An Dàrna Leabhar aig Buachaille Hermas, ris an canar na h-Àitheantan aige RO-RÀDH 1 Nuair a bha mi air ùrnaigh a dhèanamh aig an taigh, agus a bha mi nam shuidhe air an leabaidh, thàinig duine àraidh a-steach thugam le sealladh urramach, ann an èideadh buachaille, air a sgeadachadh le còta geal, a mhàileid air a dhruim, agus a bhata na làimh, agus chuir e fàilte orm. 2 Fhreagair mi a bheannachd, agus shuidh e sìos ri mo thaobh sa bhad, agus thubhairt e rium, Chuireadh mi leis an teachdaire urramach sin, a chum gu'm fuirichinn maille riut rè do làithean uile a tha air fhàgail de do bheatha. 3 Ach shaoil mi gun tàinig e gam dhearbhadh, agus thubhairt mi ris, Cò thusa? Oir tha fios agam cò dha a tha mi air mo chur an urra. Thuirt e rium, Nach aithne dhut mi? Fhreagair mi nach eil. Is mise, thuirt e, am buachaille sin dhan deach do chur an urra. 4Nuair a bha e fhathast a’ bruidhinn, dh’atharraich a chruth; agus nuair a thuig mi gur esan a bha mi air mo chur an urra, bha nàire orm, agus thàinig eagal obann orm, agus bha mi gu tur fo bhròn, a chionn gun do bhruidhinn mi cho amaideach ris. 5 Ach thubhairt e rium, Na biodh nàire ort, ach faigh neart nad inntinn, tro na h-àitheantan a tha mi gu bhith a’ toirt dhut. Oir, thuirt e, chuireadh mi a shealltainn dhut na rudan sin uile a chunnaic thu roimhe a-rithist, ach gu sònraichte na rudan sin a dh’ fhaodadh a bhith gu math feumail dhut. 6 Agus sgrìobh an toiseach m’Àitheantan agus mo Chosamhlachdan, sgrìobhaidh tu a’ chòrr mar a sheallas mi dhut. Ach uime sin tha mi ag iarraidh ort an toiseach m’Àitheantan agus mo Chosamhlachdan a sgrìobhadh, a‑chum le bhith gan leughadh gu tric gum bi e nas fhasa dhut an cumail nad chuimhne. 7 An sin sgrìobh mi a àitheantan agus a chosamhlachdan, mar a dh’àithn e dhomh.
8Na nithean sin, ma dh’èisdeas sibh riutha, agus ma bheir sibh an aire an dèanamh, agus ma ghluaiseas sibh a rèir nan nithean sin, agus ma chleachdas sibh iad le inntinn ghlan, gheibh sibh o’n Tighearna na nithean a gheall e dhuibh. 9 Ach mura dèan sibh aithreachas an dèidh dhuibh an cluinntinn, ach gun lean sibh oirre a’ cur ri ur peacaidhean, bidh sibh air ur peanasachadh leis. 10 Na nithean seo uile a dh’àithn am Buachaille, aingeal an aithreachais, dhomh a sgrìobhadh. ÀITHNE 1 1 An toiseach, creid gu bheil aon Dia ann a chruthaich agus a dhealbhaich a h-uile càil de neo-ni gu bhith na chreutair. 2 Tha e a’ tuigsinn a h-uile càil, agus chan eil e ach mòr, gun a bhith air a thuigsinn le neach sam bith. 3 Nach gabh a mhìneachadh le faclan sam bith, no a shamhlachadh leis an inntinn. 4 Air an adhbhar sin creidibh ann; agus biodh eagal oirbh roimhe; agus le eagal 'na aghaidh, seachainibh gach olc. 5 Gleidh na nithean seo, agus tilg gach ana-miann agus euceart fada uait, agus cuir ort fìreantachd, agus bidh tu beò do Dhia, ma ghleidheas tu an àithne seo. ÀITHNE 2 1 Thubhairt e rium, Bi neo-chiontach agus gun chleith; mar sin bidh tu coltach ri naoidhean nach eil eòlach air olc a sgriosas beatha an duine. 2 Gu h-àraidh thoir an aire nach labhair thu olc mu neach sam bith, agus nach èisd thu gu deònach ri neach sam bith a’ bruidhinn olc mu neach sam bith. 3Oir mura cùm thu seo, bidh thusa cuideachd a dh’èisteas nad chom-pàirtiche ann am peacadh an tì a labhair olc, le bhith a’ creidsinn an toibheum; agus bidh peacadh agadsa cuideachd, a chionn gun do chreid thu an tì a labhair olc mu do bhràthair. 4 Is rud cronail a th’ ann an tàmailt; spiorad mìsheasmhach, olc; nach mair gu bràth ann an sìth, ach a tha an-còmhnaidh ann an eas-aonta. Air an adhbhar sin seachain thu fhèin e, agus cùm sìth ri do bhràthair ancòmhnaidh.