योनाः अधाय 1 1 ततः परमेश् वरस् य वचनं अममत्स् य पुत्य योन्स् य समीपम् आगतं। 2 उमतत, तत् मह्नगरं नीनवेनगरं गत् तस मवरुं क्तु। यतः तेष्ं दु षत् मम पुरतः आगत्। 3 मिनु योन्ः परमेश् वरस् य समक्त् तश्शनगरं पल्यन्र् उमततन् य्फ्नगरं गतः। सः तश्शनगरं गचनी ं पोतं प्र तस भ्ड्ं दत् तेषु अवतीय् तेष्ं सह परमेश् वरस् य समक्त् तश्शनगरं गनुम्। 4 मिनु परमेश् वरः समुदे मह्न् व्युः पेमषतव्न् , समुदे पचरः तूफ्नः अभवत् , येन न्वः भगः इव अभवत् । 5 तद् न्मवि्ः भीत्ः भूत् प्ेिं जनः सदे वं आहयवन स, न्वस्मन वसूमन समुदे मनमकपवन स, येन तेभः लघुत्ं प्रुववन स। मिनु योन्ः पोतस प्र्षु अधः गतः; सः शमयतः आसीत्, सः सुपः आसीत्। 6 तद् न्वप्लः तस समीपम् आग् तम् अबवीत्, हे सुप, तव मिम् अमभपेतम् ? उमतत, तव ईररं आहय, यमद एवम् अवस यत् ईररः अस्न् मचनमययमत यत् वयं न मवनश्मः। 7 ते प्ेिं ससवीं अवदन्, “आगच, मचटीप्तं िुम्ः, येन वयं ज्स्मः यत् अस्िं उपरर िस ि्रण्त् एतत् दु षं वत्ते।” अतः ते मचटीम् अिुव्न्, तद् मचटी योन्स् य उपरर पमतत्। 8 तद् ते तम् अवदन्, “अस्न् िरयतु, यस्त् ि्रण्त् अस्सु एतत् दु षं वत्ते। तव वृमतः िः ? तं च िुतः आगचमस? तव दे शः मिम् ? तं च िेष्ं जन्न्ं ? 9 सः त्न् अवदत् , “अहं इब्नी अवस; समुदं शुषभूममं च मनमम्तं सग्ररं परमेश् वरं भय्मम। 10 तद् ते पुरष्ः भृशं भयभीत्ः सन् तम् अवदन्, “मिमर् तय् एतत् िृतम्? यतः सः परमेश् वरस् य समक्त् पल्मयतः इमत ते जन्ः ज्नवन स, यतः सः तेभः अवदत्। 11 तद् ते तम् अवदन्, वयं त्ं मिं िररय्मः, समुदः अस्िं िृते श्नः भवेत्? यतः समुदः ि्य् िुव्न् आसीत्, तूफ्नी च आसीत्। 12 सः त्न् अवदत् , “म्म् उत्र समुदे मकपतु। तर् समुदः युष्िं िृते श्नः भमवयमत, यतः अहं ज्न्मम यत् मम िृते एषः मह्न् तूफ्नः युष्िं उपरर आगतः। 13 तर्मप पुरष्ः तं भूममं पमत आनेतुं िमिनं नौि्य्नं िृतवनः। मिनु ते न शकवनः, यतः समुदः तेष्ं मवरुं ि्य् िुव्न् आसीत्। 14 अतएव ते परमेश् वरम् आकोशन् अवदन्, हे परमेश् वर, वयं त्ं प्र्य्मः, अस मनुयस प्ण्य न मवनश्मः, अस्सु मनद्षं रकं म् स्पय्मः, यतः तय् हे परमेश् वर, यरेषं िृतम् त् । 15 तद् ते योन्म् आद्य समुदे मनमकपवनः, समुदः तस्ः पिोप्त् मनवृतः अभवत्। 16 ततः ते परमेश् वर्त् परमेश् वर्त् भय्य बमलद्नं िृत् पमतज्ं िृतवनः। 17 परमेश् वरः योन्स् य मनगलन्र् महत् मतं सजीिृतव्न्। योन्ः मतमदन्मन तीमण र्त्मण च मतस उदरे आसीत्।
अधाय 2 1 ततः योन्ः मतस उदर्त् सपरमेश् वरं प्मर्तव्न्। 2 उव्च, “अहं मम केश्त् परमेश् वरं पमत आकोमशतव्न्, सः च म्ं शुतव्न्। नरिस उदर्त् अहं कव्तव्न् , तं च मम व्णी ं शुतव्न्। 3 तय् म्ं गभीरे समुदेषु मकपव्न्। जलप्वनव म्ं पररतः गतवनः, तव सव् लहर्ः, तव तरङ्ः च मम उपरर गतवनः। 4 तद् अहं अवदम्, अहं भवतः दृष् बमहः मनष्मसतः अवस; तर्मप तव पमवतमव्रं पमत पुनः पश्मम। 5 जलं म्ं आत्नं य्वत् पररतः, गभीरत् म्ं पररतः मपध्य, तृण्मन मम मशरमस वेमषतवनः। 6 अहं पव्ततलं गतः; पृमरवी शल्ि्मभः सह सद् मम पररतः आसीत्, तर्मप तय् मम प्ण्न् मवन्श्त् उत्मपतः, हे मम परमेरर। 7 यद् मम आत् ममय कीणः ज्तः तद् अहं परमेररं सर्मम, मम प्र्न् भवतः पमवतमव्रं पमत आगत्। 8 ये अनृतं वर् चरवन ते सिृप्ं ्जवन। 9 अहं तु धनव्दस सरे ण त्ं यजं िररय्मम; तत् मय् पमतज्तं द्स्मम। मोकः भगवतः अवस। 10 ततः परमेश् वरः मत्न् उकव्न्, तेन शुषदे शे योन्स् वमनं िृतम्। अधाय 3 1 ततः परमेश् वरस् य वचनं म्तीयव्रं योन्स् य समीपम् आगतं। 2 उमतत, तत् मह्नगरं नीनवेनगरं गत् अहं त्ं यत् पच्रं आज्पय्मम तत् पवचनं िुर। 3 ततः परमेश् वरस् य वचनं योन् उत्य नीनवेनगरं गतः। नीनवेनगरं मतमदनय्त्य्ः अमतशयेन मह्न् नगरम् आसीत्। 4 ततः योन्ः एिमदनय्त्य्ः अननरं नगरं पमवृिुं आरबव्न्, तद् सः क्न् अवदत्, “चत्ररं शत् मदवस्न् य्वत् नीनवेनगरं धसं भमवयमत।” 5 ततः नीनवे -नगरस जन्ः परमेश् वरस् य मवश् व्सं िृत् उपव्सं घोषयत् , तेषु बृहत् तः िमनत्न् य्वत् बोि्वसं ध्रयन् । 6 नीनवेर्जस समीपं वचनं आगतं, सः समसंह्सन्त् उत्य तस्त् सवसं मनमकर, बोिवसेण आवृ् भसमन उपमवषव्न्। 7 ततः सः र्जः तस आय्जन्न्ं च आज्नुस्रं नीनवेनगरे पच्रं पस्रमयतुं च अिरोत् यत्, “न मनुयः न पशवः, न मेषः, न मेष,ः मिममप आस्दयतु , ते म् पोषयनु, जलं म् मपबनु। 8 मिनु मनुयः पशवव बोिवसेण आवृ् परमेररं पमत पबलतय् आह्नं िुव्नु, आम् , ते प्ेिं सस दु षम्ग्् त्, सहसेषु यत् महं स्ं वत्ते, तस्त् च मवमुव्ः भवेयुः। 9 ईररः पव्त्पं िृत् सस उगकोध्त् मवमुवः भमवयमत, येन वयं न नश्मः, तमह् िोऽमप वकुं शकोमत? 10 ततः परमेश् वरः तेष्ं िम्् मण दषव्न् यत् ते सदु षम्ग्् त् मवमुव्ः अभवन् । परमेश् वरः च दु ष् िस पव्त्पं िृतव्न् यत् सः त्न् िररष् यमत इमत उकव्न्; न च अिरोत्। अधाय 4 1 मिनु तत् योन्ः अमतशयेन अपसरं िृतव्न्, सः अतीव कुुः अभवत्।