Skip to main content

Pashto - The Gospel of Luke

Page 1

‫د لوقا انجیل‬ ‫څپرکی ‪1‬‬ ‫‪1‬ځکه چې ډیری خلکو د هغه شیانو االن کولو لپاره په لس کې اخیستي دي چې په یقین سره زموږ په مینځ کې باور لري‪.‬‬ ‫‪ ٢‬هم هغه شان چه هغوئ مونږ ته حواله کړل چه دد شروع نه ئے ایني شاهدان او د کلم وزیران ووو‪.‬‬ ‫‪۳‬ما ته هم دا ښه ښکاریده چې د اول نه د ټولو څیزونو پوره پوهه مې لرله‪ ،‬چې تا ته په ترتیب سره لیکم‪ ،‬ډېر غوره تیوفیلس‪.‬‬ ‫‪4‬د دې لپاره چې تاسو د هغه شیانو په یقین پوه شئ چې تاسو ته یې لرښوونه کړې ده‪.‬‬ ‫‪۵‬د یهوداه بادشاه هیرودیس په زمانه کښې د ابیا په قوم کښې د زکریا په نوم یو کاهن وو او د هغۀ ښځه د هارون د لوڼو نه وه او د هغې نوم‬ ‫الیشبع وو‪.‬‬ ‫‪۶‬ادؤ هغوئ دواړه دد وخدائے په وړاندے صادلق ووو ادؤ دد ما للک وخدائ په ټولو وحکمونو ادؤ حکمونو کښے بے ګناه روان وو‪.‬‬ ‫‪۷‬ادؤ دد هغوئ هیڅ اولد نۀ ووو‪ ،‬ځکه چه اللیشابدت باندے ووو ادؤ دد هغوئ دواړه اوس دد کالو په اووږدے ووو‪.‬‬ ‫‪۸‬او داسې پېښ شول چې کله هغه د خدای په وړاندې د خپل کار په ترتیب سره د کاهن دنده اجرا کوله‪.‬‬ ‫‪۹‬د المام دد دستور په ومطابق دد هغۀ دد ما للک وخدائ کور ته دد تلو په وخت کښې دد بو وُورى سوزول ووو‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ادؤ دد وخدائے په وخت کښے دد خلقو ټولو خلقو دواا کوله‪.‬‬ ‫‪۱۱‬هغۀ ته د ما للک وخدائ یوه فرښته ښکاره شوه چې د خوشبویۍ د قربانۍ ښي طرف ته ولړه وه‪.‬‬ ‫‪۱٢‬کله چې زکریا هغه ولید نو سُت خفه شو او ویره پرې شوه‪.‬‬ ‫‪۱۳‬خو فرښتې هغۀ ته ووئیل‪” ،‬زکریاه مه وېرېږه‪ ،‬ځکه چې ستا داا اورېدل شوې ده ‪.‬او ستا د مېرمنې الیزابت به تا ته یو زوئ وزېږوي‬ ‫او د هغه نوم به یوحنا کېږدي‪.‬‬ ‫‪14‬تاسو به خوشحالي او خوشحالي ولرئ ‪.‬او ډیری به د هغه په زیږون خوشحاله شي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬ځکه چې هغه به د ما للک وخدائ په نظر کښې لوئ وى‪ ،‬او نه به شراب څښلى شى او نۀ به مضبوط څښاک ‪.‬او هغه به د روح القدس‬ ‫څُه ډک شي‪ ،‬حتی د مور له رحم څُه‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هغه به د بنى السرائیلو ډېرى د ما للک وخدائ د هغوئ وخدائ پاک ته رجوع وکړى‪.‬‬ ‫‪۱۷‬او هغه به د الیاس په روح او طاقت سره د هغۀ نه مُکښې لړ شى‪ ،‬چې د پلرونو زړونه د اولدونو طرف ته واړوى‪ ،‬او نافرمانان د‬ ‫صادلقانو لحکمت ته راوګرځى ‪.‬د څښتن لپاره چمتو شوي خلک چمتو کول‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬زکریا فرښتے ته ووئیل‪”،‬زۀ به دا په څۀ پوه کړم؟ ځکه چې زه یو زوړ سړی یم‪ ،‬او زما میرمن په کلونو کې ښه وه‪.‬‬ ‫‪۱۹‬فرښتې په جواب کښې ورته ووئیل‪” ،‬زه جبرائیل یم چې د وخدائ پاک په حضور کښې ولړ یم ‪.‬او زه رالیږل شوی یم چې تا سره خبرې‬ ‫وکړم او دا زیری درته ووایم‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ وګوره‪ ،‬ته به تر هغه وخته پورې ګونګ یئ او د خبرو توان به نۀ لرى‪ ،‬تر څو چې دا کارونه سرته ورسول شى‪ ،‬ځکه چې ته زما په‬ ‫خبرو باور نۀ کوې‪ ،‬چې په خپل موسم کښې به پوره کېږى‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬خلقو د زکریا په انتظار ووو ادؤ حیران شول چه هغۀ دومره وخت په کور کښے تیر کړو‪.‬‬ ‫‪٢٢‬کله چې هغه بهر راووت نو د هغوئ سره یې خبرې نۀ کولې‪ ،‬او هغوئ پوهېدل چې هغۀ په کور کښے یو رویا لیدلې ده‪ ،‬ځکه چې هغۀ‬ ‫هغوئ ته ګوته ونیوله او بې خبره پاتې شو‪.‬‬ ‫‪٢۳‬ادؤ داسے شو چه دد هغۀ دد لخدمت ورځے پوره شو نو هغه خپل کور ته روان شو‪.‬‬ ‫‪٢۴‬د دې ورځو نه پس د هغۀ ښځه الیشبع اومیدواره شوه او پنځه میاشتې یې ځان پټ کړو او ویې ویل‪:‬‬ ‫‪٢۵‬ما للک وخدائ زما سره په هغو ورځو کښې داسې چلند وکړ چې په کومو ورځو کښې هغۀ ما ته کتل‪ ،‬چې د خلقو په مینځ کښې زما بدنامۍ‬ ‫لرې کړم‪.‬‬ ‫‪٢۶‬ادؤ په شپږمه میاشت کښې جبرائیل فرښته د وخدائ پاک له طرفه د ګلیل یو ښار ته چې ناصرت نومېده راولېږل شوه‪.‬‬ ‫‪٢۷‬یوې پېغلې ته چې د داؤد د خاندان نه یو سړے چې یوسف نومېده‪ ،‬نکاح کړې وه ‪.‬او د پېغلې نوم مریم وو‪.‬‬ ‫‪٢۸‬نو فرښته هغې ته دننه شوه او ورته یې ووئیل‪” ،‬سلم‪ ،‬په تا ډېر مهربانه یې‪ ،‬ما للک وخدائ له تا سره دے‪ ،‬ته د ښځو په مینځ کښې‬ ‫مبارک یې‪.‬‬ ‫‪٢۹‬کله چې هغې هغه ولید نو د هغه په خبره خفه شوه او په ذهن کې یې واچوله چې دا باید څه ډول وي‪.‬‬ ‫‪۳۰‬فرښتې هغې ته ووئیل‪” ،‬مریمې مه وېرېږه‪ ،‬ځکه چې تا د وخدائ پاک رضا موندلې ده‪.‬‬ ‫ایسى کیږى‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬ادؤ وګوره تۀ به په خپل رحم کښے حامله کیږى ادؤ یو زوئ به پیدا کوى ادؤ دد هغۀ نوم به‬ ‫ى‬ ‫‪32‬هغه به لوی وي او د لوی زوی په نوم به یادیږي ‪:‬او څښتن خدای به هغه ته د خپل پلر داؤد تُت ورکړي‪:‬‬ ‫‪ ۳۳‬هغه به د تل دپاره د یعقوب په کور بادشاهى کوى ‪.‬او د هغه د سلطنت پای به نه وي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬بیا مریم فرښتې ته وویل« ‪:‬دا به څنګه وي چې زه یو سړی نه پیژنم؟‬ ‫‪ ۳۵‬فرښتې ځواب ورکړو او هغې ته یې وویل ‪:‬روح القدس به په تا باندې راشي او د لوی خدای ځواک به په تا سیوري وکړي‪ ،‬نو هم هغه‬ ‫مقدس شی چې له تا څُه پیدا کیږي د خدای زوی به ویل کیږي‪.‬‬ ‫‪۳۶‬ادؤ وګوره‪ ،‬ستا د تره خور الیزابت هم په بوډاتوب کښې یو زوئ پېدا شوى دى‪ ،‬او دا د هغې سره شپږمه میاشت ده‪ ،‬چې هغه بانډه بلل‬ ‫کېده‪.‬‬ ‫‪37‬ځکه چې د خدای سره هیڅ شی ناممکن نه دی‪.‬‬ ‫‪ ۳۸‬مریم ووئیل‪”،‬وګورئ دد ما للک وخدائ !زما سره ستا د کلم مطابق وي ‪.‬او فرښته د هغې څُه لړه‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۳۹‬په دې ورځو کښې مریم پاڅېدله او په بیړه د غرنۍ سیمې نه د یهوداه ښار ته لړه‪.‬‬ ‫‪۴۰‬ادؤ دد زکریا کور ته ورننوتو ادؤ الیشبع ته یې سلم وکړو‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬کله چه الیشبع د مریم سلم واورید نو ماشوم دد هغے په رحم کښے کوز شو ‪.‬او الیزابت د روح القدس څُه ډک شو‪:‬‬ ‫‪۴٢‬هغې په اوچت آواز سره ووئیل‪” ،‬ته د ښځو په مینځ کښې بُتور یې‪ ،‬او ستا د رحم میوه مبارکه ده‪.‬‬ ‫‪ ٤۳‬او دا زما دپاره د کوم ځائے دے چه زما د ما للک مور ما ته راشى؟‬ ‫‪ ٤٤‬ځکه چه کله چه ستا دد سلم آواز زما په غوږونو کښے شو نو ماشوم زما په رحم کښے دد خوشحالئ نه ټوپ کړ‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬ادؤ بُتور دى هغه چه ایمان راوړے دے‪ ،‬ځکه چه دد هغه و‬ ‫څیزونه به امل کوى چه دد ما للک له طرفه ورته وئیلى شوى ووو‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬مریم ووئیل‪”،‬زما روح د ما للک وخدائ لوئى کوى‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬او زما روح زما د نجات ورکوونکى وخدائ پاک سره خوشحاله شوے دے‪.‬‬ ‫د هغه د داوطلبین بې ثباته ګ ‪.‬ي ‪:‬ځکه چې دا ټول نسلونه به ماته برید کړي‪.‬‬ ‫‪ ۴۹‬ځکه چې هغه زورور زما سره لوی کارونه کړي دي ‪.‬او د هغه نوم مقدس دی‪.‬‬ ‫‪۵۰‬ادؤ دد هغۀ رحم په هغوئ دے څوک چه دد هغۀ نه ویریږى نسل نسل‪.‬‬ ‫‪51‬هغه په خپل لس قوت ښودلی دی ‪.‬هغه د هغوئ د زړونو په تصور کښې تکبر خور کړے دے‪.‬‬ ‫‪۵٢‬هغۀ زوروران د خپلو څوکیو نه ښکته کړل او هغوئ یې د ټیټې درجې نه لوړ کړل‪.‬‬ ‫‪ ٥۳‬هغه لوږه په ښو څیزونو ډک کړى دى ‪.‬او مالداره یې خالي لیږلې ده‪.‬‬ ‫‪54‬هغه د خپل رحم په یادولو کې د خپل بنده اسراییل سره لس یو کړ‪.‬‬ ‫‪۵۵‬لکه څنګه چې هغۀ زمونږ د پلر نیکۀ‪ ،‬البراهیم او د هغۀ د نسل سره د تل دپاره خبرې کړې وې‪.‬‬ ‫‪۵۶‬ادؤ مریم دد هغۀ سره تقریباداد دریے میاشتے اوسیدله ادؤ خپل کور ته واپس راغله‪.‬‬ ‫‪57‬اوس د الیشبیت پوره وخت راغلی چې د هغې زیږون باید وشي ‪.‬او هغې یو زوی پیدا کړ‪.‬‬ ‫‪ ۵۸‬د هغې ګاونډیانو او د هغې د تره ګانو دا واورېدل چې څنګه څښتن په هغې باندې لوی رحم وکړ ‪.‬هغوی د هغې سره خوشحاله شول‪.‬‬ ‫‪۵۹‬او داسې وشول چې په اتمه ورځ هغوی د ماشوم سنتولو ته راغلل ‪.‬او هغوی د هغه د پلر په نوم زکریا نومیده‪.‬‬ ‫‪ ٦۰‬مور یې جواب ورکړو‪”،‬نه !مګر هغه به د جان په نوم یادیږي‪.‬‬ ‫‪ ۶۱‬هغوئ هغې ته ووئیل‪” ،‬ستا په خپلوانو کښې داسې څوک نشته چې په دې نوم یادېږى‪.‬‬ ‫‪ ٦٢‬هغوئ دد هغۀ پلر ته الشارات وکړل چه هغه به څنگه راوبلى‪.‬‬ ‫‪ ٦۳‬هغۀ دد لیکلو میز وغوښتو ادؤ ولیکل چه دد هغۀ نوم یوحنا دے ‪.‬او دوی ټول حیران کړل‪.‬‬ ‫‪ ٦٤‬دد هغۀ خوله سمدستى خلصه شوه ادؤ دد هغۀ ژبه خلصه شوه ادؤ دد وخدائے ثنا ئے ووئیله‪.‬‬ ‫‪۶۵‬او د هغوئ په شاوخوا اوسیدونکو ټولو باندې وېره راغله‪ ،‬او دا ټولې خبرې د یهوداه په ټول غرنۍ وملک کښې خپرې شوې‪.‬‬ ‫زړونو کښے کښے ووو ادؤ وئے وئیل چه ”دا به څۀ بچى وي !او د څښتن لس د هغه سره و‪.‬‬ ‫‪۶۶‬ادؤ هر چا چه دا واورېدل هغوئ په و‬ ‫‪ ٦۷‬دد هغۀ پلر زکریاه دد ورو وح القودس نه ډک شو ادؤ وړاندوئي ئي ئے ووئیل‪،‬‬ ‫‪ ۶۸‬د بنى السرائیلو ما للک وخدائ دې برکت وى ‪.‬ځکه چې هغه د خپلو خلکو لیدنه او خلصون کړی دی‪،‬‬ ‫‪۶۹‬او د خپل خدمتګار داؤد په کور کښې یې زمونږ دپاره د نجات سینګ پورته کړے دے‪.‬‬ ‫‪ ۷۰‬لکه څنګه چې هغه د خپلو سپېڅلو پیغمبرانو په خوله خبرې وکړې چې د نړۍ له پیل راهیسې دي‪:‬‬ ‫‪ ۷۱‬دا چې مونږ د خپلو دښمنانو او د هر هغه چا د لس نه بچ شو چې زمونږ نه نفرت کوي‪.‬‬ ‫‪72‬د هغه رحمت د ترسره کولو لپاره چې زموږ د پلرونو سره یې ژمنه کړې وه‪ ،‬او د هغه مقدس تړون یاد ساتئ؛‬ ‫‪۷۳‬هغه قسم چې هغۀ زمونږ پلر البراهیم ته وئیلى ووو‪،‬‬ ‫‪ ۷۴‬دا چې هغه مونږ ته راکړي‪ ،‬چې مونږ د خپلو دښمنانو د لس نه خلص شو‪ ،‬بې له وېرې د هغه خدمت وکړو‪،‬‬ ‫‪ ۷٥‬زمونږ د ژوند ټولې ورځې د هغۀ په وړاندې په تقدس او صداقت کښې‪.‬‬ ‫‪ ۷۶‬او بچیه‪ ،‬ته به د لوئ څښتن پېغمبر وائې‪ ،‬ځکه چې ته به د ما للک وخدائ په مُکښې لړ شې چې د هغۀ لرې تیارې کړې‪.‬‬ ‫‪77‬د دې لپاره چې خپلو خلکو ته د دوی د ګناهونو معاف کولو سره د نجات پوهه ورکړي‪،‬‬ ‫‪78‬زموږ د خدای د نرم رحمت له لرې؛ په دې توګه د لوړو څُه د ورځې سپوږمکۍ زموږ لیدنه وکړه‪،‬‬ ‫‪ ۷۹‬هغوئ ته رڼا راکړى څوک چې په تیارۀ کښې او د مرګ په سیوري کښې ناست دى‪ ،‬ترڅو زمونږ پښې د امن په لره کښې راښکاره‬ ‫کړى‪.‬‬ ‫‪ ۸۰‬هغه ماشوم لوی شو او په روحیاتو کې پیاوړی شو او تر هغه ورځې پورې چې اسراییلو ته یې ښکاره شو په صحرا کې و‪.‬‬ ‫فصل ‪2‬‬ ‫‪۱‬ادؤ په هغو ورځو کښے دد قیصر اوګستوس یو فرمان راغے چه دد ټولى دونیا نه ټیکس اخستلے شى‪.‬‬ ‫‪( ٢‬او دا مالیه په لومړي ځل هغه وخت جوړه شوه کله چې کرینیوس د سوریې والي و)‪.‬‬ ‫صول ترې اخستلے شى‪.‬‬ ‫‪۳‬ادؤ هر یو خپل ښار ته لړل چه مح و‬ ‫‪ ٤‬ادؤ یووسف هم دد ګیلیل نه دد ناصرت دد ښار نه یهوداه ته لړو‪ ،‬دد داؤد ښار ته چه بیت لحم ویل کیږى( ‪.‬ځکه چې هغه د داود د کورنۍ او‬ ‫نسب څُه و)‪:‬‬ ‫‪5‬د مریم سره مالیه اخیستل د هغه د میړه میرمنې سره ‪ ،‬د ماشوم سره لوی وي‪.‬‬ ‫‪۶‬نو داسې وشول چې کله چې هغوئ هلته وو نو هغه ورځې پوره شوې چې د هغې د زېږېدو وړ وى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۷‬هغې خپل اولنی زوی راوغوښتو‪ ،‬هغه یې په جامو کې وتړلو او په یوه چرګه کې یې کېښود ‪.‬ځکه چې په هوټل کې د هغوی لپاره ځای نه‬ ‫و‪.‬‬ ‫‪۸‬او په همغه وملک کښې شپون هم په پټى کښے ناست ووو او د شپې به یې د خپلو رمو څارنه کوله‪.‬‬ ‫‪۹‬او ګورئ‪ ،‬د ما للک وخدائ فرښته په هغوئ باندې راغله او د ما للک وخدائ جلل د هغوئ په شاوخوا کښې ځلنده شو‪ ،‬او هغوئ سُت‬ ‫وېرېدل‪.‬‬ ‫‪۱۰‬فرښتې هغوئ ته ووئیل‪” ،‬مه وېرېږئ‪ ،‬ځکه چې ګورئ‪ ،‬زۀ تاسو ته د لوئې خوشحالۍ زیرے درکوم چې ټولو خلقو ته به وي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬ځکه چې نن ستاسو دپاره د داود په ښار کښې یو نجات ورکوونکى پېدا شوے دے‪ ،‬چې مسیح ما للک دے‪.‬‬ ‫‪12‬دا به تاسو ته یوه نښه وي ‪.‬تاسو به هغه ماشوم ومومئ چې په جامو کې پوښل شوي‪ ،‬په یوه چرګ کې پروت دی‪.‬‬ ‫‪۱۳‬ناڅاپه د فرښتې سره د آسماني لښکر یوه ډله وه چې د وخدائ پاک ستاینه یې کوله او ویې ویل‪:‬‬ ‫‪۱۴‬د وخدائ پاک جلل په اووچت دے‪ ،‬ادؤ په زمکه امن‪ ،‬د خلقو سره نیکى‪.‬‬ ‫‪۱۵‬او داسې وشول چې څنګه فرښتې د هغوئ نه آسمان ته تللې وې‪ ،‬شپون یو بل ته ووئیل‪” ،‬راځئ چې اوس بیت لحم ته لړ شو او دا څۀ‬ ‫وګورو چې څۀ پېښ شوى دى‪ ،‬چې ما للک وخدائ پرې خبر کړے دے ‪.‬موږ‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬هغوئ په بیړه ورغلل ادؤ مریم ادؤ یووسف ادؤ هغه ماشوم ئے ولیدل چه په چرګ کښے پروت وو‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬کله چه هغوئ دا ولیدل نو دد دے بچى په باره کښے هغوئ ته هغه خبره ئے بیان کړه‪.‬‬ ‫‪۱۸‬او ټولو هغوئ چې دا واورېدل هغوئ په هغو خبرو حیران شول چې څۀ شپون ورته وئیلى ووو‪.‬‬ ‫‪۱۹‬خو مریم دا ټول څیزونه ساتل او په خپل زړۀ کښې یې سوچ کولو‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ شپوون واپس لړل ادؤ دد وخدائے ثنا او ثنا ئے دد هر څۀ دد پاره چه هغوئ اوریدلى اؤ لیدلے ووو‪ ،‬لکه څنګه چه هغوئ ته وئیلى شوى ووو‪.‬‬ ‫ایسى کېښودو‪ ،‬چې د هغې په رحم کښې د پېدا کېدو نه مُکښې د‬ ‫سنت کولو اته ورځې پوره شوې‪ ،‬نو د هغۀ نوم‬ ‫‪٢۱‬کله چې د ماشوم د و‬ ‫ى‬ ‫فرښتې په نوم نوم کېده‪.‬‬ ‫موسى د شریعت په مطابق د هغې د پاکولو ورځې پوره شوې‪ ،‬نو هغوئ هغه یروشلم ته راوستو چې هغه څښتن ته وړاندې‬ ‫‪٢٢‬کله چې د‬ ‫ى‬ ‫کړي‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬لکه څنګه چې د څښتن په قانون کې لیکل شوي دي‪ ،‬هر هغه نارینه چې رحم پرانیزي هغه به د څښتن لپاره مقدس بلل کیږي‪.‬‬ ‫‪٢۴‬او د ما للک وخدائ په شریعت کښې چې فرمائیلى شوى دى‪ ،‬یوه جوړه کوتره یا دوه د کبوتر قرباني کول‪.‬‬ ‫‪٢۵‬ادؤ ګورئ په بیتو ال ومقدس کښے یو سړے وو چه نوم یې شمعون وو ‪.‬او هماغه سړی صادق او متقی و‪ ،‬د اسراییلو د تسلیت په تمه وو ‪:‬‬ ‫او روح القدس په هغه باندې و‪.‬‬ ‫‪٢۶‬ادؤ دد ورو وح القودس په ذریعه هغۀ ته دا وښودلے شو چه هغه دد مرګ نه لیدلے شى‪ ،‬تر څو چه هغه دد ما للک مسیح لیدلے نۀ وى‪.‬‬ ‫ایسى راوستو دد هغۀ دد پاره دد شریعت مطابق امل وکړو‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬هغه د روح په وسیله معبد ته راغى او کله چه مور او پلر ماشوم‬ ‫ى‬ ‫‪٢۸‬بیا هغۀ هغه په غېږ کښې ونیولو او د وخدائ پاک برکت یې ورکړو او وې فرمایل‪:‬‬ ‫‪ ٢۹‬ما للکه وخدایه‪ ،‬اوس خپل بنده ته د خپل کلم په مطابق په سلمتیا سره لړ شه‪.‬‬ ‫‪۳۰‬ځکه زما سترګو ستا خلصون لیدلی دی‪،‬‬ ‫‪ ۳۱‬کوم چې تا د ټولو خلکو په مخ کې چمتو کړی دی‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬د غېریهودیانو د رڼا کولو رڼا او ستا د بنى السرائیلو جلل‪.‬‬ ‫‪۳۳‬یوسف او د هغه مور په هغه څه حیران شول چې د هغه په اړه ویل شوي وو‪.‬‬ ‫‪ ۳۴‬شمعون هغوئ ته برکت ورکړو او خپلې مور مریم ته یې ووئیل‪” ،‬ګوره‪ ،‬دا ماشوم په بنى السرائیلو کښې د ډېرو د زوال او راپاڅېدو‬ ‫دپاره تیار شوى دى ‪.‬او د یوې نښې لپاره چې په مقابل کې به یې خبرې وشي‪.‬‬ ‫‪( ۳۵‬هو‪ ،‬یوه توره به ستا په خپل نفس هم سوري کړي )چې د ډیرو زړونو فکرونه څرګند شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۶‬د اسیر د قبیلې د فانوایل لور یوه انا وه‪ ،‬چې یوه پېغمبره وه‪ ،‬هغه د ډېر امر لرونکې وه او د خپل پېغلتوب څُه اوه کاله یې د یوه مېړه‬ ‫سره ژوند کاوه‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪۳۷‬ادؤ هغه د څلویښتو کالو کونډه وه چه دد وخدائے دد وخدائے نه لړه نۀ وه بلکه دد وخدائے ابادت به ئے شپه او ورځ په روژه نیولو اؤ ابادت‬ ‫کولو‪.‬‬ ‫‪۳۸‬هغې په هماغه شېبه کې د څښتن شکر ادا کړ او ټولو ته یې د هغه په اړه وویل چې په بیت المقدس کې د خلصون په لټه کې وو‪.‬‬ ‫‪۳۹‬کله چې هغوئ د ما للک وخدائ د شریعت په ومطابق ټول کارونه سرته ورسول‪ ،‬نو هغوئ ګلیل ته واپس خپل ښار ناصرت ته لړل‪.‬‬ ‫‪۴۰‬ادؤ ماشوم لوئے شو ادؤ په وروح کښے مضبوط شو‪ ،‬دد لحکمت نه ډک شو ادؤ دد وخدائے فضل په هغۀ وو‪.‬‬ ‫‪۴۱‬نو د هغۀ مور او پلر هر کال د فسحې په اختر کښې یروشلم ته تلل‪.‬‬ ‫‪۴٢‬کله چې هغه د دولسو کالو وو‪ ،‬نو هغوئ د اختر د دستور سره سم یروشلم ته لړل‪.‬‬ ‫ایسى په یروشلم کښې پاتې شو ‪.‬یوسف او د هغه مور په دې‬ ‫‪۴۳‬کله چې د هغوئ ورځې پوره شوې‪ ،‬کله چې هغوئ واپس راغلل نو ماشوم‬ ‫ى‬ ‫نه پوهیدل‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬خو هغوئ دا ګمان وکړ چه هغه په جماات کښے وى نو دد یوے ورځى په سفر لړل ‪.‬او هغه د خپلو خپلوانو او آشنایانو په مینځ کې‬ ‫لټول‪.‬‬ ‫و‬ ‫د‬ ‫‪ ٤٥‬کله چه هغوئ هغه ونه موند نو بیا بیتو ال ومقدس ته لړل اؤ دد هغۀ لټونکے ئے‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬ادؤ دد دریو ورځو نه پس هغوئ هغه دد وخدائے په کور کښے ولیدو ادؤ دد ډاکټرانو په مینځ کښے ناست وو ادؤ دد هغوئ غوږ ئے نیولو ادؤ‬ ‫سوال ئے کول‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬ادؤ هر څوک چه دد هغۀ اوریدلے ووو هغوئ دد هغۀ په اقل ادؤ جوابونو حیران شول‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫و‬ ‫چه”زوره‪ ،‬تا زمونږ سره دا څۀ سلوک وکړو؟ ګوره‪ ،‬ستا پلر او‬ ‫‪ ٤۸‬کله چه هغوئ هغه ولیدو نو حیران شول ادؤ دد هغۀ مور ورته ووئیل‬ ‫ما په غم کې ستا په لټه کې یو‪.‬‬ ‫‪ ٤۹‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ”تاسو ما څنګه لټوئ؟ ایا تاسو نه پوهیږئ چې زه باید د خپل پلر په سوداګرۍ کې وم؟‬ ‫‪۵۰‬ادؤ هغوئ په هغه خبره نۀ پوهېدل چه هغۀ هغوئ ته وئیلى ووو‪.‬‬ ‫‪ ٥۱‬هغه دد هغوئ سره ښکته شو ادؤ ناصرت ته راغلو ادؤ دد هغوئ تابع شو‪ ،‬خو دد هغۀ مور دا ټولے خبرے په زړۀ کښے ساتلے ووو‪.‬‬ ‫‪ ٥٢‬ایس ى په لحکمت اؤ قد او دد وخدائے ادؤ دد انسان په فضل کښے زیات شو‪.‬‬ ‫دریم څپرکی‬ ‫‪۱‬اوس د تبریوس قیصر د پادشاهۍ په پنځلسم کال کې‪ ،‬پونټیوس پیلطس د یهودا والي وو‪ ،‬او هیرود د ګیلیل حاکم وو‪ ،‬او د هغه ورور‬ ‫فیلیپ د اتوریا او د تراکونیتس د سیمې حاکم وو‪ ،‬او لیزانیاس د ابیلین والي وو‪.‬‬ ‫یحیى ته ورسېدو‪.‬‬ ‫‪٢‬حناس او کائفا د مشر المامانو په توګه د وخدائ پاک کلم په صحرا کښې د زکریا زوئ‬ ‫ى‬ ‫‪۳‬ادؤ هغه د اوردن په غاړه ټول وملک ته راغے ادؤ دد وګناهوونو دد معافى دد پاره دد توبه دد بپتسمه واظ وکړ‪.‬‬ ‫‪۴‬لکه څنګه چې د ایسیاه پېغمبر د کلم په کتاب کښې لیکلے شوى دى‪ ،‬چې په دښته کښې د یو چا آواز راغلے دے‪ ،‬چې د ما للک وخدائ‬ ‫لره تیار کړه‪ ،‬د هغۀ لرې سمې کړه‪.‬‬ ‫‪۵‬هره دره به ډکه شي‪ ،‬هر غر او غونډۍ به ښکته کړل شي ‪.‬او کږې لرې به سمې شي‪ ،‬او کږې لرې به هموارې شي‪.‬‬ ‫‪۶‬او ټول انسانان به د وخدائ پاک نجات ووینى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬بیا هغۀ هغو خلقو ته چه دد هغۀ نه بپتسمه اخستلے راغلے وو ووئیل‪ ،‬اے د مارانو نسله‪ ،‬تاسو ته چا خبردارے درکړے دے چه د‬ ‫راتلونکے غضب نه وتښتى؟‬ ‫‪۸‬نو له دې امله د توبې وړ مېوې راوباسئ او په خپل منځ کې دا مه وایئ‪ ،‬چې موږ خپل پلر ته ابراهیم لرو‪ ،‬ځکه چې زه تاسو ته وایم‪،‬‬ ‫چې خدای د دې کاڼو څُه د ابراهیم لپاره د اولد پیدا کولو توان لري‪.‬‬ ‫‪ ۹‬او اوس هم د ونو په ریښو کټه ایښودل شوې ده ‪:‬هر هغه ونه چې ښه میوه نه راوړي هغه پرې کړل شي او اور ته واچول شي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬نو خلقو د هغۀ نه تپوس وکړو‪” ،‬نو بیا څۀ وکړو؟‬ ‫‪ ۱۱‬هغۀ جواب ورکړو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه”څوک چه دوه کوټے وى نو هغه چا ته ورکړى چه هیڅ نۀ لرى ‪.‬او هغه څوک چې‬ ‫غوښه لري هغه دې هم همداسې وکړي‪.‬‬ ‫‪۱٢‬بیا محصیلن هم راغلل چې بپتسمه واخلي او هغه ته یې وویل ‪:‬ای استاده‪ ،‬موږ څه وکړو؟‬ ‫‪۱۳‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬د هغه نه زیات مۀ اخلئ چې تاسو ته مقرر شوى دى‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬ادؤ سپاهیانو هم دد هغۀ نه تپوس وکړو ادؤ وئے وئیل چه”مونږ څۀ وکړو؟ هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬د هیڅ چا سره ظلم مه کوئ‪ ،‬نه په چا‬ ‫باندې دروغ تور لګوئ ‪.‬او په خپل معاش راضي اوسئ‪.‬‬ ‫زړونو کښے دد یوحنا خیال ووو چه هغه مسیح دے او که نه؟‬ ‫‪۱۵‬ادؤ لکه څنګه چه خلقو النتظار کړى ووو ادؤ دد ټولو خلقو په و‬ ‫‪ ۱٦‬یوحنا هغوئ ټولو ته جواب ورکړو چه زد ۀ تاسو ته په اوبو بپتسمه درکوم ‪.‬مګر زما څُه ډیر ځواکمن یو راځي‪ ،‬د هغه د بوټانو کڅوړه‬ ‫چې زه یې د خلصولو وړ نه یم ‪:‬هغه به تاسو ته د روح القدس او اور سره بپتسما درکړي‪:‬‬ ‫‪ ۱۷‬دد چا پندى دد هغۀ په لس کښے دے‪ ،‬او هغه به خپل زمکه پاکه کړى ادؤ غنم به په خپله کښے جمع کړى ‪.‬مګر هغه به هغه اور سوځوي‬ ‫چې نه اورېدونکی دی‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬ادؤ دد هغۀ په نصیحت کښے ډیر نور و‬ ‫څیزونه خلقو ته وړاندے کړل‪.‬‬ ‫‪۱۹‬خو د هغۀ د ورور فیلیپوس د ښځې هیرودیاس او د هغۀ د ټولو بدیو په وجه چې هیرودیس یې کړى ووو‪ ،‬د هغۀ له خوا هغه ملمت شو‪.‬‬ ‫یحیى په بند کښے بند کړو‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ دد هر څۀ نه الوه دا هم زیاته کړه چه هغۀ‬ ‫ى‬ ‫ایسى هم بپتسمه واخسته او داا یې وکړه‪ ،‬آسمان پرانستل شو‪.‬‬ ‫چې‬ ‫شول‬ ‫پېښ‬ ‫‪٢۱‬کله چې ټولو خلقو بپتسمه واخسته نو داسې‬ ‫ى‬ ‫‪٢٢‬او ورو وح القودس په بدن کښې د کوترې په شان راښکته شو‪ ،‬او د آسمان نه یو آواز راغے چې وفرمائیل‪” ،‬ته زما ګران زوئ یې ‪.‬زه په تا‬ ‫ډیر خوښ یم‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى په خپله هم دد دېرشو کالو په امر شروع شو اؤ دد یووسف زوئ ووو چه دد هیلي زوئ وو‪.‬‬ ‫‪٢۳‬ادؤ‬ ‫ى‬ ‫‪٢۴‬د متات زوئ وو‪ ،‬هغه د لوي زوئ ؤ‪ ،‬هغه د ملُي زوئ ؤ‪ ،‬هغه د جنا زوئ ؤ‪ ،‬هغه د یووسف زوئ ؤ‪.‬‬ ‫‪٢۵‬هغه د متتیاس زوی‪ ،‬هغه د اموس زوی‪ ،‬هغه د نعوم زوی‪ ،‬هغه د ایسلي زوی‪ ،‬هغه د ناګ زوی‪،‬‬ ‫‪٢۶‬هغه د معت زوی‪ ،‬هغه د متتیاس زوی‪ ،‬هغه د سمی زوی‪ ،‬هغه د یوسف زوی‪ ،‬هغه د یهودا زوی‪،‬‬ ‫‪٢۷‬هغه د یونا زوئ وو‪ ،‬هغه د ریسا زوئ ؤ‪ ،‬هغه د زروبابل زوئ ؤ‪ ،‬هغه د سلتئیل زوئ ؤ‪ ،‬هغه د نیري زوئ ؤ‪.‬‬ ‫‪٢۸‬هغه د ملُي زوئ ؤ‪ ،‬هغه د ادي زوئ ؤ‪ ،‬هغه د کوسام زوی ؤ‪ ،‬هغه د المودام زوی ؤ‪ ،‬هغه د ایر زوی ؤ‪،‬‬ ‫‪ ٢۹‬هغه د یوس زوی‪ ،‬هغه د الیعزر زوی‪ ،‬هغه د یوریم زوی‪ ،‬هغه د متات زوی‪ ،‬هغه د لوی زوی‪،‬‬ ‫‪۳۰‬هغه د شمعون زوئ وو‪ ،‬هغه د یهودا زوئ ؤ‪ ،‬هغه د یوسف زوئ ؤ‪ ،‬هغه د یونان زوئ ؤ‪ ،‬هغه د الیاقیم زوئ ؤ‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬هغه د میل زوی‪ ،‬هغه د مینان زوی‪ ،‬هغه د متتا زوی‪ ،‬هغه د ناتن زوی‪ ،‬هغه د داؤد زوی‪،‬‬ ‫‪ ۳٢‬هغه د یسي زوئ ؤ‪ ،‬هغه د اوبید زوئ ؤ‪ ،‬هغه د بواز زوئ ؤ‪ ،‬هغه د سلمون زوئ ؤ‪ ،‬هغه د ناسون زوئ ؤ‪،‬‬ ‫‪ ۳۳‬هغه د امیناداب زوئ ؤ‪ ،‬هغه د ارام زوئ ؤ‪ ،‬هغه د اسروم زوئ ؤ‪ ،‬هغه د فارس زوئ ؤ‪ ،‬هغه د یهوداه زوئ ؤ‪.‬‬ ‫‪ ۳۴‬هغه د یعقوب زوئ وو‪ ،‬د اسحاق زوئ ؤ‪ ،‬هغه د ابراهیم زوئ ؤ‪ ،‬هغه د تارا زوئ ؤ‪ ،‬هغه د نُور زوئ ؤ‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬هغه د ساروک زوی‪ ،‬هغه د راګو زوی‪ ،‬هغه د فلیک زوی‪ ،‬هغه د حبر زوی‪ ،‬هغه د سال زوی‪،‬‬ ‫‪ ۳۶‬هغه د قینان زوی‪ ،‬هغه د ارفکساد زوی‪ ،‬هغه د سم زوی‪ ،‬هغه د نو زوی‪ ،‬هغه د لمک زوی‪،‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۳۷‬هغه د متوسل زوی‪ ،‬هغه د حنوک زوی‪ ،‬هغه د یارد زوی‪ ،‬هغه د مالیل زوی‪ ،‬هغه د قینان زوی‪،‬‬ ‫‪ ۳۸‬هغه د انوس زوئ وو‪ ،‬هغه د سیت زوئ وو‪ ،‬هغه د آدم زوئ وو‪ ،‬چې د وخدائ پاک زوئ وو‪.‬‬ ‫څپرکی ‪4‬‬ ‫ایسى دد ورو وح القودس نه ډک ووو ادؤ دد اوردن نه واپس راغے ادؤ دد ورو وح القودس په وسیله بیا صحرا ته لړو‪.‬‬ ‫‪۱‬ادؤ‬ ‫ى‬ ‫‪2‬څلوېښت ورځې د شیطان په ازمېښت کې پاتې کېدل ‪.‬او په هغه ورځو کې هغه هیڅ نه و خوړل ‪:‬او کله چې دوی پای ته ورسیدل‪ ،‬هغه‬ ‫وروسته وږی شو‪.‬‬ ‫‪۳‬البلیس ورته ووئیل‪” ،‬کۀ تۀ د وخدائ پاک زوئ یې نو دې تیږې ته وحکم راکړه چې دا ډوډۍ جوړه کړه‪.‬‬ ‫ایسى ورته جواب ورکړو چه ” لل و‬ ‫کل دى چه سړے به یواځي په ډوډئ ژوندى نۀ شى بلکه دد وخدائے په هر کلم ئے ژوند کوى‪.‬‬ ‫‪٤‬‬ ‫ى‬ ‫‪۵‬ادؤ البلیس هغه یو لوئ غره ته بوتلو ادؤ دد دونیا ټول بادشاهى ئے ورته په یو ځائے کښے وښودل‪.‬‬ ‫‪۶‬البلیس ورته ووئیل‪” ،‬زۀ به دا ټول طاقت تاته درکړم او د هغوئ جلل به درکوم‪ ،‬ځکه چې دا ما ته سپارلے شوى دى ‪.‬او هر چا ته به یې‬ ‫ورکوم‪.‬‬ ‫‪۷‬که ته زما ابادت وکړې نو هر څه به ستا شي‪.‬‬ ‫‪۸‬ایسى جواب ورکړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬ادئے شیطان زما نه شاته شه‪ ،‬ځکه چه لیکلى شوى دى چه دد خپل وخدائے وخدائے ابادت کوه‬ ‫ى‬ ‫ادؤ صرف دد هغۀ ابادت کوه‪.‬‬ ‫‪۹‬هغۀ هغه بیتو ال ومقدس ته راوغوښتو او د وخدائ پاک د وخدائ په سر یې کښېښودو ادؤ ورته یې ووئیل‪” ،‬که تۀ د وخدائ پاک زوئ یې‪ ،‬نو د‬ ‫دې ځائ نه ځان راکوز کړه‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ځکه چه دا لیکلے شوى دى چه هغه به خپلو فرښتو ته وحکم درکړى چه تا ساتى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬او هغوئ به تا په خپلو لسونو کښې پورته کوى‪ ،‬داسې نۀ وى چې هر وخت ستا پښه په کاڼى باندې ولګوى‪.‬‬ ‫‪۱٢‬ایسى ورته جواب ورکړو‪” ،‬وائى چې ما للک وخدائ خپل وخدائ پاک مۀ ازموئ‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪۱۳‬ادؤ کله چه البلیس ټول آزمیښت ختم کړو نو دد یو موسم دپاره دد هغۀ نه لړو‪.‬‬ ‫ایسى دد وروح په قودرت کښے ګلیل ته واپس راغے ادؤ دد هغۀ په نزد په ټولو القو کښے دد هغۀ شهرت خور شو‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬بیا‬ ‫ى‬ ‫‪۱۵‬ادؤ هغۀ دد هغوئ په ابادتُانو کښے تعلیم ورکړو ادؤ دد ټولو نه جلل ئے شو‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬هغه ناصرت ته راغلو چرته چه هغه لوئ شوى ووو ادؤ دد هغۀ دد رواج مطابق دد سبت په ورځ ابادت خانے ته لړو ادؤ دد لوستلو دپاره‬ ‫پاڅیدو‪.‬‬ ‫ایسى پېغمبر کتاب ورکړے شو ‪.‬او کله چې هغه کتاب خلص کړ نو هغه ځای یې وموند چې پکې لیکل شوي وو‪،‬‬ ‫ته‬ ‫هغۀ‬ ‫‪ ۱۷‬ادؤ‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫ى‬ ‫‪18‬د څښتن روح په ما باندې دی‪ ،‬ځکه چې هغه زه مسح کړی یم چې غریبانو ته د انجیل تبلیغ وکړم ‪.‬هغه زه رالیږلی یم چې مات شوي‬ ‫زړونه روغ کړم‪ ،‬بندیانو ته د خلصون تبلیغ وکړم‪ ،‬او ړندو ته د لید د بیرته راګرځولو لپاره‪ ،‬د زخمونو د خلصون لپاره‪،‬‬ ‫‪19‬د څښتن د منلو وړ کال تبلیغ کول‪.‬‬ ‫‪٢۰‬هغۀ کتاب بند کړو ادؤ بیا یې وزیر ته ورکړ ادؤ ناست ووو ‪.‬ادؤ دد ټولو هغوئ چه په ابادت خانے کښے ووو سترګے په هغۀ کښے ووو‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬نن ورځ دا صحیفه ستاسو په غوږونو کښې پوره شوه‪.‬‬ ‫‪٢٢‬ادؤ ټولو دد هغۀ ګواهى ورکړه ادؤ دد هغۀ دد وخلے نه دد وخدائے دد کلم په شان حیران شول ‪.‬هغوی وویل ‪:‬ایا دا د یوسف زوی نه دی؟‬ ‫‪٢۳‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬تاسو به خامُا ما ته دا متل ووائى‪” ،‬طبیب‪ ،‬خپل ځان روغ کړه ‪:‬څۀ چې مونږ په کفرناحوم کښې اوریدلى دى‪،‬‬ ‫دلته هم په خپل وطن کښې وکړئ‪.‬‬ ‫‪٢۴‬هغۀ ووئیل‪” ،‬زۀ تاسو ته رښتیا وایم چې هیڅ یو پېغمبر په خپل وطن کښې قبول نۀ شى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬خو زۀ تاسو ته رښتیا وایم چې په بنى السرائیلو کښې د الیاس په زمانه کښې ډېرې کونډې وې‪ ،‬کله چې آسمان درې کاله او شپږ میاشتې‬ ‫بند و او په ټوله وملک کښې لوئ قحط وو‪.‬‬ ‫‪٢۶‬خو الیاس په هغوئ کښې هیڅ یو ته نۀ ووو لیږل شوى بغیر د صیدا ښار سرپتا ته چې یوې کونډه ښځې ته‪.‬‬ ‫‪٢۷‬او د الیسیوس پېغمبر په وخت کښې په بنى السرائیلو کښې ډېر جذامران وو ‪.‬او هیڅ یو هم پاک نه شو‪ ،‬د نعمان سوریایي وژغورل شو‪.‬‬ ‫‪٢۸‬کله چې هغوئ چې په ابادت خانه کښې وو‪ ،‬دا خبرې واورېدې نو په قهر شول‪.‬‬ ‫‪ ٢۹‬ادؤ پاڅیدلو ادؤ هغه ئے دد ښار نه وشړلو ادؤ هغه ئے دد غونډئ ښوونکے ته بوتلو چرته چه دد هغوئ ښار جوړ شوى ووو‪ ،‬دد دے دد پاره چه‬ ‫هغوئ هغه په سر کښے راښکته کړى‪.‬‬ ‫‪ ۳۰‬خو هغه د هغوئ په مینځ کښے په خپله لر روان شو‪.‬‬ ‫‪۳۱‬ادؤ دد ګلیل ښار کفرنحوم ته راغلو ادؤ دد سبت په ورځ ئے تعلیم ورکړو‪.‬‬ ‫‪۳٢‬او هغوئ دد هغۀ په تعلیم حیران شول ځکه چه دد هغۀ کلم په قدرت سره ووو‪.‬‬ ‫‪۳۳‬په ابادت خانه کښے یو سړے وو چه دد ناپاک شیطان په روح کښے وو ادؤ په اووچت آواز ئے چغه کړه‪،‬‬ ‫‪34‬ووایه‪ ،‬موږ یوازې پریږده ‪.‬ای ایسی ناصری‪ ،‬مونږ له تا سره څه تعلق لرو؟ ایا ته راغلی یې چې موږ له منځه یوسو؟ زه تاسو پیژنم‬ ‫چې ته څوک یې؛ د خدای پاک‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪۳۵‬ایسى هغه ملمت کړو ادؤ ورته ئے ووئیل چه ”چپ شه اؤ دد هغۀ نه بهر راځه ‪.‬او کله چې شیطان هغه په مینځ کې وغورځاوه‪ ،‬هغه د‬ ‫ى‬ ‫هغه څُه بهر راووت او هغه ته یې زیان ونه رساوه‪.‬‬ ‫‪۳۶‬هغوئ ټول حیران شول ادؤ په خپل مینځ کښے ئے ووئیل‪” ،‬دا څۀ خبره ده !ځکه چې هغه په اختیار او ځواک سره ناپاکو روحونو ته‬ ‫امر کوي او دوی بهر راوځي‪.‬‬ ‫‪۳۷‬ادؤ دد هغۀ شهرت دد وملک په هر ځائے کښے خپور شو‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۳۸‬هغه دد ابادت خانے نه راووتو ادؤ د شمعوون کور ته ورننوتو ‪.‬او د شمعون د مېرمنې مور سُته تبه راورسېده ‪.‬او هغوئ هغه د هغې‬ ‫دپاره وغوښت‪.‬‬ ‫‪۳۹‬هغه د هغې په سر ودرېد او تبه یې ور وژړل ‪.‬او دا هغه لړه‪ ،‬او سمدستي هغه پاڅېده او د هغوی خدمت یې وکړ‪.‬‬ ‫‪۴۰‬کله چې نمر راښکته شو‪ ،‬نو ټول هغه کسان چې په مُتلفو ناروغیو اخته وو هغه یې هغه ته راوستل ‪.‬هغه خپل لسونه په هر یو باندې‬ ‫کېښودل او روغ یې کړل‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬ادؤ دد ډیرو نه شیطانان هم راووتل ادؤ چغے ئے ئے ووئیل چه تۀ دد وخدائے زوئے مسیح یې ‪.‬ادؤ هغۀ هغوئ ته غندنه وکړه چه دد خبرو‬ ‫کولو نه ئے پریښودل ځکه چه هغوئ پوهیدل چه هغه مسیح دے‪.‬‬ ‫‪۴٢‬کله چې ورځ شوه‪ ،‬نو هغه لړ او یو صحرا ته لړ او خلکو د هغه په لټه کې شو‪ ،‬هغه ته راغلل او هغه یې ودراوه چې د دوی څُه لړ‬ ‫نشي‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪ ٤۳‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ”زۀ باید دد خدائے بادشاهى په نورو ښارونو کښے هم بیان کړم‪ ،‬ځکه چه زد ۀ رالیږلے شوى یم‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬ادؤ هغۀ دد ګلیل په ابادتُانو کښے واظ وکړو‪.‬‬ ‫څپرکی ‪5‬‬ ‫‪۱‬او داسې وشول چې څنګه چې خلقو په هغۀ باندې د وخدائ پاک د کلم د اورېدو دپاره فشار راوړو‪ ،‬نو هغه د ګنیسرت د جهیل په غاړه‬ ‫ودرېد‪.‬‬ ‫‪٢‬او دوه کشتۍ یې ولیدل چې د جهیل په غاړه ولړې وې‪ ،‬خو ماهیان له هغو څُه وتلي وو او خپل جال یې مینځل‪.‬‬ ‫‪۳‬ادؤ هغه دد شمعوون په کشتئ کښے ورننوتو ادؤ ورته ئے دواا وکړه چه دد زمکې نه لږ وشى ‪.‬او هغه ناست شو او د کښتۍ څُه یې خلکو ته‬ ‫تعلیم ورکړ‪.‬‬ ‫‪۴‬کله چې هغۀ خبرې پرېښودلې نو شمعون ته یې ووئیل‪” ،‬ژورې ته لړ شه او خپلې جالونه د وچېدو دپاره راښکته کړه‪.‬‬ ‫‪ ٥‬شمعوون ورته جواب ورکړو چه”اوستاذه‪ ،‬مونږ ټوله شپه زحمت ګزار کړے دے خو هیڅ مو نۀ دى اخستى‪ ،‬خو ستا په خبره به زۀ به جال‬ ‫راکوز کړم‪.‬‬ ‫‪ ٦‬کله چه هغوئ دا وکړل نو دد ماهیانو یو لوئ ډله ئے کښل اؤ د هغوئ جال ئے مات کړل‪.‬‬ ‫‪۷‬او هغوئ خپلو ملګرو ته چې په بله کشتۍ کښې ووو اشاره وکړه چې راشئ او د هغوئ مدد وکړئ ‪.‬او هغوئ راغلل او دواړه کشتۍ یې‬ ‫ډکې کړې چې په ډوبېدو شروع شوې‪.‬‬ ‫ایسى په ګوډون ونښتو ادؤ ورته ئے ووئیل چه”زما نه لړ شه ‪.‬ځکه چې زه ګناهګار سړی یم‪ ،‬ای‬ ‫‪ ۸‬کله چه شمعون پطروس دا ولیدل نو دد‬ ‫ى‬ ‫څښتنه‪.‬‬ ‫‪۹‬ځکه چې هغه او ټول هغه څوک چې د هغۀ سره ووو د هغو کبانو په غېږ کښې چې هغوئ نیولى ووو حیران شو‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ادؤ دد زبدى زامن یعقووب ادؤ یوحنا هم دد شمعوون سره ملګرى ووو ‪.‬ایسی شمعون ته وویل ‪:‬مه ویریږه ‪.‬له دې وروسته به ته سړي ونیسي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬کله چې هغوئ خپلې کشتۍ ځمکې ته راوړې نو ټول یې پرېښودل او د هغۀ پسې روان شول‪.‬‬ ‫ایسى ولیدلو په وخدائ پاک باندې‬ ‫چې‬ ‫چا‬ ‫وو‪،‬‬ ‫‪۱٢‬او داسې وشول چې کله هغه په یو ښار کښې ووو نو یو سړے یې ولیدو چې د جذام نه ډک‬ ‫ى‬ ‫پرېوتو او ورته یې ارض وکړو‪” ،‬ما للکه‪ ،‬که تۀ وغواړې نو ما پاک کړې‪.‬‬ ‫‪۱۳‬هغۀ خپل لس راوغوښتو ادؤ لمس یې کړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬زد ۀ غواړم‪ ،‬تۀ پاک شه ‪.‬او سمدلسه جذام د هغه څُه لړ‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغۀ هغۀ ته وحکم ورکړو چې هیچا ته نۀ وائى‪ ،‬خو لړ شه ادؤ خپل ځان کاهن ته وښایه او د خپل پاکولو دپاره پېش وکړه لکه څنګه چې‬ ‫موسى وحکم ورکړے ووو‪ ،‬د هغوئ دپاره د ګواهۍ دپاره‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪۱۵‬خو هرڅومره چې په بهر کې د هغه شهرت ډیر شو‪ ،‬او ډیر خلک د هغه د اوریدلو او د خپلو ناروغیو څُه د شفا ورکولو لپاره راټول‬ ‫شول‪.‬‬ ‫‪۱۶‬ادؤ هغه خپل ځان بیا صحرا ته بوتلو ادؤ داا ئے وکړه‪.‬‬ ‫‪۱۷‬ادؤ یوه ورځ چه هغۀ تعلیم ورکړو نو هلته فریسیان ادؤ دد شریعت االمان ناست ووو چه دد ګلیل‪ ،‬یهوداه ادؤ بیتو ال ومقدس دد هر ښار نه‬ ‫راووتل‪ ،‬ادؤ دد ما للک قدرت ‪.‬د دوی د درملنې لپاره حاضر وو‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪۱۸‬ادؤ وګوره‪ ،‬سړو یو سړے په کټ کښے راوستو چه په فالج اخته ووو‪ ،‬اؤ هغوئ دد هغه دد راوستلو اؤ دد هغۀ په وړاندے دد ښُولو وسیله‬ ‫ولټوله‪.‬‬ ‫‪۱۹‬کله چې د ګڼې ګوڼې په وجه هغوئ په کومه لره ونه موندل چې هغه دې دننه کړي‪ ،‬نو د کوټې په تُته لړل ادؤ هغه دد وخدائې نه دد خپل‬ ‫ایسى په مُکښې ښکته کړو‪.‬‬ ‫تُت په مینځ کښې دد‬ ‫ى‬ ‫‪٢۰‬کله چې هغۀ د هغوئ ایمان ولیدو نو هغۀ ته یې ووئیل‪” ،‬ستا ګناهونه دې معاف شول‪.‬‬ ‫‪٢۱‬ادؤ دد شریعت االمانو ادؤ فریسیانو بحث شروع کړو ادؤ وئے وئیل چه ”دا څوک دے چه کفر وائى؟ څوک ګناهونه معاف کولی شي مګر‬ ‫یوازې خدای؟‬ ‫زړونو کښے څۀ دلیل یئ؟‬ ‫‪ ٢٢‬خو کله چه‬ ‫ایسى دد هغوئ په خیال پوه شو نو هغوئ ته ئے جواب ورکړو چه ”تاسو په و‬ ‫ى‬ ‫‪ ٢۳‬ایا اسانه خبره ده‪ ،‬چې ووایې‪ ،‬ستا ګناهونه دې وبُښل شي؛ یا ووایه‪ ،‬پاڅېږه او ولړ شه؟‬ ‫‪٢۴‬خو د دې دپاره چې تاسو پوه شئ چې د انسان زوی په ځمکه باندې د ګناهونو د بُښلو واک لري‪( ،‬هغه د فالج ناروغ ته وویل )زه تا ته‬ ‫وایم چې پاڅېږه او خپله تُته پورته کړه او خپل کور ته لړ شه‪.‬‬ ‫د‬ ‫و‬ ‫‪٢۵‬هغه سمدستى د هغوئ په وړاندې پاڅېدو ادؤ په کوم ځائ کښے پروت ووو اؤ دد خدائے ثنا بیانولو سره خپل کور ته روان شو‪.‬‬ ‫صفت یې وکړو ادؤ دد ویرې نه ډک شول ادؤ وئے وئیل چه ”مونږ نن اجیبه و‬ ‫څیزونه ولیدل‪.‬‬ ‫‪٢۶‬هغوئ ټول حېران شول او د وخدائ پاک ثناء ل‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪٢۷‬د دې شیانو نه پس هغه لړو او د لوي په نوم یو محصول ورکوونکى یې ولید چې د ګمرک په چوکۍ ناست وو‪ ،‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬‬ ‫ما پسې راځه‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬هغه ټول پریښودل ادؤ پاڅیدو ادؤ په هغۀ پسې روان شو‪.‬‬ ‫‪٢۹‬لیوي د هغۀ په خپل کور کښې یوه لویه مېلمستیا جوړه کړه او هلته د محصول اخستونکو او نورو خلقو یوه لویه ډله وه چې د هغوئ سره‬ ‫ناست وو‪.‬‬ ‫‪ ۳۰‬خو دد هغوئ االمانو ادؤ فریسیانو دد هغۀ دد ومریدانو لخلف چغے وکړو ادؤ وئے وئیل چه”تاسو دد محصیلنو ادؤ وګناهګارانو سره څۀ‬ ‫خوراک څښاک کوئ؟‬ ‫ایسى هغوئ ته په جواب کښے ووئیل چه ”څوک چه روغ دى هغوئ ته دد طبیب ضرورت نشته ‪.‬مګر هغه څوک چې ناروغه دي‪.‬‬ ‫‪۳۱‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ۳٢‬زد ۀ دد صادلقانو دد بللو دد پاره نۀ یم راغلے بلکه ګناهګارانو ته دد توبه دد پاره راغلے یم‪.‬‬ ‫یحیى شاګردان زیاتره روژه نیسي ادؤ دوااګانى کوى ادؤ دد فریسیانو ومریدان هم څۀ؟ خو ستا خوړل او څښل؟‬ ‫‪۳۳‬هغوئ ورته ووئیل‪” ،‬ولې د‬ ‫ى‬ ‫‪۳۴‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬آیا تاسو کولے شى چې د ناوې د کوټې ماشومان روژه ونیسي په داسې حال کښې چې زوم ورسره وي؟‬ ‫‪۳۵‬خو داسې ورځې به راشی چې زوم به د هغوئ نه وشړل شی او بیا به هغوئ په دې ورځو کښې روژه وی‪.‬‬ ‫‪ ۳٦‬هغۀ هغوئ ته یو مثال هم ورکړو ‪.‬هیڅوک د نوي کالي ټوټه په زاړه باندې نه اچوي ‪.‬که نه نو‪ ،‬نو دواړه کرایه کوي‪ ،‬او هغه ټوټه چې‬ ‫له نوي څُه اخیستل شوې وي د زاړه سره موافق نه وي‪.‬‬ ‫‪ ۳۷‬او هیڅوک هم نوی شراب په زړو بوتلونو کې نه اچوي ‪.‬که نه نو نوی شراب به بوتلونه مات کړي او توی شي او بوتلونه به له منځه‬ ‫یوسي‪.‬‬ ‫‪ ۳۸‬خو نوی شراب باید په نویو بوتلونو کې واچول شي ‪.‬او دواړه ساتل کیږي‪.‬‬ ‫‪۳۹‬هیڅ سړی هم چې زوړ شراب څښلی وي سمدلسه د نوي زړه نه غواړي‪ ،‬ځکه چې هغه وایي ‪:‬زوړ شراب ښه دی‪.‬‬ ‫شپږم څپرکی‬ ‫‪۱‬د اولنۍ سبت نه پس په دویم سبت کښې هغه د جوارو د کروندو نه تېرېده ‪.‬او د هغه شاګردانو د جوارو غوږونه وخوړل او په خپلو‬ ‫لسونو یې وخوړل‪.‬‬ ‫‪ ٢‬ځینو فریسیانو هغوئ ته ووئیل چه”تاسو هغه څۀ ولي کوئ چه دد سبت په ورځ کول روا نۀ دى؟‬ ‫‪۳‬ایسى هغوئ ته جواب ورکړو‪” ،‬آیا تاسو دا نۀ دى لوستى چې داؤد څۀ کړى ووو کله چې هغه وږى ووو او هغوئ چې د هغۀ سره ووو؟‬ ‫ى‬ ‫‪۴‬څنګه هغه د وخدائ پاک کور ته لړو او د شودې روټۍ یې واخستله او هغوئ ته یې هم ورکړه چې ورسره وو ‪.‬د کوم شی خوړل روا نه‬ ‫دی مګر یوازې د کاهنانو لپاره؟‬ ‫‪ ٥‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه”البن آدم هم دد سبت دد ورځى ما للک دے‪.‬‬ ‫‪۶‬ادؤ دد بل سبت په ورځ هم هغه ابادت خانے ته ورننوتو ادؤ تعلیم ئے ورکړو ادؤ هلته یو سړے وو چه ښى لس ئے وچ شوى ووو‪.‬‬ ‫‪ ۷‬ادؤ دد شریعت االمانو ادؤ فریسیانو هغۀ ته کتل چه ایا هغه به دد سبت په ورځ روغ شى؟ تر څو په هغه باندې تور ولګول شي‪.‬‬ ‫‪ ۸‬خو هغۀ دد هغوئ په خیالوونو پوه شو ادؤ هغه سړى ته ئے ووئیل چه لس ئے وچ شوى ووو‪ ،‬پاڅ شه ادؤ په مینځ کښے ودریږه ‪.‬او هغه‬ ‫پاڅېد او ولړ شو‪.‬‬ ‫ایسى هغوئ ته ووئیل چه ”زۀ تاسو نه یوه خبره کوم ‪.‬ایا د سبت په ورځ ښه کول روا دي که بد؟ د ژوند ژغورلو لپاره‪ ،‬یا د‬ ‫‪ ۹‬بیا‬ ‫ى‬ ‫ویجاړولو لپاره؟‬ ‫‪۱۰‬او هغه ټولو ته یې شاوخوا وکتل‪ ،‬هغه سړي ته یې وویل ‪:‬خپل لس اوږد کړه ‪.‬او هغه همداسې وکړل ‪:‬او د هغه لس د بل په څیر روغ‬ ‫شو‪.‬‬ ‫‪۱۱‬او هغوئ د جنون نه ډک شول ‪.‬او یو له بل سره یې خبرې وکړې چې دوی د ایسی سره څه کولی شي‪.‬‬ ‫‪۱٢‬په هغو ورځو کښې داسې وشول چې هغه غرۀ ته د داا دپاره لړو او ټوله شپه یې د وخدائ پاک په دواا کوله‪.‬‬ ‫‪۱۳‬کله چې ورځ شوه نو هغۀ خپل ومریدان راوبلل‪ ،‬او د هغوئ نه یې دولس غوره کړل‪ ،‬چې هغوئ یې د رسولنو نوم هم ورکړو‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬شمعوون (چې هغۀ د پطروس نوم هم کېښودو )او د هغۀ ورور اندریاس‪ ،‬یعقووب او یوحنا‪ ،‬فیلیپ او بارتولمیو‪،‬‬ ‫‪۱۵‬متی او توماس‪ ،‬د الفیوس زوی یعقوب او شمعون چې زیلوټس نومیږي‪،‬‬ ‫‪۱۶‬ادؤ دد یهوداه ورور یعقووب ادؤ دد یهوداه السکریوت چه هم غدار وو‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغه د هغوئ سره راښکته شو ادؤ په میدان کښې ودرېدو‪ ،‬د هغۀ د ومریدانو ډله ادؤ د ټول یهودیه ادؤ یروشلم ادؤ د صور او صیدا د سمندر د‬ ‫ساحل نه دد خلقو یو لوئ ګڼه ګوڼه چه دد هغۀ اوریدلو له راغله ‪.‬او د دوی د ناروغیو څُه روغ شي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬ادؤ هغوئ چه دد ناپاک ورو وحونو نه په تکلیف وو ادؤ روغ شول‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ادؤ ټول خلق دد هغۀ دد لمس کولو په لټه کښے ووو‪ ،‬ځکه چه دد هغۀ نه ښۀ راغله ادؤ ټول ئے روغ کړل‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ هغۀ په خپلو ومریدانو سترګے پورته کړو ادؤ وئے وئیل‪” ،‬مبارک شه تاسو غریبانو‪ ،‬ځکه چه دد وخدائے بادشاهى ستاسو ده‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬بُتور یئ تاسو څوک چې اوس وږي یئ‪ ،‬ځکه چې تاسو به ډک شئ ‪.‬بُتور یئ تاسو چې اوس ژاړئ ‪:‬ځکه چې تاسو به وخورئ‪.‬‬ ‫‪ ٢٢‬بُتور یئ‪ ،‬کله چې خلک له تاسو څُه کرکه وکړي‪ ،‬او کله چې تاسو د خپل ملګري څُه جل کړي‪ ،‬تاسو ته سپکاوی وکړي او ستاسو‬ ‫نوم د انسان د زوی په خاطر د بد په توګه وباسي‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬په هغه ورځ خوشحاله اوسئ او په خوشحالۍ ټوپ کړئ‪ ،‬ځکه چې وګورئ‪ ،‬ستاسو اجر په آسمان کې لوی دی‪ ،‬ځکه چې د دوی پلرونو‬ ‫هم د پیغمبرانو سره همداسې کړي دي‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬خو افسوس په تاسو هغوئ مالداره !ځکه چې تاسو خپل تسلیت ترلسه کړی دی‪.‬‬ ‫‪٢۵‬افسوس په تاسو باندې چې ډک یې !ځکه چې تاسو به وږی شئ ‪.‬افسوس په تاسو چې اوس خندا !ځکه چې تاسو به ماتم وکړئ او ژاړئ‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪26‬افسوس په تاسو‪ ،‬کله چې ټول خلک ستاسو په اړه ښه ووایی !ځکه چې د دوی پلرونو د درواغو پیغمبرانو سره همداسې وکړل‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬خو زد ۀ تاسو ته وایم څوک چه اورئ‪ ،‬دد خپلو دشمنانو سره مینه کوئ ادؤ دد هغوئ سره نیکى کوئ څوک چه ستاسو نه نفرت کوى‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬هغوئ ته برکت ورکړئ څوک چې په تاسو لعنت وایي او د هغوئ دپاره داا وکړئ څوک چې تاسو نه کاروي‪.‬‬ ‫‪٢۹‬او هغه چا ته چې تا په یو ګال باندې ووهې هغه بل هم وړاندې کړه ‪.‬او هغه څوک چې ستا پوټکی واخلی هغه هم مه منع کوی چې ستا‬ ‫کوټ هم واخلی‪.‬‬ ‫‪30‬هر هغه سړی ته ورکړئ چې له تا څُه وغواړي ‪.‬او د هغه چا څُه چې ستاسو مالونه اخلي د هغوی څُه بیا پوښتنه مه کوئ‪.‬‬ ‫‪۳۱‬او لکه څنګه چې تاسو غواړئ چې خلک ستاسو سره وکړي‪ ،‬تاسو هم د هغوی سره هم همداسې وکړئ‪.‬‬ ‫‪۳٢‬ځکه که تاسو د هغوئ سره مینه کوئ څوک چې تاسو سره مینه لري‪ ،‬نو تاسو څۀ مننه کوئ؟ ځکه چې ګناهکاران هم د هغه چا سره‬ ‫مینه لري چې دوی سره مینه لري‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪۳۳‬ادؤ که تاسو د هغوئ سره نیکى کوئ څوک چه ستاسو سره نیکى کوى نو تاسو څۀ شکر کوى؟ ځکه چې ګناهکاران هم همداسې کوي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬ادؤ که تاسو هغوئ ته قرض ورکوئ دد چا نه چه تاسو دد ترلسه کولو اومید لرى نو تاسو څۀ و‬ ‫شکر لرى؟ ځکه چې ګناهکاران هم‬ ‫ګناهکارانو ته پور ورکوي ترڅو بیرته ترلسه کړي‪.‬‬ ‫‪35‬خو د خپلو دښمنانو سره مینه وکړئ‪ ،‬ښه کار وکړئ او پور ورکړئ‪ ،‬د بیا هیڅ شی په هیله ‪.‬او ستاسو اجر به لوی وي ‪ ،‬او تاسو به د‬ ‫لوی څښتن اولد اوسئ ‪:‬ځکه چې هغه د ناشکري او بدو سره مهربان دی‪.‬‬ ‫‪۳۶‬نو تاسو رحم وکړئ لکه څنګه چې ستاسو پلر هم رحم کوونکی دی‪.‬‬ ‫‪37‬قضاوت مه کوئ‪ ،‬او تاسو به قضاوت نه کوئ ‪:‬مه ملمتوئ‪ ،‬او تاسو به محکوم نه شئ ‪:‬بُښنه وکړئ‪ ،‬تاسو به وبُښل شي‪.‬‬ ‫‪38‬ورکړئ‪ ،‬دا به تاسو ته درکړل شي ‪.‬ښه پیمانه‪ ،‬فشار‪ ،‬او یو بل سره ولړزول‪ ،‬او تیریدل‪ ،‬خلک به ستاسو په سینه کې ورکړي ‪.‬ځکه چې‬ ‫په هماغه اندازه چې تاسو یې اندازه کوئ هغه به تاسو ته بیا اندازه شي‪.‬‬ ‫‪۳۹‬هغۀ هغوئ ته یو مثال ورکړو‪” ،‬آیا ړوند ړوند کولے شى؟ ایا دوی دواړه په کندې کې نه غورځیږي؟‬ ‫‪ ٤۰‬ومرید د خپل ما للک نه لوړ نۀ دے‪ ،‬خو هر څوک چه کامل دے دد خپل اوستاد په شان دے‪.‬‬ ‫‪ ۴۱‬او ولې د خپل ورور په سترګه کې هغه خنځه ګورې‪ ،‬خو ستا په خپل سترګه کې هغه تېږه نه پېژنې؟‬ ‫‪ ٤٢‬یا ته څنګه کولے شى چه خپل ورور ته ووایى چه وروره ما ته اجازه راکړه چه ستا په سترګه کښے خنجر راوباسى‪ ،‬حال دا چه ته په‬ ‫خپله سترګه کښے خنجر نه وینئ؟ ای منافقه‪ ،‬اول د خپل سترګي نه تېږه وباسه‪ ،‬بیا به په ښکاره ووینې چې د خپل ورور په سترګه کې هغه‬ ‫دانه را وباسه‪.‬‬ ‫‪ ۴۳‬ځکه چې ښه ونه خرابه مېوه نه راوړي ‪.‬نه فاسده ونه ښه میوه راوړي‪.‬‬ ‫‪۴۴‬ځکه چې هره ونه په خپله مېوه پېژني ‪.‬ځکه چې خلک د اغزو څُه انځر نه راټولوي‪ ،‬او نه د انګورو بوټي انګور راټولوي‪.‬‬ ‫‪45‬یو ښه سړی د خپل زړه د ښې خزانې څُه هغه څه راوړي چې ښه وي ‪.‬او یو بد سړی د خپل زړه د بدې خزانې څُه هغه څه راوړي‬ ‫چې بد دي ‪:‬ځکه چې د هغه د زړه د کثرت څُه خبرې کوي‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬ادؤ تاسو ولي ما ته ما للک وخدائ‪ ،‬ما للک وخدائ وایئ ادؤ هغه څۀ نۀ کوئ کوم چه زد ۀ وایم؟‬ ‫‪۴۷‬څوک چې ما ته راشي او زما خبرې واوري او امل پرې وکړي‪ ،‬زه به تاسو ته وښیم چې هغه د چا په شان دی‪:‬‬ ‫‪۴۸‬هغه د هغه سړي په شان دی چې یو کور یې جوړ کړ‪ ،‬ژور کیندل او بنسټ یې په یوه تیږه کېښود‪ ،‬او کله چې سیلب راغی‪ ،‬سیند په‬ ‫هغه کور باندې سُت ووهله‪ ،‬او هغه یې نه شو کولی‪ ،‬ځکه چې دا په یوه تیږه باندې تاسیس شوی‪. .‬‬ ‫‪۴۹‬خو هغه څوک چې اوري او امل نه کوي‪ ،‬د هغه سړي په شان دی چې بې بنسټه په ځمکه باندې کور جوړ کړي ‪.‬د هغه په مقابل کې‬ ‫سیند په زور سره ووهل‪ ،‬او سمدلسه راښکته شو ‪.‬او د هغه کور ویجاړتیا ډیره وه‪.‬‬ ‫څپرکی ‪7‬‬ ‫‪۱‬کله چې هغۀ د خلقو په اورېدونکے خپلې ټولې خبرې ختمې کړې نو کفرنحوم ته لړو‪.‬‬ ‫صلحى نوکر چه دد هغۀ ګران ووو ناروغه شو ادؤ دد مرګ دد پاره تیار ووو‪.‬‬ ‫‪٢‬ادؤ دد یو و‬ ‫ایسى خبره واورېده نو هغۀ ته یې دد ی وهودیانو مشران ورولېږل ادؤ ورته یې منت وکړو چې راشى ادؤ خپل نوکر روغ کړى‪.‬‬ ‫‪۳‬کله چې هغۀ دد‬ ‫ى‬ ‫د‬ ‫ایسى ته راغلل نو سمدستى ئے ورته وغوښتل اؤ ورته ئے ووئیل چه ”هغه دد چا دد پاره دا کار کوى‪.‬‬ ‫‪۴‬ادؤ کله چه هغوئ‬ ‫ى‬ ‫‪ ٥‬ځکه چه هغه زمونږ دد قوم سره مینه لرى ادؤ هغۀ ز ومونږ دد پاره یو ابادت خانه جوړه کړه‪.‬‬ ‫ایسى دد هغوئ سره لړو ‪.‬او کله چې هغه د کور څُه لرې نه و‪ ،‬نو مشر هغه ته ملګري ولېږل‪ ،‬هغه ته یې وویل ‪:‬ای مالکه‪ ،‬خپل‬ ‫‪ ٦‬بیا‬ ‫ى‬ ‫ځان مه ځوروه‪ ،‬ځکه چې زه د دې وړ نه یم چې ته زما د چت لندې ننوځي‪.‬‬ ‫‪ ۷‬نو ځکه ما خپل ځان د دې لئق نۀ ګڼلو چې تا ته ورشم‪ ،‬خو په یوه کلمه ووایه چې زما بنده به روغ شى‪.‬‬ ‫‪ ۸‬ځکه چه زد ۀ هم یو سړے یم چه دد الختیار نه ئے ومقرر کړم ادؤ زما دد سرکښے سرکښے شته ادؤ زد ۀ یو چا ته وایم چه لړ شه نو هغه لړ ‪.‬او‬ ‫بل ته‪ ،‬راشئ‪ ،‬او هغه راځي ‪.‬او زما بنده ته‪ ،‬دا وکړه‪ ،‬او هغه دا کوي‪.‬‬ ‫‪۹‬کله چې ایسی دا خبرې واورېدې نو حیران شو او هغه ته یې مخ واړوه او هغه خلکو ته یې وویل چې د هغه پیروي یې کوله‪ ،‬زه تاسو ته‬ ‫وایم چې ما دومره لوی ایمان نه دی موندلی‪ ،‬نه په اسراییلو کې‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ادؤ هغوئ چه رالیږلے شوى ووو نو کور ته واپس راغلو نو هغه نوکر روغ شو چه بیمار وو‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬بله ورځ هغه د ناین په نوم ښار ته لړو ‪.‬د هغۀ ډېر ومریدان د هغۀ سره لړل او ډېر خلق‪.‬‬ ‫‪۱٢‬کله چې هغه د ښار دروازې ته ورنژدې شو‪ ،‬نو هلته یو مړی راویستل شو چې د خپلې مور یوازینی زوی وو او هغه کونډه وه او د ښار‬ ‫ډېر خلک ورسره وو‪.‬‬ ‫‪۱۳‬کله چې ما للک وخدائ هغه ولیده نو په هغې یې رحم وکړ او ورته یې ووئیل‪” ،‬مه ژاړه‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۱٤‬بیا هغه راغے ادؤ دد یُچال ئے ته ئے لس ورکړ ادؤ هغوئ چه هغه ئے راوړلے ودریدل ‪.‬هغه وویل‪ ،‬ځوانه‪ ،‬زه تاته وایم‪ ،‬پاڅېږه‪.‬‬ ‫‪۱۵‬ادؤ هغه څوک چه مړ وو پاڅیدو ادؤ په خبرو شروع ئے وکړو ‪.‬او هغه یې خپلې مور ته وسپارل‪.‬‬ ‫‪۱۶‬او په ټولو باندې وېره راغله او هغوئ د وخدائ پاک ثنا وکړه او وې وئیل چې زمونږ په مینځ کښې یو لوئ پېغمبر راروان شوے دے ‪.‬‬ ‫او‪ ،‬دا چې خدای د خپلو خلکو لیدنه کړې‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬دد هغۀ دا خبرے په ټول یهوداه کښے اؤ په کښے په ټوله القه کښے خپور شو‪.‬‬ ‫‪۱۸‬ادؤ دد یوحنا ومریدانو هغۀ ته دا ټول و‬ ‫څیزونه وښودل‪.‬‬ ‫ایسى ته یې ور واستول ادؤ ورته وئے وئیل چه”تۀ هغه څوک دے چه راشى؟ یا موږ د بل په‬ ‫او‬ ‫راوغوښتل‬ ‫یحیى دد هغۀ دوه ومریدان‬ ‫‪۱۹‬ادؤ‬ ‫ى‬ ‫ى‬ ‫لټه کې یو؟‬ ‫‪٢۰‬کله چې هغه سړى هغۀ ته راغلل نو هغوئ ووئیل‪” ،‬یوحنا بپتسمه مونږ تا ته رالېږلے دے‪ ،‬او وې وئیل چې‪ ،‬ته هغه څوک یې چې‬ ‫راشى؟ یا موږ د بل په لټه کې یو؟‬ ‫وکړو ‪.‬او ډېرو ړوندانو ته یې سترګې ورکولې‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬په همغه ساات کښے هغۀ دد هغوئ دد ډیرو بیمارو‪ ،‬آفتونو او دد بدى رو وحونو الج و‬ ‫یحیى ته ووایه چه تاسو څۀ لیدلے او اوریدلى دى ‪.‬څنګه چې ړانده ویني‪،‬‬ ‫ایسى هغوئ ته جواب ورکړو چه ”خپلى لرى لړ شه ادؤ‬ ‫‪ ٢٢‬بیا‬ ‫ى‬ ‫ى‬ ‫ګوډې چلېږي‪ ،‬جذامران پاکېږي‪ ،‬کاڼه اوري‪ ،‬مړي راژوندي کېږي‪ ،‬بې وزلو ته انجیل ویل کېږي‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬ادؤ بُتور دے هغه څوک چه په ما کښے بد نۀ شى‪.‬‬ ‫یحیى په حقله خبرې شروع کړې‪” ،‬تاسو دښتې ته د څۀ لیدو دپاره تللى وئ؟ یو سرک‬ ‫یحیى پېغمبران لړل نو هغۀ خلقو ته د‬ ‫‪٢۴‬کله چې د‬ ‫ى‬ ‫ى‬ ‫د باد سره ولړزول؟‬ ‫‪ ٢٥‬خو تاسو د څۀ دد لیدلو دپاره بهر تللى یئ؟ یو سړی نرم کالي اغوستي؟ ګورئ‪ ،‬هغه څوک چې په زړه پورې جامې لري‪ ،‬او په زړه‬ ‫پورې ژوند کوي‪ ،‬د پاچا په محکمو کې دي‪.‬‬ ‫‪ ٢٦‬خو تاسو دد څۀ دد لیدلو دد پاره وتلئ؟ یو پیغمبر؟ هو‪ ،‬زه تاسو ته وایم‪ ،‬او د یو پیغمبر څُه ډیر څه‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬دا هغه دے چه دد چا په حقله کښے لیکلے شوى دى چه ګوره‪ ،‬زد ۀ ستا دد مخ نه خپل پېغمبر رالېږم چې ستا په مُکښې ستا لره تیاره‬ ‫کړى‪.‬‬ ‫یحیى بپتسمه ورکوونکى نه لوئ پېغمبر نشته‪ ،‬خو هغه‬ ‫د‬ ‫دى‬ ‫شوى‬ ‫پېدا‬ ‫نه‬ ‫ښځو‬ ‫د‬ ‫چې‬ ‫کښې‬ ‫هغو‬ ‫په‬ ‫چې‬ ‫وایم‬ ‫دا‬ ‫ته‬ ‫تاسو‬ ‫زۀ‬ ‫چې‬ ‫‪٢۸‬ځکه‬ ‫ى‬ ‫څوک چې د وخدائ پاک په بادشاهۍ کښې لږ وي هغه د هغۀ نه لوئ دے‪.‬‬ ‫یحیى په بپتسمه کښے وخدائے صادق ووو‪.‬‬ ‫‪ ٢۹‬ادؤ ټولو خلقو چه دد هغۀ اوریدلے ووو ادؤ محصول اخستونکو دد‬ ‫ى‬ ‫‪ ۳۰‬خو فریسیانو ادؤ وکیلنو دد وخدائے دد خپل ځان په ضد دد وخدائے مشوره رد کړه ادؤ دد هغۀ نه بپتسمه ئے نۀ شوه‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬ما للک وخدائ وفرمایل‪” ،‬نو بیا به زۀ د دې نسل سړو سره تشبیه کړم؟ او دوی څه ډول دي؟‬ ‫‪۳٢‬هغوی د هغو ماشومانو په شان دي چې په بازار کې ناست دي او یو بل ته غږ کوي او وایي چې موږ تاسو ته نلونه وویشتل او تاسو نڅا‬ ‫ونه کړه ‪.‬مونږ ستاسو په خاطر ماتم وکړ او تاسو نه دي ژړلي‪.‬‬ ‫‪۳۳‬ځکه چې یوحنا بپتسمه ورکوونکی راغلی و چې نه ډوډۍ خوړله او نه شراب څښل ‪.‬او تاسو وایئ چې هغه شیطان لري‪.‬‬ ‫‪۳۴‬البن آدم راځى په خوراک څښاک ‪.‬او تاسو وایئ‪ ،‬چې ګورئ یو لوټمار او شراب خور‪ ،‬د محصول اخستونکو او ګناهکارانو ملګری!‬ ‫‪۳۵‬خو لحکمت د هغې د ټولو بچو حق دے‪.‬‬ ‫‪۳۶‬ادؤ یو فریسي دد هغۀ نه وغوښتل چه دد هغۀ سره وخوري ‪.‬بیا هغه د فریسي کور ته ورننوت او په غوښه کېناست‪.‬‬ ‫ایسى د فریسي په کور کښے په ډوډئ ناست ووو نو د اطرو یو‬ ‫‪۳۷‬ادؤ وګوره په ښار کښے یوه ښځه چه ګناهګاره وه چه پوهه شوه چه‬ ‫ى‬ ‫صندوق راوړو‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ادؤ دد هغۀ شاته دد هغۀ په پښو ودرېدلو او په ژړا شو ادؤ دد هغۀ پښه ئے په اوښکو مینځل شروع کړل ادؤ دد هغۀ دد سر په ویښتانو ئے پاک‬ ‫کړل ادؤ دد هغۀ پښه ئے ښکل کړه ادؤ په اطر یې مسح کړل‪.‬‬ ‫‪۳۹‬کله چې هغه فریسي چې هغه ته یې بلنه ورکړې وه‪ ،‬دا ولیدل‪ ،‬نو په خپل ځان کې یې وویل« ‪:‬که دا سړی پېغمبر وای‪ ،‬نو دا به معلومه‬ ‫وای چې دا د چا او څنګه ښځه ده چې دې ته لس اچوي‪ ،‬ځکه چې هغه ګناهکاره ده‪.‬‬ ‫ایسى جواب ورکړو چه ”شمعون‪ ،‬زد ۀ تا ته یو څۀ خبره کول غواړم ‪.‬او هغه وویل‪ ،‬ماسټر‪ ،‬ووایه‪.‬‬ ‫‪٤۰‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤۱‬یو قرضدار وو چه دوه قرضدار ووو ‪:‬یو د پینځو سوو روپو قرضدار وو او بل پنځوس‪.‬‬ ‫‪ ٤٢‬کله چه دد هغوئ سره دد ورکولو دد پاره هیڅ نۀ ووو نو هغۀ هغوئ دواړه ئے معاف کړل ‪.‬نو ماته ووایه چې په دوی کې به کوم یو له هغه‬ ‫سره ډیره مینه ولري؟‬ ‫‪ ٤۳‬شمعوون جواب ورکړو چه”زما خیال دے چه هغه چاته ئے ډیر معاف کړى دى ‪.‬هغه ورته وویل ‪:‬تا سمه قضاوت وکړ‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬هغه ښځے ته مخ شو ادؤ شمعون ته ئے ووئیل‪” ،‬دا ښځه وینئ؟ زه ستا کور ته ننوتم‪ ،‬تا ماته د پښو لپاره اوبه ورنکړې‪ ،‬مګر هغې زما‬ ‫پښې په اوښکو وینځلې او د سر په ویښتو یې پاکې کړې‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬تا ما ته ښکلى نۀ دى راکړى‪ ،‬خو دا ښځه د کوم وخت نه چه زد ۀ راغلى یم زما د پښو ښکلولو نه پاتي شوى دى‪.‬‬ ‫‪ ۴۶‬تا زما سر په تېلو نه دی مسح کړی‪ ،‬خو دې ښځې زما پښې په اطر مسح کړی دی‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬نو زد ۀ تاته وایم چه دد هغے وګناهوونه چه ډیر دي معاف شول ‪.‬ځکه چې هغې ډیره مینه درلوده ‪:‬مګر څوک چې لږ بُښل کیږي‪ ،‬هغه لږ‬ ‫مینه لري‪.‬‬ ‫‪۴۸‬هغۀ هغې ته ووئیل‪” ،‬ستا ګناهونه معاف شول‪.‬‬ ‫‪ ٤۹‬ادؤ څوک چه دد هغۀ سره په ډوډئ کښے ناست ووو هغوئ په خپل مینځ کښے ووئیل چه”دا څوک دے چه وګناهوونه هم معاف کوى؟‬ ‫‪ ٥۰‬هغۀ ښځې ته ووئیل‪” ،‬ستا ایمان تا بچ کړى دى ‪.‬په سوله کې لړ شه‬


‫د لوقا انجیل‬

‫څپرکی ‪8‬‬ ‫‪۱‬بیا وروسته داسې وشول چې هغه په هر ښار او کلي کښے لړو او د وخدائ پاک د بادشاهۍ زیرے ئے بیانولو ادؤ هغه دولسو سره وو‪.‬‬ ‫‪٢‬ادؤ ځني ښځے چه دد بدروحانو ادؤ دد بیمارى نه روغ شوى ووو‪ ،‬مریم مګدلینى نومے ووو‪ ،‬دد دے نه اووۀ شیطانان راووتل‪.‬‬ ‫‪۳‬او د چوزا هیرودیس د مامور میرمن یوانا‪ ،‬سوزانا او نورو ډیرو کسانو چې د خپل مال نه یې د هغۀ خدمت کولو‪.‬‬ ‫‪۴‬کله چې ډېر خلک راغونډ شول او د هر ښار نه هغۀ ته راغلل‪ ،‬نو هغۀ داسې مثال ورکړو چې‪:‬‬ ‫‪۵‬یو کروندګر د خپل تُم د کرلو له پاره بهر ووت‪ ،‬کله چې یې کرل‪ ،‬ځینې یې د لرې په غاړه وغورځېدل ‪.‬هغه په پښو ودرېد او د هوا‬ ‫مرغانو هغه وخوړل‪.‬‬ ‫‪۶‬او ځینې په یوه تیږه باندې راپرېوتل ‪.‬او کله چې راښکته شو‪ ،‬نو وچ شو‪ ،‬ځکه چې د لندبل نشتوالی‪.‬‬ ‫‪۷‬او ځینې یې د اغزو په منځ کې راپرېوتل ‪.‬او د هغې سره اغزي راوتلي او هغه یې کلک کړل‪.‬‬ ‫‪۸‬ادؤ نور په ښۀ زمکه راپرېوتل ادؤ راښکته شو ادؤ سل چنده میوه راغله ‪.‬او کله چې هغه دا خبرې وکړې نو چغې یې وکړې‪ ،‬هغه څوک چې‬ ‫د اوریدلو غوږونه لري هغه دې واوري‪.‬‬ ‫‪۹‬د هغۀ شاګردانو ترې تپوس وکړو‪” ،‬دا مثال څۀ دے؟‬ ‫‪۱۰‬هغۀ ووئیل‪” ،‬تاسو ته د وخدائ پاک د بادشاهۍ په اسرارونو پوهه درکولے شى‪ ،‬خو نورو ته په لمثالونو کښې ‪.‬د دې لپاره چې دوی په‬ ‫لیدلو سره ونه ویني او په اوریدلو سره پوه نشي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬اوس مثال دا دی ‪:‬تُم د خدای کلم دی‪.‬‬ ‫‪12‬د لرې په غاړه هغه څوک دي چې اوري ‪.‬بیا شیطان راځي او د دوی له زړونو څُه دا کلمه لرې کوي ‪ ،‬ترڅو دوی باور وکړي او‬ ‫نجات ومومي‪.‬‬ ‫‪13‬هغه په ډبره کې هغه دي چې کله چې دوی اوري نو په خوښۍ سره یې قبول کړي ‪.‬او دا هیڅ ریښه نلري‪ ،‬کوم چې د یو څه وخت لپاره‬ ‫باور لري‪ ،‬او د آزموینې په وخت کې له منځه ځي‪.‬‬ ‫‪14‬او هغه څه چې د اغزو په مینځ کې راوتلي دي هغه دي چې کله یې اوریدلي دي ‪ ،‬بهر ځي او د دې ژوند په فکرونو ‪ ،‬شتمنیو او‬ ‫خوښیو کې ډوب شوي ‪ ،‬او هیڅ میوه بشپړولو ته نه راوړي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬خو په ښه زمکه کښے هغه څوک دى چه په صادقانه ادؤ نیک زړۀ کښے کلم اوریدلے شى ادؤ په صبر سره میوه ورکوى‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هیڅ څوک چې شمع روښانه کړي‪ ،‬هغه په لوښي پوښ نه کړي او یا یې د بستر لندې کېږدي ‪.‬مګر دا په شمع باندې کیږدي ترڅو څوک‬ ‫چې ننوځي هغه رڼا وګوري‪.‬‬ ‫‪17‬ځکه چې هیڅ شی پټ نه دی‪ ،‬هغه به ښکاره نشي ‪.‬هیڅ شی به پټ نه وي‪ ،‬چې معلومه نه شي او بهر ته راشي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬نو پام کوئ چې تاسو څنګه اورئ‪ ،‬ځکه چې هر څوک چې لري هغه ته به ورکړل شي ‪.‬او څوک چې نه لري‪ ،‬د هغه څُه به حتی هغه‬ ‫څه واخیستل شي چې هغه یې لري‪.‬‬ ‫وروڼه هغۀ ته راغلل او د مطبوااتو دپاره یې د هغۀ نه راتلل‪.‬‬ ‫‪۱۹‬بیا د هغۀ مور او و‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫وروڼه بهر ولړ دى اؤ ستا دد لیدلو خواهش لرى‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ په یقین سره هغۀ ته وئیل شوى ووو چه ”ستا مور اؤ ستا و‬ ‫وروڼه دا دى چه دد وخدائے کلم اورى ادؤ امل کوى‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغۀ جواب ورکړو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل‪” ،‬زما مور ادؤ زما و‬ ‫د‬ ‫‪٢٢‬ادؤ په یوه ورځ کښے هغه دد خپلو ومریدانو سره په کشتئ کښے لړو اؤ هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ”راځئ چه دد جهیل بل طرف ته ځو ‪.‬او‬ ‫دوی پیل کړل‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬خو کله چه هغوئ په کشتۍ روان ووو نو هغه ویده شو ادؤ په جهیل کښے د باد طوفان راغے ‪.‬هغوی له اوبو ډک شول او په خطر کې‬ ‫وو‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬هغوئ هغۀ ته راغلل ادؤ هغه ئے راویښ کړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬آقا‪ ،‬مونږ هلک شو ‪.‬بیا هغه پاڅېد او د باد او د اوبو چغې‬ ‫وهلې‪ ،‬او دوی ودرېدل‪ ،‬او ارام شو‪.‬‬ ‫‪ ٢٥‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ستاسو ایمان چرته دے؟ نو هغوئ په حیرانتیا سره یو بل ته ووئیل‪” ،‬دا څنګه سړے دے !ځکه چې هغه حتی‬ ‫بادونو او اوبو ته هم امر کوي او دوی د هغه اطاات کوي‪.‬‬ ‫‪٢۶‬ادؤ هغوئ دد ګدرینیانو وملک ته ورسیدل چه دد ګلیل په وړاندے دے‪.‬‬ ‫‪٢۷‬کله چې هغه ځمکې ته لړو نو د ښار نه بهر یو سړے د هغۀ سره ولیدو چې د ډېر وخت نه یې شیطانان وو او نه به یې جامې اغوستي‬ ‫وې او نه به په کوم کور کښې اوسېدې بلکې په قبرونو کښې به اوسېدل‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى‪ ،‬دد وخدائے دد لوئے‬ ‫”اے‬ ‫چه‬ ‫ووئیل‬ ‫ئے‬ ‫آواز‬ ‫لوړ‬ ‫په‬ ‫ؤ‬ ‫ا‬ ‫پریوتو‬ ‫ایسى ولیدلو نو چغے شو ادؤ دد هغۀ په مُکښے ئے‬ ‫‪ ٢۸‬کله چه هغۀ‬ ‫ى‬ ‫ى‬ ‫زوئے زما سره څۀ تعلق؟ زه تاته داا کوم‪ ،‬ما مه ځوروه‪.‬‬ ‫‪( ٢۹‬ځکه چې هغه ناپاک روح ته امر کړی و چې د سړي څُه راووځي‪ ،‬ځکه چې ډیری وختونه یې هغه نیولی و‪ ،‬او هغه یې په‬ ‫زنځیرونو او بندونو کې تړلی و‪ ،‬هغه بندونه مات کړل او د شیطان څُه دښتې ته وشړل شو) ‪.‬‬ ‫ایسى دد هغۀ نه تپوس وکړو چه ”ستا نوم څۀ دے؟ او هغه وویل ‪:‬لښکر ‪:‬ځکه چې ډیری شیطانان په هغه کې داخل شوي وو‪.‬‬ ‫‪۳۰‬‬ ‫ى‬ ‫‪۳۱‬هغوئ دد هغۀ نه منت وکړو چه هغوئ ته دا وحکم نۀ ورکوى چه دد غره نه بهر لړ شى‪.‬‬ ‫‪۳٢‬هلته د غره په سر د خنزیرانو یوه رمه وه او هغوئ د هغۀ نه ګیله وکړه چې هغوئ ته د ننوتلو اجازه راکړى ‪.‬او هغوئ یې زغمل‪.‬‬ ‫‪۳۳‬بیا شیطانان د سړى نه ووتل ادؤ په خنزیرانو ورننوتل ادؤ هغه رمه په زوره دد جهیل ته دد ډووبى ځائے نه ډوبه شوه ادؤ ډوبه شوه‪.‬‬ ‫‪۳۴‬کله چې هغوئ چې هغوئ ته خوراک ورکړو چې څۀ شوى ووو نو هغوئ وتښتېدل او لړل او په ښار او وملک کښې یې ورته ووئیل‪.‬‬ ‫‪ ۳٥‬بیا هغوئ بهر لړل چه وګورى چه څۀ شوى دى ‪.‬هغه ایسی ته راغی او هغه سړی یې ولید چې شیطانان ترې وتلي وو‪ ،‬د ایسی په‬ ‫پښو کې ناست و‪ ،‬جامې یې اغوستې وې او په سم ذهن کې وو‪.‬‬ ‫‪۳۶‬هغوئ هم چې دا ولیدل هغوئ ته یې ووئیل چې هغه څوک چې په شیطانانو اخته وو څنګه روغ شوى دى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۳۷‬بیا د ګدرینیانو د وملک ټول خلقو د هغۀ نه منت وکړو چې د هغوئ نه لړ شى ‪.‬ځکه چې هغوی په ډیره ویره کې ونیول شول‪ ،‬او هغه‬ ‫کښتۍ ته لړ او بیرته راستون شو‪.‬‬ ‫ایسى هغه ئے لیږلو ادؤ ورته ئے‬ ‫خو‬ ‫واوسى‪،‬‬ ‫سره‬ ‫هغۀ‬ ‫د‬ ‫چه‬ ‫وغوښتل‬ ‫ئے‬ ‫نه‬ ‫هغۀ‬ ‫د‬ ‫و‬ ‫و‬ ‫وتلے‬ ‫شیطانان‬ ‫‪۳۸‬ادؤ هغه سړے چه دد څۀ نه‬ ‫د‬ ‫و د‬ ‫ى‬ ‫ووئیل‪،‬‬ ‫‪ ۳۹‬خپل کور ته ورشئ او وښایاست چې خدای څومره لوی کارونه کړي دي ‪.‬او هغه خپله لره لړه او په ټول ښار کې یې خپره کړه چې‬ ‫ایسی د هغه سره څومره لوی کارونه کړي دي‪.‬‬ ‫‪۴۰‬کله چې ایسی بیرته راستون شو نو خلکو په ډیره خوښۍ سره د هغه هرکلی وکړ ځکه چې هغوی ټول د هغه په انتظار وو‪.‬‬ ‫ایسى په پښو کښے پریوتو ادؤ ورته ئے ووئیل‬ ‫یایروس په نوم یو سړے راغے ادؤ هغه دد ابادت خانے مشر وو ادؤ هغه دد‬ ‫‪۴۱‬ادؤ وګوره دد و‬ ‫ى‬ ‫چه کور ته راشئ‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪ ٤٢‬ځکه چه دد هغۀ یوه یواځنى لور وه چه دد دولسو کالو په امر وه اؤ هغه مړۀ پروت وه ‪.‬خو کله چې هغه روان شو خلکو د هغه په ګڼه‬ ‫ګوڼه کې واچوله‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪۴۳‬ادؤ دد دولسو کالو نه یوه ښځه چه دد وینه بهیدله‪ ،‬دد خپل ټول ژوند په ډاکټرانو کښے تیر کړى ووو اؤ دد هغے نه هم شفا نۀ شوه‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬دد هغۀ شاته راغله ادؤ دد هغۀ دد جامو پولے ئے لمس کړو ادؤ سمدستى دد هغۀ وینه وبهیدله‪.‬‬ ‫ایسى ووئیل چه ”ما چا لمس کړ؟ کله چې ټولو انکار وکړ‪ ،‬پطروس او هغه څوک چې د هغه سره وو‪ ،‬وویل ‪:‬ای استاده‪ ،‬خلک تا‬ ‫‪٤٥‬‬ ‫ى‬ ‫راپاڅي او تا فشار راوړي‪ ،‬او ته ووایې چې ما ته چا لس ورکړ؟‬ ‫‪ ٤٦‬ایس ى ووئیل چه ”څوک ما لمس کړے دے‪،‬ځکه چه زد ۀ ګورم چه زۀ ئے د‬ ‫‪۴۷‬کله چې هغې ښځې ولیدل چې هغه پټه نه ده‪ ،‬هغه په ژړا راغله او د هغه په وړاندې راښکته شوه‪ ،‬هغې د ټولو خلکو په وړاندې هغه ته‬ ‫څرګنده کړه چې هغې ته په څه وجه لس ورکړ او څنګه سمدستي روغ شو‪.‬‬ ‫‪۴۸‬هغۀ هغې ته ووئیل‪” ،‬لوورې‪ ،‬ارام شه‪ ،‬ستا ایمان دې روغ کړې ‪.‬په سوله کې لړ شه‬ ‫‪۴۹‬هغه ل دا خبرې کولې چې د ابادت خانې د مشر د کور نه یو کس راغے او ورته یې ووئیل‪” ،‬ستا لور مړه شوې ده ‪.‬ستونزه نه ماسټر‪.‬‬ ‫ایسى دا واؤریدل نو هغۀ ته ئے جواب ورکړو چه ”مه مه ویریږه!‬ ‫‪ ٥۰‬خو کله چه‬ ‫ى‬ ‫‪ ٥۱‬کله چه هغه کور ته ورننوتو نو دد پطروس ادؤ یعقووب ادؤ یوحنا ادؤ دد وخدائے پلر ادؤ دد مور نه بغیر بل سړى ته ورننوتلو‪.‬‬ ‫‪ ۵٢‬ټولو وژړل او په ژړا شو‪ ،‬خو هغه وویل ‪:‬مه مه ژاړئ ‪.‬هغه مړه نه ده‪ ،‬خو ویده ده‪.‬‬ ‫‪۵۳‬ادؤ هغوئ په هغۀ خندل او خندا ئے وکړه ادؤ په دے پوهیدل چه هغه مړه ده‪.‬‬ ‫‪ ٥٤‬هغۀ هغوئ ټول بهر کړل ادؤ دد هغے لس ئے ونیولو ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬نوکرى‪ ،‬پاڅ شه‪.‬‬ ‫‪ ۵۵‬بیا د هغې روح راغی او هغه سمدستي راپاڅېده او امر یې وکړ چې غوښه دې ورکړي‪.‬‬ ‫‪۵۶‬د هغې مور او پلر حیران شول‪ ،‬خو هغۀ هغوئ ته وحکم ورکړو چې هیڅ چا ته نۀ وائى چې څۀ شوى دى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪9‬‬ ‫‪۱‬بیا هغۀ خپل دولس ومریدان راوبلل ادؤ هغوئ ته ئے په ټولو شیطانانو ادؤ دد بیمارو دد الج کولو اختیار ورکړو‪.‬‬ ‫‪٢‬ادؤ هغۀ هغوئ دد وخدائے دد بادشاهئ واظ کولو ادؤ دد بیمارانو دد شفا دد پاره ولېږل‪.‬‬ ‫‪۳‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬د خپل سفر دپاره هیڅ څیز مه اخلئ‪ ،‬نۀ لوښي‪ ،‬نۀ لوښي‪ ،‬نۀ ډوډۍ‪ ،‬نۀ پیسې ‪.‬نه هم دوه کوټونه لري‪.‬‬ ‫‪ ٤‬ادؤ وکوم کور ته ورننوځئ‪ ،‬هلته پاتے شئ ادؤ له هغه ځائے ځئ‪.‬‬ ‫‪۵‬ادؤ څوک چه تاسو قبول نۀ کړى نو کله چه تاسو دد هغه ښار نه بهر لړ شى نو دد خپلو پښو دد دوړو نه دد هغوئ لخلف دد ګواهى دد پاره‬ ‫وڅښئ‪.‬‬ ‫ښارونو کښے لړل ادؤ دد زیرے زیرے ئے ادؤ هر چرته ئے شفا ورکوله‪.‬‬ ‫‪ ٦‬هغوئ لړل ادؤ په و‬ ‫د‬ ‫یحیى دد مړو نه ژوندے دے‪.‬‬ ‫چه‬ ‫و‬ ‫و‬ ‫شوى‬ ‫وئیل‬ ‫دا‬ ‫حقله‬ ‫په‬ ‫ځنو‬ ‫د‬ ‫چه‬ ‫ځکه‬ ‫شو‬ ‫حیران‬ ‫ؤ‬ ‫ا‬ ‫شو‬ ‫خبر‬ ‫نه‬ ‫هغۀ‬ ‫د‬ ‫هیرودیس‬ ‫‪ ۷‬دد هغۀ دد هر څۀ خبر‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫و‬ ‫ى‬ ‫‪ ۸‬ادؤ دد ځنو نه چه الیاس راڅرګند شوى ووو ‪.‬او د نورو په اړه‪ ،‬چې یو پُوانی پیغمبر بیا راژوندي شوی‪.‬‬ ‫یحیى سر مې پرې کړے دے‪ ،‬خو دا څوک دے د چا په حقله دا داسې خبرې اورم؟ او هغه غوښتل چې هغه‬ ‫‪۹‬هیرودیس ووئیل‪” ،‬د‬ ‫ى‬ ‫وګوري‪.‬‬ ‫سولوونو چه واپس راغلل نو هغۀ ته ئے ټول هغه څۀ ووئیل چه هغوئ کړى ووو ‪.‬او هغه یې ونیولو او د بیت صیدا په نوم د ښار یو‬ ‫‪۱۰‬ادؤ ر و‬ ‫صحرا ته لړو‪.‬‬ ‫‪۱۱‬کله چې خلقو پوه شو نو د هغۀ پسې روان شول‪ ،‬هغۀ هغوئ ته د وخدائ پاک د بادشاهۍ په حقله خبرې وکړې او هغوئ ته یې چې د‬ ‫الج ضرورت ووو روغ کړل‪.‬‬ ‫‪۱٢‬کله چې ورځ په تیاره کیدو پیل شوه‪ ،‬نو دولس تنه راغلل او هغه ته یې وویل ‪:‬دا ډله لیرې کړه چې د شاوخوا کلیو او هیوادو ته لړ شي‬ ‫او د استوګنې ځای ونیسي او خواړه وخوري‪ ،‬ځکه چې موږ دلته په یو ځای کې یو ‪.‬صحرا ځای‬ ‫‪۱۳‬خو هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬تاسو هغوئ ته وخورئ ‪.‬هغوئ ووئیل‪” ،‬زمونږ سره نور هیڅ نشته مګر پنځه ډوډي او دوه کبان ‪.‬پرته له‬ ‫دې چې موږ لړ شو او د دې ټولو خلکو لپاره غوښه واخلو‪.‬‬ ‫‪۱۴‬ځکه چې هغوئ کابو پنځه زره سړى ووو ‪.‬او خپلو شاګردانو ته یې وویل ‪:‬د پنځوسو کسانو په ډله کې یې کښینئ‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغوئ هماغسې وکړل او ټول یې کښېنول‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪ ۱٦‬بیا هغۀ هغه پینځۀ ډوډئ ادؤ دوه کبان واخستل اؤ آسمان ته ئے وکتل اؤ برکت ئے ورکړو اؤ ماتے ئے ورکړو اؤ ومریدانو ته ئے‬ ‫ورکړو چه دد خلقو په وړاندے ئے واچوى‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغوئ وخوړل ادؤ ټول ډک شول ادؤ دد هغو ټوټو نه ئے راویستلے شوے کوم چه دد هغوئ دد پاره پاتې ووو‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫کوو نو دد هغۀ ومریدان هم ورسره ووو ادؤ هغۀ دد هغوئ نه تپوس وکړو چه ”خلک څوک وایى چه زد ۀ یم؟‬ ‫‪ ۱۸‬کله چه هغه یواځے دواا و‬ ‫‪۱۹‬هغوئ په جواب کښې ووئیل‪” ،‬جان بپتسمه ورکوونکى !خو ځینې وایي‪ ،‬الیاس؛ او نور وایي‪ ،‬چې یو پُوانی پیغمبر بیا راژوندي شوی‬ ‫دی‪.‬‬ ‫‪٢۰‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬خو تاسو وایئ چې زۀ څوک یم؟ پطروس په ځواب کې وویل ‪:‬د خدای مسیح‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغۀ په سُتۍ سره هغوئ ته وحکم ورکړو او وحکم یې ورکړو چې دا خبره هیچاته مه کوئ‪.‬‬ ‫‪ ٢٢‬البن آدم به ډیر تکلیفونه ګالى ادؤ دد مشرانو ادؤ مشرانو المامانو ادؤ دد شریعت دد االمانو نه به رد شى ادؤ ووژلے شى ادؤ په دریمه ورځ به‬ ‫ژوندے پاتے شى‪.‬‬ ‫‪٢۳‬هغۀ ټولو ته ووئیل‪” ،‬که څوک زما پسې راشى نو د خپل ځان نه النکار دې وکړى‪ ،‬هره ورځ خپل صلیب پورته کوى او زما پسې‬ ‫راشى‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬ځکه څوک چه خپل ژوند بچ کړى هغه به د لسه ورکوى‪ ،‬خو څوک چه زما په خاطر خپل ژوند له لسه ورکوى نو هغه به هم بچ‬ ‫کړى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬ځکه چې یو سړے څۀ فائده لرى‪ ،‬کۀ هغه ټوله دونیا وګټى‪ ،‬او خپل ځان له لسه ورکړى‪ ،‬او یا له مینځه لړ شى؟‬ ‫‪٢۶‬ځکه څوک چې په ما او زما په خبرو شرمېږى نو البن آدم به د هغۀ نه شرمېږى‪ ،‬کله چې هغه په خپل جلل‪ ،‬د خپل پلر او د مقدس‬ ‫فرښتو په شان راشى‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬خو زد ۀ تاسو ته رښتیا وایم چه دلته یو څو کسان ولړ دى چه تر هغو به دد مرګ خوند نۀ شى تر څو چه هغوئ دد وخدائے بادشاهى نه وي‬ ‫لیدلے‪.‬‬ ‫‪٢۸‬او د دې خبرو نه اتیا ورځې پس هغه پطروس‪ ،‬یوحنا او یعقوب ونیولو او د داا دپاره غره ته لړو‪.‬‬ ‫‪ ٢۹‬ادؤ کله چه هغۀ دواا کوله نو دد هغۀ دد شکل شکل بدل شو ادؤ دد هغۀ جامے سپین ادؤ ځلنده شول‪.‬‬ ‫وسى ادؤ الیاس وو‪ ،‬خبرے وکړى‪.‬‬ ‫‪۳۰‬ادؤ وګوره چه دد هغۀ سره دوه سړى چه وم ى‬ ‫‪ ۳۱‬څوک چې په جلل کې راڅرګند شو او د هغه د مړینې په اړه یې وویل چې هغه باید په بیت المقدس کې ترسره کړي‪.‬‬ ‫‪۳٢‬خو پطروس او هغه څوک چې د هغۀ سره ووو په خوب کښې سُت ووو‪ ،‬کله چې هغوئ پاڅېدل نو د هغۀ جلل او هغه دوه سړى چې د‬ ‫هغۀ سره ولړ وو ولیدل‪.‬‬ ‫ایسى ته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬دا زمونږ د پاره ښۀ ده چه دلته یوو ادؤ راځئ چه دري خیمه‬ ‫پطروس‬ ‫نو‬ ‫شول‬ ‫روان‬ ‫نه‬ ‫هغۀ‬ ‫‪۳۳‬ادؤ کله چه هغوئ دد‬ ‫ى‬ ‫جوړه کړو ‪.‬یو ستا لپاره‪ ،‬یو د موسی لپاره‪ ،‬او یو د الیاس لپاره ‪:‬نه پوهیږو چې هغه څه وویل‪.‬‬ ‫‪۳۴‬کله چې هغۀ دا خبرې کولې‪ ،‬ورېځ راغله او په هغوئ یې سیورے کړو‪ ،‬او هغوئ وېرېدل کله چې ورېځې ته ننوتل‪.‬‬ ‫‪۳۵‬او د ورېځې نه یو آواز راغے چې‪” ،‬دا زما ګران زوئ دے‪ ،‬هغه واورئ‪.‬‬ ‫‪۳۶‬کله چې دا آواز تېر شو نو ایسی یوازې وموندل شو ‪.‬هغوئ هغه نېژدې ساتلے ووو ادؤ په هغو ورځو کښے کوم و‬ ‫څیزونه چه هغوئ لیدلے‬ ‫وو هیڅ چا ته نۀ وائى‪.‬‬ ‫‪۳۷‬ادؤ په بله ورځ کله چه هغوئ دد غرۀ نه را وکوز شول نو ډیرو خلقو دد هغۀ سره وکتل‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ادؤ وګوره دد جماات یو سړى چغے کړے دے ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬زما زوئے ته وګوره‪ ،‬ځکه هغه زما یواځنى بچى دے‪.‬‬ ‫‪۳۹‬ادؤ وګوره یو وروح هغه نیولے دے ادؤ ناڅاپه چغې وهى ‪.‬او دا هغه وخورئ چې هغه بیا ځلیږي‪ ،‬او هغه په سُتۍ سره له هغه څُه لرې‬ ‫کوي‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬او ما ستا په ومریدانو وغوښت چه هغه ئے وباسى ‪.‬او دوی نشو کولی‪.‬‬ ‫ایسى جواب ورکړو چه ”ادئے بے ایمانه ادؤ ګمراه وکوم نسل‪ ،‬زد ۀ به تر څو ستاسو سره یم ادؤ تاسو به زد ۀ زغمم؟ خپل زوی دلته راوړه‪.‬‬ ‫‪٤۱‬‬ ‫ى‬ ‫‪۴٢‬کله چې هغه ل راروان و‪ ،‬شیطان هغه را ښکته کړ او وغورځاوه ‪.‬ایسی هغه ناپاک روح وګرځاوه او ماشوم یې روغ کړ او بیرته یې‬ ‫خپل پلر ته وسپارلو‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪۴۳‬ادؤ هغوئ ټول دد وخدائے په قدرت کښے حیران شول ‪.‬مګر په داسې حال کې چې دوی هر یو د ایسی په ټولو کارونو حیران وو‪ ،‬هغه‬ ‫خپلو شاګردانو ته وویل‪:‬‬ ‫‪ ۴۴‬پرېږدئ چې دا خبرې ستاسو غوږونو ته ورسېږي‪ ،‬ځکه چې د انسان زوی به د انسانانو په لس کې ورکړل شي‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬خو هغوئ په دے خبره پوه نۀ شول ادؤ دا دد هغوئ نه پټ ووو ادؤ هغوئ دا نۀ پیژندلے‪ ،‬ادؤ هغوئ دد هغۀ نه دد هغۀ نه دد هغۀ نه دد تپوس‬ ‫کولو نه ډاریدل‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬بیا دد هغوئ په مینځ کښے دا لنجه پیدا شوه چه په هغوئ کښے کوم یو لوے شى‪.‬‬ ‫ایسى دد هغوئ دد زړۀ په خیال کښے یو ماشوم واخستو ادؤ دد هغۀ سره ئے کیښودو‪.‬‬ ‫‪٤۷‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤۸‬هغوئ ته یې ووئیل چه هر څوک چه دا ماشوم زما په نوم قبول کړى هغه به ما قبول کړى ادؤ څوک چه ما قبول کړى هغه به قبول‬ ‫کړى چه زد ۀ رالیږلے یم‪ ،‬ځکه چه په تاسو ټولو کښے وړوکے دے هغه به لوئ شى‪.‬‬ ‫یحیى جواب ورکړو ادؤ وئے وئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬مونږ یو څوک ولیدل چه ستا په نوم شیطانان شى ‪.‬او موږ هغه منع کړ‪ ،‬ځکه چې هغه‬ ‫‪٤۹‬‬ ‫ى‬ ‫زموږ سره نه دی‪.‬‬ ‫ایسى ورته ووئیل چه ”هغه مه منع کوه ځکه چه هغه څوک چه ز ومونږ خلف نۀ دے هغه ز ومونږ طرفدار دے‪.‬‬ ‫‪٥۰‬‬ ‫ى‬ ‫‪۵۱‬ادؤ کله چه دد هغۀ دد راپاڅېدو وخت راغے نو هغۀ په ټینګه خپل مخ یروشلم ته دد تلو دپاره تیار کړو‪.‬‬ ‫‪۵٢‬او د هغۀ مُی ته پېغامران ورولېږل‪ ،‬نو هغوئ لړل او د سامریانو یو کلی ته ورننوتل چې د هغۀ دپاره تیاری وکړی‪.‬‬ ‫‪۵۳‬او هغوئ هغه قبول نۀ کړو ځکه چې د هغۀ مخ داسې وى لکه چې هغه به بیتو ال ومقدس ته لړ شى‪.‬‬ ‫‪ ٥٤‬کله چه دد هغۀ ومریدانو یعقووب ادؤ یوحنا دا ولیدل نو هغوئ ووئیل چه”ما للکه‪ ،‬ایا ته به وحکم راکړى چه د آسمان نه اور راښکته کړى اؤد‬ ‫هغه وسوزوو لکه څنګه چه الیاس وکړل؟‬ ‫‪ ٥٥‬خو هغۀ مخ راواړۀ ادؤ هغوئ ئے وغندل ادؤ ورته ئے ووئیل چه ”تاسو نۀ پوهیږئ چه تاسو دد څۀ روح یئ‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۵۶‬ځکه چې د انسان زوی د دې لپاره نه دی راغلی چې د انسانانو ژوند تباه کړي‪ ،‬بلکې د هغوی د ژغورلو لپاره راغلی دی ‪.‬او بل کلي ته‬ ‫لړل‪.‬‬ ‫‪۵۷‬او داسې وشول چې کله هغوئ په لره روان ووو نو یو سړے هغۀ ته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬هر چرته چې ته لړې نو زۀ به ستا پسې راشم‪.‬‬ ‫‪۵۸‬ایسى ورته ووئیل‪” ،‬د ګیدړانو سورى دى ادؤ د مرغانو ځالے شته ‪.‬مګر د انسان زوی ځای نه لري چې خپل سر کېږدي‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪۵۹‬هغۀ بل ته ووئیل‪” ،‬ما پسې راځه ‪.‬خو هغه وویل ‪:‬څښتنه‪ ،‬ما ته اجازه راکړه چې لړ شم او زما پلر ښخ کړم‪.‬‬ ‫‪۶۰‬ایسى ورته ووئیل‪” ،‬پرېږده چې مړى ښخ کړى‪ ،‬خو ته لړ شه او د وخدائ پاک د بادشاهۍ واظ وکړه‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ٦۱‬یو بل هم ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬زد ۀ به ستا تابعدار شم ‪.‬خو اجازه راکړئ چې لومړی هغوی ته چې زما په کور کې دي‪ ،‬الوداع وکړم‪.‬‬ ‫‪۶٢‬ایسى ورته ووئیل‪” ،‬هېڅ سړے هم چې خپل لس د جوار په طرف کښېږدى او شاته وګورى نو د وخدائ پاک د بادشاهۍ لئق نۀ دے‪.‬‬ ‫ى‬ ‫څپرکی ‪10‬‬ ‫‪۱‬د دې شیانو نه پس ما للک وخدائ نور اویا کسان هم مقرر کړل او هغوئ یې د خپل مخ نه مُکښې هر ښار او ځائ ته ولېږل‪ ،‬چرته چې‬ ‫هغه پُپله راتلل‪.‬‬ ‫‪٢‬نو هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬فصل ډېر دے‪ ،‬خو مزدوران لږ دي‪ ،‬نو تاسو د فصل ما للک وخدائ ته داا وکړئ چې هغه خپل فصل ته‬ ‫مزدوران راولېږى‪.‬‬ ‫‪۳‬خپلو لرو ته لړ شه‪ ،‬وګوره‪ ،‬زه تاسو د لیوانو په مینځ کې د پسونو په څیر لیږم‪.‬‬ ‫‪۴‬نه بوست‪ ،‬نه بکسه او نه بوټونه له ځان سره وړئ‪ ،‬او په لره کې چا ته سلم مه کوئ‪.‬‬ ‫‪۵‬ادؤ هر هغه کور ته چه تاسو ورننوځئ نو اول ووائئ چه په دے کور کښے سلمتیا وى‪.‬‬ ‫‪ ٦‬ادؤ که چرے دد سلمتى زوئے هلته وى‪ ،‬نو ستاسو سلمتى به په هغۀ کښے وى‪ ،‬کۀ نه‪ ،‬نو هغه به بیا تاسو ته راشى‪.‬‬ ‫‪۷‬ادؤ په همغه کور کښے پاتے شى ادؤ هغه و‬ ‫څیزونه وخورئ څۀ چه هغوئ ورکوى‪ ،‬ځکه چه مزدور دد هغۀ دد مزدورى لئق دے ‪.‬له کور‬ ‫څُه کور ته مه ځئ‪.‬‬ ‫‪۸‬ادؤ هر هغه ښار ته چه تاسو ورننوځئ او هغوئ تاسو قبول کړى نو هغه و‬ ‫څیزونه وخورئ چه ستاسو په وړاندے ایښودلے شى‪.‬‬ ‫‪۹‬او هغه ناروغان روغ کړئ چې په دې کښې دي او هغوئ ته ووایئ چې د وخدائ پاک بادشاهى تاسو ته نزدې شوې ده‪.‬‬ ‫‪۱۰‬خو وکوم ښار ته چې تاسو ورننوځئ اؤ هغوئ تاسو قبول نۀ کړى‪ ،‬نو د هغۀ په کوڅو کښې لړ شئ اؤ ووایئ‪:‬‬ ‫‪11‬حتی ستاسو د ښار هغه دوړې هم چې په موږ باندې راوتلې دي ‪ ،‬موږ ستاسو په مقابل کې پاک کوو ‪ ،‬سره له دې چې تاسو په دې ډاډه‬ ‫اوسئ چې د خدای پادشاهي تاسو ته نږدې شوې ده‪.‬‬ ‫‪ ۱٢‬خو زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دا به په هغه ورځ د سدوم دد ښار نه زیات دد زغم وړ وى‪.‬‬ ‫‪13‬افسوس په تا د کورازین !افسوس په تا باندې‪ ،‬بیت صیدا !ځکه چې که په صور او صیدا کې هغه لوى کار شوى واى کوم چې په تاسو‬ ‫کې شوي دي‪ ،‬نو هغوئ ډېر پُوا پښیمانه شوي واى او په ټاټ او ایرو کې ناست وو‪.‬‬ ‫‪۱۴‬خو دا به ستاسو په پرتله د صور او صیدا د ادالت په وخت کې د زغم وړ وي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬او اے کفرناحوم‪ ،‬ته چې آسمان ته پورته شوې یې‪ ،‬دوزخ ته به غورځول شې‪.‬‬ ‫‪16‬هغه څوک چې تاسو اوري هغه زما اوري ‪.‬او هغه څوک چې تاسو ته سپکاوی کوي ما ته سپکاوی کوي ‪.‬او هغه څوک چې ما ته‬ ‫سپکاوی کوي هغه ته سپکاوی کوي چې ما رالېږلی دی‪.‬‬ ‫‪۱۷‬ادؤ اویا کسان بیا په خوشحالى سره واپس راغلل ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬ستا د نوم په وسیله شیطانان هم زمونږ تابع دى‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ما شیطان ولیدلو چه دد آسمان نه دد برق په شان راښکته کیږى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ګوره‪ ،‬زه تاسو ته د مارانو او لړمانو د پښو کولو واک درکوم او د دښمن په ټول ځواک باندې واک درکوم ‪:‬او هیڅ شی به تاسو ته زیان‬ ‫ونه رسوي‪.‬‬ ‫‪20‬سره له دې چې په دې خوشحاله مه کوئ چې روحونه ستاسو تابع دي ‪.‬بلکه خوشحاله اوسئ‪ ،‬ځکه چې ستاسو نومونه په آسمان کې‬ ‫لیکل شوي دي‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬په هغه وخت کې ایسی په روح کې خوشحاله شو او ویې ویل ‪:‬ای پلره‪ ،‬د آسمان او ځمکې مالکه‪ ،‬زه ستا مننه کوم چې تا دا شیان د‬ ‫هوښیارانو او هوښیارانو څُه پټ کړل او ماشومانو ته یې ښکاره کړل ‪.‬ځکه چې دا ستا په نظر کې ښه ښکاریده‪.‬‬ ‫‪22‬ټول شیان زما د پلر لُوا ما ته سپارل شوي دي ‪:‬او هیڅوک نه پوهیږي چې زوی څوک دی مګر پلر ‪.‬او پلر څوک دی مګر زوی‪،‬‬ ‫او هغه څوک چې زوی به یې ښکاره کړي‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬هغۀ هغه خپلو ومریدانو ته مخ کړو ادؤ په پټه ئے ووئیل چه ”بُتور دى هغه سترګى چه هغه و‬ ‫څیزونه وینى چه تاسو وینئ‪.‬‬ ‫‪٢۴‬ځکه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه ډیرو نبیانو ادؤ بادشاهانو دد هغه و‬ ‫څیزونو دد لیدلو شوق لرلو چه تاسو وینئ خو نۀ دى لیدلے ‪.‬او هغه څه‬ ‫واورئ چې تاسو یې اورئ او نه یې اوریدلي‪.‬‬ ‫‪ ٢٥‬ادؤ ګورئ چه یو وکیل پاتے شو ادؤ هغه ئے آزمیښت کړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬زد ۀ څۀ وکړم چه دد تل ژوندوون په میراث کړم؟‬ ‫‪٢۶‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬په شریعت کښې څۀ لیکلى دى؟ تاسو څنګه لوستل کوئ؟‬ ‫‪٢۷‬هغۀ په جواب کښې ووئیل‪” ،‬تاسو د خپل وخدائ پاک سره د خپل ټول زړۀ‪ ،‬خپل ټول روح‪ ،‬په خپل ټول قوت او په خپل ټول اقل سره‬ ‫مینه کوئ ‪.‬او ستاسو ګاونډی د ځان په څیر‪.‬‬ ‫‪٢۸‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬تا صحیح جواب ورکړے دے‪ ،‬دا وکړه نو ژوندے به شې‪.‬‬ ‫ایسى ته یې ووئیل‪” ،‬زما ګاونډى څوک دے؟‬ ‫‪٢۹‬خو هغه د خپل ځان د انصاف کولو اراده وکړه او‬ ‫ى‬ ‫ایسى جواب ورکړو چه ”یو سړے دد بیتو ال ومقدس نه یریحو ته راکوز شو ادؤ دد غلو په مینځ کښے ولویدو ادؤ دد هغۀ جامے ئے واخستلو‬ ‫‪۳۰‬‬ ‫ى‬ ‫ادؤ زخمي کړو ادؤ نیم مړ شو‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۳۱‬په اتفاق سره په هغه لره یو کاهن راښکته شو او کله چې هغه ولید نو له بلې خوا تېر شو‪.‬‬ ‫‪۳٢‬همدارنګه یو لوي هم چې کله هغه په هغه ځائ کښې ووو راغلو او هغۀ ته یې وکتل او د بل طرف نه تېر شو‪.‬‬ ‫‪۳۳‬خو یو سامري چې په سفر روان وو هلته راغلو او چې کله هغه ولیدو نو په هغۀ یې رحم وکړ‪.‬‬ ‫‪۳۴‬هغۀ ته لړو ادؤ دد هغۀ زخمونه یې په تېلو او شرابو کښے بند کړل ادؤ په خپل ځناور ئے واچولو ادؤ یو سرائے ته ئے راوړو ادؤ دد هغۀ‬ ‫پالنه ئے وکړه‪.‬‬ ‫‪۳۵‬په سبا چې کله هغه لړو نو دوه روپۍ یې راواخېستلې او کوربه ته یې ورکړې او ورته یې ووئیل‪” ،‬د هغۀ خیال ساته ‪.‬او هر څه چې ته‬ ‫ډیر مصرف کړې‪ ،‬کله چې زه بیرته راشم‪ ،‬زه به تاته بیرته درکړم‪.‬‬ ‫‪۳۶‬اوس په دې دریو کښې کوم یو د هغۀ ګاونډى ووو چې د غلو په مینځ کښې وو؟‬ ‫‪۳۷‬هغۀ ووئیل‪” ،‬هغه څوک چې په هغۀ رحم وکړى ‪.‬بیا ایسی ورته وویل ‪:‬لړ شه او همداسی وکړه‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ادؤ کله چه هغوئ روان ووو نو هغه یو کلي ته ورننوتو ادؤ دد مارتا په نوم یوه ښځه هغه په خپل کور کښے راغله‪.‬‬ ‫ایسى په پښو کښېناسته او د هغۀ کلم یې واورېد‪.‬‬ ‫‪۳۹‬د هغې یوه خور وه چې مریم نومېده‪ ،‬هغه هم د‬ ‫ى‬ ‫د‬ ‫‪ ٤۰‬خو مارتا د ډیرو لخدمت کولو نه تنګ شوه ادؤ هغۀ ته راغله اؤ ورته ئے ووئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬آایا تۀ پروا نۀ کوى چه زما خور ما دد لخدمت‬ ‫کولو د پاره یواځي پریښوده؟ نو ورته ووایه چې زما سره مرسته وکړي‪.‬‬ ‫ایسى جواب ورکړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬مارتا‪ ،‬مارتا‪ ،‬ته د ډیرو څیزونو په باره کښے احتیاط کوى‪.‬‬ ‫‪٤۱‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤٢‬خو یو څیز ضروري دى او مریم هغه ښۀ برخه غوره کړې ده چې د هغې نه به نۀ شى اخستلے شى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪11‬‬ ‫‪۱‬ادؤ داسې پېښ شول چې کله هغۀ په یو ځائ کښې دواا کوله نو کله چې هغه ودرېدلو نو د هغۀ یو ومرید هغۀ ته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬مونږ ته دواا‬ ‫یحیى خپلو ومریدانو ته هم تعلیم ورکړو‪.‬‬ ‫کول وښایه لکه څنګه چې‬ ‫ى‬ ‫‪ ٢‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ”کله چه تاسو دواا کوئ نو ووایئ چه ز ومونږ پلر چه په آسمان کښے دے‪ ،‬ستاسو نوم ومقدس وى ‪.‬ستاسو‬ ‫سلطنت راشي ‪.‬لکه څنګه چې په آسمان کې‪ ،‬په ځمکه کې ستاسو اراده پوره کیږي‪.‬‬ ‫‪۳‬زمونږ د ورځی ډوډئ راکړه‪.‬‬ ‫‪۴‬او زمونږ ګناهونه معاف کړه ‪.‬ځکه چې موږ هم هر هغه څوک بُښو چې زموږ پوروړی دی ‪.‬او موږ په فتنې کې مه راکاږه ‪.‬مګر موږ‬ ‫له شر څُه وژغورو‪.‬‬ ‫‪ ٥‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬په تاسو کښے به څوک یو ملګرى لرى ادؤ په نیمه شپه به هغۀ ته لړ شى ادؤ ورته به ووائى چه دوسته‪ ،‬ما ته‬ ‫دري ډوډئ راکړه‪.‬‬ ‫‪۶‬ځکه چې زما یو ملګرے په سفر کښې ما ته راغلے دے او ما د هغۀ په مُکښې هیڅ څیز نشته؟‬ ‫‪ ۷‬هغه به له دننه څُه ځواب ووایي او ووایي ‪:‬ما مه ځوروه‪ ،‬دروازه اوس بنده ده او زما ماشومان زما سره په بستر کې دي ‪.‬زه نشم کولی‬ ‫پورته شم او تاسو ته درکړم‪.‬‬ ‫‪ ۸‬زد ۀ تاسو ته دا وایم چه که څه هم هغه به پاڅیږى ادؤ هغه به نۀ ورکوى ځکه چه هغه دد هغۀ ملګرے دے‪ ،‬خو دد هغۀ دد ااجزى په وجه به‬ ‫هغه پاڅى ادؤ څومره چه ورته ضرورت وى هغه به ورکوى‪.‬‬ ‫‪۹‬ادؤ زد ۀ تاسو ته وایم چه وغواړئ نو تاسو ته به درکولے شى ‪.‬لټوئ‪ ،‬تاسو به ومومئ ‪.‬ټک وکړئ‪ ،‬او دا به تاسو ته پرانستل شي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ځکه هر څوک چه سوال کوى هغه ترلسه کوى ‪.‬او هغه څوک چې لټوي هغه ومومي ‪.‬او هغه څوک چې ټک کوي هغه به خلص شي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬کله چې یو زوئ ستاسو د پلر نه ډوډۍ وغواړي نو هغه به هغه ته یوه تیږه ورکړي؟ یا که هغه د کب څُه پوښتنه وکړي‪ ،‬ایا هغه د‬ ‫کب په بدل کې مار ورکوي؟‬ ‫‪12‬یا که هغه یوه هګۍ وغواړي‪ ،‬ایا هغه به هغه ته یو لړم وړاندې کړي؟‬ ‫‪13‬که تاسو بدکار یاست نو پوه شئ چې څنګه خپلو ماشومانو ته ښې ډالۍ ورکړئ ‪:‬ستاسو آسماني پلر به څومره نور روح القدس هغو ته‬ ‫ورکړي څوک چې د هغه څُه غوښتنه کوي؟‬ ‫‪ ۱٤‬هغۀ یو شیطان راویستلو ادؤ هغه ګونګے شو ‪.‬او داسې پېښ شول‪ ،‬کله چې شیطان بهر شو‪ ،‬ګونګۍ خبرې وکړې ‪.‬او خلک حیران‬ ‫شول‪.‬‬ ‫‪۱۵‬خو دد هغوئ نه ځینو وویل چه هغه دد شیطانانو دد مشر بعلزبول په وسیله شیطانان شى‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬ادؤ نورو هغوئ دد هغۀ په آزارولو ادؤ دد آسمان نه یوه نښانه غوښتله‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬خو هغۀ دد هغوئ په خیالونو خبر شو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه ”هر بادشاهى چه په خپلو کښې تقسیم شى نو تباه کیږى ‪.‬او یو کور د‬ ‫یو کور په مقابل کې ویشل شوی دی‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬که شیطان هم دد خپل ځان په خلف تقسیم شى نو دد هغۀ بادشاهى به څنګه وى؟ ځکه چې تاسو وایئ چې زه د بیلزبوب په وسیله‬ ‫شیطانان وباسم‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ادؤ که زد ۀ دد بعلزبول په وسیله شیطانان وباسم‪ ،‬نو ستاسو زامن دد چا په وسیله و‬ ‫شروع کوى؟ نو دوی به ستاسو قاضیان وي‪.‬‬ ‫‪٢۰‬خو کۀ زۀ د وخدائ پاک په ګوتو شیطانان وباسم نو بې له شکه د وخدائ پاک بادشاهى په تاسو راغله‪.‬‬ ‫‪٢۱‬کله چې یو زورور سړى په وسلو سمبال د خپلې ماڼۍ ساتنه کوي‪ ،‬د هغه مال په امن کې وي‪.‬‬ ‫‪٢٢‬خو کله چې د هغه نه یو زورور په هغۀ باندې راشى او په هغۀ باندې غالبه شى‪ ،‬نو هغه د هغۀ نه د هغۀ ټولې زغرې واخلى چې په کوم‬ ‫باندې یې یقین کړى ووو‪ ،‬او د هغۀ مالونه تقسیم کړى‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬هغه څوک چه زما سره نۀ دے هغه زما خلف دے‪ ،‬او هغه څوک چه زما سره نۀ راغونډىږى‪ ،‬تباه کوى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪٢۴‬کله چې ناپاک روح د یو سړى نه بهر شى نو هغه په وچو ځایونو کښې د آرام په لټه کښې ګرځى ‪.‬او هیڅ یې ونه موند‪ ،‬هغه وویل‪ ،‬زه‬ ‫به بیرته خپل کور ته راستون شم چې زه بهر راغلی یم‪.‬‬ ‫‪٢۵‬ادؤ کله چه هغه راشى نو هغه کښل شوى ادؤ سینګار شوى وى‪.‬‬ ‫‪ ٢٦‬بیا هغه لړو او د ځان نه زیات بد روحونه اوه نور هغه ته بوتلو ‪.‬او دوی ننوځي او هلته اوسیږي ‪:‬او د هغه سړي وروستی حالت د‬ ‫لومړي څُه ډیر خراب دی‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬کله چې هغۀ دا خبرې کولې نو د جماات یوې ښځې خپل غږ پورته کړو ادؤ هغۀ ته یې ووئیل‪” ،‬بُتور دى هغه رحم چې تا یې زېږولي‬ ‫او هغه بچى چې تا شیدولى دى‪.‬‬ ‫‪٢۸‬خو هغۀ ووئیل‪” ،‬بلکه‪ ،‬بُتور دى هغوئ چې د وخدائ پاک کلم واوري ادؤ امل یې کوى‪.‬‬ ‫‪٢۹‬کله چې خلق راټول شول نو هغۀ ووئیل‪” ،‬دا بد نسل دے‪ ،‬هغوئ یوه نښه لټوو ‪.‬او هیڅ نښه به ورته نه ورکول کیږي مګر د یونس‬ ‫پیغمبر نښه‪.‬‬ ‫‪۳۰‬ځکه چې لکه څنګه چې یونس د نینوایانو لپاره نښه وه‪ ،‬نو د انسان زوی به هم د دې نسل لپاره وي‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬د جنوب ملکه به په قضاوت کې د دې نسل د سړو سره راپورته شي او دوی به محکوم کړي‪ ،‬ځکه چې هغه د سلیمان د حکمت اوریدلو‬ ‫لپاره د ځمکې له ډیرو برخو څُه راغلې وه ‪.‬او وګورئ‪ ،‬دلته د سلیمان څُه لوی دی‪.‬‬ ‫‪32‬د نینوا خلک به د دې نسل سره په قضاوت کې راپورته شي او دا به یې محکوم کړي ‪:‬ځکه چې دوی د یونس په تبلیغ توبه وکړه ‪.‬او‪،‬‬ ‫وګورئ‪ ،‬دلته د یونس څُه لوی دی‪.‬‬ ‫‪۳۳‬هیڅوک چې کله شمع روښانه کړي نو په پټ ځای کې یې نه اچوي‪ ،‬نه د بوشکې لندې‪ ،‬بلکې په شمع باندې‪ ،‬ترڅو چې دننه راشي هغه‬ ‫رڼا وویني‪.‬‬ ‫‪ ۳۴‬د بدن رڼا سترګه ده‪ ،‬نو کله چې ستا سترګه واحده وي‪ ،‬ستا ټول بدن هم له رڼا ډک وي ‪.‬خو کله چې ستا سترګې بدې وي‪ ،‬ستا بدن هم‬ ‫له تیارو ډک وي‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬نو پام کوه چې رڼا چې په تا کې ده هغه تیاره نه ده‪.‬‬ ‫‪۳۶‬که چېرې ستا ټول بدن له رڼا ډک وي او هیڅ برخه یې تیاره نه وي‪ ،‬نو ټول به د رڼا څُه ډک وي‪ ،‬لکه څنګه چې د شمعې رڼا تاته رڼا‬ ‫درکوي‪.‬‬ ‫‪۳۷‬کله چې هغه خبرې کولې‪ ،‬نو یو فریسي د هغه څُه وغوښتل چې د هغه سره ډوډۍ وخوري‪ ،‬نو هغه دننه شو او په ډوډی کې ناست وو‪.‬‬ ‫‪۳۸‬کله چې فریسي دا ولیدل نو حیران شو چې د ډوډۍ نه مُکې دې نه وینځلے‪.‬‬ ‫‪۳۹‬ما للک وخدائ هغۀ ته ووئیل‪” ،‬اوس فریسیان د پیالې اؤ لوښي بهر پاکوئ؟ خو ستا باطن د بې حیایۍ او شرارت څُه ډک دی‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬اى احمقانو‪ ،‬ایا هغه چا چې بهر جوړ کړى دى هغه یې هم نه دى جوړ کړى؟‬ ‫‪ ٤۱‬بلکه د هغو څیزونو خیرات ورکړئ کوم چې ستاسو سره دي ‪.‬او‪ ،‬وګورئ‪ ،‬ټول شیان ستاسو لپاره پاک دي‪.‬‬ ‫‪ ٤٢‬خو افسوس په تاسو د فریسیانو !ځکه چې تاسو د پودینې‪ ،‬ریو او هر ډول بوټو لسمه برخه اخلئ‪ ،‬او د قضاوت او د خدای په مینه کې‬ ‫تېر شئ ‪:‬دا باید تاسو ترسره کړي‪ ،‬او نور یې نه پریږدي‪.‬‬ ‫‪ ٤۳‬ادئے فریسیانو !ځکه چې تاسو په ابادت خانو کې لوړې څوکۍ خوښوئ او په بازارونو کې سلمونه خوښوئ‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬ادئے دد شریعت االمانو ادؤ فریسیانو ادئے منافقانو !ځکه چې تاسو د قبرونو په څیر یاست چې نه ښکاري‪ ،‬او هغه خلک چې په دوی‬ ‫باندې تیریږي نه پوهیږي‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬نو یو وکیل جواب ورکړو ادؤ ورته ئے ووئیل چه اوستاذه‪ ،‬تۀ هم دا خبره کوى‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬هغۀ ووئیل‪” ،‬ادئے وکیلنو !د دې لپاره چې تاسو په نارینه وو باندې د دردناک بار بار بار وړئ‪ ،‬او تاسو په خپله یوه ګوتې سره هغه‬ ‫بوجونه مه لمسئ‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬افسوس په تاسو !ځکه چې تاسو د پیغمبرانو قبرونه جوړ کړل‪ ،‬او ستاسو پلرونو هغوی ووژل‪.‬‬ ‫‪ ٤۸‬په رښتیا تاسو ګواه یئ چې تاسو د خپلو پلرونو د املونو اجازت ورکوئ‪ ،‬ځکه چې هغوئ په رښتیا هغوئ ووژل او تاسو د هغوئ‬ ‫قبرونه جوړ کړل‪.‬‬ ‫سولن ولېږم او د هغوئ ځنې به ووژنى او تعذیب به‬ ‫‪۴۹‬نو په دې وجه د وخدائ پاک لحکمت هم وئیلى دى چې زۀ به هغوئ ته پېغمبران او ر و‬ ‫یې کړى‪.‬‬ ‫‪ ۵۰‬دا چې د ټولو پېغمبرانو وینه چې د دنیا د پېداوار نه توې شوې وه‪ ،‬د دې نسل د ضرورت وړ وي‪.‬‬ ‫‪51‬د هابیل د وینې څُه د زکریا تر وینې پورې چې د قربانګاه او د بیت المقدس په مینځ کې مړ شو ‪:‬زه تاسو ته رښتیا وایم چې دا به د دې‬ ‫نسل څُه وغواړي‪.‬‬ ‫‪۵٢‬افسوس په تاسو د وکیلنو !ځکه چې تاسو د پوهې کلي لرې کړې ده‪ ،‬تاسو په خپل ځان کې نه یاست داخل شوي‪ ،‬او هغه څوک چې‬ ‫تاسو ته ننوځي منع یې کړي‪.‬‬ ‫‪ ٥۳‬ادؤ کله چه هغۀ هغوئ ته دا څۀ ووئیل نو دد شریعت االمانو ادؤ فریسیانو دد هغۀ نه په زوره زورولو ادؤ دد ډیرو و‬ ‫څیزونو دد بیانولو ئے ئے‬ ‫وهڅول‪.‬‬ ‫‪ ٥٤‬دد هغۀ په انتظار کښے ناست ووو ادؤ دد هغۀ دد وخلے نه یو څیز راویستلے شى چه هغوئ په هغۀ تور ولګوى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪12‬‬ ‫‪۱‬په دې وخت کښې چې د خلقو بې شمېره ګڼه ګوڼه راغونډه شوه‪ ،‬دومره چې په یو بل باندې تېزېدل‪ ،‬نو هغۀ خپلو شاګردانو ته اول‬ ‫ووئیل‪” ،‬تاسو د فریسیانو د خمیرې نه خبر اوسئ چې منافقت دے‪.‬‬ ‫‪٢‬ځکه چې هیڅ شی پټ نه دی چې ښکاره نه شی ‪.‬نه به پټ وي‪ ،‬دا به معلومه نه وي‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۳‬نو هر هغه څه چې تاسو په تیاره کې وایئ هغه به په رڼا کې واوریدل شي ‪.‬او هغه څه چې تاسو په غوږونو کې په المارۍ کې ویلي دي‬ ‫هغه به د کوټې په سرونو کې االن شي‪.‬‬ ‫‪۴‬ادؤ زد ۀ تاسو ته زما ملګرو وایم چه دد هغوئ نه مه ویریږئ څوک چه بدن وژنى ادؤ دد دے نه پس نور هیڅ نۀ شى کولے‪.‬‬ ‫‪5‬مګر زه به تاسو ته خبرداری درکړم چې تاسو له چا څُه ویره لرئ ‪:‬له هغه څُه ویره وکړئ څوک چې د وژلو وروسته دوزخ ته د‬ ‫غورځولو واک لري ‪.‬هو‪ ،‬زه تاسو ته وایم‪ ،‬د هغه څُه وویریږئ‪.‬‬ ‫‪۶‬آیا پنځه مرغۍ په دوه روپو نه خرڅیږي او یوه هم د وخدائ پاک نه هېره شوې نه ده؟‬ ‫‪۷‬خو ستا د سر ویښتان هم ټول شمیرل کیږي ‪.‬له دې امله مه وېرېږئ ‪:‬تاسو د ډیری مرغیو څُه ډیر ارزښت لرئ‪.‬‬ ‫‪۸‬زد ۀ تاسو ته دا هم وایم چه هر څوک چه دد خلقو په وړاندے زما القرار کوى نو البن آدم به هم دد وخدائے دد فرښتو په وړاندے القرار کوى‪.‬‬ ‫‪ ۹‬خو څوک چه دد خلقو په وړاندے زما النکار کوى دد وخدائے دد فرښتو په وړاندے به النکار کوى‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪۱۰‬ادؤ څوک چه دد البن آدم په خلف یوه خبره وائى نو هغه ته به بُښلے شى‪ ،‬خو څوک چه دد ورو وح القدس په خلف کفر وائى هغه به نۀ‬ ‫بُښلے شى‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪۱۱‬ادؤ کله چه هغوئ تاسو ابادت خانو اؤ حکیمانو اؤ واکدارانو ته راوستے شى نو دا فکر مه کوئ چه تاسو به څنګه یا څۀ جواب ورکوى‬ ‫ادؤ څۀ به ووائى‪:‬‬ ‫‪۱٢‬ځکه چې روح القدس به تاسو ته په هماغه ساات کې هغه څه در زده کړي چې تاسو باید ووایاست‪.‬‬ ‫‪۱۳‬ادؤ دد جماات نه یو هغۀ ته ووئیل چه ”ما للکه‪ ،‬زما ورور ته ووایه چه هغه زما سره میراث تقسیم کړى‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬اے انسانه‪ ،‬چا ما په تا باندې قاضي یا تقسیم کوونکى جوړ کړے دے؟‬ ‫‪۱۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬خبردار اوسئ او د للچ نه ځان وساتئ‪ ،‬ځکه چې د یو انسان ژوند د هغه څیزونو په کثرت نه جوړیږي چې‬ ‫هغه یې لري‪.‬‬ ‫‪۱۶‬هغۀ هغوئ ته یو لمثال ورکړو‪” ،‬د یو مالدار سړے زمکه ډیره حاصله شوه‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغۀ په خپل ځان کښې سوچ وکړو چې‪” ،‬زۀ به څۀ وکړم‪ ،‬ځکه چې زما د مېوو د ورکولو د پاره ځای نشته؟‬ ‫‪۱۸‬هغۀ ووئیل‪” ،‬زۀ به دا وکړم‪ ،‬زۀ به خپل حوضونه راښکته کړم او لوى به جوړ کړم ‪.‬او هلته به زه خپلې ټولې مېوې او مالونه ورکوم‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ادؤ زد ۀ به خپل وروح ته وایم‪ ،‬اے جانه‪ ،‬تا دد ډیرو کالو نه ډیر مالونه ایښي دي ‪.‬خپل آرام وخورئ‪ ،‬وخورئ‪ ،‬وڅښئ او خوشحاله اوسئ‪.‬‬ ‫‪٢۰‬خو وخدائ پاک ورته وفرمایل” ‪:‬اې احمقه‪ ،‬نن شپه به ستا روح وغواړى‪ ،‬نو هغه څیزونه به د چا وي چې تا برابر کړي دي؟‬ ‫‪٢۱‬نو هغه څوک دی چې د ځان دپاره خزانه جمع کوي او د وخدائ پاک په وړاندې مالداره نۀ دے‪.‬‬ ‫‪ ٢٢‬هغۀ خپلو ومریدانو ته ووئیل‪” ،‬نو ځکه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دد خپل ژوند دد پاره هیڅ فکر مه کوئ چه څۀ وخورئ ‪.‬نه د بدن لپاره‪ ،‬هغه‬ ‫څه چې تاسو یې اغوسئ‪.‬‬ ‫‪ ٢۳‬ژوند د غوښې نه زیات دى‪ ،‬او بدن د جامو نه زیات دى‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬کاڼو ته پام وکړئ‪ ،‬ځکه چې نه کري او نه کري ‪.‬چې نه د کوټې او نه کوټې لري؛ او خدای دوی ته خواړه ورکوي ‪:‬تاسو د مرغانو‬ ‫څُه څومره ښه یاست؟‬ ‫‪٢۵‬ادؤ ستاسو نه څوک په سوچ کولو سره دد خپل قد یو سانت زیات کولے شى؟‬ ‫‪٢۶‬که تاسو د هغه کار کولو توان نه لرئ کوم چې لږ دي‪ ،‬نو تاسو ولې د پاتې کیدو په اړه فکر کوئ؟‬ ‫‪27‬د لیلیو په اړه فکر وکړئ چې دوی څنګه وده کوي ‪:‬دوی نه ستړي کوي‪ ،‬نه کاپي کوي ‪.‬او بیا هم زه تاسو ته وایم چې سلیمان په خپل‬ ‫ټول جلل کې د دې څُه یو هم نه و‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬نو کۀ وخدائ پاک هغه واښه اغوستى کوم چې نن په میدان کښې دى او سبا په تنور کښې اچولے شى ‪.‬هغه به تاسو ته څومره نور جامې‬ ‫واغوندي‪ ،‬اې لږ ایمان والو؟‬ ‫‪٢۹‬او په دې لټه کې مه اوسئ چې څه وخورئ او څه وڅښئ‪ ،‬او نه هم په شک کې اوسئ‪.‬‬ ‫‪30‬ځکه چې د نړۍ قومونه د دې ټولو شیانو په لټه کې دي ‪:‬او ستاسو پلر پوهیږي چې تاسو دې شیانو ته اړتیا لرئ‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬بلکه د خدای پادشاهي لټوئ ‪.‬او دا ټول شیان به تاسو ته اضافه شي‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬وړوکې رمې مه وېرېږه ‪.‬ځکه چې دا ستاسو پلر خوښ دی چې تاسو ته سلطنت درکړي‪.‬‬ ‫‪33‬هغه څه چې تاسو یې لرئ وپلورئ او خیرات ورکړئ ‪.‬خپل ځان ته داسې کڅوړې چمتو کړئ چې موم نه زاړه وي‪ ،‬په آسمان کې یوه‬ ‫خزانه چې ضایع نشي‪ ،‬چیرې چې هیڅ غل نه راځي او نه پتنګ فاسد کیږي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬ځکه چرته چې ستا خزانه وي هلته به ستا زړه هم وي‪.‬‬ ‫‪35‬ستاسو لنګوټې دې وتړئ او ستاسو څراغونه سوځي‪.‬‬ ‫‪۳۶‬او تاسو د هغو سړو په شان یئ چې د خپل ما للک په انتظار کښېږى چې کله هغه د واده نه راوګرځى ‪.‬چې کله هغه راشي او وټکوي‪،‬‬ ‫دوی به سمدستي هغه ته خلص شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۷‬بُتور دی هغه نوکران چې کله ما للک راشى نو هغه به څارلى وى‪ ،‬زۀ تاسو ته رښتیا وایم چې هغه به خپل ځان ټیټ کړى او هغوئ ته‬ ‫به غوښه کښېناستو‪ ،‬او بهر به د هغوئ لخدمت کوى‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ادؤ که چرے هغه په دویم ساات یا په دریم ساات کښے راشى ادؤ هغوئ ورته پیدا کړى نو بُتور دى هغه نوکران‪.‬‬ ‫‪۳۹‬ادؤ دا خبر دے چه که چرے دد کور مالدار خبر واى چه په کوم ساات به غل راځى نو هغه به کتلى وى ادؤ دد کور دد ورانولو به ئے نۀ‬ ‫وى زغملى‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬نو تاسو هم تیار اوسئ ځکه چه البن آدم په یو ساات راځى چه تاسو ګمان هم نۀ کوئ‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬بیا پطروس هغۀ ته ووئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬ته دا لمثال ومونږ ته وائى که ټولو ته؟‬ ‫‪۴٢‬ما للک وخدائ وفرمایل ” ‪:‬نو بیا هغه وفادار او هوښیار څوک دے چې د هغۀ ما للک به د هغۀ د کور مشر وټاکى چې د هغوئ د غوښې‬ ‫برخه په مناسب وخت کښې ورکړى؟‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ٤۳‬بُتور دے هغه نوکر چه دد هغۀ ما للک چه کله راشى نو دا کار ئے لیدلے شى‪.‬‬ ‫‪ ٤٤‬زد ۀ تاسو ته رښتیا وایم چه هغه به دد هغۀ په هر څۀ وحکمران وى‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬خو کۀ هغه نوکر په زړۀ کښې ووائى چې زما ما للک د هغۀ راتلل ځنډوي ‪.‬او د نوکرانو او نوکرانو په وهلو او خوړلو او څښلو او په‬ ‫شرابو به یې شروع کول‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬دد هغه نوکر ما للک به په هغه ورځ راځى کله چه هغه به نۀ ګورى‪ ،‬او په هغه ساات به راځى چه دد هغۀ نه خبر نۀ وى ادؤ هغه به په‬ ‫غرقه کښے راځى ادؤ دد کافرانو سره به خپله برخه وټاکى‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬ادؤ هغه نوکر چه دد خپل ما للک په اراده پوهه ووو ادؤ دد خپل ځان نه ئے تیار کړو ادؤ نۀ دد هغۀ دد ارادے سره سم امل وکړو‪ ،‬هغه به په‬ ‫ډیرو دورو وهل کیږى‪.‬‬ ‫‪48‬مګر هغه چې نه پوهیده‪ ،‬او شیان یې د پټو لپاره وړ ژمنه کړې‪ ،‬باید د یو څو پټو سره وهل ټکول وشي ‪.‬ځکه چې چا ته ډیر څه ورکول‬ ‫کیږي‪ ،‬د هغه څُه به ډیر څه غوښتل کیږي ‪:‬او چا ته چې سړی ډیر څه ورکړي‪ ،‬دوی به د هغه څُه ډیر وغواړي‪.‬‬ ‫‪ ۴۹‬زه راغلی یم چې په ځمکه اور واچوم ‪.‬او زه به څه وکړم‪ ،‬که دا دمُه سوځیدلی وي؟‬ ‫‪ ۵۰‬خو زما سره بپتسمه شته چې بپتسمه واخلم ‪.‬او زه به تر هغه وخته پورې څومره تنګ یم چې دا پوره شي!‬ ‫‪51‬تاسو فرض کړئ چې زه راغلی یم چې په ځمکه کې سوله وکړم؟ زه درته وایم‪ ،‬نه؛ بلکه تقسیم‪:‬‬ ‫‪ ٥٢‬ځکه چه دد دے نه پس به په یو کور کښے پینځۀ ویشل کیږى‪ ،‬دري د دوو په خلف او دوه د دریو په خلف‪.‬‬ ‫‪53‬پلر به د زوی په مقابل کې ویشل کیږي او زوی به د پلر په وړاندې ‪.‬مور د لور خلف او لور د مور خلف؛ خسر د خپل خسر په‬ ‫خلف‪ ،‬او خسر د خپل خسر په خلف‪.‬‬ ‫‪۵۴‬هغۀ خلقو ته دا هم ووئیل‪” ،‬کله چې تاسو د لویدیځ نه وریځې ووینئ نو سمدلسه وایئ چې باران راځي ‪.‬او همداسې ده‪.‬‬ ‫‪۵۵‬کله چې تاسو ګورئ چې د جنوب باد روان دی‪ ،‬تاسو وایئ چې ګرمي به وي ‪.‬او دا پیښیږي‪.‬‬ ‫‪۵۶‬ادئے منافقانو‪ ،‬تاسو د اسمان او زمکې د مخ څۀ پېژندلى شئ ‪.‬مګر دا څنګه دی چې تاسو دا ځل نه پوهیږئ؟‬ ‫‪57‬هو‪ ،‬او ولې تاسو د خپل ځان په اړه قضاوت نه کوئ چې څه سم دي؟‬ ‫‪58‬کله چې تاسو د خپل مُالف سره قاضي ته لړ شئ‪ ،‬لکه څنګه چې تاسو په لره کې یاست‪ ،‬هڅه وکړئ چې تاسو د هغه څُه خلص‬ ‫شئ ‪.‬داسې نه چې هغه دې قاضي ته وسپاري او قاضي دې افسر ته وسپاري او افسر دې زندان ته واچوي‪.‬‬ ‫‪59‬زه تاسو ته وایم چې تاسو به له هغه ځایه نه ځئ تر څو چې تاسو د وروستي مایع پیسې نه وي ورکړې‪.‬‬ ‫څپرکی ‪13‬‬ ‫‪۱‬په هغه موسم کښې ځنو خلقو هغۀ ته د ګلیلیانو په حقله خبر ورکړو چې د هغوئ وینه پیلطوس د هغوئ د قربانۍ سره ګډ کړې وه‪.‬‬ ‫ایسى هغوئ ته په جواب کښے ووئیل‪” ،‬تاسو فرض کړئ چه دا ګلیلیان د ټولو ګلیلیانو نه زیات ګناهکاران وى‪،‬ځکه چه هغوئ دا شان‬ ‫‪٢‬‬ ‫ى‬ ‫مصیبتونه ګاللى دى؟‬ ‫‪3‬زه تاسو ته وایم‪ ،‬نه‪ ،‬مګر‪ ،‬پرته له دې چې تاسو توبه وکړئ‪ ،‬تاسو به ټول هم همداسې هلک شئ‪.‬‬ ‫‪۴‬یا هغه اتلس کسان چې په سیلوم کې برج ولوید او هغوی یې ووژل‪ ،‬تاسو فکر کوئ چې دوی په بیت المقدس کې د ټولو خلکو څُه ډیر‬ ‫ګناهکار وو؟‬ ‫‪۵‬زد ۀ تاسو ته دا وایم چه نه‪ ،‬خو که تاسو توبه ونکړئ‪ ،‬تاسو به هم ټول تباه شئ‪.‬‬ ‫‪۶‬هغۀ دا مثال هم ورکړو ‪.‬یو سړي د انګورو په باغ کې د انځر یوه ونه کرلې وه ‪.‬هغه راغی او په هغه باندې یې میوه ولټوله‪ ،‬مګر هیڅ یې‬ ‫ونه موندل‪.‬‬ ‫‪۷‬بیا هغه د خپل انګورو باغدار ته ووئیل‪” ،‬ګوره‪ ،‬زۀ په دې درېو کالو کښې د دې انځر په ونې کښې د مېوې لټولو ته راځم خو هیڅ مې‬ ‫ونه موند‪ ،‬هغه پرې کړه ‪.‬ولې دا ځمکه خړوبوي؟‬ ‫‪۸‬هغۀ په جواب کښې ورته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬دا کال هم پرېږده‪ ،‬تر څو چې زۀ د هغې په باره کښې کښېنستلم او خړوبه یې کړم‪.‬‬ ‫‪ ۹‬ادؤ که دا میوه ورکه شى نو ښۀ دے‪ ،‬او کۀ نۀ وى نو د هغې نه پس هغه پرې کړه‪.‬‬ ‫‪۱۰‬هغۀ د سبت په ورځ په یو ابادت خانه کښې تعلیم ورکوۀ‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪ ۱۱‬ادؤ وګوره هلته یوه ښځه وه چه دد اتلس کالو نه دد ضعیفه روحیه وه اؤ یو ځائے ئے راښکته شوى ووو اؤ په هیڅ صورت ئے نۀ شو‬ ‫کولى چه ځان پورته کړو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬کله چې ایسی هغه ولیده نو هغه یې راوغوښته او ورته یې وویل « ‪:‬ای ښځه‪ ،‬ته د خپل کمزورتیا څُه خلص شوې یې‪.‬‬ ‫‪۱۳‬هغۀ خپل لسونه په هغې باندې کېښودل‪ ،‬هغه سمدستي سمه شوه او د وخدائ پاک ثنا یې وکړه‪.‬‬ ‫ایسى د سبت په ورځ روغ کړے ووو او خلقو ته یې ووئیل‪” ،‬په هغو کښې شپږ‬ ‫‪۱۴‬نو د ابادت خانې مشر په غصه جواب ورکړو ځکه چې‬ ‫ى‬ ‫ورځې دي چې سړى باید کار وکړي‪ ،‬نو په هغو کښې راشئ او روغ شئ‪ ،‬نه په دۀ ‪.‬د سبت ورځ‪.‬‬ ‫‪۱۵‬بیا ما للک وخدائ هغۀ ته جواب ورکړو‪” ،‬اے منافقه‪ ،‬آیا په تاسو کښې هر یو د سبت په ورځ خپل غویى یا خپله خره له کوټې نه‬ ‫خلصوي او اوبه ورکولو ته یې نه بوځي؟‬ ‫‪۱۶‬آیا دا ښځه د ابراهیم لور ده چې شیطان یې په دې اتلسو کالو پورې تړلې وه‪ ،‬آیا د سبت په ورځ به له دې بنده خلص شي؟‬ ‫‪۱۷‬کله چې هغۀ دا خبرې وکړې نو د هغۀ ټول مُالفان شرمېدل‪ ،‬او ټول خلق د هغۀ د ټولو لویو کارونو په وجه خوشحاله شول‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬بیا هغۀ ووئیل چه ”دد وخدائے بادشاهى څۀ ده؟ او په کوم ځای کې ورته ورته شم؟‬ ‫‪۱۹‬دا د سرې د دانې په شان ده‪ ،‬چې یو سړى واخلى او خپل باغ ته یې واچوه ‪.‬هغه وده وکړه او یوه لویه ونه یې وخوړه ‪.‬او د هوا مرغان د‬ ‫هغې په څانګو کې ځای پرځای شوي‪.‬‬ ‫‪٢۰‬هغۀ یو ځل بیا ووئیل‪” ،‬زۀ د وخدائ پاک بادشاهى د څۀ سره تشبیه کړم؟‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪٢۱‬دا د خمیره په شان ده‪ ،‬چې یوې ښځې راواخیسته او په درې ګونو ډوډۍ کې یې پټه کړه‪ ،‬تر دې چې ټول خمیره شو‪.‬‬ ‫‪٢٢‬هغۀ په ښارونو او کلیو باندې روان شو‪ ،‬تعلیم یې ورکړو او د یروشلم په لور یې سفر وکړو‪.‬‬ ‫‪٢۳‬بیا یو چا ورته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬آیا لږ دي چې بچ کیږى؟ او هغوی ته یې وویل‪:‬‬ ‫‪ ٢٤‬دد ورننوتلو کوشش وکړئ ځکه چه زد ۀ تاسو ته وایم چه دد ننوتو ډیر کوشش کوى خو دد ننوتو کوشش به نۀ کوى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬کله چې د کور بادار پاڅېږى او دروازه وتړله شى‪ ،‬نو تاسو بهر ولړ شئ او دروازه وټکوئ او ووایئ‪ ،‬ما للکه‪ ،‬ما للکه‪ ،‬مونږ ته خلص‬ ‫کړه ‪.‬او هغه به په ځواب کې تاسو ته ووایي‪ ،‬زه تاسو نه پوهیږم چې تاسو د کوم ځای یاست‪:‬‬ ‫‪٢۶‬بیا به تاسو ویل پیل کړئ‪ ،‬چې مونږ ستا په حضور کې خوړلي او څښلي دي او تا زمونږ په کوڅو کې تعلیم راکړی دی‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬خو هغه به ووائى چه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه زد ۀ تاسو نه پیژنم چه تاسو چرته یئ ‪.‬زما څُه لړ شه‪ ،‬تاسو ټول د ګناه کاران‪.‬‬ ‫‪٢۸‬هلته به ژړا او د غاښونو چیچلو به وي‪ ،‬کله چې تاسو ابراهیم‪ ،‬اسحاق‪ ،‬یعقوب او ټول پېغمبران د وخدائ پاک په بادشاهۍ کښې ووینئ‪،‬‬ ‫او تاسو به په خپله تېښته کوئ‪.‬‬ ‫‪٢۹‬او هغوئ به د شرق‪ ،‬لویدیځ‪ ،‬شمال او جنوب نه راځى او د وخدائ پاک په بادشاهۍ کښې به کښېناستو‪.‬‬ ‫‪۳۰‬ادؤ وګوره‪ ،‬اخر هم شته چه اول به وى ادؤ ادؤ اولنى شته چه وروستى به شى‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬په هماغه ورځ یو څو فریسیان راغلل او ورته یې وویل ‪:‬له دې ځایه لړ شه‪ ،‬ځکه چې هیرودیس به تا ووژني‪.‬‬ ‫‪۳٢‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬لړ شئ ادؤ هغه ګیدړ ته ووایئ‪ ،‬وګوره‪ ،‬زد ۀ شیطانان وباسم ادؤ نن او سبا به شفا ورکوم ادؤ په دریمه ورځ به‬ ‫کامل شم‪.‬‬ ‫‪ ۳۳‬خو زه باید نن‪ ،‬سبا او بله ورځ ولړ شم‪ ،‬ځکه چې دا نه شي کېدای چې یو پیغمبر د یروشلم څُه بهر مړ شي‪.‬‬ ‫‪۳۴‬اې یروشلم‪ ،‬یروشلم‪ ،‬چې پېغمبران وژني‪ ،‬او هغوئ چې تا ته رالېږل شوي دي سنګسار کړه ‪.‬ما به څو ځله ستا اولدونه سره راټول‬ ‫کړي وای‪ ،‬لکه څنګه چې چرګه خپل بچي د وزرونو لندې راټولوي‪ ،‬خو تاسو به نه وای!‬ ‫‪35‬ګورئ‪ ،‬ستاسو کور ستاسو لپاره وران پاتې دی‪ ،‬او زه تاسو ته رښتیا وایم‪ ،‬تاسو به ما ونه ګورئ‪ ،‬تر هغه وخته پورې چې تاسو‬ ‫ووایاست‪ ،‬برکت دی هغه څوک چې د څښتن په نوم راځي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪14‬‬ ‫‪۱‬ادؤ داسے شو چه هغه دد یو مشر فریسیانو کور ته دد سبت په ورځ ډوډئ خوړلو دد پاره لړو چه هغوئ هغه ولیدل‪.‬‬ ‫‪٢‬ادؤ وګوره چه دد هغۀ نه مُکښے یو سړے وو چه څاڅکى وو‪.‬‬ ‫‪۳‬ایسی د وکیلنو او فریسیانو په ځواب کی وویل « ‪:‬آیا د سبت په ورځ شفا ورکول روا دی؟‬ ‫‪۴‬ادؤ هغوئ په امن کښې ووو ‪.‬هغۀ هغه ونیولو او روغ یې کړو او لړو‪.‬‬ ‫غوئے په کنده کښے غورځولے شى ادؤ دد سبت په ورځ به هغه‬ ‫‪ ٥‬ادؤ هغوئ ته ئے جواب ورکړو چه ”په تاسو کښے څوک به یو خر یا د‬ ‫سمدستي راویستلے نۀ شى؟‬ ‫‪ ٦‬ادؤ هغوئ بیا هغۀ ته دد دے خبرو جواب ونۀ ورکولے‪.‬‬ ‫‪۷‬هغۀ هغوئ ته یو مثال ورکړو کوم چې وحکم ورکړے شوى ووو‪ ،‬کله چې هغۀ په نښه کړے وو چې څنګه هغوئ لوئې کوټې غوره کړې‬ ‫وې ‪.‬ورته ووایه‬ ‫‪۸‬کله چې تا ته کوم سړی په واده کې بلنه ورکړل شي‪ ،‬نو په لوړه کوټه کې مه کېږه ‪.‬داسې به نه وي چې له تا څُه ډیر ازتمند سړی د‬ ‫هغه څُه وغوښتل شي‪.‬‬ ‫‪۹‬او هغه چا چې تا ته بلنه ورکړې وه هغه راشئ او تا ته ووایئ چې دې سړي ته ځای ورکړئ ‪.‬او تاسو د شرم سره پیل کوئ چې ترټولو‬ ‫ټیټ خونه واخلئ‪.‬‬ ‫‪۱۰‬خو کله چې تاسو ته بلنه درکړل شوه‪ ،‬لړ شه او په ټیټه کوټه کې کښېنه ‪.‬دا چې کله هغه څوک چې تا ته یې بللی هغه راشي‪ ،‬هغه تا ته‬ ‫ووایي‪ ،‬ملګري‪ ،‬پورته پورته شه‪ ،‬نو بیا به د هغو خلکو په حضور کې چې ستا سره په ډوډۍ کې ناست وي ابادت وکړي‪.‬‬ ‫‪۱۱‬ځکه څوک چې ځان لوړ ګڼي هغه به ذلیله شي ‪.‬او هغه څوک چې ځان ااجز کوي هغه به لوړ شي‪.‬‬ ‫‪۱٢‬بیا هغه هغه ته هم وویل چې هغه ته یې وویل ‪:‬کله چې ته ډوډۍ یا ډوډۍ جوړوې‪ ،‬نو خپل ملګري‪ ،‬نه خپلو وروڼو‪ ،‬نه خپلو خپلوانو او‬ ‫نه هم خپل شتمن ګاونډیان راوبلئ ‪.‬داسې نه چې هغوئ هم تاته دوباره ووائى او تاته سزا درکړے شى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬خو کله چې تۀ مېلمستیا کوې نو غریبانو‪ ،‬لوډانو‪ ،‬لوډو او ړوندانو ته غږ وکړه‪:‬‬ ‫‪14‬او تاسو به برکت درکړي ‪.‬ځکه چې دوی نشي کولی تاسو ته بدله درکړي ‪:‬ځکه چې تاسو به د صادقانو په قیامت کې بدله درکړل شي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬ادؤ کله چه دد هغوئ نه چه دد هغۀ سره په ډوډئ کښے ناست ووو یو دا واؤریدو نو هغۀ ورته ووئیل چه ”مبارک دے هغه څوک چه دد‬ ‫وخدائے په بادشاهئ کښے ډوډئ وخوري‪.‬‬ ‫‪۱۶‬بیا هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬یو سړے لوئ ډوډئ جوړه کړه ادؤ ډیرو ته یې ووئیل‪.‬‬ ‫‪۱۷‬ادؤ دد ډوډئ په وخت ئے خپل نوکر ولېږلو چه هغوئ ته ووائى چه راشئ ‪.‬ځکه چې ټول شیان اوس چمتو دي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬ادؤ هغوئ ټولو په یو اتفاق سره بهانه کول شروع کړل ‪.‬لومړي ورته وویل ‪:‬ما د ځمکې یوه ټوټه اخیستې ده‪ ،‬زه باید هغه ته لړ شم او‬ ‫وګورم ‪:‬هیله ده چې ما بُښنه وغواړئ‪.‬‬ ‫د‬ ‫غوئے اخیستى دى اؤ زد ۀ ځم چه دد هغوئ اثبات وکړم ‪:‬ما ته بُښنه غواړم‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ادؤ بل ووئیل چه ما پینځۀ یوۀ د‬ ‫‪٢۰‬ادؤ بل ووئیل چه ما دد ښځے سره واده کړے دے ادؤ زد ۀ نۀ شم راتلے‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬نو هغه نوکر راغے ادؤ خپل ما للک ئے دا و‬ ‫څیزونه بیان کړل ‪.‬نو د کور بادار په غوسه شو خپل نوکر ته یې وویل ‪:‬ژر تر ژره د ښار‬ ‫لرو کوڅو او کوڅو ته لړ شه او غریبان‪ ،‬معیوبان‪ ،‬ړانده او ړانده دلته راوړه‪.‬‬ ‫‪٢٢‬نو نوکر ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬لکه څنګه چې تا وحکم کړے دے‪ ،‬خو بیا هم کوټه پاتې ده‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪٢۳‬ما للک وخدائ نوکر ته ووئیل‪” ،‬لویو لرو او باغونو ته لړ شه او هغوئ دې مجبور کړه چې دننه راشى‪ ،‬چې زما کور ډک شى‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬ځکه چه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دد هغو سړو نه هیڅوک به زما دد ډوډئ نه خوند نۀ اخلى‪.‬‬ ‫‪ ٢٥‬دد هغۀ سره لوئ خلق روان ووو ادؤ هغوئ ته ئے مخ واړولو ادؤ ورته ئے ووئیل‪،‬‬ ‫‪٢۶‬کۀ څوک ما ته راشى او د خپل پلر‪ ،‬مور‪ ،‬ښځې‪ ،‬بچو‪ ،‬وروڼو او خویندو او د خپل ژوند نه نفرت نۀ کوى‪ ،‬نو هغه زما ومرید نۀ شى‬ ‫کیدے‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬ادؤ څوک چه خپل صلیب نه واخلى ادؤ زما نه پس راځى هغه زما ومرید نۀ شى کیدے‪.‬‬ ‫‪٢۸‬په تاسو کښې څوک چې د برج د جوړولو اراده لرى نو اول نه کښېنستلے شى ادؤ دد قیمت حساب کوى چه ایا هغه دد هغه دد ختمولو دپاره‬ ‫کفایت کوى؟‬ ‫‪٢۹‬که داسې نه وي‪ ،‬کله چې هغه بنسټ کېښودل شي او پای ته یې ونه رسېږي‪ ،‬هر هغه څوک چې دا ویني په هغه پورې ملنډې وهي‪.‬‬ ‫‪۳۰‬هغوئ ووئیل‪ ،‬دا سړى جوړېدل پېل کړل خو بشپړ یې نۀ کړل‪.‬‬ ‫‪۳۱‬یا کوم بادشاه چې د بل بادشاه خلف جنګ کوى نو اول نه کښېناستو او مشوره کوى چې آیا هغه د لسو زرو سره کولى شى چې د هغۀ‬ ‫سره د شلو زرو سره مُامخ شى؟‬ ‫‪32‬یا بل ‪ ،‬په داسې حال کې چې بل ل ډیر لرې دی ‪ ،‬هغه یو سفیر لیږي او د سولې شرایط غواړي‪.‬‬ ‫‪۳۳‬نو همدا شان‪ ،‬هر هغه څوک چې ستاسو څُه وي چې هر هغه څه چې د ځان سره لري نه پریږدي‪ ،‬هغه زما شاګرد نشي کیدی‪.‬‬ ‫‪34‬مالګه ښه ده‪ ،‬مګر که مالګه خپل بوی له لسه ورکړي‪ ،‬نو دا به په کوم ځای کې پُه شي؟‬ ‫‪ ۳۵‬دا نه د ځمکې لپاره مناسب دی او نه هم تر اوسه د کوټې لپاره ‪.‬خو سړو یې غورځوي ‪.‬څوک چې غوږونه لري هغه دې واوري‪.‬‬ ‫څپرکی ‪15‬‬ ‫‪۱‬بیا ټول محصول اخیستونکي او ګناهکاران د هغه د اوریدلو لپاره هغه ته نږدې شول‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪ ٢‬ادؤ فریسیانو ادؤ دد شریعت االمانو چغے وکړو ادؤ وئے وئیل چه”دا سړے دد وګناهوګارانو قبوول کوى اؤ دد هغوئ سره خوراک کوى‪.‬‬ ‫‪۳‬هغۀ هغوئ ته دا لمثال ووئیلو‪،‬‬ ‫‪۴‬په تاسو کې کوم سړے چې سل پسونه ولري‪ ،‬که هغه یو هم له لسه ورکړى‪ ،‬نو نهه نوي پسونه به په دښته کې نه پرېږدي او د ورک‬ ‫شوي پسه پسې ګرځي‪ ،‬تر څو چې یې پیدا نه کړي؟‬ ‫‪۵‬کله چې هغه وموندلو‪ ،‬نو په خوشحالۍ سره یې په اوږو کېښود‪.‬‬ ‫‪ ٦‬ادؤ کله چه کور ته راځى نو خپل دوستان ادؤ ګاونډى ئے رابلى ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه زما سره خوشحاله شى ‪.‬ځکه چې ما خپل ورک‬ ‫شوی پسونه وموندل‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪ ۷‬زد ۀ تاسو ته دا وایم چه په آسمان کښے به هم دد یو ګناهګار په وجه خوشحالى وى چه توبه کوى‪ ،‬دد نهه ویشتو صادقو خلقو نه چه دد توبه‬ ‫کولو ضرورت نۀ لرى‪.‬‬ ‫‪۸‬که کومه ښځه چې لس د سپینو زرو سیکې ولري‪ ،‬که یوه ټوټه یې له لسه ورکړي‪ ،‬نو شمع به نه روښانه کوي او کور به یې نه ږدي او‬ ‫په ډېر زیار سره به یې لټوي تر څو یې پیدا نه کړي؟‬ ‫‪۹‬کله چې هغې وموندله‪ ،‬هغې خپل ملګري او ګاونډیان راوبلل او ورته یې وویل ‪:‬زما سره خوشحاله شئ ‪.‬ځکه چې ما هغه ټوټه وموندله‬ ‫چې ما له لسه ورکړې وه‪.‬‬ ‫‪۱۰‬همدارنګه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دد وخدائے دد فرښتو په حضور کښے دد یو وګناهګار په وړاندے خوشحالى شته چه توبه کوى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬هغۀ ووئیل‪” ،‬د یو سړى دوه زامن وو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬ادؤ وړوکې خپل پلر ته ووئیل‪” ،‬پلره‪ ،‬د مال څۀ برخه چې ما ته راکوزى ‪.‬او هغه خپل ژوند په هغوئ تقسیم کړ‪.‬‬ ‫‪۱۳‬او څو ورځي نه پس کشر زوئ ټول راغونډ کړل ادؤ یو لیري وملک ته ئے سفر وکړو ادؤ هلته ئے خپل مال په فساد کښے برباد کړو‪.‬‬ ‫‪۱۴‬کله چې هغه ټول مصرف کړل‪ ،‬په هغه خاوره کې سُت قحطي رامنځته شوه ‪.‬او هغه په محتاجۍ پیل وکړ‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغه لړو او د هغه ملک یو اوسېدونکی سره یو ځای شو ‪.‬او هغه یې خپلو کروندو ته د خنزیرانو د خوړلو لپاره ولېږه‪.‬‬ ‫‪۱۶‬ادؤ هغه به دد خنزیرانو په ډوډئ کښے خپل ګیډه ډکه کړى ووو‪ ،‬ادؤ هیڅ سړے به ئے نۀ ورکوله‪.‬‬ ‫‪۱۷‬کله چې هغه خپل ځان ته راغی نو ویې ویل” ‪:‬زما د پلر د څومره مزدورانو د پاره کافي ډوډئ شته او زه د لوږې سره مړ یم!‬ ‫‪۱۸‬زۀ به پاڅېږم او خپل پلر ته به لړ شم او هغه ته به ووایم‪ ،‬پلره‪ ،‬ما د آسمان او ستا په وړاندې ګناه کړې ده‪.‬‬ ‫‪۱۹‬او زه نور د دې لیق نه یم چې ستا زوئ ووایم‪ ،‬ما د خپلو مزدورانو په شان جوړ کړه‪.‬‬ ‫‪٢۰‬هغه پاڅېد ادؤ خپل پلر ته راغلو ‪.‬مګر کله چې هغه ل لرې لره وه‪ ،‬پلر یې هغه ولید‪ ،‬رحم یې وکړ‪ ،‬منډه یې کړه‪ ،‬په غاړه کې یې‬ ‫راښکته کړه او ښکل یې کړ‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬زوی ورته وویل ‪:‬پلره‪ ،‬ما د آسمان او ستا په وړاندې ګناه کړې ده او نور د دې لیق نه یم چې ستا زوی ووایم‪.‬‬ ‫‪٢٢‬خو پلر خپلو نوکرانو ته ووئیل‪” ،‬غوره کالي راوغواړئ او په هغې یې واچوئ ‪.‬او په لس کې یې یوه حلقه او په پښو کې بوټان‬ ‫واچول‪:‬‬ ‫‪٢۳‬او هغه غوړېدلی خوسکي راوړئ او ووژنئ ‪.‬راځئ چې وخورو او خوشحاله شو‪:‬‬ ‫‪ ٢٤‬دا زما زوئ مړ وو او بیا ژوندے دے ‪.‬هغه ورک شو‪ ،‬او وموندل شو ‪.‬او دوی په خوښۍ پیل وکړ‪.‬‬ ‫‪٢۵‬ادؤ دد هغۀ مشر زوئ په کرونده کښے ووو ادؤ کله چه هغه راغے ادؤ کور ته ئے نژدى راغلو نو دد موسیقى ادؤ نڅا ئے اوریدله‪.‬‬ ‫‪٢۶‬هغۀ یو نوکر راوغوښتو او ترې تپوس وکړو چې د دې څۀ مطلب دے؟‬ ‫‪٢۷‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬ستا ورور راغلى دى ‪.‬او ستا پلر هغه غوړ شوی خوسکی وژلی دی‪ ،‬ځکه چې هغه په امن او سالم ترلسه کړی‬ ‫دی‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪And 28‬هغه ناراض و‪ ،‬او نه به تللي‪:‬‬ ‫‪٢۹‬هغۀ خپل پلر ته په جواب کښې ووئیل‪” ،‬ګوره‪ ،‬دا ډېر کلونه مې ستا لخدمت کوى‪ ،‬نه مې هیڅ کله ستا د وحکم نه سرغړونه کړې ده‪ ،‬خو‬ ‫تا ما ته هیڅکله بچى نۀ دے راکړے چې د خپلو ملګرو سره خوشحالى وکړم‪.‬‬ ‫‪۳۰‬خو کله چې ستا دا زوی راغی‪ ،‬چې ستا ژوند یې په فاحشو خوړلو‪ ،‬تا د هغه لپاره غوړېدلی خوسکی ووژل‪.‬‬ ‫‪۳۱‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬زویه‪ ،‬ته تل زما سره یې‪ ،‬او هر څۀ چې زما دى هغه ستا دى‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬دا مناسبه وه چې خوشاله شو او خوشاله شو‪ ،‬ځکه چې دا ستا ورور مړ شوی و او بیا ژوندی شو ‪.‬او ورک شو‪ ،‬او وموندل شو‪.‬‬ ‫څپرکی ‪16‬‬ ‫‪ ۱‬هغۀ خپلو ومریدانو ته هم ووئیل‪” ،‬یو مالدار سړے ووو چه یو وملزم وو ‪.‬او په هغه باندې تور ولګاوه چې خپل مال یې ضایع کړی دی‪.‬‬ ‫‪ ٢‬هغۀ هغه راوغوښتو ادؤ ورته ئے ووئیل چه”زۀ دا څۀ اورم؟ د خپل سرپرستۍ حساب ورکړئ؛ ځکه چې ته ښایي نور سرپرست نه شې‪.‬‬ ‫‪۳‬نو نوکر په خپل ځان کښې ووئیل‪” ،‬زه څۀ وکړم؟ ځکه چې زما څښتن زما څُه سرپرستي لرې کوي ‪:‬زه نه شم کیندلی ‪.‬سوال کول زه‬ ‫شرمیږم‪.‬‬ ‫‪۴‬زما هوډ دے چې څۀ وکړم‪ ،‬چې کله زۀ د سرپرستۍ نه لرې کړم نو هغوئ به ما په خپلو کورونو کښې قبول کړى‪.‬‬ ‫‪۵‬نو هغۀ د خپل ما للک هر یو قرضدار راوغوښتو او اول ته یې ووئیل‪” ،‬زما ما للک ته څومره قرضدار یې؟‬ ‫‪۶‬هغۀ ووئیل‪” ،‬دد سل ګزه تېل ‪.‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬خپل بل واخله ادؤ په بیړه کښېنه ادؤ پنځوس ولیکئ‪.‬‬ ‫‪۷‬بیا هغه بل ته وویل ‪:‬او ته څومره پوروړې یې؟ هغه وویل ‪:‬سل پیمانه غنم ‪.‬او هغه ورته وویل ‪:‬خپل بیل واخله او څلورسوه ولیکه‪.‬‬ ‫‪۸‬ادؤ ما للک وخدائ د ظالم مامور ستاینه وکړه‪ ،‬ځکه چه هغۀ هوښیارانه کار کړى ووو‪ ،‬ځکه چه دد دے دونیا بچى په خپل نسل کښے دد رڼا دد بچو‬ ‫نه زیات اقلمند دى‪.‬‬ ‫‪۹‬ادؤ زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دد خپل ځان دپاره دد بدکارۍ دد ما للکانو سره ملګرى جوړوئ ‪.‬دا چې‪ ،‬کله چې تاسو ناکام شئ‪ ،‬دوی ممکن تاسو ته‬ ‫تل پاتې استوګنځایونو ته ورسوي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬څوک چې په لږو شیانو کې وفادار دی په ډیرو کې هم وفادار دی‪ ،‬او څوک چې په لږو شیانو کې بې انصافه وي هغه په ډیرو کې هم‬ ‫بې انصافه دی‪.‬‬ ‫‪۱۱‬نو که تاسو په بې انصافه مال کښې وفادار نۀ وئ‪ ،‬نو څوک به ستاسو په رښتینې شتمنۍ باندې ااتماد وکړي؟‬ ‫‪۱٢‬ادؤ که تاسو دد بل سړى په حق کښې وفادار نۀ یئ نو څوک به تاسو ته هغه څۀ درکړى کوم چې ستاسو خپل دى؟‬ ‫‪13‬هیڅ نوکر د دوه بادارانو خدمت نشي کولی‪ ،‬ځکه چې هغه به د یو څُه کرکه وکړي او بل سره مینه وکړي ‪.‬که نه نو هغه به یو ته‬ ‫غاړه کیږدي او بل ته به سپکاوی وکړي ‪.‬تاسو نشئ کولی د خدای او مامون خدمت وکړئ‪.‬‬ ‫‪۱۴‬ادؤ فریسیانو هم چه للچي وو دا هر څۀ واؤریدل ادؤ په هغۀ ئے وخدائے وخندل‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬تاسو هغه یئ چې د خلقو په مُکښې خپل ځانونه اادل ګڼئ ‪.‬مګر خدای ستاسو زړونه پیژني ‪:‬ځکه چې هغه څه‬ ‫چې د خلکو په مینځ کې ډیر درناوي کیږي د خدای په نظر کې کرکه ده‪.‬‬ ‫نظر شوے دے‪ ،‬او هر سړے په هغې کښې راځى‪.‬‬ ‫‪ ۱۶‬شریعت او پېغمبران تر یوحنا پورې وو ‪:‬د هغه وخت نه د وخدائ پاک د بادشاهۍ وم ل‬ ‫‪۱۷‬ادؤ دد آسمان ادؤ زمکه تیرېدل آسانه دى‪ ،‬دد شریعت دد یو لقب دد ختمیدو نه‪.‬‬ ‫‪ ۱۸‬څوک چه خپله ښځه پریږدى ادؤ دد بل سره وادۀ وکړى نو زنا کوى‪ ،‬ادؤ څوک چه دد خپل خاوند نه دد شړلے شوى ښځے سره وادۀ وکړى‬ ‫نو هغه زنا کوى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬یو مالدار سړے ووو‪ ،‬چې ارغواني او ښائسته کتان به اغوستلے وو او هره ورځ به په ښۀ کار کولو‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ دد لعزر په نوم یو سوالګر ووو چه دد هغۀ په دروازه کښے دد زخمونو نه ډک ووو‪.‬‬ ‫کوو‪ ،‬ادؤ سپوو راغلو ادؤ دد هغۀ زخمونه یې څټ کړل‪.‬‬ ‫‪٢۱‬ادؤ دد مالدار سړى دد میز نه دد راپریوتو دد ټوټو سره دد خوراک کولو خواهش و‬ ‫‪٢٢‬او داسې وشول چې سوالګر مړ شو او د فرښتو په واسطه د ابراهیم په غېږ کې یوړل شو‪ ،‬هغه شتمن سړی هم مړ شو او ښخ شو‪.‬‬ ‫‪٢۳‬هغۀ په دوزخ کښې په اذاب کښې سترګې پورته کړې او البراهیم یې لرې ولیدو او لعزر یې په غېږ کښې ولیدلو‪.‬‬ ‫‪٢۴‬هغۀ چغې کړې او وې وئیل‪” ،‬ابراهیم پلره‪ ،‬په ما رحم وکړه او لعزر راولېږه‪ ،‬چې د خپلې ګوتې سر په اوبو کې ډوب کړي او زما‬ ‫ژبه سړه کړي ‪.‬ځکه چې زه په دې اور کې ځوریږم‪.‬‬ ‫‪٢۵‬خو ابراهیم وویل ‪:‬زویه‪ ،‬دا په یاد ساته چې تا په خپل ژوند کې ښه شیان ترلسه کړل‪ ،‬او همدا ډول د لعزر بد شیان‪ ،‬مګر اوس هغه آرام‬ ‫دی او ته په اذاب دی‪.‬‬ ‫‪ ٢٦‬او د دې ټولو نه الوه زمونږ او ستا تر مینځ یوه لویه خل جوړه شوې ده‪ ،‬چې څوک له دې ځایه تا ته تېرېږي‪ ،‬نه شي کولى ‪.‬نه دوی‬ ‫موږ ته تیریږي‪ ،‬دا به له هغه ځایه راشي‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬بیا هغۀ ووئیل‪”،‬زۀ تاته دا داا کوم‪ ،‬پلره‪ ،‬هغه زما د پلر کور ته ولېږئ‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬ځکه چې زه پنځه وروڼه لرم ‪.‬د دې لپاره چې هغه دوی ته شاهدي ورکړي‪ ،‬داسې نه چې دوی هم د اذاب ځای ته راشي‪.‬‬ ‫‪٢۹‬ابراهیم ورته وویل ‪:‬دوی موسی او پیغمبران لري ‪.‬اجازه راکړئ چې دوی واوري‪.‬‬ ‫‪۳۰‬هغۀ ووئیل‪” ،‬نه‪ ،‬پلره ابراهیم‪ ،‬خو کۀ څوک هغوئ ته د مړو نه لړ شى‪ ،‬نو هغوئ به توبه وباسي‪.‬‬ ‫وسى ادؤ دد نبیانو خبره نۀ واوري نو هغوئ به قانع کیږى‪ ،‬اګر چه یو څوک دد مړو نه ژوندے‬ ‫‪۳۱‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬که چرے هغوئ د وم ى‬ ‫شى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫څپرکی ‪17‬‬ ‫‪۱‬بیا هغۀ ومریدانو ته ووئیل‪” ،‬دا ناشونې ده خو دا چې ګناهونه راځى‪ ،‬خو افسوس په هغه چا چې د چا په وسیله راځى!‬ ‫‪٢‬دد هغۀ دد پاره دا غوره وه چه دد هغۀ په غاړه کښې دد وچوڼى ځوړند وى ادؤ هغه په سمندر کښے وغورزولے شى‪ ،‬دد دے نه چه هغه دد دغه‬ ‫وړوکیانو نه یو هم خفه کړى‪.‬‬ ‫‪۳‬ـ خپل ځان ته پام کوه‪ ،‬که ستا ورور ستا په وړاندې ظلم وکړي‪ ،‬هغه ته ملمت کړه ‪.‬او که توبه وباسي‪ ،‬بښنه ورته وکړي‪.‬‬ ‫‪۴‬ادؤ که چرے هغه په ورځ کښې اووۀ ځله ستا لخلف ګناه وکړى‪ ،‬او په ورځ کښې اووۀ ځله تاته راوګرځى او ووائى‪ ،‬چې ما توبه وکړه ‪.‬ته‬ ‫هغه بښنه وکړه‪.‬‬ ‫‪۵‬او رسولنو ما للک ته ووئیل‪” ،‬زمونږ ایمان زیات کړه‪.‬‬ ‫‪۶‬بیا ما للک وخدائ وفرمایل‪” ،‬که چرې تاسو د سرې د دانې په شان ایمان لرلے‪ ،‬نو تاسو دې د غنمو ونې ته ووایئ‪ ،‬چې د ریښې په وسیله‬ ‫وخورئ او په سمندر کښې کښېنوئ ‪.‬او دا باید ستاسو اطاات وکړي‪.‬‬ ‫‪۷‬خو په تاسو کې به څوک داسې یو نوکر وي چې د پټي نه راووځي او غواګانو ته یې څریږي‪ ،‬نو هغه ته به ووایي چې لړ شه او غوښه‬ ‫ته کښېنه؟‬ ‫‪۸‬ادؤ هغه ته به دا نۀ وائى چه زد ۀ دد څۀ خوراک تیار کړه ادؤ خپل ځان ئے وخورئ ادؤ زما لخدمت کوه‪ ،‬تر څو چه ما وخوړلے نۀ وى ‪.‬او‬ ‫وروسته به تاسو وخورئ او وڅښئ؟‬ ‫‪۹‬آیا هغه د هغه نوکر مننه کوې ځکه چې هغه هغه کارونه وکړل چې ورته امر شوی و؟ زه نه غورځوم‪.‬‬ ‫‪۱۰‬همدارنګه تاسو به کله چې تاسو ټول هغه کارونه سرته ورسوئ چې تاسو ته امر شوی وو‪ ،‬نو ووایئ چې مونږ بې ګټې خدمتګاران یو‪،‬‬ ‫مونږ هغه څه وکړل چې زمونږ فرض وو‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪ ۱۱‬ادؤ کله چه هغه بیتو ال ومقدس ته لړو نو د سامریه اؤ ګلیل په مینځ کښے تیر شو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬کله چې هغه یو کلي ته ننوتو‪ ،‬نو هغه ته لس کسه جذامران ولیدل چې لیرې ولړ وو‪.‬‬ ‫ایسى‪ ،‬ما للکه‪ ،‬په مونږ رحم وکړه‪.‬‬ ‫‪۱۳‬او هغوئ خپل آوازونه اوچت کړل ادؤ وئے وئیل‪” ،‬اے‬ ‫ى‬ ‫‪۱۴‬کله چې هغۀ هغوئ ولیدل نو هغوئ ته یې ووئیل‪” ،‬لړ شئ خپل ځانونه کاهنانو ته وښایاست ‪.‬او داسې پېښ شول‪ ،‬لکه څنګه چې دوی‬ ‫لړل‪ ،‬دوی پاک شول‪.‬‬ ‫‪۱۵‬ادؤ دد هغوئ نه یو کس ولیدل چه روغ شوى دى‪ ،‬نو شاته شو ادؤ په لوړ آواز دد وخدائے ثنا ئے ووئیله‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬ادؤ دد هغۀ په پښو کښے پریوتو ادؤ شکر ئے ئے وکړو ادؤ هغه سامري وو‪.‬‬ ‫ایسى جواب ورکړو چه ”آیا لس پاک نۀ ووو؟ مګر نهه چیرته دي؟‬ ‫‪۱۷‬‬ ‫ى‬ ‫‪۱۸‬داسې بېګانه سړى نۀ دى موندلى چې د وخدائ پاک د جلل د ورکولو دپاره واپس شوى وى‪.‬‬ ‫‪۱۹‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬پاڅېږه‪ ،‬لړ شه‪ ،‬ستا ایمان دې روغ کړې‪.‬‬ ‫‪٢۰‬ادؤ کله چه دد فریسیانو دد هغۀ نه تپوس وشو چه دد وخدائے بادشاهى به کله راشى نو هغۀ هغوئ ته جواب ورکړو ادؤ وئے وئیل چه ”دد‬ ‫وخدائے بادشاهى په نظر نه راځى‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغوئ به هم دا نه ووایي چې ګوره دلته !یا‪ ،‬هلته وګورئ !ځکه چې وګورئ‪ ،‬د خدای بادشاهي ستاسو دننه ده‪.‬‬ ‫‪ ٢٢‬هغۀ ومریدانو ته ووئیل‪” ،‬داسے ورځ به راشى چه تاسو به دد البن آدم دد ورځو نه یوه دد لیدلو خواهش لرى ادؤ هغه به ونۀ ګورى‪.‬‬ ‫‪٢۳‬هغوئ به تاسو ته ووایي‪ ،‬دلته وګورئ ‪.‬یا‪ ،‬هلته وګورئ ‪:‬د دوی تعقیب مه کوئ‪ ،‬او د دوی پیروي مه کوئ‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬لکه څنګه چه برق چه دد آسمان نه دد یوى برخى نه رڼا کوى‪ ،‬دد آسمان نه دد بلى حصى نه رڼا کوى ‪.‬همداسې به د انسان زوی هم په خپله‬ ‫ورځ وي‪.‬‬ ‫‪ ٢٥‬خو اول باید هغه ډیر تکلیفونه وخوري ادؤ دد دے نسل نه رد شى‪.‬‬ ‫‪٢۶‬او لکه څنګه چې د نوح په ورځو کې و‪ ،‬هماغسې به د ابن آدم په ورځو کې هم وي‪.‬‬ ‫‪٢۷‬هغوئ خوړل‪ ،‬څښل‪ ،‬ښځې یې وادۀ کړې‪ ،‬په نکاح یې ورکړې شوه‪ ،‬تر هغې ورځې پورې چې نو کشتۍ ته ننوت او سېلب راغى او‬ ‫ټول یې تباه کړل‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬لکه څنګه چې د لوط په زمانه کې وو ‪.‬دوی وخوړل‪ ،‬وڅښل‪ ،‬دوی یې واخیستل‪ ،‬دوی یې وپلورل‪ ،‬دوی یې کښت کړل‪ ،‬دوی یې جوړ‬ ‫کړل‪.‬‬ ‫‪٢۹‬خو په هماغه ورځ چې لوط د سدوم څُه ووت‪ ،‬د آسمان څُه د اور او ګندک باران وشو او ټول یې له منځه یوړل‪.‬‬ ‫‪۳۰‬هم په هغه ورځ به هم همداسې وي چې د انسان زوی راڅرګند شو‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬په هغه ورځ به هغه څوک چې د کوټې پر سر وي او خپل سامان دې په کور کې وي‪ ،‬هغه دې نه راښکته کوي چې هغه دې واخلي‪ ،‬او‬ ‫څوک چې په پټي کې وي هغه دې هم بېرته نه راګرځي‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬د لوط ښځه په یاد ساته‪.‬‬ ‫‪33‬څوک چې د خپل ژوند ژغورلو هڅه وکړي هغه به له لسه ورکړي ‪.‬او څوک چې خپل ژوند له لسه ورکړي هغه به یې ساتي‪.‬‬ ‫‪34‬زه تاسو ته وایم چې په هغه شپه به دوه سړي په یوه بستر کې وي ‪.‬یو به واخیستل شي او بل به پریښودل شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۵‬دوې ښځې به په ګډه پیسه کوي ‪.‬یو به واخیستل شي او بل به پریښودل شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۶‬دوه سړي به په پټي کې وي ‪.‬یو به واخیستل شي او بل به پریښودل شي‪.‬‬ ‫‪ ۳۷‬هغوئ جواب ورکړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪”،‬ما للکه چرته؟ هغۀ هغوئ ته ووئیل چه چرته چه لش دے هلته به اقاب راغونډ شى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫څپرکی ‪18‬‬ ‫‪ ۱‬بیا هغۀ هغوئ ته یو مثال ورکړو چه خلقو ته پکار ده چه تل داا کوى ادؤ خفه نۀ شى‪.‬‬ ‫‪٢‬هغوی وویل ‪:‬په یو ښار کې یو قاضي و‪ ،‬چې نه د خدای څُه ویره او نه د انسان په اړه‪.‬‬ ‫‪ ۳‬په هغه ښار کښې یوه کونډه وه ‪.‬هغه هغه ته راغله او ویې ویل ‪:‬زما د دښمن څُه زما غچ واخله‪.‬‬ ‫‪۴‬ادؤ هغه دد لږ وخت دپاره نۀ ووو خو بیا یې په خپل زړۀ کښې ووئیل‪ ،‬اګر چې نه دد وخدائ پاک نه وېرېږم او نۀ دد انسان خیال کوم‪.‬‬ ‫‪۵‬خو دا چې دې کونډه ما ته تکلیف راکوي‪ ،‬نو زۀ به د هغې غچ واخلم‪ ،‬داسې نه چې د هغې په پرله پسې راتللو سره هغه زۀ ستړي کړم‪.‬‬ ‫‪۶‬ما للک وخدائ وفرمایل ” ‪:‬واورئ چې بې انصافه قاضي څه وایي‪.‬‬ ‫‪۷‬او آیا وخدائ پاک به د خپل برخلیک غچ نۀ اخلي څوک چې شپه او ورځ هغۀ ته فریاد کوي‪ ،‬حال دا چې هغه د هغوئ سره ډېر صبر‬ ‫کوى؟‬ ‫‪ ۸‬زد ۀ تاسو ته دا وایم چه هغه به دد هغوئ نه ګړندى انتقام واخلى ‪.‬په هرصورت کله چې د انسان زوی راشي‪ ،‬ایا هغه به په ځمکه باور‬ ‫ومومي؟‬ ‫‪۹‬هغۀ دا تمثیل هغو خلقو ته وکړو څوک چې په خپل ځان باور لرى چې هغوئ صادلقان دى‪ ،‬او نورو ته سپکاوى کوى‪:‬‬ ‫‪۱۰‬دوه سړى معبد ته د داا دپاره لړل ‪.‬یو فریسی او بل یې محصول اخیستونکی‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬فریسي ودرېد ادؤ دد خپل ځان سره ئے دا ډول داا وکړه‪ ،‬اے خدایه‪ ،‬زد ۀ ستا و‬ ‫شکر کوم چه زد ۀ دد نورو خلقو په شان نۀ یوو‪ ،‬لوټمارو‪،‬‬ ‫ظالمانو‪ ،‬زناکارانو ادؤ دد دغه محصول ورکوونکى په شان نۀ یم‪.‬‬ ‫‪۱٢‬زۀ په هفته کښې دوه ځله روژه نیسم او د هر څۀ لسمه برخه ورکوم‪.‬‬ ‫‪۱۳‬او محصول اخیستونکی چې لیرې ولړ و‪ ،‬دومره به یې آسمان ته پورته نه کړ‪ ،‬بلکې په سینه یې ووهله او ویې ویل ‪:‬خدای دې په ما‬ ‫ګناهګاره رحم وکړي‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬زد ۀ تاسو ته وایم چه دا سړے خپل کور ته دد بل په نسبت راستانه شو‪ ،‬ځکه چه هر څوک چه خپل ځان لوړ کوى هغه به ذلیله شى ‪.‬او‬ ‫هغه څوک چې ځان ااجز کوي هغه به لوړ شي‪.‬‬ ‫‪۱۵‬ادؤ هغوئ هغۀ ته بچى هم راوړل چه هغۀ هغوئ ته لس ورکړى‪ ،‬خو کله چه دد هغۀ ومریدانو دا ولیدل نو هغوئ ئے وغندل‪.‬‬ ‫ایسى هغوئ راوبلل ادؤ ورته ئے ووئیل چه ”ماشومانو ته دد راشئ ادؤ منعه مۀ کوئ‪ ،‬ځکه چه دد وخدائے بادشاهى دد داسے دے‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬خو‬ ‫ى‬ ‫‪ ۱۷‬زد ۀ تاسو ته رښتیا وایم چه څوک چه دد وخدائے بادشاهى دد وړوکي ماشوم په شان قبول نۀ کړى نو هغه به په هیڅ صورت کښے داخل نۀ‬ ‫شى‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪۱۸‬ادؤ یو حا لکم دد هغۀ نه تپوس وکړو چه”ښۀ استاده‪ ،‬زد ۀ څۀ وکړم چه دد تل ژوندوون په میراث کړم؟‬ ‫‪۱۹‬ایسى ورته ووئیل‪” ،‬تۀ ما ته ولې ښۀ بولې؟ هیڅ یو ښه نه دی‪ ،‬پرته له یو‪ ،‬هغه خدای دی‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ٢۰‬ته په وحکمونو پوهېږې‪ ،‬زنا مه کوه‪ ،‬قتل مه کوه‪ ،‬غل مه کوه‪ ،‬د دروغو شاهدي مه ورکوه‪ ،‬د خپل مور او پلر ازت وکړه‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغۀ ووئیل‪” ،‬دا ټول ما د خپل ځوانى نه ساتلى دى‪.‬‬ ‫ایسى دا خبرې واورېدې نو هغۀ ته یې ووئیل‪” ،‬په تا خو د یو څیز کمى شته‪ ،‬هغه ټول خرڅ کړه او په غریبانو ووېشئ‪ ،‬نو په‬ ‫‪٢٢‬کله چې‬ ‫ى‬ ‫آسمان کښې به خزانه وى‪ ،‬او راځه زما پسې راځه‪.‬‬ ‫‪٢۳‬کله چې هغۀ دا واورېدل نو ډېر غمجن شو‪ ،‬ځکه چې هغه ډېر مالداره وو‪.‬‬ ‫ایسى ولیدل چه هغه ډیر خفه دے نو وئے وئیل چه ”دد مالداره خلقو دد وخدائے بادشاهئ ته ورننوتل به څومره سُت وي!‬ ‫‪ ٢٤‬کله چه‬ ‫ى‬ ‫‪٢۵‬ځکه چې د اوښ د ستنې نه تېرېدل آسانه دي‪ ،‬د مالدار سړى د وخدائ پاک بادشاهى ته د ننوتو په نسبت‪.‬‬ ‫‪٢۶‬ادؤ چا چه دا واوریده هغوئ ووئیل چه ”نو بیا څوک بچ کیدے شى؟‬ ‫‪٢۷‬هغۀ ووئیل‪” ،‬کوم و‬ ‫څیزونه چې د خلقو نه ناشونى دى په وخدائ پاک سره ممکن دى‪.‬‬ ‫شوو‪.‬‬ ‫‪ ٢۸‬بیا پطروس ووئیل‪”،‬وګورئ‪ ،‬ومونږ ټول پریښودل ادؤ ستا پسې روان و‬ ‫و‬ ‫وروڼه‪،‬‬ ‫پلر‪،‬‬ ‫مور‪،‬‬ ‫یا‬ ‫کور‬ ‫پاره‬ ‫د‬ ‫بادشاهئ‬ ‫د‬ ‫دائے‬ ‫خ‬ ‫د‬ ‫چه‬ ‫دے‬ ‫‪ ٢۹‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه”زد ۀ تاسو ته رښتیا وایم چه هیڅ یو سړے نۀ‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫و‬ ‫ښځه یا بچى پریږدي‪.‬‬ ‫‪30‬څوک به په دې اوسني وخت کې څو چنده نه ترلسه کړي‪ ،‬او په نړۍ کې به د تل لپاره ژوند وکړي‪.‬‬ ‫‪۳۱‬بیا هغه دولس تنه له ځان سره بوتلل او هغوی ته یې وویل ” ‪:‬ګوره‪ ،‬مونږ بیت المقدس ته ځو او هر هغه څه چې د پیغمبرانو لُوا د ابن‬ ‫آدم په هکله لیکل شوي دي هغه به پوره شي‪.‬‬ ‫‪۳٢‬ځکه چې هغه به غېریهودیانو ته وسپارل شي‪ ،‬ملنډې به پرې وخوړل شي‪ ،‬په کرکه به یې وخوړل شي او په هغه باندې به توپک وشي‪:‬‬ ‫‪۳۳‬او هغوئ به هغه په کوره ووهى ادؤ مړ به یې کړى‪ ،‬او په دریمه ورځ به بیا پاڅى‪.‬‬ ‫‪۳۴‬هغوئ په دې هیڅ هم نۀ پوهېدل‪ ،‬ادؤ دا خبره دد هغوئ نه پټه وه ادؤ نۀ دد هغوئ په خبرو پوهیدل‪.‬‬ ‫‪۳۵‬او داسې وشول چې کله هغه یریحو ته نېږدې شو نو یو ړوند سړے د لرې په غاړه ناست ووو چې سوال یې کولو‪:‬‬ ‫‪۳۶‬هغۀ د ګڼې ګوڼې په اورېدو سره ترې تپوس وکړو چې دا څۀ دے؟‬ ‫ایسى ناصرى راروان دے‪.‬‬ ‫‪ ۳۷‬هغوئ هغۀ ته ووئیل چه‬ ‫ى‬ ‫ایسى‪ ،‬د داود زوئ‪ ،‬په ما رحم وکړه‪.‬‬ ‫”اے‬ ‫وئیل‪،‬‬ ‫‪۳۸‬هغۀ چغې کړې او وې‬ ‫ى‬ ‫‪۳۹‬او هغوئ چې مُکښې روان ووو هغوئ هغه ملمت کړو چې هغه دې غلى پاتې شى‪ ،‬خو هغه نور هم چغې کړې‪” ،‬اے داؤد زویه‪ ،‬په ما‬ ‫رحم وکړه‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫ایسى ولړ شو اؤ وحکم ئے ورکړو چه هغۀ ته ورشئ اؤ کله چه هغه ورنژدې شو نو هغۀ ترې تپوس وکړو‪،‬‬ ‫‪٤۰‬‬ ‫ى‬ ‫او هغه وویل‪ ،‬ربه‪ ،‬چې زه خپل لید ترلسه کړم‪.‬‬ ‫‪٤۱‬‬ ‫‪ ٤٢‬ایس ى ورته ووئیل‪” ،‬ستا لبینه واخله‪ ،‬ستا ایمان تا بچ کړى دى‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ٤۳‬سمدستى دد هغۀ نظر راغے ادؤ دد وخدائے ثنا ئے په هغۀ پسې روان شو ادؤ ټولو خلقو چه دا ولیدل نو دد وخدائے ثنا ئے وکړه‪.‬‬ ‫څپرکی ‪19‬‬ ‫‪۱‬ایسی ورننوتو او د یریحو څُه تیر شو‪.‬‬ ‫‪ ٢‬ادؤ وګوره هلته یو سړے وو چه زکائي نومے وو چه د محصول اخستونکو مشر وو ادؤ مالداره وو‪.‬‬ ‫ایسى دد لیدلو کوشش وکړو چه هغه څوک دے ‪.‬او د مطبوااتو لپاره یې نشو کولی‪ ،‬ځکه چې هغه لږ قد درلود‪.‬‬ ‫‪۳‬ادؤ هغۀ دد‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤‬هغه مُکي منډه کړه ادؤ دد ګیرو وني ته پورته شو چه هغه ووینى‪ ،‬ځکه چه هغه به په همغه لر روان ووو‪.‬‬ ‫ایسى هغه ځائ ته راغلو نو پورته یې وکتل ادؤ هغه یې ولیدلو ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬زکائي‪ ،‬بیړه وکړه ادؤ ښکته راځه ‪.‬ځکه چې‬ ‫‪۵‬کله چې‬ ‫ى‬ ‫نن ورځ زه باید ستا په کور کې پاتې شم‪.‬‬ ‫‪ ٦‬هغه بیړه وکړه ادؤ راښکته شو ادؤ په خوشحالئ ئے راغلوو‪.‬‬ ‫‪۷‬کله چې هغوئ دا ولیدل نو ټولو ورته وخندل او ویې ویل چې هغه د یو ګناهګار سړى سره مېلمه کولو ته تللى ووو‪.‬‬ ‫‪۸‬زکایي ولړ شو او څښتن ته یې وویل ‪:‬ګوره‪ ،‬ربه‪ ،‬زما د مال نیمه برخه غریبانو ته ورکوم ‪.‬او که ما د کوم سړي څُه کوم شی په غلط‬ ‫تور اخیستی وي‪ ،‬زه هغه څلور چنده بیرته ورکوم‪.‬‬ ‫‪۹‬ایسى ورته ووئیل‪” ،‬نن دې کور ته د خلصون ورځ ده‪ ،‬ځکه چې هغه هم د ابراهیم زوئ دى‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪۱۰‬ځکه چې البن آدم راغلى دى چې د ورک شوى څیز لټولو او بچ کړى‪.‬‬ ‫‪۱۱‬کله چې هغوئ دا خبرې واورېدې نو هغۀ ورته یو مثال ورکړو ځکه چې هغه بیتو ال ومقدس ته نزدې ووو‪ ،‬ځکه چې هغوئ فکر کاوه چې‬ ‫د وخدائ پاک بادشاهى به سمدستي راښکاره شى‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪۱٢‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬یو امیر یو لرې وملک ته لړو چې د ځان دپاره بادشاهى ترلسه کړى اؤ واپس راشى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬هغۀ خپل لس نوکران راوغوښتل ادؤ هغوئ ته یې لس روپى ورکړو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل‪” ،‬تر څو چه زد ۀ راشم نو قبضه کوئ‪.‬‬ ‫‪۱۴‬خو د هغۀ خلقو د هغۀ نه کرکه کوله او د هغۀ نه پس یې پېغام ولېږلو چې‪” ،‬مونږ به دا سړے په ومونږ بادشاهى نۀ کړو‪.‬‬ ‫‪۱۵‬او داسې وشول چې کله هغه واپس راستون شو‪ ،‬بادشاهي یې ترلسه کړه‪ ،‬نو هغۀ هغو نوکرانو ته وحکم ورکړو چې هغۀ ته راوبلل شى‪،‬‬ ‫چا ته چې هغۀ پیسې ورکړې وې‪ ،‬د دې دپاره چې هغه پوهه شى چې هر سړے د تجارت نه څومره ګټه کړې ده‪.‬‬ ‫‪۱۶‬بیا اول راغلو او ویې ویل” ‪:‬ما للکه‪ ،‬ستا دد پینډه لس روپۍ زیاتې شوې دي‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬تۀ ښه نوکر یې‪ ،‬ځکه چې ته په لږو کښې وفادار یې‪ ،‬نو په لسو ښارونو باندې الختیار لرې‪.‬‬ ‫‪۱۸‬او دویم راغے او ویې ویل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬ستا پونډه پینځه روپۍ ګټلې دي‪.‬‬ ‫ښارونو وملک شه‪.‬‬ ‫‪۱۹‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬تۀ هم د پینځۀ و‬ ‫‪٢۰‬ادؤ بل راغے ادؤ ورته ئے ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬وګوره‪ ،‬دا ستا پونډه ده‪ ،‬کوم چه ما په رومال کښے ساتلے دے‪.‬‬ ‫‪٢۱‬ځکه چې زه له تا نه وېرېږم‪ ،‬ځکه چې ته یو غښتلی سړى یې‪ ،‬ته هغه واخله چې نه دې پرېوتې‪ ،‬او هغه رېبئ چې تا نه وي کرلي‪.‬‬ ‫‪٢٢‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬اې بدکاره نوکره‪ ،‬زۀ به ستا په خپله خوله قضاوت وکړم ‪.‬ته پوهیږې چې زه یو ځیرک سړی وم‪ ،‬هغه څه چې ما نه‬ ‫دي پورته کړي او هغه ریب چې ما نه دي کرلي‪:‬‬ ‫‪٢۳‬نو بیا تا زما پیسې په بانک کښې نۀ دي ورکړې چې زما په راتلو سره به ما د خپل ځان په سود غوښتلے واى؟‬ ‫‪ ٢٤‬هغۀ هغوئ ته چه ولړے ووو ورته ئے ووئیل چه دد هغۀ نه پینډے واخله ادؤ هغه چا ته ورکړو چه لس دونیا لرى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬او هغوئ ورته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬هغه لس روپۍ لري‪.‬‬ ‫‪ ٢٦‬ځکه چه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه هر هغه چا ته چه شته هغه به ورکړے شى ‪.‬او د هغه چا څُه چې نه لري حتی هغه به هم له هغه څُه‬ ‫واخیستل شي‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬خو زما هغه دشمنان چه دا نۀ غواړی چه زد ۀ په هغوئ بادشاهى وکړم‪ ،‬هغه دلته راولئ ادؤ زما په وړاندے ئے ووژنئ‪.‬‬ ‫‪٢۸‬کله چې هغه دا خبرې وکړې‪ ،‬هغه مُکې لړ او د اورشلیم ته پورته شو‪.‬‬ ‫‪٢۹‬ادؤ کله چه هغه دد زیتوون غره ته نزدے بیت فج ادؤ بیتونیا ته نزدے شو نو هغۀ خپل دوه ومریدان ورولیږل‪.‬‬ ‫‪30‬ورته ووایه‪ ،‬تاسو د خپل مقابل کلي ته لړ شئ ‪.‬په هغه ځای کې چې تاسو د ننوتلو په وخت کې یوه کوټه تړلې ومومئ‪ ،‬په کوم کې چې‬ ‫هیڅوک نه دی ناست‪ ،‬هغه خلص کړئ او هغه ته یې راوړئ‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬ادؤ که چرے څوک ستاسو نه تپوس وکړى چه تاسو هغه ولي خلصوئ؟ نو تاسو به هغه ته ووایاست‪ ،‬ځکه چې څښتن هغه ته اړتیا‬ ‫لري‪.‬‬ ‫‪۳٢‬او هغوئ چې رالېږل شوى ووو لړل او لکه څنګه چې هغۀ هغوئ ته وئیلى ووو هماغسې یې وموندل‪.‬‬ ‫‪۳۳‬کله چې هغوئ چرګه خلصوله‪ ،‬نو د هغې ما للکانو ورته ووئیل‪” ،‬ولې چرګه خلصوئ؟‬ ‫‪۳۴‬هغوی وویل ‪:‬څښتن هغه ته اړتیا لري‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى ئے په هغه کښے کیښودو‪.‬‬ ‫ؤ‬ ‫ا‬ ‫واچول‬ ‫کښے‬ ‫کودے‬ ‫په‬ ‫ئے‬ ‫کالے‬ ‫خپلے‬ ‫ایسى ته راوستو ادؤ‬ ‫‪ ۳٥‬هغوئ هغه‬ ‫ى‬ ‫ى‬ ‫‪۳۶‬ادؤ څنګه چه هغه روان ووو نو هغوئ خپلے جامے په لره کښے ووویل‪.‬‬ ‫‪۳۷‬کله چې هغه نېږدې شو‪ ،‬حتی اوس د زیتون د غره په نزد‪ ،‬د شاګردانو ټوله ډله خوشحاله شوه او په لوړ اواز سره د خدای ستاینه یې‬ ‫وکړه چې د ټولو سترو کارونو له امله چې دوی لیدلي وو‪.‬‬ ‫‪۳۸‬وویل‪ ،‬برکت دې وي هغه پاچا چې د څښتن په نوم راځي ‪:‬په آسمان کې سوله او په لوړ ځای کې جلل‪.‬‬ ‫‪۳۹‬ادؤ دد خلقو نه ځنو فریسیانو هغۀ ته ووئیل چه ”اوستاذه‪ ،‬خپل ومریدانو ته ملمت کړه‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬هغۀ جواب ورکړو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل‪” ،‬زد ۀ تاسو ته دا وایم چه که چرے دا خپل ځان غلى کړى نو کاڼے به سمدستى چغے وى‪.‬‬ ‫‪۴۱‬کله چې هغه ورنژدې شو نو ښار ته یې وکتل او په ژړا شو‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ٤٢‬ویې ویل‪ ،‬که تا ته پته شوې واى‪ ،‬لږ ترلږه په دې ورځ به هغه څیزونه چې ستا په امن پورې اړه لري !خو اوس ستا له سترګو پټ‬ ‫شوي دي‪.‬‬ ‫‪۴۳‬ځکه چې داسې ورځې به راشي چې ستا دښمنان به ستا په شاوخوا کې خندق وغورځوي او تا به محاصره کړي او له هر اړخه به تا په‬ ‫کې وساتي‪.‬‬ ‫‪ ۴۴‬او ته به هم په ځمکه کېږدي او ستا په منځ کې ستا ماشومان دوی به په تا کې یوه تیږه په بل باندې نه پریږدي ‪.‬ځکه چې ته د خپلې‬ ‫لیدنې په وخت نه پوهېدې‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬بیا هغه معبد ته ورننوت او د هغوئ چه په هغه کښے ئے خرڅول ادؤ اخستلو ئے ئے ایستلو شروع کړل‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬هغوئ ته ئے ووئیل چه دا لیکلے شوى دى چه زما کور دواا کور دى خو تاسو دا د غلو اډه جوړه کړى ده‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬هغۀ هره ورځ په کور کښے تعلیم ورکول ‪.‬خو مشرانو کاهنانو‪ ،‬د شریعت االمانو او د خلکو مشرانو د هغه د تباه کولو هڅه وکړه‪،‬‬ ‫‪ ٤۸‬ادؤ دا ونۀ موندل چه څۀ کوى‪ ،‬ځکه چه ټول خلق دد هغۀ اورېدلو ته ډېر متوجه وو‪.‬‬ ‫څپرکی ‪20‬‬ ‫‪۱‬ادؤ په هغه ورځو کښے یوه ورځ چه هغۀ خلقو ته دد وخدائے په کور کښے تعلیم ورکول ادؤ دد زیرے زیرے ئے بیانول‪ ،‬نو مشران کاهنان‬ ‫ادؤ دد شریعت االمان دد مشرانو سره په هغۀ راغلل‪.‬‬ ‫‪ ٢‬ادؤ ورته ئے ووئیل چه”مونږ ته ووایه چه ته دا څۀ په کوم اختیار کښے کوى؟ یا هغه څوک دی چې تا ته یې دا اختیار درکړی دی؟‬ ‫‪۳‬هغۀ جواب ورکړو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه زد ۀ به هم ستاسو نه یوه خبره وکړم ‪.‬او ماته ځواب راکړ‪:‬‬ ‫یحیى بپتسمه د آسمان نه وه که د سړو؟‬ ‫‪۴‬د‬ ‫ى‬ ‫‪۵‬او هغوئ په خپلو کښې بحث وکړو‪” ،‬که مونږ ووایو چې د آسمان نه؟ هغه به ووایي ‪:‬نو ولې مو پرې باور ونه کړ؟‬ ‫‪ ٦‬خو کۀ مونږ ووایو چې د سړو نه ‪.‬ټول خلک به موږ سنګسار کړي؛ ځکه چې دوی باور لري چې یوحنا پیغمبر و‪.‬‬ ‫‪ ۷‬هغوئ جواب ورکړو چه هغوئ نۀ شى وئیلى چه دا دد کوم ځائے دے‪.‬‬ ‫ایسى هغوئ ته ووئیل چه ”نه هم تاسو ته دا وایم چه زد ۀ په کوم اختیار دا کار کوم‪.‬‬ ‫‪۸‬‬ ‫ى‬ ‫‪ ۹‬بیا هغۀ خلقو ته دا تمثیل شروع کړو ‪.‬یو سړي د انګورو باغ وکرلو او مالدارانو ته یې ورکړ او د اوږدې مودې لپاره یو لرې هیواد ته‬ ‫لړ‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ادؤ په موسم کښے هغۀ یو نوکر باغدارانو ته ورولېږلو چه دد ان و‬ ‫ګورو دد میوو نه ئے ورکړے‪ ،‬خو مالدارانو هغه ووهلو ادؤ خالي ئے‬ ‫لیږلو‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬بیا هغۀ یو بل نوکر راوغوښتو ادؤ هغوئ هغه هم ووهلو ادؤ دد هغۀ سره ئے په شرم کښے ښۀ زارى وکړو ادؤ خالي ئے لیږلو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬هغۀ بیا یو دریم ځائ ورولېږلو ادؤ هغوئ هغه هم زخمي کړو ادؤ بهر ئے ایستلو‪.‬‬ ‫‪۱۳‬بیا د انګورو د باغ څښتن وویل ‪:‬زه څه وکړم؟ زه به خپل ګران زوی ولیږم ‪:‬شاید دوی به د هغه درناوی وکړي کله چې دوی هغه‬ ‫وګوري‪.‬‬ ‫‪ ۱٤‬خو کله چه مالدارانو هغه ولیدل نو په خپل مینځ کښے ئے ووئیل چه دا وارث دے‪ ،‬راځه چه هغه ووژنو چه میراث ز ومونږ دے‪.‬‬ ‫‪۱۵‬نو هغوئ هغه د انګورو د باغ نه راویستلو ادؤ ووژلو ‪.‬نو د انګورو د باغ څښتن به د هغوی سره څه وکړي؟‬ ‫‪۱۶‬هغه به راشي او دا باغداران به تباه کړي او د انګورو باغ به نورو ته ورکړي ‪.‬او کله چې دوی دا واورېدل نو ویې ویل ‪:‬خدای مه کړه‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغۀ هغوئ ته وکتل ادؤ وئے وئیل‪” ،‬بیا دا څۀ لیکلے شوے دے‪،‬کوم کاڼے چه جوړونکو رد کړے دے‪،‬هغه د کونج سر شو؟‬ ‫‪۱۸‬څوک چې په دې کاڼى باندې ولوېږى هغه به مات شى ‪.‬خو په هر چا چې دا راښکته شي‪ ،‬هغه به د پوډر په توګه وخوري‪.‬‬ ‫‪۱۹‬ادؤ مشرانو المامانو ادؤ دد شراے االمانو په همغه ساات دد هغۀ دد لس اچولو په لټه کښے ووو ‪.‬او هغوئ د خلقو نه وېرېدل‪ ،‬ځکه چې‬ ‫هغوئ پوهېدل چې هغۀ د هغوئ خلف دا مثال وئیلى دى‪.‬‬ ‫‪٢۰‬او هغوئ هغه څارل ادؤ جاسوسان یې ورولېږل‪ ،‬چې دد خپل ځان دپاره دد اادل سړى وائى‪ ،‬دد دے دد پاره چه هغوئ دد هغۀ خبره ونیسى ادؤ‬ ‫هغه دد والي واک ادؤ اختیار ته وسپارى‪.‬‬ ‫‪٢۱‬هغوئ د هغۀ نه تپوس وکړو‪” ،‬اوستاذه‪ ،‬مونږ ته پته ده چې تۀ په حقه خبره کوې او ښوونه کوې‪ ،‬د چا خبره نۀ منې‪ ،‬بلکې د وخدائ پاک‬ ‫لره په رښتیا سره ښوولې‪.‬‬ ‫‪٢٢‬آیا زمونږ دپاره دا روا ده چې قیصر ته خراج ورکړو او که نه؟‬ ‫‪ ٢۳‬خو هغۀ دد هغوئ په چالکى پوه شو ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه ”تاسو ما ولے آزموئ؟‬ ‫‪24‬ماته یوه پیسه وښایه ‪.‬دا د چا اکس او سپارښتنې لري؟ هغوی ځواب ورکړ او ویې ویل ‪:‬د قیصر‪.‬‬ ‫‪٢۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬نو هغه و‬ ‫څیزونه قیصر ته ورکړئ کوم چې د قیصر دي او هغه څۀ چې د وخدائ پاک دي هغه وخدائ پاک ته‬ ‫ورکړئ‪.‬‬ ‫‪ ٢٦‬هغوئ دد خلقو په وړاندے دد هغۀ خبره نۀ شى نیولے‪ ،‬ادؤ هغوئ دد هغۀ په جواب حیران شول ادؤ په ادؤ صلح ئے ئے ټینګه کړه‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬بیا هغۀ ته یو څو صدوقیان راغلل چه دد قیامت نه انکار کوى ‪.‬او هغوی ترې وپوښتل‪:‬‬ ‫وسى مونږ ته لیکلے ووو چه کۀ چرے دد کوم سړے ورور مړ شى چه ښځه لرى ادؤ بے اولده مړ شى نو دد هغۀ ورور دد‬ ‫‪ ٢۸‬ادئے ما للکه‪ ،‬وم ى‬ ‫هغۀ ښځه واخلى ادؤ دد خپل ورور دد پاره به تُم کرى‪.‬‬ ‫‪٢۹‬نو هلته اوه وروڼه وو‪ ،‬او لومړي ښځه ښځه وکړه او بې اولده مړ شو‪.‬‬ ‫‪۳۰‬ادؤ دویم هغه دد ښځے سره بوتلو ادؤ هغه بے اولده مړ شو‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬دریم هغه یې ونیوله ‪.‬او په ورته ډول اوه تنه هم ‪:‬او دوی هیڅ اولد نه درلود او مړه شول‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬د ټولو نه وروستو ښځه هم مړه شوه‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۳۳‬نو په قیامت کښې به هغه د چا ښځه وي؟ د اوو لپاره یې له میرمنې سره درلوده‪.‬‬ ‫‪۳۴‬ایسى هغوئ ته جواب ورکړو چه ”دد دے دونیا بچى ودونه کوى ادؤ ودونه کوى‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‪۳۵‬خو هغه څوک چې د دې نړۍ او د مړو څُه د ژوندي راژوندي کولو وړ وګڼل شي‪ ،‬نه واده کوي او نه په واده کې ورکول کیږي‪.‬‬ ‫‪۳۶‬هغوی به نور مړ نشي ځکه چې دوی د فرښتو سره برابر دي ‪.‬او د خدای اولدونه دي‪ ،‬د قیامت اولدونه دي‪.‬‬ ‫‪۳۷‬اوس چې مړې راژوندي کېږي‪ ،‬حضرت موس ی هم په بوټي کې وښودل‪ ،‬کله چې هغه څښتن ته د ابراهیم خدای‪ ،‬د اسحاق خدای او د‬ ‫یعقوب خدای وایي‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ځکه چې هغه د مړو وخدائ پاک نۀ دے بلکې د ژوندو وخدائ پاک دے‪ ،‬ځکه چې د هغۀ دپاره ټول ژوندے دے‪.‬‬ ‫‪۳۹‬بیا د شریعت یو څو االمانو په جواب کښې ووئیل‪” ،‬مالک‪ ،‬تا ښه وئیلى دى‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬ادؤ دد دے نه پس هغوئ دد هغۀ نه هیڅ سوال هم نۀ کولو‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬هغۀ هغوئ ته ووئیل چه ”دوئ څۀ وائى چه مسیح دد داود زوئے دے؟‬ ‫‪۴٢‬او داؤد پُپله د زبور په کتاب کښې وائى‪ ،‬ما للک وخدائ زما رب ته وفرمایل‪ ،‬ته زما ښى لس ته کښېنه‪.‬‬ ‫‪ ۴۳‬تر څو چې زۀ ستا دښمنان ستا د پښو چوکۍ جوړ کړم‪.‬‬ ‫‪۴۴‬نو داؤد هغه ته رب وایي‪ ،‬نو بیا د هغۀ زوئ څنګه شو؟‬ ‫‪ ٤٥‬بیا هغۀ دد ټولو خلقو په ومریدانو کښے خپلو ومریدانو ته ووئیل‪،‬‬ ‫‪ ٤٦‬دد شریعت دد االمانو نه خبر اوسئ چه دد اوږدو جامو په ادؤلو کښے ګرځى ادؤ په بازارونو کښے سلمونه ادؤ په ابادت خانو کښے په‬ ‫اووچتو څوکیو ادؤ دد میلدوونو دد مشرانو کوټو سره مینه کوى‪.‬‬ ‫‪۴۷‬څوک چې د کونډو کورونه خوري‪ ،‬او د ښکار دپاره اوږده دااګانې کوي‪ ،‬هغوئ ته به ډېر لوئ اذاب ورکړل شي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪21‬‬ ‫‪۱‬هغۀ پورته وکتل نو مالداران یې ولیدل چې خپلې تحفې په خزانه کښې اچوي‪.‬‬ ‫‪٢‬هغۀ یوه غریبه کونډه هم ولیدله چې په دې کښې دوه مږې اچولې وې‪.‬‬ ‫‪۳‬هغۀ ووئیل‪” ،‬زۀ تاسو ته رښتیا وایم چې دې بې وزله کونډې د ټولو نه زیات په کښې اچولى دى‪.‬‬ ‫‪۴‬ځکه چې دا ټول د وخدائ پاک په نذرانو کښې د هغوئ د کثرت څیزونه دي‪ ،‬خو هغې د هغې د بې وسۍ نه ټول ژوندے چې د هغې سره‬ ‫وو‪ ،‬اچولے دے‪.‬‬ ‫‪ ٥‬ادؤ څۀ چه دد وخدائے دد وخدائے په باره کښے وائى چه دا څنګه په ښۀ کاڼو ادؤ سوغات کښے سینګار شوى ووو‪ ،‬هغۀ ووئیل‪،‬‬ ‫‪۶‬د دې څیزونو په اړه چې تاسو یې ګورئ‪ ،‬داسې ورځې به راشي چې په هغه کښې به یوه تیږه په بله پاتې نۀ شى‪ ،‬هغه به راپرېوتل نۀ‬ ‫شى‪.‬‬ ‫‪ ۷‬هغوئ دد هغۀ نه تپوس وکړو چه”ما للکه‪ ،‬خو دا څۀ به کله وي؟ او کله چې دا شیان پیښیږي کومه نښه به وي؟‬ ‫‪۸‬هغۀ ووئیل‪” ،‬خبردار اوسئ چې دوکه نۀ شئ‪ ،‬ځکه چې ډېر به زما په نوم راشى او ووائى چې زه مسیح یم ‪.‬او وخت نږدې دی‪ ،‬نو د‬ ‫هغوی پسې مه ځئ‪.‬‬ ‫‪۹‬خو کله چې تاسو د جنګونو او ګډوډۍ په اړه واورئ نو مه وېرېږئ ځکه چې دا شیان باید لومړی پیښ شي ‪.‬خو پای په خوا او خوا نه دی‪.‬‬ ‫‪۱۰‬بیا هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ملت به د قوم په خلف راپاڅى‪ ،‬او بادشاهى به د بادشاهۍ خلف وى‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬او په مُتلفو ځایونو کې به لویې زلزلې‪ ،‬قحطۍ او وباګانې وي ‪.‬او ډارونکي لیدونه او لویې نښې به له آسمان څُه وي‪.‬‬ ‫‪۱٢‬خو د دې ټولو نه مُکښې به هغوئ په تاسو باندې خپل لسونه کېږدى ادؤ تاسو به تعذیب کوى‪ ،‬ابادتُانو ته به مو سپارى او زندانونو‬ ‫ته به ږدى او زما د نوم په خاطر به د بادشاهانو ادؤ وحکمرانانو ته وړاندې کوى‪.‬‬ ‫‪13‬او دا به تاسو ته د ګواهۍ لپاره وګرځي‪.‬‬ ‫‪14‬نو دا په خپلو زړونو کې ځای په ځای کړئ‪ ،‬د هغه څه په وړاندې فکر مه کوئ چې تاسو ځواب ورکوئ‪:‬‬ ‫‪۱۵‬ځکه چې زۀ به تاسو ته داسې یوه خوله او لحکمت درکړم چې ستاسو ټول مُالفان به د خبرو کولو او مقاومت کولو توان ونلري‪.‬‬ ‫‪۱۶‬او تاسو به د مور او پلر‪ ،‬وروڼو‪ ،‬خپلوانو او ملګرو لُوا خیانت وکړئ ‪.‬او ستاسو څُه به ځینې د مرګ لمل شي‪.‬‬ ‫‪17‬او زما د نوم په خاطر به تاسو د ټولو خلکو څُه نفرت کوئ‪.‬‬ ‫‪۱۸‬خو ستا د سر ویښته به هم نه خرابیږي‪.‬‬ ‫‪19‬ستاسو په صبر کې تاسو خپل روحونه لرئ‪.‬‬ ‫‪٢۰‬کله چې تاسو ووینئ چې یروشلم په لښکرو باندې محاصره شوى‪ ،‬نو پوه شئ چې د هغه ورانېدل نږدې دى‪.‬‬ ‫‪٢۱‬بیا هغوئ چې په یهوداه کښې دى غرونو ته وتښتى ‪.‬او هغه څوک چې د هغې په مینځ کې دي پریږدئ چې لړ شي ‪.‬او هغه څوک چې‬ ‫په هیوادونو کې دي هغه ته دې داخل نشي‪.‬‬ ‫‪٢٢‬ځکه چې دا د انتقام ورځې دي چې هر څۀ چې لیکلے شوى دى هغه به پوره شى‪.‬‬ ‫ځکه چې په دې خاوره کې به لوی‬ ‫‪ ٢۳‬خو افسوس په هغوئ چه دد بچو سره دى ادؤ په هغوئ چه‬ ‫مصیبت او په دې خلکو باندې قهر وي‪.‬‬ ‫‪٢۴‬او هغوئ به د توورې په وسیله راپرېوځي او ټولو قومونو ته به یرغمل نیولے شى‪ ،‬او یروشلم به د غېریهودیانو تر پښو لندې کیږى‪ ،‬تر‬ ‫څو چې د غېریهودیانو وخت نه وي پوره شوى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬او په لمر‪ ،‬سپوږمۍ او ستورو کې به نښې څرګندې شي ‪.‬او په ځمکه کې د قومونو مصیبت‪ ،‬په حیرانتیا سره؛ سمندر او څپې چغې‬ ‫وهي؛‬ ‫‪٢۶‬د سړو زړونه د وېرې او د هغو څیزونو د څارلو نه چې په زمکه راروان دي‪ ،‬ماتې وخوړل‪ ،‬ځکه چې د آسمان قوتونه به ولړزول شي‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ٢۷‬بیا به هغوئ البن آدم ووینى چه په وریځو کښے د قدرت او لوئ جلل سره راځى‪.‬‬ ‫‪٢۸‬کله چې دا خبرې پېل شي‪ ،‬نو خپل سرونه پورته کړه ‪.‬ځکه چې ستاسو خلصون نږدې دی‪.‬‬ ‫‪ ٢۹‬هغۀ هغوئ ته یو مثال ورکړو ‪.‬د انځر ونه او ټولې ونې وګورئ‪.‬‬ ‫‪۳۰‬کله چې دوی اوس ډزې کوي‪ ،‬تاسو وګورئ او په خپلو ځانونو پوه شئ چې اوړی اوس نږدې دی‪.‬‬ ‫‪۳۱‬همدارنګه تاسو هم چې کله ووینئ چې دا څیزونه راروان دي نو پوه شئ چې د وخدائ پاک بادشاهى رانزدې ده‪.‬‬ ‫‪ ۳٢‬زد ۀ تاسو ته رښتیا وایم چه دا نسل به تر هغه وخته نه ختمیږی چه دا هر څۀ پوره نۀ شى‪.‬‬ ‫‪۳۳‬آسمان او زمکه به تیریږی خو زما خبرې به نه تیریږی‪.‬‬ ‫‪۳۴‬ادؤ دد خپل ځان نه خبر اوسئ چه هیڅ کله به ستاسو زړونه په شرابو‪ ،‬شرابو او دد دونیا دد ژوند دد فکر نه ډک شى ادؤ هغه ورځ به په تاسو‬ ‫کښے راشي‪.‬‬ ‫‪۳۵‬ځکه چې دا به د ټولې زمکې په ټولو اوسېدونکو باندې د جال په شان راشي‪.‬‬ ‫‪۳۶‬نو تاسو ویښ اوسئ او تل داا وکړئ چې تاسو د دې وړ وګڼل شئ چې د دې ټولو شیانو څُه خلص شئ او د ابن آدم په وړاندې‬ ‫ودریږئ‪.‬‬ ‫‪۳۷‬او د ورځې په وخت کښې هغۀ په کور کښې تعلیم ورکړو ‪.‬هغه د شپې بهر لړو او په غره کې چې د زیتون غره بلل کېده اوسېده‪.‬‬ ‫‪۳۸‬ادؤ ټول خلق سهار وختے دد وخدائے کور ته دد هغۀ دد اوریدو دد پاره راتلل‪.‬‬ ‫څپرکی ‪22‬‬ ‫‪۱‬اوس د بې خمیرې ډوډۍ اختر رانژدې شو چې د فسحې اختر بلل کیږي‪.‬‬ ‫‪٢‬ادؤ مشرانو کاهنانو ادؤ دد شراے االمانو په لټه کښے وو چه څنګه هغه ووژنى ‪.‬ځکه چې دوی د خلکو څُه ویره درلوده‪.‬‬ ‫‪۳‬بیا شیطان په یهوداه کې داخل شو چې د اسکریوتی په نوم یادیده چې د دولسو تنو څُه و‪.‬‬ ‫‪۴‬هغۀ په خپله لره روان شو ادؤ دد مشرانو کاهنانو ادؤ سردارانو سره ئے خبرے وکړو چه څنګه هغه دد هغوئ سره خیانت کولے شى‪.‬‬ ‫‪ ٥‬هغوئ خوشحاله شول ادؤ دد هغۀ سره دد پیسے ورکولو واده ئے وکړه‪.‬‬ ‫‪۶‬هغۀ واده وکړه او موقع لټوو چې د خلقو په غېر موجودګۍ کښې هغوئ ته خیانت وکړى‪.‬‬ ‫‪۷‬بیا د بې خمیرې ډوډۍ ورځ راغله چې د فسحې اختر باید ووژل شي‪.‬‬ ‫‪ ۸‬بیا هغۀ پطروس ادؤ یوحنا راوغوښتو ادؤ ورته ئے ووئیل چه ”لړ شه ادؤ ومونږ ته د فسحى اختر تیار کړه چه ومونږ وخورو‪.‬‬ ‫‪۹‬هغوئ ورته ووئیل‪” ،‬ته چرته غواړې چې مونږ تیار کړو؟‬ ‫‪۱۰‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ګورئ‪ ،‬کله چې تاسو ښار ته ورننوځئ نو هلته به یو سړے ستاسو سره مُامخ شى‪ ،‬چې د اوبو یوه مړۍ یې‬ ‫وړه ‪.‬هغه په کور کې تعقیب کړئ چیرې چې هغه ننوځي‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬بیا به دد کور ما للک ته ووایه چه ما للک تاته وائى چه دد میلمستیا کوټه چرته ده چه زد ۀ به دد خپلو ومریدانو سره دد فسح اختر وخورم؟‬ ‫‪۱٢‬او هغه به تاسو ته د پورتنۍ برخې یوه لویه کوټه وښیې چې هلته تیار شه‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬هغوئ لړل ادؤ لکه څنګه چه هغۀ هغوئ ته وئیلى ووو ولیدو ادؤ هغوئ د فسحى اختر تیار کړو‪.‬‬ ‫‪۱۴‬کله چې هغه وخت راغی نو هغه ناست وو او دولس رسولن ورسره وو‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ما غوښتل چې دا د فسحې اختر له تاسو سره وخورم مُکې له دې چې زۀ تکلیف وکړم‪.‬‬ ‫‪۱۶‬ځکه چه زد ۀ تاسو ته وایم چه تر څو چه دا دد وخدائے په بادشاهئ کښے پوره نۀ شى نو زد ۀ به دد هغۀ نه نور هیڅ نۀ خورم‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغۀ پیاله واخستله ادؤ شکر ئے ئے وکړو ادؤ وئے وئیل چه دا واخله ادؤ په خپل مینځ کښے تقسیم کړه‪.‬‬ ‫‪۱۸‬ځکه چې زۀ تاسو ته دا وایم چې تر څو چې د وخدائ پاک بادشاهى را نه شى‪ ،‬نو زۀ به د انګورو د مېوې نه څښم‪.‬‬ ‫‪۱۹‬هغۀ ډوډئ واخسته ادؤ شکر یې ورکړو ادؤ مات یې کړو ادؤ هغوئ ته ئے ورکړو ادؤ ورته ئے ووئیل چه دا زما بدن دے کوم چه تاسو ته‬ ‫درکول کیږي‪ ،‬دا زما د یادولو دپاره کوه‪.‬‬ ‫و‬ ‫‪٢۰‬همدارنګه د ډوډئ نه پس پیاله هم ووائى چه دا پیاله زما په وینه کى نوى وصیت دے کوم چه ستاسو دپاره تویے شوے دے‪.‬‬ ‫‪٢۱‬خو وګوره د هغه چا لس چې ما سره خیانت کوي زما سره په میز کې دی‪.‬‬ ‫‪٢٢‬ادؤ په رښتیا البن آدم به لړ شى لکه څنګه چه ټاکلے شوى ووو‪ ،‬خو افسوس په هغه سړے چه دد چا په لس خیانت کوى!‬ ‫‪٢۳‬ادؤ هغوئ په خپل مینځ کښے تپوس وکړو چه په هغوئ کښے چا دا کار وکړو؟‬ ‫‪ ٢٤‬ادؤ دد هغوئ په مینځ کښے دا لنجه هم وه چه په هغوئ کښے کوم یو لوئ ګنړلے شى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬د غېریهودیانو بادشاهان په هغوئ بادشاهى کوى ‪.‬او هغه څوک چې په دوی باندې واک چلوي د ګټونکي بلل‬ ‫کیږي‪.‬‬ ‫‪٢۶‬خو تاسو داسې مه کوئ‪ ،‬بلکې هغه څوک چې ستاسو په منځ کې لوی وي‪ ،‬هغه د کوچني په شان وي ‪.‬او هغه څوک چې مشر وي‪ ،‬لکه‬ ‫څنګه چې خدمت کوي‪.‬‬ ‫‪٢۷‬ځکه چې آیا لوی دی هغه څوک چې په غوښه ناست وي او که هغه څوک چې خدمت کوي؟ هغه څوک نه دی چې په غوښه ناست دی؟‬ ‫مګر زه ستاسو په منځ کې د هغه چا په څیر یم چې خدمت کوي‪.‬‬ ‫‪٢۸‬تاسو هغه یئ چې زما په آزمېښتونو کښې زما سره پاتې شوى یې‪.‬‬ ‫‪29‬او زه تاسو ته یو سلطنت ټاکم لکه څنګه چې زما پلر ما ته ټاکلی دی‪.‬‬ ‫‪ ۳۰‬د دې لپاره چې تاسو زما په بادشاهۍ کې زما په میز کې وخورئ او وڅښئ او د اسراییلو د دولسو قبیلو قضاوت وکړئ‪.‬‬ ‫‪۳۱‬ما للک وخدائ وفرمایل‪” ،‬شمعون‪ ،‬شمعون‪ ،‬وګوره‪ ،‬شیطان تا غوښتل چې د غنمو په شان تا وخوري‪.‬‬ ‫‪۳٢‬خو ما ستا دپاره دواا کړې ده چې ستا ایمان له مینځه لړ نۀ شى او کله چې تۀ بدل شې نو خپل وروڼه مضبوط کړه‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۳۳‬هغۀ ورته ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬زۀ دې ته تیار یم چې تا سره په زندان او هم مرګ ته لړ شم‪.‬‬ ‫‪۳۴‬هغۀ ووئیل‪” ،‬زۀ تاته وایم‪ ،‬پطروس‪ ،‬نن به چرګ بانګ نۀ وائى‪ ،‬د دې نه مُکښې چې ته درې ځله د دې نه انکار کوې چې ته ما‬ ‫پېژنې‪.‬‬ ‫‪۳۵‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬کله چې ما تاسو د بووټۍ‪ ،‬لوښي اؤ بوټو نه بغېر رالېږلى ووو نو تاسو ته د کوم څیز کمى نۀ وى؟ او دوی وویل‪،‬‬ ‫هیڅ شی نه‪.‬‬ ‫‪۳۶‬بیا هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬خو اوس د چا سره چې جېب لرى نو هغه دې واخلى او د هغۀ لوښى دې هم واخلى‪ ،‬او هغه څوک چې توره‬ ‫نه لرى‪ ،‬نو هغه دې خپله جامې وپلوري او یوه یې واخلي‪.‬‬ ‫‪۳۷‬ځکه چه زد ۀ تاسو ته دا وایم چه دا چه لیکلے شوى دى هغه ل تر اوسه په ما کښے پووره کیږى ادؤ هغه دد سرکشانو په مینځ کښے‬ ‫شمارلے شوے ووو ځکه چه زما په حقله هغه و‬ ‫څیزونه ختم شى‪.‬‬ ‫‪۳۸‬او هغوئ ووئیل‪” ،‬ما للکه‪ ،‬وګوره‪ ،‬دلته دوه تورې دي ‪.‬او هغوی ته یې وویل ‪:‬بس دی‪.‬‬ ‫‪39‬هغه بهر راووت او د زیتون غره ته لکه څنګه چې د هغه اراده وه لړ ‪.‬او د هغه شاګردان هم د هغه تعقیب شول‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬کله چه هغه په هغه ځائ کښے ووو نو هغوئ ته ئے ووئیل چه ”دواا کوئ چه په آزمیښت کښے مۀ ورننوځئ‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬هغه دد هغوئ نه دد کاڼے په طرف کښے شو ادؤ زنګون ئے پریښودو ادؤ داا ئے وکړه‪،‬‬ ‫‪ ٤٢‬ورته ئے ووئیل چه پلره‪ ،‬کۀ تۀ خوښه شى نو دا پیاله زما نه لرې کړه‪ ،‬خو زما نه بلکه ستا خوښه ده‪.‬‬ ‫‪ ٤۳‬ادؤ دد آسمان نه هغۀ ته یوه فرښته راښکاره شوه ادؤ هغه ئے مضبوط کړو‪.‬‬ ‫‪44‬او په قهر کې هغه ډیر په زړه پوری لمانځغونډ کړ ‪:‬او د هغه خوله هغه وه چې دا د وینې لوی څاڅې ځمکې ته راښکته کیږي‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬کله چه هغه دد دواا نه پاڅیدو ادؤ خپلو ومریدانو ته راغلو نو هغوئ دد غم په ویده ولیدل‪.‬‬ ‫‪۴۶‬او هغوئ ته یې ووئیل‪” ،‬ولې ویده یې؟ پاڅئ او داا وکړئ‪ ،‬داسې نه چې تاسو په ازمایښت کې نشئ‪.‬‬ ‫‪ ٤۷‬کله چه هغۀ ل دا خبره کوله نو یو ګڼه ګوڼه ئے ولیدل ادؤ هغه چه یهوداه نومے وو چه دد دولسو نه یو وو دد هغوئ نه مُکښے روان شو‬ ‫ایسى ته ورنژدې شو چه هغه ښکل کړى‪.‬‬ ‫ادؤ‬ ‫ى‬ ‫ایسى هغۀ ته ووئیل چه ”یهودا‪ ،‬ته دد البن آدم سره په ښکلولو خیانت کوى؟‬ ‫‪ ٤۸‬خو‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤۹‬کله چه هغوئ چه دد هغۀ په نزد وو ولیدل چه څۀ راروان دے نو هغۀ ته ئے ووئیل‪”،‬ما للکه‪ ،‬آایا مونږ په تووره ووهلو؟‬ ‫‪۵۰‬ادؤ دد هغوئ نه یو دد مشر المام په نوکر ووهلو ادؤ دد هغۀ ښى غوږ یې پرې کړو‪.‬‬ ‫‪ ٥۱‬ایس ى جواب ورکړو چه ”تاسو تر اوسه پورې صبر وکړئ ‪.‬او د هغه غوږ یې لمس کړ او هغه یې روغ کړ‪.‬‬ ‫ایسى مشرانو کاهنانو ادؤ دد وخدائے دد وخدائے مشران ادؤ مشرانو ته چه هغۀ ته راغلى ووو ووئیل‪” ،‬آیا تاسو دد غلو په شان په توورو ادؤ‬ ‫‪ ٥٢‬بیا‬ ‫ى‬ ‫لدړو کښے راځى؟‬ ‫‪۵۳‬کله چې زه هره ورځ ستاسو سره په کور کې وم‪ ،‬تاسو زما په وړاندې هیڅ لس نه پورته کولو‪ ،‬مګر دا ستاسو ساات او د تیاره ځواک‬ ‫دی‪.‬‬ ‫‪ ٥٤‬بیا هغوئ هغه ونیولو ادؤ رهبري ئے کړو ادؤ دد مشر کاهن کور ته ئے یوړل ‪.‬او پیټر لرې تعقیب کړ‪.‬‬ ‫‪ ٥٥‬کله چه هغوئ دد دالن په مینځ کښے اور بل کړو ادؤ یو ځائے ناست ووو نو پطروس دد هغوئ په مینځ کښے ناست ووو‪.‬‬ ‫‪۵۶‬خو یوې نوکرې هغه ولیدل چې د اور په غاړه ناست وو او په ډېر زحمت یې ورته وکتل او ویې ویل” ‪:‬دا سړے هم ورسره وو‪.‬‬ ‫‪ ٥۷‬هغۀ النکار وکړو ادؤ ورته ئے ووئیل‪”،‬ښځه‪ ،‬زد ۀ هغه نۀ پیژنم‪.‬‬ ‫‪ ٥۸‬لږ وخت پس یو بل هغه ولیدلو ادؤ وئے وئیل چه”تۀ هم دد هغوئ څُه یې ‪.‬او پطروس وویل ‪:‬سړی‪ ،‬زه نه یم‪.‬‬ ‫‪۵۹‬ادؤ دد یو ساات نه پس یو بل په یقین سره النصاف وکړو چه ”په رښتیا دا سړے هم دد هغۀ سره ووو ځکه چه هغه ګالیلى دے‪.‬‬ ‫‪ ٦۰‬پطروس ورته ووئیل‪”،‬سړى‪ ،‬زه نه پوهیږم چه ته څۀ وایې؟ او سمدستي‪ ،‬په داسې حال کې چې هغه ل خبرې کولې‪ ،‬چرګ ولوېد‪.‬‬ ‫‪ ٦۱‬ما للک وخدائ مخ واړوو ادؤ پطروس ته یې وکتل ‪.‬او پطروس ته د څښتن هغه خبره را په یاد شوه‪ ،‬چې څنګه یې ورته ویلي وو‪” ،‬‬ ‫مُکې له دې چې چرګ بانګ ووهي‪ ،‬ته درې ځله زما نه انکار کوې‪.‬‬ ‫‪۶٢‬پطروس بهر لړو او په ژړا شو‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى نیولے ووو ملنډے ئے وهل اؤ هغه یې ووهلو‪.‬‬ ‫‪۶۳‬ادؤ هغه سړو چه‬ ‫ى‬ ‫‪۶۴‬کله چې هغوئ د هغۀ سترګې پټې کړې نو د هغۀ په مخ یې ووهلو ادؤ ترې تپوس ئے وکړو‪” ،‬پیغمبر ووایه څوک دے چې تا ووهے؟‬ ‫‪ ٦٥‬ادؤ دد هغۀ لخلف ډیر نور و‬ ‫څیزونه وکفر ووائى‪.‬‬ ‫‪۶۶‬کله چې ورځ شوه‪ ،‬د خلکو مشران‪ ،‬مشران کاهنان او د شریعت االمان راغونډ شول او هغه یې د خپلې شورا مُې ته بوتللو او ویې‬ ‫ویل‪:‬‬ ‫‪ ٦۷‬آیا تۀ مسیح یې؟ موږ ته ووایه هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬که زد ۀ تاسو ته ووایم نو تاسو به یقین نۀ کوئ‪.‬‬ ‫‪ ٦۸‬ادؤ که زد ۀ هم ستاسو نه تپوس وکړم نو تاسو به ما ته جواب نۀ ورکوئ ادؤ نۀ به ما پریږدم‪.‬‬ ‫‪69‬له دې وروسته به د انسان زوی د خدای د قدرت ښي لس ته ناست وي‪.‬‬ ‫‪ ۷۰‬نو هغوئ ټولو ووئیل‪” ،‬آیا ته د وخدائ پاک زوئ یې؟ هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬تاسو وایئ چې زۀ یم‪.‬‬ ‫‪ ۷۱‬هغوئ ووئیل چه”مونږ ته نور دد ګواهى ضرورت څۀ دے؟ ځکه چې موږ پُپله د هغه له خولې اورېدلي دي‪.‬‬ ‫څپرکی ‪23‬‬ ‫‪۱‬ادؤ دد هغوئ ټول خلق راپاڅیدل ادؤ هغه یې پیلطوس ته بوتلو‪.‬‬ ‫‪٢‬هغوئ په هغۀ تور ولګوو او وې وئیل‪” ،‬مونږ دا ملګرے ولیدو چې د قوم بدى کوى‪ ،‬او قیصر ته یې د خراج ورکولو نه منع کول او وئیل‬ ‫چې هغه پُپله مسیح دے‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪ ۳‬پیلطوس دد هغۀ نه تپوس وکړو چه”آیا تۀ دد یهودیانو بادشاه یې؟ نو هغۀ ورته جواب ورکړو‪ ،‬تۀ دا وایه‪.‬‬ ‫‪۴‬بیا پیلطوس مشرانو کاهنانو او خلقو ته ووئیل‪” ،‬زۀ په دې سړى کښې هیڅ ګناه نۀ پېژنم‪.‬‬ ‫‪۵‬ادؤ هغوئ نور هم په قهر شول ادؤ وئے وئیل چه ”هغه خلق راوپارول ادؤ په ټول ی وهوداه کښے تعلیم ورکوى ادؤ دد ګلیل نه شروع کیږى‪.‬‬ ‫‪۶‬کله چې پیلطوس د ګلیل په اړه واورېدل‪ ،‬نو پوښتنه یې ترې وکړه چې ایا دا سړی ګلیلی دی؟‬ ‫لرو نو هغۀ هغه هیرودیس ته واستولو چه هغه هم په هغه وخت یروشلم‬ ‫‪۷‬ادؤ هر کله چه خبر شو چه هغه دد هیرودیس دد وحکم سره تعلق و‬ ‫کښے ووو‪.‬‬ ‫ایسى ولیدلو نو ډیر خوشحاله شو ځکه چه دد ډیر وخت نه دد هغۀ دد لیدلو ارمان وو ځکه چه هغۀ دد هغۀ په باره کښے‬ ‫هیرودیس‬ ‫‪ ۸‬کله چه‬ ‫ى‬ ‫ډیرى خبرے اوریدلى ووو ‪.‬او هغه هیله درلوده چې یو څه معجزه د هغه لُوا ترسره شوې وي‪.‬‬ ‫‪ ۹‬بیا هغۀ دد هغۀ نه په ډیرو خبرو سوال وکړو ‪.‬خو هغه ورته هیڅ ځواب ورنه کړ‪.‬‬ ‫‪۱۰‬ادؤ مشران المامان ادؤ دد شراے االمان ولړ ووو ادؤ په هغۀ ئے سُت تورونه لګولے وو‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬هیرودیس دد خپلو جنګى سړو سره دد هغۀ نه سپکاوے وکړو ادؤ ملنډے ئے ورته وکړو ادؤ په ښکلو جامو کښے ئے ادؤ بیا پیلطوس ته‬ ‫واستولو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬په هماغه ورځ پیلطوس او هیرودیس یو بل سره دوستان شول‪ ،‬ځکه چې پُوا دوئ په خپل منځ کې دښمني درلوده‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬ادؤ پیلطوس چه کله مشران المامان ادؤ وحکمران ادؤ خلق راوبلل‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغوئ ته یې ووئیل‪” ،‬تاسو دا سړے ما ته راوستے دے‪ ،‬د هغه په شان چې خلق بد کوى‪ ،‬او وګوره‪ ،‬ما ستاسو په مُکښې هغه معاینه‬ ‫کړې ده‪ ،‬نو په دې سړى کښې هیڅ ګناه نۀ ده موندلې چې تاسو په هغه باندې تور لګوئ‪.‬‬ ‫‪۱۵‬نه‪ ،‬نه تر اوسه هیرودیس‪ ،‬ځکه چې ما تا هغه ته لېږلی دی ‪.‬او‪ ،‬ګوره‪ ،‬هغه ته د مرګ وړ هیڅ شی نه دی شوی‪.‬‬ ‫‪۱۶‬نو زه به هغه ته سزا ورکړم او هغه به خوشې کړم‪.‬‬ ‫( ‪17‬د اړتیا لپاره هغه باید د اختر په وخت کې د دوی لپاره یو خوشې کړي)‪.‬‬ ‫‪۱۸‬او هغوئ ټولو په یو ځائ چغې وکړې او وې وئیل‪” ،‬دا سړے لرې کړه او مونږ ته برابا خوشې کړه‪.‬‬ ‫‪( ۱۹‬څوک چې په ښار کې د یوې فتنې او قتل په خاطر زندان ته واچول شو)‪.‬‬ ‫‪٢۰‬نو پیلطوس د ایسی د خوشې کولو اراده وکړه او هغوی ته یې بیا خبرې وکړې‪.‬‬ ‫‪ ٢۱‬خو هغوئ چغے کړے وئے وئیل چه هغه په سولئ کړه ادؤ په سولئ کړه‪.‬‬ ‫‪٢٢‬هغۀ په دریم ځل هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ولې‪ ،‬هغه څۀ بد کار کړى دى؟ ما په هغه کې د مرګ لمل نه دی موندلی ‪:‬نو زه به هغه ته سزا‬ ‫ورکړم او هغه پریږدم‪.‬‬ ‫‪٢۳‬او هغوئ سمدستي په لوړ آواز سره غوښتل چه هغه په سولئ کړے شى ‪.‬او د هغوی او د مشرانو کاهنانو غږونه غالب شول‪.‬‬ ‫‪ ٢٤‬ادؤ پیلطوس حکم ورکړو چه دد هغوئ دد حاجت په شان وى‪.‬‬ ‫‪٢۵‬ادؤ هغۀ هغوئ ته هغه آزاد کړو چه دد فتنے ادؤ قتل په وجه په بند کښے اچول شوى ووو‪ ،‬وکوم چه هغوئ غوښتل ‪.‬مګر هغه ایسی د دوی‬ ‫اراده ته وسپارل‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى‬ ‫‪٢۶‬ادؤ کله چه هغوئ هغه لیږلو نو هغوئ یو شمعون چه کرینیا ئے ووو چه دد وطن نه راروان ووو اؤ په هغۀ ئے صلیب کیښودو چه دد‬ ‫ى‬ ‫نه پس هغه ئے پورته کړى‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪ ٢۷‬ادؤ دد هغۀ نه پس دد خلقو اؤ دد ښځے یوه لویه جماات روان ووو اؤ هم ئے په هغۀ ژړل اؤ ژړل‪.‬‬ ‫ایسى هغوئ ته مخ ورواړۀ او وفرمائیل‪” ،‬د یروشلم بچو‪ ،‬زما دپاره مه ژاړئ‪ ،‬بلکې د خپل ځان او خپلو بچو دپاره وژاړئ‪.‬‬ ‫‪٢۸‬خو‬ ‫ى‬ ‫‪٢۹‬ځکه چې وګوره هغه ورځې راروانې دي چې هغوئ به ووائى‪ ،‬بُتور دى هغه بانډه‪ ،‬او هغه رحمونه چې هیڅکله نه شي زېږېدلى‪ ،‬او‬ ‫هغه بچى چې هیڅکله یې شیدې نه وي خوړلي‪.‬‬ ‫‪۳۰‬بیا به هغوئ غرونو ته ووائى‪” ،‬په مونږ راپرېږده ‪.‬او غرونو ته‪ ،‬موږ پوښئ‪.‬‬ ‫‪۳۱‬ځکه که هغوی دا کارونه په شنه ونه کې وکړي‪ ،‬نو په وچه کې به څه وشي؟‬ ‫‪۳٢‬ادؤ دد هغۀ سره دوه نور بدکاران هم ووو چه دد هغۀ سره ئے وژلے ووو‪.‬‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫‪۳۳‬ادؤ کله چه هغوئ هغه ځائے ته چه دد کالورى په نوم یادىږى ورسیدل نو هلته هغوئ هغه اؤ بدکاران یو ښي طرف ته اؤ بل چپ طرف‬ ‫ته ئے په سولئ کړ‪.‬‬ ‫‪۳۴‬بیا ایسی وویل ‪:‬پلره‪ ،‬هغوی بُښنه وکړه ‪.‬ځکه چې دوی نه پوهیږي چې دوی څه کوي ‪.‬هغوئ د هغۀ کالي جدا کړل او قراې یې‬ ‫واچولې‪.‬‬ ‫‪۳۵‬ادؤ خلق ورته ولړ ووو ‪.‬حاکمانو هم ورسره ملنډې وهلې او ویې ویل ‪:‬هغه نور بچ کړل ‪.‬هغه پرېږدئ چې خپل ځان وژغوري‪ ،‬که هغه‬ ‫مسیح وي‪ ،‬د خدای غوره شوی‪.‬‬ ‫‪۳۶‬اسکرانو هم په هغۀ ملنډې وهلې‪ ،‬هغۀ ته راغلو ادؤ ورته ئے سرکه ورکړه‪.‬‬ ‫‪ ۳۷‬ادؤ ورته ئے ووئیل چه ”کۀ تۀ د ی وهودیانو بادشاه یې نو ځان بچ کړه‪.‬‬ ‫‪۳۸‬او په هغه باندې په یوناني‪ ،‬لتیني او ابراني ژبو باندې یو لوحه هم لیکلې شوې وه چې دا د یهودیانو بادشاه دے‪.‬‬ ‫‪۳۹‬ادؤ دد هغو بدکارانو نه یو په هغۀ کښے چغه وهله چه ”که تۀ مسیح وے نو خپل ځان او ومونږ بچ کړه‪.‬‬ ‫‪ ٤۰‬خو بل جواب ورکړو چه هغه ملمت کړے دے ادؤ ورته ئے ووئیل چه”تاسو دد وخدائے نه ویریږى ادؤ تۀ په همغه مزکه کښے ئے؟‬ ‫‪41‬او موږ په حقیقت کې انصاف کوو ‪.‬ځکه چې موږ د خپلو املونو مناسب اجر ترلسه کوو ‪:‬مګر دې سړي هیڅ غلط نه دی کړی‪.‬‬ ‫ایسى ته ووئیل چه”ما للکه‪ ،‬کله چه ته خپل بادشاهى ته راشى نو ما یاد کړه‪.‬‬ ‫‪ ٤٢‬هغۀ‬ ‫ى‬ ‫ایسى هغۀ ته ووئیل‪” ،‬زۀ تا ته رښتیا وایم چه نن به زما سره په جنت کښے یئ‪.‬‬ ‫‪٤۳‬‬ ‫ى‬ ‫‪۴۴‬د شپې شپږ بجې وې او تر نهم ساات پورې په ټوله زمکه تیاره وه‪.‬‬ ‫‪ ٤٥‬ادؤ نمر تیاره شو ادؤ دد وخدائے دد وخدائے پرده په مینځ کښے راپریوته‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۴۶‬کله چې ایسی په لوړ اواز چیغې وکړې‪ ،‬هغه وویل ‪:‬پلره‪ ،‬زه خپل روح ستا په لسونو کې سپارم‪ ،‬او د دې په ویلو سره هغه روح‬ ‫پریښود‪.‬‬ ‫‪۴۷‬کله چې د لښکر مشر دا څۀ ولیدل نو د وخدائ پاک ثنا یې وکړه او ویې ویل” ‪:‬بې شکه دا یو صادق سړے وو‪.‬‬ ‫‪ ٤۸‬ټول خلق چه دد هغه ننداره کښے راغونډ شول ادؤ دا چه څۀ ئے لیدلے ووو نو په خپلو سینو ئے ووهل ادؤ واپس لړل‪.‬‬ ‫‪ ٤۹‬دد هغۀ ټول آشناى ادؤ هغه ښځے چه دد ګلیل نه دد هغۀ تابعدارى راتوونکے ووو هغوئ دا و‬ ‫څیزونه لیري ودریدل‪.‬‬ ‫‪ ٥۰‬هلته یو سړے ووو چه یووسف نووم یو مشاور وو ‪.‬او هغه یو ښه سړی او اادل و‪:‬‬ ‫‪( ۵۱‬هغه د هغوی د مشورې او امل سره موافق نه و؛ )هغه د یهودیانو د ښار اریماتیا اوسیدونکی و او پُپله هم د خدای پادشاهۍ ته‬ ‫انتظار و‪.‬‬ ‫د‬ ‫ایسى لش ئے وغوښت‪.‬‬ ‫ؤ‬ ‫ا‬ ‫لړو‬ ‫ته‬ ‫پیلطوس‬ ‫سړے‬ ‫‪ ٥٢‬دا‬ ‫د‬ ‫د‬ ‫ى‬ ‫‪۵۳‬هغۀ دا راښکته کړه او په کتان کښې یې وتړله او په یوه قبر کښې یې کېښوده چې په تیږو کښل شوې وه‪ ،‬په کوم کښې چې پُوا هیڅوک‬ ‫نۀ ووو ایښودلے شوي‪.‬‬ ‫‪ ٥٤‬هغه ورځ تیاري وه او د سبت ورځ راروانه وه‪.‬‬ ‫‪۵۵‬ادؤ هغه ښځے هم چه دد ګلیل نه دد هغۀ سره راغلى ووو هغوئ هم ورپسې لړل ادؤ هغه قبر یې ولیدلو چه دد هغۀ جسد څنګه ایښودلے شو‪.‬‬ ‫‪ ۵۶‬هغوی بیرته راغلل او مسالې او اطرونه یې تیار کړل ‪.‬او د وحکم سره سم د سبت ورځ آرام کړه‪.‬‬ ‫څپرکی ‪24‬‬ ‫‪۱‬د هفتې په اوله ورځ سهار وختي هغوئ قبر ته راغلل او هغه مصالحې یې راوړلې کوم چې هغوئ تیار کړي ووو او ځینې نور یې هم‬ ‫ورسره راوړل‪.‬‬ ‫‪٢‬او هغوئ هغه تیږه ولیدله چې د قبر نه لرې شوې وه‪.‬‬ ‫ایسى لش یې ونۀ موندلو‪.‬‬ ‫‪۳‬هغوئ ورننوتل ادؤ دد ما للک‬ ‫ى‬ ‫‪۴‬ادؤ داسې پېښ شول چې هغوئ په دې کښې ډېر حیران ووو‪ ،‬نو دوه سړى په ځلنده جامو کښې د هغوئ څنګ ته ولړ ووو‪:‬‬ ‫‪۵‬ادؤ څنګه چه هغوئ دورېدل ادؤ خپل مُونه ئے زمکه ته ټیټ کړل ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل‪” ،‬تاسو دد مړو په مینځ کښې ژوندوون لټوئ؟‬ ‫‪۶‬هغه دلته نه دی‪ ،‬بلکې راژوندی شوی دی‪ ،‬په یاد ولرئ چې کله هغه په ګیلیل کې وو چې څنګه یې تاسو سره خبرې وکړې‪.‬‬ ‫سونو کښے به وسپارلے شى ادؤ په سولئ کښے به ئے وووږى ادؤ په دریمه ورځ به بیا پاڅى‪.‬‬ ‫‪۷‬ادؤ دد البن آدم دد وګناهوګارانو په ل و‬ ‫‪۸‬ادؤ هغوئ دد هغۀ کلم یاد کړو‪،‬‬ ‫‪ ۹‬ادؤ دد قبر نه واپس راغے ادؤ دا ټولے ئے یوولسو ادؤ نورو ټولو خلقو ته ئے بیان کړل‪.‬‬ ‫‪۱۰‬دا مریم مګدلینى‪ ،‬یوآنا او د یعقوب مور مریم او د هغوئ سره نورې ښځې وې چې دا خبرې یې رسولنو ته وکړې‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬دد هغوئ دا خبرې هغوئ ته دد ابث کیسې ښکارېدې ادؤ هغوئ په هغوئ یقین ونۀ کړو‪.‬‬ ‫‪۱٢‬بیا پطروس پاڅېدو ادؤ قبر ته منډه کړه ‪.‬او ښکته شو‪ ،‬هغه د کتان جامې ولیدې چې په ځان کې ایښودل شوې وې‪ ،‬او لړ‪ ،‬په ځان کې په‬ ‫حیرانتیا سره چې څه پیښ شوي‪.‬‬ ‫د‬ ‫بیتو‬ ‫ال ومقدس نه څۀ څلویښت فرلنګ وو‪.‬‬ ‫‪۱۳‬ادؤ وګوره په همغه ورځ دد هغوئ نه دوه کسان د اماوس په نوم یو کلي ته لړل چه دد‬ ‫‪۱۴‬ادؤ هغوئ دد دے ټولو پیښو په باره کښے سره خبرے وکړلے‪.‬‬ ‫ایسى په خپله نزدے شو ادؤ د هغوئ سره روان شو‪.‬‬ ‫نو‬ ‫کوې‬ ‫اترې‬ ‫خبرې‬ ‫‪۱۵‬او داسې وشول چې کله هغوئ سره خبرې اترې کولې او‬ ‫ى‬ ‫‪۱۶‬خو د هغوئ سترګې پټې وې چې هغه پېژنى‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬دا څۀ خبرے دے چه تاسو یو د بل سره یئ‪ ،‬کله چه تاسو روان یئ ادؤ خفه یئ؟‬ ‫‪۱۸‬ادؤ په هغوئ کښے یو چا چه نوم یې کلوپاس وو هغۀ ته ووئیل‪” ،‬آیا تۀ په بیتو ال ومقدس کښے یواځي پردي یئے ادؤ دد دے نه خبر ئے چه‬ ‫په دے ورځو کښے څۀ وشول؟‬ ‫د‬ ‫ایسى ناصرى په باره کښے چه دد وخدائے اؤ دد ټولو خلقو په وړاندے‬ ‫‪۱۹‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬کوم څیزونه؟ او هغوئ ورته ووئیل چه دد‬ ‫ى‬ ‫په امل او کلم کښے تکړه نبي وو‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪٢۰‬ادؤ څنګه مشرانو کاهنانو ادؤ ز ومونږ وحکمران هغه دد مرګ په سزا محکوم کړو اؤ په سولئ ئے کړے کړو‪.‬‬ ‫‪٢۱‬خو مونږ په دې باور وو چې دا به هغه وى چې بنى السرائیل به خلص کړى وى‪ ،‬او د دې ټولو نه الوه نن درېیمه ورځ ده چې دا‬ ‫کارونه وشول‪.‬‬ ‫‪22‬هو‪ ،‬او زمونږ د ډلې ځنې ښځو هم مونږ حیران کړل چې د قبر په سهار کښې وې‪.‬‬ ‫‪٢۳‬کله چې هغوئ د هغۀ جسد ونه موند نو هغوئ راغلل او وې وئیل چې هغوئ د فرښتو رویا هم لیدلې ده چې وئیلى یې ووو چې هغه‬ ‫ژوندے دے‪.‬‬ ‫‪٢۴‬ادؤ په هغوئ کښے چه ز ومونږ سره ووو ځنو قبر ته لړل ادؤ هم هغه شان چه ښځے وئیلى ووو ولیدو‪ ،‬خو هغوئ هغه ونه لید‪.‬‬ ‫‪ ٢٥‬بیا هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ادئے کم اقلو ادؤ په ټولو هغوئ ایمان راوړو چه دد نبیانو وئیلى دى‪:‬‬ ‫‪٢۶‬آیا مسیح باید دا تکلیفونه نه وی زغملی او خپل جلل ته ننوځی؟‬ ‫وسى ادؤ دد ټولو نبیانو نه شروع ئے اؤ هغوئ ته ئے په ټولو صحیفو کښے دد خپل ځان په حقله بیان کړل‪.‬‬ ‫‪ ٢۷‬ادؤ دد وم ى‬ ‫‪٢۸‬او هغوئ هغه کلي ته ورنژدې شول چرته چې تلل‪ ،‬نو هغه داسې جوړ کړو چې هغه نور هم لړ‪.‬‬ ‫د‬ ‫‪ ٢۹‬خو هغوئ هغه مجبور کړو ادؤ ورته ئے ووئیل چه”زمونږ سره پاتے شه ځکه چه ماښام راروان دے اؤ ورځ ډیره تیره شوه ‪.‬او هغه د‬ ‫هغوئ سره د اوسېدو دپاره دننه لړو‪.‬‬


‫د لوقا انجیل‬

‫‪۳۰‬ادؤ داسے شو چه هغه دد هغوئ سره په ډوډئ کښے ناست ووو نو هغه ډوډئ واخستله ادؤ برکت ئے ورکړو ادؤ مات یې کړو ادؤ هغوئ ته‬ ‫ئے ورکړو‪.‬‬ ‫‪ ۳۱‬د هغوئ سترګې خلصې شوې او هغوئ هغه پېژانده ‪.‬او هغه د دوی له نظره ورک شو‪.‬‬ ‫‪۳٢‬هغوئ یو بل ته ووئیل‪” ،‬آیا زمونږ زړۀ په مونږ کښې نۀ ووو‪ ،‬کله چې هغۀ په لره کښې زمونږ سره خبرې کولې او مونږ ته یې‬ ‫صحیفې خلصولې؟‬ ‫‪۳۳‬هغوئ په همغه ساات پاڅېدل ادؤ بیتو ال ومقدس ته واپس راغلل ادؤ یوولس کسان راغونډ شول ادؤ هغوئ چه دد هغوئ سره ووو‪.‬‬ ‫‪۳۴‬او ویې ویل ‪:‬څښتن په حقیقت کې راپورته شوی او شمعون ته څرګند شوی دی‪.‬‬ ‫‪۳۵‬ادؤ هغوئ ورته ووئیل چه په لره کښے څۀ څۀ شوى ووو ادؤ هغه دد ډوډئ په ماتولو کښے څۀ پیژندل شو‪.‬‬ ‫ایسى په خپله د هغوئ په مینځ کښې ودرېدو ادؤ ورته یې ووئیل‪” ،‬تاسو ته سلم وي‪.‬‬ ‫‪۳۶‬کله چې هغوئ دا خبرې کولې نو‬ ‫ى‬ ‫‪۳۷‬خو هغوئ ووېرېدل ادؤ وېرېدل ادؤ ګمان یې وکړو چه هغوئ یو وروح لیدلے دے‪.‬‬ ‫‪ ۳۸‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬تاسو ولې خفه یئ؟ او ولې ستاسو په زړونو کې فکرونه راپورته کیږي؟‬ ‫‪۳۹‬زما لسونو او پښو ته وګوره چې زه پُپله یم‪ ،‬ما سمبال کړه او وګوره ‪.‬ځکه چې روح غوښه او هډوکي نلري لکه څنګه چې تاسو‬ ‫ګورئ چې ما لري‪.‬‬ ‫‪۴۰‬کله چې هغۀ دا خبرې وکړې نو خپل لسونه او پښې یې ورته وښودلې‪.‬‬ ‫‪ ٤۱‬ادؤ په دے حال کښے چه هغوئ ل دد خوشحالئ په وجه ایمان نۀ ووو راوړى ادؤ حیران ووو‪ ،‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪”،‬آیا تاسو دلته غوښه‬ ‫لرئ؟‬ ‫‪ ٤٢‬هغوئ هغۀ ته دد جوش شوى ماهیانو یوه ټوټه ادؤ دد شاتو دد چتى ورکړه‪.‬‬ ‫‪ ٤۳‬هغۀ هغه واخستلو ادؤ دد هغوئ په مُکښے ئے وخوړ‪.‬‬ ‫‪۴۴‬هغۀ هغوئ ته ووئیل‪” ،‬دا هغه خبرې دي چې ما تاسو ته وکړې په داسې حال کښې چې زۀ ل ستاسو سره وم‪ ،‬چې هر څۀ ضرور پوره‬ ‫موسى په شریعت‪ ،‬پېغمبرانو او په زبورونو کښې لیکلى شوى دى ‪.‬زما په اړه‪.‬‬ ‫شى چې د‬ ‫ى‬ ‫‪ ٤٥‬بیا هغۀ دد هغوئ پوهه خلصه کړه چه هغوئ په صحیفو پوهه شى‪.‬‬ ‫‪ ٤٦‬ادؤ هغوئ ته ئے ووئیل چه ”دا کښے لیکلے شوى دى چه مسیح به په دریمه ورځ دد مړو نه راژوندى شى‪،‬‬ ‫‪۴۷‬او دا چې د توبې او د ګناهونو د معافۍ االن دې په ټولو قومونو کښې د هغۀ په نوم وشي‪ ،‬چې د بیت المقدس نه شروع شى‪.‬‬ ‫‪۴۸‬او تاسو د دې شیانو شاهدان یئ‪.‬‬ ‫‪۴۹‬او وګوره‪ ،‬زه د خپل پلر واده تاسو ته درلېږم ‪:‬مګر تاسو د یروشلم په ښار کې پاتې شئ‪ ،‬تر څو چې تاسو د لوړ ځواک سره پای ته‬ ‫ورسیږئ‪.‬‬ ‫‪۵۰‬هغۀ هغوئ د بیت انیاه پورې بوتلل او خپل لسونه یې پورته کړل او برکت یې ورکړ‪.‬‬ ‫‪ ٥۱‬ادؤ دا ئے ورسوله کله چه هغۀ هغوئ ته برکت ورکړو نو هغه دد هغوئ نه جدا شو ادؤ آسمان ته پورته شو‪.‬‬ ‫‪۵٢‬هغوی د هغه ابادت وکړ او په ډیر خوښۍ سره بیت المقدس ته راستانه شول‪.‬‬ ‫صفت ویله ‪.‬آمین‪.‬‬ ‫‪ ٥۳‬ادؤ تل به دد وخدائے ثنا او ثناء ل‬


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Pashto - The Gospel of Luke by Filipino Tracts and Literature Society Inc. - Issuu