Hebrajczycy ROZDZIAŁ 1 1 Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków, 2 W tych ostatnich dniach przemówił do nas przez Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego także światy stworzył; 3 On, będący odblaskiem chwały Jego i odbiciem Jego istoty, podtrzymujący wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach, 4 O tyle stał się lepszy od aniołów, o ile odziedziczył imię wspanialsze od nich. 5 Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Ty jesteś moim Synem, dziś cię zrodziłem? I znowu: Ja będę mu Ojcem, a on będzie mi Synem? 6 I znowu, gdy wprowadza Pierworodnego na świat, mówi: Niechaj Mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży. 7 A o aniołach powiedział: Aniołów swoich czyni duchami, a sługi swoje płomieniami ognia. 8 A do Syna: Tron Twój, Boże, na wieki wieków, berło sprawiedliwości jest berłem królestwa Twojego. 9 Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość, dlatego namaścił cię, Boże, Bóg twój olejkiem wesela bardziej niż towarzyszy twoich. 10 A Ty, Panie, na początku założyłeś fundamenty ziemi, a niebiosa są dziełem rąk Twoich. 11 Oni zginą, ale Ty pozostaniesz, i wszyscy jak szata się zestarzeją. 12 I jak szatę je zwiniesz, i odmienią się. Ty zaś jesteś ten sam, a lata Twoje się nie skończą. 13 Do któregoż zaś z aniołów kiedykolwiek powiedział: Siądź po mojej prawicy, aż uczynię twoich nieprzyjaciół podnóżkiem twoich stóp? 14 Czyż nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posłanymi na pomoc tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie? ROZDZIAŁ 2 1 Dlatego powinniśmy tym większą zwracać uwagę na to, co usłyszeliśmy, abyśmy przypadkiem nie zapuścili wodzy fantazji. 2 Jeśli bowiem słowo wypowiedziane przez aniołów było trwałe, a wszelkie przestępstwo i nieposłuszeństwo spotkało się ze słuszną odpłatą, 3 Jakże my ujdziemy cało, jeżeli zaniedbamy tak wielkie zbawienie? O którym na początku mówił Pan, a który nam został potwierdzony przez tych, którzy go słyszeli? 4 A Bóg także potwierdził to znakami i cudami, i różnorodnymi znakami niezwykłymi, i darami Ducha Świętego według swojej woli? 5 Bo nie aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy. 6 A ktoś w pewnym miejscu dał świadectwo, mówiąc: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że go nawiedzasz? 7 Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś i ustanowiłeś go nad dziełami rąk swoich.
8 Wszystko poddałeś pod stopy jego. Bo poddawszy mu wszystko, nie pozostawił niczego, co by nie było poddane jemu. Ale teraz widzimy, że nie wszystko zostało mu poddane. 9 Widzimy zaś, że Jezus, który na krótko stał się mniejszym od aniołów, został ukoronowany chwałą i czcią za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. 10 Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienia. 11 Albowiem zarówno Ten, który uświęca, jak i ci, którzy bywają uświęcani, z jednego są wszyscy. Z tego powodu nie wstydzi się On nazywać ich braćmi, 12 Mówiąc: Oznajmię imię Twoje braciom moim, w pośrodku zgromadzenia będę Cię chwalił. 13 I znowu: Ja w nim będę pokładał ufność. I znowu: Oto ja i dzieci, które mi dał Bóg. 14 Ponieważ więc dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła, 15 I wyzwól tych, którzy przez całe życie byli poddani niewoli z powodu lęku przed śmiercią. 16 Bo zaiste nie przyjął natury aniołów, lecz przyjął potomstwo Abrahama. 17 Dlatego musiał we wszystkim upodobnić się do braci, aby mógł zostać miłosiernym i wiernym arcykapłanem w tym, co się odnosi do Boga, dla przebłagania za grzechy ludu. 18 Przez to bowiem, że sam przeszedł przez cierpienie i próbę, może przyjść z pomocą tym, którzy przez próby przechodzą. ROZDZIAŁ 3 1 Dlatego, bracia święci, uczestnicy powołania niebieskiego, zwróćcie uwagę na Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa Chrystusa, 2 Który był wierny Temu, który go ustanowił, jak i Mojżesz był wierny w całym domu Jego. 3 Bo człowiek ten uznany został za godniejszego większej chwały niż Mojżesz, gdyż większą cześć niż dom ma ten, który zbudował dom. 4 Każdy bowiem dom jest przez kogoś zbudowany, lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg. 5 I rzeczywiście Mojżesz był wierny w całym domu swoim, jako sługa, dla świadectwa tego, co miało być powiedziane później. 6 Lecz Chrystus jako Syn był ponad domem swoim. A domem jego my jesteśmy, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszoną ufność i chwalebną nadzieję. 7 Dlatego (jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli usłyszycie głos Jego, 8 Nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas kuszenia, w dniu kuszenia na pustyni. 9 Gdy Mnie wystawiali na próbę Wasi przodkowie i wystawiali Mnie na próbę, widzieli dzieła moje przez czterdzieści lat. 10 Dlatego zasmuciłem się tym pokoleniem i powiedziałem: Zawsze błądzą sercem swoim i nie poznali dróg moich.