ٿيل رستي تان لنگھندو آهي ، تيئن لنگھندا هئا. موسي ۽ هارون جي هٿان بني اسرائيل تي مصر ۽ سمنڊ ۾ پنھنجا معجزا ڏيکاريا. 39۽ خداوند م 40۽ جڏهن بني اسرائيل سمنڊ ۾ داخل ٿيا ،ته مصري انھن جي پٺيان آيا ،۽ سمنڊ جو پاڻي انھن تي ٻيھر چڙهي ويو ،۽ اهي سڀ پاڻي ۾ ٻڏي سواَ ڪو به ماڻھو نه بچيو ،جنھن خداوند جو شڪر ادا ڪيو ۽ مٿس ايمان آندو ،تنھن ڪري خداوند ان وقت مصرين ويا ،۽ فرعون کان ء سان گڏ کيس تباهه نه ڪيو. 137
جاشر
41۽ خداوند هڪ ملئڪ کي حڪم ڏنو ته کيس مصرين مان وٺي وڃي ،جنھن کيس نينوه جي ملڪ تي اڇلئي ڇڏيو ۽ هو ان تي گھڻي وقت تائين حڪومت ڪندو رهيو. 42۽ انھي ءَ ڏينھن خداوند بني اسرائيل کي مصر جي هٿ کان بچايو ،۽ سڀني بني اسرائيل ڏٺو ته مصري تباهه ٿي ويا آهن ،۽ انھن خداوند جو وڏو هٿ ڏٺو ،جيڪو هن مصر ۽ سمنڊ ۾ ڪيو هو. موسي ۽ بني اسرائيل خداوند جي آڏو هي گيت ڳايو ،جنھن ڏينھن خداوند مصرين کي انھن جي اڳيان ڪيرايو. 43پوَ ء م لَ گيت ڳائيندس ڇو ته هو تمام گھڻو بلند آهي ،هن 44۽ سڀ بني اسرائيل گڏجي گيت ڳائي رهيا هئا ،۽ چوڻ لڳا ته ،مان خداوند جي ء گھوڙي ۽ سوار کي سمنڊ ۾ اڇلئي ڇڏيو آهي؛ ڏسو ،اهو خدا جي شريعت جي ڪتاب ۾ لکيل آهي. جاَ تي قانون ۽ فيصل پوَ بني اسرائيل پنھنجي سفر تي روانا ٿيا ۽ ماره ۾ خيما لڳايا ،۽ خداوند بني اسرائيل کي ماره ۾ انھي ءَ ء 45ان کان ء ڏنا ،۽ خداوند بني اسرائيل کي حڪم ڏنو ته سندس سڀني طريقن تي هلن ۽ سندس خدمت ڪن. 46۽ اهي ماره کان سفر ڪري ايليم ۾ آيا ،۽ ايليم ۾ پاڻي ءَ جا ٻارهن چشما ۽ ستر کجور جا وڻ هئا ،۽ ٻارن اتي پاڻي ءَ جي ڪناري تي خيما هنيا. پوَ ٻئي مھيني جي پندرهين تاريخ تي. 47۽ اهي ايليم کان سفر ڪري سين جي بيابان ۾ آيا ،مصر مان نڪرڻ کان ء لَ روزانو آسمان مان ماني جو مينھن وسايو. لَ ءمن ڏنو ،۽ خداوند بني اسرائيل ء 48انھي ءَ وقت خداوند بني اسرائيل کي کائڻ ء 49۽ بني اسرائيل چاليھ سالن تائين ءمن کائيندا رهيا ،جيترا ڏينھن اهي بيابان ۾ رهيا ،جيستائين اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ ان تي قبضو لَ آيا. ڪرڻ ء 50۽ اهي سين جي بيابان مان نڪري الوش ۾ خيما هڻندا هئا. 51۽ انھن الوش کان سفر ڪيو ۽ رفيديم ۾ خيما هنيا. لَ آيو. 52۽ جڏهن بني اسرائيل رفيديم ۾ هئا ،عماليق ،اليفاز جو پٽ ،عيسو جو پٽ ،صفو جو ڀا ءَ ،اسرائيل سان جنگ ڪرڻ ء لَ تيار ٿيو. 53۽ هو پاڻ سان گڏ اٺ لک هڪ هزار ماڻھو ،جادوگر ۽ جادوگر کڻي آيو ،۽ هن رفيديم ۾ اسرائيل سان جنگ ء موسي ۽ بني اسرائيل جي هٿن ۾ 54۽ انھن بني اسرائيل جي خلف هڪ وڏي ۽ سخت جنگ ڪئي ،۽ خداوند عماليق ۽ سندس ماڻھن کي م موسي جي خادم نون جي پٽ افرات جي يشوع جي هٿ ۾ ڏنو. ۽ م 55۽ بني اسرائيل عماليق ۽ سندس ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ کان ماريو ،پر بني اسرائيل تي جنگ تمام سخت هئي. لَ يادگار طور هڪ ڪتاب ۾ لک ۽ ان کي پنھنجي ٻانھي نون جي پٽ يشوع جي هٿ 56۽ خداوند موسي کي چيو تہ” هي ڳالھہ پنھنجي ء م ۾ رک ۽ بني اسرائيل کي حڪم ڪر تہ جڏهن تون ڪنعان جي ملڪ ۾ ايندين تہ عماليق جي ياد کي آسمان هيٺان بلڪل مٽائي ڇڏ“. موسي ائين ڪيو ،۽ ڪتاب کڻي ان تي هي لفظ لکيا ،چيائين تہ 57۽ م 58ياد ڪر تہ عماليق تو سان ڇا ڪيو جڏهن تون مصر مان نڪتو هئين. 59جيڪو رستي ۾ تو سان مليو ۽ تنھنجي پٺيان ڌڪ هنيو ،انھن کي به جيڪي تنھنجي پٺيان ڪمزور هئا جڏهن تون ٿڪل ۽ ٿڪل هئين. 60تنھن ڪري جڏهن خداوند توهان جو خدا توهان کي پنھنجي چوڌاري سڀني دشمنن کان آرام ڏيندو ،جيڪو خداوند توهان جو خدا توهان پوَ توهان عماليق جي ياد کي آسمان هيٺان کان ختم ڪري ڇڏيندا ،توهان ان کي نه کي ورثي ۾ ڏئي ٿو ته جيئن ان تي قبضو ڪري ،ته ء وساريندا. 61۽ جيڪو بادشاه عمالق تي ،يا سندس يادگيري تي يا سندس اولد تي رحم ڪندو ،ڏس ،مان ان کان ان جو بدلو وٺندس ،۽ مان ان کي سندس قوم مان ڪٽي ڇڏيندس. موسي اهي سڀ ڳالھيون هڪ ڪتاب ۾ لکي ڇڏيون ،۽ بني اسرائيل کي انھن سڀني ڳالھين جو احترام ڪرڻ جو حڪم ڏنو. 62۽ م باب82 پوَ ٽئين مھيني ۾ سينا جي بيابان ۾ خيما لڳا. 1۽ بني اسرائيل رفيديم کان روانا ٿيا ۽ مصر مان نڪرڻ کان ء سسرو رعوئيل مديان وارو ،پنھنجي ڌي ءَ صفوره ۽ ٻن پٽن سان گڏ آيو ،ڇاڪاڻ تہ هن خداوند جي انھن معجزن 2اءن وقت موسي جو ء م جي باري ۾ ٻڌو هو جيڪي هن بني اسرائيل سان ڪيا هئا ،جيڪي هن انھن کي مصر جي هٿ کان ڇڏايا هئا. موسي وٽ بيابان ۾ آيو جتي هن خيمو لڳايو هو ،جتي خدا جو جبل هو. 3۽ رعوئيل م لَ نڪتو ،۽ سڄو بني اسرائيل ساڻس گڏ هو. 4۽ سسري سان ملڻ ء موسي وڏي عزت سان پنھنجي ء م 5۽ رعوئيل ۽ سندس ٻار ڪيترن ئي ڏينھن تائين بني اسرائيلن ۾ رهيا ،۽ رعوئيل ان ڏينھن کان وٺي خداوند کي سڃاتو. 6۽ بني اسرائيل جي مصر کان نڪرڻ جي ٽئين مھيني ۾ ،ڇھين ڏينھن تي ،خداوند اسرائيل کي سينا جبل تي ڏهه حڪم ڏنا. 7۽ سڀني بني اسرائيلن اهي سڀ حڪم ٻڌا ،۽ سڀ بني اسرائيل ان ڏينھن خداوند ۾ تمام گھڻو خوش ٿيا. موسي ڪڪر جي وچ ۾ آيو ۽ جبل تي چڙهي ويو. موسي کي سڏيو ،۽ 8۽ خداوند جو جلل سينا جبل تي بيٺو ،۽ هن م م لَ قانون 9۽ موسي چاليھ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون جبل تي رهيو؛ هن نه ماني کاڌي ۽ نه پاڻي پيتو ،۽ خداوند کيس بني اسرائيل کي سيکارڻ ء م ۽ فيصل سيکاريا. موسي کي ڏنا ته جيئن بني 10۽ خداوند اهي ڏهه حڪم لکيا جيڪي هن بني اسرائيل کي ڏنا هئا ،پٿر جي ٻن تختين تي ،جيڪي هن م اسرائيل کي حڪم ڏئي. موسي کي پٿر جون موسي سان جبل سينا تي ڳالھائڻ ختم ڪيو ،تڏهن خداوند 11۽ چاليھ ڏينھن ۽ چاليھ راتين جي آخر ۾ ،جڏهن خداوند م م تختيون ڏنيون ،جيڪي خدا جي آڱر سان لکيل هيون. موسي جبل تان لھڻ ۾ دير ڪري ٿو ،تڏهن اهي هارون جي چوڌاري گڏ ٿيا ۽ چيائون ته” ،هن ماڻھو ءَ 12۽ جڏهن بني اسرائيل ڏٺو ته م موسي جي باري ۾ اسان کي خبر ناهي ته هن جو ڇا ٿيو آهي“. م 138
جاشر
لَ هڪڙو ديوتا ٺاه جيڪو اسان جي اڳيان هلي ،ته جيئن اوهين مرڻ نہ ڏيو. 13تنھنڪري هاڻي اٿي ،اسان ء لَ پگھريل گابي ٺاهيو. 14۽ هارون ماڻھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويو ،۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ته هو سون آڻين ۽ هن ان مان ماڻھن ء موسي کي چيو ته ،جبل تان لھڻ کان اڳ ،هيٺ لھي وڃ ،ڇاڪاڻ ته تنھنجا ماڻھو جن کي تون مصر مان ڪڍيو هو ،اهي پاڻ 15۽ خداوند م کي خراب ڪري چڪا آهن. لَ هڪ پگھريل گابي ٺاهي آهي ۽ ان کي سجدو ڪيو آهي .تنھنڪري هاڻي مون کي ڇڏي ڏيو تہ جيئن مان انھن کي زمين 16انھن پاڻ ء تان ناس ڪريان ،ڇاڪاڻ تہ اهي هٺيل ماڻھو آهن. پوَ هو جبل 17۽ لَ ان گابي جي ڪري دعا گھري جيڪا انھن ٺاهي هئي ،۽ ء موسي خداوند کان مھرباني گھري ،۽ خداوند کان ماڻھن ء م لَ ڏنيون هيون. تان لھي آيو ۽ سندس هٿن ۾ پٿر جون ٻہ تختيون هيون ،جيڪي خدا کيس بني اسرائيلين کي حڪم ڏيڻ ء موسي جو اضب ڀڙڪي پيو ۽ هن جبل جي هيٺان موسي خيمي جي ويجھو آيو ۽ ماڻھن جي ٺاهيل گابي کي ڏٺو ،تڏهن 18۽ جڏهن م م تختيون ڀڃي ڇڏيون. موسي خيمي ۾ آيو ۽ گابي کي کڻي باهه ۾ ساڙيو ۽ ان کي پيسيو جيستائين اهو باريک مٽي ٿي ويو ،۽ ان کي پاڻي ءَ تي ءڇڙڪايو ۽ 19پوَ ء م لَ ڏنو. بني اسرائيلين کي پيئڻ ء 20۽ ماڻھن مان اٽڪل ٽي هزار ماڻھو هڪ ٻئي جي تلوارن سان مري ويا ،جن گابي کي ٺاهيو هو. موسي ماڻھن کي چيو تہ” ،آ ءَ خداوند وٽ مٿي ويندس ،شايد مان توهان جي گناهن جو ڪفارو ڏيان جيڪي توهان خداوند 21۽ ٻئي ڏينھن م وٽ ڪيا آهن. موسي وري خداوند وٽ مٿي ويو ،۽ خداوند سان گڏ چاليھ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون رهيو. 22۽ م موسي جي دعا ٻڌي ،۽ خداوند هن کان اسرائيل لَ خداوند کان دعا گھري ،۽ خداوند 23۽ چاليھن ڏينھن دوران موسي بني اسرائيل جي ء م م لَ دعا گھري. جي ء موسي کي چيو ته ٻہ پٿر جون تختيون ڪٽي ۽ انھن کي خداوند وٽ کڻي اچ ،جيڪو انھن تي ڏهه حڪم لکندو. 24پوَ خداوند ء م موسي ائين ڪيو ،۽ هيٺ لٿو ۽ ٻہ تختيون ڪٽيون ۽ خداوند وٽ سينا جبل تي چڙهي ويو ،۽ خداوند انھن تختين تي ڏه حڪم لکيا. 25پوَ ء م موسي چاليھ ڏينھن ۽ چاليھ راتيون خداوند سان گڏ رهيو ،۽ خداوند کيس بني اسرائيل کي قانون ۽ فيصل ڏيڻ جي هدايت ڪئي. 26۽ م جاَ ٺاهين ته جيئن سندس نالو ان ۾ رهي ،۽ لَ هڪ مقدس ء 27۽ خداوند کيس بني اسرائيل جي حوالي سان حڪم ڏنو ته اهي خداوند ء جاَ جي صورت ۽ ان جي سڀني سامان جي صورت ڏيکاري. خداوند کيس مقدس ء ،موسي جبل تان هيٺ لھي آيو ۽ ٻہ تختيون سندس هٿ ۾ هيون. 28۽ چاليھن ڏينھن جي آخر ۾ م موسي بني اسرائيلن وٽ آيو ۽ انھن کي خداوند جون سڀ ڳالھيون ٻڌايون ،۽ انھن کي قانون ،قانون ۽ فيصل سيکاريا جيڪي خداوند 29۽ م کيس سيکاريا هئا. جاَ ٺاهي وڃي ته جيئن بني اسرائيل جي وچ ۾ رهي سگھي. 30۽ لَ هڪ مقدس ء موسي بني اسرائيل کي خداوند جو ڪلم ٻڌايو ،ته هن ء م موسي جي ذريعي انھن سان ڳالھايو هو ،۽ چيائون ته ،اسين سڀ 31۽ ماڻھو انھن سڀني چڱاين تي تمام گھڻو خوش ٿيا جيڪي خداوند م ڪجھه ڪنداسين جيڪو خداوند توهان سان ڳالھايو آهي. جاَ جي ڪم ۽ جاَ ڏانھن سخاوت سان نذرانو پيش ڪيو ،۽ هر هڪ ماڻھو مقدس ء 32۽ ماڻھو هڪ ماڻھو وانگر اٿيا ۽ خداوند جي مقدس ء لَ خداوند جو نذرانو کڻي آيو. ان جي سڀني خدمت ء جاَ 33۽ سڀني بني اسرائيلن هر هڪ ماڻھو کي پنھنجي ملڪيت مان جيڪو ڪجھه مليو ،سونا ،چاندي ،ٽامي ۽ هر شيَ جيڪا مقدس ء ء لَ هئي ،کڻي آيا. جي ڪم ء جاَ ٺاهي ،جيئن خداوند حڪم ڏنو هو ،هر هڪ ماڻھو پنھنجي مقدس جي خداوند ۽ آيا هئا ماهر ۾ ڪم جيڪي ماڻھو عقلمند 34۽ سڀئي ء لَ سڀ سامان ٺاهيو ،جيئن خداوند جاَ ،ان جو فرنيچر ۽ پاڪ خدمت ء ڪم ۾ جيڪو هن ڪيو هو؛ ۽ سڀني عقلمند ماڻھن دل سان مقدس ء موسي کي حڪم ڏنو هو. م موسي کي حڪم جاَ جو ڪم پورو ٿيو ،۽ بني اسرائيل اهو سڀ ڪجھه ڪيو جيڪو خداوند 35۽ پنجن مھينن جي آخر ۾ خيمه جي مقدس ء م ڏنو هو. موسي کي ڏيکاريو هو ،تيئن بني اسرائيل به ڪيو. جاَ ۽ ان جو سڀ سامان کڻي آيا؛ جيئن خداوند 36۽ اهي موسي وٽ مقدس ء م م موسي انھن کي برڪت ڏني. ڪري ،تنھن هو ڏنو حڪم کيس خداوند جيئن ڪيو اهو انھن ته ڏسو ،۽ ڏٺو ڪم 37۽ موسي م م باب83 ،موسي هارون ۽ سندس پٽن کي ورتو ،۽ انھن کي انھن جا ڪپڙا پھرايا ،۽ انھن کي 1۽ ٻارهين مھيني ۾ ،مھيني جي تيئيھين ڏينھن تي م موسي اهي سڀ نذرانا کڻي آيو جيڪي خداوند ان ڏينھن تي کيس ،۽ هو ڏنو حڪم کيس مسح ڪيو ۽ انھن سان ائين ڪيو جيئن خداوند م حڪم ڏنو هو. موسي هارون ۽ سندس پٽن کي وٺي ويو ۽ کين چيو تہ” اوهين ست ڏينھن خيمي جي دروازي تي رهو ،ڇو تہ مون کي اهو حڪم 2پوَ ء م ڏنو ويو آهي. موسي جي ذريعي انھن کي حڪم ڏنو هو ،۽ اهي ست ڏينھن خيمه جي خداوند جيڪو ڪيو ڪجھه سڀ اهو پٽن سندس ۽ 3۽ هارون م دروازي تي رهيا. هو ڏينھن پھريون جو مھيني پھرين ،جيڪو تي ڏينھن ،اٺين ۾ سال ٻئي کان نڪرڻ مان مصر جي 4۽ بني اسرائيل جاَ ،موسي مقدس ء م جاَ جو سڀ سامان گڏ ڪيو ،۽ هن اهو سڀ ڪجھه ڪيو جيڪو خداوند کيس حڪم ڏنو هو. ٺاهي ،۽ موسي خيمه جو سڀ سامان ۽ مقدس ء م 139
جاشر
لَ ساڙڻ واري قرباني ۽ گناهه جي قرباني کڻي آيا ،جيئن 5پوَ لَ ۽ بني اسرائيل ء موسي هارون ۽ سندس پٽن کي سڏيو ،۽ اهي پاڻ ء ء م موسي کي حڪم ڏنو هو. خداوند م 6انھي ءَ ڏينھن هارون جا ٻہ پٽ ،ناداب ۽ ابيھو ،عجيب باهه کڻي خداوند جي اڳيان کڻي آيا ،جنھن انھن کي حڪم نه ڏنو هو ،۽ خداوند جي اڳيان باهه نڪري انھن کي ساڙي ڇڏيو ،۽ اهي انھي ءَ ڏينھن خداوند جي اڳيان مري ويا. لَ پنھنجون وقف جي گاهہ قربان سردارن جي جاَ ٺاهڻ جو ڪم پورو ڪيو ،تنھن ڏينھن بني اسرائيل 7پوَ جنھن ڏينھن ء موسي مقدس ء ء م نذرانو خداوند جي اڳيان آڻڻ شروع ڪيو. لَ. لَ پنھنجا نذرانا آندا ،۽ هر ڏينھن هڪ شھزادي ٻارهن ڏينھن ء 8۽ انھن هر هڪ شھزادي هڪ ڏينھن ء 9۽ سڀ نذرانا جيڪي اهي کڻي آيا ،هر هڪ پنھنجي ڏينھن ۾ ،هڪ چاندي ءَ جو ٿانو جنھن جو وزن هڪ سؤ ٽيھه مثقال هو ،هڪ لَ تيل سان مليو جاَ جي مثقال مطابق ،ٻئي مٺي اٽي سان ڀريل هئا ،جيڪو گوشت جي نذراني ء چاندي ءَ جو پيالو ستر مثقال جو مقدس ء ويو هو. 10هڪ چمچو ،جنھن جو وزن ڏهه مثقال سون هو ،جيڪو لوبان سان ڀريل هو. لَ هڪڙو جوان ڍڳو ،هڪڙو گھيٽو ،هڪڙو پھريون سال جو گھيٽو. 11ساڙڻ واري قرباني ء لَ هڪ ٻڪري. 12۽ گناهه جي قرباني ء لَ ٻہ ڍڳا ،پنج رڍون ،پنج ٻڪريون ۽ پنج هڪ سال گھيٽا. َ 13۽ سلمتي ءَ جي قرباني ء ء 14ائين بني اسرائيل جا ٻارهن سردار روزانو ڪندا هئا ،هر هڪ پنھنجي ڏينھن ۾. ،موسي بني اسرائيل کي فسح ملھائڻ جو حڪم ڏنو. پوَ ،مھيني جي تيرهين ڏينھن تي 15۽ ان کان ء م موسي کي حڪم ڏنو هو ،ائين ئي بني 16۽ بني اسرائيل فسح جي عيد مھيني جي چوڏهين تاريخ تي پنھنجي وقت تي ملھائي ،جيئن خداوند م اسرائيل ڪيو. موسي سان ڳالھايو ،چيو ته، 17۽ ٻئي مھيني ۾ ،ان جي پھرين ڏينھن تي ،خداوند م 18بني اسرائيل جي سڀني مردن جي سرن کي ڳڻيو جيڪي ويھن سالن ۽ ان کان مٿي آهن ،تون ۽ تنھنجو ڀا ءَ هارون ۽ بني اسرائيل جا ٻارهن سردار. موسي ائين ڪيو ،۽ هارون بني اسرائيل جي ٻارهن سردارن سان گڏ آيو ،۽ انھن سينا جي بيابان ۾ بني اسرائيل جي ڳڻپ ڪئي. 19۽ م 20۽ بني اسرائيلن جو ڳڻپ سندن پيئرن جي گھرن مطابق ،ويھن سالن ۽ ان کان مٿي عمر وارن جي ،ڇھه لک ٽي هزار پنج سئو پنجاهه هئي. 21پر لوي جي اولد کي پنھنجن ڀائرن ،يعني بني اسرائيلن سان نه ڳڻيو ويو. 22۽ بني اسرائيل جي سڀني مردن جو تعداد جيڪي هڪ مھيني ۽ ان کان مٿي هئا ،ٻہ هزار ٻه سئو ٽيھتر هئا. 23۽ لوي جي اولد جو تعداد هڪ مھيني ۽ ان کان مٿي هو ،ٻہ هزار هئا. موسي ڪاهنن ۽ لوين مان هر هڪ کي سندس خدمت ۽ بار تي مقرر ڪيو تہ جيئن هو مقدس خيمي جي خدمت ڪري ،جيئن 24۽ م موسي کي حڪم ڏنو هو. خداوند م 25۽ مھيني جي ويھين تاريخ تي ،ڪڪر شاهدي جي خيمي تان هٽايو ويو. 26انھي ءَ وقت بني اسرائيل سينا جي بيابان مان پنھنجو سفر جاري رکيو ،۽ انھن ٽن ڏينھن جو سفر ڪيو ،۽ ڪڪر فاران جي بيابان تي بيٺو؛ اتي خداوند جو اضب بني اسرائيل تي ڀڙڪي پيو ،ڇاڪاڻ ته انھن خداوند کان ماني گھري هئي ته جيئن اهي کائي سگھن. 27۽ خداوند انھن جي ڳالھه ٻڌي ،۽ انھن کي گوشت ڏنو جيڪو انھن هڪ مھيني تائين کاڌو. پوَ خداوند جو اضب انھن تي ڀڙڪيو ،۽ هن انھن کي وڏي قتل عام سان ماريو ،۽ انھن کي اتي ئي دفن ڪيو ويو. 28پر هن کان ء جاَ جو نالو ڪبروت هٽاوه رکيو ،ڇاڪاڻ ته اتي انھن انھن ماڻھن کي دفن ڪيو جيڪي گوشت جي للچ ۾ هئا. 29۽ بني اسرائيل انھي ءَ ء 30۽ انھن ڪبروت هتاوا کان روانو ٿي حصوروت ۾ خيما هنيا ،جيڪو فاران جي بيابان ۾ آهي. موسي جي ڪري خداوند جو اضب مريم تي ڀڙڪيو ،۽ هو ءَ ڪوڑهي ٿي وئي ،برف 31۽ جڏهن بني اسرائيل حضروت ۾ هئا ،تڏهن م وانگر اڇي. پوَ ٻيھر گھرايو ويو. 32۽ هو ءَ ست ڏينھن تائين ڪئمپ کان ٻاهر بند رهي ،جيستائين هن کي پنھنجي ڪوڙهه جي بيماري کان ء 33پوَ بني اسرائيل حصاروت کان روانا ٿيا ۽ فاران جي بيابان جي ڇيڙي تي خيما لڳا. ء موسي سان ڳالھايو ته بني اسرائيل مان ٻارهن ماڻھو موڪلي ،هڪ هڪ قبيلي ڏانھن ،ته جيئن ڪنعان جي ملڪ 34انھي ءَ وقت ،خداوند م جي ڳول ڪن. موسي ٻارهن ماڻھن کي موڪليو ،۽ اهي ڪنعان جي ملڪ ۾ آيا ته جيئن ان کي ڳولي ۽ جانچي سگھن ،۽ انھن سين جي بيابان کان 35۽ م وٺي رخوب تائين سڄي ملڪ جي ڳول ڪئي جيئن تون ڪموت تائين پھچين ٿو. موسي ۽ هارون وٽ آيا ،۽ انھن کيس پنھنجي دلين جي ڳالھه ٻڌائي ،۽ ڏهه ماڻھو بني اسرائيل کي ان 36۽ چاليھن ڏينھن جي آخر ۾ اهي م لَ هن ملڪ ڏانھن وڃڻ کان بھتر آهي ته مصر ملڪ جي باري ۾ هڪ خراب خبر کڻي آيا ،جيڪو انھن ڏٺو هو ،۽ چوڻ لڳا ته اسان ء ڏانھن موٽي وڃون ،اهو ملڪ جيڪو پنھنجي رهاڪن کي کائي ٿو. 37پر نون جو پٽ يشوع ۽ يفءونہ جو پٽ ڪالب ،جيڪي ملڪ جي جاچ پڙتال ڪندڙن مان هئا ،چيو تہ” زمين تمام سٺي آهي“. 38جيڪڏهن خداوند اسان سان خوش آهي ،ته هو اسان کي هن ملڪ ۾ آڻيندو ۽ ان کي اسان کي ڏيندو ،ڇاڪاڻ ته اهو کير ۽ ماکي سان وهندڙ ملڪ آهي. 39پر بني اسرائيل انھن جي نہ ٻڌي ،۽ انھن ڏهن ماڻھن جي ڳالھين تي ڌيان ڏنو ،جيڪي ملڪ جي بڇڙي خبر کڻي آيا هئا. ءرڪ ٻڌي ۽ ڪاوڙيو ۽ قسم کڻي چيو تہ، 40۽ خداوند بني اسرائيل جي ڪ ء 140
جاشر
سواَ يفءونءه جي پٽ ڪالب ۽ نون جي 41يقينا ا هن بڇڙي نسل مان ڪو به ماڻھو ويھن سالن ۽ ان کان مٿي جي عمر جو ملڪ نه ڏسندو ء پٽ يشوع جي. 42پر يقينا ا هي بڇڙي نسل هن بيابان ۾ تباهه ٿي ويندي ،۽ انھن جا ٻار ملڪ ۾ ايندا ۽ اهي ان تي قبضو ڪندا؛ تنھن ڪري خداوند جو اضب اسرائيل تي ڀڙڪيو ،۽ هن انھن کي چاليھه سالن تائين بيابان ۾ ڀٽڪايو جيستائين ان بڇڙي نسل جي خاتمي تائين ،ڇاڪاڻ ته اهي خداوند جي پيروي نه ڪئي. پوَ اهي ڳاڙهن سمنڊ جي رستي سان بيابان ڏانھن هليا ويا. 43۽ ماڻھو فاران جي بيابان ۾ گھڻو وقت رهيا ،۽ ء باب84 موسي ،هارون ۽ 1ان وقت قورح ،يضر جو پٽ ،ڪھت جو پٽ ۽ لوي جو پٽ ،بني اسرائيل مان گھڻن ماڻھن کي گڏ ڪيو ،۽ اهي اٿيا ۽ م سڄي جماعت سان جھڳڙو ڪيو. 2۽ خداوند انھن تي اضبناک ٿيو ،۽ زمين پنھنجو وات کوليو ۽ انھن کي ،انھن جي گھرن کي ۽ انھن جي سڀني ملڪيتن کي ،۽ قورح جي سڀني ماڻھن کي نگليو. پوَ خدا ماڻھن کي گھڻي وقت تائين جبل سعير جي رستي تي گھمايو. 3۽ ان کان ء شيَ نہ ڏيندس ،جيتري ،ڇالَ جو مان توکي انھن جي ڪا بہ موسي کي چيو تہ عيسو جي اولد سان جنگ نہ ڪر 4ان وقت خداوند ء ء م پيرن جي تري تي هلي سگھي ،ڇاڪاڻ تہ مون عيسو کي ميراث طور جبل شعير ڏنو آهي. 5تنھن ڪري عيسو جا اولد اڳئين زماني ۾ عيسو جي اولد سان وڙهيا ،۽ خداوند عيسو جي اولد کي عيسو جي اولد جي هٿن ۾ ڏنو ،۽ جاَ تي رهندا آهن. انھن کي انھن جي اڳيان تباهه ڪيو ،۽ عيسو جا اولد اڄ تائين انھن جي ء 6تنھن ڪري خداوند بني اسرائيل کي چيو ته پنھنجن ڀائرن عيسو جي اولد سان نه وڙهو ،ڇاڪاڻ ته انھن جي ملڪ ۾ ڪجھه به توهان جو ناهي ،پر توهان انھن کان پئسن سان کاڌو خريد ڪري کائي سگھو ٿا ،۽ توهان انھن کان پئسن سان پاڻي خريد ڪري پي سگھو ٿا. 7۽ بني اسرائيل خداوند جي ڪلم جي مطابق ڪيو. 8۽ بني اسرائيل بيابان ۾ گھمندا رهيا ،سينا جبل جي رستي تي گھڻو وقت تائين گھمندا رهيا ،۽ عيسو جي اولد کي نه ڇھيو ،۽ اهي ان علئقي ۾ انيس سالن تائين رهيا. 9انھي ءَ وقت ءچتيم جي اولد جو بادشاهه لطينيس پنھنجي حڪومت جي پنجيتاليھه سال ۾ فوت ٿيو ،جيڪو بني اسرائيل جي مصر مان نڪرڻ جو چوڏهون سال آهي. جاَ تي اٺٽيھ سال حڪومت لَ ٺاهيو هو ،۽ ابيمناس سندس ء جاَ تي دفن ڪيو جيڪو هن چتيم جي ملڪ ۾ پاڻ ء 10۽ انھن کيس سندس ء ڪئي. 11۽ بني اسرائيل انھن ڏينھن ۾ ،اڻويھن سالن جي آخر ۾ ،عيسو جي اولد جي حد کان لنگھي ويا ،۽ اهي آيا ۽ موآب جي بيابان جي رستي کان لنگھيا. ،ڇالَ جو آ ءَ اوهان کي انھن جي ملڪ مان ڪجھہ بہ نہ موسي کي چيو تہ موآب کي گھيرو نہ ڪر ۽ انھن سان نہ وڙه 12۽ خداوند ء م ڏيندس. ء 13۽ بني اسرائيل اني سالن تائين موآب جي بيابان جي رستي تي لنگھيا ،۽ انھن انھن سان جنگ نه ڪئي. 14۽ بني اسرائيل جي مصر مان نڪرڻ جي ڇٽيھين سال ۾ ،خداوند امورين جي بادشاهه سيحون جي دل کي ڌڪ هنيو ،۽ هو جنگ لَ نڪتو. ڪرڻ لڳو ،۽ موآب جي ماڻھن سان جنگ ڪرڻ ء 15۽ سيحون بعور ،يانياس جي پٽ ،بلعام جي پٽ ،مصر جي بادشاهه جو صلحڪار ۽ سندس پٽ بلعام ڏانھن قاصد موڪليا ته موآب تي لعنت ڪن ،ته جيئن اهو سيحون جي هٿ ۾ ڏنو وڃي. ،پوَ بعور ۽ سندس پٽ بلعام 16پوَ قاصد ويا ۽ بعور کي يانياس جي پٽ ۽ سندس پٽ بلعام کي ميسوپوٽيميا جي پٽ پتور مان وٺي آيا ء ء سيحون جي شھر ۾ آيا ۽ امورين جي بادشاهه سيحون جي سامھون موآب ۽ پنھنجي بادشاهه تي لعنت ڪئي. 17تنھنڪري سيحون پنھنجي سڄي لشڪر سان گڏ نڪتو ،۽ موآب ڏانھن ويو ۽ انھن سان وڙهيو ،۽ انھن کي شڪست ڏنائين ،۽ خداوند انھن کي سندس هٿ ۾ ڏنو ،۽ سيحون موآب جي بادشاه کي ماري ڇڏيو. 18۽ سيحون جنگ ۾ موآب جا سڀ شھر کسي ورتا؛ ۽ انھن کان حسبون به کسي ورتا ،ڇاڪاڻ ته حسبون موآب جي شھرن مان هڪ هو ،۽ سيحون پنھنجا سردار ۽ امير حشبون ۾ رکيا ،۽ انھن ڏينھن ۾ حسبون سيحون جو هو. 19تنھن ڪري ،مثال ڏيندڙ بعور ۽ سندس پٽ بلعام اهي لفظ چيا ،چيو ته ،حشبون ۾ اچو ،سيحون جو شھر تعمير ۽ قائم ڪيو ويندو. 20افسوس آهي تو تي موآب !اي ڪموش جا ماڻھو ،تون گم ٿي ويو آهين !ڏسو ،اهو خدا جي شريعت جي ڪتاب تي لکيل آهي. 21۽ جڏهن سيحون موآب کي فتح ڪيو ،تڏهن هن انھن شھرن ۾ محافظ مقرر ڪيا جيڪي هن موآب کان کسيا هئا ،۽ موآب جي ٻارن مان گھڻا جنگ ۾ سيحون جي هٿ ۾ ڪري پيا ،۽ هن انھن کي گھڻو پڪڙيو ،پٽ ۽ ڌيئرون ،۽ هن انھن جي بادشاهه کي قتل ڪيو؛ تنھن ڪري سيحون پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو. 22۽ سيحون بعور ۽ سندس پٽ بلعام کي چاندي ۽ سون جا ڪيترائي تحفا ڏنا ،۽ هن انھن کي موڪل ڏني ،۽ اهي ميسوپوٽيميا ڏانھن پنھنجي گھر ۽ ملڪ ڏانھن هليا ويا. 23انھي ءَ وقت سڀ بني اسرائيل موآب جي بيابان جي رستي کان لنگھي ويا ۽ موٽي آيا ۽ ادوم جي بيابان کي گھيرو ڪيو. 24پوَ سڄي جماعت مصر مان نڪرڻ کان چاليھين سال جي پھرين مھيني ۾ سين جي بيابان ۾ آئي ،۽ بني اسرائيل اتي سين جي بيابان ء جي قادش ۾ رهڻ لڳا ،۽ مريم اتي مري وئي ۽ اتي ئي دفن ڪئي وئي. 141
جاشر
موسي ادوم جي بادشاهه حداد ڏانھن قاصد موڪليا ،۽ چيو تہ” ،تنھنجو ڀا ءَ اسرائيل چوي ٿو تہ مون کي پنھنجي ملڪ مان 25انھي ءَ وقت م گذرڻ ڏيو ،اسين ميدان يا انگورن جي باغ مان نه لنگھنداسين ،اسين کوهه جو پاڻي نه پيئنداسين .اسين بادشاهه جي رستي تي هلنداسين. لَ نڪتو. 26۽ ادوم کيس چيو تہ” تون منھنجي ملڪ مان نہ لنگھندين “،۽ ادوم هڪ طاقتور قوم سان گڏ بني اسرائيل سان ملڻ ء 27۽ عيسو جي اولد بني اسرائيل کي پنھنجي ملڪ مان گذرڻ کان انڪار ڪيو ،تنھنڪري بني اسرائيل انھن کان پري ٿي ويا ۽ انھن سان جنگ نه ڪئي. 28ڇاڪاڻ تہ هن کان اڳ خداوند بني اسرائيل کي حڪم ڏنو هو تہ ،اوهين عيسو جي اولد سان نہ وڙهو ،تنھنڪري بني اسرائيل انھن کان پري ٿي ويا ۽ انھن سان نہ وڙهيا. 29پوَ بني اسرائيل قادش کان روانا ٿيا ۽ سڀ ماڻھو هور جبل تي آيا. ء موسي کي چيو تہ پنھنجي ڀا ءَ هارون کي چئو تہ هو اتي مري وڃي ،ڇاڪاڻ تہ هو انھي ءَ ملڪ ۾ نہ ايندو جيڪو خداوند وقت 30ان م مون بني اسرائيل کي ڏنو آهي. 31۽ هارون خداوند جي حڪم تي ،چاليھ سال ۾ ،پنجين مھيني ۾ ،مھيني جي پھرين ڏينھن تي ،هور جبل تي چڙهيو. 32۽ هارون هڪ سؤ ٽيويھه سالن جو هو جڏهن هور جبل تي فوت ٿيو. باب85 1۽ ڪنعاني بادشاهه اراد ،جيڪو ڏکڻ ۾ رهندو هو ،ٻڌو ته بني اسرائيل جاسوسن جي رستي کان آيا آهن ،۽ هن بني اسرائيلن سان وڙهڻ لَ پنھنجي فوج کي ترتيب ڏنو. ء 2۽ بني اسرائيل هن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،ڇاڪاڻ ته هن وٽ هڪ وڏو ۽ ڳرو لشڪر هو ،تنھن ڪري بني اسرائيل مصر ڏانھن واپس وڃڻ جو ارادو ڪيو. 3۽ بني اسرائيل مسيرٿ بني يعقون ڏانھن ٽن ڏينھن جي سفر جي مفاصلي تي موٽيا ،ڇاڪاڻ ته اهي اراد بادشاهه جي ڪري تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا. 4۽ بني اسرائيل پنھنجن هنڌن ڏانھن واپس نه موٽيا ،تنھن ڪري اهي ٽيھه ڏينھن تائين بني يعقون ۾ رهيا. 5۽ جڏهن لوي جي اولد ڏٺو ته بني اسرائيل پوئتي نه هٽندا ،اهي خداوند جي خاطر حسد ڪرڻ لڳا ،۽ اهي اٿيا ۽ پنھنجن ڀائرن بني جاَ ،جبل هور ڏانھن موٽن. اسرائيلين سان وڙهيا ،۽ انھن مان هڪ وڏي جماعت کي قتل ڪيو ،۽ انھن کي مجبور ڪيو ته هو پنھنجي ء لَ پنھنجي لشڪر کي ترتيب ڏئي رهيو هو. 6۽ جڏهن اهي موٽي آيا ،ته اراد بادشاهه اڃا تائين بني اسرائيلن سان جنگ ء 7۽ بني اسرائيل قسم کڻي چيو تہ” جيڪڏهن تون هن قوم کي منھنجي هٿ ۾ ڏئين تہ مان انھن جي شھرن کي بلڪل تباهه ڪندس“. 8۽ خداوند بني اسرائيل جي ڳالھه ٻڌي ،۽ ڪنعاني ماڻھن کي انھن جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ انھن کي ۽ انھن جي شھرن کي بلڪل تباهه ڪري ڇڏيو ،۽ هن جڳھه جو نالو حرمہ رکيو. 9۽ بني اسرائيل حور جبل کان سفر ڪيو ۽ اوبوت ۾ خيما لڳايا ،۽ اوبوت کان سفر ڪيو ۽ موآب جي سرحد تي ءعيي-عباريم ۾ خيما لڳايا. جاَ تي وڃڻ ڏيو ،پر موآب جا ماڻھو بني 10۽ بني اسرائيل موآب ڏانھن پيغام موڪليو تہ اسان کي هاڻي توهان جي ملڪ مان پنھنجي ء اسرائيل کي پنھنجي ملڪ مان گذرڻ نه ڏيندا هئا ،ڇاڪاڻ ته موآب جا ماڻھو تمام گھڻو ڊڄي ويا هئا تہ متان بني اسرائيل انھن سان ائين ڪن جيئن امورين جي بادشاهه سيحون انھن سان ڪيو هو ،جنھن انھن جي ملڪ تي قبضو ڪيو هو ۽ انھن مان ڪيترن کي قتل ڪيو هو. 11تنھنڪري موآب بني اسرائيلين کي پنھنجي ملڪ مان گذرڻ جي اجازت نه ڏني ،۽ خداوند بني اسرائيلين کي حڪم ڏنو تہ ،موآب سان جنگ نہ ڪريو ،تنھنڪري بني اسرائيل موآب کان هليا ويا. 12۽ بني اسرائيل موآب جي سرحد کان سفر ڪيو ۽ ارنون جي ٻئي پاسي آيا ،موآب جي سرحد ،موآب ۽ امورين جي وچ ۾ ،۽ انھن قديموت جي بيابان ۾ امورين جي بادشاهه سيحون جي سرحد ۾ خيما هنيا. 13۽ بني اسرائيل امورين جي بادشاهه سيحون ڏانھن قاصد موڪليا ،۽ چيائون ته: 14اسان کي توهان جي ملڪ مان گذرڻ ڏيو ،اسين ٻنين يا انگورن جي باان ۾ نه وينداسين ،اسين بادشاهه جي شاهراهه تي هلنداسين جيستائين اسان توهان جي سرحد مان نه گذري وڃون ،پر سيحون بني اسرائيلين کي گذرڻ نه ڏنو. لَ بيابان ۾ نڪتو ،۽ يھض ۾ اسرائيل سان وڙهيو. 15تنھنڪري سيحون سڀني امورين کي گڏ ڪيو ۽ بني اسرائيل سان ملڻ ء 16۽ خداوند امورين جي بادشاهه سيحون کي بني اسرائيل جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ اسرائيل سيحون جي سڀني ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو ۽ موآب جي حق جو بدلو ورتو. 17۽ بني اسرائيل سيحون جي ملڪ تي قبضو ڪيو ارام کان وٺي يبوق تائين ،عمون جي ماڻھن تائين ،۽ انھن شھرن جو سڀ مال انيمت کڻي ويو. 18۽ اسرائيل انھن سڀني شھرن تي قبضو ڪيو ،۽ اسرائيل امورين جي سڀني شھرن ۾ رهڻ لڳو. 19۽ سڀني بني اسرائيلن عمون جي اولد سان وڙهڻ جو فيصلو ڪيو ،ته جيئن انھن جي زمين به وٺي سگھن. 20تنھنڪري خداوند بني اسرائيل کي چيو تہ عمون جي ماڻھن کي نہ گھيرو ڪريو ،۽ نڪي انھن سان جنگ ڪريو ،ڇاڪاڻ تہ مان اوهان کي انھن جي ملڪ مان ڪجھہ بہ نہ ڏيندس ،۽ بني اسرائيل خداوند جي ڪلم کي ٻڌو ۽ عمون جي ماڻھن سان نہ وڙهيو. 21۽ بني اسرائيل ءمڙيا ۽ بسن جي رستي سان بسن جي بادشاهه عوج جي ملڪ ڏانھن ويا ،۽ بسن جو بادشاهه عوج جنگ ۾ بني اسرائيلين لَ نڪتو ،۽ هن سان گڏ ڪيترائي بھادر ماڻھو ۽ امورين جي ماڻھن جو هڪ تمام مضبوط لشڪر هو. سان ملڻ ء 22۽ بسن جو بادشاهه عوج هڪ تمام طاقتور ماڻھو هو ،پر سندس پٽ نارون تمام گھڻو طاقتور هو ،۽ ان کان به وڌيڪ طاقتور هو. 142
جاشر
جاَ ورتي آهي ،هاڻي مان انھن کي تلوار يا نيزي 23۽ عوج پنھنجي دل ۾ چيو تہ ،ڏسو هاڻي بني اسرائيل جي سڄي لشڪر ٽن پارن جي ء سواَ هڪ ئي وقت ماريندس. کان ء 24۽ عوج جبل يھاز تي چڙهيو ،۽ اتان هڪڙو وڏو پٿر ڪڍيو ،جنھن جي ڊيگھ ٽي پارا هئي ،۽ ان کي پنھنجي مٿي تي رکيو ،۽ اهو ارادو ڪيو ته ان کي بني اسرائيل جي ڪئمپ تي اڇلئي ،سڀني بني اسرائيلين کي ان پٿر سان ماري. 25۽ خداوند جو ملئڪ آيو ۽ عوج جي مٿي تي پٿر کي ڇيڙيو ،۽ اهو پٿر عوج جي ڳچي ءَ تي ڪري پيو ،۽ عوج سندس ڳچي ءَ تي پٿر جي وزن جي ڪري زمين تي ڪري پيو. 26ان وقت خداوند بني اسرائيل کي چيو تہ” ان کان نہ ڊڄو ،ڇاڪاڻ تہ مون کيس ،سندس سڀني ماڻھن ۽ سندس سڄي ملڪ کي اوهان جي هٿ ۾ ڏئي ڇڏيو آهي ،۽ اوهين ان سان ائين ئي ڪندؤ جيئن اوهان سيحون سان ڪيو هو“. موسي عوج کي سندس پيرن جي پيرن تي لٺ سان ماريو ۽ ان کي موسي بني اسرائيل جي ٿورن ماڻھن سان گڏ ان ڏانھن لٿو ،۽ 27۽ م م ماري ڇڏيو. 28پوَ بني اسرائيل عوج جي اولد ۽ سندس سڀني ماڻھن جو پيڇو ڪيو ،۽ انھن کي ماريو ۽ تباهه ڪيو ،جيستائين انھن مان ڪو به باقي ء نه رهيو. لَ موڪليو ،ڇاڪاڻ ته يعزر هڪ تمام مشھور شھر هو. 29پوَ موسي بني اسرائيل جي ڪجھه ماڻھن کي يعزر جي جاسوسي ڪرڻ ء ء م 30۽ جاسوس يعزر ڏانھن ويا ۽ ان جي جاچ ڪئي ،۽ جاسوسن خداوند تي ڀروسو ڪيو ،۽ اهي يعزر جي ماڻھن سان وڙهيا. 31۽ انھن ماڻھن يعزير ۽ ان جي ڳوٺن تي قبضو ڪيو ،۽ خداوند انھن کي انھن جي هٿ ۾ ڏنو ،۽ انھن اموري ماڻھن کي ڪڍي ڇڏيو جيڪي اتي هئا. 32۽ بني اسرائيلن امورين جي ٻن بادشاهن جي ملڪ تي قبضو ڪيو ،سٺ شھر جيڪي اردن جي ٻئي پاسي هئا ،ارنون جي وهڪري کان وٺي حرمين جبل تائين. 33۽ بني اسرائيل سفر ڪيو ۽ موآب جي ميدان ۾ آيا جيڪو اردن جي هن پار يريحو جي ويجھو آهي. 34۽ موآب جي ماڻھن اهو سڀ ڪجھه ٻڌو جيڪو بني اسرائيل امورين جي ٻن بادشاهن ،سيحون ۽ عوج سان ڪيو هو ،تنھن ڪري موآب جا سڀ ماڻھو بني اسرائيلين کان تمام گھڻو ڊڄي ويا. 35۽ موآب جي بزرگن چيو تہ ڏسو ،امورين جا ٻہ بادشاه ،سيحون ۽ عوج ،جيڪي زمين جي سڀني بادشاهن کان وڌيڪ طاقتور هئا ،بني ،پوَ اسين انھن جي اڳيان ڪيئن بيھي سگھون ٿا؟ اسرائيل جي خلف بيھي نہ سگھيا ء 36بيشڪ انھن اڳ ۾ ئي اسان کي پيغام موڪليو هو تہ اسان جي ملڪ مان پنھنجي رستي تي لنگھو ،۽ اسان انھن کي اجازت نہ ڏني ، هاڻي اهي پنھنجين ڳري تلوارن سان اسان تي حملو ڪندا ۽ اسان کي ناس ڪندا؛ ۽ موآب بني اسرائيل جي ڪري پريشان ٿيو ،۽ اهي انھن کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ،۽ انھن گڏجي صلح ڪئي تہ بني اسرائيل سان ڇا ڪيو وڃي. 37۽ موآب جي بزرگن فيصلو ڪيو ۽ پنھنجي هڪڙي ماڻھو ءَ ،صفور موآبي جي پٽ بالق کي ورتو ۽ ان وقت ان کي پنھنجو بادشاه بڻايو ،۽ بالق تمام گھڻو عقلمند ماڻھو هو. 38پوَ موآب جا بزرگ اٿيا ۽ مديان جي ٻارن ڏانھن موڪليائون ته جيئن انھن سان صلح ڪن ،ڇاڪاڻ ته انھن ڏينھن ۾ موآب ۽ مديان ء جي وچ ۾ وڏي جنگ ۽ دشمني هئي ،ادوم جي بادشاهه بداد جي پٽ حداد جي ڏينھن کان وٺي ،جنھن موآب جي ميدان ۾ مديان کي ماريو ، انھن ڏينھن تائين. 39۽ موآب جي ماڻھن مديان جي ماڻھن ڏانھن ماڻھو موڪليا ،۽ انھن انھن سان صلح ڪئي ،۽ مديان جا بزرگ موآب جي ملڪ ۾ آيا ته جيئن مديان جي ماڻھن جي طرفان صلح ڪن. لَ ڇا ڪجي. بچائڻ جان پنھنجي کان اسرائيل ته ڪئي صلح سان 40۽ موآب جي بزرگن مديان جي بزرگن ء 41۽ سڀني موآبي ماڻھن مديان جي بزرگن کي چيو ته هاڻي بني اسرائيل اسان جي چوڌاري سڀني کي کائي ڇڏيندا ،جيئن ڍڳو ميدان جي گاهه کي کائي ويندو آهي ،ڇو ته انھن امورين جي ٻن بادشاهن سان اهڙو ئي ڪيو ،جيڪي اسان کان وڌيڪ طاقتور آهن. 42۽ مديان جي بزرگن موآب کي چيو تہ اسان ٻڌو آهي تہ جنھن وقت امورين جي بادشاهہ سيحون اوهان سان جنگ ڪئي ،جڏهن هن اوهان تي االب ٿي اوهان جو ملڪ ورتو ،تڏهن هن بعور ،يناس جي پٽ ۽ سندس پٽ بلعام کي ميسوپوٽيميا مان موڪليو ،۽ اهي آيا ۽ اوهان تي لعنت ڪئي؛ تنھنڪري سيحون جو هٿ اوهان تي االب ٿيو ،جو هن اوهان جو ملڪ ورتو. 43تنھنڪري هاڻي اوهين بہ سندس پٽ بلعام ڏانھن موڪليو ،ڇاڪاڻ تہ هو اڃا تائين پنھنجي ملڪ ۾ رهي ٿو ،۽ کيس پنھنجو مزور .پوَ موآب جي بزرگن هي ڳالھ ٻڌي ،۽ انھن کي بعور جي ڏيو تہ جيئن هو اچي انھن سڀني ماڻھن کي لعنت ڪري جن کان اوهين ڊڄو ٿا ء پٽ بلعام ڏانھن موڪلڻ ۾ خوشي ٿي. 44تنھنڪري موآب جي بادشاهہ صفور جي پٽ بلق بلعام ڏانھن قاصد موڪليا تہ، 45ڏسو ،هڪ قوم مصر مان نڪرندي آهي ،ڏسو ،اهي زمين جي منھن کي ڍڪيندا آهن ،۽ اهي منھنجي سامھون ويٺا آهن. 46تنھنڪري هاڻي اچو ۽ منھنجي خاطر هن قوم تي لعنت ڪريو ،ڇاڪاڻ تہ اهي مون کان ڏاڍا طاقتور آهن ،شايد مان انھن سان وڙهڻ ۽ انھن کي ڪڍڻ ۾ االب ٿيندس ،ڇاڪاڻ تہ مون ٻڌو آهي تہ جنھن کي تون برڪت ڏيندين اهو برڪت وارو آهي ،۽ جنھن کي تون لعنت ڏيندين اهو لعنتي آهي. لَ ماڻھن تي لعنت ڪري. 47تنھنڪري بالق جا قاصد بلعام وٽ ويا ۽ بلعام کي وٺي آيا تہ جيئن هو موآب سان وڙهڻ ء لَ بالق وٽ آيو ،۽ خداوند بلعام کي چيو تہ” هن قوم کي لعنت نہ ڪر ،ڇاڪاڻ تہ اهو 48۽ بلعام بني اسرائيل کي لعنت ڪرڻ ء برڪت وارو آهي. 49۽ بلق روزانو بلعام کي زور ڏيندو رهيو ته هو اسرائيل کي لعنت ڪري ،پر بلعام بالق جي ڳالھه نه ٻڌي ،ڇاڪاڻ ته خداوند جو ڪلم جيڪو هن بلعام کي ٻڌايو هو. 143
جاشر
50۽ جڏهن بالق ڏٺو ته بلعام سندس مرضي نه مڃيندو ،تڏهن هو اٿيو ۽ گھر هليو ويو ،۽ بلعام به پنھنجي ملڪ ڏانھن موٽيو ۽ اتان کان مديان ڏانھن هليو ويو. 51۽ بني اسرائيل موآب جي ميدان کان سفر ڪيو ۽ اردن جي ڪناري تي بيت يسيموت کان ابيل شطيم تائين ،موآب جي ميدانن جي آخر ۾ خيما لڳايا. 52۽ جڏهن بني اسرائيل شطيم جي ميدان ۾ رهيا ،تڏهن انھن موآب جي ڌيئرن سان زنا ڪرڻ شروع ڪيو. 53۽ بني اسرائيل موآب جي ويجھو پھتا ،۽ بني موآب بني اسرائيل جي ڪئمپ جي سامھون پنھنجا خيما کوڙيا. 54۽ موآب جا ٻار بني اسرائيل کان ڊڄڻ لڳا ،۽ موآب جا ٻار پنھنجين سڀني ڌيئرن ۽ پنھنجين زالن کي کڻي ويا جيڪي خوبصورت ۽ خوبصورت نظر اينديون هيون ،۽ انھن کي سون ،چاندي ۽ قيمتي ڪپڙا پارائيندا هئا. 55۽ موآب جي ماڻھن انھن عورتن کي پنھنجن خيمن جي دروازي تي ويھاريو ،ته جيئن بني اسرائيل انھن کي ڏسي ۽ انھن ڏانھن رخ ڪن ۽ موآب سان جنگ نه ڪن. 56۽ سڀني موآبي بني اسرائيل سان ائين ڪيو ،۽ هر مرد پنھنجي زال ۽ ڌي ءَ کي پنھنجي خيمي جي دروازي تي رکيو ،۽ سڀني بني اسرائيل موآبي بني اسرائيلن جو ڪم ڏٺو ،۽ بني اسرائيل موآبي ڌيئرن ڏانھن رخ ڪيو ۽ انھن کي للچ ڏني ،۽ اهي انھن ڏانھن ويا. 57۽ اهو ٿيو ته جڏهن ڪو عبراني موآب جي خيمي جي دروازي تي آيو ،۽ موآب جي هڪ ڌي ءَ کي ڏٺو ۽ پنھنجي دل ۾ ان جي خواهش ڪئي ،۽ خيمي جي دروازي تي ان سان اهو ڳالھايو جيڪو هو چاهيندو هو ،جڏهن اهي پاڻ ۾ ڳالھائي رهيا هئا ته خيمي جا ماڻھو ٻاهر نڪرندا هئا ۽ عبراني سان انھن لفظن وانگر ڳالھائيندا هئا: ،پوَ اوهين اسان سان گڏ ڇو نہ 58اوهان کي خبر آهي تہ اسين ڀائر آهيون ،اسين سڀ لوط جو اولد ۽ سندس ڀا ءَ ابراهيم جو اولد آهيون ء رهو ٿا ،۽ اسان جي ماني ۽ اسان جي قرباني ڇو نہ کائو ٿا؟ 59۽ جڏهن موآب جي ماڻھن هن کي پنھنجن ڳالھين سان حيران ڪري ڇڏيو ،۽ پنھنجي خوشامد وارين ڳالھين سان هن کي للچايو ،تڏهن لَ پچايو ۽ قرباني ڪئي ،۽ هن انھن جي قرباني ۽ انھن جي ماني کائي. انھن هن کي خيمي ۾ ويھاريو ۽ هن ء 60پوَ انھن کيس شراب ڏني ۽ هو پيتو ۽ نشي ۾ مست ٿي ويو ،۽ انھن هن جي اڳيان هڪ سھڻي ڇوڪري رکي ،۽ هن ان سان جيئن ء چاهيو ڪيو ،ڇاڪاڻ ته هن کي خبر نه هئي ته هو ڇا ڪري رهيو آهي ،ڇاڪاڻ ته هن گھڻو شراب پيتو هو. جاَ تي ،شطيم جي ميدان ۾ ڪيو ،۽ خداوند جو اضب اسرائيل تي هن معاملي جي 61۽ اهڙي طرح بني موآب اسرائيل سان انھي ءَ ء ڪري ڀڙڪي پيو ،۽ هن انھن ۾ وبا موڪلي ،۽ بني اسرائيل مان چوويھه هزار ماڻھو مري ويا. 62هاڻي شمعون جي اولد مان هڪ ماڻھو هو جنھن جو نالو زمري هو ،جيڪو سلو جو پٽ هو ،جنھن پاڻ کي مديان جي بادشاهه صور جي ڌي ءَ ،مديان جي ڪسبي ءَ سان ڳنڍيو ،جيڪو سڀني بني اسرائيلن جي نظر ۾ هو. 63۽ هارون ڪاهن جي پٽ ،العازر جي پٽ فيناس ،زمري جي هن بڇڙي ڪم کي ڏٺو ،۽ هن هڪ ڀولو کنيو ۽ اٿيو ۽ انھن جي پٺيان لڳو ،۽ انھن ٻنھي کي ڇھي ڇڏيو ۽ انھن کي ماري ڇڏيو ،۽ بني اسرائيل مان وبا ختم ٿي وئي. باب86 موسي ۽ هارون ڪاهن جي پٽ عيلزر کي چيو تہ، پوَ ،خداوند 1انھي ءَ وقت وبا کان ء م 2بني اسرائيل جي سڄي جماعت جي سردارن کي ڳڻيو ،ويھن سالن ۽ ان کان مٿي جي عمر جا ،جيڪي لشڪر ۾ ويا هئا. موسي ۽ عيلعزر بني اسرائيل کي سندن گھراڻن مطابق ڳڻيو ،۽ سڀني بني اسرائيلن جو تعداد ست لک ست سئو ٽيھه هو. 3۽ م موسي ۽ هارون سينا جيڪو هو نه ماڻھو به هڪ مان انھن ،۽ هو هزار ،ٽيويھه مٿي کان ان ۽ مھيني ،هڪ تعداد جو اولد جي لوي 4۽ م جي بيابان ۾ ڳڻيو هو. سواَ يفءونہ 5ڇاڪاڻ تہ خداوند انھن کي ٻڌايو هو تہ اهي بيابان ۾ مرندا ،تنھنڪري اهي سڀ مري ويا ،۽ انھن مان ڪوبہ نہ بچيو هو ء جي پٽ ڪالب ۽ نون جي پٽ يشوع جي. موسي کي چيو تہ ،بني اسرائيل کي چئو تہ مديان کان پنھنجن ڀائرن ،بني اسرائيلن جي حق ۾ بدلو وٺن. پوَ خداوند 6۽ ان کان ء م لَ هڪ هزار ،۽ اهي مديان ڏانھن ويا. 7۽ موسي ائين ڪيو ،۽ بني اسرائيل پاڻ مان ٻارهن هزار ماڻھو چونڊيا ،هڪ قبيلي ء م 8۽ بني اسرائيل مديانين سان جنگ ڪئي ،۽ انھن هر مرد کي قتل ڪيو ،مديانين جي پنجن سردارن کي به ،۽ بعور جي پٽ بلعام کي تلوار سان قتل ڪيو. 9۽ بني اسرائيل مديان جي زالن کي ،انھن جي ٻارن ،ڍورن ۽ انھن جي سڀني ملڪيتن کي قيد ڪري ورتو. موسي ۽ عيلعزر وٽ موآب جي ميدانن ۾ آندو. 10۽ انھن سڀ مال ۽ سڀ لءوٽ کڻي م لَ نڪتا. 11۽ موسي ،العازر ۽ جماعت جا سڀ سردار خوشي ءَ سان انھن سان ملڻ ء م 12۽ انھن مديان جي سڄي لءوٽ کي ورهايو ،۽ بني اسرائيل کي پنھنجن ڀائرن بني اسرائيل جي سبب مديان کان بدلو ورتو ويو هو. باب87 موسي کي چيو تہ” ،ڏس ،تنھنجا ڏينھن ختم ٿيڻ وارا آهن ،هاڻي پنھنجي ٻانھي نون جي پٽ يشوع کي وٺي وڃ ۽ کيس 1ان وقت خداوند م موسي ائين ئي ڪيو. خيمه ۾ رک ،۽ مان کيس حڪم ڏيندس ،۽ م 2۽ خداوند خيمي ۾ ڪڪر جي ٿنڀ ۾ ظاهر ٿيو ،۽ ڪڪر جو ٿنڀ خيمي جي دروازي تي بيٺو هو. ،ڇالَ جو تون بني اسرائيل کي انھي ءَ ملڪ 3۽ خداوند نون جي پٽ يشوع کي حڪم ڏنو ۽ کيس چيو تہ” مضبوط ۽ همت وارو رهه ء ڏانھن وٺي ويندين جيڪو مون انھن کي ڏيڻ جو قسم کنيو هو ،۽ مان توسان گڏ هوندس. 144
جاشر
موسي يشوع کي چيو تہ مضبوط ۽ دلير ٿيو ،ڇو تہ تون بني اسرائيل کي ملڪ جو وارث بڻائيندين ،۽ خداوند تو سان گڏ هوندو ،هو 4۽ م توکي نه ڇڏيندو ۽ نه ئي تو کي ڇڏيندو ،نه ڊڄ ۽ نه ئي دل شڪستو ٿيندو. لَ بيابان ۾ 5۽ موسي سڀني بني اسرائيلن کي سڏيو ۽ انھن کي چيو ته ،توهان سڀ چڱائي ڏٺي آهي جيڪا خداوند توهان جي خدا توهان ء م ڪئي آهي. 6تنھنڪري هاڻي هن شريعت جي سڀني ڳالھين تي عمل ڪريو ،۽ خداوند پنھنجي خدا جي واٽ تي هلو ،انھي ءَ رستي کان نہ ڦرو جيڪو خداوند اوهان کي حڪم ڏنو آهي ،ساڄي يا کاٻي پاسي. لَ قانون ،فيصل ۽ قانون سيکاريا جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو. 7۽ موسي بني اسرائيل کي ملڪ ۾ ڪرڻ ء م موسي جي 8۽ هن انھن کي خداوند جو رستو ۽ سندس قانون سيکاريو؛ ڏسو ،اهي خدا جي شريعت جي ڪتاب تي لکيل آهن جيڪو هن م هٿ سان بني اسرائيل کي ڏنو هو. موسي بني اسرائيل کي حڪم ڏيڻ ختم ڪيو ،۽ خداوند کيس چيو تہ ،عباريم جبل تي چڙه ۽ اتي مري وڃ ،۽ پنھنجي قوم ۾ گڏ ٿي وڃ 9۽ م جيئن تنھنجو ڀا ءَ هارون گڏ ٿيو هو. موسي جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو تيئن مٿي چڙهيو ،۽ هو اتي موآب جي ملڪ ۾ خداوند جي حڪم سان وفات ڪئي ،يعني بني 10۽ م اسرائيل جي مصر جي ملڪ مان نڪرڻ جي چاليھين سال ۾. لَ روئڻ ۽ ماتم ڪرڻ جا ڏينھن پورا ٿيا. لَ موآب جي ميدانن ۾ ٽيھه ڏينھن رويا ،۽ 11۽ بني اسرائيل موسي ء موسي ء م م باب88 پوَ خداوند نون جي پٽ يشوع کي چيو تہ، 1۽ موسي جي وفات کان ء م 2اءٿ ۽ اردن پار ڪر ان ملڪ ڏانھن جيڪو مون بني اسرائيل کي ڏنو آهي ،۽ تون بني اسرائيل کي ان ملڪ جو وارث ڪر. 3هر جڳھه جتي توهان جي پيرن جو تلو هلندو ،اهو توهان جو هوندو ،لبنان جي بيابان کان وڏي دريا ءَ تائين ،فارات جي دريا ءَ توهان جي حد هوندي. موسي سان گڏ هوس ،تيئن مان توهان سان گڏ هوندس ، مان .جيئن بيھندو نه خلف جي توهان زندگي سڄي جي توهان ماڻھو 4ڪو به م موسي توهان کي حڪم ڏنو آهي ته سڀني قانونن تي عمل ڪريو ،رستي کان ساڄي يا کاٻي جيئن ته رهو وارو همت ۽ مضبوط صرف م طرف نه موڙ ،ته جيئن توهان هر ڪم ۾ ڪامياب ٿيو. لَ کاڌو تيار ڪريو ،ڇو تہ ٽن پاڻ تہ ڏيو حڪم کي ماڻھن ۽ لنگھو مان َ ٺي ڇ ، تہ” 5۽ يشوع بني اسرائيل جي آفيسرن کي حڪم ڏنو ء ء ء ڏينھن ۾ اوهين اردن پار ڪري ملڪ تي قبضو ڪندا. 6۽ بني اسرائيل جي سردارن ائين ئي ڪيو ،۽ انھن ماڻھن کي حڪم ڏنو ۽ انھن سڀ ڪجھ ڪيو جيڪو يشوع حڪم ڏنو هو. لَ موڪليا ،۽ اهي ماڻھو ويا ۽ يريحو جي جاسوسي ڪئي. 7۽ يشوع ٻہ ماڻھو يريحو جي ملڪ جي جاسوسي ڪرڻ ء 8۽ ستن ڏينھن جي آخر ۾ اهي يشوع وٽ ڪئمپ ۾ آيا ۽ کيس چيو ته ،خداوند سڄي ملڪ کي اسان جي هٿ ۾ ڏنو آهي ،۽ ان جا رهواسي اسان جي ڪري ڊڄي ويا آهن. پوَ ائين ٿيو تہ يشوع صبح جو اٿيو ۽ سڀ بني اسرائيل ساڻس گڏ شطيم کان سفر ڪيو ،۽ يشوع ۽ سڀ بني اسرائيل ساڻس گڏ 9۽ ان کان ء اردن پار ڪيا؛ ۽ يشوع ٻاهٺ سالن جو هو جڏهن هو بني اسرائيل سان گڏ اردن پار ڪيو. 10۽ ماڻھو پھرين مھيني جي ڏهين ڏينھن تي اردن کان مٿي ويا ۽ يريحو جي اوڀرندي ڪنڊ تي گلجال ۾ خيما هڻندا رهيا. موسي جي شريعت ۾ لکيل آهي. 11۽ بني اسرائيل يريحو جي ميدانن ۾ گلجال ۾ ،مھيني جي چوڏهين تاريخ تي عيد فصح ملھائي ،جيئن م لَ وري ءمن نه رهيو ،۽ انھن ڪنعان جي ملڪ جي پيداوار مان 12۽ ان وقت فسح جي ٻئي ڏينھن تي ءمن بند ٿي ويو ،۽ بني اسرائيل ء کاڌو. 13۽ يريحو بني اسرائيل جي سامھون بلڪل بند هو ،ڪو به ٻاهر يا اندر نه ويندو هو. 14۽ ٻئي مھيني ۾ ،مھيني جي پھرين ڏينھن تي ،خداوند يشوع کي چيو ته ،اٿ ،ڏس ،مون يريحو کي ان جي سڀني ماڻھن سان گڏ تنھنجي هٿ ۾ ڏنو آهي؛ ۽ توهان جا سڀئي جنگي ماڻھو هر روز هڪ ڀيرو شھر جي چوڌاري گھمندا ،ائين توهان ڇھن ڏينھن تائين ڪندا. 15۽ ڪاهن توتارا وڄائيندا ،۽ جڏهن اوهين توتارا جو آواز ٻڌندا ،تڏهن سڀ ماڻھو وڏي واڪي چوندا ،جو شھر جون ڀتيون ڪري پونديون؛ سڀ ماڻھو پنھنجي مخالف جي خلف چڙهائي ڪندا. 16۽ يشوع ائين ئي ڪيو جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو. 17۽ ستين ڏينھن تي اهي شھر جي چوڌاري ست ڀيرا گھميا ،۽ ڪاهنن توتارا وڄايا. 18۽ ستين چڪر ۾ ،يشوع ماڻھن کي چيو ته ،زور سان نعرو لڳايو ،ڇاڪاڻ ته خداوند سڄو شھر اسان جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيو آهي. شيَ کان بچايو ،متان توهان بني اسرائيل جي 19رڳو شھر ۽ ان ۾ موجود سڀ ڪجھه خداوند جي لعنت آهي ،۽ پاڻ کي لعنت ڪيل ء لشڪرگاه کي لعنتي بڻايو ۽ ان کي تڪليف ڏيو. لَ وقف ڪيا ويندا ،اهي خداوند جي خزاني ۾ ايندا. 20پر سڀ چاندي ،سون ،ٽامي ۽ لوه خداوند جي ء 21۽ ماڻھن توتارا وڄايا ۽ وڏي واڪي چيو ،۽ يريحو جون ڀتيون ڪري پيون ،۽ سڀ ماڻھو سڌو سندس سامھون چڙهي ويا ،۽ شھر تي شيَ کي ،مرد ۽ عورت ،جوان ۽ پوڙهو ،ڍڳ ،رڍون ۽ گڏهه ،تلوار جي ڌڙ سان بلڪل ناس ڪري ڇڏيو. قبضو ڪيو ۽ ان ۾ موجود هر ء 22۽ انھن سڄي شھر کي باهہ سان ساڙي ڇڏيو؛ رڳو چاندي ،سون ،ٽامي ۽ لوه جا برتن ،انھن خداوند جي خزاني ۾ وجھي ڇڏيا. 23۽ يشوع ان وقت قسم کڻي چيو تہ ،لعنت هجي ان ماڻھو ءَ تي جيڪو يريحو ٺاهيندو؛ هو ان جو بنياد پنھنجي پھرين پٽ ۾ رکندو ،۽ پنھنجي ننڍي پٽ ۾ ان جا دروازا قائم ڪندو. 145
جاشر
شيَ شيَ ۾ اداري ڪئي ،۽ هن لعنت ڪيل 24۽ عڪن ،ڪرمي جو پٽ ،زبدي ءَ جو پٽ ،زارح جو پٽ ،يھودا جي پٽ ،لعنت ڪيل ء ء مان ڪجھه ورتو ۽ ان کي خيمه ۾ لڪائي ڇڏيو ،۽ خداوند جو اضب اسرائيل تي ڀڙڪيو. پوَ جڏهن بني اسرائيل يريحو کي ساڙڻ کان موٽي آيا ،يشوع ماڻھو موڪليا ته جيئن عائي جي جاسوسي ڪن ۽ ان سان 25۽ ان کان ء وڙهن. 26پوَ ماڻھو مٿي ويا ۽ ءعي جي جاچ ڪئي ،۽ موٽي آيا ۽ چيائون تہ سڀ ماڻھو اوهان سان گڏ ءعي ڏانھن نہ وڃن ،رڳو ٽي هزار ماڻھو ء مٿي وڃي شھر تي حملو ڪن ،ڇاڪاڻ تہ اءتي ماڻھو ٿورا آهن. 27۽ يشوع ائين ڪيو ،۽ بني اسرائيل مان اٽڪل ٽي هزار ماڻھو ساڻس گڏ ويا ،۽ انھن ءعي جي ماڻھن سان وڙهيو. 28۽ اسرائيل جي خلف جنگ سخت ٿي ،۽ ءعي جي ماڻھن بني اسرائيل جي ڇٽيھ ماڻھن کي ماريو ،۽ بني اسرائيل ءعي جي ماڻھن کان ڀڄي ويا. 29۽ جڏهن يشوع هي ڳالھ ڏٺي ،تڏهن هن پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيا ۽ خداوند جي اڳيان زمين تي ڪري پيو ،هو ۽ بني اسرائيل جا بزرگ بہ پنھنجي مٿن تي مٽي وجھي رهيا. پوَ 30۽ يشوع چيو تہ ،اي خداوند ،تون هن قوم کي اردن جي پار ڇو آندو؟ جڏهن بني اسرائيل پنھنجن دشمنن کان پٺي ڦيرائي ڇڏين تہ ء مان ڇا چوان؟ 31تنھن ڪري هاڻي سڀ ڪنعاني ،ملڪ جا رهواسي ،هي ڳالھه ٻڌندا ۽ اسان کي گھيرو ڪندا ۽ اسان جو نالو ختم ڪندا. 32۽ خداوند يشوع کي چيو تہ ،تون ڇو ءمنھن ڀر ڪرين ٿو؟ اءٿ ،هيٺ لھي وڃ ،ڇاڪاڻ تہ بني اسرائيل گناهہ ڪيو آهي ،۽ لعنت ڪيل شيَ کي پنھنجي وچ مان تباهه نه ڪن. شيَ مان ڪجھه ورتو آهي .مان وڌيڪ انھن سان گڏ نه هوندس جيستائين اهي لعنت ڪيل ء ء ء 33پوَ يشوع اٿيو ۽ ماڻھن کي گڏ ڪيو ،۽ خداوند جي حڪم سان اوريم آندو ،۽ يھوداه جو قبيلو ورتو ويو ،۽ ڪرمي جو پٽ عڪن ورتو ء ويو. ء ٻڌاَ تہ تو ڇا ڪيو آهي “،عڪن چيو تہ” مون لوٽ ۾ شنار جو هڪ سٺو ڪپڙو ۽ 34۽ يشوع عڪن کي چيو تہ” منھنجا پٽ ،مون کي ء ٻه سو شيڪل چاندي ۽ پنجاهه شيڪل وزن جو سون جو هڪ ٽڪرو ڏٺو؛ مون انھن کي للچايو ۽ انھن کي ورتو ،۽ ڏسو تہ اهي سڀ خيمي جي وچ ۾ زمين ۾ لڪيل آهن. 35پوَ يشوع ماڻھو موڪليا جيڪي وڃي عڪن جي خيمي مان انھن کي ڪڍيائون ،۽ اهي انھن کي يشوع وٽ کڻي آيا. ء 36۽ يشوع عڪن ۽ انھن برتنن کي ،۽ سندس پٽن ۽ ڌيئرن کي ۽ سندس سڀ ملڪيت کي کڻي ويو ،۽ انھن کي عڪور جي وادي ۾ آندو. 37۽ يشوع انھن کي اتي باهه سان ساڙي ڇڏيو ،۽ سڀني بني اسرائيلن عڪن کي پٿرن سان سنگسار ڪيو ،۽ انھن سندس مٿان پٿرن جو جاَ کي عڪور جي وادي سڏيو ،تنھن ڪري خداوند جو اضب ٿڌو ٿيو ،۽ بعد ۾ يشوع شھر ۾ آيو ۽ ان ڍير لڳايو ،تنھن ڪري هن ان ء سان وڙهندو رهيو. 38۽ خداوند يشوع کي چيو تہ” ڊڄ نه ،۽ نڪي پريشان ٿيو ،ڏس تہ مون ءعي ،ان جي بادشاهہ ۽ ان جي ماڻھن کي تنھنجي هٿ ۾ ڏئي ڇڏيو لَ لءٽ ڪري آهي ،۽ تون انھن سان ائين ئي ڪندين جيئن تو يريحو ۽ ان جي بادشاهہ سان ڪيو هو ،رڳو ان جي لءٽ ۽ ان جا ڍور پاڻ ء لَ گھات ۾ ويھ. وٺ .ان جي پويان شھر ء 39پوَ يشوع خداوند جي ڪلم موجب ڪيو ،۽ جنگ جي پٽن مان ٽيھه هزار بھادر ماڻھو چونڊيائين ،۽ انھن کي موڪليو ،۽ اهي شھر ء جي گھيري ۾ ويٺا. 40۽ هن انھن کي حڪم ڏنو ته ،جڏهن توهان اسان کي ڏسندا ته اسان انھن جي اڳيان چالڪي ءَ سان ڀڄي وينداسين ،۽ اهي اسان جو پيڇو ،پوَ توهان گھات مان نڪري شھر تي قبضو ڪريو ،۽ انھن ائين ئي ڪيو. ڪندا ء لَ گھيرو ڪري ويٺا انھن پٺيان جي شھر اهي ته هئي نه خبر کي انھن ،پر نڪتا ڏانھن اسرائيل بني ماڻھو جا شھر ،۽ وڙهيو يشوع 41۽ ء آهن. 42۽ يشوع ۽ سڀ بني اسرائيلي انھن جي اڳيان ٿڪل ٿي چڪا هئا ،۽ اهي چالڪي ءَ سان بيابان جي رستي ڀڄي ويا. 43۽ ءعي جي ماڻھن سڀني ماڻھن کي گڏ ڪيو جيڪي شھر ۾ هئا ته جيئن بني اسرائيلن جو پيڇو ڪن ،۽ اهي ٻاهر نڪتا ۽ شھر کان پري ڀڄي ويا ،هڪڙو بہ نہ بچيو ،۽ انھن شھر کي کليل ڇڏيو ۽ بني اسرائيلن جو پيڇو ڪيو. 44۽ جيڪي ماڻھو گھيرو ڪري رهيا هئا ،اهي پنھنجين جاين تان اٿيا ۽ شھر ڏانھن تڪڙ ۾ آيا ۽ ان کي فتح ڪيو ۽ ان کي باهه ڏئي ڇڏي ،۽ ءعي جا ماڻھو پوئتي موٽيا ۽ ڏٺائون ته شھر جو دونھون آسمان ڏانھن وڌي رهيو هو ،۽ انھن وٽ هڪ طرف يا ٻئي طرف پوئتي هٽڻ جو ڪو به طريقو نه هو. 45۽ ءعي جا سڀ ماڻھو بني اسرائيل جي وچ ۾ هئا ،ڪجھه هن پاسي ۽ ڪجھه هن پاسي ،۽ انھن انھن کي اهڙو ماريو جو انھن مان هڪ به نه بچيو. 46۽ بني اسرائيل ءعي جي بادشاهه ميلوش کي جيئرو پڪڙيو ،۽ کيس يشوع وٽ وٺي آيا ،۽ يشوع کيس وڻ تي لٽڪائي ڇڏيو ۽ هو مري ويو. پوَ موٽي آيا ،۽ انھن سڀني کي تلوار جي ڌڙ سان ماري ڇڏيو. 47۽ بني اسرائيل شھر کي ساڙڻ کان ء ڪري پيا هئا ،مرد ۽ عورت ٻنھي جو تعداد ٻارهن هزار هو؛ رڳو ڍور ۽ شھر جو مال انھن پاڻ ۾ کنيو ، 48۽ ءعي جي ماڻھن مان جيڪي ء جيئن خداوند يشوع کي چيو هو. 49۽ اردن جي پار سڀني بادشاهن ،يعني ڪنعان جي سڀني بادشاهن ،بني اسرائيل جي يريحو ۽ ءعي سان ڪيل برائي بابت ٻڌو ،۽ اهي بني لَ گڏ ٿيا. اسرائيل سان جنگ ڪرڻ ء 50صرف جبعون جا رهواسي بني اسرائيلن سان وڙهڻ کان تمام گھڻو ڊڄي ويا ته متان اهي تباهه ٿي وڃن ،تنھن ڪري انھن چالڪي ءَ سان ڪم ڪيو ،۽ اهي يشوع ۽ سڀني بني اسرائيلن وٽ آيا ۽ انھن کي چيائون ته ،اسين هڪ پري ملڪ کان آيا آهيون ،تنھن ڪري هاڻي اسان سان هڪ عھد ڪريو. 146
جاشر
51۽ جبعون جا رهواسي بني اسرائيل تي االب آيا ،۽ بني اسرائيل انھن سان عھد ڪيو ،۽ انھن سان صلح ڪئي ،۽ جماعت جي سردارن انھن سان قسم کنيو ،پر بعد ۾ بني اسرائيل کي خبر پئي ته اهي انھن جا پاڙيسري آهن ۽ انھن جي وچ ۾ رهندا هئا. 52پر بني اسرائيل انھن کي قتل نہ ڪيو؛ ڇاڪاڻ تہ انھن انھن سان خداوند جو قسم کنيو هو ،۽ اهي ڪاٺيون ڪٽڻ وارا ۽ پاڻي ڀرڻ وارا ٿيا. 53۽ يشوع انھن کي چيو تہ" توهان مون کي ڇو ٺڳيو تہ اسان سان هي ڪم ڪيو؟ "۽ انھن کيس جواب ڏنو تہ" ڇاڪاڻ تہ اهو سڀ ڪجھه جيڪو توهان امورين جي سڀني بادشاهن سان ڪيو هو ،تنھن ڪري اسان کي پنھنجي جان کان تمام گھڻو ڊپ ٿيو ،۽ اسان اهو ڪم ڪيو". لَ لَ مقرر ڪيو ،۽ انھن کي بني اسرائيل جي سڀني قبيلن ۾ المن ء 54۽ يشوع انھي ءَ ڏينھن انھن کي ڪاٺيون ڪٽڻ ۽ پاڻي ڀرڻ ء ورهايو. 55۽ جڏهن يروشلم جي بادشاهه ادون صدق ٻڌو ته اهو سڀ ڪجھه جيڪو بني اسرائيل يريحو ۽ ءعي سان ڪيو هو ،تڏهن هن حبرون جي بادشاهه هوهم ڏانھن ۽ يرموت جي بادشاهه پيرام ڏانھن ،۽ لڪش جي بادشاهه يافيا ڏانھن ۽ عجلون جي بادشاهه ديبير ڏانھن موڪليو ، ته: 56مون وٽ اچو ۽ منھنجي مدد ڪريو ،ته جيئن اسين بني اسرائيل ۽ جبعون جي رهاڪن کي ماريون ،جن بني اسرائيل سان صلح ڪئي آهي. 57۽ اهي پاڻ کي گڏ ڪري گڏ ٿيا ۽ امورين جا پنج بادشاهه پنھنجن سڀني لشڪرن سان گڏ چڙهي ويا ،هڪ طاقتور قوم جيڪا سمنڊ جي ڪناري جي واري ءَ جيتري هئي. 58۽ اهي سڀئي بادشاهه آيا ۽ جبعون جي سامھون خيما کوڙيا ،۽ اهي جبعون جي رهاڪن سان جنگ ڪرڻ لڳا ،۽ جبعون جي سڀني ماڻھن يشوع ڏانھن پيغام موڪليو ته" ،اسان وٽ جلدي اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ،ڇاڪاڻ ته امورين جا سڀئي بادشاهه اسان سان وڙهڻ لَ گڏ ٿيا آهن". ء 59۽ يشوع ۽ سڀ جنگي ماڻھو گلجال کان مٿي ويا ،۽ يشوع اوچتو انھن تي آيو ،۽ انھن پنجن بادشاهن کي وڏي قتل عام سان ماريو. 60۽ خداوند انھن کي بني اسرائيل جي اڳيان پريشان ڪيو ،جنھن انھن کي جبعون ۾ هڪ خوفناڪ قتل عام سان ماريو ،۽ انھن جو تعاقب ڪيو رستي تي جيڪو بيت حورون ڏانھن مڪيده ڏانھن وڃي ٿو ،۽ اهي بني اسرائيل جي اڳيان ڀڄي ويا. 61۽ جڏهن اهي ڀڄي رهيا هئا ،ته خداوند آسمان مان انھن تي ڳڙا موڪليا ،۽ انھن مان وڌيڪ بني اسرائيل جي قتل کان وڌيڪ ڳڙن جي ڪري مري ويا. 62۽ بني اسرائيل انھن جو پيڇو ڪيو ،۽ اڃا تائين انھن کي رستي ۾ ماريندا رهيا ،اڳتي وڌندا ۽ انھن کي ماريندا رهيا. 63۽ جڏهن اهي ماري رهيا هئا ،ڏينھن شام جو لھي رهيو هو ،۽ يشوع سڀني ماڻھن جي سامھون چيو ته ،سج ،تون جبعون تي بيٺو رهه ،۽ چنڊ ،اجالون جي وادي ۾ ،جيستائين قوم پنھنجن دشمنن کان بدلو نه وٺي. 64۽ خداوند يشوع جي آواز کي ٻڌو ،۽ سج آسمان جي وچ ۾ بيٺو رهيو ،۽ اهو ڇٽيھه منٽ بيٺو رهيو ،۽ چنڊ پڻ بيٺو رهيو ۽ هڪ سڄو ڏينھن لھڻ ۾ جلدي نه ڪئي. پوَ ،جو خداوند ڪنھن ماڻھو ءَ جي آواز کي ٻڌو هجي ،ڇاڪاڻ ته خداوند اسرائيل 65۽ ڪو به اهڙو ڏينھن نه هو ،ان کان اڳ يا ان کان ء لَ وڙهيو هو. ء باب89 1پوَ يشوع هي گيت ڳايو ،جنھن ڏينھن خداوند امورين کي يشوع ۽ بني اسرائيل جي هٿ ۾ ڏنو هو ،۽ هن سڀني بني اسرائيل جي نظر ۾ ء چيو، 2اي خداوند ،تو وڏا ڪم ڪيا آهن ،تو وڏا ڪم ڪيا آهن .تو جھڙو ڪير آهي؟ منھنجا لب تنھنجي نالي جا گيت ڳائيندا. لَ گيت ڳائيندس ،تون لَ هڪ نئون گيت ڳائيندس ،شڪرگذاري سان مان تو ء 3منھنجي نيڪي ۽ منھنجو قلعو ،منھنجو بلند برج ،مان تو ء منھنجي نجات جي طاقت آهين. لَ گيت ڳائيندا ،بني اسرائيل تنھنجي نجات ۾ خوش ٿيندا ،اهي گيت 4زمين جا سڀ بادشاهه تنھنجي تعريف ڪندا ،دنيا جا شھزادا تنھنجي ء ڳائيندا ۽ تنھنجي طاقت جي تعريف ڪندا. 5اي خداوند ،اسان تو تي اعتبار ڪيو؛ اسان چيو ته تون اسان جو خدا آهين ،ڇاڪاڻ ته تون اسان جي پناهه ۽ اسان جي دشمنن جي خلف مضبوط برج هئين. 6اسان تو ڏانھن فرياد ڪئي ۽ شرمسار نه ٿيا ،اسان تو تي ڀروسو ڪيو ۽ نجات حاصل ڪئي؛ جڏهن اسان تو ڏانھن فرياد ڪئي ،تو اسان جو آواز ٻڌو ،تو اسان جي جان کي تلوار کان بچايو ،تو اسان تي پنھنجو فضل ظاهر ڪيو ،تو اسان کي پنھنجو نجات ڏنو ،تو اسان جي دلين کي پنھنجي طاقت سان خوش ڪيو. لَ نڪرين پيو ،پنھنجي هٿ سان پنھنجي قوم کي ڇڏايو ،تو پنھنجي پاڪائي جي آسمان مان اسان کي جواب ڏنو ، 7تون اسان جي نجات ء تو اسان کي ڏه هزار ماڻھن کان بچايو. 8سج ۽ چنڊ آسمان ۾ بيٺا رهيا ،۽ تون اسان جي ظالمن جي خلف پنھنجي اضب ۾ بيٺو هئين ۽ انھن تي پنھنجا فيصل ڪرڻ جو حڪم ڏنو. 9زمين جا سڀ سردار اٿي بيٺا ،قومن جا بادشاهه پاڻ کي گڏ ڪري چڪا هئا ،اهي توهان جي حضور ۾ نه ڊڳيا ،اهي توهان جي جنگين جي خواهش ڪندا هئا. 147
جاشر
10تون پنھنجي اضب ۾ انھن جي خلف اٿيو ،۽ پنھنجو اضب انھن تي نازل ڪيو؛ تون پنھنجي اضب ۾ انھن کي ناس ڪيو ،۽ پنھنجي دل ۾ انھن کي ڪٽي ڇڏيو. 11قومون تنھنجي اضب سان سڙي ويون آهن ،بادشاهتون تنھنجي اضب جي ڪري ختم ٿي ويون آهن ،تو پنھنجي اضب جي ڏينھن ۾ بادشاهن کي زخمي ڪيو. 12تو پنھنجو اضب انھن تي نازل ڪيو ،تنھنجي سخت اضب انھن کي پڪڙيو؛ تو انھن جي بڇڙائي مٿن ڦيرائي ،۽ انھن کي سندن بڇڙائي ءَ ۾ ڪٽي ڇڏيو. 13انھن هڪ ڄار وڇايو ،۽ ان ۾ ڪري پيا ،جنھن ڄار ۾ اهي لڪا هئا ،انھن جو پير پڪڙيو ويو. لَ تيار هو جيڪي چون پيا ته ،انھن پنھنجي تلوار سان ملڪ تي قبضو ڪيو ،پنھنجي بازو سان اهي 14تنھنجو هٿ تنھنجي سڀني دشمنن ء شھر ۾ رهندا هئا؛ تو انھن جا منھن شرم سان ڀري ڇڏيا ،تو انھن جا سڱ زمين تي لٿا ،تو انھن کي پنھنجي اضب ۾ ڊيڄاريو ،۽ پنھنجي اضب ۾ انھن کي تباهه ڪيو. 15زمين ڌڏي وئي ۽ ڌڏي وئي جڏهن توهان جو طوفان انھن تي هو ،توهان انھن جي روحن کي موت کان نه بچايو ،۽ انھن جي جان کي قبر ۾ لٿو. 16تو پنھنجي طوفان ۾ انھن جو پيڇو ڪيو ،تو انھن کي پنھنجي وا ءَ ۾ ناس ڪيو ،تو انھن جي مينھن کي ڳڙن ۾ تبديل ڪيو ،اهي اونھي کڏن ۾ ڪري پيا تنھنڪري اءٿي نہ سگھيا. 17انھن جا لش ڪچري وانگر گھٽين جي وچ ۾ اڇليا ويا. 18اهي تنھنجي اضب ۾ تباهه ۽ برباد ٿي ويا ،تو پنھنجي قوم کي پنھنجي طاقت سان بچايو. 19تنھنڪري اسان جون دليون تو ۾ خوش ٿين ٿيون ،اسان جون جانون تنھنجي نجات ۾ بلند ٿين ٿيون. 20اسان جون زبانون توهان جي طاقت جو ذڪر ڪنديون ،اسين گيت ڳائينداسين ۽ توهان جي عجيب ڪمن جي تعريف ڪنداسين. 21ڇالَ جو تو اسان کي اسان جي دشمنن کان بچايو ،تو اسان کي انھن کان بچايو جيڪي اسان جي خلف اٿيا ،تو انھن کي اسان جي ء اڳيان ناس ڪيو ۽ انھن کي اسان جي پيرن هيٺان دٻائي ڇڏيو. 22اهڙي ءَ طرح اي خداوند ،تنھنجا سڀ دشمن ناس ٿي ويندا ،۽ بدڪار هوا سان اڏايل ڀءون وانگر هوندا ،۽ تنھنجو پيارو پاڻي ءَ جي ڪناري تي لڳل وڻن وانگر هوندو. پوَ ،ايتري قدر جو انھن مان ڪو کان مارڻ کي بادشاهن ،سڀني آيا موٽي ۾ ڪئمپ جي گلگل گڏ ساڻس 23پوَ يشوع ۽ سڀ بني اسرائيل ء ء به بچيل نه رهيو. 24۽ پنج ئي بادشاهه جنگ مان اڪيلو پيادل ڀڄي ويا ،۽ پاڻ کي هڪ اار ۾ لڪايو ،۽ يشوع انھن کي جنگ جي ميدان ۾ ڳوليو ،پر انھن کي نه مليو. پوَ يشوع کي ٻڌايو ويو تہ” ،بادشاهہ ملي ويا آهن ۽ ڏسو تہ اهي هڪ اار ۾ لڪيل آهن. 25۽ ء 26۽ يشوع چيو تہ اار جي ءمنھن تي ماڻھن کي مقرر ڪريو تہ جيئن انھن جي حفاظت ڪن ،متان اهي پاڻ کي کڻي وڃن؛ ۽ بني اسرائيلن ائين ئي ڪيو. 27پوَ يشوع سڀني بني اسرائيل کي سڏ ڪيو ۽ جنگي سردارن کي چيو تہ پنھنجا پير انھن بادشاهن جي ڳچين تي رکو ،۽ يشوع چيو تہ ء خداوند اوهان جي سڀني دشمنن سان ائين ئي ڪندو. پوَ يشوع حڪم ڏنو ته اهي بادشاهن کي قتل ڪن ۽ انھن کي اار ۾ اڇلئي ڇڏين ،۽ اار جي منھن تي وڏا پٿر رکين. 28۽ ء 29پوَ يشوع سڀني ماڻھن سان گڏ جيڪي ان ڏينھن ساڻس گڏ هئا ،مڪليده ڏانھن ويو ۽ ان کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو. ء 30۽ هن شھر جي سڀني جانين ۽ ملڪيت کي بلڪل تباهه ڪري ڇڏيو ،۽ هن بادشاهه ۽ ان جي ماڻھن سان ائين ڪيو جيئن هن يريحو سان ڪيو هو. 31۽ هو اتان ءلبناه ڏانھن ويو ۽ ان سان وڙهيو ،۽ خداوند ان کي سندس هٿ ۾ ڏنو ،۽ يشوع ان کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو ،۽ ان سان ۽ ان جي بادشاه سان ائين ڪيو جيئن هن يريحو سان ڪيو هو. لَ مٿي ويو ،۽ يشوع 32۽ اتان کان هو لڪش ڏانھن ويو ته ان سان وڙهجي ،۽ ازه جو بادشاهه هورام لڪش جي ماڻھن جي مدد ڪرڻ ء کيس ۽ سندس ماڻھن کي ايتري تائين ماريو جو سندس ڪو به نه بچيو. 33۽ يشوع لڪيش ۽ ان جي سڀني ماڻھن کي قبضو ڪيو ،۽ ان سان به ائين ئي ڪيو جيئن هن لبنا سان ڪيو هو. 34۽ يشوع اتان کان عجلون ڏانھن ويو ،۽ ان کي به قبضو ڪيو ،۽ ان کي ۽ ان جي سڀني ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو. 35۽ اتان کان هو حبرون ڏانھن ويو ۽ ان سان جنگ ڪئي ۽ ان کي قبضو ڪيو ۽ ان کي بلڪل تباهه ڪيو ،۽ هو اتان سڀني اسرائيلين سان گڏ دبير ڏانھن موٽيو ۽ ان سان جنگ ڪئي ۽ ان کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو. 36۽ هن ان ۾ هر هڪ جان کي تباهه ڪيو ،ڪنھن کي به باقي نه ڇڏيو ،۽ هن ان سان ۽ ان جي بادشاهه سان ائين ڪيو جيئن هن يريحو سان ڪيو هو. 37۽ يشوع قادش برنيع کان عزا تائين امورين جي سڀني بادشاهن کي ماريو ،۽ هن هڪ ئي وقت انھن جو ملڪ ورتو ،ڇاڪاڻ ته لَ وڙهيو هو. خداوند اسرائيل ء 38۽ يشوع سڀ بني اسرائيل سان گڏ گلجال جي ڪئمپ ۾ آيو. 39جڏهن انھي ءَ وقت حصور جي بادشاه يابن ٻڌو تہ يشوع امورين جي بادشاهن سان ڇا ڪيو هو ،تڏهن يابن مديان جي بادشاه يوباط ۽ شمرون جي بادشاه لبن ،اخشاف جي بادشاه يافل ۽ امورين جي سڀني بادشاهن ڏانھن پيغام موڪليو تہ، 40اسان وٽ جلدي اچو ۽ اسان جي مدد ڪريو ،ته جيئن اسين بني اسرائيل کي ماريون ،ان کان اڳ جو اهي اسان تي حملو ڪن ۽ اسان سان ائين ڪن جيئن انھن امورين جي ٻين بادشاهن سان ڪيو آهي. 148
جاشر
41۽ انھن سڀني بادشاهن خاسور جي بادشاهه يابين جي لفظن کي ٻڌو ،۽ اهي پنھنجن سڀني لشڪرن سان گڏ نڪتا ،ستر بادشاه ،۽ انھن جا ماڻھو سمنڊ جي ڪناري تي واري ءَ جيترا هئا ،انھن سان گڏ بيشمار گھوڙا ۽ رته هئا ،۽ اهي آيا ۽ ميروم جي پاڻي تي گڏ ٿيا ،۽ اهي لَ گڏ ٿيا. اسرائيل جي خلف جنگ ڪرڻ ء 42۽ خداوند يشوع کي چيو تہ” انھن کان نہ ڊڄو ،ڇو تہ سڀاڻي هن وقت آ ءَ انھن سڀني کي تنھنجي اڳيان قتل ڪندس ،تون انھن جي گھوڙن کي ڪءٽيندين ۽ انھن جي رتھن کي باهه ۾ ساڙيندين“. 43۽ يشوع سڀني جنگي ماڻھن سان گڏ اوچتو انھن تي چڙهي آيو ۽ انھن کي ماريو ،۽ اهي انھن جي هٿن ۾ ڪري پيا ،ڇاڪاڻ تہ خداوند انھن کي بني اسرائيل جي هٿن ۾ ڏنو هو. 44تنھنڪري بني اسرائيل انھن سڀني بادشاهن جو پيڇو ڪيو ۽ انھن کي ماريو جيستائين انھن مان ڪو به نہ بچيو ،۽ يشوع انھن سان ائين ڪيو جيئن خداوند کيس چيو هو. 45۽ يشوع ان وقت حصور ڏانھن موٽيو ۽ ان کي تلوار سان ماريو ۽ ان ۾ موجود هر جان کي تباهه ڪيو ۽ ان کي باهه سان ساڙي ڇڏيو ، ۽ حصور کان ،يشوع شمرون ڏانھن ويو ۽ ان کي ماريو ۽ ان کي بلڪل تباهه ڪري ڇڏيو. 46اتان کان هو اخشاف ڏانھن ويو ۽ ان سان به ائين ئي ڪيو جيئن هن شمرون سان ڪيو هو. 47اتان کان هو ادولم ڏانھن ويو ۽ اتي جي سڀني ماڻھن کي ماريو ،۽ ادولم سان به ائين ئي ڪيو جيئن هن اخشاف ۽ شمرون سان ڪيو هو. 48۽ هو انھن کان گذري انھن سڀني بادشاهن جي شھرن ڏانھن ويو جن کي هن ماريو هو ،۽ هن انھن سڀني ماڻھن کي ماريو جيڪي انھن مان بچيل هئا ۽ انھن کي بلڪل تباهه ڪري ڇڏيو. 49بني اسرائيل رڳو سندن مال ۽ چوپايو مال پاڻ وٽ رکيا ،پر هر انسان کي ماريو ،هڪ به جان کي جيئرو نه رهڻ ڏنو. شيَ ۾ ناڪام نه ٿيا. موسي کي حڪم ڏنو هو ،تيئن يشوع ۽ سڀني بني اسرائيلن ڪيو ،اهي ڪنھن به 50جيئن خداوند ء م 51تنھنڪري يشوع ۽ سڀني بني اسرائيلن ڪنعان جي سڄي ملڪ کي ماريو جيئن خداوند انھن کي حڪم ڏنو هو ،۽ انھن جي سڀني بادشاهن کي ماريو ،جيڪي ٽيھہ بادشاه هئا ،۽ بني اسرائيلن پنھنجو سڄو ملڪ قبضو ڪري ورتو. موسي اهي موسي ڪيترائي شھر فتح ڪيا هئا ،۽ 52ان کان علوه سيحون ۽ عوج جي بادشاهتون جيڪي اردن جي پار آهن ،جن مان م م روبين ۽ جادين ۽ منسي جي اڌ قبيلي کي ڏنا. 53۽ يشوع سڀني بادشاهن کي ماريو جيڪي اردن جي هن پار اولھه طرف هئا ،۽ انھن کي نو قبيلن ۽ بني اسرائيل جي اڌ قبيلو کي ميراث طور ڏنو. 54يشوع پنجن سالن تائين انھن بادشاهن سان جنگ جاري رکي ،۽ هن انھن جا شھر بني اسرائيلين کي ڏنا ،۽ امورين ۽ ڪنعاني جي شھرن ۾ ملڪ جنگ کان امن ۾ اچي ويو. باب90 1ان وقت جڏهن بني اسرائيل اردن پار ڪري ويا هئا ،پنجين سال ۾ جڏهن بني اسرائيل ڪنعاني ماڻھن سان جنگ کان آرام ڪيو هو ،ان وقت ادوم ۽ بني هٽيم جي وچ ۾ وڏيون ۽ سخت جنگيون لڳيون ،۽ بني هٽيم ادوم جي خلف وڙهيا. 2۽ ءچتيم جو بادشاهه ابيانوس انھي ءَ سال ،يعني پنھنجي حڪومت جي ايڪٽيھين سال ۾ ،۽ ءچتيم جي اولد جي طاقتور ماڻھن جي هڪ لَ سعير ڏانھن ويو. وڏي فوج سان گڏ نڪتو ،۽ هو عيسو جي اولد سان جنگ ڪرڻ ء لَ نڪتو ،۽ ادوم جي ميدان ۾ ان ملڻ سان ان گڏ سان فوج مضبوط 3۽ ادوم جي بادشاهه حدد سندس خبر ٻڌي ،۽ هو هڪ ڳري قوم ۽ ء سان جنگ ۾ مشغول ٿيو. 4۽ ڪتيم جو هٿ عيسي جي اولد تي االب ٿيو ،۽ ڪتيم جي اولد عيسي جي اولد مان ٻاويھ هزار ماڻھن کي ماري ڇڏيو ،۽ عيسي جا سڀ اولد انھن جي اڳيان ڀڄي ويا. 5۽ ءچتيم جا ٻار انھن جو پيڇو ڪيو ۽ اهي ادوم جي بادشاهه حداد تائين پھتا ،جيڪو انھن جي اڳيان ڊوڙي رهيو هو ۽ انھن کيس جيئرو پڪڙيو ۽ کيس ءچتيم جي بادشاهه ابيانوس وٽ آندو. 6۽ ابيانيوس کيس قتل ڪرڻ جو حڪم ڏنو ،۽ ادوم جو بادشاهه حداد پنھنجي حڪومت جي اٺيتاليھه سال ۾ فوت ٿي ويو. 7۽ ءچتيم جي اولد ادوم جو پيڇو جاري رکيو ،۽ انھن کي وڏي خونريزي سان ماريو ۽ ادوم ءچتيم جي اولد جي تابع ٿي ويو. 8۽ چتيم جي اولد ادوم تي حڪومت ڪئي ،۽ ادوم چتيم جي اولد جي هٿ هيٺ ٿي ويو ۽ ان ڏينھن کان هڪ بادشاهت بڻجي وئي. پوَ اهي وڌيڪ پنھنجو مٿو مٿي نه ڪري سگھيا ،۽ انھن جي بادشاهي ءچتيم جي اولد سان هڪ ٿي وئي. 9۽ ان وقت کان ء ،چتيم ڏانھن موٽيو. 10۽ ابيانءس ادوم ۾ آفيسر مقرر ڪيا ۽ ادوم جا سڀئي ٻار ابيانءس جا تابع ۽ الم بڻجي ويا ،۽ ابيانءس پنھنجي ملڪ ء لَ هڪ وسيع ۽ مضبوط محل تعمير لَ شاهي رهائش ء 11۽ جڏهن هو واپس آيو ته هن پنھنجي حڪومت کي نئين سر بڻايو ۽ پنھنجي ء ڪرايو ،۽ ءچتيم ۽ ادوم جي اولد تي محفوظ طور تي حڪومت ڪئي. 12انھن ڏينھن ۾ ،جڏهن بني اسرائيل سڀني ڪنعاني ۽ اموري ماڻھن کي ڀڄائي ڇڏيو هو ،يشوع پوڙهو ۽ عمر ۾ وڏو ٿي چڪو هو. لَ باقي آهي. 13۽ خداوند يشوع کي چيو تہ ،تون پوڙهو آهين ،عمر ۾ وڏو آهين ،۽ ملڪ جو هڪ وڏو حصو اڃا تائين قبضو ڪرڻ ء 14تنھنڪري هاڻي هن ملڪ کي نو قبيلن ۽ منسي ءَ جي اڌ قبيلي کي ورثي ۾ ورهايو ،۽ يشوع اٿيو ۽ جيئن خداوند کيس چيو هو تيئن ڪيو. 15۽ هن سڄي زمين بني اسرائيل جي قبيلن کي انھن جي ورثي موجب ورثي ۾ ورهايو. موسي جي هٿان انھن بابت چيو 16پر لوي جي قبيلي کي ڪا به ميراث نه ڏني ،خداوند جون نذرون انھن جي ميراث آهن جيئن خداوند م هو. 149
جاشر
موسي جي ذريعي چيو هو. 17۽ يشوع جبل حبرون يفءونہ جي پٽ ڪالب کي ڏنو ،سندس ڀائرن کان هڪ حصو ،جيئن خداوند م 18تنھن ڪري حبرون اڄ تائين ڪالب ۽ سندس اولد جي ميراث رهيو. 19۽ يشوع سڄي زمين کي سڀني بني اسرائيلن ۾ ورثي طور ورهائي ڇڏيو ،جيئن خداوند کيس حڪم ڏنو هو. موسي کي حڪم لَ نواحي زمينون ڏنيون ،جيئن خداوند 20۽ بني اسرائيلن لوين کي پنھنجي ورثي مان شھر ۽ پنھنجي ڍورن ۽ ملڪيت ء م ڏنو هو ،ائين ئي بني اسرائيل ڪيو ،۽ انھن زمين کي وڏي يا ننڍي سان ورهائي ڇڏيو. لَ ويا ،۽ بني اسرائيل نون جي پٽ يشوع کي پنھنجي وچ ۾ ميراث ڏني. 21۽ اهي پنھنجي حدن مطابق ملڪ جي وارث ٿيڻ ء 22خداوند جي ڪلم سان انھن کيس اهو شھر ڏنو جيڪو هن گھريو هو ،يعني افرائيم جبل ۾ تمنت سرح ،۽ هن اهو شھر ٺاهيو ۽ ان ۾ رهيو. 23هي اهي ميراثون آهن جيڪي عيلزر ڪاهن ،يشوع پٽ نون ۽ قبيلي جي ابن ڏاڏن جي سردارن بني اسرائيل کي شيلو ۾ خداوند جي اڳيان خيمي جي دروازي تي قرعہ اندازي سان ورهايون ،۽ انھن زمين کي ورهائڻ ڇڏي ڏنو. 24۽ خداوند اهو ملڪ بني اسرائيل کي ڏنو ،۽ جيئن خداوند انھن سان ڳالھايو هو ۽ جيئن خداوند انھن جي ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو ، انھن ان تي قبضو ڪيو. 25۽ خداوند بني اسرائيلين کي انھن جي چوڌاري سڀني دشمنن کان آرام ڏنو ،۽ ڪو به انھن جي خلف نه بيٺو ،۽ خداوند انھن جي سڀني دشمنن کي انھن جي هٿن ۾ ڏئي ڇڏيو ،۽ انھن سڀني چڱاين مان هڪ به ڪم ناڪام نه ٿيو جيڪي خداوند بني اسرائيل سان ڳالھايو هو ، ها ،خداوند سڀ ڪجھه ڪيو. پوَ هن انھن کي 26۽ يشوع سڀني بني اسرائيلن کي سڏيو ۽ انھن کي برڪت ڏني ،۽ انھن کي حڪم ڏنو ته خداوند جي خدمت ڪن ،۽ ء موڪل ڏني ،۽ اهي هر هڪ پنھنجي شھر ڏانھن ويا ،۽ هر هڪ پنھنجي ميراث ڏانھن. 27۽ بني اسرائيل يشوع جي سڄي زندگي خداوند جي خدمت ڪندا رهيا ،۽ خداوند انھن کي چوڌاري آرام ڏنو ،۽ اهي پنھنجن شھرن ۾ سلمتي سان رهندا هئا. 28۽ انھن ڏينھن ۾ اهو ٿيو ته چتيم جو بادشاهه ابيانس پنھنجي حڪومت جي اٺٽيھين سال ۾ فوت ٿيو ،جيڪو ادوم تي سندس حڪومت جو جاَ تي پنجاهه سال حڪومت لَ ٺاهيو هو ،۽ لطينينس سندس ء جاَ تي دفن ڪيو جيڪو هن پاڻ ء ستين سال آهي ،۽ انھن کيس سندس ء ڪئي. 29۽ پنھنجي حڪومت دوران هن هڪ لشڪر ڪڍيو ،۽ هو وڃي برطانيا ۽ ڪرنانيه جي رهاڪن سان وڙهيو ،جيڪي اليشع پٽ ياوان جا اولد هئا ،۽ هن انھن تي االب آيو ۽ انھن کي الم بڻايو. 30پوَ هن ٻڌو ته ادوم ءچتيم جي هٿ کان بغاوت ڪري ڇڏي آهي ،۽ لطيني انھن تي حملو ڪيو ۽ انھن کي ماريو ۽ انھن کي قابو ڪيو ، ء ۽ انھن کي ءچتيم جي اولد جي هٿ هيٺ ڪيو ،۽ ادوم سڀني ڏينھن تائين ءچتيم جي اولد سان گڏ هڪ بادشاهي بڻجي ويو. 31۽ ڪيترن سالن تائين ادوم ۾ ڪو به بادشاهه نه هو ،۽ انھن جي حڪومت چتيم جي اولد ۽ انھن جي بادشاهه سان هئي. پوَ ڇھين سال ،يشوع پوڙهو پوَ ڇھين سال ۾ ،يعني بني اسرائيل جي مصر مان نڪرڻ کان ء 32۽ بني اسرائيل جي اردن پار ڪرڻ کان ء ٿي ويو ،سالن ۾ وڏو ٿي ويو ،انھن ڏينھن ۾ هڪ سؤ اٺ سال جو هو. 33۽ يشوع سڀني بني اسرائيلن کي ،انھن جي بزرگن کي ،انھن جي ججن ۽ آفيسرن کي سڏيو ،جڏهن خداوند سڀني بني اسرائيلن کي انھن جي چوڌاري سڀني دشمنن کان آرام ڏنو ،۽ يشوع اسرائيل جي بزرگن ۽ انھن جي ججن کي چيو ،ڏسو ،مان پوڙهو آهيان ،سالن ۾ وڏو آهيان ،۽ توهان ڏٺو آهي ته خداوند انھن سڀني قومن سان ڇا ڪيو آهي جن کي هن توهان جي اڳيان ڌڪي ڇڏيو آهي ،ڇاڪاڻ ته اهو لَ وڙهيو آهي. خداوند آهي جيڪو توهان ء موسي جي شريعت جي سڀني ڳالھين تي عمل ڪريو ۽ انھن کان ساڄي يا کاٻي پاسي نہ تہ ڪريو مضبوط 34تنھنڪري هاڻي پاڻ کي م وڃو ،۽ انھن قومن ۾ نہ وڃو جيڪي ملڪ ۾ رهيل آهن؛ ۽ نڪي انھن جي ديوتائن جي نالي جو ذڪر ڪريو ،پر اوهين خداوند پنھنجي خدا سان وابسته رهو ،جيئن اڄ تائين ڪيو آهي. 35۽ يشوع بني اسرائيل کي تمام گھڻي نصيحت ڪئي ته اهي پنھنجي سڄي زندگي خداوند جي خدمت ڪن. 36۽ سڀني بني اسرائيلين چيو تہ اسين پنھنجي سڄي زندگي خداوند پنھنجي خدا جي عبادت ڪنداسين ،اسين ۽ اسان جا ٻار ،اسان جا ٻار ۽ لَ. اسان جو اولد هميشه ء 37۽ يشوع انھي ءَ ڏينھن ماڻھن سان هڪ عھد ڪيو ،۽ بني اسرائيل کي موڪل ڏني ،۽ اهي هر هڪ ماڻھو پنھنجي ميراث ۽ پنھنجي شھر ڏانھن ويا. 38۽ انھن ڏينھن ۾ جڏهن بني اسرائيل پنھنجن شھرن ۾ سلمتي سان رهندا هئا ،تڏهن انھن پنھنجي ابن ڏاڏن جي قبيلن جي تابوت کي دفن ڪيو ،جيڪي اهي مصر مان کڻي آيا هئا ،هر هڪ ماڻھو پنھنجي اولد جي ميراث ۾ ،يعقوب جي ٻارهن پٽن کي بني اسرائيل دفن ڪيو ، هر هڪ ماڻھو پنھنجي اولد جي ملڪيت ۾. 39۽ اهي انھن شھرن جا نال آهن جتي انھن يعقوب جي ٻارهن پٽن کي دفن ڪيو ،جن کي بني اسرائيل مصر مان ڪڍيو هو. موسي انھن جي ٻارن کي ڏنو هو. 40۽ انھن روبين ۽ جاد کي اردن جي هن پار روميا ۾ دفن ڪيو ،جيڪو م لَ هئي. 41۽ شمعون ۽ لوي کي مودا شھر ۾ دفن ڪيو ،جيڪو هن شمعون جي اولد کي ڏنو هو ،۽ شھر جي نواحي لوي جي اولد ء 42۽ يھوداه کي بنيامين جي شھر ۾ بيت لحم جي سامھون دفن ڪيو ويو. 43۽ اءشڪار ۽ زبولون جون هڏيون صيدا ۾ دفن ڪيون ،انھي ءَ حصي ۾ جيڪو انھن جي ٻارن کي مليو. جاَ 44۽ دان کي سندس اولد جي شھر اءشتائيل ۾ دفن ڪيو ويو ،۽ نفتالي ۽ آشر کي قادش نفتالي ۾ دفن ڪيو ويو ،هر هڪ ماڻھو پنھنجي ء تي جيڪو هن پنھنجي اولد کي ڏنو هو. لَ 45۽ يوسف جون هڏيون شڪم ۾ دفن ڪيون ،زمين جي ان حصي ۾ جيڪو يعقوب حمور کان خريد ڪيو هو ،۽ جيڪو يوسف ء ميراث بڻجي ويو. 150
جاشر
46۽ انھن بنيامين کي يروشلم ۾ يبوسي جي سامھون دفن ڪيو ،جيڪو بنيامين جي اولد کي ڏنو ويو هو؛ بني اسرائيلن مان هر هڪ پنھنجن پي ءَ کي پنھنجي اولد جي شھر ۾ دفن ڪيو. 47۽ ٻن سالن جي آخر ۾ ،نون جو پٽ يشوع هڪ سؤ ڏهه سالن جي عمر ۾ مري ويو ،۽ اهو وقت جنھن ۾ يشوع اسرائيل جو انصاف ڪيو اٺاويھه سال هو ،۽ اسرائيل پنھنجي سڄي زندگي خداوند جي خدمت ڪئي. 48۽ يشوع جا ٻيا معامل ۽ سندس جنگيون ۽ سندس ملمتون جن سان هن اسرائيل کي ملمت ڪئي ،۽ اهي سڀ جيڪي هن انھن کي حڪم ڏنا هئا ،۽ انھن شھرن جا نال جيڪي بني اسرائيل سندس ڏينھن ۾ رکيا هئا ،ڏسو ،اهي يشوع جي بني اسرائيل کي ڏنل لفظن جي موسي ،يشوع ۽ بني اسرائيل لکيا هئا. ڪتاب ۾ ۽ خداوند جي جنگين جي ڪتاب ۾ لکيل آهن ،جيڪي م 49۽ بني اسرائيل يشوع کي سندس ميراث جي حد ۾ ،تمنت سرح ۾ دفن ڪيو ،جيڪو کيس جبل افرائيم ۾ ڏنو ويو هو. 50۽ انھن ڏينھن ۾ هارون جو پٽ عيلعزر فوت ٿي ويو ،۽ انھن کيس سندس پٽ فيناس جي ٽڪري تي دفن ڪيو ،جيڪو کيس افرائيم جي جبل ۾ ڏنو ويو هو. باب91 پوَ ،ڪنعاني ماڻھن جا ٻار اڃا تائين ملڪ ۾ هئا ،۽ بني اسرائيلن انھن کي ڪڍڻ جو ارادو ڪيو. 1ان وقت ،يشوع جي وفات کان ء لَ پھرين ڪير ويندو؟ “۽ خداوند چيو 2۽ بني اسرائيل خداوند کان پڇيو تہ” ،اسان جي طرفان ڪنعاني ماڻھن سان جنگ ڪرڻ ء تہ” يھودا مٿي ويندو“. 3۽ يھوداه جي اولد شمعون کي چيو تہ اسان سان گڏ اسان جي حصي ۾ چڙه ،۽ اسين ڪنعاني ماڻھن سان وڙهنداسين ۽ اسين بہ اوهان سان گڏ اوهان جي حصي ۾ چڙهنداسين ،تنھنڪري شمعون جا اولد يھوداه جي اولد سان گڏ هليا. 4۽ يھوداه جا ٻار مٿي ويا ۽ ڪنعاني ماڻھن سان وڙهيا ،تنھن ڪري خداوند ڪنعاني ماڻھن کي يھوداه جي هٿن ۾ ڏنو ،۽ انھن انھن کي بزق ۾ ڏهه هزار ماڻھو ماريو. 5۽ اهي بزق ۾ ادوني بيزق سان وڙهيا ،۽ هو انھن جي اڳيان ڀڄي ويو ،۽ انھن سندس پيڇو ڪيو ۽ کيس پڪڙيو ،۽ انھن کيس پڪڙيو ۽ سندس آڱريون ۽ پير جون وڏيون آڱريون ڪٽي ڇڏيون. 6۽ ادوني بيزق چيو تہ ،ٽيٽيھہ بادشاهہ جن جا هٿ ۽ پير جا آڱوٺا ڪٽيل هئا ،پنھنجو گوشت منھنجي ميز هيٺان گڏ ڪيو ،جيئن مون ڪيو آهي ،۽ خدا مون کي بدلو ڏنو آهي ،۽ اهي کيس يروشلم ۾ وٺي آيا ۽ هو اتي مري ويو. 7۽ شمعون جا ٻار يھوداه جي ٻارن سان گڏ ويا ۽ انھن ڪنعاني ماڻھن کي تلوار جي ڌڙ سان ماريو. 8۽ خداوند يھوداه جي اولد سان گڏ هو ،۽ انھن جبل تي قبضو ڪيو ،۽ يوسف جا اولد بيت ايل ڏانھن ويا ،جيڪو لوز آهي ،۽ خداوند انھن سان گڏ هو. 9۽ يوسف جي اولد بيت ايل جي جاچ ڪئي ،۽ چوڪيدارن هڪ ماڻھو کي شھر مان نڪرندي ڏٺو ،۽ انھن کيس پڪڙيو ۽ کيس چيو ته هاڻي اسان کي شھر جو دروازو ڏيکاريو ۽ اسين توهان تي مھرباني ڪنداسين. 10۽ انھي ءَ ماڻھو ءَ انھن کي شھر جو دروازو ڏيکاريو ،۽ يوسف جا ٻار آيا ۽ شھر کي تلوار جي ڌڙ سان ماريائون. 11۽ جنھن ماڻھو ءَ کي سندس ڪٽنب سميت موڪليو ويو ،۽ هو ءحتلين ڏانھن ويو ۽ هن هڪڙو شھر ٺاهيو ،۽ ان جو نالو لءوز رکيو ، تنھنڪري سڀ بني اسرائيل پنھنجن شھرن ۾ رهيا ،۽ بني اسرائيل پنھنجن شھرن ۾ رهيا ،۽ بني اسرائيل يشوع جي سڄي زندگي ۽ انھن پوَ پنھنجا ڏينھن ڊگھا ڪيا هئا ،۽ خداوند جو اهو وڏو ڪم ڏٺو ، بزرگن جي سڀني زندگين ۾ خداوند جي خدمت ڪندا رهيا ،جن يشوع کان ء لَ ڪيو هو. جيڪو هن بني اسرائيل ء پوَ سترهن سالن تائين اسرائيل جو انصاف ڪندا رهيا. 12۽ بزرگ يشوع جي وفات کان ء 13۽ سڀني بزرگن بني اسرائيل جي ڪنعاني ماڻھن سان جنگيون به وڙهيون ۽ خداوند بني اسرائيل جي اڳيان ڪنعاني ماڻھن کي ڀڄائي ڇڏيو ته جيئن بني اسرائيلين کي انھن جي ملڪ ۾ آباد ڪري سگھي. 14۽ هن اهي سڀ ڳالھيون پوريون ڪيون جيڪي هن ابراهيم ،اسحاق ۽ يعقوب سان ڪيون هيون ،۽ اهو قسم جيڪو هن قسم کنعاني ماڻھن جي ملڪ ۾ انھن کي ۽ انھن جي اولد کي ڏيڻ جو قسم کنيو هو. 15۽ خداوند بني اسرائيل کي ڪنعان جو سڄو ملڪ ڏنو ،جيئن هن انھن جي ابن ڏاڏن سان قسم کنيو هو ،۽ خداوند انھن کي انھن جي چوڌاري ماڻھن کان آرام ڏنو ،۽ بني اسرائيل پنھنجن شھرن ۾ سلمتي سان رهڻ لڳا. لَ تعريف هجي ،آمين ،۽ آمين. 16خداوند جي هميشه ء 17پاڻ کي مضبوط ڪريو ،۽ جيڪي خداوند تي ڀروسو ڪن ٿا ،تن جي دلين ۾ همت هجي .آخر.
151