Brif ôd Ignacia do Efezjańczykōw ROZDZIAŁ 1 1 Ignacja, nazywany tyż Teoforym, do kościoła w Efeze w Azyji; nojbarzij zasłużōne szczyńśliwy; bydōnc błogosławiōnym bez srogość i pōłność Boga Fatra, i przeznaczōny przed zaczōntkym świata, coby dycki bōł do trwałyj i niyzmiynnyj chwały; bydōnc zjednoczōnymi i ôbranymi bez jego prawdziwo pasyjo, podle woli Fatra i Jezusa Krystusa, naszego Boga; wszysko szczyńście, bez Jezusa Krystusa, i jego niyskazano łaska. 2 Słyszołch ô twojim mianie, barzo ukozany bez Boga; co ja barzo słusznie ôsiōngaliście bez prziwykniyńcie sprawiedliwości, podle wiary i miyłości, kere sōm w Jezusie Krystusie, naszego Zbawiciela. 3 Jak, że, bōdōnc śladzymi Boga i rozbudzajōnc sie krwi Krystusa, do kōńca wykōnaliście robota, kero była dlo was niynaturalno. 4 Bo słyszołch, iże przichodziōłch z Syryje zwiōnzany dlo spōlnego miana i nadzieje, zaufajōnc bez wasze rzykania, coby walczyć z zwiyrzami w Rzimie; coby bez ciynżoby stować sie richtich uczyńcym tego, kery ôddał sie Bogu, ôfiarōm i ôfiarōm za nos; (wy pośpiyszyli sie, coby mnie zoboczyć). Przijōnłch tōż w mianiu Bożego cołko waszo tłumość we Onezimie. 5 Je nasz bez niyôdpowiedzialno miyłość, ale podle ciała je waszym biskupym; kerego błagam was, bez Jezusa Krystusa, cobyście kochali; i cobyście wszyjscy starali sie być podobni do niego. I błogosławiōny Bōg, kery dał wam, kerzi sōm tak godni, coby cieszyć sie takim szumnym biskupym. 6 Za to, co tyczy sie mojigo spōłsługa Burrhusa, i waszego nojbarzij błogosławiōnego diakōna w rzeczach, kere tykajōm Boga; Błagam was, coby ôn ôstoł dużyj, tak dlo twojigo, jak i dlo twojigo biskupa. 7 A Krokus tyż godny tak naszego Boga, jak i was, kerego przijōnłch za muster twojij miyłości, we wszyskim ôdświeżōł mnie, jak Fater naszego Pana Jezusa Krystusa tyż go ôdświeży; społym z Onezymym, Burrhusem, Euklusem i Frontym, w kerych widziołch was wszyskich, co do waszyj łaskawości. I niech dycki, mioł radość ôd was, jeźli bōdōm tego godny. 8 Słuszno je tōż, cobyście we wszyskich spōsobach uwielbiali Jezusa Krystusa, kery was uwielbiōł, coby bez jednolite posłuszeństwo byliście do kōńca połōnczōne ze sobōm, w tym samym umyśle i w tym samym ôsōndzie, i wszyjscy godali ô tym samym rzeczach wszysko.
9 A cobyście, kej sōm podporzōndkowani swojimu biskupowi i presbiterium, byli w połni i w połni uświyncōni. 10 Te rzeczy przepisujōm wam, niy jakbych bōł ôsobōm niyôbyczajnōm, bo chocioż sōm zwiōnzany za Jego miano, to niy sōm jeszcze doskōnały w Chrystusie Jezusie. Ale teraz zaczynam sie uczyć, i godam z wami jako kolegami uczyńcami. 11 Bo musiołbych być bez was podbudzany we wierze, napomniyniu, cierpliwości, cierpliwości; ale jak miyłość niy przizwolo mi milczyć wobec was, to nojprzōd przijōnłch sie, coby was ôdwołować, cobyście wszyjscy biygali razym podle Bożyj woli. 12 Bo nawet Jezus Chrystus, nasze niyôdłōnczne życie, je posłany bez wola Fatra; jak biskupy, wyznaczōne do krajōw ziymie, sōm bez wola Jezusa Krystusa. 13 Pōnieważ przinoleży wam, coby biegać razym podle woli waszego biskupa, jak tyż wy. 14 Bo wasze słynne presbiterium, godne Boga, je akuratnie przipasowane do biskupa, jak struny do harfy. 15 Pōniywoż we waszyj zgodliwości i zgodzōncyj łaskawości śpiywo sie Jezus Krystus; i kożdo ôsoba postrzōd was tworzi chōr: 16 Coby wszyscy bōdōnc w miyłości, przijmujōnc śpiywka ôd Bożego, w doskōnanyj jedności, jednym głosym, śpiywać Fatrowi w Jezusie Krystusie; coby was usłyszoł i dojzdrzoł po waszych dziełach, iże sōmście richtich czōnkami jego syna. 17 Pōnieważ użytecznie je wam żyć w niyôbłōndnyj jedności, coby dycki mieli spōlnot z Bogym. ROZDZIAŁ 2 1 Bo jeźli w tym krōtkim czasie miołch tako znajomość z waszym biskupym, to niy chodzi mi ô znajomość ciała, ale duchowo; jak barzij muszōm myśleć was szczyńśliwych, kerzi sōm tak prziłōnczōne do Niego, jak kościōł je do Jezusa Krystusa, a Jezus Krystuś do Fatra; coby tak wszyske rzeczy mogły sie zgodzać w tyj samyj jedności? 2 Niech żodyn siebie niy ôszydzo; jeźli czowiek niyma we ôłtarzu, je pozbawiōny chleba Bożego. Bo jeźli rzykania jednego abo dwōch majōm takij siyły, jak nam je pedziane; jak moc potynżniyjszo bydzie biskupa i cołkigo kościoła? 3 Tyn, fto niy zbiyro sie z niōm w tym samym miyjscu, je dumny i już potympiōł siebie. Bo je napisane: Bōg stawio ôpōr dumnym.” Ôstrōżmy tōż, coby niy stawić sie przeciwko biskupowi, coby być podporzōndkowany Bogu. 4 Czym barzij ftoś widzi swojigo biskupa w milczyniu, tym barzij niech go czci. Bo kogoś, kogo pan dōmu wysyło, coby bōł zarzōndzajōncym swojim włosnym dōmym, winni my go przijmnōńć tak, jak chcielibyśmy przijmnōńć do tego, kery go posłoł. Je