Skip to main content

Pashto - The Book of Ruth

Page 1

‫روت‬ ‫څپرکی ‪1‬‬ ‫‪۱‬ااؤ په هغه ورځو کښے چه قاضیانو مُکم ورکړو چه په مملک کښے قحطي راغله ‪.‬او د بیت لحم یهوداه یو سړی د موآب هیواد ته لړو‪،‬‬ ‫هغه‪ ،‬د هغه ښځه او د هغه دوه زامن‪.‬‬ ‫الیِ الک وو‪ ،‬د هغۀ د ښځې نوم نعومى او د هغۀ د دوو زامنو محلون او اِلیون نوم موو چې د بیت لحم یهوداه اافراتیان وو ‪.‬‬ ‫‪۲‬د هغه سړى نوم ا‬ ‫بیا هغوئ د موآب مملک ته لړل او هلته روان شول‪.‬‬ ‫‪۳‬د الیِلک نعومي مېړه مړ شو ‪.‬هغه او د هغې دوه زامن پاتې شول‪.‬‬ ‫‪۴‬هغوئ د موآب د ښځو ښځې وکړې ‪.‬د یو نوم اورپا او د بلې روت نوم وو او هغوئ هلته لس کاله اوسېدل‪.‬‬ ‫‪۵‬محلون او چیلیون هم مړه شول ‪.‬او ښځه له ِپلو دوو زامن او ِاوند څخه پاتې شوه‪.‬‬ ‫‪۶‬بیا هغه د ِپلې لوڼو سره راپاڅېدله چې د موآب د ملک نه واپس راشى‪ ،‬ځکه چې هغې د موآب په مملک کښې اورېدلى موو چې څنګه‬ ‫ما الک مِدائ د هغۀ ِلقو ته د ډوډى په ورکولو کښې اُصه کړې وه‪.‬‬ ‫‪ ۷‬له دې امله هغه د هغه ځای څخه بهر لړه چیرې چې هغه وه او د هغې دوه لورګانې د هغې سره ‪.‬او هغوئ د یهوداه مملک ته د راستنېدو‬ ‫په لره روان شول‪.‬‬ ‫‪۸‬نعومي ِپلو دوو لوڼو ته وویل” ‪:‬لړ شه‪ ،‬هر یو د ِپلې مور کور ته لړ شه‪ ،‬لکه څنګه چې تاسو د مړو او ما سره کړې‪ ،‬څښتن به له‬ ‫تاسو سره مهربانه چلند وکړي‪.‬‬ ‫‪۹‬ما الک مِدائ تاسو ته درکړى چې تاسو هر یو د ِپل مېړه په کور کښې آرام پیدا کړئ ‪.‬بیا یې ښکل کړل؛ هغوی ِپل غږ پورته کړ او‬ ‫ژړل‪.‬‬ ‫‪۱۰‬هغوئ هغې ته ووئیل‪” ،‬مونږ به ِامخا ستا سره ستا ِلقو ته واپس ځو‪.‬‬ ‫‪ ۱۱‬نعومى ووئیل‪” ،‬زما لوڼو‪ ،‬بیا وګرځئ‪ ،‬تاسو ولې زما سره ځئ؟ ایا زما په نس کې نور زامن شته چې ستا ِاوندان شي؟‬ ‫‪۱۲‬بیا وګرځئ‪ ،‬زما لوڼو‪ ،‬په ِپله لره لړ شئ ‪.‬ځکه چې زه ډیر زوړ یم چې میړه لرم ‪.‬كه ووایم‪ ،‬هیله لرم‪ ،‬كه مېړه هم ولري او هم زامن‬ ‫وزېږوي‪.‬‬ ‫‪13‬ایا تاسو به د دوی لپاره تر هغه وِته پاتې شئ چې دوی لوی شوي؟ ایا تاسو به د دوی لپاره د میړه درلودلو څخه پاتې شئ؟ نه‪ ،‬زما‬ ‫لوڼې؛ ځکه چې دا ستاسو په ِاطر زه ډیر غِجن یم چې د څښتن لس زما په مقابل کې راوتلی دی‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغوئ ِپل غږ پورته کړو او بیا یې وژړل‪ ،‬اورپا ِپله ِسر ښکل کړه ‪ِ.‬و روت هغې ته غاړه کېښوده‪.‬‬ ‫‪۱۵‬هغې ووئیل‪” ،‬وګوره‪ ،‬ستا ِسر بېرته ِپلو ِلقو او ِپلو معبودانو ته تللې ده‪ ،‬ته د ِپلې مِلې پسې واپس شه‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬روت ووئیل‪” ،‬ما ته زارۍ وکړه چې تا نه پرېږدم او نه ستا پسې راګرځم‪ ،‬ځکه چې چرته ته لړې‪ ،‬زه به ځم ‪.‬او چرته چې ته‬ ‫اوسېږې‪ ،‬زه به اوسېږم ‪:‬ستا ِلک به زما ِلک وي او ستا ِدای زما ِدای‪.‬‬ ‫‪ ۱۷‬چرته چې ته مړ شې‪ ،‬زه به مړ شم او هلته به ښخ شم ‪:‬څښتن زما سره داسې وکړي او نور هم‪ ،‬که د مرګ پرته ستا او زما برِه وي‪.‬‬ ‫‪۱۸‬کله چې هغې ولیدل چې هغه د هغې سره د تللو اراده لري‪ ،‬نو هغې د هغې ِبرې پرېښودلې‪.‬‬ ‫‪۱۹‬نو هغوئ دواړه لړل تر څو بیت لحم ته راغلل ‪.‬کله چې هغوی بیت لحم ته ورسېدل نو ټول ښار د هغوی په شاوِوا کې وګرځېد او ویې‬ ‫ویل ‪:‬ایا دا نعومي دی؟‬ ‫‪۲۰‬هغې هغوئ ته ووئیل‪” ،‬ما ته نعومى مه بولئ‪ ،‬ما ته مارا ووایئ‪ ،‬ځکه چې ما الک مِدائ زما سره ډېر تریخ چلند کړى دى‪.‬‬ ‫‪۲۱‬زۀ ډکه بهر لړم او ما الک مِدائ په ِالي کور کښې واپس راوستم‪ ،‬نو بیا ولې ما نعومى وایئ‪ ،‬دا چې ما الک مِدائ زما اِلف ګواهى‬ ‫رب الفواج په ما تکلیف کړى دى؟‬ ‫کړې ده او م‬ ‫‪۲۲‬نو نعومي واپس راغله او د هغې ِسر روت د هغې سره چې د موآب د مملک نه واپس راغلې وه‪ ،‬او هغوئ د وربشو د فصل په شروع‬ ‫کښې بیت لحم ته راغلل‪.‬‬ ‫فصل ‪2‬‬ ‫‪۱‬د نعومي د ِپل مېړه یو ِپلوان و‪ ،‬چې د الیِلک د کورنۍ یو تکړه سړے وو ‪.‬او د هغه نوم بوعز وو‪.‬‬ ‫‪ ۲‬بیا روت موآبي نعومي ته وویل‪ ،‬اجازه راکړئ چې اوس پټي ته لړ شم او د هغه څخه وروسته د جوارو غوږونه راټول کړم چې د چا په‬ ‫نظر کې به زه فضل ومومم ‪.‬هغې هغې ته وویل‪ ،‬لړه‪ ،‬زما لور‪.‬‬ ‫‪۳‬هغۀ لړه‪ ،‬راغله او په پټۍ کښې یې د رېبلو نه پس ُاصل وکړ‪ ،‬او د هغې څپې د کروندې په یوه برِه کښې د بوعز په کور کښې‬ ‫راښکاره شوې وې چې د الیِلک د کورنۍ نه وو‪.‬‬ ‫‪۴‬ااؤ ګورئ‪ ،‬بوعز د بیت لحم نه راغے ااؤ اربمونکو ته یې ووئیل‪” ،‬ما الک مِدائ ستاسو سره وي ‪.‬هغوئ ورته جواب ورکړو‪” ،‬ما الک مِدائ‬ ‫دې برکت درکړى‪.‬‬ ‫‪۵‬بیا بوعز ِپل نوکر ته چې په کټارو باندې مقرر شوى و‪ ،‬ووئیل‪” ،‬دا د چا لِسى ده؟‬ ‫‪۶‬نو هغه نوکر چې په کټارو باندې مقرر شوى موو ځواب ورکړو‪” ،‬دا د موآبى پېغله ده چې د نعومى سره د موآب د مملک نه واپس راغله‪.‬‬ ‫‪۷‬هغې ووئیل‪” ،‬زما دعا ده‪ ،‬اجازه راکړئ چې د لوښو په مینځ کې راغونډ کړم او راټول کړم‪ ،‬نو هغه راغله او د سهار نه تر ننه پورې یې‬ ‫په کور کې لږ پاتې شوه‪.‬‬


‫روت‬

‫‪۸‬بیا بوعز روت ته ووئیل‪” ،‬زما لور‪ ،‬ته غوږ نه یې؟ په بل پټي کې مه کوه‪ ،‬نه له هغه ځایه لړ شه‪ ،‬مګر دلته زما د لوڼو سره په چټکۍ‬ ‫سره پاتې شه‪:‬‬ ‫‪ ۹‬ستا سترګې په هغه پټي باندې ولګى چې هغوئ رېبلى او د هغوئ پسې لړ شى‪ ،‬آیا ما هغو ځوانانو ته مُکم نه دى ورکړى چې تا ته دې‬ ‫لس ورنۀ کړى؟ او کله چې تږی شې‪ ،‬لوښو ته لړ شه او هغه څه وڅښئ چې ځوانانو راښکاره کړي دي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬بیا هغه په ِپل مخ راښکته شوه او زمکې ته یې سجده وکړه او ورته یې وویل ‪:‬ولې ما ستا په سترګو کې فضل موندلی دی چې ته زما‬ ‫په اړه پوهه راکړې چې زه یو اجنبی یم؟‬ ‫‪ ۱۱‬بوعز جواب ورکړو ااؤ هغۀ ته ئے ووئیل‪”،‬ما ته دا ټول څۀ ښکاره شوے دے چه تا د ِپل ِاوند د مرګ نه راپدیخوا د ِپل ِسر سره‬ ‫څۀ کړى دى‪ ،‬او تا څنګه ِپل پلر‪ ،‬مور او د ِپل زوئے وطن پریښودے دے ‪ ،.‬او داسې قوم ته راورسیده چې تاسو مخکې نه پیژنئ‪.‬‬ ‫‪۱۲‬ما الک مِدائ دې ستا د کار بدله درکړى او د ما الک مِدائ د بنى ااسرائیلو د مِدائ پاک نه دې تا ته پوره اجر درکړى‪ ،‬د چا د وزرونو‬ ‫لندې چې په تا باور دى‪.‬‬ ‫‪ ۱۳‬بیا هغې وویل‪ ،‬اجازه راکړئ چې ستا په نظر کې مهربانه وموم ‪.‬د دې لپاره چې تا ما ته تسلیت راکړی او د دې لپاره چې تا له ِپلې‬ ‫میرمنې سره دوستانه ِبرې وکړې ‪ ،‬که څه هم زه ستاسو د یوې میرمنې په څیر نه یم‪.‬‬ ‫‪۱۴‬بوعز هغې ته وویل ‪:‬د ډوډۍ په وِت کې راشه او د ډوډۍ څخه وِورئ او ِپل لوښي په سرکه کې ډوب کړه ‪.‬هغه د کټارو تر څنګ‬ ‫کښېناسته‪ ،‬هغه د هغې سوِته جوار ته ورسېدو‪ ،‬هغې وِوړله‪ ،‬کافي شوه او لړه‪.‬‬ ‫‪۱۵‬کله چې هغه د ټولولو دپاره پاڅېده‪ ،‬بوعز ِپلو ځوانانو ته مُکم ورکړو او وې فرمایل‪” ،‬پرېږدئ چې د اوړو په مینځ کې هم راغونډ‬ ‫شي او ملمتې مه کوه‪.‬‬ ‫‪ ۱٦‬ااؤ دا هغۀ دا پاره یو څو مملکونه هم راؤړئ ااؤ پریږدئ چه هغه ئے راټوله کړى ااؤ دا هغۀ نه ملمتى‪.‬‬ ‫‪۱۷‬نو هغې په کرونده کښې تر ماښامه پورې جوش وکړو او هغه څۀ یې ووهلو چې څۀ یې ُاصل کړى موو‪ ،‬دا تقریبا ا یو ایفه وربشو وو‪.‬‬ ‫‪۱۸‬هغۀ دا واِستله او ښار ته لړه‪ ،‬او د هغې ِواښې ولیدل چې هغې څه راټول کړي وو‪ ،‬نو هغې راوغوښتل او هغې ته یې ورکړ چې د‬ ‫هغې د کافي کېدو نه وروسته یې ساتلي وو‪.‬‬ ‫‪ِ۱۹‬و د هغې ِواښې هغې ته ووئیل‪” ،‬تا نن چرته ُاصل کړے دے؟ او تاسو چیرته کار کړی؟ برکت دې وي هغه چا چې ستا په اړه‬ ‫پوهه اِیستې ده ‪.‬هغې ِپلې ِسر ته چې د هغې سره یې کړې وه وښودله او ویې ویل ‪:‬د هغه سړي نوم چې ما ورسره نن ورځ بوعز کړی‬ ‫دی‪.‬‬ ‫‪۲۰‬نعومي ِپلې لور ته ووئیل‪” ،‬د ما الک مِدائ برکت دې وي چا چې په ژوندو او مړو باندې ِپله مهربانۍ نه ده پرېښې ‪.‬نعومي هغې ته‬ ‫وویل ‪:‬هغه سړى زموږ نږدې ِپلوان دى‪ ،‬زموږ له نږدې ِپلوانو څخه دى‪.‬‬ ‫‪ ۲۱‬بیا روت موآبي وویل ‪:‬هغه ماته هم وویل چې ته زما د ځوانانو په مرسته روژه نیسه تر څو چې زما ټول فصل نه وي ِتم شوی‪.‬‬ ‫‪۲۲‬نعومي ِپلې لور روت ته وویل” ‪:‬دا ښه ده چې ته د هغه د لوڼو سره بهر لړ شې‪ ،‬چې هغوی تا سره په بل میدان کې ونه لیدل شي‪.‬‬ ‫‪۲۳‬نو هغې د بوعز د نوکرانو سره روژه نیوله چې د وربشو او د غنِو د ُاصل تر پایه پورې راټول شي ‪.‬او د ِپل ِسر سره اوسېده‪.‬‬ ‫دریم څپرکی‬ ‫‪۱‬نو د هغې ِسر نعومى هغې ته ووئیل‪” ،‬زما لور‪ ،‬آیا زۀ ستا د پاره آرام نه غواړم چې ستا په ِیر وي؟‬ ‫‪۲‬ااؤ اوس ز ممونږ دا مِدائے بوعز نۀ دے چه تۀ دا چا لموڼے وے؟ وګوره‪ ،‬هغه د شپې په درشل کې وربشو وِوري‪.‬‬ ‫‪۳‬نو ِپل ځان ووینځئ او مسح کړئ او ِپل کالي په تا باندې واچوئ او فرش ته یې راښکته کړئ‪ِ ،‬و هغه سړي ته ِپل ځان مه پېژنئ تر‬ ‫څو چې هغه ِوراک او څښاک نه وي کړی‪.‬‬ ‫‪۴‬کله چې هغه پریوځي‪ ،‬هغه ځای به په نښه کړه چې هغه به پروت وي‪ ،‬ته دننه لړ شه او د هغه پښې ِلصې کړه او ته به په کې کیږدي ‪.‬‬ ‫او هغه به تاسو ته ووایي چې څه وکړئ‪.‬‬ ‫‪۵‬هغې هغې ته ووئیل‪” ،‬هر څۀ چې ته ما ته وایې زه به یې وکړم‪.‬‬ ‫‪۶‬هغۀ زمکې ته ښکته شوه او هر هغه څه یې وکړل چې د هغې ِسر ورته ویلي وو‪.‬‬ ‫‪۷‬کله چې بوعز ِوراک وڅښلو او زړه یې ِوشاله شو‪ ،‬نو هغه د جوارو د ډډې په سر کښېناستو‪ ،‬هغه په نرمۍ سره راغله او د هغۀ پښې‬ ‫یې ِلصې کړې او په کښېناستو‪.‬‬ ‫پرت وه‪.‬‬ ‫‪۸‬ااؤ په نیِه شپه د هغه سړے ونړېدلو ااؤ ځان ئے وګرځولو ااؤ وګوره چه یوه ښځه دا هغۀ په پښو کښے م‬ ‫‪۹‬هغۀ ووئیل‪” ،‬ته څوک یې؟ هغې ځواب ورکړ‪” ،‬زه ستا لونګۍ روت یم ‪.‬ځکه چې ته نږدې ِپلوان یې‪.‬‬ ‫‪۱۰‬هغۀ ووئیل‪” ،‬زما لور‪ ،‬د ما الک مِدائ برکت دې وى‪ ،‬ځکه چې تا په آِر کښې د شروع نه زیات مهربانے ښکاره کړل‪ ،‬په داسې ُال‬ ‫کښې چې تا د ځوانانو نه تعقیب کړ‪ ،‬که غریب وي او که مالداره‪.‬‬ ‫‪۱۱‬او اوس زما لور‪ ،‬مه وېرېږه ‪.‬زه به له تا سره هر هغه څه وکړم چې ته یې غواړې ‪:‬ځکه چې زما د ِلکو ټول ښار پوهیږي چې ته یوه‬ ‫نیکه ښځه یې‪.‬‬ ‫‪۱۲‬ااؤ اوس دا رښتیا ده چه زا ۀ ستا نږدى ِپلوان یم‪ِ ،‬و زما نه هم یو ِپلوان دے‪.‬‬ ‫‪13‬په دې شپه کې پاتې شه‪ ،‬او دا به سهار شي‪ ،‬که هغه تاسو ته د ِپلوانو برِه درکړي‪ ،‬ښه ‪.‬اجازه راکړئ چې د ِپلوانو برِه وکړي‪،‬‬ ‫مګر که هغه د ِپلوانو برِه تاته ونه کړي‪ ،‬نو زه به د ِپلوانو برِه تاته درکړم لکه څنګه چې څښتن ژوندی دی ‪:‬تر سهاره پورې ویده‬ ‫شه‪.‬‬ ‫‪۱۴‬هغې تر سهاره پورې د هغه په پښو کې پروت و او مخکې له دې چې یو بل وپیژني پاڅېد ‪.‬او هغه وویل‪" ،‬دا معلومه نه شي چې یوه‬ ‫ښځه فرش ته راغله‪.‬‬


‫روت‬

‫‪۱۵‬هغۀ ورته وفرمایل‪ ،‬هغه پرده راوړه چې په تا باندې ده او هغه یې ونیوه ‪.‬کله چې هغې هغه ونیوله‪ ،‬هغه شپږ پیِانه وربشې اندازه کړې‬ ‫او په هغې یې کېښوده‪ ،‬او هغه ښار ته لړه‪.‬‬ ‫‪۱۶‬کله چې هغه ِپلې ِسر ته راغله‪ ،‬هغې وویل ‪:‬زما لور‪ ،‬ته څوک یې؟ او هغې هغې ته ټول هغه څه وویل چې سړي ورسره کړي وو‪.‬‬ ‫‪۱۷‬هغې وویل ‪:‬دا شپږ پیِانه وربشې ماته راکړې ‪.‬ځکه چې هغه ما ته وویل‪ِ ،‬الي ِپل ِسر ته مه ځه‪.‬‬ ‫‪۱۸‬بیا هغې ووئیل‪” ،‬زما لور‪ ،‬تر هغې کښېنه کښېنه‪ ،‬تر څو چې ته پوهه شې چې ِبره به څنګه راښکته کېږى‪ ،‬ځکه چې هغه سړے به تر‬ ‫هغې آرام نۀ شى‪ ،‬تر څو چې دا ِبره ِتِه نۀ شى‪.‬‬ ‫څپرکی ‪4‬‬ ‫‪۱‬بیا بوعز دروازې ته لړو او هلته یې کښېنستو‪ ،‬او ګورو چې هغه ِپلوان چې بوعز یې ِبرې کولې راغلو ‪.‬هغه ورته وویل ‪:‬هو‪ ،‬داسې !‬ ‫ِواته وګرځئ‪ ،‬دلته کښېنئ ‪.‬هغه مخ واړوه او کښېناست‪.‬‬ ‫‪۲‬هغۀ د ښار د مشرانو لس سړى راوغوښتل او ورته یې ووئیل‪” ،‬دلته کښېنئ ‪.‬او دوی ناست وو‪.‬‬ ‫‪۳‬هغۀ ِپلوانو ته ووئیل‪” ،‬نعومى‪ ،‬چې د موآب د مملک نه واپس راغلى دى‪ ،‬د زمکې یوه برِه ِرڅه کړه‪ ،‬چې زمونږ د ورور الیِلک‬ ‫وو‪:‬‬ ‫‪۴‬او ما فکر وکړ چې تا ته اعلن وکړم چې دا د اوسېدونکو او زما د قوم د مشرانو په مخکې واِله ‪.‬که ته یې واِلې‪ ،‬بېرته یې واِله‪ِ ،‬و‬ ‫که ته یې نه ِلصوې‪ ،‬نو ما ته ووایه‪ ،‬چې زه پوه شم ‪:‬ځکه چې له تا پرته بل څوک نشته چې دا ِلص کړي ‪.‬او زه ستا پسې یم ‪.‬او هغه‬ ‫وویل‪ ،‬زه به یې ِلص کړم‪.‬‬ ‫‪۵‬بیا بوعز ووئیل‪” ،‬په کومه ورځ چې تۀ د نعومى د لس پټى پېروى‪ ،‬نو د هغه د مړى د ښځې روت موآبى نه هم واِله چې د مړو نوم د‬ ‫هغۀ په میراث کښې راژوندى کړى‪.‬‬ ‫‪۶‬نو ِپلوانو ورته وویل‪ ،‬زه نشم کولی دا د ِپل ځان لپاره ِلص کړم‪ ،‬که نه زه ِپل میراث ووژنم ‪:‬ته زما د ِپل ځان ُق وباسه ‪.‬ځکه‬ ‫چې زه یې نه شم ِلصولی‪.‬‬ ‫‪۷‬اوس په ااسرائیلو کښې په پخوانۍ زمانه کښې د ِلصون او بدلولو په باره کښې دغه شان وو‪ ،‬د دې دپاره چې د ټولو څیزونو تصدیق‬ ‫وکړو ‪.‬یو سړى ِپله بوټى را وایستله او ِپل ګاونډي ته یې ورکړه‪ ،‬دا په اسرائیلو کې شاهدي وه‪.‬‬ ‫‪۸‬نو ِپلوانو بوعز ته وویل ‪:‬دا ستا دپاره واِله ‪.‬نو هغه ِپله بوټان راکش کړل‪.‬‬ ‫الیِ الک او د چیلیون او محلون‬ ‫د‬ ‫چې‬ ‫څۀ‬ ‫هر‬ ‫نه‬ ‫لس‬ ‫د‬ ‫نعومي‬ ‫‪۹‬بوعز مشرانو او ټولو ِلقو ته ووئیل‪” ،‬تاسو نن د دې شاهدان یئ چې ما د‬ ‫ا‬ ‫ټول موو هغه اِیستي دي‪.‬‬ ‫‪۱۰‬هِدارنګه د موآبي روت‪ ،‬د محلون ښځه‪ ،‬ما د ِپلې مېرمنې په توګه پېرودلې ده چې د مړو نوم د هغه په میراث کې راژوندي کړم‪،‬‬ ‫ترڅو د مړو نوم د هغه د وروڼو او د دروازې څخه لرې نه شي ‪.‬د هغه ځای ‪:‬تاسو نن ورځ شاهدان یاست‪.‬‬ ‫‪۱۱‬ااؤ ټولو ِلقو چه په دروازه کښے موو ااؤ مشرانو ورته ووئیل چه ”مونږ شاهد یمو ‪.‬ما الک مِدائ هغه ښځه چې ستا کور ته راغلې ده د‬ ‫راُیل او لیه په شان جوړه کړه‪ ،‬چې دواړو د بنى ااسرائیلو کور جوړ کړے دے‪ ،‬او ته په اافراته کښې د قدر وړ کار کوې او په بیت لحم‬ ‫کښې مشهوره شې‪.‬‬ ‫م‬ ‫‪۱۲‬او ستا کور دې د فارس د کور په شان وي چې تامار د یهوداه دپاره پیدا کړے دے‪ ،‬د هغه نسل نه چې ما الک ِدائ به تاسو ته د دې‬ ‫ځوانې ښځې نه درکړى‪.‬‬ ‫‪۱۳‬نو بوعز روت واِیسته او هغه د هغه ښځه شوه او کله چې هغه هغې ته لړ‪ ،‬څښتن هغې ته امیندواره کړه او زوی یې وزېږېد‪.‬‬ ‫‪۱۴‬نو ښځو نعومي ته ووئیل‪” ،‬د ما الک مِدائ برکت دې وي چې نن یې تا له ِپلوانو نه نۀ پرېږدي‪ ،‬چې د هغۀ نوم په بنى ااسرائیلو مشهور‬ ‫شى‪.‬‬ ‫‪۱۵‬او هغه به ستا د ژوند بحالې کوونکې او ستا د زړو عِر ورکوونکے وى‪ ،‬ځکه چې ستا لور چې ستا سره مینه کوى‪ ،‬چې ستا دپاره د‬ ‫اوو زامنو نه غوره ده‪ ،‬هغه یې پېدا کړې ده‪.‬‬ ‫ا‬ ‫‪ ۱٦‬نعومى هغه ماشوم واِستو ااؤ په ګیډه کښے ئے کیښودو اؤ دا هغۀ نرسه شوه‪.‬‬ ‫‪۱۷‬د هغې ګاونډۍ ښځے دا نوم کېښودو او وې وئیل‪” ،‬د نعومى نه یو زوئ پېدا شوى دى ‪.‬هغوی د هغه نوم عوبید کېښود ‪:‬هغه د یسي پلر‬ ‫دی‪ ،‬د داود پلر‪.‬‬ ‫‪۱۸‬اوس د فارس نسلونه دا دي ‪:‬د فارس نه ُصرون پیدا شو‪،‬‬ ‫‪۱۹‬هزرون رام پیدا شو او رام د عِیناداب پیدا شو‪.‬‬ ‫‪۲۰‬عِیناداب نهحسون پېدا شو او د نحشون نه سلِون پېدا شو‪،‬‬ ‫‪۲۱‬سلِون د بوعز پېدا شو او د بوعز نه عوبید پېدا شو‪.‬‬ ‫‪۲۲‬او عوبید د یسي پېدا شو او یسي داؤد پېدا شو‪.‬‬


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Pashto - The Book of Ruth by Filipino Tracts and Literature Society Inc. - Issuu