Druga Księga Adama i Ewy ROZDZIAŁ 1 1 Gdy Luluwa usłyszała słowa Kaina, rozpłakała się i poszła do swego ojca i matki, i opowiedziała im, że Kain zabił swego brata Abla. 2 Wtedy wszyscy zaczęli krzyczeć głośno, podnieśli głos, bili się po twarzach, rzucali proch na głowy, rozdzierali swoje szaty, wyszli i przyszli na miejsce, gdzie zabito Abla. 3 I znaleźli go leżącego na ziemi, zabitego, i zwierzęta wokół niego; a oni płakali i wołali o tego sprawiedliwego. Z jego ciała, z powodu jego czystości, wydobywał się zapach wonnych korzeni. 4 I wziął go Adam, a łzy spływały mu po twarzy. Poszedł do Jaskini Skarbów, gdzie go położył i owinął go wonnymi korzeniami i mirrą. 5 Adam i Ewa przeżywali wielki smutek przy jego pogrzebie przez sto czterdzieści dni. Abel miał piętnaście i pół roku, a Kain siedemnaście i pół roku. 6 A Kain, gdy skończyła się żałoba po bracie, wziął za żonę swoją siostrę Luluwę, bez pozwolenia ojca i matki; nie mogli bowiem odwieść go od niej z powodu ciężkiego serca. 7 Potem zszedł na dół góry, z dala od ogrodu, blisko miejsca, gdzie zabił swego brata. 8 A w tym miejscu było wiele drzew owocowych i drzew leśnych. Jego siostra urodziła mu dzieci, które z kolei zaczęły się stopniowo rozmnażać, aż zapełniły to miejsce. 9 Adam i Ewa nie byli razem po pogrzebie Abla przez siedem lat. Po tym jednak Ewa poczęła; a gdy była w ciąży, Adam powiedział do niej: „Chodź, złóżmy ofiarę Bogu i poprośmy Go, aby dał nam piękne dziecko, w którym znajdziemy pocieszenie i które będziemy mogli poślubić z siostrą Abla”. 10 Potem przygotowali ofiarę, przynieśli ją do ołtarza i złożyli ją przed Panem, i zaczęli Go prosić, aby przyjął ich ofiarę i dał im dobre potomstwo. 11 I Bóg wysłuchał Adama i przyjął jego ofiarę. Następnie Adam, Ewa i ich córka oddali pokłon, zeszli do Jaskini Skarbów i umieścili w niej lampę, aby płonęła w nocy i w dzień przed ciałem Abla. 12 Adam i Ewa pościli i modlili się, aż nadszedł czas rozwiązania dla Ewy. Wtedy rzekła do Adama: „Chcę pójść do jaskini w skale, aby w niej urodzić”. 13 I rzekł: Idź i zabierz ze sobą swoją córkę, aby ci usługiwała, ja zaś pozostanę w tej Jaskini Skarbów przed ciałem mojego syna Abla. 14 Wtedy Ewa posłuchała Adama i poszła, ona i jej córka, Adam zaś pozostał sam w Jaskini Skarbów. ROZDZIAŁ 2 1 I Ewa urodziła syna, który był doskonale piękny z wyglądu i z oblicza. Piękno jego było podobne do piękna jego ojca Adama, a jednak piękniejsze. 2 Ewa, pocieszona jego widokiem, pozostała w jaskini osiem dni; potem wysłała córkę do Adama, aby mu
powiedziała, żeby przyszedł i zobaczył dziecko, i nadał mu imię. Córka jednak pozostała przy ciele brata, aż Adam wrócił. Ona również. 3 Lecz gdy Adam przyszedł i zobaczył urodę dziecka, jego piękno i doskonałą figurę, ucieszył się z niego i pocieszył się z powodu Abla. Nadał dziecku imię Set, co oznacza: „Bóg wysłuchał mojej modlitwy i wybawił mnie z udręki”. Ale oznacza to również „moc i siłę”. 4 Potem Adam nadał dziecku imię i wrócił do Jaskini Skarbów, a jego córka wróciła do swej matki. 5 A Ewa pozostała w swojej jaskini, aż minęło czterdzieści dni; w końcu przyszła do Adama i zabrała z sobą dziecko i swoją córkę. 6 I przyszli do rzeki z wodą, gdzie Adam i jego córka obmyli się z powodu smutku po Ablu; natomiast Ewa i dziecko obmyli się, aby się oczyścić. 7 Potem wrócili, wzięli ofiarę i poszli na górę, i złożyli ją za dziecko. A Bóg przyjął ich ofiarę i zesłał swoje błogosławieństwo na nich i na ich syna Seta. Powrócili więc do Jaskini Skarbów. 8 Adam zaś nie zbliżył się już do swojej żony Ewy przez wszystkie dni swego życia i nie narodziło się im już żadne potomstwo, oprócz tych pięciu: Kaina, Luluwy, Abla, Aklii i Seta. 9 Set zaś wzrastał i nabierał sił, i zaczął pościć i modlić się gorliwie. ROZDZIAŁ 3 1 A co się tyczy naszego ojca Adama, to gdy minęło siedem lat od dnia, w którym rozstał się ze swoją żoną Ewą, szatan zazdrościł mu, gdy zobaczył go rozłączonego z nią, i usiłował nakłonić go, aby znów z nią zamieszkał. 2 Wtedy Adam wstał i poszedł do Jaskini Skarbów, i spał tam noc po nocy. Ale gdy tylko robiło się jasno, schodził do jaskini, aby się tam modlić i otrzymać z niej błogosławieństwo. 3 Wieczorem zaś poszedł na dach jaskini i tam spał, bojąc się, aby szatan go nie pokonał. I tak spędził trzydzieści dziewięć dni w samotności. 4 Wtedy Szatan, wróg wszelkiego dobra, widząc Adama samotnie poszczącego i modlącego się, ukazał mu się w postaci pięknej kobiety, która przyszła i stanęła przed nim w nocy czterdziestego dnia, i rzekła do niego: 5 „O Adamie, odkąd zamieszkałeś w tej jaskini, zaznaliśmy dzięki tobie wielkiego spokoju, a twoje modlitwy dotarły do nas i pocieszyliśmy się dzięki tobie. 6 „Ale teraz, Adamie, skoro wszedłeś na dach jaskini, żeby zasnąć, mieliśmy co do ciebie wątpliwości i ogarnął nas wielki smutek z powodu twojego rozstania z Ewą. Z drugiej strony, kiedy jesteś na dachu tej jaskini, twoja modlitwa jest wylana, a twoje serce wędruje z boku na bok. 7 Lecz gdy byłeś w jaskini, twoja modlitwa była jak ogień zgromadzony; zstąpiła do nas i znalazłeś ukojenie. 8 Wtedy także smuciłem się z powodu twoich dzieci, które zostały od ciebie odłączone, i bardzo się smuciłem z powodu zamordowania twego syna Abla, bo był on sprawiedliwy, a z powodu sprawiedliwego każdy będzie się smucił. 9 Lecz radowałem się z narodzin twego syna Seta; lecz wkrótce potem bardzo zasmuciłem się z powodu Ewy, bo jest moją siostrą. Gdy bowiem Bóg zesłał na ciebie głęboki sen i wyciągnął ją z twego boku, wyprowadził także mnie z