थोमसस्य येशुमसीहस्य शैशवकालस्य सुसमाचारः अध्याय 1 1 अहं इस्राएली थोमसः अन्यजातीयेषु अस्माकं भ्रातृभ्यः मसीहस्य बाल्यकाले कृतानि चमत्कारानि च ज्ञापनयतुं आवश्यकं मन्ये, यत् अस्माकं प्रभु ः परमे श्वरः च येशुमसीहः अस्माकं दे शे बेथलेहेमिगरे जन्मिः अिन्तरं कृतवाि्, यस्मस्मि् अहं अहं नवस्मस्मतः अभवम् ; यस्य आरम्भः यथा आसीत्। 2 यदा बालकः येशुः पञ्चवषीयः आसीत् तदा वषाा वषाा अभवत्, सा इदािी ं समाप्तवती, तदा येशुः अन्यय ः इब्रािीबालकयः सह धावन्त्ाः प्रवाहस्य समीपे क्रीडनत स्म। तटयोः उपरर धावन्तं जलं च लघुसरोवरे षु स्मथथतम् आसीत्; 3 जलं तु तत्क्षिमे व पुिः स्पष्टं उपयोगी च अभवत्; सः ताि् केवलं वचिेि निग्धं कृत्वा ते तस्य आज्ञां पानलतवन्तः। 4 ततः सः धारातटात् मृ दुमृनिकाम् आदाय तस्मात् द्वादश शृगालानि निनमा तवाि्। अन्ये च बालकाः तस्य सह क्रीडस्मन्त स्म। 5 नकन्तु कनित् यहूनदिः नवश्रामनदिे तस्य मृ निकायाः शृगालमू ताा िां निमाािं दृष्ट्वा तत्क्षिमे व गत्वा स्वनपतरं योसे फं न्यवेदयत्। 6 पश्य तव बालकः िदीतीरे क्रीडि् मृ निकां गृ हीत्वा द्वादश शृगालानि कृत्वा नवश्रामनदिम् अपनवत्रं करोनत। 7 ततः योसे फः यत्र आसीत् तत्र आगत्य तं दृष्ट्वा तं आहूय अवदत्, “नवश्रामनदिे यत् कतुुं ि युक्तं तत् नकमथुं करोनष? 8 तदा येशुः हस्ततलं ताडयि् शृगालाि् आहूय ताि् अवदत् , “गच्छ, उड्डीयत। यूयं च जीनवताः सन्तः मां स्मयाताम् । 9 अतः शृगालाः कोलाहलं कुवान्तः पलानयताः। 10 यहूनदिः तत् दृष्ट्वा नवस्मस्मताः भूत्वा गत्वा स्वप्रमु खेभ्यः अवदि् यत् ते येशुिा कृतं नवनचत्रं चमत्कारं दृष्टवन्तः। अध्याय 2 1 तदनतररक्तं अन्ना-शास्त्रज्ञस्य पुत्रः तत्र योसे फेि सह स्मथथत्वा नवलोवृक्षस्य शाखां गृहीत्वा येशुिा सङ्गृहीतं जलं सरोवरे षु नवकीिुं कृतवाि्। 2 नकन्तु बालकः ये शुः तस्य कृतं दृष्ट्वा क्रुद्धः सि् तं अवदत्, “हे मूखा, त्वया जलं नवकीिुं कृत्वा सरसः नकं हानिं कृतवाि्? 3 पश्य, इदािी ं त्वं वृक्षवत् शुष्कं भनवष्यनस, ि च पत्रानि, शाखाः, ि च फलानि प्रजास्यनस। 4 सद्यः सः सवातः शुष्कः अभवत्। 5 ततः येशुः गृहं गतः। नकन्तु शुष्कस्य बालकस्य मातानपतरौ यौविस्य दु भााग्यं शोचन्तौ तं योसे फस्य समीपं गृहीत्वा िीत्वा योसे फस्य समीपं िीतवन्तौ, तस्य उपरर आरोपं कृत्वा अवदि्, त्वं नकमथुं तादृशकमा दोषयुक्तं पुत्रं धारयनस? 6 ततः परं येशुः सवेषां प्राथािािुसारं तं नचनकत्ां कृतवाि्, केवलं केचि अल्ाः अङ्ाः एव तेषां सह थथातुं त्यक्तवन्तः, येि ते सावधािाः भवेयुः। 7 अन्यदा येशुः वीनथं गतः, ततः एकः बालकः धावि् तस्य स्कन्धे त्वररतम् आगतः। 8 तदथुं येशुः क्रुद्धः सि् तं अवदत् , त्वं ि गनमष्यनस। 9 स तत्क्षिमेव मृ तः पनततः। 10 तत् दृष्ट्वा केचि जिाः अवदि्, “अयं बालकः कुत्र जातः यत् सः यत् नकमनप वदनत तत् सवुं सम्भवनत?
11 ततः मृ तािां मातानपतरौ योसे फं क्रीतवि्, “अस्माकं िगरे एतादृशः बालकः अस्मस्त चेत् त्वं अस्मानभः सह निवासं कतुुं योग्यः ि अनस। 12 आशीषं करोनत ि तु शापं करोनत इनत नशक्षयतु, अथवा तेि सह इतः गच्छ, यतः सः अस्माकं बालकाि् हस्मन्त। 13 तदा योसे फः बालकं येशुम् आहूय तं उपनदष्टवाि्, “नकमथुं त्वं जिाि् एतावत् अपमािं करोनष यत् ते अस्माि् द्वे नष्ट, अस्माि् अनभयोगं च कुवास्मन्त? 14 येशुः प्रत्युवाच, अहं जािानम यत् त्वं यत् वदनस तत् तव ि, नकन्तु तव कृते अहं नकमनप ि वक्ष्यानम। 15 ये तु तेभ्यः इदम् उक्तवन्तः ते अिन्तदण्डं प्राप्नुयुः। 16 सद्यः ये तस्य उपरर आरोपं कृतवन्तः ते अन्धाः अभवि्। 17 ये जिाः तत् दृष्ट्वा अनतशयेि भीताः लस्मिताः च भू त्वा तस्य नवषये अवदि्, “सः यत् नकमनप उक्तवाि्, शुभं वा दु ष्टं वा तत्क्षिमेव अभवत्, ते च नवस्मस्मताः अभवि्। 18 ख्रीष्टस्य एतत् कायुं दृष्ट्वा योसे फः उत्थाय तस्य किे ि उद् धृत्य बालकः क्रुद्धः सि् तं अवदत्, “सु लभः भव; 19 यनद ते अस्माि् अन्वेषयस्मन्त तनहा अस्माि् ि प्राप्नुयुः। 20 नकं त्वं ि जािानस यत् अहं तव अस्मस्म? मा मां अनधकं कष्टं कुरु। अध्याय 3 1 कस्मस्मंनित् थथािे स्मथथतः जस्मियसः िामकः नवद्यालयस्य गुरुः येशुं स्वनपत्रे एतानि वदन्तं श्रु तवाि्। 2 सः अतीव नवस्मस्मतः अभवत् यत् सः बालकः सि् तादृशं वचिं वदनत। कनतपयनदिािन्तरं सः योसे फस्य समीपम् आगत्य अवदत्। 3 भवतः बुस्मद्धमाि् सं वेदिशीलः अनप बालकः अस्मस्त, तं मम समीपं प्रेषयतु, यथा सः पठिं नशक्षे त्। 4 यदा सः येशुं प्रनत पत्रानि उपनदनशतुं उपनवष्टवाि्, तदा सः प्रथमे ि अलेफ-अक्षरे ि आरब्धवाि्; 5 नकन्तु येशुः नद्वतीयं पत्रं मपेथ् (बेथ्) स्मघघमे ल (नगमे ल) इनत उच्चारनयत्वा अन्त्पयान्तं सवाानि अक्षरानि तस्मय अवदत्। 6 ततः सः एकं पुस्तकं उद् घाट्य स्वानमिः भनवष्यद्वानदिाम् उपनदशनत स्म, नकन्तु सः लस्मितः अभवत्, सः कथं पत्रानि ज्ञातवाि् इनत कल्नयतुं ि शक्नोनत स्म। 7 सः उत्थाय गृहं गतः, एतावत् नवनचत्रं वस्तु दृष्ट्वा आियाचनकतः। अध्याय 4 1 यदा येशुः कस्मस्मंनित् दु कािे गच्छनत स्म तदा सः एकं युवकं भट्ट्ां कानिचि वस्त्रानि मोजां च निमियि् (अथवा रञ्जयि्) दृष्टवाि्, दु ःखविा स्य, प्रत्येकस्य व्यस्मक्तस्य नवशेषक्रमािुसारं तानि कुवाि् 2 बालकः येशुः एतत् कुवाि् युवकस्य समीपं गतः, अनप च कानिचि वस्त्रानि गृहीतवाि्।