Skip to main content

Pashto - The Proverbs of King Solomon

Page 1

‫متلونه‬ ‫څپرکی ‪1‬‬ ‫‪ ۱‬د بنى ِاسرِئيلو د بادشاه دِؤد د زوئ سليمان ِامثال‬ ‫‪2‬په حکمت ِو لرښوونو پوهيدل؛ د پوهيدو ټکي درک کول؛‬ ‫‪3‬د حکمت‪ ،‬عدِلت‪ ،‬قضاوت ِو عدل د لرښوونې ررلسه کول؛‬ ‫‪4‬ساده ره فرحت ورکول‪ ،‬ځوِن ره علم ِو عقل ورکول‪.‬‬ ‫‪5‬هوښيار سړی به ِوري ِو زده کړه به زیاره کړي ‪ِ.‬و یو پوه سړی به هوښيار مشورې ررلسه کړي‪:‬‬ ‫‪ ۶‬ـــ په یوه متل ِو رفسير پوهېدل؛ د هوښيارِنو خبرې‪ِ ،‬و د هغوی رورې خبرې‪.‬‬ ‫‪۷‬د ما الک خخدِئ وېره د پوهې پېل دے‪ ،‬خو ِحمقان د احکمت ِو لرښوونې نه نفرت کوى‪.‬‬ ‫‪۸‬زما زویه‪ ،‬د خپل پلر نصيحت وِورئ ِو د خپلې مور شریعت مه پرېږده‪:‬‬ ‫‪۹‬ځکه چې هغوئ به ستا په سر د فضل زیور وى‪ِ ،‬و ستا په غاړه کښې به زنجير وى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬زما زویه‪ ،‬کۀ چرې ګناهګارِن را رِښکاره کړى‪ ،‬نو رِضى نۀ یې‪.‬‬ ‫‪۱۱‬کۀ هغوئ ووِئى چې رِشى زمونږ سره رِشى‪ ،‬رِځئ چې د وینې په ِنتظار کښېنو‪ ،‬د بې سببه بې ګناه خلقو د پاره په پټه کښې پټ شو‪.‬‬ ‫‪12‬رِځئ چې د قبر په څير ژوندي رير کړو ‪ِ.‬و په ټوله کې‪ ،‬لکه څنګه چې په کندې کې ښکته کيږي‪:‬‬ ‫‪۱۳‬مونږ به ټول قيمتی مالونه پيدِ کړو‪ ،‬خپل کورونه به د غنيمت نه ډک کړو‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬زمونږ په مينځ کښې خپله لوټه وِچوه ‪.‬رِځئ چې ټول یو پرس ولرو‪:‬‬ ‫‪۱۵‬زما زویه‪ ،‬د هغوئ سره په لره مه ځه ‪.‬خپل پښه د دوی له لرې منع کړه‪:‬‬ ‫‪۱۶‬ځکه چې د هغوئ پښې بدۍ ره منډې وهى ِو د وینې رویولو ره یې بيړه وکړه‪.‬‬ ‫‪۱۷‬بيشکه چې جال د هر مرغۍ په نظر کې بې ځایه خپریږي‪.‬‬ ‫‪ِ۱۸‬و هغوئ د خپلو وینو په ِنتظار کښېناستل ‪.‬دوی په پټه روګه د خپل ژوند لپاره پټ دي‪.‬‬ ‫‪۱۹‬هم د هر چا لرې چې د ګټې للچ وي ‪.‬کوم چې د هغې د مالکينو ژوند ِخلي‪.‬‬ ‫‪20‬حکمت پرره چيغې وهي ‪.‬هغې په کوڅو کې خپل غږ وویل‪:‬‬ ‫‪۲۱‬هغۀ د غونډې په مخکښې ځائ کښې‪ ،‬د دروِزو په پرِنستو کښې چغې وهى‪ ،‬په ښار کښې خپلې خبرې دِسې بيانوي‪،‬‬ ‫‪ِ ۲۲‬ے ساده خلقو‪ ،‬څومره وخت به راسو سادگي خوښوئ؟ ِو مسخره کوونکي په خپلو سپکاویو خوښ دي‪ِ ،‬و ِحمقان د پوهې څخه کرکه‬ ‫لري؟‬ ‫‪۲۳‬زما په ملمتولو باندې را ره وګرځوه‪ ،‬ګوره‪ ،‬زه به خپل روح راسو ره روی کړم‪ ،‬زه به راسو ره زما خبرې بيان کړم‪.‬‬ ‫‪۲۴‬ځکه چې ما رِوغوښتل خو راسو ِنکار وکړ ‪.‬ما خپل لس ِوږد کړ‪ِ ،‬و هيچا پام نه دی کړی‪.‬‬ ‫‪۲۵‬خو راسو زما ټولې مشورې رد کړې‪ِ ،‬و راسو زما د ملمتولو څخه هيڅ هم ونه غوښتل‪:‬‬ ‫‪ ۲٦‬زز ۀ به ستا په مصيبت خندِ وکړم ‪.‬کله چې ستا وېره رِشي زه به ملنډې وهم‪.‬‬ ‫‪27‬کله چې ستاسو ویره د رباهۍ په څير رِشي‪ِ ،‬و ستاسو رباهي د طوفان په څير رِشي ‪.‬کله چې پر راسو رکليف ِو غم رِشي‪.‬‬ ‫‪ ۲۸‬بيا به هغوئ ما ره پکارى خو زۀ به جوِب نۀ ورکوم ‪.‬دوی به ما ژر لټوي‪ ،‬مګر دوی به ما ونه موند‪:‬‬ ‫‪۲۹‬ځکه چې هغوئ د علم نه کرکه وکړه ِو د ما الک خخدِئ نه وېره یې غوره نه کړه‪.‬‬ ‫‪۳۰‬هغوئ زما هيڅ مشوره ونه منله‪ ،‬هغوئ زما ټول ملمتو ره سپکاوے وکړ‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬نو هغوئ به د خپلى طریقه ميوه وخوري ِزؤ دز خپلو سامانونو نه به ډک شى‪.‬‬ ‫‪۳۲‬ځکه چې د ساده خلقو شا ګرځېدل به هغوئ ووژنى‪ِ ،‬و د ِحمقانو خوشحالى به هغوئ رباه کوى‪.‬‬ ‫‪۳۳‬خو څوک چې ما ره غوږ ونيسى هغه به په ِمن کې ِوسېږى‪ِ ،‬و د بدى نه به خاموشه شى‪.‬‬ ‫فصل ‪2‬‬ ‫‪1‬زما زویه‪ ،‬که ره زما خبرې ومني ِو زما حکمونه له را سره پټ کړي‪.‬‬ ‫‪2‬نو خپل غوږونه حکمت ره رِوباسئ ِو خپل زړه عقل ره وِړوئ‪.‬‬ ‫‪3‬هو‪ ،‬که راسو د پوهې په ِړه غږ وکړئ ِو د پوهې لپاره خپل غږ پورره کړئ‪.‬‬ ‫‪۴‬که ره هغه د سپينو زرو په شان لټوې ِو د پټو خزِنو په شان یې لټوې‪.‬‬ ‫‪۵‬نو بيا به د ما الک خخدِئ په ویره باندې پوهه شى ِو د خخدِئ پاک پوهه به مو پيدِ کړه‪.‬‬ ‫‪۶‬ځکه چې ما الک خخدِئ احکمت ورکوى‪ ،‬د هغۀ د خولې نه علم ِو پوهه رِځى‪.‬‬ ‫‪۷‬هغه د صاداقانو دپاره ښه احکمت کوى‪ ،‬هغه د هغوئ د پاره چې په نېغه چلن کوى د خندِ وړ دى‪.‬‬ ‫‪ ۸‬هغه د عدِلت لره سارى‪ِ ،‬و د خپلو مقدسانو لره سارى‪.‬‬ ‫‪۹‬نو ره به په صدِقت‪ ،‬عدِلت ِو ِنصاف باندې پوه شې ‪.‬هو‪ ،‬هره ښه لره‪.‬‬ ‫‪10‬کله چې حکمت ستا زړه ره ننوځي‪ِ ،‬و پوهه ستا روح ره خوشحاله وي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬حکمت به را ساری‪ ،‬عقل به را ساری‪:‬‬ ‫‪12‬را د بدکاره لر نه بچ کړه‪ ،‬د هغه سړي نه چې بدې خبرې کوي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۱۳‬څوک چې د صدِقت لرې پرېږدي ِو د ريارو په لرو روِن شي‪.‬‬ ‫‪14‬څوک چې په بد کار خوشحاله وي‪ِ ،‬و د بدکارِنو په بدکارۍ خوشحاله وي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬د هغوئ لرې خکنډې وې‪ِ ،‬و هغوئ په خپلو لرو کښې خندل‪،‬‬ ‫‪16‬د دې لپاره چې راسو د ِجنبی ميرمنې څخه وژغورئ‪ ،‬حتی د هغه ِجنبی څخه چې د هغې په خبرو کې خوشاله کوي‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغه د خپلې ځوِنۍ لرښود هېروي ِو د خپل خخدِئ پاک لوظ یې هېر کړى دى‪.‬‬ ‫‪۱۸‬ځکه چې د هغې کور مرګ ره مائل و‪ِ ،‬و د هغې لرې مړو ره‪.‬‬ ‫‪۱۹‬څوک چې هغې ره لړ نۀ شى بيا به وِپس رِشى‪ِ ،‬و نۀ به د ژوند لرې په غاړه ِخلى‪.‬‬ ‫‪۲۰‬راسو د نيکانو په لر روِن شئ ِو د صاداقانو په لره روِن شئ‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬ځکه چې صاداقان به په خملک کښې ِوسېږى ِو کامل به په هغې کښې پارې شى‪.‬‬ ‫‪۲۲‬خو بدکارِن به د زمکې نه وویستلے شى ِو سرکشان به د هغې نه ریښې وى‪.‬‬ ‫دریم څپرکی‬ ‫‪۱‬زما زویه‪ ،‬زما شریعت مه هېروه ‪.‬مګر خپل زړه ره ِجازه رِکړئ چې زما حکمونه وساري‪:‬‬ ‫‪2‬د ِوږدې ورځې‪ِ ،‬وږد عمر‪ِ ،‬و سولې لپاره به دوی را ره ِضافه کړي‪.‬‬ ‫‪3‬رحم ِو حقيقت دې نه پریږدي ‪:‬دوی په غاړه کې ورړئ ‪.‬د خپل زړه په ميز باندې یې وليکئ‪:‬‬ ‫‪ ٤‬نو راسو به د خخدِئ پاک ِو ِنسان په نظر کښې مهربانى ِو ښه پوهه ومومئ‪.‬‬ ‫‪ ۵‬په خپل ټول زړه سره په څښتن باندې روکل وکړه ‪ِ.‬و خپل عقل ره رکيه مه کوه‪.‬‬ ‫‪۶‬په خپلو ټولو لرو کې هغه ومنئ‪ِ ،‬و هغه به ستاسو لرې سمې کړي‪.‬‬ ‫‪ ۷‬په خپلو سترګو هوښيار ِوسه‪ ،‬د څښتن څخه ووېرېږه ِو له بدۍ څخه ځان وساره‪.‬‬ ‫‪ ۸‬دِ به ستا د مغز صحت ِو ستا هډوکو ره مغز وي‪.‬‬ ‫‪۹‬د ما الک خخدِئ درناوى وکړه ِو د خپل مال ِو د ټولو حاصلرو د ِولنې حاصل سره‪.‬‬ ‫‪۱۰‬نو ستا حوضونه به د ډیرو نه ډک شى‪ِ ،‬و ستا دبۍ به د نوي شرِبو نه ډکې شى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬زما زویه‪ ،‬د ما الک خخدِئ د سزِ نه نفرت مه کوه ‪.‬د هغه د ِصلح څخه مه ستړی کيږئ‪:‬‬ ‫‪۱۲‬د چا سره چې ما الک خخدِئ مينه لرى هغه ِصلح کوى ‪.‬حتی د پلر په څير زوی چې هغه یې خوښوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬بختور دی هغه سړے چې احکمت پېدِ کوی‪ِ ،‬و هغه سړے چې عقل حاصلوی‪.‬‬ ‫‪۱۴‬ځکه چې د دې رجارت د سپينو زرو د رجارت نه ِو د هغې ګټې د سرو زرو نه غوره دي‪.‬‬ ‫‪15‬هغه د یاقوت څخه ډیر قيمتي دی ‪ِ:‬و ټول هغه څه چې راسو یې غوِړئ د هغې سره پررله کيدی نشي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬د ورځې ِوږدوِلی د هغې په ښي لس کې دی ‪ِ.‬و د هغې په چپ لس کې شتمني ِو عزت‪.‬‬ ‫‪۱۷‬د هغې لرې د خوشحالۍ لرې دي‪ِ ،‬و د هغې ټولې لرې د ِمن دي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬هغه د هغوئ دپاره د ژوند ونې ده څوک چې په هغې باندې لس پورې کوى‪ِ ،‬و هر هغه څوک خوشحاله دى چې هغه سارى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ما الک خخدِئ په احکمت سره زمکه جوړه کړې ده ‪.‬په پوهه سره هغه آسمانونه جوړ کړل‪.‬‬ ‫‪۲۰‬د هغۀ د پوهې په وسيله ژورې ټوټې ټوټې شوې‪ِ ،‬و وریځې د ِوښ لندې رِښکته کېږي‪.‬‬ ‫‪۲۱‬زما زویه‪ ،‬هغوئ دې ستا له سترګو نه لرې کوه‪ ،‬عقل ِو هوښيار ِوسه‪.‬‬ ‫‪۲۲‬نو هغوئ به ستا روح ره ژوندى وى‪ِ ،‬و ستا په غاړه به فضل وى‪.‬‬ ‫‪۲۳‬نو بيا به په خپله لر کښې په سلمتۍ سره ولړ شې ِو ستا پښه به ونۀ لوږه‪.‬‬ ‫‪۲۴‬کله چې ره ژِړې‪ ،‬نو مه وېرېږه‪ ،‬هو‪ ،‬ره به ژِړې‪ِ ،‬و ستا خوب به خوږ وي‪.‬‬ ‫‪۲۵‬د ناڅاپه وېرې نه مه وېرېږئ ِو نه د بدکارِنو د رباهۍ نه چې کله رِشي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬ځکه چې ما الک خخدِئ به ستا ِعتماد وى‪ِ ،‬و ستا پښه به د نيولو نه وسارى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬دز هغوئ دز نيکى نه مۀ مۀ ِخلئ‪ ،‬کله چې دِ کار ستا په لس کښې وي‪.‬‬ ‫‪۲۸‬خپل ګاونډى ره مه وِیئ‪ ،‬لړ شه‪ ،‬بيا رِځه‪ ،‬سبا به زه درکړم ‪.‬کله چې راسو دِ ستاسو لخوِ لرئ‪.‬‬ ‫‪۲۹‬د خپل ګاونډى اخلف بدى مۀ کوه‪ ،‬ځکه چې هغه ستا په خوِ کښې په ِمن کښې ِوسېږى‪.‬‬ ‫‪ ۳۰‬ـــ بې له کوم سړي سره جګړه مه کوه‪ ،‬که هغه راره کوم زیان نه وي رسولی‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬د ظالم سره حسد مه کوه ِو د هغه څخه هيڅ لره مه غوره کړه‪.‬‬ ‫‪۳۲‬ځکه چې بدکاره ما الک خخدِئ ره کرکه دے‪ ،‬خو د هغۀ رِز د صاداقانو سره دے‪.‬‬ ‫‪۳۳‬د بدکارِنو په کور کښې د ما الک خخدِئ لعنت دے‪ ،‬خو هغه د صاداقانو په کور کښې برکت ورکوى‪.‬‬ ‫‪۳۴‬بيشکه هغه د سپکاوی کوونکی ره سپکاوی کوی‪ ،‬خو هغه په کمو خلکو رحم کوی‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬هوښيارِنو ره به عزت په ميرِث پارې وي‪ ،‬خو شرم به د ِحمقانو وده وي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪4‬‬ ‫‪ِ۱‬ے بچو‪ ،‬د پلر نصيحت وِورئ ِو د پوهيدو دپاره حاضر شئ‪.‬‬ ‫‪۲‬ځکه چې زۀ راسو ره ښه رعليم درکوم‪ ،‬زما شریعت مه پرېږدئ‪.‬‬ ‫‪۳‬ځکه چې زۀ د خپل پلر زوئ وم‪ ،‬د خپلې مور په نظر کښې یوِځے مهربان ِو محبوب وم‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۴‬هغۀ ما ره هم رعليم ورکړو ِو رِره یې وفرمائيل چې‪ ،‬ره پرېږده چې خپل زړه زما خبرې وساري ‪:‬زما خحکمونه ومنئ ِو ژوندى ِوسئ‪.‬‬ ‫‪5‬عقل ررلسه کړئ‪ ،‬پوهه ررلسه کړئ ‪:‬دِ مه هېروئ ‪.‬نه زما د خولې له خبرو څخه کميږي‪.‬‬ ‫‪۶‬هغې مه پرېږده‪ ،‬هغه به ستا سارنه وکړي‪ ،‬د هغې سره مينه وکړه‪ِ ،‬و هغه به را وساري‪.‬‬ ‫‪7‬حکمت ِصلي شی دی؛ نو حکمت ررلسه کړئ ‪ِ:‬و ستاسو په هرڅه سره پوهه ررلسه کړئ‪.‬‬ ‫‪۸‬هغې ره لوړ کړه‪ ،‬هغه به را ره وده ورکړي‪ ،‬کله چې ره هغه په غېږ کې ونيسئ نو هغه به ستا عزت وکړي‪.‬‬ ‫‪۹‬هغه به ستا سر ره د فضل زیور درکړي‪ ،‬هغه به را ره د جلل راج درکړي‪.‬‬ ‫‪ِ۱۰‬ے زما زویه‪ ،‬وِورئ ِو زما خبرې قبول کړئ ‪ِ.‬و ستا د ژوند کلونه به ډېر وي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬ما را ره د احکمت په لر ښوونه وکړه ‪.‬ما راسو په سمه لره رهبري کړي دي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬کله چې ره لړ شې‪ ،‬ستا قدمونه به سخت نه شې ‪ِ.‬و کله چې راسو منډه کوئ‪ ،‬راسو به ګونګ نه شئ‪.‬‬ ‫‪13‬لرښوونه په کلکه ونيسئ؛ پرېږدئ چې لړ نشي ‪:‬هغه وسارئ؛ ځکه هغه ستا ژوند دی‪.‬‬ ‫‪۱۴‬د بدکارِنو په لر کښې مۀ ورننوځئ ِو د بدکارِنو په لره کښې مۀ مۀ ځئ‪.‬‬ ‫‪15‬د هغې څخه ډډه وکړئ‪ ،‬د هغې څخه مه ريریږئ‪ ،‬له هغې څخه وګرځئ ِو رير شئ‪.‬‬ ‫‪۱۶‬ځکه چې هغوئ نه ویده کيږى‪ ،‬بې له دې چې بدکارى کړى وي ‪ِ.‬و د هغوی خوب له منځه ځي‪ ،‬پرره لدې چې دوی د یو څه د سقوط‬ ‫لمل شي‪.‬‬ ‫‪۱۷‬ځکه چې هغوئ د شرِرت ډوډۍ خوري ِو د رشدد شرِب څښي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬خو د صاداق لره د رڼا په شان ده‪ ،‬چې رر بشپړې ورځې پورې نوره هم رڼا کوى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬د بدکارِنو لره د ريارو په شان ده‪ ،‬هغوئ نه پوهيږى چې په څۀ کښې دوکه کوى‪.‬‬ ‫‪۲۰‬زما زویه‪ ،‬زما خبرو ره غوږ شه ‪.‬زما خبرو ره غوږ شه‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬هغوئ دې ستا د سترګو نه لېرې نۀ شى ‪.‬دوی د خپل زړه په مينځ کې وسارئ‪.‬‬ ‫‪۲۲‬ځکه چې د هغوئ د پاره ژوند ژوند دے ِو د هغوئ ټول بدن ره صحت دے‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬خپل زړۀ په پوره ِخلص سره وساره ‪.‬ځکه چې له دې څخه د ژوند مسلې دي‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬له را نه بده خوله لرې کړه‪ِ ،‬و بدې شونډې دې له را لرې کړې‪.‬‬ ‫‪25‬ستا سترګې دې سمې ره وګورې‪ِ ،‬و ستا سترګې دې په نېغه روګه ستا مخې ره وګورې‪.‬‬ ‫‪۲۶‬د خپلو پښو په لره سوچ وکړه‪ِ ،‬و ستا ټولې لرې ثابتې شه‪.‬‬ ‫‪27‬ښي لس ره مه وګرځئ ِو نه چپ لوري ره ‪:‬خپله پښه د بدۍ څخه لرې کړئ‪.‬‬ ‫څپرکی ‪5‬‬ ‫‪۱‬زما زویه‪ ،‬زما حکمت ره غوږ شه ِو زما عقل ره غوږ شه‪:‬‬ ‫‪ ۲‬دز دے دز پاره چه رۀ دز احکمت خيال کوى ِزؤ ستا شونډے پوهه سارى‪.‬‬ ‫‪۳‬ځکه چې د یوې عجيبې ښځې شونډې د شارو د چت په شان رِښکته کېږى‪ِ ،‬و د هغې خوله د رېلو نه نرمه ده‪.‬‬ ‫‪ ٤‬خو دز هغۀ ِانتخاب دز خکوم دز لرګي په شان ررخه ِو دز دوه دشتى رورو په شان رېز دى‪.‬‬ ‫‪ ۵‬د هغې پښې د مرګ خوِره ځي ‪.‬د هغې ګامونه په دوزخ کې نيسي‪.‬‬ ‫‪ ٦‬دِسې نه چې ره د ژوند په لره فکر کوې‪ ،‬د هغې لرې د حرکت وړ دي‪ ،‬چې ره یې نه پېژنې‪.‬‬ ‫‪۷‬نو ِوس زما وِورئ‪ِ ،‬ې بچو‪ِ ،‬و زما د خولې خبرې مه پرېږده‪.‬‬ ‫‪۸‬د هغې نه خپله لره لرې کړه ِو د هغې د کور دروِزې ره مه رِځه‪.‬‬ ‫‪9‬دِسې نه چې ره خپل عزت نورو ره ِو خپل کلونه ظالمانو ره ورکړي‪:‬‬ ‫‪۱۰‬دِسې نه چې ستا د مال نه بېګانه خلک ډک شی ‪ِ.‬و ستا مزدوري د پردیو په کور کې وي‪.‬‬ ‫‪ِ۱۱‬زؤ په ِخير کى مارم کوى‪ ،‬کله چه ستاسو غوښه ِزؤ ستاسو بدن وسوزى‪،‬‬ ‫‪ِ ۱۲‬زؤ ووِیه چه ما څنګه دز رعليم نه کرکه وکړه ِزؤ زما زړۀ دز ملمتى نه نفرت کوى‪.‬‬ ‫‪ِ۱۳‬و زما د ِستاذِنو خبره مې نه ده منلې ِو نه مې هغو ره غوږ نيولی دی چې ما ره یې لرښوونه کړې وه!‬ ‫‪۱۴‬زۀ د جماعت ِو مجمع په مينځ کښې رقریبا ا په ټولو بدو کښې وم‪.‬‬ ‫‪۱۵‬د خپل حوض څخه ِوبه وڅښئ‪ِ ،‬و د خپلې کوهي څخه بهېدونکي ِوبه وڅښئ‪.‬‬ ‫‪16‬پرېږده چې ستا چينې بهر ره خپرې شي‪ِ ،‬و په کوڅو کې د ِوبو سيندونه‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغوئ صرف ستا خپل وى‪ِ ،‬و ستا سره پردیان نۀ وى‪.‬‬ ‫‪18‬ستا چشمه دې برکت وِچوي ‪ِ:‬و د خپلې ځوِنۍ ميرمنې سره خوشحاله شه‪.‬‬ ‫‪19‬هغه د مينې پټۍ ِو خوندور مرغۍ په شان وي ‪ِ.‬جازه رِکړئ چې د هغې سينې هر وخت را رِضي کړي ‪ِ.‬و ره رل د هغې په مينه‬ ‫خوشحاله ِوسې‪.‬‬ ‫‪ِ۲۰‬زئے زما زویه‪ ،‬رۀ به دز یوى عجيبى ښځے سره څۀ خفه کيږى ِزؤ دز یو غيرملکى ښځے په غېږ کښے کښے کيږى؟‬ ‫‪۲۱‬ځکه چې د ِنسان لرې د ما الک خخدِئ د سترګو په مخکښې دي‪ِ ،‬و هغه په خپلو ټولو لرو غور کوى‪.‬‬ ‫‪22‬د هغه ګناهونه به بدکار پخپله وِخلي‪ِ ،‬و هغه به د خپلو ګناهونو په رارونو کې بند وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬هغه به بې رعليمه مړ شي ‪ِ.‬و هغه به د خپل حماقت په عظمت کې ګمرِه شي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫شپږم څپرکی‬ ‫‪۱‬زما زویه‪ ،‬که ره د خپل ملګري ضامن یې‪ ،‬که را خپل لس د یو ِجنبي سره ووهلې‪،‬‬ ‫‪2‬ره د خپلې خولې په خبرو کښل کېدې‪ ،‬ره د خپلې خولې په خبرو کښل شوې یې‪.‬‬ ‫‪۳‬زما زویه همدِ ِوس وکړه ِو خپل ځان وژغوره‪ ،‬کله چې ره د خپل ملګري په لس کې شې ‪.‬لړ شه‪ ،‬ځان عاجز کړه‪ِ ،‬و خپل ملګری‬ ‫ډِډمن کړه‪.‬‬ ‫‪۴‬ـ خپلو سترګو ره خوب مه ورکوه ِو نه هم خپلو سترګو ره خوب مه ورکوه‪.‬‬ ‫‪۵‬ځان د ښکار د لس نه د مرغۍ په شان ِو د مرغۍ په شان د ښکار نه بچ کړه‪.‬‬ ‫‪ِ ۶‬ی سستی ميږی ره لړ شه ‪.‬د هغې لرې ره پام وکړئ ِو هوښيار ِوسئ‪:‬‬ ‫‪ ۷‬چې هيڅ لرښود‪ ،‬نګرِن ِو حاکم نه وي‪،‬‬ ‫‪ ۸‬په ِوړي کې د هغې غوښه برِبروي ِو په فصل کې د هغې خوِړه رِټولوي‪.‬‬ ‫‪ِ۹‬ې سسته‪ ،‬ره به څومره ویده شې؟ ره به کله له خوبه پاڅېږې؟‬ ‫‪ ۱۰‬خو بيا هم لږ خوب‪ ،‬لږ خوب‪ ،‬د ویده کيدو لپاره لږ لسونه رړل‪:‬‬ ‫‪۱۱‬نو ستا فقر به د مسافر په شان رِشي‪ِ ،‬و ستا محتاج د وسله وِل سړي په شان رِشي‪.‬‬ ‫‪ ۱۲‬شرِرري ِو بدکاره سړے په خندِ ډکه خوله ګرځي‪.‬‬ ‫‪13‬هغه په خپلو سترګو ژِړي‪ ،‬هغه په خپلو پښو خبرې کوي‪ ،‬هغه په خپلو ګورو رعليم ورکوي‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬دز هغۀ په زړۀ کښې بدګمانى ده‪ ،‬هغه په پرله پسې روګه د شرِرت منصوبه کوى ‪.‬هغه بې ِرفاقي کوي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬نو د هغه ناڅاپه مصيبت به رِشي ‪.‬ناڅاپه به د درملنې پرره مات شي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬دِ شپږ څيزونه ما الک خخدِئ نه نفرت کوى‪ِ ،‬و ِوه د هغۀ دپاره کرکه دے‪.‬‬ ‫‪۱۷‬د مغرور نظر‪ ،‬دروغجنه ژبه ِو لسونه چې بې ګناه وینه رویوي‪،‬‬ ‫‪۱۸‬هغه زړه چې د بدو خيالونو خيال ساري‪ ،‬هغه پښې چې په بدو کښې رېز وي‪،‬‬ ‫‪19‬یو دروغجن ګوِه چې دروغ وِیی ِو هغه څوک چې د وروڼو په مينځ کې نفاق وِچوي‪.‬‬ ‫‪۲۰‬زما زویه‪ ،‬د خپل پلر خحکم منه ِو د خپلې مور شریعت مه پرېږده‪:‬‬ ‫‪۲۱‬هغوئ رل په خپل زړه ورړئ ِو په غاړه باندې یې ورړئ‪.‬‬ ‫‪۲۲‬کله چې ره لړ شې‪ ،‬هغه به را رهبري کوې ‪.‬کله چې ره ویده شې‪ ،‬دِ به را وساري ‪ِ.‬و کله چې ره ویښ شې‪ ،‬دِ به له را سره خبرې وکړي‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬ځکه چې خحکم یو څرِغ دی ‪ِ.‬و قانون رڼا ده ‪ِ.‬و د لرښوونې ملمتي د ژوند لره ده‪:‬‬ ‫‪ ۲٤‬د بدکاره ښځے نه ځان وسارى‪ ،‬دز بدى ښځي دز ژبى دز خوشحالى نه‪.‬‬ ‫‪ ۲۵‬په خپل زړه کې د هغې د ښایست خوِهش مه کوه ‪.‬نه یې پرېږده چې را د خپلو پلکونو سره وِخلي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬ځکه چې د یوې لوڅې ښځې په ذریعه یو سړے د ډوډۍ یوه ټوټه رِوړلے شى‪ِ ،‬و زناکاره به د قيمتي ژوند په لټه کښې شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬آِیا یو سړے په غېږ کښې ِور وِخلى ِو د هغۀ کالى نۀ شى سوځولے شى؟‬ ‫‪۲۸‬آیا یو سړے په ګرمو ډبرو باندې روِن دے ِو پښې یې نه سوځولے شى؟‬ ‫‪ ۲۹‬نو هغه څوک چه د خپل ګاونډى ښځى ره ورننوځى ‪.‬څوک چې هغې ره لس وروړي هغه به بې ګناه نه وي‪.‬‬ ‫‪30‬د غلو نه سپکاوی نه کوي‪ ،‬که هغه غل وکړي د خپل روح د پوره کولو لپاره کله چې هغه وږی وي‪.‬‬ ‫‪۳۱‬خو کۀ چرې هغه وموندل شى نو هغه به ِووه چنده بحال کړى ‪.‬هغه به د خپل کور ټول مال ورکړي‪.‬‬ ‫‪۳۲‬خو څوک چې د ښځې سره زنا کوي د عقل نه محرومه ده‪ ،‬څوک چې دِ کار کوي خپل ځان رباه کوي‪.‬‬ ‫‪ ۳۳‬یو زخم ِو بې عزري به یې وشي ‪ِ.‬و د هغه ملمت به له منځه نه ځي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬ځکه چې حسد د ِنسان غصه ده‪ ،‬نو هغه به د غچ ِخستو په ورځ نه بچ کېږي‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬هغه به د فدیې پروِ نه ساري ‪ِ.‬و نه به هغه رِضي شي‪ ،‬که څه هم ره ډیرې ډِلۍ رِکړې‪.‬‬ ‫څپرکی ‪7‬‬ ‫‪۱‬زما زویه‪ ،‬زما خبرې وساره ِو زما خحکمونه را سره وساره‪.‬‬ ‫‪۲‬زما خحکمونه ومنئ ِو ژوندئ ِوسئ ‪ِ.‬و زما قانون ستا د سترګو د مڼې په څير‪.‬‬ ‫‪۳‬هغوئ په خپلو ګورو ورړئ‪ ،‬د خپل زړه په ميز باندې یې وليکئ‪.‬‬ ‫‪۴‬حکمت ره ووِیه‪ ،‬ره زما خور یې ‪ِ.‬و پوهه ره خپل خپلوِن ووِیه‪:‬‬ ‫‪These‬چې دوی به له نيمنې ښځې څخه راسې راسې راسې چې د هغې د خبرو سره فليټټري وي‪.‬‬ ‫‪۶‬ځکه چې ما د خپل کور کړکۍ ره وکتل‪،‬‬ ‫‪ِ۷‬زؤ دز ساده خلقو په مينځ کښے ما دز ځوِنانو په مينځ کښے یو دز عقل نه ډک ځوِن وليدل‪.‬‬ ‫‪8‬د هغې کونج ره نږدې د کوڅې څخه ريریدل؛ ِو هغه د هغې کور ره لړ‪،‬‬ ‫‪9‬په ماښام‪ ،‬ماښام‪ ،‬په روره ِو روره شپه کې‪:‬‬ ‫فاحقى په لباس ِزؤ دز زړۀ نه ډکه وه‪.‬‬ ‫‪ِ۱۰‬زؤ وګوره چه دز هغۀ سره یوه ښځه رِغله چه دز ا‬ ‫‪( ۱۱‬هغه په زوره ِو سخته ده‪ ،‬د هغې پښې په کور کې نه پارې کيږي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬هغه ِوس په کوڅو کې پرره ده ِو په هر کونج کې په ِنتظار ولړه ده)‪.‬‬ ‫‪۱۳‬نو هغې هغه ونيولو ِو ښکل یې کړو ِو په بې شرمه مخ یې ورره وویل‪:‬‬


‫متلونه‬

‫‪۱۴‬زما سره د سلمتۍ نذرِنې دي ‪.‬نن ورځ ما خپل نذر ِدِ کړ‪.‬‬ ‫‪۱۵‬نو له دې ِمله زه ستا د ليدو لپاره رِغلی یم‪ ،‬په زحمت سره ستا مخ لټوم‪ِ ،‬و را مې پيدِ کړ‪.‬‬ ‫‪۱۶‬ما خپله بستره د نلدوِنۍ په پوښونو‪ ،‬د نقاشۍ ِو د مصر د ښۀ کتان سره سينګار کړې ده‪.‬‬ ‫‪۱۷‬ما خپله بستره د عطر‪ِ ،‬لماس ِو دِرچينی سره خوشبویه کړې ده‪.‬‬ ‫‪۱۸‬رِځئ چې رر سهاره پورې د مينې نه ډک وِوسو‪ ،‬رِځئ چې په مينې سره ځان آرِم کړو‪.‬‬ ‫‪19‬ځکه چې نيک سړی په کور کې نه دی‪ ،‬هغه ِوږد سفر ره رللی دی‪:‬‬ ‫‪۲۰‬هغه د پيسو یوه کڅوړه له ځانه سره وړې ده ِو په ټاکلې ورځ به کور ره رِشي‪.‬‬ ‫‪۲۱‬هغې د خپلې ډېرې عادلنه خبرې په کولو سره هغه ره ِړ کړ‪ِ ،‬و د خپلو شونډو په خوشالولو سره یې هغه ِړ کړ‪.‬‬ ‫‪22‬هغه په سمدستي روګه د هغې پسې ګرځي‪ ،‬لکه یو غویى چې ذبح ره ځي‪ ،‬یا د ِحمق په شان د ذخيرې د ِصلح دپاره‪.‬‬ ‫‪23‬رر هغه پورې چې د هغه د ځيګر له لرې یو ډِرټ برید وکړي؛ لکه څنګه چې مرغۍ جال ره ګړندی ځي ِو نه پوهيږي چې دِ د هغه د‬ ‫ژوند لپاره دی‪.‬‬ ‫‪۲۴‬نو ِوس زما خبره وِورئ‪ِ ،‬ے بچو‪ ،‬زما د خولې خبرو ره پام وکړئ‪.‬‬ ‫‪۲۵‬ستا زړۀ د هغې په لرو کښې مه ګرځه‪ ،‬د هغۀ په لرو کښې مه ګمرِه کېږه‪.‬‬ ‫‪۲۶‬ځکه چې هغې ډېر ژوبل کړل‪ِ ،‬و ډېر زورور سړى د هغې په لس ووژل شول‪.‬‬ ‫‪27‬د هغې کور د دوزخ لره ده‪ ،‬د مرګ خونو ره ځي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪8‬‬ ‫‪ ۱‬آیا عقل نه ژِړي؟ ِو پوهه د هغې غږ پورره کوي؟‬ ‫‪2‬هغه د لوړو ځایونو په سر کې ولړه ده‪ ،‬د لرې په ِوږدو کې د لرو په ځایونو کې‪.‬‬ ‫‪۳‬هغه په دروِزو‪ ،‬ښار ره د ننورلو په وخت ِو په دروِزو کې د ننورلو په وخت کې چيغې وهي‪.‬‬ ‫‪ِ۴‬زئے خلقو‪ ،‬زز ۀ راسو ره غږ کوم ‪ِ.‬و زما غږ د ِنسان زِمنو ره دی‪.‬‬ ‫‪ِ۵‬زئے ساده خلقو‪ ،‬احکمت درک کړه‪ِ ،‬زؤ کم عقلو‪ ،‬د عقلمند زړۀ ِوسئ‪.‬‬ ‫‪ِ6‬ورېدل؛ ځکه چې زه به د غوره شيانو خبرې وکړم ‪ِ.‬و زما د شونډو خلصيدل به سم شيان وي‪.‬‬ ‫‪ ۷‬ځکه چې زما خوله به رښتيا ووِیي ‪ِ.‬و شرِرت زما په شونډو کرکه ده‪.‬‬ ‫‪۸‬زما د خولې ټولې خبرې په صدِقت دی ‪.‬په دوی کې هيڅ بد یا بدمرغه نشته‪.‬‬ ‫‪ ۹‬دِ هر څۀ دز هغۀ دز پاره ښکاره دى څوک چه پوهه لرى ِزؤ دز هغوئ دز پاره چه پوهه پيدِ کوى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬زما لرښونه قبول کړه‪ ،‬نه سپين زر ‪ِ.‬و پوهه د سرو زرو پر ځای‪.‬‬ ‫‪11‬ځکه چې حکمت د یاقوت څخه غوره دی ‪ِ.‬و ټول هغه شيان چې غوښتل کيږي د هغې سره پررله نشي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬زۀ احکمت په هوښيارۍ سره ِوسېږم‪ِ ،‬و د احکمت د ِخترِعارو علم پېدِ کوم‪.‬‬ ‫‪۱۳‬د ما الک خخدِئ نه وېرې د بدى نه نفرت کول دي ‪:‬غرور‪ ،‬غرور‪ ،‬بدې لرې ِو د بدې خولې نه زۀ کرکه کوم‪.‬‬ ‫‪14‬مشوره زما ده‪ِ ،‬و ښه حکمت ‪:‬زه پوه یم ‪.‬زه قوت لرم‪.‬‬ ‫‪۱۵‬زما په وسيله بادشاهان حکومت کوى‪ِ ،‬و شهزِدګان د ِنصاف حکم کوى‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬زما په وسيله ِخمتيان ِزؤ ِميرِن ِزؤ دز زمکې ټول قاضيان هم حکومت کوى‪.‬‬ ‫‪17‬زه د هغوئ سره مينه لرم څوک چې ما سره مينه لري ‪ِ.‬و هغه څوک چې ما ژر لټوي هغه به ما ومومي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬مال ِو عزت زما سره دى ‪.‬هو‪ ،‬دوِمدِره شتمني ِو صدِقت‪.‬‬ ‫‪19‬زما ميوه د سرو زرو نه ښه ده‪ ،‬هو‪ ،‬د ښه سرو زرو څخه ‪ِ.‬و زما عاید د سپينو زرو په پررله‪.‬‬ ‫‪۲۰‬زۀ د عدِلت د لرو په مينځ کښې د صدِقت په لره کښې مخکښېږم‪:‬‬ ‫‪ ۲۱‬دِ چې زۀ هغوئ ره چې ما سره مينه کوى د مال په ميرِث کښې پارې شى ‪ِ.‬و زه به د هغوی خزِنې ډکې کړم‪.‬‬ ‫‪۲۲‬ما الک خخدِئ د خپلې لرې په شروع کښې‪ ،‬د هغه د زړو کارونو نه مخکښې ما قبضه کړې وه‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬زز ۀ دز ِبدخت نه ِزؤ دز شروع نه ِزؤ دز زمکه دز هر وخت نه قائم شوى یم‪.‬‬ ‫‪۲۴‬کله چې ژورې نه وې‪ ،‬زه رِوغوښتل شوم ‪.‬کله چې د ِوبو ډکې چينې نه وې‪.‬‬ ‫‪۲۵‬مخکې له دې چې غرونه آباد شي‪ ،‬مخکې له دې چې غرونه رِونغاړل شي‪:‬‬ ‫‪۲۶‬په دِسې حال کښې چې هغۀ رر ِوسه پورې نه زمکه جوړه کړې وه‪ ،‬نۀ کروندې ِو نۀ د دخنيا د خاورو نه رر ټولو لوئ برخه‪.‬‬ ‫‪27‬کله چې هغه آسمانونه چمتو کړل‪ ،‬زه هلته وم ‪:‬کله چې هغه د ژورو په مخ کې کمپاس جوړ کړ‪:‬‬ ‫‪28‬کله چې هغه پورره ورېځې جوړې کړې ‪:‬کله چې هغه د ژورو چينو ځوِکمن کړ‪:‬‬ ‫‪۲۹‬کله چې هغه سمندر ره خپل فرمان ورکړ چې ِوبه باید د هغه حکم نه ريریږي ‪:‬کله چې هغه د ځمکې بنسټونه وټاکل‪:‬‬ ‫‪30‬بيا زه د هغه سره وم‪ ،‬لکه څنګه چې یو څوک د هغه سره لوی شوی و‪ِ ،‬و زه هره ورځ د هغه خوښ وم‪ ،‬رل د هغه په وړِندې‬ ‫خوشحاله وم‪.‬‬ ‫‪31‬د هغه د ځمکې د ِوسيدو وړ برخه کې خوشحاله کول؛ ِو زما خوښي د ِنسانانو د زِمنو سره وه‪.‬‬ ‫‪32‬نو ِوس زما خبرو ره غوږ ونيسئ‪ِ ،‬ى بچو‪ ،‬ځکه چې بختور دي هغه څوک چې زما لره ساري‪.‬‬ ‫‪۳۳‬هدِیت وِورئ ِو هوښيار ِوسئ ِو د هغې نه ِنکار مه کوئ‪.‬‬ ‫‪34‬بختور دی هغه سړی چې زما غوږ نيسي‪ ،‬هره ورځ زما دروِزې ره ګوري ِو زما د دروِزو په چوکيو کې ِنتظار کوي‪.‬‬ ‫‪۳۵‬ځکه څوک چې ما ومومي هغه ژوند ومومي ِو د څښتن رضا به ررلسه کړي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۳۶‬خو هغه څوک چې زما خلف ګناه کوي په خپل نفس باندې ظلم کوي ‪:‬ټول هغه څوک چې زما نه نفرت کوي مرګ خوښوي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪9‬‬ ‫‪۱‬حکمت خپل کور جوړ کړے دے‪ ،‬هغې خپلې ِووه ستنې پرې کړې دي‪:‬‬ ‫‪ ۲‬هغې خپل ځناور وژلی دی ‪.‬هغې خپل شرِب ګډ کړل هغې خپل ميز هم چمتو کړی دی‪.‬‬ ‫‪۳‬هغې خپلې لوڼې رِلېږلې دي‪ ،‬هغه د ښار په لوړو ځایونو ژِړي‪،‬‬ ‫‪۴‬څوک چې ساده وي‪ ،‬هغه دې رِوباسي‪ ،‬د هغه چا لپاره چې پوهه غوِړي‪ ،‬هغې ورره وویل‪:‬‬ ‫‪۵‬رِشئ زما ډوډۍ وخورئ ِو هغه شرِب وڅښئ چې ما ګډ کړي دي‪.‬‬ ‫‪ ۶‬ناپوهه پرېږده ِو ژوند وکړه ‪ِ.‬و د رفاهم په لره کې لړ شئ‪.‬‬ ‫‪۷‬هغه څوک چې سپکاوی کوونکی ملمتوی هغه په خپله شرميږی ِو هغه څوک چې یو بدکار ره ملمتوی هغه په خپل ځان دِغ ِچوی‪.‬‬ ‫‪ ۸‬سپکاوی کوونکی مه ملمتوه‪ ،‬که نه هغه له را څخه کرکه کوه‪ ،‬هوښيار سړی ره ملمت کړه‪ ،‬هغه به له را سره مينه وکړي‪.‬‬ ‫‪ ۹‬هوښيار سړے ره رعليم ورکړو نو هغه به نور هم هوښيار شى ‪:‬صاداق سړى ره رعليم ورکړو نو هغه به په رعليم کښې زیات شى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬د ما الک خخدِئ وېره د احکمت پېل دے‪ِ ،‬و د خمقدس پېژندنه عقل دے‪.‬‬ ‫‪۱۱‬ځکه چې زما په وسيله به ستا ورځې زیارې شي‪ِ ،‬و ستا د عمر کلونه به زیات شي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬که ره هوښيار یې نو د خپل ځان دپاره به هوښيار ِوسې‪ ،‬خو که ره سپکې کوې نو یوِزې ره به یې بردِشت کوې‪.‬‬ ‫‪ِ ۱۳‬حمقه ښځه چغې وهي‪ ،‬ساده ده ِو هيڅ نه پېژني‪.‬‬ ‫‪۱۴‬ځکه چې هغه د خپل کور په دروِزه کښې د ښار په لوړو ځایونو کښې په څوکۍ کښېناستله‪.‬‬ ‫‪15‬د هغو مسافرو غږ کول چې په سمه لر روِن دي‪:‬‬ ‫‪۱۶‬څوک چې ساده وي‪ ،‬هغه دې دلته رِوباسي‪ِ ،‬و هغه څوک چې پوهه غوِړي‪ ،‬هغې ورره وویل‪:‬‬ ‫‪17‬د غل ِوبه خوږې دي‪ِ ،‬و په پټه کې خوړل شوې ډوډۍ خوندوره ده‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬خو هغه نه پوهيږى چه مړى هلته دى ‪ِ.‬و دِ چې د هغې مېلمانه د دوزخ په ژورو کې دي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪10‬‬ ‫‪1‬د سليمان متلونه ‪.‬هوښيار زوی د پلر خوشحاله کوي‪ ،‬مګر یو ناپوه زوی د مور درد دی‪.‬‬ ‫‪2‬د بدکارۍ خزِنې هيڅ ګټه نه رسوي‪ ،‬مګر صدِقت د مرګ څخه خلصوي‪.‬‬ ‫‪۳‬ما الک خخدِئ به د صاداقانو روح ره قحطى نۀ ورکوى‪ ،‬خو هغه د بدکارِنو مال له منځه وړى‪.‬‬ ‫‪ ٤‬هغه څوک غریب کيږى څوک چه په ټيټ لس معامله کوى‪ ،‬خو د محنتي لس مالدِره کيږى‪.‬‬ ‫‪5‬هغه څوک چې په دوبي کې رِټولوي یو هوښيار زوی دی ‪ ،‬مګر هغه څوک چې په فصل کې ویده کيږي هغه زوی دی چې د شرم لمل‬ ‫کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۶‬د صادق په سر برکت دی‪ ،‬خو ظلم د بدکاره خوله پټوی‪.‬‬ ‫‪7‬د صادقانو حافظه برکت دی‪ ،‬مګر د بدکار نوم به مړ شي‪.‬‬ ‫‪ ۸‬هوښيار په زړۀ کښے خحکمونه رر لسه کوى‪ ،‬خو ِحمق به غرق شى‪.‬‬ ‫‪ ۹‬هغه څوک چې په نېغه لر روِن وى هغه به خامخا روِن وى‪ ،‬خو هغه څوک چې خپله لره غلطه کړى هغه به وپېژندل شی‪.‬‬ ‫‪10‬هغه څوک چې سترګې پټوي د غم سبب کيږي‪ ،‬مګر یو ِحمق به رِښکته شي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬د صاداق خوله د ژوند څاه ده‪ ،‬خو ظلم د بدکاره خوله پټه کړې ده‪.‬‬ ‫‪12‬نفرت د جنګونو سبب ګرځي‪ ،‬مګر مينه ټول ګناهونه پټوي‪.‬‬ ‫‪۱۳‬د هغه چا په شونډو کښې چې د عقل خاوند دے احکمت موندلے شى‪ ،‬خو د هغه چا په شا کښې چې بې عقله دے‪ ،‬یو ډنډ دے‪.‬‬ ‫‪14‬هوښيارِن پوهه ِچوي‪ ،‬مګر د ناپوهانو خوله رباهي ره نږدې ده‪.‬‬ ‫‪۱۵‬د مالدِرِنو مال د هغۀ مضبوط ښار دے ‪:‬د غریبانو رباهۍ د هغوئ فقر دے‪.‬‬ ‫‪16‬د صاداقانو کار ژوند ره وده ورکوي ‪:‬د بدکارِنو ميوه ګناه ره‪.‬‬ ‫‪17‬هغه د ژوند په لره کې دی چې په لرښوونو عمل کوي‪ ،‬مګر هغه څوک چې د ملمتۍ څخه ِنکار کوي غلط دی‪.‬‬ ‫‪۱۸‬هغه څوک چې نفرت په دروغو پټوى‪ِ ،‬و څوک چې سپکاوى کوى‪ِ ،‬حمق دى‪.‬‬ ‫‪19‬د خبرو په ګڼه ګوڼه کې ګناه نه غوِړي‪ ،‬مګر هغه څوک چې خپلې شونډې پریږدي هوښيار دی‪.‬‬ ‫‪۲۰‬د صادق ژبه د سپينو زرو په شان ده ‪:‬د بدکار زړه لږ ِرزښت لري‪.‬‬ ‫‪۲۱‬د صاداقانو شونډې ډېرو ره خورِک ورکوى‪ ،‬خو کم عقلن د احکمت په غېږ کښې مري‪.‬‬ ‫‪۲۲‬د ما الک خخدِئ برکت دے‪ ،‬هغه مالدِره کوى‪ِ ،‬و هيڅ غم ورسره نۀ دے‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬دِ د کم عقل دپاره د شرِرت په شان لوبه ده‪ ،‬خو د عقل خاوند حکمت لري‪.‬‬ ‫‪24‬د بدکارِنو ویره به په هغه باندې رِشي‪ ،‬مګر د صادقانو هيله به پوره شي‪.‬‬ ‫‪۲۵‬لکه څنګه چې طوفان ريریږي‪ ،‬نو بدکارِن نور نه پارې کيږي‪ ،‬مګر صادق یو رل پارې بنسټ دی‪.‬‬ ‫‪۲۶‬لکه څنګه چې غاښونو ره سرکه ِو سترګو ره لوګی‪ ،‬هماغسې سست دی چې هغه رِلېږلی‪.‬‬ ‫‪۲۷‬د ما الک خخدِئ نه وېرې ورځې ِوږدوى‪ ،‬خو د بدکارِنو کلونه به لنډ شى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬د صاداقانو ِخميد به خوشحالى وي‪ ،‬خو د بدکارِنو ِخميد به رباه شى‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۲۹‬د ما الک خخدِئ لره د صاداقانو دپاره قوت دے‪ ،‬خو د بدکارِنو دپاره به رباهى وى‪.‬‬ ‫‪۳۰‬صادقان به هيڅکله له مينځه لړ نۀ شى‪ ،‬خو بدکارِن به په زمکه کښې نۀ شى‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬د صاداق د خولې نه احکمت رِځى‪ ،‬خو د بدکاره ژبه به پرې شى‪.‬‬ ‫‪ ۳۲‬د صاداقانو شونډې پېژنى چې څۀ د منلو وړ دى‪ ،‬خو د بدکارِنو خوله بدې خبرې کوى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪11‬‬ ‫‪1‬د دروغو رول ما الک خخدِئ ره کرکه ده‪ ،‬خو د یو صحيح وزن هغه خوښ دے‪.‬‬ ‫‪۲‬کله چې غرور رِشي‪ ،‬نو شرم رِځي‪ ،‬مګر د کم عقل سره حکمت دی‪.‬‬ ‫‪۳‬د صاداقانو صدِقت به هغوئ ره لرښونه کوى‪ ،‬خو د سرکشانو بدى به هغوئ رباه کوى‪.‬‬ ‫‪4‬د غضب په ورځ کې شتمني ګټه نه کوي‪ ،‬مګر صدِقت د مرګ څخه خلصوي‪.‬‬ ‫‪5‬د کامل صدِقت به د هغه لره سمه کړي‪ ،‬مګر بدکار به د خپل بدکارۍ په وِسطه سقوط وکړي‪.‬‬ ‫‪۶‬د صاداقانو صدِقت به هغوئ ره نجات ورکوى‪ ،‬خو سرکشان به په خپله غېږ کښې نيولے شى‪.‬‬ ‫‪۷‬کله چې یو بدکار مړ شي‪ ،‬د هغه ِميد له منځه ځي‪ِ ،‬و د ظالمانو ِميد له منځه ځي‪.‬‬ ‫‪۸‬صادق د مصيبت نه خلصيږی‪ِ ،‬و بدکار د هغه په ځای رِځی‪.‬‬ ‫‪۹‬منافق په خوله خپل ګاونډى رباه کوى‪ ،‬خو د علم په وسيله به صادق بچ کيږى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬کله چې د صادقانو سره ښه شي‪ ،‬ښار خوشحاله وي‪ِ ،‬و کله چې بدکارِن رباه شي‪ ،‬نو چيغې وهي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬د صاداقانو په برکت ښار لوئى کوى‪ ،‬خو د بدکارِنو په وسيله رباه کيږى‪.‬‬ ‫‪12‬هغه څوک چې د عقل څخه بې برخې وي هغه خپل ګاونډی ره سپکاوی کوي‪ ،‬مګر یو پوه سړی د هغه په لس کې دی‪.‬‬ ‫‪۱۳‬خبردِر رِزونه ِفشا کوى‪ ،‬خو هغه څوک چې د ِیماندِر روح لرى هغه پټ سارى‪.‬‬ ‫‪ ۱۴‬چرره چې مشوره نه وي نو خلق رِپرېوځي‪ ،‬خو د مشاورِنو په ګڼه ګوڼه کښې ِمن وي‪.‬‬ ‫‪15‬هغه څوک چې د پردیو لپاره ضامن وي هغه به د دې لپاره هوښيار وي‪ِ ،‬و هغه څوک چې د ضمانت څخه نفرت کوي ډِډمن وي‪.‬‬ ‫‪16‬یوه مهربانه ښځه عزت ساري‪ِ ،‬و پياوړي سړي شتمني ساري‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬مهربانه سړے د خپل ځان سره نيکى کوى‪ ،‬خو هغه څوک چې ظالم دى د خپل بدن په غم کښې دے‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬بدکار د دروغو کار کوى‪ ،‬خو هغه څوک چې صدِقت کرى‪ ،‬هغه ره به ضرور ِجر وى‪.‬‬ ‫‪19‬لکه څنګه چې صدِقت ژوند ره وده ورکوي‪ ،‬نو هغه څوک چې د بدۍ رعقيب کوي هغه د خپل مرګ په لټه کې دی‪.‬‬ ‫‪۲۰‬هغه څوک چې د بدو زړونو خاوندِن دي هغه ما الک خخدِئ ره کرکه لري‪ ،‬خو څوک چې په خپله لر کښې صادق وي هغه د هغه خوښ‬ ‫دے‪.‬‬ ‫‪21‬که څه هم لسونه سره یو ځای شي‪ ،‬بدکار به بې سزِ پارې نشي‪ ،‬مګر د صادقانو رخم به ورکړل شي‪.‬‬ ‫‪۲۲‬لکه څنګه چې د خنزیر په کونج کې د سرو زرو ګاڼې وي‪ ،‬همدِسې یوه عادله ښځه هم بې عقله ده‪.‬‬ ‫‪۲۳‬د صاداقانو خوِهش صرف ښه دے‪ ،‬خو د بدکارِنو رمنا غضب دے‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬هلته شته چې خورېږى ِو ل زیارېږى ‪ِ.‬و دِسې هم شته چې د پوره کيدو په پررله ډیر مخنيوی کوي‪ ،‬مګر دِ د فقر سره رړِو لري‪.‬‬ ‫‪25‬آزِد روح به غوړ شي ‪ِ:‬و هغه څوک چې ِوبه ورکوي پخپله به هم ِوبه شي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬څوک چې غله بندوي نو خلک به په هغه باندې لعنت وِیي‪ ،‬خو برکت به د هغه چا په سر وي چې دِ خرڅوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬هغه څوک چه دز نيکى په لټه کښے دے دز‬ ‫‪۲۸‬هغه څوک چې په خپل مال باندې باور لري هغه به سقوط وکړي‪ ،‬مګر صادق به د څانګې په څير وده وکړي‪.‬‬ ‫‪۲۹‬هغه څوک چې خپل کور ره رکليف ورکوي هغه به د باد په ميرِث کې وي‪ِ ،‬و ِحمق به د هوښيار زړونو خدمتګار وي‪.‬‬ ‫‪۳۰‬د صادقانو ميوه د ژوند ونې ده ‪ِ.‬و هغه څوک چې روحونه وګټي هوښيار دی‪.‬‬ ‫‪31‬ګورئ‪ ،‬صادقانو ره به په ځمکه کې بدله ورکړل شي ‪:‬بدکار ِو ګناهکار ډیر‪.‬‬ ‫څپرکی ‪12‬‬ ‫‪1‬څوک چې د لرښوونې سره مينه لري هغه د پوهې سره مينه لري‪ ،‬مګر هغه څوک چې د ملمتۍ څخه نفرت کوي بې رحمه دی‪.‬‬ ‫‪۲‬ښه سړى د ما الک خخدِئ فضل حاصلوی‪ ،‬خو د بد کار سړے به هغه غندنه کوى‪.‬‬ ‫‪۳‬یو سړی به د بدکارۍ له لرې نه جوړیږي‪ ،‬مګر د صادقانو ریښه به نه حرکت کوي‪.‬‬ ‫‪ ٤‬نيکه ښځه د خپل مېړه دپاره راج دى‪ ،‬خو هغه څوک چې شرمېږى هغه د هډوکو د سړېدلو په شان ده‪.‬‬ ‫‪۵‬د صاداقانو فېصلې سمې وی‪ ،‬خو د بدکارِنو مشورې دروغ دی‪.‬‬ ‫‪۶‬د بدکارِنو خبرې د وینې په ِنتظار کښې دي‪ ،‬خو د صاداقانو خوله به هغوئ بچ کوى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬بدکارِن رباه کيږى ِزؤ نۀ وى‪ ،‬خو د صاداقانو کور به ودریږي‪.‬‬ ‫‪۸‬د یو سړے به د هغۀ د احکمت په مطابق ستاینه کوى‪ ،‬خو هغه څوک چې د غلط زړۀ لرى هغه به د نفرت وړ وى‪.‬‬ ‫‪ ۹‬هغه څوک چه حقير وى ِزؤ یو نوکر لرى‪ ،‬هغه دز هغه چا نه غوره دے چه دز خپل ځان عزت کوى ِزؤ دز ډوډئ کمښت لرى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬صادق د خپل ځناور ژوند ره پام کوى‪ ،‬خو د بدکارِنو نرم رحم ظالم دے‪.‬‬ ‫‪11‬هغه څوک چې خپله ځمکه کري هغه به د ډوډۍ څخه ډک وي‪ ،‬مګر هغه څوک چې د باطلو خلکو پيروي کوي د عقل څخه بې برخې‬ ‫دی‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪12‬بدکار د بدکارِنو جال غوِړي‪ ،‬مګر د صادقانو ریښه ميوه ورکوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬بدکار د خپلو شونډو په سرغړونې سره په جال کې ِچوي‪ ،‬مګر صادق به د مصيبت څخه رِوباسي‪.‬‬ ‫‪14‬یو سړی به د هغه د خولې په ميوو سره په نيکۍ رِضي شي ‪ِ ،‬و د سړي د لسونو بدله به هغه ره ورکړل شي‪.‬‬ ‫‪15‬د کم عقل لره د هغه په نظر سمه ده‪ ،‬مګر هغه څوک چې مشورې ره غوږ نيسي هوښيار دی‪.‬‬ ‫‪۱۶‬د کم عقل غضب ِوس معلوم دے‪ ،‬خو هوښيار سړے شرم پټوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغه څوک چه رښتيا وِئى صدِقت ښکاره کوى‪ ،‬خو د دروغو ګوِهى دوکه ورکوى‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬دِسې څوک شته چې د رورې په شان خبرې کوى‪ ،‬خو د هوښيار ژبه صحت ده‪.‬‬ ‫‪19‬د ریښتيا شونډې به د رل لپاره قائم وي‪ ،‬مګر د دروغ ژبه یوِزې د یوې شيبې لپاره ده‪.‬‬ ‫‪۲۰‬د هغوئ په زړۀ کښې دوکه ده چې د بدۍ خيال سارى‪ ،‬خو د صلحې د صلح کارِنو دپاره خوشحالى ده‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬په صادقو باندې به هيڅ بده نه وي‪ ،‬خو بدکار به له بدۍ ډک وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬دروغژن شونډې ما الک خخدِئ ره کرغېړن دے‪ ،‬خو هغه څوک چې رښتينې خبرې کوى هغه د هغۀ خوښ دے‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬هوښيار سړے علم پټوي‪ ،‬خو د ِحمقانو زړۀ د حماقت ِعلن کوى‪.‬‬ ‫‪۲۴‬د محنتي لس به حاکم وي‪ ،‬خو سست به د ذمه وِر وي‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬د ِنسان په زړۀ کښې سختۍ هغه ټيټ کوى‪ ،‬خو ښه کلم هغه خوشحاله کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬صاداق د خپل ګاونډى نه زیات ښۀ دے‪ ،‬خو د بدکارِنو لره هغوئ ره ګمرِه کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬سست سړے هغه څۀ نۀ شى کولے کوم چه په ښکار کښے ِخلى‪ ،‬خو د محنتي سړے مال قيمتى دى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬د صدِقت په لر کښې ژوند دے ‪ِ.‬و د هغې په لره کې هيڅ مرګ نشته‪.‬‬ ‫څپرکی ‪13‬‬ ‫‪ ۱‬هوښيار زوی د خپل پلر لرښونه ِوري‪ ،‬خو سپکاوی نه ِوري‪.‬‬ ‫‪2‬یو سړے به د خپلې خولې په مېوه ښه وخوري‪ ،‬خو د ظالمانو روح به د رشدد خورِک وخوري‪.‬‬ ‫‪3‬هغه څوک چې خپله خوله ساري خپل ژوند ساري‪ ،‬مګر څوک چې خپلې شونډې خلصې کړي هغه به رباه شي‪.‬‬ ‫‪ ٤‬د سست نفس خوِهش کوى‪ ،‬خو هيڅ نۀ لرى‪ ،‬خو د محنتي روح به غوړولى شى‪.‬‬ ‫‪۵‬صادق سړے د دروغو نه نفرت کوى‪ ،‬خو بدکار سړے کرکه کوى ِزؤ شرميږي‪.‬‬ ‫‪ ٦‬صدِقت هغه څوک سارى څوک چه په لر کښے سړے دے‪ ،‬خو بدى ګناهګار رباه کوى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬دِسې شته چې ځان شتمن کړي‪ ،‬خو هېڅ هم نه لري‪ ،‬دِسې شته چې ځان غریب کړي‪ ،‬خو ډېر شتمن وي‪.‬‬ ‫‪۸‬د ِنسان د ژوند فدیه د هغه شتمني ده‪ ،‬خو غریب د ملمتۍ نه ِوري‪.‬‬ ‫‪۹‬د صاداقانو رڼا خوشحالى کوى‪ ،‬خو د بدکارِنو څرِغ به ورک شى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬یوِزې د غرور په وجه لنجه پيدِ کيږي‪ ،‬خو د ښه نصيحت سره حکمت دی‪.‬‬ ‫‪11‬د باطل په وِسطه ررلسه شوې شتمني به کمه شي‪ ،‬مګر څوک چې په محنت سره رِټولوي هغه به زیات شي‪.‬‬ ‫‪12‬هيله ځنډول زړه ناروغه کوي‪ ،‬مګر کله چې هيله رِشي‪ ،‬دِ د ژوند یوه ونه ده‪.‬‬ ‫‪13‬څوک چې د کلم سپکاوی کوي هغه به رباه شي‪ ،‬مګر څوک چې د حکم څخه ویره لري هغه ره به ِجر ورکړل شي‪.‬‬ ‫‪14‬د هوښيار قانون د ژوند سرچينه ده چې د مرګ له جالونو څخه ځان خلصوي‪.‬‬ ‫‪15‬ښه پوهه فضل ورکوي‪ ،‬مګر د سرغړونکو لره سخته ده‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هر هوښيار سړے د علم سره معامله کوى‪ ،‬خو کم عقل خپل حماقت ښکاره کوى‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬بدکار پېغمبر په فساد کښې رِګېر دے‪ ،‬خو وفادِر سفير صحت دے‪.‬‬ ‫‪18‬د هغه چا لپاره به بې وزلي ِو شرم وي چې د لرښوونې څخه ِنکار کوي‪ ،‬مګر هغه څوک چې ملمتي ره درناوی کوي‪.‬‬ ‫‪19‬هغه ِرمان چې پوره شو د روح لپاره خوږ دی‪ ،‬مګر د بدکارۍ څخه ليرې کول د ِحمقانو لپاره کرکه ده‪.‬‬ ‫‪20‬هغه څوک چې د هوښيارِنو سره چلن کوي هغه به هوښيار وي‪ ،‬مګر د ِحمقانو ملګری به رباه شي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬بدى د ګناهکارِنو رعقيب کوى‪ ،‬خو صاداقانو ره به نيکى ورکولے شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬یو نيک سړے د خپلو بچو بچو ره په ميرِث کښې پارې کيږى‪ِ ،‬و د ګناهګار مال د صاداقانو دپاره جمع کوى‪.‬‬ ‫رﯦ لو لو ه‬ ‫‪ ۲۳‬د غریبانو په کرونده کښے ډیر خورِک دے‪ ،‬خو دز‬ ‫‪ .‬ی کرو لو لو‬ ‫‪۲۴‬څوک چې خپله لښته نه پرېږدي‪ ،‬د خپل زوی څخه کرکه کوي‪ ،‬خو هغه څوک چې د هغه سره مينه لري هغه وخت په وخت رنبيه کوي‪.‬‬ ‫‪۲۵‬صادق د خپل نفس د رسکين دپاره خورِک کوى‪ ،‬خو د بدکارو ګېډى به غوِړى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪14‬‬ ‫‪۱‬هره هوښياره ښځه خپل کور جوړوي‪ ،‬خو ناپوهه هغه په خپلو لسونو غورځوي‪.‬‬ ‫‪۲‬هغه څوک چې په صدِقت سره روِن دی هغه د ما الک خخدِئ نه وېرېږى‪ ،‬خو هغه څوک چې په خپله لره کښې بې لرې کوى د هغۀ نه‬ ‫نفرت کوى‪.‬‬ ‫‪ ۳‬د ناپوهانو په خوله کې د غرور ډنډ دی‪ ،‬مګر د هوښيارِنو شونډې به هغه ساري‪.‬‬ ‫غون ځائ پاک دى‪ ،‬خو د غوِ په قوت کښې ډېر زیاروِلے دے‪.‬‬ ‫‪ ٤‬چرره چې غوِګانې نۀ وي نو دز ز‬


‫متلونه‬

‫‪۵‬یو وفادِر ګوِه به دروغ نۀ وِئى‪ ،‬خو دروغژن ګوِه به دروغ ووِئى‪.‬‬ ‫‪ ٦‬سپکاوى کوونکى د احکمت لټوى‪ ،‬خو هغه نۀ شى پيدِ کوى‪ ،‬خو پوهه د هغه چا دپاره آسانه ده څوک چې پوهه شى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬د یو ناپوه سړى له حضوره لړ شه‪ ،‬کله چې ره په هغه کې د پوهې شونډې ونه پېژنې‪.‬‬ ‫‪ ۸‬د هوښيارِنو حکمت د هغه په لره پوهېدل دي‪ ،‬خو د ِحمقانو حماقت دوکه ده‪.‬‬ ‫‪۹‬ناپوهان په ګناه ملنډې وهي‪ ،‬خو د صاداقانو په مينځ کښې ِحسان شته‪.‬‬ ‫‪۱۰‬زړۀ خپل رلخ پېژنى ‪ِ.‬و یو ِجنبی د هغه په خوښۍ کې مدِخله نه کوي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬د بدکارِنو کور به ړنګ شى‪ ،‬خو د صادقانو خېمه به وده کوى‪.‬‬ ‫‪12‬دلته یوه لره ده چې ِنسان ره سمه ښکاري‪ ،‬مګر د هغې پای د مرګ لرې دي‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬په خندِ کې هم زړه غمجن دی ‪ِ.‬و د دې خوښۍ پای دروند دی‪.‬‬ ‫‪14‬د شاګرد زړه به په خپلو لرو ډک شي‪ِ ،‬و یو ښه سړی به د خپل ځان څخه رِضي وي‪.‬‬ ‫‪ ۱٥‬ساده سړے په هره خبره باور کوى‪ ،‬خو هوښيار سړے خپل رګ ره ښه ګورى‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬هوښيار سړے ویریږى ِزؤ دز بدئ نه پریږى‪ ،‬خو کم عقل غوسه کوى ِزؤ یقين لرى‪.‬‬ ‫‪17‬هغه څوک چې ژر غوسه شي هغه ِحمقانه کار کوي‪ِ ،‬و د بد کار سړي څخه کرکه کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬ساده خلقو ره حماقت په ميرِث ورکوى‪ ،‬خو هوښيارِنو ره د علم راج ورکولے شى‪.‬‬ ‫‪19‬بد د نيکۍ په وړِندې سجده کوي ‪ِ.‬و بدکارِن د صادقانو په دروِزو کې‪.‬‬ ‫‪20‬غریب د خپل ګاونډى نه هم کرکه کوى‪ ،‬خو مالدِر ډېر دوستان لرى‪.‬‬ ‫‪۲۱‬هغه څوک چې خپل ګاونډى ره سپکاوى کوى‪ ،‬ګناه کوى‪ ،‬خو څوک چې په غریبانو رحم کوى‪ ،‬هغه خوشحال دى‪.‬‬ ‫‪۲۲‬آیا هغوئ خطا نۀ کوى څوک چې بدى منى؟ مګر رحم ِو حقيقت به د هغو لپاره وي څوک چې د خير ِرِده کوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬په هر کار کښے فائده ده‪ ،‬خو دز شونډو خبرې صرف دز خخدِئ پاک طرف ره رِځى‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬د هوښيارِنو راج د هغوئ مال دى‪ ،‬خو د کم عقلنو حماقت حماقت دى‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬یو رښتينى ګوِه زړونه خلصوي‪ ،‬خو دوکه ورکوونکى ګوِه دروغ وِیي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬د ما الک خخدِئ په وېره کښې مضبوط ِعتماد دے‪ِ ،‬و د هغۀ بچو ره به د پناه ځائې وى‪.‬‬ ‫‪۲۷‬د ما الک خخدِئ وېره د ژوند یوه سرچينه ده‪ ،‬چې د مرګ له جالونو څخه ځان وباسي‪.‬‬ ‫‪۲۸‬د خلقو په ګڼه ګوڼه کښې د بادشاه عزت دے‪ ،‬خو د خلقو په کمښت کښې د بادشاه رباه دے‪.‬‬ ‫‪۲۹‬هغه څوک چې په غضب کې سست وي‪ ،‬هغه ډېر پوه دی‪ ،‬مګر هغه څوک چې په روح کې ګړندی وي د حماقت لوړوِلی کوي‪.‬‬ ‫‪30‬یو سالم زړه د غوښې ژوند دی‪ ،‬مګر د هډوکو په خرِبيدو حسد کوي‪.‬‬ ‫‪۳۱‬څوک چې په غریبانو باندې ظلم کوى هغه د خپل خالق ملمت کوى‪ ،‬خو څوک چې د هغۀ عزت کوى هغه په غریبانو رحم کوى‪.‬‬ ‫‪ ۳۲‬بدکار په خپل بدکارۍ کې له منځه ځي‪ ،‬خو صاداق د خپل مرګ هيله لري‪.‬‬ ‫‪33‬حکمت د هغه چا په زړه کې ځای لري چې پوهه لري ‪ ،‬مګر هغه څه چې د ِحمقانو په مينځ کې وي هغه څرګندیږي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬صادق د یو قوم سر لوړى کوى‪ ،‬خو ګناه د هر قوم دپاره ملمت دى‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬د بادشاه ِحسان د هوښيار نوکر سره دی‪ ،‬مګر د هغه قهر د هغه چا په وړِندې دی چې د شرم لمل ګرځي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪15‬‬ ‫‪1‬نرم ځوِب غصه لرې کوي‪ ،‬مګر دردناک خبرې غصه رِپاروي‪.‬‬ ‫‪ ۲‬د هوښيار ژبه د پوهې په سمه روګه کار ِخلي‪ ،‬خو د ِحمقانو خوله د حماقت خبره کوي‪.‬‬ ‫‪۳‬د ما الک خخدِئ سترګې په هر ځائ کښې دي‪ ،‬بد ِو ښۀ څۀ وینئ‪.‬‬ ‫‪ ٤‬پاکه ژبه د ژوند یوه ونه ده‪ ،‬خو په هغه کښې بدګمانى د روح خلفت دے‪.‬‬ ‫‪ِ ۵‬حمق د خپل پلر لرښوونو ره سپکاوی کوی‪ ،‬خو هغه څوک چې ملمتی ره پام کوی هوښيار دی‪.‬‬ ‫‪۶‬د صاداق په کور کښې ډېره خزِنه ده‪ ،‬خو د بدکارِنو په عاید کښې مصيبت دى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬د هوښيارِنو شونډې پوهه خپروي‪ ،‬خو د کم عقل زړه دِسې نه کوي‪.‬‬ ‫‪۸‬د بدکارِنو قربانۍ ما الک خخدِئ ره کرکه ده‪ ،‬خو د صاداقانو دعا د هغۀ خوښه ده‪.‬‬ ‫‪۹‬د بدکارِنو لره ما الک خخدِئ ره کرکه ده‪ ،‬خو هغه د هغه چا سره مينه کوى څوک چې د صدِقت پسې ګرځى‪.‬‬ ‫‪ِ10‬صلح د هغه چا لپاره دردناکه ده څوک چې لره پریږدي ِو څوک چې د ملمتۍ څخه نفرت کوي هغه به مړ شي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬دوزخ ِو رباهي د ما الک خخدِئ په وړِندې ده‪ ،‬نو د بنى آدم زړونه به څومره زیات وي؟‬ ‫‪۱۲‬روهين کوونکی د هغه چا سره مينه نه کوي چې هغه ره ملمتوي ِو نه به هغه هوښيارِنو ره ځي‪.‬‬ ‫‪۱۳‬خوشحاله زړۀ خوشحاله کوى‪ ،‬خو د زړۀ په غم کښې روح مات شى‪.‬‬ ‫‪14‬د هغه چا زړه چې عقل لري د پوهې لټون کوي‪ ،‬مګر د ِحمقانو خوله په حماقت باندې رغذیه کوي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬د مصيبت ځپلو ورځو ټولې بدې دي‪ ،‬خو هغه څوک چې خوشحاله زړۀ لرى د رل دپاره ِختر وى‪.‬‬ ‫‪۱۶‬د ما الک خخدِئ د وېرې لږ څۀ د لویې خزِنې ِو د هغې سره د رکليف نه ډېر ښه دى‪.‬‬ ‫‪17‬د بوټو ډوډۍ غوره ده چيرې چې مينه وي‪ ،‬د بند شوي غوِ ِو نفرت څخه‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬خ‬ ‫غصه کوى شخړه رِپاروى‪ ،‬خو هغه څوک چې په غصه کښې سست دى هغه شخړه رِمينځته کوى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬د سست سړي لره د ِغزو د څادر په شان ده‪ ،‬خو د صادقانو لره روښانه ده‪.‬‬ ‫‪ ۲۰‬هوښيار زوئ پلر خوشحاله کوى‪ ،‬خو کم عقل سړے د خپلې مور نه نفرت کوى‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪ ۲۱‬حماقت د هغه چا دپاره خوشحالى ده څوک چه دز عقل نه محروم دے‪ ،‬خو دز عقلمند سړے په صدِقت سره روِن دے‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬دز م خ‬ ‫شورى نه بغېر ِانصاف مایوسه کيږى‪ ،‬خو د مشاورِنو په ګڼه ګوڼه کښې ثابت شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬یو سړے دز هغۀ دز خخلے په جوِب خوشحالى کوى‪ِ ،‬زؤ هغه کلم چه په مناسب وخت کښے وِئى‪ ،‬څومره ښۀ دى!‬ ‫‪ ۲٤‬د هوښيارِنو دپاره د ژوند لره پورره ده‪ ،‬چې هغه د جهنم نه لندې لړ شى‪.‬‬ ‫‪۲۵‬ما الک خخدِئ به د مغرورِنو کور رباه کوى‪ ،‬خو هغه به د کونډې سرحد ټينګ کړى‪.‬‬ ‫‪۲۶‬د بدکارِنو خيالونه ما الک خخدِئ ره کرکه دے‪ ،‬خو د پاکو خلقو خبرې خوږې خبرې دي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬هغه څوک چې د ګټې للچ وي‪ ،‬په خپل کور کې ستونزې پيدِ کوي ‪.‬مګر هغه څوک چې د ډِلۍ څخه نفرت کوي هغه به ژوندی وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۸‬د صاداق زړۀ د جوِب ورکولو دپاره مطالعه کوى‪ ،‬خو د بدکارِنو خوله بدى خ‬ ‫څيزونه خوري‪.‬‬ ‫‪۲۹‬ما الک خخدِئ د بدکارِنو نه لرې دے‪ ،‬خو هغه د صاداقانو دعا ِورى‪.‬‬ ‫‪30‬د سترګو رڼا زړونه خوشحاله کوي‪ِ ،‬و ښه خبر هډوکي غوړوي‪.‬‬ ‫‪31‬هغه غوږ چې د ژوند ملمت ِوري هغه د هوښيارِنو په مينځ کې پارې کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۳۲‬هغه څوک چې د لرښوونې نه ِنکار کوي د خپل ځان سپکاوی کوي‪ ،‬مګر څوک چې ملمت ِوري هغه پوهه ررلسه کوي‪.‬‬ ‫‪ ۳۳‬د ما الک خخدِئ وېره د احکمت لرښوونه ده ‪ِ.‬و رر عزت مخکې عاجزي ده‪.‬‬ ‫څپرکی ‪16‬‬ ‫‪۱‬د ِنسان د زړۀ ريارى ِو د ژبې جوِب د ما الک خخدِئ له طرفه دے‪.‬‬ ‫‪2‬د ِنسان ټولې لرې د هغه په نظر پاکې دي ‪.‬مګر څښتن روحونه وزن کوي‪.‬‬ ‫‪ ۳‬خپل کار څښتن ره وسپاره‪ِ ،‬و ستاسو فکرونه به ثابت شي‪.‬‬ ‫‪۴‬ما الک خخدِئ هر څۀ د خپل ځان دپاره جوړ کړى دى‪ ،‬هو‪ ،‬حتا بدکار هم د بدې ورځې دپاره‪.‬‬ ‫‪۵‬هر هغه څوک چې په زړۀ کښې مغرور وى هغه ما الک خخدِئ ره کرکه دے‪ِ ،‬ګر چې لسونه سره یوځى نو هغه به بې سزِ نۀ شى‪.‬‬ ‫‪۶‬د رحم ِو حق په وسيله ګناه پاکيږي‪ِ ،‬و د ما الک خخدِئ د ویرې په وسيله ِنسانان د بدۍ نه بچ کيږى‪.‬‬ ‫‪۷‬کله چې د یو سړے په څير ما الک خخدِئ خوشحاله شى‪ ،‬نو هغه خپل دښمنان هم د هغۀ سره په ِمن کښې کوى‪.‬‬ ‫‪ ۸‬دز حق نه بغير دز لوئ عاید نه لږ صدِقت غوره دى‪.‬‬ ‫‪۹‬د سړى زړه خپله لره جوړوى‪ ،‬خو ما الک خخدِئ د هغۀ قدمونه هدِیت کوى‪.‬‬ ‫‪10‬د بادشاه په شونډو کې یو ِلهی کلم دی ‪:‬د هغه خوله په قضاوت کې سرغړونه نه کوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬د ما الک خخدِئ حق ِو رول د ما الک خخدِئ دی‪ ،‬د کڅوړو ټول وزن د هغۀ کار دے‪.‬‬ ‫‪۱۲‬دِ د بادشاهانو دپاره بد کار دے‪ ،‬ځکه چې رخت په صدِقت قائم دے‪.‬‬ ‫‪۱۳‬صادقې شونډې د بادشاهانو خوند دے ‪ِ.‬و دوی د هغه چا سره مينه لري چې سم خبرې کوي‪.‬‬ ‫‪۱۴‬د بادشاه غضب د مرګ د پېغمبرِنو په شان دے‪ ،‬خو هوښيار سړے به هغه ِرِم کړى‪.‬‬ ‫‪15‬د بادشاه د شکل په رڼا کې ژوند دی ‪ِ.‬و د هغه ِحسان د وروستنۍ بارِن په څير دی‪.‬‬ ‫‪۱۶‬د عقل حاصلول د سرو زرو نه څومره غوره دي !ِو پوهه ررلسه کول د سپينو زرو په پررله غوره شوي!‬ ‫‪۱۷‬د صاداقانو لره د بدئ نه د ځان خلصول دي‪ ،‬هغه څوک چې خپله لره سارى هغه د خپل روح حفاظت کوى‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬غرور د رباهۍ نه مخکښې روِن دے‪ِ ،‬و د زوِل نه مخکښې رکبر‪.‬‬ ‫‪۱۹‬نو دِ غوره ده چې د بې وزلو سره عاجز وِوسئ‪ ،‬د دې نه چې مال غنيمت د مغرورِنو سره رقسيم کړئ‪.‬‬ ‫‪۲۰‬هغه څوک چې په هوښيارۍ سره معامله کوي هغه به ښه ومومي‪ِ ،‬و څوک چې په څښتن باور لري‪ ،‬هغه خوشحاله دی‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬په زړۀ کښې هوښيار به هوښيار وِئى‪ِ ،‬و د شونډو خوږه زده کړه زیاروي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬پوهه د هغه چا دپاره د ژوند سرچينه ده څوک چې دِ لري‪ ،‬مګر د ِحمقانو لرښوونه حماقت دی‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬د هوښيار زړۀ د هغۀ په خوله ښوونه کوى‪ِ ،‬و د هغۀ په شونډو کښې زده کړه ورزده کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲۴‬خوږې خبرې د شارو د چت په شان دي‪ ،‬روح ره خوږې ِو هډوکو ره روغتيا‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬دِسې یوه لره شته چې ِنسان ره سمه ښکاري‪ ،‬خو د هغې په پاى کې د مرګ لرې دي‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬هغه څوک چه محنت کوى دز خپل ځان دپاره محنت کوى ‪.‬ځکه چې د هغه خوله د هغه څخه غوِړي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬یو بدکاره سړے بدى کوى‪ِ ،‬و د هغۀ په شونډو کښے د ِور په شان وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۸‬یو بدګمانه سړے دز شخړو کرلے کوى‪ِ ،‬زؤ اخلف کوونکى خپل دوستان جدِ کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲۹‬یو ظالم سړے خپل ګاونډى غولوى ِو په هغه لره کښى چه ښۀ نۀ وى‪.‬‬ ‫‪30‬هغه د بدو شيانو د جوړولو لپاره خپلې سترګې پټوي‪ ،‬هغه د خپلو شونډو حرکت کوي‪ ،‬هغه بدۍ رِولي‪.‬‬ ‫‪۳۱‬د سر د جلل راج دی‪ ،‬که د صدِقت په لره کې وموندل شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۲‬هغه څوک چې په غوسه کې سست وي د زوروِکو څخه غوره دی ‪ِ.‬و هغه څوک چې د هغه په پررله چې یو ښار نيسي د هغه روح‬ ‫حاکم وي‪.‬‬ ‫‪33‬په غيږ کې ِچول کيږي ‪.‬مګر د دې ټول ِختيار د څښتن لخوِ دی‪.‬‬ ‫څپرکی ‪17‬‬ ‫‪1‬د هغه کور نه چې په جنګ کښې د قربانۍ نه ډک وي وچه لوښي ِو په هغې کښې خاموشي غوره ده‪.‬‬


‫متلونه‬

‫وروڼو په مينځ کښې به د ميرِث برخه وى‪.‬‬ ‫‪ ۲‬یو هوښيار نوکر به په یو زوئ باندې حکومت کوى چې د شرم سبب وى‪ِ ،‬و د خ‬ ‫‪ ۳‬د سرو زرو لوښي د سپينو زرو ِو کوټه د سرو زرو دپاره ده‪ ،‬خو څښتن زړونه ِزمویي‪.‬‬ ‫‪ ۴‬بدکاره دروغجنو شونډو ره پام کوی ‪ِ.‬و دروِغجن شرِرري ژبې ره غوږ نيسي‪.‬‬ ‫‪۵‬څوک چې په غریبۍ پورې ملنډې وهى د هغه د خالق ملمتى کوى‪ِ ،‬و څوک چې په مصيبتونو خوشحاله وي هغه به بې سزِ نۀ وى‪.‬‬ ‫‪6‬د ماشومانو ماشومان د زړو خلکو راج دی؛ ِو د ماشومانو عزت د هغوی پلرونه دي‪.‬‬ ‫‪7‬غوره وینا د ِحمق نه کيږي ‪:‬ډیر لږ دروغجن شونډې یو شهزِده‪.‬‬ ‫‪8‬ډِلۍ د هغه چا په نظر کې د قيمتي ډبرې په څير ده چې دِ لري ‪:‬هرچيرې چې وګرځي نو بریا ررلسه کوي‪.‬‬ ‫‪ ۹‬هغه څوک چې د ګناه پټول د مينې په لټه کې دى ‪.‬مګر هغه څوک چې یوه خبره رکرِروي ډیر ملګري جل کوي‪.‬‬ ‫‪10‬یو ملمتي یو هوښيار سړي ره د کم عقل په سل دِغونو نه زیات دِخليږي‪.‬‬ ‫‪11‬یو بد سړی یوِزې د سرکشۍ په لټه کې دی‪ ،‬نو د هغه په وړِندې به یو ظالم پيغمبر ليږل کيږي‪.‬‬ ‫‪12‬د هغے لوټ شوى ږیره د یو سړے سره املو شى‪ ،‬نه دز کم عقل نه په خپل حماقت‪.‬‬ ‫‪13‬څوک چې د نيکۍ بدله د بدۍ په بدل کې ورکوي‪ ،‬بد به د هغه د کور څخه نه وځي‪.‬‬ ‫‪14‬د شخړې پيل دِسې دی کله چې یو څوک ِوبه پریږدي؛ نو مخکې له دې چې مدِخله وشي شخړې پریږده‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغه څوک چې بدکارِن عادل ګڼي ِو هغه څوک چې د صادقانو غندنه کوي‪ ،‬هغوی دوِړه څښتن ره کرکه لري‪.‬‬ ‫‪۱۶‬نو د ِحمق په لس کښې د احکمت د حاصلولو قيمت ولې دے‪ ،‬په دِسې حال کښې چې د هغۀ زړۀ نشته؟‬ ‫‪ ۱۷‬دوست هر وخت مينه کوى‪ِ ،‬و ورور د مصيبت دپاره پيدِ کيږى‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬بې عقل سړے لسونه وهى ِو د خپل ملګرى په حضور کښې ضامن شى‪.‬‬ ‫‪19‬هغه سرغړونې خوښوي څوک چې جنګ خوښوي ‪ِ ،‬و څوک چې خپله دروِزه لوړه کوي د رباهي په لټه کې دي‪.‬‬ ‫‪20‬هغه څوک چې بد زړه لري هغه هيڅ ښه نه موندلی شي‪ِ ،‬و د هغه چا چې بده ژبه لري په فساد کې رِځي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬هغه څوک چه یو کم عقل پيدِ کوى دز خپل غم دپاره دِ کار کوى‪ِ ،‬زؤ دز ِحمق پلر خوشحالى نۀ لرى‪.‬‬ ‫‪22‬خوشحاله زړه د درملو په څير ښه کوي‪ ،‬مګر مات شوی روح هډوکي وچوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬یو بدکاره سړے دز ګېډې نه یو سوغات ِخلي چې دز عدِلت لرې خرِبې کړى‪.‬‬ ‫‪۲۴‬حکمت د هغه چا په وړِندې دی چې پوهه لري ‪.‬مګر د ِحمق سترګې د ځمکې په سر کې دي‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬کم عقل زوئ د خپل پلر د پاره غم دے ِو د هغه د پاره ررخه ده‪.‬‬ ‫‪۲۶‬همدِرنګه عادل ره سزِ ورکول هم ښه کار نه دی ِو نه هم د عدل په خاطر د شهزِدګانو ګوزِر کول‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬هغه څوک چه پوهه لرى هغه خپل کلم بيانوى‪ِ ،‬زؤ پوه سړے د ښۀ روح خاوند دے‪.‬‬ ‫‪ِ۲۸‬زؤ ِحمق هم کله چه خپل رس خل سارى نو هوښيار ګڼلے شى‪ِ ،‬زؤ هغه څوک چه خپلے شونډے بند کړى دز پوه سړے دز قدر وړ دى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪18‬‬ ‫‪ ۱‬د خوِهش په وسيله یو سړے د خپل ځان نه جدِ کوى ِو د ټول احکمت سره مدِخله کوى‪.‬‬ ‫‪ِ ۲‬حمق په پوهه نه خوښيږي‪ ،‬خو دِ چې د هغه زړه خپل ځان معلوم کړي‪.‬‬ ‫‪۳‬کله چې بدکار رِشي‪ ،‬نو د سپکاوي ِو سپکاوی سره هم رِځي‪.‬‬ ‫‪۴‬د ِنسان د خولې خبرې د ژورو ِوبو په شان دي‪ِ ،‬و د احکمت څاه د څاڅکو په شان ده‪.‬‬ ‫‪۵‬د بدکارو نه منلو‪ ،‬د صاداقانو په قضاوت کښې غلبه کول ښه نۀ دى‪.‬‬ ‫‪۶‬د ِحمق شونډې په شخړه کې رِښکته کېږي‪ِ ،‬و د هغه خوله د ټکان غږ کوي‪.‬‬ ‫‪۷‬د ِحمق خوله د هغه رباهي ده‪ِ ،‬و د هغه شونډې د هغه د روح جال دي‪.‬‬ ‫‪۸‬د طالب خبرې د زخمونو په شان دي‪ِ ،‬و د ګېډې دننه خوِ ره ځي‪.‬‬ ‫‪ ۹‬هم هغه څوک چه په خپل کار کښے سستى کوى هغه دز هغۀ ورور دے چه لوئ رباه کوى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬د ما الک خخدِئ نوم یو مضبوط برج دے‪ ،‬صاداقان دې ره ورننورى ِو محفوظ وى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬د مالدِره مال د هغۀ مضبوط ښار دے‪ِ ،‬و په خپل غرور کښې د لوړ دېوِل په شان دے‪.‬‬ ‫‪۱۲‬د رباهۍ نه مخکښې د ِنسان زړۀ مغرور دے‪ِ ،‬و د عزت نه مخکښې عاجزي ده‪.‬‬ ‫‪۱۳‬څوک چې د یوې خبرې د ِورېدو نه مخکښې جوِب ورکوى نو دِ د هغۀ دپاره حماقت ِو شرم دى‪.‬‬ ‫‪14‬د ِنسان روح به د هغه ضعف ساري ‪.‬مګر یو ټپي روح څوک بردِشت کولی شي؟‬ ‫‪15‬د هوښيار زړه پوهه ررلسه کوي ‪ِ.‬و د هوښيار غوږونه د پوهې په لټه کې دي‪.‬‬ ‫‪16‬د یو سړي ډِلۍ د هغه لپاره ځای جوړوي ِو هغه د لویو خلکو په وړِندې رِوړي‪.‬‬ ‫‪17‬هغه څوک چې په خپل حق کې لومړی وي‪ ،‬عادل ښکاري ‪.‬مګر د هغه ګاونډی رِځي ِو هغه لټوي‪.‬‬ ‫‪18‬لوټ د شخړو د ختمولو لمل کيږي‪ِ ،‬و د زوروِکو ررمنځ ویشل کيږي‪.‬‬ ‫‪19‬یو ورور چې په قهر شوی وي د یو قوي ښار په پررله ډیر سخت دی‪ِ ،‬و د دوی شخړې د کل د ډنډونو په څير دي‪.‬‬ ‫‪20‬د یو سړی ګيډه به د هغه د خولې ميوه پوره شي ‪ِ.‬و د هغه د شونډو په زیاروِلي سره به هغه ډک شي‪.‬‬ ‫‪۲۱‬مرګ ِو ژوند د ژبې په ِختيار کښې دی ِو څوک چې د دې سره مينه لري هغه به د هغې ميوه وخوري‪.‬‬ ‫‪۲۲‬څوک چې ښځه پيدِ کړي ښه څيز ومومي ِو د څښتن رضا ررلسه کړي‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬غریبان د معاهدو نه کار ِخلي ‪.‬خو بډِیه ځوِب ورکوي‪.‬‬ ‫‪24‬یو سړی چې ملګري لري باید خپل ځان دوستانه وښيي‪ِ ،‬و یو ملګری شتون لري چې د ورور په پررله نږدې وي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫څپرکی ‪19‬‬ ‫‪1‬د هغه غریب نه چې په خپل صدِقت روِن دے د هغه چا نه ښه دے چې په شونډو یې بدګمانه وي ِو کم عقل وي‪.‬‬ ‫‪2‬همدِرنګه‪ ،‬چې روح بې علمه وي‪ ،‬دِ ښه نه ده ‪ِ.‬و هغه څوک چې په خپلو پښو ګړندی کوي ګناه کوي‪.‬‬ ‫‪۳‬د ِنسان حماقت د هغه لره خرِبوي‪ِ ،‬و د هغه زړه د څښتن په وړِندې کرکه کوي‪.‬‬ ‫‪4‬شتمني ډیری ملګري جوړوي ‪.‬خو غریب د خپل ګاونډۍ څخه جل کيږي‪.‬‬ ‫‪۵‬د دروغو ګوِه به بې سزِ نۀ وى‪ِ ،‬و څوک چې دروغ وِئى هغه به بچ نۀ شى‪.‬‬ ‫‪۶‬ډېر خلک به د شهزِده په ګټه دعا وکړي‪ِ ،‬و هر سړی د هغه ملګری دی چې ډِلۍ ورکوي‪.‬‬ ‫‪۷‬د غریبانو ټول وروڼه د هغۀ نه نفرت کوى‪ ،‬د هغۀ دوستان به د هغۀ نه څومره لرې وى؟ هغه د ِلفاظو سره دوی رعقيبوي‪ ،‬مګر دوی هغه‬ ‫غوِړي‪.‬‬ ‫‪۸‬هغه څوک چې حکمت ررلسه کوي د خپل ځان سره مينه لري‪ ،‬هغه څوک چې پوهه ساري هغه به ښه ومومي‪.‬‬ ‫‪۹‬د دروغو ګوِه به بې سزِ نۀ وى‪ِ ،‬و څوک چې دروغ ووِئى هغه به رباه شى‪.‬‬ ‫‪ ۱۰‬د ِحمق لپاره خوښي نه ښکاري ‪.‬د یو نوکر لپاره ډیر لږ دی چې په شهزِدګانو باندې حاکم وي‪.‬‬ ‫‪11‬د سړى عقل خپل غصه کموي ‪ِ.‬و دِ د هغه جلل دی چې د سرغړونې څخه رېر شي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬د بادشاه غضب د زمري ِوښکو په شان دے ‪.‬مګر د هغه ِحسان د وِښو په څير دی‪.‬‬ ‫‪ِ ۱۳‬حمق زوی د خپل پلر مصيبت دی‪ِ ،‬و د ښځې جنجال په دوِمدِره روګه کميږي‪.‬‬ ‫‪14‬کور ِو شتمني د پلرونو په ميرِث کې ده‪ِ ،‬و هوښيار ښځه د څښتن له خوِ ده‪.‬‬ ‫‪15‬سستي په ژور خوب کې ِچوي ‪ِ.‬و یو بې کاره روح به له لوږې سره مخ شي‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬څوک چه خحکم منى هغه خپل ځان سارى ‪.‬مګر هغه څوک چې د هغه لرې ره سپکاوی کوي هغه به مړ شي‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغه څوک چې په غریبانو رحم کوى هغه ما الک خخدِئ ره قرض ورکوى ‪ِ.‬و هغه څه چې هغه ورکړي دي هغه به بيرره ورکړي‪.‬‬ ‫‪18‬خپل زوی ره د ِميد په وخت کې رعليم ورکړئ ِو خپل روح د هغه د ژړِ لپاره مه پریږدئ‪.‬‬ ‫‪19‬یو لوی قهرجن سړی به د سزِ سره مخ شي‪ ،‬ځکه چې که راسو هغه وژغورئ‪ ،‬بيا هم باید دِ کار وکړئ‪.‬‬ ‫‪۲۰‬نصيحت ره غوږ ونيسه ِو هدِیت ررلسه کړه‪ ،‬چې په ِخرت کې هوښيار شئ‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬ـــ د ِنسان په زړه کې ډېر وسایل شته ‪.‬په هرصورت‪ ،‬د څښتن مشوره به ودریږي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬د یو سړے خوِهش د هغۀ مهربانى ده‪ِ ،‬و غریب سړے د دروغجن نه ښه دى‪.‬‬ ‫‪۲۳‬د ما الک خخدِئ وېره ژوندى کوى‪ِ ،‬و څوک چې دِ لرى هغه به مطمئن پارې شى ‪.‬هغه به په بدو کې نه ليدل کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬یو سست سړے خپل لس په غېږ کښې پټ سارى ِو دومره به نۀ وى چې بيا به یې خولې ره رِولى‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬سپکاوى کوونکى ووهئ‪ ،‬نو ساده به خبر شى‪ِ ،‬و څوک چې پوهه لرى ملمت کړئ‪ ،‬نو هغه به په علم پوهه شى‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬هغه څوک چه خپل پلر رباه کوى ِزؤ خپله مور ئے غورځوى‪ ،‬هغه زوئ دے چه دز خخدِئے باعث شى ِزؤ دز ملمتى سبب شى‪.‬‬ ‫‪27‬زما زویه‪ ،‬هغه لرښونې وِورئ چې د پوهې د خبرو څخه د غلطۍ سبب ګرځي‪.‬‬ ‫‪۲۸‬یو بې دین شاهد د عدِلت سپکاوی کوي‪ِ ،‬و د بدکاره خوله ګناه خوري‪.‬‬ ‫‪ ۲۹‬قضاوت د ملعونانو دپاره ِو د ِحمقانو د شا د پاره رياره ده‪.‬‬ ‫څپرکی ‪20‬‬ ‫‪1‬شرِب مسخره کوونکی دی‪ ،‬قوي څښاک په قهر دی‪ِ ،‬و څوک چې په دې سره دوکه کوي هوښيار نه دی‪.‬‬ ‫‪۲‬د بادشاه نه وېره د زمري د غرقېدو په شان ده‪ ،‬څوک چې هغه خ‬ ‫غصه کوى هغه د خپل ځان خلف ګناه کوى‪.‬‬ ‫‪۳‬دِ د یو سړے د پاره د عزت خبره ده چې د جنګ نه لس وِخلى‪ ،‬خو هر ِحمق به مدِخله کوى‪.‬‬ ‫‪4‬سست سړی به د یخنۍ له ِمله کوره ونه کړي ‪.‬نو هغه به په فصل کې سوِل وکړي ِو هيڅ شی نلري‪.‬‬ ‫‪۵‬د ِنسان په زړه کښې مشوره د ژورو ِوبو په شان ده ‪.‬مګر یو پوه سړی به دِ رِوباسي‪.‬‬ ‫‪ ٦‬زیارره سړے به هر یو د خپل نيکى ِعلن کوى‪ ،‬خو یو وفادِر سړے څوک پيدِ کولے شى؟‬ ‫‪۷‬صادق په خپل صدِقت روِن دے‪ ،‬د هغۀ ِولد د هغۀ نه پس برکت دے‪.‬‬ ‫‪۸‬هغه بادشاه چې د عدِلت په رخت کښېناست‪ ،‬په خپلو سترګو ټول بدى ختمېږى‪.‬‬ ‫‪۹‬څوک ووِئى چې ما خپل زړۀ پاک کړى دى‪ ،‬زۀ د خپلې ګناه نه پاک یم؟‬ ‫‪۱۰‬ډول ډول وزنونه ِو بېلبېل پيمانه‪ ،‬دِ دوِړه د څښتن لپاره یو شان دي‪.‬‬ ‫‪11‬حتی یو ماشوم هم د هغه په کارونو پيژندل کيږي چې ِیا د هغه کار پاک دی ِو که سم دی‪.‬‬ ‫‪۱۲‬ما الک خخدِئ د ِورېدونکے غوږونه ِو د ليدلو سترګه دوِړه جوړ کړل‪.‬‬ ‫‪13‬د خوب سره مينه مه کوه‪ ،‬کنه ره به فقر ره رِشې ‪.‬خپلې سترګې خلصې کړه‪ِ ،‬و ره به په ډوډۍ وخورې‪.‬‬ ‫‪14‬دِ هيڅ شی نه دی‪ ،‬هيڅ شی نه دی‪ ،‬پيرودونکی وِیی ‪:‬مګر کله چې هغه لړ شي‪ ،‬نو هغه فخر کوي‪.‬‬ ‫‪15‬سره زر ِو د یاقوت ګڼ شمير شته‪ ،‬مګر د پوهې شونډې یو قيمتي زیور دی‪.‬‬ ‫‪۱۶‬د هغه کالي وِخله چې د بېګانه سړي ضامن وي‪ِ ،‬و د هغې نه د بېګانه ښځې په بدل کې بيعت وِخله‪.‬‬ ‫‪17‬د دوکې ډوډۍ د سړي لپاره خوږه ده ‪.‬خو وروسته به د هغه خوله له کنجرو ډکه شي‪.‬‬ ‫‪18‬هر مقصد د مشورې په وِسطه رِمينځته کيږي ‪ِ:‬و په ښه مشوره سره جنګ وکړئ‪.‬‬ ‫‪19‬هغه څوک چې د خبرو ِررو په څير ګرځي رِزونه ِفشا کوي‪ ،‬نو د هغه چا سره مدِخله مه کوئ څوک چې په شونډو خوشاله کوي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۲۰‬څوک چې خپل پلر ِو مور ره لعنت ووِیي‪ ،‬د هغه څرِغ به په رياره رياره کې مړ شي‪.‬‬ ‫‪21‬یو ميرِث په پيل کې په چټکۍ سره ررلسه کيدی شي ‪.‬مګر په پای کې به برکت نه وي‪.‬‬ ‫‪22‬ره مه وِیه‪ ،‬زه به د بدۍ بدله ورکړم ‪.‬مګر څښتن ره ِنتظار وکړه ِو هغه به را وژغوري‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬د څو وزنونو نه ما الک خخدِئ ره نفرت دے ‪ِ.‬و ناسم روِزن ښه نه دی‪.‬‬ ‫‪ ۲۴‬د ِنسان رګ د څښتن څخه دی ‪.‬نو سړی به څنګه په خپله لره پوه شي؟‬ ‫‪ ۲٥‬دِ د هغه سړے د پاره یو جال دے څوک چې مقدس څيزونه خوري ِو د قسم خوړلو نه پس به سوِل کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬یو هوښيار بادشاه بدکارِن خوِرۀ کوى‪ِ ،‬و په هغوئ باندې څرخه ِچوى‪.‬‬ ‫‪۲۷‬د ِنسان روح د ما الک خخدِئ شمع ده‪ ،‬چې د ګېډې د ټولو دِخلي برخو لټون کوى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬رحم ِو رښتينی پادشاه ساري‪ِ ،‬و د هغه رخت د رحمت په وسيله سارل کېږي‪.‬‬ ‫‪۲۹‬د ځوِنانو جلل د هغوئ قوت دى‪ِ ،‬و د زړو سړو ښایست خړ سر دى‪.‬‬ ‫‪30‬د زخم نيلی رنګ بدی له مينځه وړي‪ ،‬نو د ګيډې دننه برخې یې پټوي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪21‬‬ ‫‪۱‬د بادشاه زړه د ما الک خخدِئ په لس کښې دے‪ ،‬لکه د ِوبو د سيندونو په شان‪ ،‬چې چرره یې وغوِړى هغه یې وګرځوى‪.‬‬ ‫‪2‬د ِنسان هره لره د هغه په نظر سمه ده‪ ،‬مګر څښتن په زړونو غور کوي‪.‬‬ ‫‪۳‬د عدل ِو ِنصاف کول د قربانۍ نه د ما الک خخدِئ په نزد ډېر د منلو وړ دى‪.‬‬ ‫‪ِ۴‬زؤ لوړ نظر ِزؤ مغرور زړۀ ِزؤ دز بدکارِنو ځالے خګناه دے‪.‬‬ ‫‪5‬د محنتي فکر یوِزې د کثرت په لور روِن دی ‪.‬مګر د هر هغه چا څخه چې ګړندي وي یوِزې غوِړي‪.‬‬ ‫‪6‬په دروغجنه ژبه خزِنې ررلسه کول د هغوئ په طرف چې د مرګ په لټه کې دي یو باطل دی‪.‬‬ ‫‪۷‬د بدکارِنو لوټ به هغوئ رباه کوى ‪.‬ځکه چې دوی د قضاوت کولو څخه ِنکار کوي‪.‬‬ ‫‪ ۸‬د ِانسان طریقه عجيبه ِو عجيبه ده‪ ،‬خو د پاکو خلقو د پاره د هغۀ کار سم دى‪.‬‬ ‫‪۹‬د کوټې په یو کونج کښې ِوسېدل غوره دي‪ ،‬د دې نه چې په پرِخه کور کښې د جنګې ښځې سره ِوسېږى‪.‬‬ ‫‪۱۰‬د بدکار روح د بدۍ خوِهش کوى‪ ،‬د هغۀ ګاونډى د هغۀ په نظر کښې هيڅ رحم نۀ کوى‪.‬‬ ‫‪11‬کله چې سپکاوی ره سزِ ورکړل شي‪ ،‬ساده سړی هوښيار کيږي‪ِ ،‬و کله چې هوښيار ره لرښوونه کيږي‪ ،‬هغه پوهه ررلسه کوي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬صادق په هوښيارۍ سره د بدکارِنو په کور غور کوى‪ ،‬خو خخدِئ پاک د بدکارِنو د بدۍ په وجه رباه کوى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬څوک چې د غریبانو په ژړِ خپل غوږونه بند کړى‪ ،‬هغه به پخپله هم ژِړى‪ ،‬خو ِورېدل به یې نۀ کوى‪.‬‬ ‫‪14‬په پټه کې ډِلۍ غصه کموي ‪ِ:‬و په سينه کې ِنعام قوي قهر‪.‬‬ ‫‪15‬دِ د عادلنه قضاوت کولو لپاره د خوښۍ خبره ده‪ ،‬مګر د بدکارِنو لپاره به رباهي وي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هغه سړے چه دز عقل نه غافل وى هغه به دز مړو په جماعت کښے پارے شى‪.‬‬ ‫‪17‬هغه څوک چې د لذت سره مينه لري هغه به غریب وي ‪:‬هغه څوک چې د شرِبو ِو ريلو سره مينه لري هغه به شتمن نشي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬بدکار به د صاداقانو دپاره فدیه وى‪ِ ،‬و بدکار د صاداقانو دپاره‪.‬‬ ‫‪۱۹‬دِ غوره ده چې په دښته کې ِوسېږئ‪ ،‬د دې نه چې د نارِضه ِو غوسه شوې ښځې سره وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۰‬د هوښيارِنو په کور کې د خوښې خزِنه ِو رېل شته ‪.‬خو یو ِحمق سړی دِ مصرفوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬هغه څوک چې د صدِقت ِو رحمت پسې ګرځي‪ ،‬ژوند‪ ،‬صدِقت ِو عزت ومومي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬هوښيار سړے د زورورِنو ښار ونړوى‪ِ ،‬و د هغه د ِعتماد قوت رِکم کړى‪.‬‬ ‫‪۲۳‬څوک چې خپله خوله ِو ژبه ساري هغه خپل روح له رکليفونو څخه ساري‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬مغرور ِو رکبر کوونکى د هغۀ نوم دے‪ ،‬څوک چې په غضب مغرور دے‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬د کاهل خوِهش هغه وژنى ‪.‬د هغه لسونه د کار کولو څخه ِنکار کوي‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬هغه ټوله ورځ للچ کوى‪ ،‬خو صاداقان ورکوى ِو نه معاف کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬د بدکاره قربانۍ مکروه ده‪ ،‬کله چې هغه د بد عقل سره رِوړى نو څومره به زیارے شى؟‬ ‫‪ ۲۸‬یو دروغجن ګوِه به رباه شى‪ ،‬خو هغه سړے چه ِوریږى هغه رل خبرى کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲۹‬یو بدکاره خپل مخ سختوي‪ ،‬خو د نيکانو دپاره هغه خپله لر نيسي‪.‬‬ ‫‪۳۰‬د ما الک خخدِئ اخلف نه احکمت‪ ،‬نۀ عقل ِو نۀ مشوره شته‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬آس د جګړې د ورځې په وړِندې چمتو دی‪ ،‬مګر خوندیتوب د څښتن څخه دی‪.‬‬ ‫څپرکی ‪22‬‬ ‫‪1‬ښه نوم د لویو شتمنيو په پررله غوره شوی‪ِ ،‬و د سپينو زرو ِو سرو زرو په پررله د خوښې وړ دی‪.‬‬ ‫‪2‬شتمن ِو غریب یو ځای کيږي ‪:‬څښتن د دوی ټولو جوړونکی دی‪.‬‬ ‫‪ ۳‬هوښيار سړے د بدۍ مخينه کوى ِو ځان پټ سارى‪ ،‬خو ساده سړے رېرے شى ِو سزِ ورکوى‪.‬‬ ‫‪۴‬په عاجزۍ ِو د ما الک خخدِئ د وېرې سره مال‪ ،‬عزت ِو ژوند دے‪.‬‬ ‫‪ ٥‬د بدکاره په لره کښې ِغزى ِو جالونه دى‪ ،‬څوک چې خپل روح سارى هغه به د هغوئ نه لرې شى‪.‬‬ ‫‪۶‬ماشوم ره په هغه لره روزنه ورکړئ چې باید لړ شي‪ِ ،‬و کله چې هغه زوړ شي‪ ،‬هغه به له هغې څخه نه وځي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪ ۷‬مالدِر په غریبانو حکومت کوى‪ِ ،‬و پور ِخستونکى د پور ورکوونکى غلم دى‪.‬‬ ‫‪۸‬هغه څوک چې ګناه کري هغه به باطل حاصل کړي‪ِ ،‬و د هغه غضب به ورک شي‪.‬‬ ‫‪9‬هغه څوک چې سترګه لري برکت دی ‪.‬ځکه چې هغه خپله ډوډۍ غریبانو ره ورکوي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬روهين کوونکی وباسئ‪ِ ،‬و جنجال به ورک شي ‪.‬هو‪ ،‬شخړه ِو ملمتي به ختمه شي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬هغه څوک چې د زړه پاکوِلی خوښوی‪ ،‬د هغه د شونډو د فضل په خاطر به بادشاه د هغه ملګری وی‪.‬‬ ‫‪۱۲‬د ما الک خخدِئ سترګې د علم حفاظت کوى‪ِ ،‬و هغه د ظالم خبرې رباه کوى‪.‬‬ ‫سست سړے ووِئى‪” ،‬بغېر زمرى دى‪ ،‬زۀ به په کوڅو کښې ووژل شم‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬خ‬ ‫‪۱۴‬د پردیو ښځو خوله یوه ژوره کنده ده‪ ،‬هغه څوک چې د څښتن څخه کرکه لري هغه به په هغه کې رِښکته شي‪.‬‬ ‫‪15‬د ماشوم په زړه کې حماقت رړل کيږي ‪.‬مګر د ِصلح ډنډ به هغه له هغه څخه لرې کړي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هغه څوک چې د خپلې شتمنۍ د زیارولو دپاره په غریبانو باندې ظلم کوى‪ِ ،‬و هغه څوک چې مالدِرِنو ره ورکوى نو خامخا به په دې‬ ‫کار ِخته شى‪.‬‬ ‫‪17‬خپل غوږونه ښکته کړه‪ ،‬د هوښيارِنو خبرې وِورئ ِو خپل زړه زما په پوهه کې وِچوئ‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬ځکه چه دِ یو خوندور څيز دے که چرے هغوئ په خپل ځان کښې وسارى ‪.‬دوی به ستا په شونډو کې ځای پرځای شي‪.‬‬ ‫‪۱۹‬د دې دپاره چې ستا روکل په ما الک خخدِئ باندې وشی‪ ،‬ما نن را ره هم دِ خبر کړے دے‪.‬‬ ‫‪۲۰‬آیا ما را ره په نصيحت ِو پوهه کې غوره شيان نه دي ليکلي؟‬ ‫‪ ۲۱‬دز دے چه زز ۀ را ره دز حقيقت دز کلم په یقين خبر کړم ‪.‬د دې لپاره چې راسو هغو ره د حقيقي خبرو ځوِب ورکړئ چې راسو ره یې ليږلي‬ ‫دي؟‬ ‫‪ ۲۲‬غریبان مه لوټئ ځکه چې هغه غریب دى‪ِ ،‬و په دروِزه کښې په مظلوم باندې ظلم مه کوئ‪.‬‬ ‫‪۲۳‬ځکه چې ما الک خخدِئ به د هغوئ مقدمه وڅېړى ِو د هغوئ روح به خرِب کړى چې هغوئ یې خرِب کړل‪.‬‬ ‫‪24‬د غوسه شوي سړي سره ملګرريا مه کوئ ‪ِ.‬و د قهرجن سړي سره مه ځئ‪:‬‬ ‫‪ ۲٥‬دِسې نه چې ره د هغۀ لرې زده کړې ِو خپل روح ره یو جال وِخله‪.‬‬ ‫‪ ۲۶‬ره د هغو کسانو څخه مه کېږه چې لسونه یې وهي‪ ،‬یا د هغو کسانو څخه چې د پورونو ضامن دي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬کۀ چرې ره د ورکولو دپاره هيڅ نۀ لرى‪ ،‬نو هغه به ستا کټ ستا د لندې نه ولې لرې کړى؟‬ ‫‪۲۸‬هغه پخوِنۍ نښه مه لرې کوئ چې ستاسو پلرونو ټاکلې ده‪.‬‬ ‫‪۲۹‬آیا راسو یو سړی وینئ چې په خپل کار کې ليوِله دی؟ هغه به د بادشاهانو په وړِندې ودرېږي ‪.‬هغه باید د بدو سړو په وړِندې ودریږي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪23‬‬ ‫‪۱‬کله چې راسو د یو مشر سره د خورِک کولو لپاره کښېنئ‪ ،‬نو په غور سره فکر وکړئ چې ستاسو په وړِندې څه دي‪:‬‬ ‫‪ِ ۲‬زؤ په غيږ کښے چاقو وِچوه‪ ،‬کۀ رۀ د ِشتها لرے سړے وے‪.‬‬ ‫‪۳‬د هغۀ د ښایستونو خوِهش مه کوه‪ ،‬ځکه چې هغه د دروغو غوښه ده‪.‬‬ ‫‪4‬د شتمن کيدو لپاره کار مه کوئ ‪:‬د خپل حکمت څخه ډډه وکړئ‪.‬‬ ‫‪ ۵‬آیا ره په هغه څه باندې سترګې پټوې چې نه دي؟ ځکه چې شتمني په یقيني روګه خپل وزرونه جوړوي ‪.‬دوی د آسمان په لور د عقاب په‬ ‫څير ِلورنه کوي‪.‬‬ ‫‪۶‬د هغه چا ډوډئ مه خورئ چې بد نظر لري ِو د هغه د خوندور خورِک خوِهش مه کوئ‪.‬‬ ‫‪ ۷‬لکه څنګه چه هغه په خپل زړۀ کښے فکر کوى‪ ،‬هغه هم هغه شان دى ‪:‬وخورئ ِو وڅښئ‪ ،‬هغه را ره وِیى ‪.‬خو د هغه زړه ستا سره‬ ‫نشته‪.‬‬ ‫‪8‬هغه لوښي چې راسو خوړلي وي‪ ،‬راسو به ِلتهاب وکړئ ِو خپلې خوږې خبرې له لسه ورکړئ‪.‬‬ ‫‪۹‬د کم عقل په غوږونو کښې مه خبرې کوه‪ ،‬ځکه چې هغه به ستا د خبرو احکمت سپک وى‪.‬‬ ‫‪10‬زِړه نښه مه ليرې کړئ؛ ِو د بې پلره کروندو ره مه ورننوځئ‬ ‫‪۱۱‬ځکه چې د هغوئ خلصونکے زورور دے ‪.‬هغه به له را سره د هغوی دليل ومني‪.‬‬ ‫‪12‬خپل زړه په لرښونه ِو خپل غوږونه د پوهې په خبرو باندې ولګوه‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬د ماشوم ِصلح مه کوئ‪ ،‬ځکه چې که راسو هغه په ریښه ووهئ‪ ،‬هغه به نه مړ کيږي‪.‬‬ ‫‪14‬ره به هغه په ډنډ ووهې ِو د هغه روح به له دوزخ څخه وژغورې‪.‬‬ ‫‪۱۵‬زما زویه‪ ،‬که ستا زړه هوښيار وي‪ ،‬زما زړه به خوشحاله شي‪ ،‬حتی زما‪.‬‬ ‫‪16‬هو‪ ،‬زما لسونه به خوشحاله شي‪ ،‬کله چې ستا شونډې سمې خبرې کوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬خپل زړه د ګناهکارِنو سره حسد مه کوه‪ ،‬بلکې ټوله ورځ د څښتن په وېره کې ِوسېږه‪.‬‬ ‫‪18‬ځکه چې په یقين سره پای دی ‪ِ.‬و ستا رمه به نه ختميږي‪.‬‬ ‫‪19‬زما زویه‪ ،‬ره غوږ شه ِو هوښيار شه ِو خپل زړه ره په لره کې لرښوونه وکړه‪.‬‬ ‫‪ ۲۰‬د شرِبو په منځ کې مه ِوسئ ‪.‬د غوښې خوړلو په منځ کې‪:‬‬ ‫‪۲۱‬ځکه چې شرِبی ِو خوِر به فقر ره رِځی‪ِ ،‬و ستړیا به سړی په ټوټو ِغوستلو‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬د خپل پلر خبره وِورئ چا چې را پېدِ کړى دى ِو د خپلې مور په زړۀ کښې مۀ سپکوئ‪.‬‬ ‫‪23‬رښتيا وِخله ِو مه یې خرڅوه ‪.‬همدِرنګه حکمت‪ ،‬لرښوونه‪ِ ،‬و پوهه‪.‬‬ ‫‪۲۴‬د صاداق پلر به ډېر خوشحالى کوى‪ِ ،‬و څوک چې یو هوښيار بچى پېدِ کوى هغه به د هغۀ نه خوشحالى کوى‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪25‬ستا مور ِو پلر به خوشحاله شي‪ِ ،‬و هغه به خوشحاله شي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬زما زویه‪ ،‬ما ره خپل زړه رِکړه ِو ستا سترګې دې زما لرې څارې‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬د کسبى دپاره یوه ژوره کنده ده ‪ِ.‬و عجيبه ښځه یوه رنګ کنده ده‪.‬‬ ‫‪۲۸‬هغه هم د ښکار په شان په ِنتظار کښې پروت دے‪ِ ،‬و د خلقو په مينځ کښې د سرکشۍ زیاروِلے دے‪.‬‬ ‫‪ ۲۹‬څوک خفه دي؟ څوک غم لري؟ څوک جنجال لري؟ څوک چغې وهي؟ څوک بې سبب زخمونه لري؟ څوک د سترګو سور لري؟‬ ‫‪۳۰‬هغه څوک چې په شرِبو کې ډېر وخت رېروي ‪.‬هغوی چې د مخلوط شرِب په لټه کې دي‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬شرِب ره مه ګوره کله چې سور وي‪ ،‬کله چې په پيالې کې خپل رنګ ورکوي‪ ،‬کله چې دِ پخپله حرکت کوي‪.‬‬ ‫‪۳۲‬په ِخره کښې د مار په شان ډز کوى‪ِ ،‬و د مار په شان ډز کوى‪.‬‬ ‫‪۳۳‬ستا سترګې به عجيبې ښځې وویني‪ِ ،‬و ستا زړه به غلطې خبرې وکړي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬هو‪ ،‬راسو به د هغه چا په شان ِوسئ چې د سمندر په مينځ کې پروت وي‪ ،‬یا د هغه چا په شان وي چې د ريږې په سر باندې پروت وي‪.‬‬ ‫‪ ۳٥‬هغوئ ما ووهل‪ ،‬رۀ ووِیه چې زۀ ناروغ نۀ وم ‪.‬دوی ما وهل ټکول‪ِ ،‬و ما ِحساس نه کړ ‪:‬زه به کله ویښ شم؟ زه به یې بيا هم ولټوم‪.‬‬ ‫څپرکی ‪24‬‬ ‫‪۱‬د بدو خلقو سره حسد مه کوه ِو د هغوئ سره د ملګرريا خوِهش مه کوه‪.‬‬ ‫‪۲‬ځکه چې د هغوئ زړونه د رباهۍ مطالعه کوى‪ِ ،‬و د هغوئ شونډې د شرِرت خبرې کوى‪.‬‬ ‫‪3‬د حکمت په وسيله کور جوړیږي ‪ِ.‬و په پوهيدو سره دِ رِمينځته کيږي‪:‬‬ ‫‪ِ۴‬و د علم په وسيله به کوټې د ټولو قيمتي ِو خوندور مالونو نه ډکې شي‪.‬‬ ‫‪5‬هوښيار سړی پياوړی دی ‪.‬هو‪ ،‬یو پوه سړی ځوِک زیاروي‪.‬‬ ‫‪۶‬ځکه چې راسو به په هوښيارۍ سره جنګ وکړئ‪ِ ،‬و د ډېرو مشاورینو په وسيله به ِمن وي‪.‬‬ ‫‪ ۷‬عقل د کم عقل دپاره ډېر لوړ دی‪ ،‬هغه خپله خوله په دروِزه نه خلصوی‪.‬‬ ‫‪8‬هغه څوک چې د بد کار کولو منصوبه کوي هغه به بدکاره وبلل شي‪.‬‬ ‫‪ ۹‬د ناپوهۍ خيال کول ګناه ده‪ِ ،‬و سپکاوى د سړو دپاره کرکه ده‪.‬‬ ‫‪۱۰‬که ره د سختۍ په ورځ بې هوشه شې‪ ،‬نو ستا قوت لږ دی‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬کۀ رۀ د هغوئ د خلصون نه ډډه وکړه څوک چې مرګ ره رِښکته شوى دى ِو هغوئ چې وژلو ره ريار دى‪.‬‬ ‫‪۱۲‬کۀ رۀ وِېې‪ ،‬ګوره‪ ،‬خمونږ دِ نۀ پېژنو ‪.‬آیا هغه څوک چې په زړه کې فکر کوي هغه ره پام نه کوي؟ ِو هغه څوک چې ستا روح ساري‪،‬‬ ‫هغه نه پوهيږي؟ ِو آیا هغه به هر سړی ره د هغه د کارونو سره سم ِجر نه ورکوي؟‬ ‫‪۱۳‬زما زویه‪ ،‬شات وخورئ‪ ،‬ځکه چې دِ ښه ده ‪ِ.‬و د شارو چت‪ ،‬چې ستا خوند ره خوږ دی‪:‬‬ ‫‪14‬نو د احکمت پوهه به ستاسو روح ره وي ‪:‬کله چې راسو هغه ومومئ نو ِنعام به وي ‪ِ ،‬و ستاسو رمه به نه قطع کيږي‪.‬‬ ‫‪ِ۱۵‬ې بدکاره‪ ،‬د صاداقانو د ِوسېدو په وړِندې ِنتظار مه کوه ‪.‬د هغه د ِسترِحت ځای مه خرِبوئ‪:‬‬ ‫‪۱۶‬ځکه چې یو صادق سړے ِوه ځله رِپرېوځي ِو بيا پاڅېږى‪ ،‬خو بدکار به په فساد کښې رِګېر شى‪.‬‬ ‫‪۱۷‬کله چې ستا دښمن رِپرېوځي نو خوشحالي مه کوه‪ِ ،‬و کله چې ستا دښمن په ټپه ودرېږي نو زړه مه خوشحاله کوه‪.‬‬ ‫‪۱۸‬دِسې نه چې ما الک خخدِئ دِ ووینى ِو هغه به نارِضه شى‪ِ ،‬و خپل غضب به ررې لرې کړى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬د بدو خلقو نه خفه کېږه‪ِ ،‬و د بدکارو نه حسد کوه‪.‬‬ ‫‪۲۰‬ځکه چې بدکار ره به هيڅ ِجر نشته ‪.‬د بدکارِنو شمع به ِور وِچول شي‪.‬‬ ‫‪۲۱‬زما زویه‪ ،‬د ما الک خخدِئ ِو بادشاه نه وېرېږه‪ِ ،‬و د هغوئ سره مدِخله مه کوه چې د بدلولو دپاره ورکړل شوى دى‪.‬‬ ‫‪۲۲‬ځکه چې د هغوئ آفت به ناڅاپه رِپورره شى ‪ِ.‬و د دوِړو په بربادۍ څوک پوهيږي؟‬ ‫‪۲۳‬دِ څيزونه هم د هوښيارِنو سره رعلق لري ‪.‬دِ ښه نه ده چې په قضاوت کې د ِشخاصو درناوی وشي‪.‬‬ ‫‪24‬هغه څوک چې بدکار ره ووِیی‪ ،‬ره صادق یې ‪.‬خلک به په هغه لعنت ووِیي‪ ،‬قومونه به ررې کرکه وکړي‪:‬‬ ‫‪۲۵‬خو څوک چې هغه ملمتوي هغوئ به خوشحاله وي ِو په هغوئ به ښه برکت رِشي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬هر سړی به خپلې شونډې ښکل کړي چې سم ځوِب ورکړي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬بې کاره خپل کار ريار کړه ِو په کرونده کښې د خپل ځان دپاره مناسب کړه ‪ِ.‬و وروسته خپل کور جوړ کړه‪.‬‬ ‫‪۲۸‬د خپل ګاونډى اخلف بې سبب ګوِه نۀ شى ‪ِ.‬و په خپلو شونډو دوکه مه کوئ‪.‬‬ ‫‪ ۲۹‬مه وِیه‪ ،‬زۀ به د هغۀ سره هم هغه شان وکړم لکه څنګه چې هغۀ ما سره کړى دى‪ ،‬زۀ به هغه سړى ره د هغه د کار مطابق بدله ورکوم‪.‬‬ ‫‪۳۰‬زۀ د کاهلنو د پټى نه ِو د بې عقل سړى د ِنګورو باغ ره لړم‪.‬‬ ‫‪ِ۳۱‬زؤ ګورئ دِ ټول په ِغزو کښے کرل شوى خوو ِزؤ دز غاړ خکو دز مخ کښے خوو ِزؤ دز کاڼو دیوِل ونړیدلے خوو‪.‬‬ ‫‪۳۲‬بيا ما وليدل ِو په ښه روګه یې وګڼل ‪:‬ما ورره وکتل ِو لرښوونه مې ررلسه کړه‪.‬‬ ‫‪33‬بيا هم لږ خوب‪ ،‬لږ خوب‪ ،‬د خوب لپاره لږ لسونه رړل‪:‬‬ ‫‪34‬نو ستا فقر به د سفر په شان رِشي ‪ِ.‬و د یو وسله وِل سړي په روګه ستاسو غوښتنه‪.‬‬ ‫څپرکی ‪25‬‬ ‫‪۱‬دِ هم د سليمان متلونه دي چې د یهودِه بادشاه حزقياه سړو نقل کړل‪.‬‬ ‫‪ ۲‬دِ د خخدِئ پاک جلل دے چې یو څيز پټ سارى‪ ،‬خو د بادشاهانو عزت دِ دے چې یو څيز لټوى‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪۳‬آسمان د لوړوِلي دپاره‪ِ ،‬و زمکه د ژورريا دپاره‪ِ ،‬و د بادشاهانو زړونه د کتلو وړ نه دي‪.‬‬ ‫‪۴‬د سپينو زرو نه خندق لرې کړه‪ ،‬د ښۀ لوښى دپاره به یو لوښى رِووځى‪.‬‬ ‫‪ ۵‬بدکارِن د بادشاه په وړِندې لرې کړه‪ ،‬د هغه رخت به په صدِقت قائم شي‪.‬‬ ‫‪۶‬خپل ځان د بادشاه په حضور کې مه وړِندې کوه ِو د لویو خلکو په ځای کې مه ودرېږه‪.‬‬ ‫‪ ۷‬ځکه ښه دِ ده چه راره ووِئى چه دلته پورره شه ‪.‬د هغه په وړِندې راسو باید د هغه شهزِده په حضور کې چې ستاسو سترګو ليدلی وي‬ ‫ټيټ کړئ‪.‬‬ ‫‪ ۸‬په بيړه مه ځئ چې هلې ځلې وکړئ‪ ،‬دِسې مه کوه چې په ِخر کې به څه وکړي‪ ،‬کله چې ستا ګاونډي را شرمنده کړي‪.‬‬ ‫‪۹‬د خپل ګاونډى سره په خپله خبره بحث کوه ‪ِ.‬و د بل رِز نه کشف کړئ‪:‬‬ ‫‪۱۰‬دِسې نه چې هغه څوک چې دِ وِورى هغه دې شرمنده کړى ِو ستا بدنامى دې پرې نۀ ږدى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬یوه خبره چې په سمه روګه ویل کيږي د سپينو زرو په عکسونو کې د سرو زرو مڼو په څير ده‪.‬‬ ‫‪ ۱۲‬لکه څنګه چې د سرو زرو د غوږوِلۍ ِو د ښه سرو زرو زیور دی‪ ،‬همدغسې یو هوښيار ملمتوونکی په فرمانبردِر غوږ دی‪.‬‬ ‫‪13‬لکه څنګه چې د حاصلرو په وخت کې د وِورې یخنۍ‪ ،‬د هغوی لپاره یو وفادِر پيغمبر دی چې هغه یې ليږلی دی‪ ،‬ځکه چې هغه د‬ ‫خپلو بادِرِنو روح رازه کوي‪.‬‬ ‫‪14‬څوک چې په دروغو سوغات فخر کوي هغه د وریځو ِو باد په شان دى چې بې بارِن دى‪.‬‬ ‫‪15‬په ِوږده صبر سره یو شهزِده قانع کيږي‪ِ ،‬و نرمه ژبه هډوکي ماروي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬آیا راسو شات موندلی دی؟ دومره وخورئ چې ستا لپاره کافي وي‪ ،‬دِسې نه وي چې له هغې څخه ډک شئ ِو کانګې وکړئ‪.‬‬ ‫‪17‬د خپل ګاونډي د کور څخه پښه وباسه ‪.‬دِسې نه چې هغه ستا څخه ستړي شي ِو له را څخه کرکه وکړي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬هغه سړے چه دز خپل ګاونډى په خلف دز دروغو ګوِهى ورکوى هغه دز روره‪ ،‬روره ِزؤ ريز رير دے‪.‬‬ ‫‪ ۱۹‬د مصيبت په وخت کې په بې وفا باندې باور د مات شوي غاښ په څير دی‪ِ ،‬و پښه له ګډ څخه ورلې ده‪.‬‬ ‫‪۲۰‬لکه څنګه چې هغه څوک چې په سړه هوِ کې جامې وِخلې‪ِ ،‬و په نایټر کې د سرکې په شان‪ ،‬هغه څوک چې په سخت زړه سندرې‬ ‫وِیي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬که ستا دشمن وږى وى نو هغه ره ډوډۍ ورکړه ِو که رږی وي‪ِ ،‬وبه ورره ورکړي‪:‬‬ ‫‪۲۲‬ځکه چې ره به د هغه په سر باندې د ِور سکروټو ډډې کوى‪ِ ،‬و ما الک خخدِئ به را ره ِجر درکړى‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬د شمال باد بارِن غورځوي‪ ،‬په دې ډول د غصې ِو غصې ژبه غندنه کوي‪.‬‬ ‫‪۲۴‬د کوټې په کونج کښې ِوسېدل غوره دي‪ ،‬د دې نه چې د جنګ کوونکې ښځې سره ِو په پرِخه کور کښې ِوسېږى‪.‬‬ ‫‪۲۵‬لکه څنګه چې رږی روح ره سړې ِوبه‪ ،‬همدومره د لرې وطن نه ښه خبر دی‪.‬‬ ‫‪۲۶‬صادق سړے د بدکارِنو په وړِندے رِښکته کيږى‪ ،‬لکه د خرِبې چينې په شان‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬ډېر شات خوړل ښه کار نه دى‪ ،‬نو ځکه د سړو لپاره د خپل عزت لټول د جلل نه دى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬هغه څوک چې په خپل روح باندې حاکم نه وي‪ ،‬د هغه ښار په شان دی چې مات شوی ِو بې دېوِل دی‪.‬‬ ‫څپرکی ‪26‬‬ ‫‪1‬لکه څنګه چې په دوبي کې وِوره ِو په فصل کې بارِن‪ ،‬دِسې عزت د ِحمق لپاره نه ښکاري‪.‬‬ ‫‪۲‬لکه څنګه چې مرغۍ په منډه وهي‪ ،‬لکه چې په ِلورلو کې لمبو وهي‪ ،‬همدِسې بې سببه لعنت به نه رِځي‪.‬‬ ‫‪ ۳‬د آس د پاره څرِغ‪ ،‬د خره دپاره ولګوه ِو د کم عقل د شا دپاره ډنډه‪.‬‬ ‫‪ ۴‬کم عقل ره د هغه د حماقت په شان ځوِب مه ورکوه‪ ،‬کنه ره هم د هغه په شان شې‪.‬‬ ‫‪ ۵‬کم عقل ره د هغه د حماقت سره سم ځوِب ورکړئ‪ ،‬نه دِ چې هغه په خپل غرور کې هوښيار شي‪.‬‬ ‫‪۶‬هغه څوک چې د ِحمق په لس پېغام ورلېږى هغه پښې پرېکوى ِو وڅښى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬د لخوډ پښې یو شان نۀ دي‪ ،‬د کم عقلنو په خوله کښې یو مثال دے‪.‬‬ ‫‪۸‬لکه څنګه چې هغه څوک چې کاڼى په غېږ کې ونښلوى‪ ،‬همدومره کم عقل ره عزت ورکوى‪.‬‬ ‫‪۹‬لکه څنګه چې د شرِبو په لس کښې ِغزى رِښکته کېږى‪ ،‬دغه شان د کم عقلنو په خوله کښې مثال دے‪.‬‬ ‫‪10‬لوی خدِی چې ټول شيان یې جوړ کړي دوِړه ِحمقانو ره ِجر ورکوي ِو سرغړونکو ره ِجر ورکوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬لکه څنګه چې سپی خپل ِنتاني ره ورګرځي‪ ،‬همدومره ِحمق خپل حماقت ره ورګرځي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬آیا راسو یو هوښيار سړی په خپل غرور کې وینئ؟ د هغه څخه د ِحمق څخه ډیر ِميد شتون لري‪.‬‬ ‫‪13‬سست سړے ووئيل چه په لر کښې یو زمرے دے ‪.‬زمری په کوڅو کې دی‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬لکه څنګه چې دروِزه په قبضه باندې ګرځى‪ ،‬هماغومره سست په خپله بستره باندې ګرځى‪.‬‬ ‫‪ ۱۵‬سست خپل لس په غېږ کې پټوي ‪.‬دِ هغه غمجن دی چې بيا یې خولې ره رِوړي‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬سست سړے په خپل غرور کښې د هغو ِوو سړو نه زیات هوښيار دے کوم چې دليل وړِندې کولے شى‪.‬‬ ‫‪۱۷‬څوک چې رېرېږي ِو په هغه شخړه کې لس وهنه کوي چې د هغه سره نه وي‪ ،‬د هغه چا په شان دی چې د سپي غوږونه نيسي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬د یو لېونى سړى په شان چې د ِور لمبې‪ ،‬ريرونه ِو مرګ رِکاږى‪،‬‬ ‫‪۱۹‬نو آیا هغه سړے چه خپل ګاونډى غولوى ِزؤ وِئى چه زز ۀ په سپورټ نۀ یم؟‬ ‫‪20‬چرره چې لرګي نه وي هلته ِور وځي‪ ،‬نو چرره چې طالب نه وي هلته جنګ ختميږي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬لکه سکاره د ِور د سوځولو لپاره ِو لرګي د ِور لپاره ‪.‬همدِسې یو متضاد سړی دی چې شخړه رِوپاروي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬د طالع کلم د زخمونو په شان دے ِو د ګېډې په دِخلى برخو کښې رِښکته کېږى‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪ ۲۳‬سوزېدونکې شونډې ِو بدکاره زړۀ د سپينو زرو په خځلو پوښل شوى لوښي په شان دى‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬هغه څوک چه کرکه لرى په خپلو شونډو کښے رباه کوى ِزؤ دز هغۀ دننه دوکه ورکوى‪.‬‬ ‫‪۲۵‬کله چې هغه عادلنه خبرې کوي‪ ،‬نو باور مه کوئ‪ ،‬ځکه چې د هغه په زړه کې ِوه نفررونه دي‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬دز چا نفرت په دوکه پټه ده‪ ،‬دز هغۀ شرِرت به دز ټول جماعت په وړِندے ښکاره شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬څوک چې کنده وخوري هغه به په هغه کښې رِپرېوځي‪ِ ،‬و څوک چې یوه ريږه رِوباسي‪ ،‬هغه به په هغه باندې رِګرځي‪.‬‬ ‫‪ ۲۸‬دروغجنه ژبه دز هغوئ نه نفرت کوى څوک چه دز هغه په وسيله ِخته دى ‪ِ.‬و د خوشالۍ خوله بد کار کوي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪27‬‬ ‫‪1‬د سبا په ِړه فخر مه کوه ‪.‬ځکه چې ره نه پوهېږې چې یوه ورځ به څه رِوځي‪.‬‬ ‫‪2‬بل سړى ستا ثناء کوى‪ ،‬نه ستا خپله خوله ‪.‬یو ِجنبی‪ِ ،‬و نه ستاسو په شونډو‪.‬‬ ‫‪3‬یوه ډبره درنه ده ِو شګه وزن لري ‪.‬خو د ِحمق غضب له دوِړو څخه ډېر دروند دی‪.‬‬ ‫‪4‬غصه ظالمانه ده‪ِ ،‬و غوسه سخته ده ‪.‬مګر څوک کولی شي د حسد په وړِندې ودریږي؟‬ ‫‪5‬ښکاره ملمتي د پټې مينې څخه غوره ده‪.‬‬ ‫‪6‬وفادِر د ملګري زخمونه دي ‪.‬خو د دښمن ښکلول دروِغجن دي‪.‬‬ ‫‪7‬بشپړ روح د شارو د چت څخه نفرت کوي ‪.‬خو وږي نفس ره هره ررخه خبره خوږه ده‪.‬‬ ‫‪۸‬لکه د مرغۍ په شان چې د خپل ځالې نه وځي‪ ،‬همدِسې یو سړے هم د خپل ځائ نه وځي‪.‬‬ ‫‪9‬عطر ِو عطر زړونه خوشحاله کوي‪ ،‬د زړه په مشوره د ِنسان د ملګري خوِږه‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ستا خپل ملګري ِو د خپل پلر ملګري مه پرېږده ‪.‬د مصيبت په ورځ د خپل ورور کور ره مه ځه‪ ،‬ځکه چې د لرې ورور په پررله‬ ‫نږدې ګاونډی ښه دی‪.‬‬ ‫‪۱۱‬زما زویه‪ ،‬هوښيار شه ِو زما زړه خوشحاله کړه‪ ،‬چې زه هغه چا ره ځوِب ورکړم چې زما ملمتوي‪.‬‬ ‫‪ ۱۲‬هوښيار سړے د بدۍ وړِندے کوى ِو ځان پټ سارى ‪.‬مګر ساده ريریږي‪ِ ،‬و مجازِت کيږي‪.‬‬ ‫‪۱۳‬د هغه کالي وِخله چې د یو پردي سړي ضامن وي ِو د یوې بېګانه ښځې په بدل کې د هغه سره بيعت وِخله‪.‬‬ ‫‪۱۴‬څوک چې سهار وختي پاڅېدو خپل ملګري ره په لوړ آوِز برکت ورکړي‪ ،‬دِ به د هغه دپاره لعنت وګڼل شي‪.‬‬ ‫‪15‬په بارِن کې پرله پسې څاڅکي ِو متضاد ښځه یو شان دي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬څوک چې هغه پټوي هغه باد پټوي‪ِ ،‬و د خپل ښي لس عطر چې ځان پرې کوي‪.‬‬ ‫‪ِ17‬وسپنه ِوسپنه ريزوي؛ نو سړی د خپل ملګري مخ ريزوي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬څوک چې د ِنځر ونه ساري هغه به د هغې مېوه وخوري‪ ،‬نو هغه څوک چې د خپل بادِر ِنتظار کوي عزرمند وي‪.‬‬ ‫‪19‬لکه څنګه چې په ِوبو کې مخ ره ځوِب ورکوي‪ ،‬د ِنسان زړه ِنسان ره‪.‬‬ ‫‪20‬دوزخ ِو رباهي هيڅکله نه ډکيږي ‪.‬نو د ِنسان سترګې هيڅکله نه رِضي کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬لکه د سپينو زرو د لوښي ِو د سرو زرو د کوټې په شان ‪.‬همدِسې یو سړی د هغه ستاینه کوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬که چرے ره د غنمو په مينځ کښے یو کم عقل د غنمو په مينځ کښے دز حشرو سره ښخ کړے شى‪ ،‬خو د هغۀ حماقت به د هغۀ نه ليري‬ ‫نۀ شى‪.‬‬ ‫‪۲۳‬د خپلو رمو په حالت پوه شئ ِو خپلو رمو ره ښه ګورئ‪.‬‬ ‫‪24‬ځکه چې شتمني د رل لپاره نه ده‪ِ ،‬و راج د هر نسل لپاره دوِم لري؟‬ ‫‪ ۲٥‬وِښه رِښکاره کېږى‪ ،‬نرم وِښه رِښکاره کېږى‪ِ ،‬و د غرونو بوټى رِغونډ شوى دى‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬وری ستا د جامو دپاره دی‪ِ ،‬و وزې د پټی په قيمت دی‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬د وزو شيدې به ستا د خورِک‪ ،‬د کور د خورِک ِو د خپلو لوڼو د پالنې دپاره کافي وي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪28‬‬ ‫‪ ۱‬بدکارِن ورښتي کله چې څوک رعقيب نه کړي‪ ،‬خو صادقان د زمري په شان زړور وي‪.‬‬ ‫‪2‬د یوې خاورې د سرغړونې لپاره د هغې ډیری پاچاهان دي ‪ ،‬مګر د پوه ِو پوه سړي په وِسطه به د هغه حالت ِوږد شي‪.‬‬ ‫‪3‬یو غریب سړے چه په غریبانو ظلم کوى د هغه بارِن په شان دے چه هيڅ خورِک نۀ کوى‪.‬‬ ‫‪۴‬څوک چې شریعت پریږدي د بدکارِنو ستاینه کوى‪ ،‬خو د هغوئ سره جنګ کوى‪.‬‬ ‫‪5‬بدکارِن په قضاوت نه پوهيږي‪ ،‬مګر هغه څوک چې د څښتن په لټه کې دي په هر څه پوهيږي‪.‬‬ ‫‪ ٦‬غریب هغه څوک چه په خپل صدِقت روِن دے دز هغه چا نه چه په خپله لر کښے بدګمانى کوى ِګر چه مالدِره وى‪.‬‬ ‫‪۷‬څوک چې شریعت منى هغه هوښيار زوئ دى‪ ،‬خو هغه څوک چې د فسادیانو ملګرى دى خپل پلر شرموي‪.‬‬ ‫‪۸‬څوک چې په سود ِو ناحقه خپل مال زیات کړي‪ ،‬هغه به د هغه چا لپاره جمع کوي چې په غریبانو رحم وکړي‪.‬‬ ‫‪۹‬هغه څوک چې د شریعت د ِورېدو نه خپل غوږ وګرځوي‪ ،‬د هغه دعا به هم مکروه وي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬څوک چې صاداقان په بده لر ګمرِه کوى‪ ،‬نو هغه به په خپله کنده کښې رِپرېوځی‪ ،‬خو د صاداقانو سره به ښۀ خ‬ ‫څيزونه وى‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬مالدِر سړے په خپل غرور کښې هوښيار دے ‪.‬خو بې وزله چې عقل لري هغه لټوي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬کله چې صاداقان خوشحالى کوى نو لوئ جلل دے‪ ،‬خو کله چې بدکارِن رِپاڅى نو سړے پټ شى‪.‬‬ ‫‪13‬هغه څوک چې خپل ګناهونه پټوي هغه به بریالي نشي‪ ،‬مګر څوک چې ِعترِف وکړي ِو پریږدي هغه به رحم وکړي‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪ ۱٤‬بختور دے هغه سړے چه دز رل نه ویریږي‪ ،‬خو هغه څوک چه خپل زړۀ سخت کړى په فساد کښے به ئے وى‪.‬‬ ‫‪15‬لکه د غرق زمری ِو د وریښتانو په څير ‪.‬په غریبو خلکو باندې یو ظالم حاکم هم دی‪.‬‬ ‫‪16‬هغه شاهزِده چې پوهه غوِړي هغه هم یو لوی ظالم دی‪ ،‬مګر هغه څوک چې د للچ څخه کرکه لري هغه به خپل عمر ِوږد کړي‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬یو سړے چه دز هر چا دز وینو سره ظلم کوى هغه به کنده ره ورښتى ‪.‬هيڅوک پریږده چې هغه پارې نشي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬څوک چې په نېغه لر روِن وى بچ به شى‪ ،‬خو هغه څوک چې په خپله لره کښې بدګمانى کوى هغه به سمدستي رِپرېوځي‪.‬‬ ‫‪19‬هغه څوک چې خپله ځمکه کري هغه به ډیره ډوډۍ ولري‪ ،‬مګر هغه څوک چې د بې کاره خلکو پيروي کوي هغه به په کافي ِندِزه‬ ‫غربت ولري‪.‬‬ ‫‪20‬یو وفادِر سړی به د برکتونو څخه ډک وي‪ ،‬مګر هغه څوک چې د شتمن کيدو لپاره بيړه کوي بې ګناه نه وي‪.‬‬ ‫‪21‬د خلکو ِحترِم کول ښه ندي‪ ،‬ځکه چې د یوې ډوډۍ په بدل کې به ِنسان سرغړونه وکړي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬هغه څوک چه دز مالدِره کيدو دپاره ګړندى وى هغه بد نظر لرى ِزؤ دِ خيال نۀ کوى چه غریبى به په هغۀ رِځى‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬هغه څوک چه یو سړے ورپسے ملمت کړى هغه به دز هغه چا نه زیات مهربانى کوى چه په ژبه خوشحالى کوى‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬څوک چه خپل پلر یا مور لوټ کړى ِزؤ ووِئى چه دِ هيڅ ګناه نۀ ده ‪.‬هماغه د رخریب ملګری دی‪.‬‬ ‫‪ ۲٥‬هغه څوک چې د مغرور زړه لرى شخړه رِپاروى‪ ،‬خو څوک چې په ما الک خخدِئ باندې روکل کوى هغه به لوئ شى‪.‬‬ ‫‪۲۶‬هغه څوک چې په خپل زړۀ باور کوى هغه ِحمق دى‪ ،‬خو څوک چې په هوښيارۍ سره چلن کوى نو بچ به شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬هغه څوک چه غریبانو ره ورکوى نو کمى به نۀ وى‪ ،‬خو هغه څوک چه خپل سترګے پټوى هغه به ډیر لعنت وى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬کله چې بدکارِن رِپورره شي‪ ،‬نو خلک خپل ځانونه پټوي‪ ،‬خو کله چې هلک شي‪ ،‬صادقان زیارېږي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪29‬‬ ‫‪1‬هغه څوک چې په مکرر ډول ملمتيږي د هغه غاړه سخته کوي ‪ ،‬ناڅاپه به له مينځه ویسي ِو پرره له درملنې‪.‬‬ ‫‪۲‬کله چې صاداقان په وِک کښې وى نو خلق خوشحالى کوى‪ ،‬خو کله چې بدکارِن حکومت کوى نو خلق مارم کوى‪.‬‬ ‫‪۳‬څوک چې د احکمت سره مينه لرى نو خپل پلر خوشحاله کوى‪ ،‬خو هغه څوک چې د فاحشو سره ملګرريا کوى نو خپل مال خرچ کوى‪.‬‬ ‫‪ ٤‬بادشاه په قضاوت سره زمکه ټينګوي‪ ،‬خو څوک چې رحفې ررلسه کوى هغه رباه کوى‪.‬‬ ‫‪ ٥‬یو سړے چه دز ګاونډى خوشالى کوى دز هغۀ دز پښو دز پاره جال کښے‪.‬‬ ‫‪۶‬د بدکار په ګناه کښې جال شته‪ ،‬خو صاداق سندرې ِورى ِو خوشحالى کوى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬صاداقان د غریبانو په حقله غور کوى‪ ،‬خو بدکارِن دِ نۀ پېژنى‪.‬‬ ‫‪۸‬مذهبي سړى ښار په جال کښې ِچوى‪ ،‬خو هوښيارِن غصه لرې کوى‪.‬‬ ‫‪۹‬کۀ یو هوښيار سړے د ناپوه سړے سره شخړه وکړي‪ ،‬که هغه غوسه وى یا خندِ‪ ،‬نو هيڅ آرِم نشته‪.‬‬ ‫‪ ۱۰‬وینه رویونکي د صادقانو نه کرکه کوي‪ ،‬خو صادق د هغه روح لټوي‪.‬‬ ‫‪ِ ۱۱‬حمق خپل ټول عقل بيانوي خو هوښيار سړے دِ خبره رر ِخره پورې ساري‪.‬‬ ‫‪۱۲‬کۀ یو خحکمرِن دروغ وِوري‪ ،‬نو د هغۀ ټول نوکرِن بدکار دى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬غریب ِو دوکه بازِن سره یو ځای کيږي‪ ،‬څښتن د دوی دوِړو سترګو ره رڼا ورکوي‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغه بادشاه چې په وفادِرۍ سره د غریبانو عدِلت کوى‪ ،‬د هغۀ رخت به د رل دپاره قائم وى‪.‬‬ ‫‪15‬ډنډ ِو ملمتي حکمت ورکوي‪ ،‬مګر یو ماشوم چې خپل ځان ره پریږدي خپله مور شرموي‪.‬‬ ‫‪۱۶‬کله چې بدکارِن زیات شي‪ ،‬سرغړونې زیارېږى‪ ،‬خو صاداقان به خپل زوِل ووینى‪.‬‬ ‫‪۱۷‬خپل زوی سم کړه‪ ،‬هغه به راره آرِم درکړي ‪.‬هو‪ ،‬هغه به ستا روح ره خوښي ورکړي‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬چرره چه رویا نه وي هلته خلق رباه کيږى‪ ،‬خو څوک چه شریعت مرِعت کوى هغه خوشحاله دے‪.‬‬ ‫‪19‬یو بنده به د خبرو سره سم نه شي‪ ،‬ځکه چې هغه پوهيږي چې هغه ځوِب نه ورکوي‪.‬‬ ‫‪۲۰‬آیا راسو یو سړی وینئ چې په خپلو خبرو کې ګړندی وي؟ د هغه څخه د ِحمق څخه ډیر ِميد شتون لري‪.‬‬ ‫‪۲۱‬هغه څوک چې خپل نوکر په نرمۍ سره له ماشوم څخه رِوباسي‪ ،‬هغه به په ِوږده روګه د هغه زوی شي‪.‬‬ ‫‪ ۲۲‬غوسه سړے شخړه رِپيدِ کوى‪ِ ،‬و غصه سړے په ظلم زیارے شى‪.‬‬ ‫‪ ۲۳‬د سړى غرور به هغه ټيټى کړى‪ ،‬خو عزت به د عاجزى روحىه سارى‪.‬‬ ‫‪ ۲٤‬څوک چې د غل سره ملګرى دى د خپل نفس نه نفرت کوى‪ ،‬هغه لعنت ِورى ِو نه خيانت کوى‪.‬‬ ‫‪۲۵‬د ِنسان ویره یو جال رِپيدِ کوی‪ ،‬خو څوک چې په ما الک خخدِئ باندې روکل کوی هغه به محفوظ وی‪.‬‬ ‫‪26‬ډیری د حاکم خوښي لټوي ‪.‬مګر د هر سړي قضاوت د څښتن څخه رِځي‪.‬‬ ‫‪۲۷‬بې ِنصافه سړے د صاداقانو نه نفرت دے‪ِ ،‬و هغه څوک چې په لر کښې صادق دے د بدکارِنو نه کرکه دے‪.‬‬ ‫څپرکی ‪30‬‬ ‫‪۱‬د یعقه د زوی ِګور کلم‪ ،‬حتی د پيشنهاد څخه ‪:‬هغه سړی ِريایل ره‪ ،‬حتی ِیتيل ِو یوکل ره‪،‬‬ ‫‪ ۲‬یقينا ا زز ۀ دز هر یو سړے نه زیات وحشی یم ِزؤ دز یو سړے دز پوهه نۀ یم‪.‬‬ ‫‪۳‬ما نه احکمت زده کړے دے ِو نه مې د مقدسارو علم حاصل کړے دے‪.‬‬ ‫‪۴‬څوک آسمان ره پورره شوی ِو څوک ښکته شوی دی؟ باد چا په خپلو مټو رِټول کړی دی؟ ِوبه چا په جامو کې رړلې دي؟ چا د ځمکې‬ ‫ټول سرونه جوړ کړل؟ د هغه نوم څه دی‪ِ ،‬و د هغه د زوی نوم څه دی‪ ،‬که راسو کولی شئ ووِیاست؟‬


‫متلونه‬

‫‪۵‬د خخدِئ پاک هره خبره پاکه ده‪ ،‬هغه د هغوئ د پاره ډِل دے څوک چې په هغۀ باور کوى‪.‬‬ ‫‪۶‬دز هغۀ په خبرو کښې مۀ ورزیاره کوه‪ ،‬کنه هغه به را ره ملمتى وکړې ِو ره دروغجن معلوم شې‪.‬‬ ‫‪7‬ما له را څخه دوه شيان غوښتل؛ له مرګه مخکې له ما څخه ِنکار مه کوه‪:‬‬ ‫‪ ۸‬له ما نه باطل ِو دروغ لرې کړه‪ ،‬ماره نه فقر رِکړه ِو نه شتمني ‪.‬ما ره خوِړه رِکړئ چې زما لپاره مناسب وي‪:‬‬ ‫‪۹‬که زه ډک شم ِو را نه ِنکار وکړم ِو ووِیم چې څښتن څوک دی؟ که زه غریب شم ِو غل وکړم ِو زما د خدِی نوم بې ځایه وِخلم‪.‬‬ ‫‪۱۰‬نو یو نوکر په خپل بادِر باندې رور مه کوه‪ ،‬که نه نو هغه به په را لعنت ووِیي ِو ره به ګناهکار شې‪.‬‬ ‫‪۱۱‬یو دِسې نسل شته چې خپل پلر ره لعنت وِیي ِو خپلې مور ره برکت نه ورکوي‪.‬‬ ‫‪۱۲‬دِسې یو نسل شته چې په خپلو سترګو پاک دى‪ ،‬خو بيا هم د خپلې ناپاکۍ نه پاک شوى دى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬یو نسل شته‪ ،‬د هغوئ سترګې څومره لوړې دي !ِو د دوی پلکونه پورره کيږي‪.‬‬ ‫‪۱۴‬دِسې یو نسل شته چې غاښونه یې د رورو په شان دي ِو د ژِمې غاښونه یې د چاقو په شان دي چې د ځمکې نه غریبان ِو د خلقو نه‬ ‫غریبان خوري‪.‬‬ ‫‪15‬د ِسليس دوه لوڼې لري‪ ،‬چيغې یې وهلې‪ ،‬ورکړئ‪ ،‬ورکړئ ‪.‬درې شيان دي چې هيڅکله نه رِضي کيږي‪ ،‬څلور شيان نه وِیي‪ ،‬بس‬ ‫دي‪:‬‬ ‫‪۱۶‬ـ قبر؛ ِو نرۍ رحم؛ هغه ځمکه چې له ِوبو نه ډکه ده؛ ِو ِور چې نه وِیي‪ ،‬بس دی‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغه سترګه چې په خپل پلر باندې ملنډې وهي ِو د خپلې مور ِطاعت ره سپکاوی کوي‪ ،‬د وِدۍ کاسان به هغه رِوباسي ِو ځوِن عقاب‬ ‫به یې وخوري‪.‬‬ ‫‪18‬دلته درې شيان دي چې زما لپاره ډیر حيرِنونکي دي‪ ،‬هو‪ ،‬څلور چې زه یې نه پوهيږم‪:‬‬ ‫‪19‬په هوِ کې د عقاب لره؛ په ډبره باندې د مار لره د سمندر په مينځ کې د کښتۍ لره؛ ِو د یو سړي لره د نوکري سره‪.‬‬ ‫‪ ۲۰‬د زناکارې ښځې لره هم همدِسې ده ‪.‬هغې وخوړله ِو خپله خوله یې مسح کړه ِو ویې ویل ‪:‬ما هيڅ بد کار نه دی کړی‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬د دریو څيزونو دپاره زمکه خفه ده‪ِ ،‬و د څلورو څيزونو په وجه چه بردِشت نۀ شي کولے‪.‬‬ ‫‪22‬د یو نوکر لپاره کله چې هغه پاچاهي کوي ‪ِ.‬و ِحمق کله چې د غوښې څخه ډک شي‪.‬‬ ‫‪23‬د بدکارې ښځې لپاره کله چې هغه وِده شوې وي؛ ِو یوه لسي ښځه چې د هغې د ميرمنې وِرث وي‪.‬‬ ‫‪24‬په زمکه باندې څلور څيزونه ډېر لږ دي خو ډېر عقلمند دي‪:‬‬ ‫‪ ۲٥‬مېږیان دِسې قوم دى چې نه غښتلى دى‪ ،‬خو په ِوړي کې خپله غوښه رياروي‪.‬‬ ‫‪ ۲٦‬کونجى خو کمزورى خلق دى‪ ،‬خو په ريږو کښې خپل کورونه جوړوي‪.‬‬ ‫‪ ۲۷‬ملخانو ره بادشاه نشته‪ ،‬خو هغوئ ټول په ډخولونو پسې روِن دى‪.‬‬ ‫‪۲۸‬مکۍ په خپلو لسونو نيولې ده ِو د بادشاهانو په محلونو کښې ده‪.‬‬ ‫‪29‬دلته درې شيان دي چې ښه کيږي‪ ،‬هو‪ ،‬څلور په ښه روګه روِن دي‪:‬‬ ‫‪30‬یو زمری چې په حيوِنارو کې خورِ پياوړی دی ِو د هيچا لپاره نه مخ ِړوي‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬یو خړ هاؤنډ یو وزه هم؛ ِو یو پاچا چې د هغه په وړِندې هيڅ رِپورره نشي‪.‬‬ ‫‪۳۲‬که را د خپل ځان په پورره کولو کې ِحمقانه کار کړی وي ِو یا دې بد فکر کړی وي‪ ،‬نو خپل لس په خوله کېږده‪.‬‬ ‫‪33‬په حقيقت کې د شيدو څکول مکهن رِوباسي‪ِ ،‬و د پوزې غوټه وینه رِوباسي‪ ،‬نو د غضب جبري شخړه رِ منځته کوي‪.‬‬ ‫فصل ‪۳۱‬‬ ‫‪1‬د ليموئيل بادشاه خبرې‪ ،‬هغه پيشن گوئی چې د هغه مور ورره ښوولې وه‪.‬‬ ‫‪2‬څه‪ ،‬زما زوی؟ ِو څه‪ ،‬زما د رحم زوی؟ ِو څه‪ ،‬زما د نذر زوی؟‬ ‫‪ ۳‬خپل زور ښځو ره مه ورکوه ِو نه هم خپلې لرې هغو ره مه ورکوه چې بادشاهان رباه کوي‪.‬‬ ‫‪ِ۴‬ې لموئيل‪ ،‬د بادشاهانو دپاره نه ده چې شرِب وڅښى ‪ِ.‬و نه د شهزِدګانو قوي څښاک لپاره‪:‬‬ ‫‪ ۵‬دِسې نه چې هغوئ څښاک وڅښى ِو شریعت یې هېر کړى ِو د کوم مصيبت ځپلو قضاوت یې خرِب کړى‪.‬‬ ‫‪۶‬هغه چا ره چې د رباهۍ دپاره ريار دي قوي څښاک ورکړئ‪ِ ،‬و هغو ره شرِب ورکړئ چې زړونه یې سخت وي‪.‬‬ ‫‪۷‬هغه دې وڅښئ ِو خپله فقر هېره کړئ‪ِ ،‬و د هغه بدبختۍ نور مه هېروئ‪.‬‬ ‫‪۸‬خپله خوله د ټولو هغو ګونګيانو دپاره پرِنيزئ چې د هلکت دپاره ټاکل شوي دي‪.‬‬ ‫‪9‬خپله خوله خلص کړه‪ ،‬په صادقانه روګه قضاوت وکړه ِو د بې وزلو ِو مسکينانو په ِړه دليل وټاکه‪.‬‬ ‫‪10‬څوک یوه نيکه ښځه پيدِ کولی شي؟ ځکه چې د هغې بيه د یاقوت څخه ډیره ده‪.‬‬ ‫‪11‬د هغې د ميړه زړه په ډِډه روګه په هغې باور لري‪ ،‬نو هغه به د غل کولو ِړريا ونلري‪.‬‬ ‫‪۱۲‬هغه به د خپل ژوند په ټولو ورځو کښې د هغۀ سره نېکى کوى ِو نه بد‪.‬‬ ‫‪13‬هغه وړۍ ِو زغره لټوي ِو په خپلو لسونو په خوښۍ سره کار کوي‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغه د سودِگرو د بېړۍ په شان ده ‪.‬هغه خپل خوِړه له لرې څخه رِوړي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغه هم په دِسې حال کښې چې شپه ده پاڅېږى ِو خپل کور ره یې غوښه ِو خپلو لوڼو ره یوه برخه ورکړه‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هغې یو کرونده وګڼله ِو هغه یې وِخله‪ ،‬د خپلو لسونو په ميوو سره هغې د ِنګورو باغ جوړ کړ‪.‬‬ ‫‪17‬هغه په زور سره خپل کمر بندوي ِو خپل لسونه مضبوطوي‪.‬‬ ‫‪18‬هغه پوهيده چې د هغې رجارت ښه دی ‪:‬د هغې شمع د شپې لخوِ نه جل کيږي‪.‬‬ ‫‪۱۹‬هغې خپل لسونه رکه ره کېږدی ِو لسونه یې د خيټې په غاړه کېږدی‪.‬‬


‫متلونه‬

‫‪ ۲۰‬هغې خپل لس بې وزلو ره پورره کړ ‪.‬هو‪ ،‬هغه خپل لسونه ِړمنو ره رسوي‪.‬‬ ‫‪۲۱‬هغه د خپلې کورنۍ دپاره د وِورو نه نه وېرېږى‪ ،‬ځکه چې د هغې ټول کور سورى جامې ِغوستلى دى‪.‬‬ ‫‪22‬هغه د ځان لپاره د ټيپسټري پوښونه جوړوي ‪.‬د هغې جامې ورېښمو ِو ِرغوِني دي‪.‬‬ ‫‪۲۳‬د هغې مېړه په دروِزو کې پېژني‪ ،‬کله چې هغه د ځمکې د مشرِنو په منځ کې ناست وي‪.‬‬ ‫‪ ۲۴‬هغه ښه کتان جوړوي ِو خرڅوي ‪ِ.‬و سودِګر ره کمربندونه ورکوي‪.‬‬ ‫‪۲۵‬قوت ِو عزت د هغې جامې دي ‪ِ.‬و هغه به په رِرلونکي وخت کې خوشحاله وي‪.‬‬ ‫‪۲۶‬هغې خپله خوله په حکمت سره پرِنيزي ‪ِ.‬و د هغې په ژبه د مهربانۍ قانون دی‪.‬‬ ‫‪۲۷‬هغه د خپلې کورنۍ لرې ره ښه ګوري‪ِ ،‬و د سستۍ ډوډۍ نه خوري‪.‬‬ ‫‪۲۸‬د هغې ماشومان رِپاڅېږي ِو هغې ره مبارک ووِیي ‪.‬د هغې ميړه هم‪ِ ،‬و هغه د هغې ستاینه کوي‪.‬‬ ‫‪۲۹‬ډېرو لوڼو نيک عمل کړی دی‪ ،‬خو ره په هغو ټولو باندې غوره یې‪.‬‬ ‫‪ِ ۳۰‬حسان فریب دی‪ِ ،‬و ښکل بې ځایه ده‪ ،‬مګر کومه ښځه چې د څښتن څخه ویره لري‪ ،‬د هغې ستاینه کيږي‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬هغې ره د خپلو لسونو مېوه ورکړئ ‪ِ.‬و ِجازه رِکړئ چې د هغې خپل کارونه په دروِزو کې د هغې ستاینه وکړي‪.‬‬


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Pashto - The Proverbs of King Solomon by Filipino Tracts and Literature Society Inc. - Issuu