1 Tesaloniczan ROZDZIAŁ 1 1 Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i w Panu Jezusie Chrystusie: Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa. 2 Dziękujemy Bogu zawsze za was wszystkich, wspominając o was w naszych modlitwach; 3 Pamiętając nieustannie o waszym dziele wiary, o trudzie miłości i o wytrwałej nadziei w Panu naszym Jezusie Chrystusie przed Bogiem i Ojcem naszym; 4 Wiedząc, bracia umiłowani, o waszym wybraniu przez Boga. 5 Bo ewangelia nasza doszła do was nie tylko w słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, z wielką siłą przekonania. Wiecie bowiem, jakimi ludźmi byliśmy wśród was dla waszego dobra. 6 A wy staliście się naśladowcami naszymi i Pana, przyjąwszy słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, 7 Abyście byli wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. 8 Dzięki wam bowiem słowo Pańskie rozeszło się nie tylko w Macedonii i Achai, ale też wiara wasza w Boga wszędzie się rozprzestrzeniła, tak że nie mamy potrzeby nic mówić. 9 Bo oni sami opowiadają o nas, jakiego rodzaju przystąpienie do was mieliśmy i jak nawróciliście się od bożków do Boga, aby służyć Bogu żywemu i prawdziwemu. 10 I oczekiwać z niebios Syna jego, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, który nas wybawił od przyszłego gniewu. ROZDZIAŁ 2 1 Bo wy sami, bracia, wiecie, że przyjście nasze do was nie było daremne. 2 Ale nawet wtedy, gdy przedtem cierpieliśmy i zostaliśmy znieważeni, jak wiecie, w Filippi, śmiało w Bogu naszym głosiliśmy wam ewangelię Bożą, choć słyszeliśmy wiele sprzeciwów. 3 Bo napomnienie nasze nie było podstępne ani nieczystości, ani podstępu. 4 Lecz jak Bóg dał nam zaufać ewangelii, tak mówimy, nie aby się podobać ludziom, lecz Bogu, który bada nasze serca. 5 Nigdy bowiem nie posługiwaliśmy się, jak wiecie, pochlebczymi słowami ani też nie kryliśmy się za chciwością. Bóg jest świadkiem, 6 Nie szukaliśmy chwały ani wśród was, ani wśród innych, choć mogliśmy być ciężarem, jak apostołowie Chrystusa. 7 Lecz byliśmy łagodni wśród was, jak piastunka, która pielęgnuje swe dzieci. 8 Tak więc żywiąc do was serdeczną miłość, chcieliśmy wam przekazać nie tylko ewangelię Bożą, lecz nadto dusze nasze, boście byli nam drodzy. 9 Pamiętacie bowiem, bracia, naszą pracę i trud. Pracując bowiem dniem i nocą, żeby nikomu z was nie być ciężarem, głosiliśmy wam ewangelię Bożą.
10 Wy jesteście świadkami i Bóg także, jak święcie i sprawiedliwie, i nienagannie postępowaliśmy pośród was, wierzących. 11 Jak wiecie, każdego z was napominaliśmy, pocieszaliśmy i nakazywaliśmy, jak ojciec dzieciom, 12 Abyście postępowali w sposób godny Boga, który was powołał do swego królestwa i chwały. 13 Dlatego też nieustannie dziękujemy Bogu, bo gdy przyjęliście słowo Boże, które od nas usłyszeliście, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale – jak jest naprawdę – jako słowo Boże, które skutecznie działa i w was, którzy wierzycie. 14 Wy bowiem, bracia, staliście się naśladowcami kościołów Bożych, które są w Judei w Chrystusie Jezusie, bo i wy cierpieliście od swoich rodaków, podobnie jak oni od Żydów, 15 Którzy zabili Pana Jezusa i swoich proroków, i nas prześladowali. A nie podobają się oni Bogu i sprzeciwiają się wszystkim ludziom. 16 Zabraniając nam przemawiać do pogan, aby mogli być zbawieni, aby zawsze dopełniać swoich grzechów. Bo przyszedł na nich ostateczny gniew. 17 My zaś, bracia, odłączeni od was na krótki czas obecnością, a nie sercem, tym bardziej staraliśmy się przyjrzeć wam z wielkim pragnieniem. 18 Dlatego chcieliśmy przyjść do was, ja, Paweł, raz i drugi, ale przeszkodził nam szatan. 19 Bo cóż jest naszą nadzieją, albo radością, albo wieńcem wesela? Czyż i wy nie jesteście przed obliczem Pana naszego Jezusa Chrystusa w czasie jego przyjścia? 20 Bo wy jesteście naszą chwałą i radością. ROZDZIAŁ 3 1 Dlatego też, gdy nie mogliśmy już dłużej wytrzymać, uznaliśmy za stosowne pozostać w Atenach sami; 2 I posłaliśmy Tymoteusza, brata naszego i sługę Bożego, a współpracownika naszego w ewangelii Chrystusowej, aby was utwierdził i pocieszył w wierze waszej, 3 Aby nikt się nie zachwiał z powodu tych ucisków, bo sami wiecie, że na to zostaliśmy przeznaczeni. 4 Bo zaprawdę, gdy byliśmy u was, zapowiadaliśmy wam, że będziemy cierpieć ucisk, jak się to stało, jak wiecie. 5 Dlatego też, nie mogąc już dłużej wytrzymać, posłałem, aby poznać wiarę waszą, czyżby kusiciel was w jakiś sposób nie wystawił na próbę i czy trud nasz nie okazał się daremny. 6 A gdy teraz Tymoteusz przybył od was do nas i przyniósł nam dobrą nowinę o waszej wierze i miłości, a także o tym, że zawsze dobrze o nas pamiętacie, i że bardzo pragniecie nas zobaczyć, tak jak i my chcemy zobaczyć was, 7 Dlatego, bracia, zostaliśmy przez was pocieszeni w każdym naszym utrapieniu i ucisku przez waszą wiarę. 8 Teraz bowiem żyjemy, jeśli wy trwacie w Panu. 9 Jakże bowiem możemy się Bogu odwdzięczyć za was, za radość, którą mamy z waszego powodu przed Bogiem naszym? 10 Modliliśmy się żarliwie dniem i nocą, abyśmy mogli oglądać Twoje oblicze i dokonać tego, czego brakuje Twojej wierze. 11 A sam Bóg i Ojciec nasz, i Pan nasz Jezus Chrystus, kierują naszą drogą do was.