A’ Chiad Leabhar mu Adhamh agus Eubha CAIBIDEIL 1 1 Air an treas latha, chuir Dia gàrradh ann an taobh an ear na talmhainn, air crìoch an t-saoghail an ear, agus thall thairis, a dh’ionnsaigh èirigh na grèine, chan fhaighear dad ach uisge, a tha a’ cuairteachadh an t-saoghail gu lèir, agus a’ ruighinn gu crìochan nèimh. 2 Agus gu tuath air a’ ghàrradh tha muir de dh’easgann, soilleir agus fìor-ghlan don bhlas, gun choimeas ri rud sam bith eile; air chor is gun urrainn do dhuine, tro a shoilleireachd, coimhead a-steach do dhoimhneachd na talmhainn. 3 Agus nuair a nigheas duine e fhèin ann, bidh e glan o a ghlanachd, agus geal o a ghealachd—fiù ’s ged a bhiodh e dorcha. 4 Agus chruthaich Dia an cuan sin na thoil fhèin, oir bha fios aige dè thigeadh bhon duine a chruthaicheadh e; air chor 's an dèidh dha an gàrradh fhàgail, air sgàth a chionta, gum biodh daoine air am breith air an talamh, agus às am measg sin gum bàsaicheadh fìreanan, agus an anaman a thogadh Dia air an latha mu dheireadh; nuair a thilleas iad gu am feòil; gum biodh iad a' nighe ann an uisge na cuan sin, agus gum biodh aithreachas air an cuid pheacaidhean. 5 Ach nuair a thug Dia Adhamh a-mach às a’ ghàrradh, cha do chuir e air a chrìoch tuath e, air eagal ’s gun tigeadh e faisg air a’ mhuir uisgeach, agus gun nigheadh e fhèin agus Eubha iad fhèin innte, gun glanadh iad bho am peacaidhean, gun dìochuimhnich iad an eucoir a rinn iad, agus cha do chuimhnich e air tuilleadh ann an smuaineachadh air am peanas. 6 An sin, a-rithist, a thaobh taobh deas a’ ghàrraidh, cha robh Dia toilichte leigeil le Adhamh còmhnaidh a ghabhail an sin; oir, nuair a shèideadh a’ ghaoth bhon tuath, bheireadh i dha, air an taobh deas sin, fàileadh blasta chraobhan a’ ghàrraidh. 7 Uime sin cha do chuir Dia Adhamh an sin, air eagal gum biodh e a’ faireachdainn fàileadh cùbhraidh nan craobh sin, agus a’ dìochuimhneachadh a chionta, agus a’ faighinn sòlas airson na rinn e, a’ gabhail tlachd ann am fàileadh nan craobh, agus nach biodh e air a ghlanadh o a chionta. 8 A-rithist, cuideachd, leis gu bheil Dia tròcaireach agus làn truas, agus a’ riaghladh a h-uile càil ann an dòigh nach eil fios aige ach air – thug e air ar n-athair Adhamh còmhnaidh a ghabhail ann an crìoch an iar a’ ghàrraidh, oir air an taobh sin tha an talamh glè fharsaing. 9 Agus dh’àithn Dia dha còmhnaidh a ghabhail an sin ann an uaimh ann an carraig – Uaimh nan Ionmhas fo’n ghàrradh. CAIBIDEIL 2 1 Ach nuair a chaidh ar n-athair Adhamh agus Eubha amach às a’ ghàrradh, shaltair iad an talamh air an casan, gun fhios aca gu robh iad a’ saltairt.
2 Agus nuair a thàinig iad gu beul geata a’ ghàrraidh, agus a chunnaic iad an talamh farsaing air a sgaoileadh romhpa, còmhdaichte le clachan mòra is beaga, agus le gainmheach, ghabh iad eagal agus crith, agus thuit iad air an aghaidhean, leis an eagal a thàinig orra; agus bha iad mar gum biodh iad marbh. 3 Oir—ged a bha iad roimhe seo anns a’ ghàrradh, air a chur gu breagha le gach seòrsa craobh—chunnaic iad iad fhèin a-nis ann an tìr choimheach, nach robh iad eòlach air, agus nach fhaca iad riamh. 4 Agus a chionn 's gun robh iad aig an àm sin air an lìonadh le gràs nàdair shoilleir, agus nach robh cridheachan aca air an tionndadh a dh'ionnsaigh rudan talmhaidh. 5 Air an adhbhar sin ghabh Dia truas riutha; agus nuair a chunnaic e iad air tuiteam fa chomhair geata a’ ghàrraidh, chuir e a fhacal gu Adhamh agus Eubha, agus thog e suas iad bhon staid tuiteam aca. CAIBIDEIL 3 1 Thuirt Dia ri Adhamh, “Dh’òrdaich mi làithean agus bliadhnaichean air an talamh seo, agus gabhaidh tu fhèin agus do shliochd còmhnaidh agus coisichidh iad innte, gus an coileanar na làithean agus na bliadhnaichean; nuair a chuireas mi am Facal a chruthaich thu, agus an aghaidh an do bhris thu, am Facal a thug ort tighinn a-mach às a’ ghàrradh agus a thog suas thu nuair a bha thu air tuiteam. 2 Seadh, am Facal a shàbhaileas tu a-rithist nuair a choileanar na còig làithean gu leth." 3 Ach nuair a chuala Adhamh na briathran seo o Dhia, agus mu na còig làithean mòra agus leth, cha do thuig e am brìgh. 4 Oir bha Adhamh a’ smaoineachadh nach biodh aige ach còig làithean gu leth, gu deireadh an t-saoghail. 5 Agus ghuil Adhamh, agus ghuidh e air Dia a mhìneachadh dha. 6 An sin mhìnich Dia, na thròcair do Adhamh, a chaidh a chruthachadh a rèir a ìomhaigh agus a chosmhail fhèin, dha, gur iad sin 5,000 agus 500 bliadhna; agus mar a thigeadh Aon an uair sin agus a shaoradh e fhèin agus a shliochd. 7 Ach bha Dia roimhe sin air a’ choicheangal seo a dhèanamh ri ar n-athair, Adhamh, anns na teirmean ceudna, mus tàinig e a-mach às a’ ghàrradh, nuair a bha e ri taobh na craoibhe às an do ghabh Eubha toradh agus a thug i dha ri ithe. 8 Oir nuair a thàinig ar n-athair Adhamh a-mach às a’ ghàrradh, chaidh e seachad air a’ chraoibh sin, agus chunnaic e mar a dh’atharraich Dia a coltas an uairsin gu cruth eile, agus mar a shearg e. 9 Agus nuair a chaidh Adhamh thuige, ghabh e eagal, chrith e, agus thuit e sìos; ach thog Dia suas e na thròcair, agus an sin rinn e an coicheangal seo ris. 10 Agus, a-rithist, nuair a bha Adhamh aig geata a’ ghàrraidh, agus a chunnaic e an cerub le claidheamh teine a’ deàrrsadh na làimh, agus a dh’fhàs an cerub feargach agus a’ coimhead gruamach air, ghabh Adhamh agus Eubha eagal roimhe, agus shaoil iad gun robh e an dùil an cur gu bàs. Mar sin thuit iad air an aghaidhean, agus chrith iad le eagal. 11 Ach ghabh e truas riutha, agus nochd e tròcair dhaibh; agus air tionndadh uapa, chaidh e suas gu nèamh, agus ghuidh e ris an Tighearna, agus thubhairt e:—