निकोदे मसस्य सुसमाचारग्रन्थः , पूर्वं पोन्टियुसनपलातुसस्य कृत्यम् इनत उच्यते स्म अध्याय 1 1 हन्ना, कैफा, सुम्मा, दताम, गमालीएल, यहूदा, लेवी, नेप्थाललमः , लसकन्दर, कोरसः , अन्ये यहूलदनः च येशुुं लवषये लिलातुसस्य समीिुं गत्वा तस्य उिरर अनेके दु ष्टािराधस्य आरोिुं कृतवन्तः । 2 तदा उक्तवान्, “यशुः मररयमस्य जन्मनः भूलमः काष्ठकारस्य योसेफस्य िुत्रः अस्ति, सः स्वुं िरमेश्वरस्य िुत्रः राजा च इलत कथयलत। न च केवलुं तथा, अलितु लवश्रामलदवसस्य, अस्माकुं लितृणाुं लनयमानाञ्च लवघटनस्य प्रयासुं करोलत। ३ लिलातुसः प्रत्युवाच; लकुं तत् कथयलत? लकुं च यद् लवलीतुुं प्रयतते? 4 यहूलदनः तस्मै अवदन्, “अस्माकुं लनयमः अस्ति यत् लवश्रामलदने लचलकत्ाुं कतुुं लनलषद्धुं भवलत। लकन्तु सः तस्तस्मन् लदने िङ् गुबलधराः िक्षाघातग्रिान्, कुष्ठान्, राक्षसान् च, दु ष्टैः िद्धत्या च लचलकत्लत। 5 लिलातुसः प्रत्युवाच कथुं दु ष्टलवलधलभः एतत् कतुुं शक्नोलत? ते प्रत्युवाच, सः जादू गरः , लिशाचराजकुमारे ण लिशाचान् लनष्कासयलत; तथा च सवाालण विूलन तस्य वशीकृतालन भवस्तन्त। 6 तदा लिलातुसः अवदत्, “लिशाचान् लनष्कासलयतुुं अशुद्धात्मनः कायुं न भवलत, अलितु िरमेश् वरस् य सामथ्ा यात् उद्भलवष् यलत। 7 यहूलदनः लिलातुम् अवदन्, “वयुं भवतः महामलहमुं प्राथायामः यत् सः तुं भवतः न्यायालयस्य समक्षुं उिस्तितः भलवतुम् आहूय स्वयमेव तस्य श्रवणुं करोतु। 8 तदा लिलातुसः दू तुं आहूय तुं िृष्टवान्, ख्रीष्टः केन प्रकारे ण अत्र आनीलयष्यते? 9 ततः सः दू तः बलहः गत्वा ख्रीष्टुं ज्ञात्वा तस्य आराधनाम् अकरोत्। तस्य हिे यत् वस्त्रुं आसीत् तत् भूमौ प्रसाया अवदत्, हे भगवन् , एतत् गत्वा प्रलवशतु, यतः राज्यिालः त्वाुं आह्वयलत। 10 यदा यहूलदनः दू तस्य कृतुं ज्ञात्वा लिलातुसुं प्रलत उद् घोषयन् अवदन्, “लकमथुं त्वुं तस्मै तस्य आह्वानुं मलणबन्धेन न दत्तवान् , न तु दू तेन?—दू तः लह तुं दृष्ट्वा। तुं िूजलयत्वा तस्य हिे यत् वस्त्रुं तत् िुरतः भूमौ प्रसाया तुं अवदत्, भगवन्, राज्यिालः त्वाुं आह्वयलत। 11 तदा लिलातुसः दू तुं आहूय अवदत्, त्वया लकमथाम् एवुं कृतम्? 12 सः दू तः अवदत्, “यदा त्वुं माुं यरुशलेमतः लसकन्दरनगरुं प्रेलषतवान्, तदा अहुं येशुुं गदया उिरर नीचरूिेण उिलवष्टुं दृष्टवान्, इब्रानीसन्तलतः च वृक्षशाखाः हिेषु धारयन्तः होशाना इलत आह्वयस्तन्त स्म। 13 अन्ये तु मागे स्ववस्त्रालण प्रसाया अवदन्, हे स्वगािे अस्मान् तारय। धन्यः यः भगवतः नाम्ना आगच्छलत। 14 तदा यहूलदनः दू तस्य लवरुद्धुं क्रन्दस्तन्त स्म, “इब्रानीजनाः इब्रानीभाषायाुं स्वप्रशुंसाम् अकुवान्। त्वुं ग्रीकभाषाुं कथुं लहब्रूभाषाुं अवगन्तुुं शक्नोलष? 15 दू तः तान् प्रत्युवाच, अहुं यहूदीनाुं एकुं िृष्टवान्, लकुं बालकाः इब्रानीभाषायाुं क्रन्दस्तन्त? 16 ततः सः माुं व्याख्यातवान् यत् ते होशाना इलत उद् घोषयस्तन्त यत् हे भगवन्, माुं त्रालह। अथवा भगवन् त्रालह। 17 तदा लिलातुसः तान् अवदत् , “लकमथुं यूयुं बालकैः उक्तुं वचनुं मौनम् इलत साक्ष्युं ददलत? दू तः कस्तस्मन् दु ष्कृतुं कृतवान् ? ते च मौनम् अभवन्। 18 अथ राज्यिालः दू तुं अवदत्, “गच्छ, तुं प्रवेशाय केनलचत् प्रकारे ण प्रयतस्व।” 19 लकन्तु दू तः लनगात्य िूवावत् अकरोत्। उवाच, प्रभो, प्रलवशतु, यतः राज्यिालः त्वाुं आह्वयलत। 20 येशुः ध्वजवाहकैः ध्वजैः प्रलवशलत स्म, तदा तेषाुं लशखराः प्रणामुं कृत्वा येशुुं िूजयस्तन्त स्म। 21 तदा यहूलदनः ध्वजानाुं लवरुद्धुं अलधकुं प्रचण्डतया उद् घोषयस्तन्त स्म। 22 लकन्तु लिलातुसः यहूदीजनान् अवदत्, “अहम् जानालम यत् ध्वजानाुं लशखराः स्वयमेव प्रणामुं कृत्वा येशुुं िूजयस्तन्त स्म, तत् युष्मान् न रोचते। लकन्तु यूयुं लकमथुं ध्वजानाुं लवरुद्धुं प्रणम्य िूलजताः इव उद् घोषयथ? 23 ते लिलातुसम् अवदन्, “अस्मालभः ध्वजाः येशुुं प्रणमन्तः , भजन्तः च दृष्टाः ।”
24 ततः राज्यिालः ध्वजान् आहूय तान् अवदत्, यूयुं लकमथाम् एवुं कृतवन्तः ? 25 ध्वजाः लिलातुसम् अवदन्, वयुं सवे िागाः स्मः , मस्तन्दरे षु दे वानाम् आराधनाुं कुमाः । कथुं च तस्य िूजालवषये लकमलि लचन्तनीयम् ? वयुं केवलुं हिेषु मानकालन धारयामः ते च प्रणम्य तुं िूजयस्तन्त स्म। 26 तदा लिलातुसः सभागृहस्य अलधितयः अवदत् , “लकुं यूयुं स्वयमेव केचन बललष्ठाः िुरुषाः लचत्वा ते ध्वजुं धारयन्तु , तदा वयुं िश्यामः यत् ते नतवन्तः वा। 27 अतः यहूलदनः प्राचीनाः द्वादश बलवन्तः समथााः च वृद्धान् अस्तिष्य ध्वजुं धारयस्तन्त स्म, ते च राज्यिालस्य सम्मुखे स्तितवन्तः । 28 तदा लिलातुसः दू तुं प्राह, येशुुं बलहः लनष्कास्य केनलचत् प्रकारे ण िुनः आनयतु। येशुः दू तः च सभागारात् बलहः गतवन्तौ। 29 लिलातुसः िूवुं ध्वजवाहकान् ध्वजान् आहूय शिथुं कृतवान् यत् यलद ते येशुः िूवुं प्रलवष्टे सलत ध्वजुं न धारयस्तन्त स्म तलहा तेषाुं लशरः लिनलत्त। 30 ततः राज्यिालः येशुुं िुनः अन्तः आगन्तुम् आज्ञालितवान्। 31 सः दू तः िूवावत् कृत्वा येशुुं बहु प्रालथातवान् यत् सः स्ववस्त्रुं धारलयत्वा तस्तस्मन् चरतु, सः तस्तस्मन् गच्छन् अन्तः गतः । 32 येशुः प्रलवश्य सिाटाः िूवावत् प्रणामुं कृत्वा तस्य आराधनाम् अकरोत्। अध्याय 2 1 लिलातुसः तत् दृष्ट्वा भयभीतः सन् आसनात् उलत्तलष्ठतुुं प्रवृत्तः । 2 लकन्तु सः उलत्तलष्ठतुुं लचन्तयन् दू रे स्तिता तस्य स्वित्न्या तुं प्रेलषतवती यत्, “तस्य न्याय्यिुरुषेण सह भवतः लकमलि सम्बन्धः नास्ति। यतः अहम् अद्य रात्रौ दशाने तस्य लवषये बहु दु ः खुं प्राप्नोलम। 3 तत् श्रुत्वा यहूलदनः लिलातुम् अवदन्, लकुं वयुं त्वाुं न अवदमः , सः जादू गरः अस्ति? िश्य, तेन तव भायााम् स्वप्नदशानुं कृतम्। 4 लिलातुसः येशुुं आहूय अवदत्, “तेषाुं त्वलय यत् साक्ष्युं ददलत तत् त्वुं श्रुतवान्, न तु उत्तरुं ददलत? 5 येशुः प्रत्युवाच, “यलद तेषाुं वक्तुुं सामर्थ्युं न स्यात् तलहा ते वक्तुुं न शक्नुयुः । लकन्तु प्रत्येकस्य स्वलजह्वाया आज्ञा भवलत, शुभाशुभुं वक्तुुं, तस्मात् सः तत् िश्यतु। 6 लकन्तु यहूदीनाुं प्राचीनाः येशुुं प्रत्युवाच, वयुं लकुं िश्यामः ? 7 प्रथमुं वयुं तव लवषये एतत् जानीमः यत् त्वुं व्यलभचारे ण जातः । लद्वतीयुं यत् तव जन्मलनलमत्तुं बेथलेहेमनगरे लशशवः हताः ; तृतीयम् , यत् तव लिता माता च मररयमः लमस्रदे शुं िलालयतवन्तौ, यतः ते स्वजनस्य लवश्वासुं कतुुं न शक्तवन्तः । 8 तत्र स्तिताः केचन यहूलदनः अलधकुं अनुकूलुं वदस्तन्त स्म, “सः व्यलभचारे ण जातः इलत वयुं वक्तुुं न शक्नुमः । लकन्तु वयुं जानीमः यत् तस्य माता मररयमः योसेफस्य सङ्गलतुं कृतवती, अतः सः व्यलभचारे ण न जातः । 9 तदा लिलातुसः लयहूदीयान् उक्तवान् , ये लयहूदीयान् तुं व्यलभचारे ण जातः इलत प्रलतिालदतवन्तः , “भवतः स्वजातीयानाुं साक्ष्युं दत्तवन्तः सन् सस्तन्धः अभवत्, तस्मात् एतत् भवतः एतत् वृत्तान्तुं सत्युं नास्ति। 10 हन्ना कैफा च लिलातुसम् उक्तवन्तौ, “एतत् सर्व्वुं जनसमूहुं द्रष्टव्युं ये क्रन्दस्तन्त यत् सः व्यलभचारे ण जातः , जादू गरः च अस्ति। ये तु व्यलभचारे ण तस्य जन्मुं नकारयस्तन्त ते तस्य धमाान्तररताः लशष्याः च सस्तन्त। 11 लिलातुसः हन्नाुं कैफाुं च प्रत्युवाच, धमाान्तररताः के? ते प्रत्युवाच, ते िागन्सन्तलतः , न तु यहूलदनः , लकन्तु तस्य अनुयालयनः । 12 ततः एललयाजरः , एस्टे ररयसः , एण्टोलनयसः , याकूबः , कारासः , शमूएलः , इसहाकः , लफनेसः , लक्रस्पसः , अलग्रिा च, हन्नाः , यहूदाः च अवदन्, “वयुं धमाान्तररताः न स्मः , लकन्तु यहूदीनाुं सन्तानाः , सत्युं वदामः , मररयमस्य समये च उिस्तिताः आसन् सगाई कृता आसीत् । 13 तदा लिलातुसः द्वादशिुरुषान् सम्भाष्य तान् अवदत्, “अहुं युष्मान् कैसरस्य प्राणेन मन्त्रयालम यत् यूयुं लवश्वासिूवाकुं वदन्तु यत् सः व्यलभचारे ण जातः वा, तालन च सत्युं भवन्तु। 14 ते लिलातुसम् अवदन्, “अस्माकुं लनयमः अस्ति, यया वयुं शिथुं कतुुं लनलषद्धाः स्मः , िािम्। 15 तदा हन्नाः कैफा च लिलातुम् अवदन्, “ते द्वादश जनाः न लवश्वलसष्यस्तन्त यत् वयुं तुं नीचजन्मुं जादू गरुं च जानीमः , यद्यलि सः ईश्वरस्य िुत्रः राजा च इलत अलभनयुं करोलत श्रोतुुं वेिमाः इलत लवश्वासात्। 16 तदा लिलातुसः सवाान् लनगान्तुुं आज्ञाियत्, ये द्वादश िुरुषाः व्यलभचारे ण न जातः इलत उक्तवन्तः , येशुः च दू रुं गन्तुम्, तान् अवदत्, “यहूदीनाुं मनः लकमथाम् येशुुं मारलयतुम्? 17 ते तुं प्रत्युवाच, लवश्रामलदने सः लचलकत्ाुं कृतवान् इलत कारणेन ते क्रुद्धाः । लिलातुसः अवदत्, “लकुं ते सत्कायुं कृत्वा तुं हस्तन्त? ते तुं वदस्तन्त, आम्, महोदय।
अध्याय 3 1 तदा लिलातुसः क्रुद्धः सभागारात् बलहः गत्वा यहूलदनः अवदत्, “अहुं तस्य मनुष्यस्य दोषुं न प्राप्नोलम इलत साक्षीभू तुुं सवुं जगत् आह्वयालम। 2 यहूलदनः लिलातुम् अवदन्, यलद सः दु ष्टः न स्यात् तलहा वयुं तुं भवतः समक्षुं न आनयामः । 3 लिलातुसः तान् अवदत् , “लकुं यूयुं तुं गृहीत्वा स्वलनयमेन िरीक्ष्यताम्।” 4 तदा यहूलदनः अवदन्, “अस्माकुं कृते कस्यलचत् वधः न युक्तः ।” 5 लिलातुसः यहूलदनान् अवदत् , “अतः त्वुं मा वधुं कुरु इलत आज्ञा भवतः एव, लकन्तु मम न। 6 सः िुनः सभागारुं गत्वा येशुुं एकान्ते आहूय तम् अवदत् , “लकुं त्वुं यहूदीनाुं राजा अलस? 7 तदा येशुः लिलातुम् अवदत्, “लकुं त्वुं स्वयमेव एतत् वदलस, लकुं वा यहूलदनः मम लवषये त्वाुं कलथतवन्तः ? 8 लिलातुसः प्रत्युवाच, “लकुं अहुं यहूदी अस्तस्म? समिुं राष्टरुं यहूदीनाुं शासकाः च त्वाुं मलय समलिातवन्तः । त्वया लकुं कृतम् ? 9 येशुः प्रत्युवाच, मम राज्यम् अस्मात् सुंसारस्य नास्ति, यलद मम राज्यम् अस्मात् सुंसारस्य स्यात्, तलहा मम दासाः युद्धुं कररष्यस्तन्त, अहुं यहूदीनाुं हिे न प्रदत्तः स्याम्। लकन्तु इदानीुं मम राज्यम् इतः न अस्ति। 10 लिलातुसः अवदत्, “लकुं त्वुं राजा अलस? येशुः प्रत्युवाच, अहुं राजा इलत वदलस, अहम् एतदथुं जातः , तदथुं च जगलत आगतः । एतदथुं च अहुं सत्यस्य साक्ष्युं दातुुं आगतः ; यः कलित् सत्यस्य मम वाणीुं शृणोलत। 11 लिलातुसः तुं प्राह, सत्युं लकम्? 12 येशुः अवदत्, “सत्युं स् वगाात् अस्ति। 13 लिलातुसः अवदत्, “अतः सत्युं िृलथव्याुं नास्ति। 14 येशुः लिलातुसम् अवदत् , “येषु न्यायशस्तक्तः सन् सत्येन शालसता भवलत, तेषाुं मध्ये सत्युं िृलथव्याुं वताते इलत लवश्वासुं कुरु। अध्याय 4 1 तदा लिलातुसः येशुुं सभागारुं त्यक्त्वा यहूदीनाुं समीिुं गत्वा अवदत्, “यशुना अहुं कलञ्चत् दोषुं न िश्यालम। 2 यहूलदनः तुं कथयस्तन्त स्म, सः अवदत्, अहुं िरमेश् वरस् य मस्तन्दरुं नाशलयत्वा लत्रलदनेषु िुनः स् थािलयतुुं शक्नोलम। 3 लिलातुसः तान् अब्रवीत्, “यस्य मस्तन्दरस्य लवषये सः कथयलत, तत् कीदृशुं मस्तन्दरम् ? 4 यहूलदनः तम् अवदन्, “सुलेमानः षट् चत्वाररुं शत् वषाालण यावत् लनमााणुं कुवान् आसीत्, सः अवदत् यत् सः लवनाशुं कररष्यालम, लत्रलदनेषु च सृजलत। 5 लिलातुसः िुनः तान् अवदत् , “अहुं तस्य िुरुषस्य रक्तात् लनदोषः अस्तस्म; लकुं यूयुं तत् िश्यस्तन्त। 6 यहूलदनः तुं वदस्तन्त, “तस्य रक्तुं अस्माकुं बालकानाुं च उिरर भवतु।” तदा लिलातुः प्राचीनान् , शास्त्रज्ञान्, याजकान् लेवीयान् च समाहूय तान् एकान्ते अवदत्, “एवुं मा कुरुत। तस्य रोलगणाुं लचलकत्ालवषये , लवश्रामलदनस्य भङ्गस्य लवषये च मृत्युयोग्युं लकमलि मया भवतः आरोिे (तस्य लवरुद्धुं ) लकमलि न लब्धम्। 7 याजकाः लेवीयि लिलातुम् अवदन्, “यलद कलित् लनन्दकः अस्ति तलहा सः मृत्युयोग्यः अस्ति। लकन्तु अयुं मनुष्यः प्रभुुं लनस्तन्दतवान्। 8 ततः राज्यिालः िुनः यहूलदनः सभागारात् बलहः गन्तुुं आज्ञालितवान्। ये शुम् आहूय तम् अब्रवीत्, अहुं त्वाुं लकुं कररष्यालम? 9 यीशुिस्मै प्रत्युवाच, यथा ललस्तखतुं तथा कुरु। 10 लिलातुसः तम् अवदत्, “कथुं ललस्तखतम्? 11 येशुः तम् अवदत् , “मोशेन भलवष्यद्वालदलभः च मम दु ः खस्य िुनरुत्थानस्य च लवषये भलवष्यद्वाणी कृता। 12 यहूलदनः तत् श्रुत्वा क्रुद्धाः सन् लिलातुम् अवदन् , “लकमथुं त्वुं तस्य मनुष्यस्य लनन्दाुं श्रोष्यलस? 13 लिलातुसः तान् अवदत् , “यलद युष्माकुं मनलस एतत् वचनुं लनन्दा इव भासते तलहा तुं गृहीत्वा स्वप्राङ्गणुं प्रलत आनयन् स्वलनयमानुसारुं तस्य न्यायाधीशत्वुं वा।” 14 यहूलदनः लिलातुः प्रलत उत्तरुं दत्तवन्तः , “अस्माकुं लनयमः कथयलत यत् सः नवलत्रुंशत् प्रहारुं प्राप्ुुं बाध्यः भलवष्यलत, िरन्तु यलद सः एवुं भगवतः लनन्दाुं करोलत तलहा सः लशलािातः भलवष्यलत। 15 लिलातुसः तान् अवदत् , “यलद तस्य वचनुं लनन्दा अस्ति तलहा यूयुं स्वलनयमानुसारुं तस्य िरीक्षणुं कुरु।”
16 यहूलदनः लिलातुसुं वदस्तन्त, “अस्माकुं लनयमः अस्मान् आज्ञाियलत यत् कस्यलचत् वधुं न कताव्यम्। 17 लिलातुसः तान् अवदत् , “सः क्रूसे िािनुं न युक्तम्, केवलुं प्रहारुं कृत्वा प्रेलषतः भवतु।” 18 लकन्तु राज्यिालः उिस्तितान् जनान् यहूदीन् च दृष्ट्वा बहवः यहूलदनः अश्रुिातुं दृष्ट्वा यहूदीनाुं मुख्ययाजकान् अवदत् , सवे जनाः तस्य मृत्युुं न इच्छस्तन्त। 19 यहूदीनाुं प्राचीनाः लिलातुसम् अब्रवीत्, “अस्मालभः सववः प्रजालभः सह तस्य मृत्योः कारणम् अत्र आगताः ।” 20 लिलातुसः तान् अवदत् , “सः लकमथाम् लियते?” 21 ते तम् अवदन्, यतः सः स्वुं िरमेश्वरस्य िुत्रुं राजा च इलत कथयलत। अध्याय 5 1 लकन्तु लनकोदे मसः कलित् यहूलदनः राज्यिालस्य िुरतः स्तित्वा अवदत्, हे धमाात्मा न्यायाधीश, अहुं त्वाुं प्राथायालम यत् त्वुं कलतियालन वचनालन वक्तुुं स्वतन्त्रतया मम अनुग्रहुं करोलष। 2 लिलातुसः तम् अवदत् , “तथा वदतु।” 3 लनकोदे मसः अवदत्, “अहुं यहूदीनाुं प्राचीनान् , शास्त्रज्ञान्, याजकान्, लेवीयान् च, तेषाुं सभायाुं यहूदीनाुं सवाान् जनसमूहान् च उक्तवान्। युष्मालभः अस्य िुरुषस्य लकुं कररष्यथ? 4 सः मनुष्यः अस्ति यः अनेके उियोलगनो गौरविूणााः चमत्काराः अकरोत्, यथा िृलथव्याुं कलित् िूवुं कदालि न कृतवान्, न च कररष्यलत। गच्छतु, तस्य हालनुं मा कुरु; यलद सः ईश्वरतः आगच्छलत तलहा तस्य चमत्काराः , (तस्य चमत्काररकलचलकत्ाः ) लनरन्तरुं भलवष्यस्तन्त; लकन्तु मनुष्याद् यलद ते लनरथाकाः भलवष्यस्तन्त। 5 एवुं मूसा यदा िरमेश् वरे ण लमस्रदे शुं प्रेलषतः , तदा लमस्रदे शस्य राजा फारोस् य समक्षुं िरमेश् वरस् य आज्ञाुं दत्तान् चमत् कारान् अकरोत्। यद्यलि तस्य दे शस्य जादू गराः जनेस् जम्ब्रेस् च स्वमायाद्वारा तालन चमत्कारालण कृतवन्तः ये मोशेन कृतालन, तथालि ते यत् लकमलि कृतवान् तत् सवुं कतुुं न शक्तवन्तः 6 हे शास्त्रज्ञाः फरीलसनः च यथा यूयुं जानस्तन्त, ते चमत्काराः ये चमत्काराः जादू गराः कृतवन्तः , ते ईश्वरस्य न आसन्। लकन्तु ये तालन कमाालण कृतवन्तः , ते सवेऽलि तेषु लवश्वासुं कृतवन्तः च नष्टाः अभवन्। 7 अधुना अयुं मनुष्यः गच्छतु; यतः यूयुं ये चमत्काराः तस्य उिरर आरोिुं कुवास्तन्त, ते िरमेश् वरस् य एव सस्तन्त; न च मृत्युयोग्यः । 8 तदा यहूलदनः लनकोदे मम् अवदन्, “लकुं त्वुं तस्य लशष्यः अभवलस, तस्य िक्षे भाषणुं च करोलष? 9 लनकोदे मसः तान् अब्रवीत्, राज्यिालः अलि तस्य लशष्यः भूत्वा तस्य कृते भाषणुं करोलत वा? लकुं सीजरः तुं तस्तस्मन् उच्चिदे न िालितवान्? 10 यहूलदनः एतत् श्रुत्वा कस्तितवन्तः लनकोदे मस्य दन्तुं च दन्तुं कृत्वा तम् अवदन्, “लकुं त्वुं तस्य उिदे शुं सत्युं स्वीकृत्य ख्रीष्टेन सह भागुं प्राप्नोलष! 11 लनकोदे मसः प्रत्युवाच, आमेन्; अहुं तस्य उिदे शुं तस्य सह भाग्युं च प्राप्नुयाम् , यथा युष्मालभः उक्तम्। 12 ततः कलित् यहूलदनः उत्थाय राज्यिालस्य कलतियालन वचनालन श्रोतुुं अनुमलतुं यालचतवान्। 13 राज्यिालः अवदत्, “यत् भवतः मनः अस्ति तत् वद।” 14 सः अवदत्, “अहुं यरुशलेमनगरस्य मेषकुण्डस्य समीिे अष्टलत्रुंशत् वषाालण यावत् शलयतवान् , महता दु बालतायाः अधीनुं िररश्रमुं कुवान्, कस्तस्मुंलित् काले जलुं व्याकुलुं कृत्वा दू तस्य आगमनेन कृतुं लचलकत्ाुं प्रतीक्षमाणः ; यि जलस्य क्लेशानन्तरुं प्रथमुं िदालभमुखीभवलत स्म, सः यस्तत्कमलि रोगुं भवलत स्म, सः स्विः अभवत्। 15 येशुः माुं तत्र श्लथुं दृष्ट्वा माुं अवदत्, “लकुं त्वुं स्विः भलवतुम् इच्छलस?” अहुं प्रत्युवाच, भो, जलुं व्याकुलुं भवलत चेत्, माुं कुण्डे िािलयतुुं कोऽलि मम नास्ति। 16 सः माुं अवदत्, उलत्तष्ठ, तव शयनुं उद् धृत्य गच्छ। अहुं च तत्क्षणमेव स्विः अभवम् , मम शय्याम् आदाय गतः । 17 तदा यहूलदनः लिलातुम् अवदन्, “अस्माकुं प्रभुः राज्यिाल, प्राथायस्व तुं िृच्छतु यत् कस्तस्मन् लदने सः स्वरोगात् लनरामयः अभवत्। 18 सः दु बालः प्रत्युवाच, लवश्रामलदवसः आसीत्। 19 यहूलदनः लिलातुसम् अवदन्, “लकुं वयुं न उक्तवन्तः यत् सः लवश्रामलदने स्वलचलकत्ाुं कृतवान्, लिशाचराजकुमारे ण च लिशाचान् बलहः लनष्कालसतवान् ? 20 ततः अन्यः किन 7 यहूलदनः लनगात्य अवदत्, “अहुं अन्धः आसम्, शब्दान् शृणोलम, लकन्तु कलञ्चत् न दृष्टवान्। येशुः गच्छन् गच्छन्तुं जनसमूहुं श्रुत्वा अहुं िृष्टवान् यत् तत्र लकम् अस्ति?
21 ते माुं अवदन् यत् येशुः गच्छलत, तदा अहुं क्रस्तन्दतवान् , हे दाऊदस्य िुत्रः येशुः मलय दयाुं कुरु। सः लनिलः स्तित्वा माुं तस्य समीिुं आनेतुुं आज्ञाियन् माुं अवदत्, लकुं इच्छलस? 22 अहुं प्रभो, अहुं दशानुं प्राप्नुयाम् इलत अवदम्। 23 सः माुं अवदत्, “तव दशानुं गृहाण, अहुं तत्क्षणमेव दृष्टवान्, हषायन् धन्यवादुं च दत्त्वा तस्य अनुसरणुं कृतवान्। 24 अन्यः यहूलदनः अलि लनगात्य अवदत्, “अहुं कुष्ठरोगी आसम्, सः माुं केवलुं स्ववचनेन एव लचलकस्तत्तवान्, “अहुं इच्छालम, त्वुं शुद्धः भव; सम्प्रलत अहुं कुष्ठरोगात् शुद्धः अभवम्। 25 अन्यः यहूलदनः लनगात्य अवदत्, “अहुं कुलटलः अभवम्, सः माुं स्ववचनेन ऋजुुं कृतवान्।” 26 तदा वेरोलनका नाम्ना काया मलहला अवदत् , “अहुं द्वादशवषेभ्यः रक्तप्रकोिेन िीलितः अभवम्, तस्य वस्त्रस्य िाश्वाभागुं स्पृष्टवान्, तदा एव मम रक्तस्य लवच्छे दः लनवृत्तः । 27 तदा यहूलदनः अवदन्, “अस्माकुं लनयमः अस्ति यत् स्तस्त्रयाः प्रमाणुं न भलवतव्यम्।” 28 ततः िरुं अन्यः यहूलदनः अवदत्, “अहुं यीशुुं लशष्यैः सह लववाहाय आमस्तन्त्रतुं दृष्टवान्, गलीलदे शस्य कानानगरे मद्यस्य अभावः अभवत्। 29 मद्युं सवुं लिलबत्वा सः दासानाम् आज्ञाुं दत्तवान् यत् ते तत्र ये षट् घटाः जलेन िूरयन्तु, ते च तान् िूरलयत्वा तान् आशीवाादुं दत्त्वा जलुं मद्यरूिेण िररणमलयतवान् , सवेषाुं जनानाुं च अस्तस्मन् चमत्कारे आियाचलकतः सन् लिबलत स्म। 30 अिरः यहूलदनः उलत्तष्ठन् अवदत्, “कफरनहूमनगरस्य सभागृहे येशुुं उिदे शुं कुवान्तुं दृष्टवान्। सभागृहे किन लिशाचः आसीत्; सः च आक्रोलशतवान् यत्, “अहुं कुरु; नासरतवासी येशुः त्वया सह अस्माकुं लकुं सम्बन्धः ? लकुं त्वुं अस्मान् नाशलयतुुं आगतः ? अहुं जानालम यत् त्वुं िरमेश्वरस्य िलवत्रः अलस। 31 येशुः तुं भत्ालयत्वा अवदत्, “अशुद्धात्मना तव लनः शब्दाः भूत्वा मनुष्यात् बलहः गच्छ; सद्यः सः तस्मात् बलहः आगत्य तस्य लकमलि क्षलतुं न कृतवान्। 32 एकेन फरीसीना अलि लनम्नललस्तखतम् उक्तम्। अहुं दृष्टवान् यत् गालीलदे शात् यहूलदयादे शात् समुद्रतटतः यरदनदे शात् च बहवः दे शाः येशुसमीिम् आगताः , बहवः दु बालाः जनाः तस्य समीिम् आगताः , सः तान् सवाान् लचलकस्तत्तवान्। 33 अशुद्धात्मानुं क्रन्दन्तुं श्रुत्वा त्वुं िरमेश्वरस्य िुत्रः अलस। येशुः तान् कठोररूिेण आज्ञालितवान् यत् ते तुं न ज्ञाियन्तु। 34 तदनन्तरुं सेन्तुररओ नाम अन्यः जनः अवदत्, “अहुं कफरनहूमनगरे येशुुं दृष्टवान्, अहुं तुं प्रालथातवान्, हे प्रभो, मम दासः िक्षाघातग्रिः गृहे शयानः अस्ति। 35 येशुः माुं अवदत् , “अहुं तुं लचलकस्तत्तुम् आगत्य।” 36 अहुं तु अवदम्, प्रभो, अहुं न योग्यः यत् त्वुं मम ितस्य अधः आगच्छलस। लकन्तु केवलुं वचनुं वद, मम सेवकः स्विः भलवष्यलत। 37 येशुः माुं अवदत् , “गच्छ; यथा त्वया लवश्वासः कृतः , तथैव त्वलय लक्रयताम्। मम सेवकः च तस्मात् एव प्रहरात् स्विः अभवत्। 38 तदा कलित् आयाजनः अवदत्, “कफनााहूमनगरे मम एकः िुत्रः आसीत्, यः मृत्योः समीिे शलयतः आसीत् । येशुः गलीलदे शम् आगतवान् इलत श्रुत्वा अहुं गत्वा तुं प्रालथातवान् यत् सः मम गृहम् अवतीया मम िुत्रुं स्विुं करोतु, यतः सः मृत्योः समीिः आसीत् । 39 सः माुं अवदत्, गच्छ, तव िुत्रः जीवलत। 40 ततः मम िुत्रः तस्मात् प्रहरात् स्विः अभवत्। 41 एतेभ्यः िरुं बहवः यहूलदनः स्त्रीिुरुषाः क्रन्दन्तः अवदन्, स एव िरमेश्वरस्य िुत्रः , यः केवलुं स्ववचनेन सवाान् रोगान् लचलकत्लत, यस्य च लिशाचाः सवा था वशीकृताः सस्तन्त। 42 तेषु केचन दू रुं अवदन्, “ई शस्तक्तः ईश्वरुं लवना अन्यस्मात् कस्मात् अलि न गन्तुुं शक्नोलत।” 43 लिलातुसः यहूदीजनान् अवदत्, “लकमथुं लिशाचाः युष्माकुं वैद्यानाम् अधीनाः न भवस्तन्त? 44 तेषु केचन अवदन्, “लिशाचानाुं वशीकरणस्य सामर्थ्युं िरमेश्वरात् एव न प्रवतालयतुुं शक्नोलत।” 45 लकन्तु अन्ये लिलातुसम् अवदन् यत् सः 1 लाजरुं चतुः लदनालन यावत् स्तित्वा मृतात् िुनरुत्थालितवान्। 46 तत् श्रुत्वा राज्यिालः वेिमानः यहूलदनाुं जनसमूहुं अवदत्, “अलनदोषुं रक्तुं िातुुं युष्माकुं लकुं लाभः ?
अध्याय 6 1 तदा लिलातुसः लनकोदे मसः िञ्चदश िुरुषाः च समाहूय येशुः व्यलभचारे ण न जातः इलत उक्तवन्तः , “अहुं लकुं कररष्यालम, यतः जनानाुं मध्ये कोलाहलः इव अस्ति। 2 ते तुं अवदन्, वयुं न जानीमः ; ते तत् िश्यन्तु ये कोलाहलुं उत्थाियस्तन्त। 3 लिलातुसः िुनः जनसमूहुं आहूय तान् अवदत् , यूयुं जानीथ यत् भवतः आचारः अस्ति यत् अहुं भवतः कृते फसहिवालण एकुं बन्दीुं मुक्तुं करोलम। 4 मम एकः प्रख्यातः बन्दी, घातकः , यः बरब्बा इलत नाम्ना, येशुः ख्रीष्टः इलत नाम्ना च अस्ति, येषु अहुं मृत्युयोग्युं लकमलि न प्राप्नोलम। तेषु कस्य मनः अस्ति यत् अहुं भवद्भ्यः लवमोचयालम? 5 ते सवे क्रन्दस्तन्त, “बरब्बाम् अस्मभ्युं मुञ्चतु।” 6 लिलातुसः तान् अब्रवीत्, “तलहा येशुना ख्रीष्टाख्येन अहुं लकुं कररष्यालम? 7 ते सवे प्रत्युवाच, क्रूसे क्रूसे भवन्तु। 8 िुनः क्रन्दस्तन्त लिलातुुं वदस्तन्त, “यलद त्वुं एतत् िुरुषुं मुञ्चलस तलहा त्वुं कैसरस्य लमत्रुं न अलस? यतः सः िरमेश् वरस् य िुत्रः राजा च इलत उक्तवान्। लकन्तु सः राजा भवेत्, न तु सीजरः इलत भवतः प्रवृलत्तः अस्ति वा? 9 तदा लिलातुसः क्रुद्धः तान् अवदत्, युष्माकुं राष्टरुं सवादा लवद्रोहुं कृतवान्, यूयुं च युष्माकुं सेवायोग्यानाुं लवरुद्धुं लनत्युं भवथ? 10 यहूलदनः प्रत्युवाच, के अस्माकम् सेवायोग्याः ? 11 लिलातुसः तान् प्रत्युवाच, युष्मान् िरमेश् वरः यः युष् मान् लमस्रीयानाुं कलठनबन्धनात् मोचयन् शुष्कभूलमस् य इव रक्तसमुद्रुं िारुं नीतवान्, प्रान्तरे युष् मान् मन् नाना बटे रमाुंसेन च भोजयन् जलुं च आनयत् लशलातः लनगात्य स्वगाात् व्यविाुं दत्तवान्। 12 यूयुं तुं सर्व्वाथा क्रुद्धुं कृत्वा गललतवत्ुं इष्टवन्तः , तस्य िूजाुं कृत्वा बललदानुं च कृत्वा अवदन्, हे इस्राएल, एते तव दे वताः सस्तन्त, ये त्वाुं लमस्रदे शात् बलहः नीतवन्तः 13 यस्मात् कारणात् युष्माकुं िरमेश् वरः युष् माकुं नाशुं कतुाम् इच् िलत स् म। लकन्तु मूसा युष्माकुं कृते प्रालथातवान्, युष्माकुं िरमेश् वरः तुं श्रुत्वा युष् माकुं िािुं क्षलमतवान्। 14 तदनन्तरुं यूयुं स्वभलवष्यद्वालदनाुं मूसाहारूनयोः लवरुद्धुं क्रुद्धाः अभवन्, यदा ते लनवासिानुं प्रलत िलायन्ते स्म, तदा यूयुं िरमेश्वरस्य तस्य भलवष्यद्वालदनाुं च लवरुद्धुं सवादा गुञ्जस्तन्त स्म। 15 सः न्यायिीठात् उत्थाय बलहः गन्तुम् इच्छलत स्म; लकन्तु यहूलदनः सवे आक्रोशस्तन्त स्म, “वयुं सीजरुं राजा इलत स्वीकुमाः , न तु येशुम्।” 16 यतो लह जनः समुद्भवमात्रेण ज्ञालननः आगत्य तस्मै दानालन अलिातवन्तः । तत् श्रुत्वा हेरोदः अलतशयेन व्याकुलः भूत्वा तुं मारलयतुम् इच्छलत स्म। 17 तस्य लिता तत् ज्ञात्वा स्वमातुः मररयमेन सह लमस्रदे शुं िलालयतवान्। हेरोदः स्वजन्मुं श्रुत्वा तुं हस्तन्त स्म; तदनुसारुं बेथलेहेमनगरे तस्य सवेषु प्रान्तेषु च द्वौ वषााभ्याुं न्यूनान् बालकान् प्रेष्य हतवान्। 18 लिलातुसः एतत् वृत्तान्तुं श्रुत्वा भयभीतः अभवत् ; ततः कोलाहलुं कुवाताुं जनानाुं मध्ये मौनम् आज्ञाियन् सः येशुुं अवदत्, “लकुं त्वुं राजा अलस? 19 सवे यहूलदनः लिलातुम् अवदन्, सः एव व्यस्तक्तः यम् हेरोदे स् वधुं कतुाम् इच्छलत स्म। 20 तदा लिलातुसः जलुं गृहीत्वा जनानाुं समक्षुं हिौ प्रक्षाल्य अवदत्, “अहम् अस्य न्याय्यस्य रक्तात् लनदोषः अस्तस्म; यूयुं तत् िश्यथ। 21 यहूलदनः प्रत्युवाच, तस्य रक्तुं अस्माकुं सन्तानेषु च भवतु। 22 तदा लिलातुसः येशुुं तस्य समक्षुं नीतुुं आज्ञाुं दत्त्वा तम् अब्रवीत्। 23 तव राष्टरेण त्वाुं राजानुं करणीयः इलत आज्ञालितः । अतः अहुं लिलातुसः िूवाराज्यिालानाम् लनयमानुसारुं भवन्तुं प्रहारुं कतुुं दण्डुं ददालम। त्वुं च प्रथमुं बद्धः , ततः तस्तस्मन् िाने क्रूसे लस्तम्बतः भवलस, यत्र त्वुं इदानीुं बन्दी अलस; तथा च द्वे अिरालधनौ त्वया सह, येषाुं नाम लिमास गेिासः । अध्याय 7 1 तदा येशुः तौ चोरौ च सङ्गठनात् बलहः गतः । 2 गोल्गोथा इलत िानुं प्राप्य तस्य वस्त्रुं लवस्तच्छद्य सनीवस्त्रेण बद् ध्वा लशरलस कण्टकमुकुटुं िािलयत्वा हिे वेणुुं लनधाय। 3 तेन सह क्रूसे क्रूसे िालितौ चोरौ, तस्य दलक्षणे लदमासः , वामे गेिास् इलत चोरौ अलि तथैव कृतवन्तः । 4 येशुः अवदत्, हे लिता, तान् क्षमस्व। न लह ते लकुं कुवास्तन्त इलत जानस्तन्त। 5 ते तस्य वस्त्रालण लवभज्य तस्य वेषेषु च लचट्ठीम् अकुवान्। 6 तस्तस्मन् काले जनाः तत्र स्तिताः , यहूदीनाुं मुख्यिुरोलहताः प्राचीनाः च तुं उिहासयस्तन्त स्म, “सः अन्येषाुं उद्धारुं कृतवान्, सः इदानीुं यलद शक्नोलत तलहा
आत्मनः उद्धारुं करोतु। यलद सः िरमेश्वरस्य िुत्रः अस्ति तलहा सः इदानीुं क्रूसात् अवतरतु। 7 सैलनकाः अलि तम् उिहासयस्तन्त स्म, सकाराुं लित्तुं च गृहीत्वा तस्मै लिलबतुुं अलिातवन्तः , तम् अवदन्, “यलद त्वुं यहूदीनाुं राजा अलस तलहा आत्मानुं मोचय।” ८ ततः लोलङ्गनस् नाम किन सैलनकः शूलुं गृहीत्वा १ तस्य िाश्वुं लवदाया तत्क्षणमेव रक्तुं जलुं च लनगातवान्। 9 लिलातुसः क्रूसे उिालधुं लहब्रू-लैलटन-ग्रीक-अक्षरै ः ललस्तखतवान् यथा- एषः यहूदीनाुं राजा। 10 येशुना सह क्रूसे क्रूसे िालितानाुं चोराणाुं मध्ये एकः गेिासः नाम आसीत्, सः येशुुं अवदत्, “यलद त्वुं ख्रीष्टः अलस, तलहा स्वुं अस्मान् च मोचय। 11 लकन्तु यः चोरः दलक्षणहिे क्रूसे क्रुष्टः आसीत्, यस्य नाम दीमासः आसीत्, सः तुं भत्ालयत्वा अवदत्, “लकुं त्वुं ईश्वरुं न लबभेलष, यः अस्तस्मन् दण्डे दस्तण्डतः ? वयुं खलु स्वकमाणाुं दोषुं सम्यक् न्याय्युं च प्राप्नुमः ; लकन्तु एषः येशुः लकुं दु ष्कृतुं कृतवान्? 12 ततः िरुं सः येशुुं प्राह, प्रभो, स्वराज्ये आगमनसमये माुं स्मर। 13 येशुः प्रत्युवाच, अहुं त्वाुं सत्युं वदालम यत् अद्य त्वुं मया सह स्वगे भलवष्यलस। अध्याय 8 1 तदा प्रायः षष्ठी प्रहरः आसीत्, नवमघण्टाियान्तुं सर्व्वािृलथव्याः उिरर अन्धकारः आसीत्। 2 सूयाग्रहणसमये मस्तन्दरस्य िदाा ऊध्वातः अधः यावत् लवदीणाः अभवत्। लशलाः अलि लवदीणाा ः , श्मशानालन च उद् घालटतालन, सुप्ाः बहवः सन्तशरीराः च उस्तत्थताः । 3 प्रायः नवमे समये येशुः उच्चैः स्वरे ण आक्रोलशतवान् , हेली, हेली, लामा ज़बक्थनी? यस्य व्याख्या भवलत, मम दे वः , मम दे वः , लकमथुं माुं त्यक्तवान्? 4 तदनन्तरुं येशुः अवदत्, हे लिता, अहुं तव हिे मम आत्मानुं समिायालम। इत्युक्त्वा च भूतुं त्यक्तवान्। 5 लकन्तु सनािलतः दृष्ट्वा येशुः एवुं क्रन्दन् आत्मानुं त्यक्तवान्, तदा सः ईश्वरस्य मलहमाम् अकरोत्, “सत्युं एषः न्याय्यः िुरुषः आसीत्। 6 ये जनाः तत्र स्तिताः सवे जनाः तत् दृष्ट्वा अलतशयेन व्याकुलाः अभवन्; अतीतुं लचन्तयन् तेषाुं िनौ प्रहारुं कृत्वा यरुशलेमनगरुं प्रत्यागतवान्। 7 शतसेनािलतः राज्यिालस्य समीिुं गत्वा सवुं गतुं तस्मै कलथतवान्। 8 एतालन सवाालण श्रुत्वा सः अलतशयेन दु ः स्तखतः अभवत् ; 9 यहूलदनः समाहूय तान् अवदत् , “लकुं यूयुं येशुः लियमाणे सूयाग्रहणस्य चमत्कारुं दृष्टवन्तः ? 10 यहूलदनः तत् श्रुत्वा राज्यिालुं प्रत्युवाच, “सूयाग्रहणुं यथाप्रथमवत् अभवत्।” 11 लकन्तु ये ख्रीष्टस्य िररलचताः सवेऽलि एतालन सवाालण िश्यन्तः गलीलदे शात् येशुना अनुसृताः स्तस्त्रयः अलि दू रुं स्तितवन्तः । 12 अररमलथयादे शस्य कलित् योसेफः नाम येशुना लशष्यः आसीत्, लकन्तु यहूदीभयात् प्रकटतया न तथा, सः राज्यिालस्य समीिम् आगत्य राज्यिालुं प्रालथातवान् यत् सः तस्मै लशष्युं हतुुं अनुमलतुं दास्यलत क्रूसे येशुना शरीरम्। 13 राज्यिालः तस्मै अनुमलतुं दत्तवान्। 14 लनकोदे मसः प्रायः शतिौण्डभारुं गन्धक-अलोजयोः लमश्रणुं स्वेन सह आनयन् आगतः । ते येशुुं क्रूसात् अश्रुलभः अवतारलयत्वा यहूदीनाुं मध्ये अन्त्येलष्ट-प्रथानुसारुं मसलालभः सनीवस्त्रैः बद्धवन्तः । 15 तुं नूतनसमालधिले िाियलत स्म, यत् योसेफः लनलमातवान्, लशलायाम् अलि लिन्नवान्, यस्तस्मन् कदालि कोऽलि कलित् न िालितः । ते च श्मशानद्वारुं प्रलत महतीुं लशलाम् आवत्या। अध्याय 9 1 यदा अन्यायी यहूलदनः योसेफः यालचतवान् इलत श्रुत्वा येशुना शवुं दफनम् अकरोत् , तदा ते लनकोदे मस्य अिेषणुं कृतवन्तः । ये िञ्चदश जनाः ये राज्यिालस्य समक्षुं साक्ष्युं दत्तवन्तः यत् येशुः व्यलभचारे ण न जातः , अन्ये च सज्जनाः ये तस्य प्रलत लकमलि सत्कमा कृतवन्तः । 2 लकन्तु ते सवे यहूलदभयेन लनगूढाः सन् लनकोदे मसः एव तान् प्रदश्या अवदत्, “एतादृशाः जनाः कथुं सभागृहुं प्रलवशस्तन्त? 3 यहूलदनः तस्मै प्रत्युवाच, “लकन्तु त्वुं ख्रीष्टेन सह सङ्गलठतः आराधनालयुं कथुं प्रलवष्ट्टुुं साहसुं कृतवान्? तेन सह भाग्युं िरलोके भवतु। 4 लनकोदे मसः प्रत्युवाच, आमेन्; तथा भवतु, तस्य राज्ये तस्य सह मम भाग्युं भवतु।
5 तथैव योसेफः यहूदीनाुं समीिम् आगत्य तान् अवदत् यत् यूयुं लिलातुसस्य येशुना शरीरुं कामयन्तः लकमथुं मलय क्रुद्धाः ? िश्यत, अहुं तुं मम समालधिले िािलयत्वा शुद्धेन सनीतेन वेलष्टतवान्, समालधद्वारे च लशला िालितवान्। 6 मया तस्य प्रलत सम्यक् कृतुं; लकन्तु यूयुं तस्य न्याय्यस्य क्रूसे क्रूसे, लसरकुं लिबन्, कण्टकैः मुकुटुं कृत्वा, तस्य शरीरुं चाबुकेन लवदारलयत्वा, तस्य रक्तस्य अिराधुं युष्माकुं उिरर प्राथायन्, अन्यायिूवाकुं लवस्तस्मताः अभवन्। 7 एतत् श्रुत्वा यहूलदनः व्याकुलाः , व्याकुलाः च अभवन्; ते योसेफुं गृहीत्वा लवश्रामलदनात् िूवुं लनग्रहे िािलयतुुं आज्ञाुं दत्तवन्तः , लवश्रामलदनस्य समास्तप्ियान्तुं तत्रैव िालिताः । 8 ते तम् अवदन्, “स्वीकारुं कुरु; यतः सप्ाहस्य प्रथमलदनुं यावत् भवतः लकमलि हालनुं कतुुं न युक्तम्। लकन्तु वयुं जानीमः यत् त्वुं अन्त्येलष्टयोग्यः न मन्तव्यः भलवष्यलस; लकन्तु वयुं तव माुंसुं वायुिलक्षभ्यः िृलथव्याः िशूभ्यः च दास्यामः । 9 योसेफः प्रत्युवाच, तत् वाक्युं गलवा तः गोललयथस्य वचनम् इव अस्ति, यः दाऊदस्य लवरुद्धुं वदन् जीवन्तुं िरमेश्वरुं लनस्तन्दतवान्। लकन्तु यूयुं शास्त्रज्ञाः वैद्याः च जानस्तन्त यत् िरमेश् वरः भलवष्यद्वालदना कथयलत, प्रलतशोधः मम एव, अहुं च युष् माकुं प्रलत 1 दु ष् टुं प्रलतदास्यालम यत् यूयुं मम तजानुं कृतवन्तः । 10 यः िरमेश्वरः त्वुं क्रूसे लस्तम्बतवान्, सः माुं भवतः हिात् मोचलयतुुं समथाः अस्ति। तव सवुं दु ष्टुं त्वलय िुनः आगलमष्यलत। 11 राज्यिालः हिप्रक्षाल्य उक्तवान् , “अस्य न्याय्यस्य रक्तात् अहुं लनमालः अस्तस्म।” लकन्तु यूयुं प्रत्युवाच, “तस्य रक्तुं अस्माकम् अस्माकुं बालकानाुं च उिरर भवतु।” यथोक्तुं यूयुं सदा लवनश्यन्तु। 12 यहूदीनाुं वृद्धाः एतत् वचनुं श्रुत्वा अलतक्रुद्धाः अभवन्; योसेफुं गृहीत्वा तुं कक्षे लनधाय यत्र स्तखिकी नासीत्। ते द्वारुं बद् ध्वा कुण्डले मुद्राुं िाियस्तन्त स्म; 13 हन्नाः कैफा च तस्तस्मन् रक्षकुं िािलयत्वा याजकैः लेवीलभः सह लवश्रामलदनानन्तरुं सवे लमललतुुं युस्तक्तुं कृतवन्तौ, ते च योसेफुं लकुं वधुं कतुुं कस्तितवन्तौ। 14 तेन एतत् कृत्वा अन्नासः कैफा च शासकाः योसेफुं बलहः आनलयतुुं आज्ञाियस्तन्त स्म। अध्याय 10 1 तत् श्रुत्वा सवे सभाः प्रशुंलसताः लवस्तस्मताः च अभवन् यतः ते कक्षस्य कुण्डलस्य उिरर तदे व मुद्राुं प्राप्य योसेफुं न प्राप्नुवन्। 2 ततः हन्नासः कैफा च लनगात्य योसेफस्य गमनुं दृष्ट्वा सवे योसेफस्य गमनुं प्रशुंसन्तौ िश्यतः एकः सैलनकः येशुसमालधिालकः सभायाुं वदलत स्म। 3 येशोः समालधिलस्य रक्षणुं कुवान्तः भूकिः अभवत् ; वयुं िरमेश् वरस् य दू तः समालधस् य लशलाम् आवत्या तस्तस्मन् उिलवष्टुं दृष्टवन्तः । 4 तस्य मुखुं लवद् युत् इव, तस्य वस्त्रुं लहमवत्; भयेन च मृताः व्यस्तक्तः इव अभवमः । 5 येशुसमालधिे स्तस्त्रयः प्रलत एकः स्वगादूतः कथयलत स्म, “मा भयम्; अहुं जानालम यत् भवन्तः क्रूसे िालितुं येशुुं अस्तिष्यस्तन्त; सः यथा िूवुं उक्तवान् तथा उस्तत्थतः । 6 आगत्य िश्यतु यत्र सः शयनुं कृतवान्; ततः सद्यः गत्वा लशष्यान् कथयतु यत् सः मृतात् िुनरुस्तत्थतः अस्ति, सः युष्माकुं िुरतः गालीलदे शुं गलमष्यलत। तत्र यूयुं तुं द्रक्ष्यथ यथा सः युष्मान् अवदत्। 7 तदा यहूलदनः येशुसमालधिालकान् सवाान् सैलनकान् आहूय तान् अवदन्, याः स्तस्त्रयः के सस्तन्त, येषाुं समीिुं स्वगादूतः उक्तवान्? लकमथुं यूयुं तान् न गृहीतवन्तः ? 8 सैलनकाः प्रत्युवाच, वयुं न जानीमः यत् स्तस्त्रयः के आसन्; अलि च भयेन मृताः इव अभवमः , तान् स्तस्त्रयः कथुं गृह्णीमः ? 9 यहूलदनः तान् अवदन्, यथा प्रभुः जीलवतः अस्ति तथा वयुं युष् माकुं न लवश्वसामः । 10 युष्माकुं येशुुं एतावता चमत्कारुं कुवान्तुं दृष्ट्वा श्रुत्वा तस्य लवश्वासुं न कृतवन्तः , तदा यूयुं कथुं अस्मासु लवश्वासुं कुयाात्? यूयुं सम्यक् उक्तवन्तः , यथा प्रभुः जीवलत, यतः प्रभुः सत्यमेव जीवलत। 11 वयुं श्रुतवन्तः यत् यूसुफुं येशुना शवुं दफनम् अकरोत्, तस्तस्मन् कक्षे सीलबद्धस्य कुण्डले लनरुद्धुं कृतवन्तः । यदा यूयुं तत् उद् घालटतवन्तः तदा तुं तत्र न प्राप्नुवन्। 12 तलहा यूसुफुं युष्मालभः कक्षे रक्षणुं कृत्वा वयुं येशुुं जनलयष्यामः , यस्य रक्षणुं वयुं समालधिले कृतवन्तः । 13 यहूलदनः प्रत्युवाच, वयुं योसेफुं जनलयष्यामः , लकुं यूयुं येशुुं जनयथ। लकन्तु योसेफः स्वस्य अररमालथयानगरे अस्ति।
14 सैलनकाः अवदन्, “यलद योसेफः अररमलथयादे शे, येशुः गालीलदे शे च अस्ति, तलहा वयुं स्वगादूतुं स्तस्त्रयः ज्ञाियलत इलत श्रुतवन्तः । 15 यहूलदनः एतत् श्रुत्वा भयभीताः भूत्वा िरस्परुं अवदन्, “यलद कथलञ्चत् एतालन वचनालन सावाजलनकरूिेण दृश्यन्ते तलहा प्रत्येकुं शरीरुं येशुना लवश्वासुं कररष्यलत। 16 ततः ते बहु धनुं सङ् गृह्य सैलनकेभ्यः दत्तवन्तः , “लकुं यूयुं जनान् कथयथ यत् यूयुं सुप्ायाुं रात्रौ येशुना लशष्याः आगत्य येशुशरीरुं अिहृतवन्तः । यलद च राज्यिालः लिलातुसः एतत् शृणोलत तलहा वयुं तुं तृप्त्य भवन्तुं सुरलक्षतुं कररष्यामः । 17 तदनुसारुं सैलनकाः धनुं गृहीत्वा यहूदीनाुं लनदे शानुसारुं अवदन्। तेषाुं प्रलतवेदनुं च जनानाुं मध्ये प्रसाररतम्। 18 लकन्तु कलित् िुरोलहतः लफनेसः , अदा लवद्यालयस्य लशक्षकः , लेवीयः च अगेयस् नामकः , ते त्रयः गालीलतः यरुशलेमनगरुं गत्वा मुख्ययाजकान् सभागृहेषु स्तितान् सवाान् च अवदन्। 19 यूयुं क्रूसे क्रूसे िालितुं येशुुं वयुं दृष्टवन्तः , सः एकदशलशष्यैः सह वाताालािुं कुवान्, तेषाुं मध्ये जैतुनिवाते उिलवश्य तान् कथयलत स्म। 20 सिूणाजगलत गत्वा सवाराष्टरेषु सुसमाचारुं प्रचारयन्तु, लितुः िुत्रस्य िलवत्रात्मनः च नाम्ना मज्जनुं कुवान्तु। यः कलित् लवश्वासुं कृत्वा मज्जनुं प्राप्स्यलत, सः उद्धारुं प्राप्स्यलत। 21 लशष्ट्यान्इदम्उक्त्वा वयुं तुं स्वगाारोहन्तुं दृष्टवन्तः । 22 यदा मुख्ययाजकाः , प्राचीनाः , लेवीयि एतालन श्रुत्वा एतान् त्रयान् िुरुषान् अवदन्, “इस्राएलस्य िरमेश्वरस्य मलहमाम् अकुवान्, यत् यूयुं दृष्टुं श्रुतुं च वदथ, तत् सत्युं वा इलत, तस्मै स्वीलक्रयताम् . 23 ते प्रत्युवाच, “यथा वयुं येशुुं लशष्यैः सह वाताालािुं श्रुत्वा स्वगाारोहणुं च दृष्टवन्तः , अब्राहमस्य, इसहाकस्य च िरमेश्वरः , याकूबस्य च िरमेश्वरः यथा जीवलत , अतः वयुं भवद्भ्यः सत्युं कलथतवन्तः । 24 ततः िरुं त्रयः जनाः उत्तरुं दत्त्वा एतत् वचनुं योजयन्तः अवदन्, “यलद वयुं येशुुं श्रुतवन्तः स्वगाारोहणुं च दृष्टवन्तः वचनालन यलद वयुं स्वालमनी न भवेम, तलहा वयुं िािदोषी भवेम। 25 तदा मुख्ययाजकाः सद्यः उत्थाय व्यविाग्रन्थुं हिे गृहीत्वा एतान् जनान् मन्त्रुं कृतवन्तः , “यशुलवषये यत् उक्तुं तत् यूयुं िुनः न वक्ष्यथ।” 26 तेभ्यः बहु धनरालशुं दत्त्वा तेषाुं सह अन्यान् जनान् प्रेलषतवन्तः ये तान् स्वदे शुं प्रलत नेतुम्, येन ते यरुशलेमनगरे कथमलि न िातुुं शक्नुवस्तन्त। 27 ततः यहूलदनः सर्व्वुं समागत्य दु ः खदुं लचन्ताम् उक्तवन्तः , “यरुशलेमनगरे लकम् एतत् असाधारणुं घलटतम्? 28 लकन्तु हन्नासः कैफा च तान् सान्त्त्वयन्तौ, “यशोः समालधुं रक्षन्तः सैलनकाः अस्मान् कथयस्तन्त स्म यत्, एकः स्वगादूतः श्मशानद्वारात् लशलाम् अिसाररतवान् इलत वयुं लकमथुं लवश्वासुं कुमाः ? 29 कदालचत् तस्य लशष्याः तेभ्यः एतत् कथलयत्वा तेभ्यः धनुं दत्त्वा येशुना शरीरुं हृतवन्तः । 30 तदलतररक्तुं लवचायाताुं यत् िरदे शीयानाुं कृते श्रेयः न दातव्यः यतः ते अलि अस्माकुं बहु धनुं गृहीतवन्तः , ते अस्मान् यथा दत्ताः लनदे शानुसारुं अस्मान् घोलषतवन्तः । ते अस्माकुं प्रलत, येशुना लशष्याणाुं प्रलत वा लवश्वालसणः भवेयुः । अध्याय 11 1 तदा लनकोदे मसः उत्थाय अवदत्, हे इस्राएलिुत्राः , यूयुं सम्यक् वदस्तन्त, ते त्रयः जनाः िरमेश् वरस् य लनयमस् य शिथुं कृतवन् तः , ये अवदन्, “अस् य येशुुं जैतुनिवाते लशष् यैः सह वदन् िश्यामः , वयुं च दृष्टवन्तः ।” तुं स्वगाारोहणुं कुवान्। 2 शास्त्रुं अस्मान् उिलदशलत यत् धन्यः एललयाहः भलवष्यद्वालदः स्वगुं नीतः । एलीशा भलवष्यद्वालदलभः िुत्रैः िृष्टः , “अस्माकुं लिता एललयाहः कुत्र अस्ति?” स तान् प्राह, स्वगुं नीतः इलत। 3 भलवष्यद्वालदनाुं िुत्राः तम् अवदन्, “कदालचत् आत्मा तुं इस्राएलस्य कस्तस्मुंलित् िवाते नीतवान्, तत्र कदालचत् वयुं तुं प्राप्नुमः ।” ते एलीशाुं याचन्ते स्म, सः तेषाुं सह लत्रलदनालन भ्रमलत स्म, तदा ते तुं न प्राप्नुवन्। 4 हे इस्राएलिुत्राः इदानीुं माुं शृणुत, इस्राएलिवातेषु मनुष्यान् प्रेषयामः , मा भूत् आत्मा येशुुं नीतवान्, तत्रैव वयुं तुं प्राप्य तृप्ाः भलवष्यामः । 5 लनकोदे मसस्य उिदे शः सवाान् जनान् प्रसन्नुं कृतवान् ; ते जनान् प्रेलषतवन्तः ये येशुम् अस्तिषन् लकन्तु तुं न प्राप्नुवन्, ते िुनः आगत्य अवदन्, “वयुं िररतः गतवन्तः , लकन्तु येशुुं न प्राप्नुमः , लकन्तु वयुं योसेफुं तस्य अररमलथयानगरे प्राप्नुमः ।” 6 एतत् श्रुत्वा शासकाः सवे जनाः च प्रसन्नाः भूत्वा इस्राएलस्य िरमेश् वरस्य िुलतुं कृतवन्तः यतः योसेफः यः कक्षे लनरुद्धः आसीत्, सः न प्राप्नोत् ।
7 तेन महती सभा लनमााय मुख्ययाजकाः अवदन् , “केन प्रकारे ण वयुं योसेफस्य समीिुं आनयेम, तस्य सह वाताालािुं कतुुं ? 8 ते ित्रखण्डुं गृहीत्वा तस्मै ललस्तखतवन्तः , “भवतः सर्व्वािररवारस्य च शास्तन्तः भवतु।” वयुं जानीमः यत् वयुं ईश्वरस्य भवतः च लवरुद्धुं अिराधुं कृतवन्तः । अस्माकुं लितृणाुं दशानुं कतुुं प्रसन्नाः भव, यतः भवतः कारागारात् िलायनेन वयुं सम्यक् आियाचलकताः अभवम । 9 वयुं जानीमः यत् वयुं भवतः लवरुद्धुं दु ष्टिरामशुं कृतवन्तः , प्रभुः भवतः िालनुं कृतवान् , प्रभुः स्वयम् अस्माकुं योजनाभ्यः त्वाुं मोलचतवान्। शास्तन्तः योसेफ, यः सवेषु जनेषु गौरविूणाः अस्ति। 10 ते योसेफस्य सप् लमत्रालण लचत्वा तान् अवदन्, “यदा यूसुफस्य समीिम् आगत्य शास्तन्तिूवाकुं तुं नमस्कृत्य एतत् ित्रुं ददातु।” 11 तदनुसारुं ते योसेफस्य समीिम् आगत्य शास्तन्तिूवाकुं तुं प्रणामुं कृत्वा ित्रुं दत्तवन्तः । 12 तदा योसेफः तत् िलठत्वा अवदत्, “प्रभुः िरमेश् वरः प्रशुंलसतः यः माुं इस्राएलीभ्यः मोलचतवान् यत् ते मम रक्तुं िातुुं न शक्तवन्तः । धन्यः ईश्वरः यः माुं त्वा िक्षाधः रलक्षतवान्। 13 ततः योसेफः तान् चुम्बलयत्वा स्वगृहुं नीतवान्। िरे ण लदने योसेफः गदम् आरुह्य तेषाुं सह यरुशलेमनगरुं गतः । 14 सवे यहूलदनः एतत् श्रुत्वा तुं लमललतुुं लनगात्य आक्रोलशतवन्तः , हे लिता योसे फ, तव अत्र आगमनुं शास्तन्तुं कुरु। 15 यस्मै सः प्रत्युवाच, भगवतः समृस्तद्धः सवाान् जनान् प्रयच्छतु। 16 ते सवे तुं चुस्तम्बतवन्तः ; लनकोदे मसः च महतीुं मनोरञ्जनुं कृत्वा तुं स्वगृहुं नीतवान्। 17 िरे ण लदने सज्जनलदवसेन हन्नाः कैफा लनकोदे मि योसेफुं अवदन्, “इस्राएलस्य िरमेश्वरस्य समक्षुं स्वीकारुं कुरु, ये प्रश्ाः वयुं त्वाुं िृच्छामः , तान् सवाान् उत्तरुं ददातु। 18 त्वया येशोः शवः दफनः कृतः इलत वयुं बहु व्याकुलाः अभवम। तथा च' यदा वयुं त्वाुं कक्षे लनरुद्धवन्तः तदा त्वाुं न प्राप्नुमः ; ततः िरुं यावत् भवतः अस्माकुं मध्ये प्रकलटतस्य समयः यावत् वयुं भीताः स्मः । अतः िरमेश्वरस्य समक्षुं यत् लकमलि घलटतुं तत् कथयतु। 19 तदा योसेफः प्रत्युवाच, यूयुं माुं सज्जनलदने प्रभातियान्तुं लनरोधुं कृतवन्तः । 20 यदा अहुं मध्यरात्रौ प्राथानायाुं स्तितः आसम् , तदा गृहुं चतुलभाः स्वगादूतैः िररतः आसीत्। अहुं येशुुं सूयास्य तेजः इव दृष्टवान् , भयात् िृलथव्याुं िलततः । 21 लकन्तु येशुः मम हिुं गृहीत्वा भूमौ माुं उत्थालितवान् , ततः मलय ओसः लसक्तः । लकन्तु सः मम मुखुं माजायन् माुं चुम्बयन् अवदत्, योसेफ, मा भयम्; िश्य माुं, अहमेव लह। 22 ततः अहुं तुं दृष्ट्वा अवदम्, “रब्बोनी एललया! सः माुं प्रत्युवाच, “अहुं एललयाहः नास्तस्म, लकन्तु नासरतदे शीयः येशुः , यस्य शरीरुं त्वया दफनम् अकरोत्।” 23 अहुं तम् अवदम्, यस्तस्मन् समालधिले अहुं त्वाुं लनधाय, तत् दशायतु। 24 ततः येशुः माुं हिुं गृहीत्वा मया तुं शयनुं िानुं प्रलत नीत्वा तस्य लशरलस मया िालितालन सनीवस्त्रालण वस्त्रालण च दलशातालन। तदा अहुं येशुः एव इलत ज्ञात्वा तुं भजलयत्वा अवदम्, “यः प्रभुनाम्ना आगच्छलत, सः धन्यः भवतु।” 25 येशुः िुनः माुं हिुं गृहीत्वा अररमलथयानगरुं स्वगृहुं प्रलत नीत्वा माुं अवदत्, “भवतः शास्तन्तः भवतु। लकन्तु चत्वाररुं शत् लदवसियान्तुं स्वगृहात् बलहः मा गच्छ; लकन्तु मया लशष्याणाुं समीिुं गन्तव्यम्। अध्याय 12 1 मुख्ययाजकाः एतालन सवाालण श्रुत्वा लवस्तस्मताः भूमौ मृताः इव मुखुं कृत्वा िलतत्वा िरस्परुं क्रन्दन्तः अवदन्, “यरुशलेमनगरे यत् एतत् असाधारणुं लचह्नुं घलटतम्? वयुं येशुना लितरुं मातरुं च जानीमः । 2 एकः लेवीयः अवदत्, “अहुं तस्य बहवः बन्धुजनाः धालमाकाः जानालम, ये मस्तन्दरे मस्तन्दरे इस्राएलस्य िरमेश्वराय बललदानुं होमबललदानुं च कतुुं प्रवृत्ताः सस्तन्त। 3 महािुरोलहतः लशमोनः तुं बाहुयुग्मे गृहीतवान्। सः तम् अवदत्, “प्रभो, इदानीुं त्वुं तव सेवकुं तव वचनुं यथावत् शास्तन्तिूवाकुं गन्तुुं ददालस। यतः मम नेत्रैः तव मोक्षुं दृष्टम् , यत् त्वया सवेषाुं जनानाुं सम्मुखुं सज्जीकृतम्, अन्यजातीयानाुं बोधनाय प्रकाशः , तव प्रजानाुं इस्राएलस्य मलहमा च। 4 लशमोनः तथैव येशुमातुः मररयमुं आशीवाादुं दत्त्वा ताुं अवदत्, “तस्य बालकस्य लवषये अहुं त्वाुं वदालम। सः बहूनाुं ितने िुनरुत्थानाय, यस्य लचह्नस्य लवरुद्धुं वक्तव्युं भलवष्यलत, तदथुं च लनयुक्तः । 5 आम्, खि् गः तव प्राणान् अलि लवदारलयष्यलत, बहुहृदयानाुं लवचाराः च प्रकालशताः भलवष्यस्तन्त।
6 तदा सवे यहूलदनः अवदन्, “तेषाुं त्रयाणाुं िुरुषाणाुं समीिुं प्रे षयामः , ये अवदन् यत् ते तुं जैतुनिवाते लशष्यैः सह वाताालािुं कुवान्तुं दृष्टवन्तः । 7 ततः िरुं ते तान् िृष्टवन्तः यत् ते लकुं दृष्टवन्तः ; सः एकमतेन उत्तररतवान्, “इस्राएलस्य िरमेश्वरस्य सालन्नध्ये वयुं प्रलतिादयामः यत् वयुं स्पष्टतया येशुुं जैतुनिवाते स्वलशष्यैः सह वाताालािुं कुवान् स्वगाारोहणुं च दृष्टवन्तः । 8 ततः हन्ना कैफा च तान् िृथक् िृथक् िानेषु नीत्वा िृथक् िृथक् िरीलक्षतवन्तौ। ये सवासम्मत्या सत्युं स्वीकृतवन्तः , येशुुं दृष्टवन्तः इलत च अवदन्। 9 तदा हन्नाः कैफा च अवदताम्, “अस्माकुं लनयमः कथयलत यत्, द्वयोः वा त्रयाणाुं वा सालक्षणाुं मुखेन प्रत्येकुं वचनुं िालितुं भलवष्यलत।” 10 लकन्तु वयुं लकुं उक्तवन्तः ? धन्यः हनोकः िरमेश्वरुं प्रसन्नुं कृतवान्, िरमेश्वरस्य वचनेन च अनुवालदतः ; धन्यस्य मूसायाि श्मशानिानुं ज्ञायते। 11 लकन्तु येशुः लिलातुसस्य समक्षुं प्रहाररतः , कण्टकमुकुटुं कृत्वा, थूकुं कृत्वा, शूलेन लवदाररतः , क्रूसे क्रूसे मृतः , क्रूसे मृतः , दफनः च अभवत्, तस्य शरीरुं माननीयः योसेफः नूतनसमालधिले दफनः अभवत् , सः च साक्ष्युं ददालत तुं जीलवतुं दृष्टवान्। 12 अिरुं च ते तुं जैतुनिवाते स्वलशष्यैः सह वाताालािुं कुवान्तुं स्वगाारोहणुं च दृष्टवन्तः । 13 ततः योसेफः उत्थाय। हन्नाुं कैफाुं च उक्तवान्, यूयुं न्याय्यतया महतीुं आियुं प्राप्नुथ यत् यूयुं येशुः जीलवतः स्वगुं गतः इलत कलथतः । 14 खलु आियुं यत् सः न केवलुं मृतात् िुनरुत्थाियेत्, अलितु येरुसलेमनगरे बहवः दृष्टाः िरे षाुं लचताभ्याुं िुनरुत्थाियेत्। 15 इदानीुं लकलञ्चत् माुं शृणुत, वयुं सवे धन्युं लशमोनुं महािुरोलहतुं जानीमः , यः लशशवः सन् येशुुं मस्तन्दरे स्वबाहुयुग्मे गृहीतवान्। 16 अस्यैव लशमोनस्य स्विुत्रद्वयम् आसीत्, तेषाुं मृत्योः अन्त्येष्टौ च वयुं सवे उिस्तिताः आसन्। 17 अतः गत्वा तेषाुं समालधिानालन िश्यतु, यतः एते मुक्ताः , ते उस्तत्थताः च सस्तन्त, िश्यत, ते अररमलथयानगरे सस्तन्त, ते एकत्र भस्तक्तकाय्ये षु समयुं याियस्तन्त। 18 केचन खलु प्राथानायाुं तेषाुं स्वरस्य शब्दुं श्रुतवन्तः , लकन्तु ते कस्यलचत् सह वाताालािुं न कररष्यस्तन्त, लकन्तु ते मृतानाुं इव मूकाः एव लतष्ठस्तन्त। 19 लकन्तु आगच्छन्तु, तेषाुं समीिुं गत्वा तेषाुं प्रलत सवाथा आदरिूवाकुं सावधानतया च वतायामः । यलद च वयुं तान् शिथुं कतुुं आनेतुुं शक्नुमः तलहा कदालचत् ते अस्मान् स्वस्य िुनरुत्थानस्य केचन रहस्युं वक्ष्यस्तन्त। 20 तत् श्रुत्वा यहूलदनः अतीव हलषाताः अभवन्। 21 ततः हन्नाः कैफाः , लनकोदे मसः , योसेफः , गमलीएलः च अररमलथयानगरुं गतवन्तौ, लकन्तु तेषाुं समाधौ न प्राप्नुवन्। लकन्तु ते नगरुं िररभ्रमन्तः स्वभस्तक्तषु तान् जानुभ्याुं बद्धवन्तः । 22 ततः िरमेश् वरस् य आदरिूवाकुं अलभवादयन् यरुशलेमस् य सभागृहुं नीत्वा द्वारालण लिधाय प्रभोः लनयमग्रन्थुं गृहीतवन्तः । 23 तेषाुं हिे िािलयत्वा अदोनई-ईश्वरस्य इस्राएल-ईश्वरस्य च शिथुं कृतवन्तौ, ये अस्माकुं लितृभ्यः व्यविायाः भलवष्यद्वालदनाुं च माध्यमेन उक्तवन्तः , “यलद युष्माकुं मृतात् िुनरुत्थानम् अकरोत् , तस्य येशुः इलत लवश्वासुं कुवास्तन्त तलहा कथयतु।” यूयुं लकुं दृष्टवन्तः , मृतात् िुनरुत्थालिताः च। 24 लशमोनस्य िुत्रौ चररनो लेस्तन्थयुस् च एतालन श्रुत्वा कस्तितौ, लवलक्षप्ौ, लनः श्वलसतौ च। तस्तस्मन् एव काले स्वगुं िश्यन्तः लजह्वायाुं अङ् गुलीलभः क्रसस्य लचह्नुं कृतवन्तः । 25 तत्क्षणमेव ते उक्तवन्तः , “अस्माकुं प्रत्येकुं ित्रुं ददातु, वयुं यत् लकमलि दृष्टवन्तः तत् सवुं युष्माकुं कृते ललस्तखष्यामः ।” ते च एकैकम् उिलवश्य ललस्तखतवन्तः । अध्याय 13 1 हे िरमेश् वरः येशुः लिता च, यः िरमेश् वरः , मृतानाुं िुनरुत् थानुं जीवनुं च, तव क्रूसस् य मृत्योः अनन्तरुं वयुं दृष्टालन तव रहस्यालन कथलयतुुं अस्मान् अनुमलतुं ददातु। वयुं लह तव नाम्ना शिथुं कृतवन्तः । 2 त्वया तव भृत्यानाुं गुप्विूनाम् , यत् तव लदव्यशक्त्या नरके कृतालन, तत् कथलयतुुं लनलषद्धाः । 3 यदा वयुं लितृलभः सह नरकगहने अन्धकारस्य कृष्णे िालिताः आसन्, तदा सहसा सूयास्य सुवणावणाः , तत्स्थानुं बोधयन् िूलः बैंगनीवणाः प्रकाशः च प्रादु भूातः । 4 सम्प्रलत सवामनुष्यजातेः लिता आदमः सववः लितृिुरुषैः भलवष्यद्वालदलभः सह हलषातः भूत्वा अवदत्, सः प्रकाशः अनन्तप्रकाशस्य कताा अस्ति, यः अस्मान् अनन्तप्रकाशुं प्रलत अनुवादलयतुुं प्रलतज्ञातवान्।
5 तदा यशायाहः भलवष्यद्वालदः क्रन्दन् अवदत्, “अयुं मम भलवष्यद्वाणीनुसारुं लितुः िरमेश्वरस्य िुत्रस्य च प्रकाशः अस्ति, यदा अहुं िृलथव्याुं जीलवतः आसम्। 6 जबूलोनदे शः , यरदननद्याः िरे नेफ्थाललमदे शः च, अन्धकारे चरन्तः जनाः महत् प्रकाशुं दृष्टवन्तः । ये च मृत्योः िायाप्रदे शे लनवसस्तन्त स्म, तेभ्यः प्रकाशः उद् भूतः । इदानीुं च सः आगत्य अस्मान् मृत्योः उिलवष्टान् बोलधतवान्। 7 यदा वयुं सवे अस्मासु प्रकालशतप्रकाशेन आनस्तन्दताः आसन्, तदा अस्माकुं लिता लशमोनः अस्माकुं मध्ये आगत्य सवाान् सङ्घुं अलभनन्दयन् अवदत्, “ईश्वरस्य िुत्रस्य प्रभुुं येशुमसीहस्य मलहमाुं कुरुत। 8 तम् अहुं मस्तन्दरे लशशुः सन् िलवत्रात्मना प्रेररतः सन् तुं बाहुयुग्मे आदाय अङ्गीकृतवान् , 1 इदानीुं मम नेत्रेषु तव मोक्षुं दृष्टम् , यत् त्वया सवेषाुं जनानाुं सम्मुखुं सज्जीकृतम् , अन्यजातीयानाुं बोधनाय प्रकाशः , तव प्रजानाुं इस्राएलस्य मलहमा च। 9 नरकगहनेषु ये सन्ताः सवे तद् श्रुत्वा अलधकालधकुं हलषाताः । 10 अनन्तरम् एकः लघु सन्यासी इव लनगातः , सववः िृष्टः , को त्वुं? 11 तदथुं सः अवदत्, “अहुं प्रान्तरे क्रन्दमानस्य योहनस्य मज्जनकताा, िरमात्मनः भलवष्यद्वालदना च वाणी अस्तस्म, यः स्वजनानाम् उद्धारस्य ज्ञानुं दातुुं स्वस्य आगमनात् िूवुं गतः िािक्षमा। 12 अहुं योहनः िलवत्रात्मनः प्रेररतः सन् येशुुं मम समीिम् आगच्छन्तुं दृष्ट्वा अवदम्, िश्य िरमेश्वरस्य मेषशावकः , िश्यतु यः जगतः िािुं हरलत। 13 अहुं तुं यरदननद्याुं मस्तज्जतवान्, िलवत्रात्मानुं किोतरूिेण तस्य उिरर अवतरन्तुं दृष्ट्वा स्वगाात् वाणीुं श्रुतवान्, एषः मम लप्रयः िुत्रः , यस्तस्मन् अहुं प्रसन्नः अस्तस्म। 14 इदानीुं यदा अहुं तस्य िुरतः गच्छालम स्म, तदा अहुं भवन्तुं ज्ञािलयतुुं अत्र अवतररतवान् यत् िरमेश् वरस्य िुत्रः अस्मान् आगलमष्यलत, ऊध्वातः लदवसवसन्त इव अस्माकुं समीिम् आगलमष्यलत, ये अन्धकारे सस्तन्त, ये च मृत्योः िाया । अध्याय 14 1 लकन्तु प्रथमः िुरुषः अस्माकुं लिता आदमः येशुः यरदनदे शे मस्तज्जतः इलत श्रुत्वा स्विुत्रुं सेठम् आहूय अवदत्। 2 युष्माकुं िुत्रान् लितृिुरुषान् भलवष्यद्वालदनाि तालन सवाा लण वचनालन ज्ञाियतु, यदा अहुं त्वाुं स्वगाद्वारे षु प्रेलषतवान् तदा त्वया श्रुतुं यत् सः मम लशरः व्यालधतः सन् मम लशरः अलभषेकुं करोतु। 3 तदा सेठः लितृिुरुषाणाुं भलवष्यद्वालदनाुं च समीिुं गत्वा अवदत्, “अहुं सेठः स्वगाद्वारे षु िरमेश्वरुं प्राथायन् भगवतः दू तुं दृष्टवान् , माइकेलः मम समक्षुं प्रकलटतः यत् अहुं भगवतः भवतः समीिुं प्रेलषतः ; अहुं मानवशरीराणाुं अध्यक्षताुं कतुुं लनयुक्तः अस्तस्म। 4 अहुं त्वाुं सेठुं वदालम, अश्रुलभः ईश्वरुं मा प्राथाय, दयावृक्षस्य तैलुं च तुं प्राथाय, येन तव लितुः आदमस्य लशरः वेदनायाः अलभषेकः करणीयः । 5 यतो लह त्वुं कथमलि तत् प्राप्ुुं न शक्नोलष यावत् अस्तन्तमलदनुं कालालन च यावत् िञ्चसहस्रिञ्चशतवषाालण व्यतीतालन। 6 तदा ख्रीष्टः िरमदयालुः िरमेश्वरस्य िुत्रः आदमस्य मानवशरीरुं िुनरुत्थानाथुं िृलथव्याुं आगलमष्यलत, तस्तस्मन् एव काले मृतानाुं शरीरालण िुनरुत्थािलयतुुं, यदा सः आगलमष्यलत तदा सः यरदनदे शे बस्तप्स्माुं प्राप्स्यलत। 7 ततः सः स्वस्य दयायाः तैलेन सवेषाुं लवश्वालसनाुं अलभषेकुं कररष्यलत; तस्य दयायाः तैलुं च भलवष्यत्पुिकालन यावत् लनरन्तरुं भलवष्यलत, ये जलेन िलवत्रात्मना च अनन्तजीवनुं प्रलत जायन्ते। 8 यदा तस्तस्मन् काले िरमेश् वरस् य दयालुः िुत्रः ख्रीष्टः येशुः िृलथव् याम् अवतरलत तदा सः अस् माकुं लितरुं आदम् दयायाः वृक्षे स् वगुं प्रलत प्रलवशलत। 9 यदा सवे लितृिुरुषाः भलवष्यद्वालदनाि सेठात् एतालन सवाा लण वचनालन श्रुत्वा अलधकुं आनस्तन्दतवन्तः । अध्याय 15 1 यदा सवे सन्ताः आनस्तन्दताः आसन्, तदा िश्यत, शैतानः , मृत्योः प्रमुखः , मृत्युनािलतः च, नरकराजकुमारम् अवदत्। 2 स्वयुं नासरतवासी येशुुं ग्रहणुं कतुुं सज्जाः भवन्तु , यः िरमेश्वरस्य िुत्रः इलत गवाम् अकरोत्, तथालि मृत्योः भयभीतः मनुष्यः अवदत्, “मम आत्मा मृत्युियान्तुं दु ः स्तखतः अस्ति।” 3 तदलतररक्तुं सः मम अन्येषाुं च बहूनाुं क्षलतुं कृतवान् ; ये लह मया अन्धाः िङ् गुः च कृताः , येषाुं च मया अनेकैः लिशाचैः िीलिताः , तेषाुं वचनेन सः लचलकत्ाुं कृतवान् ; आम्, ये च मया मृताः भवतः समीिम् आनीताः , तेषाुं सः त्वाुं बलात् हरलत।
4 नरकराजकुमारः शैतानुं प्रत्युवाच, कः सः एवम् शस्तक्तशाललनः राजिुत्रः , तथालि मृत्युभीतः िुरुषः ? 5 िृलथव्याः सवे शस्तक्तशाललनः मम सामर्थ्यास्य अधीनाः सस्तन्त, यम् त्वुं स्वशक्त्या वशीकृतवान्। 6 लकन्तु यलद मानवस्वभावे एतावत् शस्तक्तशाली भवलत तलहा सत्युं त्वाुं प्रलतिादयालम यत् सः स्वस्य लदव्यस्वभावे सवाशस्तक्तमान् अस्ति, तस्य शस्तक्तुं न कलित् मनुष्यः प्रलतरोधलयतुुं शक्नोलत। 7 अतएव मृत्योः भयभीतः इलत उक्त्वा त्वाुं फलसतुुं लचस्तन्ततवान्, अनन्तयुगियान्तुं भवतः दु ः खुं भलवष्यलत। 8 तदा शैतानः प्रत्युवाच नरकराजकुमारुं त्वया लकमथाम् सुंशयः प्रकलटतः , तव प्रलतद्वस्तन्त्द्वनुं मम च नासरतदे शीयुं येशुुं ग्रहीतुुं भीतः ? 9 अहुं तु तुं िरीलक्षतवान्, मम वृद्धान् यहूदीन् तस्य लवरुद्धुं उत्ाहेन, क्रोधेन च प्रेररतवान् ? 10 अहुं तस्य दु ः खस्य कृते शूलुं तीक्ष्णुं कृतवान्; मया लित्तुं लसरकुं च लमश्रलयत्वा सः तत् लिबेत् इलत आज्ञालितवान्; मया तस्य क्रूसे क्रूसः , इलबस् हििादयोः भेदनाथुं च नखाः सज्जीकृताः ; इदानीुं तस्य मृत्युः समीिे अस्ति, अहुं तुं भवतः मम च वशीकृत्य अत्र आनलयष्यालम। 11 तदा नरकराजकुमारः प्रत्युवाच, त्वया इदानीुं एव माुं उक्तुं यत् सः मम मृतान् बलात् अिहृतवान्। 12 ये जनाः िृलथव्याुं िुनजीवनुं न प्राप्नुयुः तावत् अत्र िालिताः , ते स्वशक्त्या न, अलितु ईश्वरुं प्रलत प्राथानालभः इतः अिहृताः , तेषाुं सवाशस्तक्तमानः िरमेश्वरः तान् मत्तः अिहृतवान्। 13 तलहा नासरतदे शीयः येशुः कोऽस्ति यः स्ववचनेन िरमेश् वरस् य प्राथानाुं लवना मृतान् मत् हृतवान्? 14 कदालचत् स एव लाजरुं चतुलदा नालन मृतः सन् दु गास्तन्धतः सड़् गः च मत्तः अिहृतवान् , यस्य मम मृतः व्यस्तक्तः आसीत्, तथालि सः तुं स्वशक्त्या िुनः जीलवतुं कृतवान् . 15 शैतानः प्रत्युवाच नरकराजकुमारम् , “एष एव व्यस्तक्तः नासरतदे शीयः येशुः ।” 16 तत् श्रुत्वा नरकराजिुत्रः तुं अवदत्, “अहुं त्वाुं शिथुं करोलम यत् त्वुं तुं मम समीिुं मा आनय।” 17 यतः अहुं तस्य वचनस्य सामर्थ्युं श्रुत्वा भयात् कस्तितवान्, मम सवे अधमासङ्गठाः च तत्कालुं व्याकुलाः अभवन्। 18 वयुं लाजरुं लनरोधलयतुुं न शक्तवन्तः , लकन्तु सः आत्मानुं कस्तितवान्, दु भाावस्य सववः लक्षणैः सह सः अस्मात् सद्यः दू रुं गतः । यस्तस्मन् िृलथव्याुं लाजरस्य मृतशरीरम् आसीत्, सा एव तुं जीलवतुं कृतवती। 19 अहुं इदानीुं जानालम यत् सः सवाशस्तक्तमान् िरमेश् वरः अस्ति यः एतादृशालन कायाालण कतुुं शक्नोलत, यः स् व आलधित्ये िराक्रमी, मानवस्वभावे च िराक्रमी, यः मानवजातेः त्राता अस्ति। 20 अत इह मा आनय, यतः सः सवाान् मया कारागारे अलवश्वासेन धाररताः , तेषाुं िािबन्धनैः च मुक्ताः कृत्वा अनन्तजीवनुं प्रलत नेष्यलत। अध्याय 16 1 यदा शैतानः नरकराजकुमारि िरस्परुं एवुं प्रवचनुं कुवान्तौ आिाम्, तदा सहसा मेघगजाना इव वाणी अभवत्, “हे राजिुत्राः , स्वद्वारालण उत्थाियन्तु। यूयुं च अनन्तद्वारे षु उत्थालिताः भवन्तु, मलहमाराजा प्रलवशलत। 2 नरकराजकुमारः एतत् श्रुत्वा शैतानुं अवदत् , “मम दू रुं गत्वा मम लनवासिानात् लनगातवान्। यलद त्वुं बलवान् योद्धा अलस तलहा मलहमाराजेन सह युद्धुं कुरु। लकन्तु तेन सह लकुं सम्बन्धः ? 3 सः तुं स्वलनवासिानात् बलहः लक्षप्वान्। 4 तदा राजिुत्रः स्वधमािरायणान् अवदत्, “क्रूरतायाः िीतलकद्वारालण लिधाय लोहदण्डै ः व्रजन्तु, साहसेन युद्धुं कुवान्तु, मा भूत् वयुं बद्धाः भवेम। 5 लकन्तु सर्व्वासन्तसमुदायः एतत् श्रुत्वा नरकराजकुमारुं उच्चैः क्रोधस्वरुं प्रादु भूातवन्तः । 6 मलहमाराजा प्रलवश्य तव द्वारालण उद् घाटय। 7 लदव्यभलवष्यद्वालदः दाऊदः क्रस्तन्दतवान्, “लकुं िृलथव्याुं स्तित्वा अहुं सत्युं भलवष्यद्वाणीुं न कृतवान् यत्, हे यलद मनुष्याः भगवतः सद्भावस्य, मनुष्यसन्तलतनाुं कृते चमत्कारस्य च िुलतुं कुवास्तन्त। 8 यतः सः िीतलद्वारालण भग्नवान्, लोहदण्डान् च लवस्तच्छन्नवान्। तेषाुं अधमाात् तान् गृहीतवान् , तेषाुं अधमाात् ते िीलिताः । 9 तदनन्तरुं िलवत्रः यशायाहः अन्यः भलवष्यद्वालदः सवेभ्यः िलवत्रेभ्यः तथैव उक्तवान्, लकुं मया िृलथव्याुं जीलवतः सन् युष्माकुं समक्षुं सम्यक् भलवष्यद्वाणी न कृतः ?
10 मृताः जीलवताः भलवष्यस्तन्त, ये च स्वसमालधिाः िुनरुत्थानुं कररष्यस्तन्त, िृलथव्याुं ये सस्तन्त ते आनन्दुं प्राप्नुयुः । यतः भगवतः यः ओसः भवलत सः तेषाुं मोक्षुं दास्यलत। 11 अहुं तु अन्यत्र अवदम्, हे मृत्यु, कुत्र तव लवजयः ? हे मृत्यु कुत्र तव दुं शः ? 12 यशायाहस्य वचनुं श्रुत्वा सवे िलवत्राः नरकराजकुमारम् अवदन्, “अधुना तव द्वारालण उद् घाटय, तव लोहदण्डालन हरतु। यतः त्वुं इदानीुं बद्धः भलवष्यलस, तस्य शस्तक्तः नास्ति। 13 ततः िरुं गजानाध्वलन इव महती वाणी अभवत् , हे राजिुत्राः स्वद्वारालण उत्थाियन्तु। यूयुं नरकद्वारालण उत्थालिताः भवन्तु, मलहमाराजः प्रलवशलत। 14 नरकराजः िुनरुक्तमेवुं वाणीुं ज्ञात्वा अज्ञानलमव आक्रोशत्, को स वै मलहमाराजः ? 15 दाऊदः नरकराजकुमारुं प्रत्युवाच, अहुं तस्य स्वरस्य वचनुं अवगच्छालम, यतः अहुं तस्य आत्मान उक्तवान्। इदानीुं च यथा मया उिरर उक्तुं, अहुं त्वाुं वदालम, भगवन् बलवान्, शस्तक्तशाललनः , प्रभुः युद्धे िराक्रमी, सः मलहमाराजा, सः स्वगे िृलथव्याुं च प्रभुः अस्ति। 16 सः बन्दीनाुं लनः श्वसनुं श्रोतुुं, मृत्योः लनयतानाम् मुस्तक्तुं कतुुं च अधः अवलोलकतवान्। 17 अधुना त्वुं मललनः दु गास्तन्धतः नरकराजकुमारः , स्वद्वारालण उद् घाटय, येन मलहमाराजा प्रलवशलत। स लह स्वगािृलथव्याः प्रभुः । 18 दाऊदः एवुं वदन् िराक्रमी प्रभुः िुरुषरूिुं प्रादु भूात्वा तालन िानालन बोधयत्। 19 िूवुं भग्नाः भग्नाः न शक्याः आसन्, तालन च बन्धनालन भग्नाः । अजेयशक्त्या च अधमेण गभीरे अन्धकारे , िािेन मृत्योः िायाुं च तृप्वन्तः । अध्याय 17 1 अधमामृत्युः तस्याः क्रूराः अलधकाररणः च एतालन श्रुत्वा स्वस्य अनेकराज्येषु भयेन गृहीताः , यदा ते प्रकाशस्य स्पष्टताुं दृष्ट्वा। 2 ख्रीष्टः स्वयमेव तेषाुं लनवासिानेषु सहसा प्रकलटतः । ते क्रन्दस्तन्त स्म, “वयुं त्वया बद्धाः स्मः ; त्वुं भगवतः िुरतः अस्माकुं भ्रमम् अलभप्रेषयलस इव। 3 को त्वुं यस्य भ्रष्टतायाः लक्षणुं नास्ति, लकन्तु तव महत्त्वस्य िूणुं प्रमाणुं यत् उज्ज्वलुं रूिुं, यत् अद्यालि त्वुं न लक्षयलस इव? 4 को त्वुं, एतावत् शस्तक्तशाललनः , एतावत् दु बालः , एतावत् महत्, एतावत् अिः , नीचः तथालि प्रथमिदस्य सैलनकः , यः सामान्यसैलनकत्वेन सेवकरूिेण आज्ञािलयतुुं शक्नोलत? 5 मलहमाराजः मृतः जीलवतः , यद्यलि एकदा क्रूसे हतः ? 6 कः मृतः लचतायाुं शयनुं कृत्वा अस्माकुं समीिुं जीलवतः अवतरलत, तव मृत्योः सवे प्रालणनः कस्तिताः , सवे तारकाः च भ्रलमताः , अधुना त्वुं मृतानाुं मध्ये स्वतन्त्रताुं प्राप्नोलष, अस्माकुं सैन्यदलानाुं च उिद्रवुं करोलष? 7 को त्वुं, यः आद्यिािेन शृङ् खलाबद्धान् बद्धान् मुक्त्वा िूवास्वतन्त्रताुं नयलस 8 कः त्वुं, यः िािस्य अन्धकारस्य उिरर एतावत् गौरविूणुं लदव्युं च प्रकाशुं प्रसारयलस? 9 तथैव सवे लिशाचसैलनकाः तत्दृशुं भयङ्करुं गृहीताः , अत्यन्तुं वशीकृतभयेन च क्रन्दस्तन्त स्म, अवदन्। 10 हे येशुमसीह, त्वुं कुतः आगतः यत् त्वुं एतावता शस्तक्तशाललनः , मलहमामस्तण्डतः च, एतावत् उज्ज्वलः यथा लनमालः , एतावत् शुद्धः यत् अिराधः नास्ति? स लह िृलथव्याः अधमलोकः , यः अद्यावलध अस्माकुं अधीनः आसीत्, यस्मात् च वयुं करुं प्राप्नुमः , सः अस्मान् िूवुं कदालि एतादृशुं मृतुं न प्रेलषतवान्, न च एतादृशुं उिहारुं नरकराजकुमारे भ्यः न प्रेलषतवान्। 11 अतः को त्वुं, यः एतादृशेन साहसेन अस्माकुं लनवासिानेषु प्रलवश्य, न केवलुं अस्मान् महत्तमदण्डै ः तजालयतुुं न लबभेलष, अलितु अन्येषाुं सवेषाुं उद्धाराय अलि प्रयतसे, येषु शृङ् खलासु वयुं तान् धारयामः ? 12 कदालचत् त्वुं स येशुः , यस्य लवषये शैतानः अधुना एव अस्माकुं राजिुत्रुं प्रलत उक्तवान् यत् क्रूसस्य मृत्युना त्वुं मृत्युशस्तक्तुं प्राप्ुुं प्रवृत्तः आसीः । 13 ततः मलहमाराजा मृत्युुं िदालत नरकराजकुमारुं गृहीत्वा तस्य सवाशस्तक्तुं त्यक्त्वा अस्माकुं िालथावलितरुं आदमुं स्वमलहमायै स्वेन सह नीतवान्। अध्याय 18 1 तदा नरकराजकुमारः शैतानुं गृहीत्वा महता सुंकेतेन तम् अवदत्, हे हे बेलजबूबस्य िराजयस्य लनवाासनस्य च कताा, िरमेश्वरस्य दू तानाुं लतरस्कारः , सववः धलमालभः लवरक्तः , लवनाशराजः ! लकुं त्वाुं एवुं कतुुं प्रवृत्तः ? 2 त्वुं मलहमाराजाुं क्रूसे क्रूसे िािलयष्यलस, तस्य लवनाशेन च अस्मान् अतीव महतीुं लाभुं प्रलतज्ञाुं कृतवान्, लकन्तु मूखाः इव त्वुं लकुं लवषये अज्ञानी आसीत् ।
3 यतः इदानीुं नासरतदे शीयः येशुः स्वस्य मलहमामयी ईश्वरत्वस्य कास्तन्तना अन्धकारस्य मृत्युस्य च सवाान् घोरान् शस्तक्तुं िलाययलत। 4 सः अस्माकुं कारागारालण ऊध्वातः अधः यावत् भग्नवान्, सवाान् बन्धनान् लवसलजातवान् , सवाान् बद्धान् मुक्तवान्, ये च िूवुं स्विीिानाुं भारे न लनः श्वलसतुुं प्रवृत्ताः आसन्, ते अधुना अस्मान् अिमालनतवन्तः , वयुं च िरालजताः इव स्मः तेषाुं प्राथानाः । 5 अस्माकुं अधमीयाः राज्याः वशीकृताः सस्तन्त, अधुना अस्माकुं वशीकरणे मानवजातेः कोऽलि भागः न अवलशष्टः , लकन्तु अिरिक्षे ते सवे अस्मान् साहसेन अवहेलयस्तन्त; 6 यद्यलि िूवुं मृताः अस्मान् प्रलत कदालि अनादरुं न कुवास्तन्त स्म, न च बस्तन्दनः भूत्वा कदालि कस्तस्मन् अलि अवसरे प्रसन्नाः भलवतुम् अहास्तन्त स्म। 7 हे शैतान, हे सवादुष्टानाुं राजिुत्र, अधमास्य िररत्यक्तस्य च लिता, अस्माकुं बस्तन्दनः तावत्पयान्तुं सवादा मोक्षस्य जीवनस्य च न्यूनतमा आशाहीनाः आसन् इलत दृष्ट्वा त्वुं लकमथुं एतत् शोषणुं प्रयतसे? 8 लकन्तु इदानीुं तेषु कलित् कदालि न लनः श्वसलत, न च तेषाुं कस्यलचत् मुखस्य अश्रुरूिुं लकलञ्चत् अलि दृश्यते। 9 हे राजिुत्र शैतान, त्वुं नरकप्रदे शानाुं महान् रक्षकः , लनलषद्धवृक्षेण ये तव लाभाः प्राप्ाः , स्वगास्य हालनः च, त्वुं इदानीुं क्रूसस्य काष्ठे न नष्टवान् 10 तदा तव सुखुं सवुं व्यतीतम्, यदा त्वुं मलहमाराजा येशुमसीहुं क्रूसे क्रूसे िालितवान्। 11 त्वुं स्वलहतुं मम च लवरुद्धुं कृतवान् यथा त्वुं तालभः महतीलभः िीिै ः अनन्तदण्डै ः च सम्प्रलत ज्ञास्यलस यत् त्वुं दु ः खुं प्राप्नुयलस। 12 हे शैतान, सवादुष्टराजकुमार, मृत्युलनमााता, सवाालभमानस्य स्रोतः , त्वया प्रथमुं नासरतदे शस्य येशुना दु ष्टािराधान् िृस्तच्छतव्युं स्यात्, ततः त्वुं ज्ञास्यलस यत् सः मृत्युयोग्यदोषः नास्ति। 13 लकमथुं त्वुं तुं क्रूसे क्रूसे िािलयतुुं अकारणुं न्यायुं वा कृत्वा अस्माकुं प्रदे शेषु लनदोषुं धालमाकुं च अवताररतवान्, तेन सवेषु जगलत सवाान् िालिनः , अधलमाणः , अधलमाणः च नष्टाः ? 14 यदा नरकराजकुमारः शैतानुं वदलत स्म, तदा मलहमाराजा नरकराजकुमारुं बेलजबूबुं शैतानुं अवदत्, राजिुत्रः आदमस्य तस्य धमाात्मिुत्राणाुं च कक्षे सदा तव आलधित्यस्य अधीनः भलवष्यलत मदीयः । अध्याय 19 1 तदा यीशुः हिुं प्रसाया अवदत्, हे मम सन्ताः सवे मम समीिुं आगच्छन्तु, ये मम प्रलतरूिेण लनलमाताः , ये लनलषद्धफलवृक्षेण, लिशाचेन मृत्युना च दस्तण्डताः । 2 मम क्रूसस्य काष्ठे न इदानीुं जीवतु; लिशाचः सुंसारराजकुमारः अलभभूतः , मृत्युः च लजयते। 3 ततः सद्यः सवे िलवत्राः िरमेश्वरस्य हिे सुंयोलजताः अभवन्। प्रभुः येशुः आदमस्य हिुं गृहीत्वा तम् अवदत् , “भवतः सर्व्वाधमीयवुंशजानाुं च शास्तन्तः भवतु, ये मम सस्तन्त।” 4 तदा आदमः येशुिादयोः लनलक्षप्य अश्रुलभः लवनयेन उच्चैः स्वरे ण च तुं सम्भालषतवान्। 5 अहुं त्वाुं प्रशुंसलयष्यालम, यतः त्वया माुं उत्थालितुं, मम शत्रून् मलय न आनस्तन्दतवन्तः । हे प्रभो मम दे व, अहुं त्वाुं क्रस्तन्दतवान् , त्वया माुं लचलकत्ाुं कृतवान्। 6 हे भगवन् त्वुं मम आत्मानुं लचताद् उत्थालितवान् ; त्वया माुं जीलवतुं कृतवान् यत् अहुं गतुं न गच्छालम। 7 हे तस्य सवे सन्ताः प्रभुुं गायन्तु, तस्य िलवत्रतायाः स्मरणसमये च धन्यवादुं वदन्तु। यतः तस्य क्रोधः क्षणमात्रुं यावत् िास्यलत; तस्य िक्षे जीवनम् अस्ति। 8 तथैव सवे सन्ताः येशुिादयोः प्रणम्य एकस्वरे ण अवदन्, हे सुंसारस्य मोक्षदात्री, त्वुं आगतः , त्वया व्यविायाः िलवत्रभलवष्यद्वालदलभः च यत् लकमलि िूर्व्वुं कृतुं तत् सवुं सालधतवान्। 9 त्वुं क्रूसे जीलवतान् मोचयलस, अस्माकुं समीिम् अवतरलस, यत् क्रूसस्य मृत्युना अस्मान् नरकात् मोचयलस, स्वशक्त्या च मृत्युतः । 10 हे भगवन् , यथा त्वया स्वगे तव मलहमानस्य ध्वजाः िालिताः , तव मोक्षस्य लचह्नुं च िृलथव्याुं तव क्रूसः िालितः ! अतः भगवन्, तव क्रसस्य लवजयस्य लचह्नुं नरकुं िािय, यथा मृत्युः िुनः लमलनओन् न करोतु। 11 ततः िरमेश् वरः स्वहिुं प्रसारयन् आदमस् य सवेषाुं सन्तानाम् उिरर क्रूसस्य लचह्नुं कृतवान्। 12 आदमस्य दलक्षणहिेन गृहीत्वा सः नरकात् आरुह्य िरमेश्वरस्य सवे िलवत्राः तस्य अनुसरणुं कृतवन्तः ।
13 तदा राजभलवष्यद्वालदः दाऊदः साहसेन क्रस्तन्दत्वा अवदत्, 1 हे भगवते नूतनुं गीतुं गायत, यतः सः आियुं कृतवान्। तस्य दलक्षणहिः िलवत्रबाहुः च तस्य लवजयुं प्राप्वान्। 14 प्रभुः स्वस्य मोक्षुं ज्ञालितवान्, तस्य धमाः अन्यजातीयानाुं समक्षुं प्रकलटतः । 15 सन्तजनसमूहः प्रत्युवाच, तस्य सर्व्वासन्तैः एतत् गौरवम् अस्ति, आमेन्, भगवतः िुलतः । 16 तदनन्तरुं हबक्कूक भलवष्यद्वालदः 3 क्रन्दन् अवदत्, “त्वुं स्वजनस्य उद्धाराय, स्वजनस्य उद्धाराय अलि लनगातवान्। 17 सवे सन्ताः अवदन्, 4 धन्यः यः प्रभुनाम्ना आगच्छलत। भगवता लह अस्मान् बोधयत्। एषः अस्माकुं िरमेश्वरः लनत्युं लनत्युं ; सः अस्माकुं उिरर शाश्वतयुगियान्तुं राज्युं कररष्यलत, आमेन्। 18 तथैव सवे भलवष्यद्वालदः तस्य िुलतुं िलवत्रुं वदन् भगवतः अनुसरणुं कृतवन्तः । अध्यायः २० 1 ततः प्रभुः आदमस्य हिेन गृहीत्वा महादू तस्य माइकेलस्य समीिुं दत्तवान्। सः तान् दयायाः मलहमायाि िररिूणुं स्वगुं प्रलत नेतवान् ; 2 ततः िरुं द्वौ अलतप्राचीनौ िुरुषौ तान् लमललत्वा सन्तैः िृष्टौ, यूयुं के, ये अद्यालि अस्मालभः सह नरकुं न गतवन्तः , स्वगे च स्वशरीरालण िालितालन? 3 तेषु एकः प्रत्युवाच, अहुं हनोकः , यः िरमेश् वरस् य वचनेन अनुवालदतः अस् लत, अस् य च मया सह स्तितः एललयाहः लतश्बीयः , यः उलग्नरथेन अनुवालदतः अभवत्। 4 अत्र वयुं तावत्पयान्तुं मृत्युुं न आस्वालदतवन्तः , लकन्तु इदानीुं ख्रीष्टलवरोलधनाुं आगमनसमये लदव्यलचह्नै ः चमत्कारै ः च सज्जाः भूत्वा िुनरागन्तुुं प्रवृत्ताः स्मः , तेन सह युद्धे प्रवृत्ताः भवेयुः , यरुशलेमनगरे तेन हताः भवेयुः च िुनः जीलवतुं मेघेषु नीतुुं , साधालत्रलदनानन्तरुं । 5 िलवत्रः हनोकः एललयाहः च एतत् कथयन्तौ िश्यतः अन्यः कृिणः िुरुषः स्कन्धेषु क्रूसस्य लचह्नुं वहन् आगतवान्। 6 तुं दृष्ट्वा सवे सन्ताः तम् अिृच्छन्, त्वुं कोऽलस? तव मुखुं लह चौरस्य इव अस्ति; लकमथुं च त्वुं स्कन्धेषु क्रसुं वहलस? 7 तदा सः अवदत्, यूयुं सम्यक् वदथ, यतः अहुं चोरः आसम्, यः िृलथव्याुं सवालवधुं दु ष्कृतुं कृतवान्। 8 यहूलदनः माुं येशुना सह क्रूसे िालितवन्तः । तथा च मया भगवतः येशुना क्रूसे िािनसमये सृष्टौ ये आियाजनकाः घटनाः घलटताः , तालन अवलोलकतालन। 9 अहुं तुं सर्व्वास्य सृलष्टकताा, सवाशस्तक्तमान् राजा च इलत लवश्वासुं कृतवान्। अहुं तुं प्रालथातवान् , “प्रभो, यदा त्वुं स्वराज्युं आगलमष्यलस, तदा माुं स्मर।” 10 सः मम याचनाम् अवलोक्य माुं अवदत्, “अहुं त्वाुं सत्युं वदालम, अद्य त्वुं मया सह स्वगे भलवष्यलस।” 11 सः मम कृते क्रूसस्य लचह्नुं दत्तवान् यत्, एतत् वह, स्वगुं गच्छतु। यलद च स्वगास्य रक्षकः स्वगादूतः त्वाुं न प्रवेशलयष्यलत तलहा तस्मै क्रूसस्य लचह्नुं दशालयत्वा तुं वदतु, येशुमसीहः यः इदानीुं क्रूसे िालितः , सः माुं भवतः समीिम् अत्र प्रेलषतवान्। 12 यदा मया एतत् कृत्वा स्वगास्य रक्षकस्य दू ते एतालन सवाालण वचनालन कथलयत्वा सः तालन श्रुत्वा द्वारालण उद् घाट्य माुं िररचयुं दत्त्वा स्वगे दलक्षणभागे माुं िाियलत स्म। 13 सः कथयलत स्म, “अत्र लकलञ्चत्कालुं लतष्ठ, यावत् सवेषाुं मनुष्याणाुं लिता आदमः स्विुत्रैः सह सववः िुत्रैः सह प्रलवशलत, ये येशुमसीहस्य क्रूसे क्रूसे क्रूसे िलवत्राः धालमाकाः च सेवकाः सस्तन्त। 14 चोरात् एतत् सवुं श्रुत्वा सवे लितृिुरुषाः एकस्वरे ण अवदन्, हे सवाशस्तक्तमान् िरमेश्वर, अनन्तसद्भावस्य लिता, दयानाुं लिता च, यः िालिनाुं प्रलत एतादृशुं अनुग्रहुं कृतवान् तुं, तान् स्वगास्य दयायाः समीिुं नीतवान्, तव लवशाल-आध्यास्तत्मक-आहारयोः मध्ये, आध्यास्तत्मक-िलवत्र-जीवने िालितवान्। आमेन् । अध्याय 21 1 एतालन लदव्यालन िलवत्रालण च रहस्यालन दृष्टालन श्रुतालन च। अहुं चररनुस्, लेस्तन्थयस् च ईश्वरस्य अन्येषाुं रहस्यानाुं घोषणाुं कतुुं न अहालत, यथा मुख्यदू तः माइकेलः अस्मान् आज्ञालितवान्। 2 यूयुं मम भ्रातृलभः सह यरुशलेमनगरुं गलमष्यथ, येशुमसीहस्य िुनरुत्थानस्य लवषये प्राथा लयष्यथ, मलहमा च कररष्यथ, यतः सः युष्मान् स्वेन सह मृतात् िुनरुत्थालितवान्।
3 यूयुं केनलचत् सह न वाताालािुं कुरु, लकन्तु मूकरूिेण उिलवश्य यावत् समयः न आगच्छलत यदा प्रभुः युष्माकुं स्वस्य ईश्वरत्वस्य रहस्युं कथलयतुुं अनुमन्यते। 4 महादू तः माइकेलः दू रुं अस्मान् आज्ञाियत् यत् वयुं यरदन-नद्याः िरुं उत्तमिूल-दे शुं गच्छामः , यत्र ख्रीष्टस्य िुनरुत्थानस्य प्रमाणाथुं अस्मालभः सह मृ तात् िुनरुस्तत्थताः बहवः सस्तन्त। 5 यतः अस्माकुं मातालितृलभः सह अस्माकुं प्रभुस्य लनिारिवुं आयोजलयतुुं प्रभोः ख्रीष्टस्य कृते साक्ष्युं दातुुं च उलत्तष्ठन्तः अस्माकुं मृतानाुं मध्ये केवलुं त्रयः लदवसाः एव अनुमन्यन्ते, अतः वयुं िलवत्रे यरदननद्याः मज्जनुं प्राप्नुमः । इदानीुं च ते केनालि न दृश्यन्ते। 6 एतत् यावत् ईश्वरः अस्मान् भवस्तद्भः सह सम्बन्धुं कतुुं अनुमन्यते; अतः यूयुं तस्य िुलतुं गौरवुं च ददतु, ििात्तािुं कुरुत, तदा सः युष्माकुं प्रलत दयाुं कररष्यलत। प्रभुः िरमेश्वरः येशुमसीहः अस्माकुं सवेषाुं त्राता च भवतः शास्तन्तः भवतु। आमेन्, आमेन्, आमेन्। 7 तेषाुं लेखनस्य समाप्ेः अनन्तरुं द्वयोः लभन्नयोः कागदखण्डयोः लेखनस्य अनन्तरुं चरीनः स्वस्य ललस्तखतुं हन्ना, कैफा, गमाललएल च हिे दत्तवान्। 8 लेस्तन्थयसः अलि यत् ललस्तखतवान् तत् लनकोदे मसस्य योसेफस्य च हिे दत्तवान्। सद्यः च श्वेतवणाालतशयरूिेण िररणताः , िुनः न दृष्टाः । 9 लकन्तु तेषाुं ललस्तखतुं तत् सम्यक् सङ्गतम् अभवत् , यस्तस्मन् एकस्तस्मन् अक्षरे अन्यस्मात् न्यूनालधकुं वा अक्षरुं नासीत्। 10 यदा सवे यहूलदनः सभाः चररनुस्-लेस्तन्थयस्-योः एतान् आियाकाररकान् सम्बन्धान् श्रुत्वा िरस्परुं अवदन्, “एतालन सवाालण कायाा लण ईश्वरे ण कृतालन, प्रभुः येशुः सदा सवादा धन्यः भवतु, आमेन्। 11 ते महता लचन्तया भयभीताः कस्तिताः च भ्रमन्तः िनयोः प्रहारुं कृत्वा प्रत्येकुं स्वगृहुं गतवन्तः । 12 िरन्त्तु एतालन सवाालण वचनालन लयहूदीलभः स्वसभागृहेषु येशुलवषये कलथतालन तालन योसेफलनकोदे मसौ सद्यः एव राज्यिालाय कलथतालन। 13 लिलातुसः एतालन सवाालण व्यवहारालण ललस्तखत्वा एतालन सवाालण लेखालन स्वभवनस्य सावाजलनकलेखेषु िालितवान्। अध्याय 22 1 तदनन्तरुं लिलातुसः यहूदीनाुं मस्तन्दरुं गत्वा सवाान् शासकान्, शास्त्रज्ञान्, व्यविाशास्त्रज्ञान् च आहूय तेषाुं सह मस्तन्दरस्य एकुं मस्तन्दरुं गतः । 2 सवाद्वारालण लनरुद्धालन भवेयुः इलत आज्ञाुं दत्त्वा तान् अवदत्, “अस्तस्मन् मस्तन्दरे युष्माकुं लवशालुं िुिकुं वताते इलत मया श्रुतम्। अतोऽहुं त्वाुं कामये यत् मम िुरतः नीयते। 3 यदा मस्तन्दरस्य चतुलभाः सेवकैः वह्य सुवणवः बहुमूल्यैः लशलालभः अलङ् कृतुं महान् िुिकम् आनीतुं तदा लिलातुः तान् सवाान् अवदत्, “अहुं युष्माकुं लितृणाुं िरमेश्वरस्य शिथुं करोलम, यः एतत् मस्तन्दरुं लनलमातवान्, आज्ञालितवान् च लनलमातुं यत् सत्युं मत्तुं न गोियथ। 4 तस्तस्मन् िुिके यत् लकमलि ललस्तखतुं तत् सर्व्वुं यूयुं जानथ; अतः इदानीुं माुं कथयतु, यलद यूयुं क्रूसे क्रूसे िालितवन्तः येशुः कस्तस्मन् समये आगन्तुुं अहालत स्म, तस्य लवषये शास्त्रेषु लकमलि प्राप्वन्तः , तलहा तत् माुं दशायतु। 5 अन्नुं कैफाुं च शिथुं कृत्वा शेषान् सवाान् स्वसङ्गठनान् चालयात् बलहः गन्तुुं आज्ञाुं दत्तवन्तः । 6 ते मस्तन्दरस्य मस्तन्दरस्य च द्वारालण लिधाय लिलातुम् अवदन्, त्वया अस्मान् अस्य मस्तन्दरस्य लनमााणेन शिथुं कृत्वा सत्युं न्याय्युं च भवद्भ्यः कथलयतुुं कृतम्। 7 वयुं येशुुं िरमेश् वरस् य िुत्रः इलत न ज्ञात्वा स् व चमत् काराः केनलचत् माया कलालभः कृतालन इलत मत्वा वयुं अस्तस्मन् मन् लदरे महतीुं सभाुं आहूतवन्तः । 8 यदा वयुं िरस्परुं येशुना कृतानाुं चमत्कारानाम् लवषये लवचारुं कुवान्तः आसन् तदा वयुं स्वदे शस्य बहवः सालक्षणः प्राप्नुमः , ये तस्य मृत्योः अनन्तरुं तुं जीलवतुं दृष्टवन्तः , तस्य लशष्यैः सह वाताालािुं कुवान्तुं श्रुत्वा दृष्टवन्तः स स्वगोच्छरायमारुह्य तेषु प्रलवशलत; 9 वयुं द्वे सालक्षणौ दृष्टवन्तः , ययोः शरीरालण येशुना मृतात् िुनरुत्थालितालन, येशुना मृतानाुं मध्ये येशुना कृतालन अनेकालन लवलचत्रकायाालण अस्मान् कथयस्तन्त स्म, येषाुं लवषये अस्माकुं हिे ललस्तखतुं लववरणुं वताते। 10 अस्माकुं प्रथा अस्ति यत् प्रलतवषुं एतत् िलवत्रुं िुिकुं सभायाः समक्षुं उद् घाट्य तत्र िरमेश् वरस् य उिदे शुं अिेष्ट्टुम्। 11 सप्लतग्रन्थानाुं प्रथमे ग्रन्थे वयुं प्राप्नुमः , यत्र प्रथमिुरुषस्य आदमस्य तृतीयिुत्राय माइकेलः मुख्यदू तः कथयलत यत् िञ्चसहस्रिञ्चशतवषेभ्यः अनन्तरुं िरमेश्वरस्य लप्रयतमः िुत्रः ख्रीष्टः िृलथव्याुं आगतः ।
12 ततः िरुं वयुं लचस्तन्ततवन्तः यत् सः एव इस्राएलस्य िरमेश्वरः अस्ति यः मूसाुं प्रलत उक्तवान्, “त्वुं साक्ष्यस्य सन्त्दूकुं लनमाास्यलस।” साधाहिद्वयुं दीघुं साधाहिलविारुं साधाहिुं ऊध्वुं च भवेत्। 13 िुरातनलनयमस्य सन्त्दूकस्य लनमााणाथुं एतैः साधािञ्चहिैः वयुं ज्ञातवन्तः जानीमः च यत् साधािञ्चसहस्रवषेभ्यः (एकसहस्रेभ्यः ) वषेभ्यः िरुं येशुमसीहः शरीरस्य सन्त्दूकेन वा लनवासिाने वा आगलमष्यलत ; 14 अस्माकुं शास्त्रालण साक्ष्युं ददलत यत् सः िरमेश्वरस्य िुत्रः , प्रभुः इस्राएलस्य राजा च अस्ति। 15 यतः तस्य दु ः खानन्तरुं अस्माकुं मुख्ययाजकाः तस्य साधनेन कृतालन लचह्नालन दृष्ट्वा आियाचलकताः अभवन्, अतः वयुं तत् िुिकुं उद् घालटतवन्तः यत् सः योसेफस्य, येशुमातुः मररयमस्य च वुंशजुं यावत् सवाान् िीढीन् अिेष्ट्टुुं शक्नुमः दाऊदस्य वुंशजः ; 16 वयुं सृष्टेः लववरणुं प्राप्नुमः , यस्तस्मन् काले सः स्वगुं िृलथवीुं च प्रथमिुरुषुं आदमुं कृतवान्, ततः जलप्रलयियान्तुं लद्वसहस्रुं लद्वशतुं द्वादशवषुं यावत् आसीत्। 17 जलप्रलयात् अब्राहमियान्तुं नवशतुं द्वादश। अब्राहमात् मूसाियान्तुं चतुः शतलत्रुंशत्। मूसातः राजा दाऊदियान्तुं िञ्चशतुं दश। 18 दाऊदात् आरभ्य बेलबलोनदे शियान्तुं िञ्चशतवषाालण। बेलबलोनदे शस्य बन्धनात् आरभ्य ख्रीष्टस्य अवतारियान्तुं चतुः शतवषाालण। 19 सवास्य योगः िञ्चाधासहस्रालण (सहस्रम्)। 20 एवुं प्रतीयते यत् येशुः वयुं क्रूसे क्रूसे कृतवन्तः , सः िरमेश् वरस् य िुत्रः येशुमसीहः , सत् यः सवाशस्तक्तमान् च िरमेश् वरः अस्ति। आमेन् ।