List ôd Ignacjo do Magnezyjōw
11 Ale nikej niy mogōm myśleć, co take jak ci majōm dobre sumiynie, bo niy sōm grōmadzōne do kōńca podle Bożygo rozkazu.
ROZDZIAŁ 1
1 Jako że wszysko mo kōniec, sōm te dwa ôbojyntnie stawiōne przed nami: śmierć i życie, i kożdy ôdjedzie do swojigo włosnego miyjsca. 2 Bo jak sōm dwie zorty mōnet, jedna ôd Boga, drugo ôd świata; i kożdy z nich mo na siebie wygrawerowano swoja włosno inskrypcyjo; tak tyż je tutaj. 3 Niywierzōncy sōm z tego świata; ale wierni, bez miyłość, majōm charakter Boga Fatra bez Jezusa Krystusa: bez kerego, jeźli niy sōmy łatwo skłōnne umrzić po podobiyństwie Jego pasji, Jego życie niy ma w nōm. 4 Bez to, jak widziołch was wszyskich w wierze i miłości w wczasnij spōmnianych ôsobach; Zachyncajōm was, cobyście starali sie robić wszysko w boskij zgodzie. 5 Twōj biskup przewodzōncy w miyjscu Bożym; wasze presbytry w miyjscu rady Apostołōw; a wasze dyakōny, kere sōm mi nojbarzij drogie, powierzōne im służba Jezusa Krystusa; kery bōł Fatrym przed wszyskimi stoleciami, i w kōńcu ukŏzoł sie nōm. 6 Dlatego zajmujōnc sie tym samym świyntym kursym, ôboczcie sie, coby wszyjscy czciyli sie wzajymnie; ale wszyjscy sie wzajymnie kochajcie w Jezusie Krystusie. 7 Niech niy było nic, co mogłoby postrzōd was sprawić podziału; ale bōdźcie zjednoczōne ze swojim biskupym i tymi, kerzi wami przewodzōm, coby być waszym wzorym i kerōnkym na drōdze do niyśmiertelności. 8 Jak tōż Pan nic niy robiōł bez Fatra, bydōnc z nim zjednoczōny; ani ôd siebie, ani ôd swojich Apostołōw, tak tyż nic niy robicie bez swojich biskupōw i prezbytrōw. 9 Ani niy starajcie sie, coby coś wydowało sie racjōnalnym; 10 Ale kej sōmy zgrōmadzōne w tym samym miyjscu, majōm jedno spōlne rzykanie; jedno błaganie; jedyn usōndek; jedna nadzieja; jedyn w miłości, i w radości nieskaziōnyj. 11 Je jedyn Pan Jezus Chrystus, ôd kerego nic niy ma lepsze. Dlatego wszyscy zbliżajcie sie razym, jak do jednyj świōntyni Bożyj; jak do jednego ôłtorza, jak do jednego Jezusa Krystusa; kery pochodzi ôd jednego Fatra, i je w jednym, i wraco do jednego.
1 Ignacjum, kery je tyż nazywany Teoforym; do błogosławiōnego kościoła bez łaskawość Boga Fatra w Jezusie Krystusie, naszego Zbawiciela: w kerym pozdrowiam kościoła, kery je w Magnezyji blisko Mæandra: i życzōm mu wszyjskij radości w Bogu Fatrzu i Jezusie Krystusie. 2 Kedy usłyszołch ô waszyj dobrze uporzōndkowanyj miyłości i miyłości do Boga, bydōnc połnym radości, barzo chciołch z wami godać ô wierze we Jezusa Krystusa. 3 Bo, kej sōm uznany za godny zdobycio nojbarzij szumnego miana, pozdrowiam kościoły; życzōnc w nich zjednoczynio tak ciała, jak i ducha Jezusa Krystusa, naszego wiecznego życio: jak tyż wiary i miłości, do kerych nic niy je preferowane: ale ôsobliwie Jezusa i Fatra, w kerym, jeźli przejdymy wszyske szkody princa ôd tego wczasnij wysłanego świata, i uciycymy, cieszymy sie Bogym. 4 Pōniywoż Damas, twoj nojbarzij szumny biskup, uznoł mnie za godnego ci widzynio; i bez Wasze barzo godne presbytry, Bassa i Apollōniusza; i bez mojigo spōłsłużōncego Sotio, dyakōna; 5 Z nim cieszōm sie, pōniywoż je ôn podporzōndkowany swojimu biskupowi jak łaskawości Bożyj, i presbiterium jak prawu Jezusa Krystusa; Postanowiōłch ci napisać. 6 Dlatego tyż wam przinoleży niy używać swojigo biskupa za wiela znano na tymat jego modości; ale ôddać mu cołke czci podle mocy Boga Fatra; jak tyż widzōm, iże wasze świynte presbiterzi: niy rozwożajōnc jego wieku, kery richtich podle wyglōndu je mody; ale jak przinoleży tym, kerzi sōm ôstrożni w Bogu, podporzōndkujōm sie mu, abo radszyj niy mu, ale Fatrowi naszego Pana Jezusa Krystusa, biskupa ôd nos wszyskich. 7 Dlatego przinoleżycie z wszyjskij szczyrości podporzōndkować sie swojimu biskupowi; w czci tego, kerego uciecha je, cobyście tak robiyli. 8 Bo tyn, fto tego niy robi, niy ôszydzo biskupa, kerego widzi, ale ôszkliwio tego, kery je niywidzialny. Bo co ino takij zorty je robiōne, ôdbijo sie niy na czowieku, ale na Bogu, kery zna sekret naszych serc. 9 Słuszne je tōż, coby niy ino być nazywani krześcijanami, ale być takimi. 10 Jak niykerzi nazywajōm richtich swojim gubernatorym biskupym; ale jednak robić wszysko bez Niego.
ROZDZIAŁ 2