येश ू ख् र िसि मृत ू, दफन आखि पुन रुिन मग मोशेने इसिरािलि सर् रडीाधिऱयि ाोकिं नि बोािरून तिं नि सिं खगताे , “तुमी आपिपलि कुळिं नुसिर रक कोकरि खनरडून घि आखि रलिं डि सििसिठी तिसी हति करि. आखि तुमी खहसोपिसी रक जुडी घेऊन ती भिं डितीा रकित बुडरिरी आखि ति रकिने दिरिसी उं बरठि र दोनी बिजूसे खिं ब रं गरिरेत; आखि सकिळ होईपय्त तुमलिपाकी कोिीही आपलि घरिलि दिरितून बिहे र जिऊ नये. किरि परमेशर खमसऱयिं रर संहिर करणिसिठी तिं लिमधून जिईा; आखि जेवि तो उं बरठिरर र दोनी बिजूलि खिं बिं रर रक पिहीा, तेवि परमेशर ति दिरिररन खनघून जिईा आखि संहिरकिाि तुमलि घरित येऊन तुमसि संहिर कर दे ििर निही.” खनग्म १२:२१-२३ आखि जर रखिदि मनुषिने मरििस पित असे पिप केाे असेा आखि तिाि ठिर मिरियसे असेा, आखि तू तिाि झिडिरर टिं गििर असशीा, तर तिसे शरीर रितभर झिडिरर रिह नये, तर तू तिाि तिस खदरशी कोितिही पररस्तीत पुराे पिखहजे; (किरि जो टिं गाि जितो तो दे रिसि शिखपत आहे ;) यिसिठी की, परमेशर तुझि दे र तुाि रतन मिून दे त असाेाी तुझी भूमी अपखरत होऊ नये. अनुरिद २१:२२-२३ कुतिं नी माि रेढाे आहे ; दु षिं लि समुदियिने माि घेराे आहे ; तिं नी मिझे हित र पिय खरंधाे आहे त. मी मिझी सर् हिडे सिं गू शकेन; ते मिझिकडे पिहतित र टक ािरून बघतित. ते मिझी रसे आपिपसित रिटू न घेतित आखि मिझि रसिरर खसठि टिकतित. रोत २२:१६-१८ आखि बिसष आठरडिं नंतर मसीहिसि रध केाि जिईा, पि सतवसिठी निही; आखि जो रिजकुमिर येििर आहे तिसे ाोक ते शहर र पखरत्िन नष करतीा; आखि तिसि शेरट महिपुरिने होईा, आखि युदिलि अखेरीस सर्निश अटळ आहे . दिनीरा ९:२६ आखि मी दिखरदिलि घरिणिरर र यरशाेमेलि रखहरिशिं रर कृपेसि र खरनरणिं सि आति ओतीन. जिाि तिं नी भोसकाे आहे , ति मिझिकडे ते पिहतीा; आखि जसि कोिी आपलि रकुाति रक मुािसिठी शोक करतो, तसि ते तिलिसिठी शोक करतीा; आखि जसि कोिी आपलि जेय पुतिसिठी कडू होतो, तसि ते तिलिसिठी कडू होतीा. जखऱयि १२:१० किरि जे मािही खमळिाे होते, तेस मी तुमिाि सर्वपम सिं खगताे; की शिसरसनिं नुसिर ख्र आपलि पिपिं सिठी मरि पिराि; आखि तिसे दफन झिाे, आखि शिसरसनिं नुसिर तो खतसऱयि खदरशी पुनि उठाि. १ कररं प १५:३-४
पागंब र यशयि यशयि ५३ १ आमलि रृतिं तिरर कोिी खरशिस ठे राि आहे ? आखि परमेशरिसि बिह कोििाि वकट झिाि आहे ? २ किरि तो तिलिसमोर कोरळि रोपिवमििे आखि कोरडि जखमनीतीा मुळिवमििे रिढे ा; तिाि कोितेही रप खकंरि सौंदय् निही; आखि जेवि आपि तिाि पिह, तेवि तिलिम्े असे कोितेही सौंदय् निही की आपि तिसी इचि करिरी.
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३ तो मििसिं कडून तुच मिनाि गेाि र निकिराि गेाि; तो दु वखी मनुष होति आखि दु वखिशी पररखसत होति: आखि आमी जिू किय आमसे सेहरे तिलिपिसून ापराे; तो तुच मिनाि गेाि आखि आमी तिाि मिन खदाि निही. ४ खरोखर, तिने आमसी दु वखे सोसाी आखि आमसे शोक रिहन नेाे; तरीही आमी तिाि दे रिकडून मिराेाि, पीखडत आखि दु वखी मिनाे. ५ परं तु तो आमलि अपरिधिं सिठी घियिळ झिाि, आमलि दु षमि् सिठी तिाि ठे साे गेाे: आपलिाि शिं ती खमळिरी मिून खशकि तिने भोगाी; आखि तिलि जखमिं मुळे आपि बरे झिाो आहोत. ६ मेढरिं वमििे आपि सर् भरकटाो आहोत; आपि वतेक जि आपिपलि मिगि् ाि ािगाो आहोत; आखि परमेशरिने आपलि सरि् से पिप तिलिरर ािदाे आहे . ७ तिलिरर जुाूम झिाि र तिाि दु वख सोसिरे ािगाे, तरी तिने आपाे तोंड उघडाे निही: तिाि रधरंभिरर नेाेलि कोकऱयिवमििे आिाे आहे , आखि जशी मेढी कितरििऱयिसमोर मुकी असते , तसि तो आपाे तोंड उघडत निही. ८ तिाि तुरंगितून र नियिपिसून दू र नेणित आाे ; आखि तिसी खपढी कोि जिहीर करििर? किरि तिाि खजरंतिं लि दे शितून किढून टिकणित आाे; मिझि ाोकिं लि अपरिधिसिठी तिाि मिरणित आाे. ९ आखि तिने आपाी कबर दु षिं बरोबर र आपलि मृतूनंतर शीमंतिं बरोबर केाी; किरि तिने कोितिही खहं सिसिर केाि नवति आखि तिलि तोंडित कोितिही कपट नवति. १० तरीही परमेशरिाि तिाि ठे सून किढणित आनंद झिाि; तिने तिाि दु वखी केाे आहे : जेवि तू तिसि जीर पिपिं सिठी अप्ि करशीा, तेवि तो आपाी संतती पिहीा, तिसे आयुष रिढे ा आखि परमेशरिसी इचि तिलि हितून यशसी होईा. ११ तो आपलि खजरिलि शमिसे फळ पिहीा आखि संतुष होईा: तिलि जिनिने मिझि नीखतमिन सेरक अनेकिं नि नीखतमिन ठररीा; किरि तो तिं से अपरिध सहन करीा. १२ मिून मी तिाि पोर ाोकिं बरोबर रिटि दे ईन आखि तो बारिनिं बरोबर ाूट रिटू न घेईा; किरि तिने आपाि जीर मरििपय्त ओताि आहे आखि तिसी गिनि अपरि्िं म्े झिाी; आखि तिने पुषळिं से पिप रिखहाे र अपरि्िं सिठी म््ी केाी.
मतयसे शुभ रत्म िन मॅथ ू २६ १ आखि असे झिाे की, येशूने हे सर् सिं गून झिलिरर आपलि खशषिं नि मटाे, २ तुमिं ाि मिहीत आहे की दोन खदरसिं नी रलिं डििसि सि आहे आखि मनुषपुतिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी खरशिसघितिने खदाे जिईा. ३ मग मुख यिजक, शिसी आखि ाोकिं से रडीाजन हे कियिफि निरिलि महियिजकिलि रिजरिडित रकत जमाे. ४ आखि तिं नी कपटिने येशूाि पकडून ठिर मिरणिसि खरसिर केाि. ५ पि ते मििाे, “सििलि खदरशी नको, निहीतर ाोकिं म्े गोंधळ होईा.” ६ आति, जेवि येशू बेपिनीम्े, खशमोन निरिलि कुयरोरिलि घरी होति, ७ तो जेरियाि बसाि असतिनि, अतंत मौलरिन सुगंधी तेािसी संगमरररी पेटी असाेाी रक सी तिलिकडे आाी आखि खतने ते तेा तिलि डोकिरर ओताे. ८ पि जेवि तिलि खशषिं नी ते पिखहाे, तेवि तिं नि संतिप आाि आखि ते मििाे, “हि अपवय कशिसिठी?” ९ किरि हे सुगंधी तेा पुषळ खकमतीाि खरकून गररबिं नि दे ति आाे असते. १० जेवि येशूाि हे समजाे, तेवि तो तिं नि मििाि, “ तुमी यि सीाि कि तिस दे त आहित? किरि खतने मिझिरर रक सिं गाे किय् केाे आहे .” ११ किरि गरीब तुमलिबरोबर सदा र असतित; पि मी तुमलिबरोबर सदा र नसतो. 2
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१२ किरि खतने मिझि शरीरिरर हे सुगंधी तेा ओताे, ते मिझि दफनिसिठी केाे. १३ मी तुमिं ाि खरोखर सिं गतो, संपूि् जगित खजपे कुठे ही सुरिति् गिजराी जिईा, खतपे ति सीने केाेाे हे कृत खतलि सरििप् सिं खगताे जिईा. १४ मग ति बिरि खशषिं पाकी यहदि इसयकत निरिसि रक जि मुख यिजकिं कडे गेाि, १५ आखि तो तिं नि मििाि, “तुमी माि किय दिा, मिजे मी तिाि तुमलि सिधीन करीन?” आखि तिं नी तिलिशी सिं दीलि तीस निणिं सि करिर केाि. १६ आखि तेविपिसून तो तिसि खरशिसघित करणिसी संधी शोधू ािगाि. १७ आति बेखमीर भिकरीलि सििलि पखहलि खदरशी खशष येशूकडे येऊन तिाि मििाे, “आमी तुझिसिठी रलिं डििसे जेरि कोठे तयिर करिरे अशी तुझी इचि आहे ?” १८ आखि तो मििाि, “ शहरित ति मििसिकडे जि आखि तिाि सिं ग की, गुर मितित, मिझी रेळ जरळ आाी आहे ; मी मिझि खशषिं समरेत तुझि घरी रलिं डि सि सिजरि करीन.” १९ आखि खशषिं नी येशूने नेमलिवमििे केाे; आखि तिं नी रलिं डि सििसी तयिरी केाी. २० आति सं्िकिळ झिलिरर तो ति बिरि खशषिं बरोबर बसाि. २१ आखि ते जेरत असतिनि तो मििाि, “ मी तुमिं ाि खरोखर सिं गतो की, तुमलिपाकी रक जि मिझि खरशिसघित करीा.” २२ आखि ते अतंत दु वखी झिाे आखि तिं लिपाकी वतेक जि तिाि मिू ािगाि, “वभू, तो मीस आहे कि?” २३ आखि तिने उतर खदाे, “ जो मिझिबरोबर तिटित हित बुडरेा, तोस मिझि खरशिसघित करीा.” २४ मनुषपुत तिलिखरययी खाखहलिवमििे जितो; परं तु जि मििसिलि हितून मनुषपुतिसि खरशिसघित होतो, ति मििसिाि हिय हिय! तिसि जनस झिाि नसति तर बरे झिाे असते. २५ मग तिसि खरशिसघित करििऱयि यहदिने उतर खदाे, “गुरजी, तो मी आहे कि?” तो तिाि मििाि, “ तूस मििाि आहे स.” २६ आखि ते जेरत असतिनि, येशूने भिकर घेताी, खताि आशीरि् द खदाि, खतसे तुकडे केाे आखि खशषिं नि दे ऊन मििाि, “ घि, खि; हे मिझे शरीर आहे .” २७ आखि तिने पिाि घेताि, आभिर मिनाे आखि तो तिं नि दे त मििाि, “ तुमी सर्जि यितीा पिाि घि.” २८ किरि हि मिझि नवि करिरिसि रक आहे , जो अनेकिं लि पिपिं लि कमेसिठी सिं डाि गेाि आहे . २९ परं तु मी तुमिं ाि सिं गतो, जोपय्त मी मिझि खपतिलि रिजित तुमलिबरोबर ते नविने पीत निही, तोपय्त मी यिपुढे दिकिरस खपििर निही. ३० आखि तिं नी रोत गियलिनंतर, ते जातुन पर्तिरर गेाे. ३१ मग येशू तिं नि मििाि, “ आज रिती मिझिमुळे तुमि सरि् नि अडसि येईा; किरि असे खाखहाे आहे की, ‘मी मेढपिळिाि मिरीन आखि कळपितीा मेढरे पिं गतीा.’” ३२ पि मी पुनि उठलिरर, मी तुमलिपुढे गिाीाित जिईन. ३३ पेत तिाि मििाि, “जरी तुझिमुळे सर् ाोक अडखळतीा, तरी मी कधीही अडखळििर निही.” ३४ येशू तिाि मििाि, “ मी तुाि खरोखर सिं गतो, की आज रिती कोंबडि आररणिपूरू तू मिझि तीनदि इनिर करशीा.” ३५ पेत तिाि मििाि, “जरी माि तुझिबरोबर मरिरे ािगाे तरी मी तुाि निकिरििर निही.” तिसवमििे सर् खशषही मििाे. ३६ मग येशू तिं लिबरोबर गेपशेमिने निरिलि खठकििी आाि आखि खशषिं नि मििाि, “ मी खतकडे जिऊन विप्नि करतो, तोपय्त तुमी येपे बसि.” ३७ आखि तिने पेत र जबदीसे दोन पुत यिं नि आपलिबरोबर घेताे आखि तो अखतशय दु वखी र वखपत झिाि. ३८ मग तो तिं नि मििाि, “ मिझि जीर मरििपय्त अखतशय दु वखी झिाि आहे ; तुमी येपेस पिं बि आखि मिझिबरोबर जिगृत रिहि.” ३९ आखि तो पोडि पुढे गेाि आखि पिापि पडून विप्नि कर ािगाि, “ हे मिझि खपति, शक असलिस हि पिाि मिझिपिसून दू र कर; तरीही मिझि इचे वमििे निही, तर तुझि इचे वमििे होरो.”
3
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
४० आखि तो खशषिं कडे आाि, तेवि ते झोपाेाे आढळाे; आखि तो पेतिाि मििाि, “ किय, तुमी मिझिबरोबर रक तिसभरही जिगू शकाि निहीत कि?” ४१ जिगे रिहि आखि विप्नि करि, मिजे तुमी मोहित पडििर निही: आति तर तयिर आहे , पि शरीर दु ब्ळ आहे . ४२ तो दु सऱयिं दि दू र गेाि आखि विप्नि करन मििाि, “ हे मिझि खपति, जर हि पिाि पियलिखशरिय मिझिपिसून दू र होििर नसेा, तर तुझी इचि पूि् होरो.” ४३ आखि तो आाि तेवि तिाि ते पुनि झोपाेाे आढळाे; किरि तिं से डोळे जड झिाे होते. ४४ आखि तो तिं नि सोडून पुनि खनघून गेाि आखि तिस शबिं त खतसऱयिं दि विप्नि केाी. ४५ मग तो आपलि खशषिं कडे येऊन तिं नि मििाि, “ आति झोपि आखि खरशिं ती घि; पिहि, ती रेळ जरळ आाी आहे आखि मनुषपुतिाि पिपी ाोकिं लि हिती सोपराे जिईा.” ४६ उठि, आपि जिऊयि; पिहि, मिझि खरशिसघित करििरि जरळस आहे . ४७ आखि तो बोात असतिनिस, पिहि, ति बिरि खशषिं पाकी रक यहदि आाि, आखि तिलिबरोबर मुख यिजक र ाोकिं से रडीाजन यिं लिपाकी तारिरी र किठि घेताेाि रक मोठि जमिर होति. ४८ आति जिने तिसि खरशिसघित केाि तिने तिं नि रक खूि करन सिं खगताे, “मी जिसे सुंबन घेईन, तोस तो आहे ; तिाि घट पकडून ठे रि.” ४९ आखि तो ागेस येशूकडे आाि आखि मििाि, “गुरजी, तुमसि नमसिर असो,” आखि तिने तिसे सुंबन घेताे. ५० आखि येशू तिाि मििाि, “ खमति, तू कशिसिठी आाि आहे स?” तेवि ते आाे आखि तिं नी येशूरर हित टिकून तिाि पकडाे. ५१ आखि पिहि, येशूबरोबर असाेलिं पाकी रकिने आपाि हित पुढे करन आपाी तारिर उपसाी आखि मुख यिजकिलि रकि सेरकिरर रिर करन तिसि किन किपाि. ५२ मग येशू तिाि मििाि, “ तुझी तारिर पुनि मिन कर; किरि जे कोिी तारिर उसातित, ते तारिरीनेस निश पिरतित.” ५३ तुाि असे रिटते कि की, मी आति मिझि खपतिकडे विप्नि केाी निही, तर तो माि ागेस बिरि सानिं पेकि जिर दे रदू त दे ईा? ५४ तर मग शिसरसने कशी पूि् होतीा, की असेस घडाे पिखहजे? ५५ तिस रेळी येशू ाोकिं नि मििाि, “ तुमी माि पकडणिसिठी तारिरी र किठि घेऊन सोरिलि खररोधित आलिसिरखे बिहे र आाि आहित किय? मी मंखदरित तुमलिसोबत रोज बसून खशकरत असे, तरीही तुमी माि पकडाे निही.” ५६ परं तु संदेष्िं सी शिसरसने पूि् विरीत मिून हे सर् घडाे. मग सर् खशषिं नी तिाि सोडून पळ किढाि. ५७ आखि जिं नी येशूाि धराे होते, ते तिाि मुख यिजक कियिफिकडे घेऊन गेाे, खजपे शिसी आखि रडीाजन जमाे होते. ५८ परं तु पेत दु रनस तिलिमिगे मुख यिजकिलि रिजरिडिपय्त गेाि आखि पुढे किय होते ते पिहणिसिठी आत जिऊन सेरकिं बरोबर बसाि. ५९ आति मुख यिजक, रडीाजन आखि सर् सभिसद येशूाि ठिर मिरणिसिठी तिलिखररद खोटी सिक शोधत होते; ६० परं तु तिं नि रकही सिपडाि निही: इतकेस नवे तर, पुषळ खोटे सिकीदिर आाे , तरी तिं नि रकही सिपडाि निही. शेरटी दोन खोटे सिकीदिर आाे , ६१ आखि मििाे, हि मििूस मििाि, मी दे रिसे मंखदर पिडू शकतो आखि तीन खदरसिं त ते पुनि बिं धू शकतो. ६२ तेवि मुख यिजक उठून तिाि मििाि, “तू किहीस उतर दे त निहीस कि? हे तुझिखररद किय सिक दे त आहे त?” ६३ परं तु येशू शिं त रिखहाि. तेवि मुख यिजकिने तिाि उतर खदाे, “मी तुाि खजरंत दे रिसी शपप घिाून सिं गतो की, तू ख्र, मिजे दे रिसि पुत आहे स की निही, हे आमिाि सिं ग.”
4
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
६४ येशू तिाि मििाि, “ तू मििाि आहे स, तरी मी तुमिं ाि सिं गतो की, यिपुढे तुमी मनुषिलि पुतिाि सिमथि् लि उजरीकडे बसाेाि र आकिशिलि ढगिं तून येतिनि पिहिा.” ६५ मग मुख यिजकिने आपाे कपडे फिडून मटाे, “तिने दे रिसि अपमिन केाि आहे ; आति आपलिाि आिखी सिकीदिरिं सी किय गरज आहे ? पिहि, आति तुमी तिसि दे रिसि अपमिन ऐकाि आहे .” ६६ तुमिाि किय रिटते? तिं नी उतर खदाे, “तो मृतुदंडिस पित आहे .” ६७ मग तिं नी तिलि तोंडिरर पुंकाे र तिाि मिराे; आखि इतरिं नी तिाि आपलि हितिं लि तळविं नी मिराे. ६८ ते मििाे, “हे ख्रि, आमिाि भखरषरििी कर की, तुाि कोिी मिराे?” ६९ आति पेत रिजरिडित बिहे र बसाि होति; तेवि रक तरिी तिलिकडे येऊन मििाी, “तू सुदि गिाीािलि येशूबरोबर होतिस.” ७० परं तु तिने ति सरि् समक निकिराे आखि मििाि, “तू किय मितोस ते माि मिहीत निही.” ७१ आखि तो ओसरीम्े बिहे र गेाि असति, दु सऱयि रकि दिसीने तिाि पिखहाे आखि तेपे असाेलिं नि सिं खगताे, “हि मििूसही निझरे पलि येशूबरोबर होति.” ७२ आखि तिने पुनि शपप घेऊन निकिराे, की मी ति मििसिाि ओळखत निही. ७३ आखि पोडि रेळिने जरळ उभे असाेाे ाोक तिलिकडे आाे आखि पेतिाि मििाे, “तू सुदि तिं लिपाकीस रक आहे स हे नकी; किरि तुझि बोाणिररन तू उघडि पडाि आहे स.” ७४ मग तो खशविशिप दे ऊ ािगाि आखि मििाि, “मी ति मििसिाि ओळखत निही.” आखि तिस किी कोंबडि आरराि. ७५ आखि पेतिाि येशूसे रसन आठराे, जो तिाि मििाि होति, “कोंबडि आररणिपूरू तू मिझि तीनदि इनिर करशीा.” आखि तो बिहे र जिऊन खूप रडाि. मॅथ ू २७ १ सकिळ झिलिरर, सर् मुख यिजकिं नी आखि ाोकिं लि रडीाजनिं नी येशूाि ठिर मिरणिसि कट रसाि. २ आखि तिं नी तिाि बिं धलिरर, ते तिाि घेऊन गेाे आखि रिजपिा पौंखतयस खपाित यिलि सिधीन केाे. ३ मग जि यहदिने तिसि खरशिसघित केाि होति, तिाि दोयी ठररणित आाे आहे हे पिहन तिाि पशितिप झिाि आखि तिने सिं दीसी तीस नििी मुख यिजकिं कडे र रडीाधिऱयिं कडे परत आिाी. ४ तो मििाि, “मी खनदकय रकिशी खरशिसघित केलिमुळे पिप केाे आहे .” आखि ते मििाे, “तिसे आमिाि किय? तूस ते बघ.” ५ आखि तिने मंखदरित सिं दीसे तुकडे खिाी टिकाे, आखि खनघून गेाि, आखि जिऊन सतवाि फिशी ािरून घेताी. ६ आखि मुख यिजकिं नी सिं दीसी नििी घेताी आखि मििाे, “ती खखजनित ठे रिे योर निही, किरि ती रकिसी खकंमत आहे .” ७ आखि तिं नी खरसिरखरखनमय केाि, आखि परकीयिं नि पुरणिसिठी आपलि पाशिं नी कुंभिरिसे शेत खरकत घेताे. ८ मिूनस ति शेतिाि आजपय्त रकिसे शेत असे मटाे जित असे. ९ तेवि खयम्यि संदेष्िने सिं खगताेाे पूि् झिाे, तो मििाि, “आखि तिं नी सिं दीसे तीस तुकडे घेताे, मिजे इसिरािलि ाोकिं नी जिसी खकंमत ठरराी होती ति मििसिसी खकंमत.” १० आखि परमेशरिने माि नेमलिवमििे, मी ते कुंभिरिलि शेतिसिठी खदाे. ११ आखि येशू रिजपिािसमोर उभि रिखहाि. रिजपिािने तिाि खरसिराे, “तू यहदिं सि रिजि आहे स कि?” येशू तिाि मििाि, “ तू मितोस तसे.” १२ आखि जेवि मुख यिजकिं नी र रडीाजनिं नी तिलिरर आरोप केाि, तेवि तिने किहीस उतर खदाे निही. १३ तेवि खपाित तिाि मििाि, “ते तुझिखररद खकतीतरी गोषी ंसी सिक दे त आहे त, ते तू ऐकत निहीस कि?” १४ आखि तिने तिाि रकही शब उतर खदाे निही; तिमुळे रिजपिािाि फिर आशय् रिटाे. १५ आति ति सििलि रेळी रिजपिा ाोकिं नि हवि असाेलि कादिाि मुक करत असे. १६ आखि तेवि तिं लिकडे बिरबि निरिसि रक वमुख कादी होति.
5
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१७ मिून जेवि ते रकत जमाे, तेवि खपाित तिं नि मििाि, “मी तुमलिसिठी कोििाि मुक करिरे असे तुमिाि रिटते? बिरबसाि, की ख्र मिरलि जिििऱयि येशूाि?” १८ किरि तिाि मिहीत होते की मतरिमुळे तिं नी तिाि पकडून खदाे होते . १९ जेवि तिाि नियपीठिरर बसरणित आाे, तेवि तिलि पतीने तिाि खनरोप पिठराि की, “ति नीखतमिन मििसिशी तुमसि किही संबंध ठे रू नकि; किरि तिलिमुळे माि आज स्ित पुषळ तिस सहन करिरि ािगाि आहे .” २० परं तु मुख यिजकिं नी आखि रडीाजनिं नी ाोकिं नि बरिबिाि खरसिरन येशूाि ठिर मिरणिस वरृत केाे. २१ रिजपिािने तिं नि उतर खदाे, “ति दोघिं पाकी कोििाि मी तुमलिसिठी सोडून दिरे असे तुमिाि रिटते?” तिं नी उतर खदाे, “बरबि.” २२ खपाित तिं नि मििाि, “तर मग ख्र मिरलि जिििऱयि येशूसे मी किय कर?” ते सर् तिाि मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळू दि.” २३ आखि रिजपिा मििाि, “अरे , तिने किय रिईट केाे आहे ?” पि ते अखधकस ओरडून मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळू दि.” २४ जेवि खपाितिने पिखहाे की तिसि किहीही उपयोग होत निही, उाट गोंधळस मिजाि आहे , तेवि तिने पििी घेऊन ाोकिं समोर आपाे हित धुताे आखि मििाि, “यि नीखतमिन मििसिलि रकिसि मी खनदकय आहे ; तुमीस हे पिहि.” २५ तेवि सर् ाोकिं नी उतर खदाे, “तिसे रक आमलिरर आखि आमलि मुािं रर येरो.” २६ मग तिने बिरबसिाि तिं लिसिठी सोडून खदाे; आखि येशूाि फटके मिरलिरर, तिने तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी सोपराे. २७ मग रिजपिािलि साखनकिं नी येशूाि सभिमंडपित नेाे आखि साखनकिं लि सर् तुकडीाि तिलिभोरती जमराे. २८ आखि तिं नी तिसे कपडे किढून तिाि शेदरी रं गिसि झगि घिताि. २९ आखि तिं नी कि्िं सि मुकुट खरिून तो तिलि डोकिरर ठे राि आखि तिलि उजवि हितित रक रेत खदाि; आखि ते तिलिसमोर गुडघे टे कून, “यहदिं लि रिजि, तुझि जयजयकिर असो!” असे मित तिसी पटि कर ािगाे. ३० आखि तिं नी तिलिरर पुंकाे, आखि रेत घेऊन तिलि डोकिरर मिराे. ३१ आखि तिसी पटि केलिरर, तिं नी तिसि झगि किढून घेताि, तिसे सतवसे कपडे तिाि घिताे आखि तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी घेऊन गेाे. ३२ आखि ते बिहे र आाे तेवि तिं नि सियरीनसि खशमोन निरिसि रक मििूस आढळाि; तिं नी तिाि तिसि रधरंभ रिहणिस भिग पिडाे. ३३ आखि जेवि ते गागपि निरिलि खठकििी आाे, मिजेस करटीसे खठकिि, ३४ तिं नी तिाि खपत खमसळाेाे सवनेगर पियाि खदाे; पि तिने तिसी सर घेतलिरर ते पियाे निही. ३५ आखि तिं नी तिाि रधरंभिरर सखळाे, आखि खसठि टिकून तिसे रस रिटू न घेताे; यिसिठी की संदेष्िने सिं खगताेाे रसन पूि् विरे, की ‘तिं नी मिझे रस आपसित रिटू न घेताे आखि मिझि रसिरर खसठि टिकलि.’ ३६ आखि ते खतपे बसून तिाि पिहत होते; ३७ आखि तिलि डोकिरर, ‘हि यहदिं सि रिजि येशू आहे ’ असि खाखहाेाि आरोप ािराि. ३८ मग तिलिबरोबर दोन सोरिं नि रधरंभिरर सखळणित आाे, रकिाि उजरीकडे र दु सऱयिाि डिरीकडे . ३९ आखि तेपून जिििरे ाोक डोकी हारत तिसी खनंदि करत होते. ४० आखि तो मििाि, “हे मंखदर पिडििऱयि र तीन खदरसिं त ते पुनि बिं धििऱयि, सतवाि रिसर. जर तू दे रिसि पुत असशीा, तर रधरंभिररन खिाी ये.” ४१ तिसवमििे मुख यिजकिं नी, शिसी र रडीाजन यिं लिसह तिसी पटि करत मटाे,
6
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
४२ तिने इतरिं नि रिसराे; तो सतवाि रिसरू शकत निही. जर तो इसिरासि रिजि असेा, तर तिने आति रधरंभिररन खिाी यिरे, मिजे आमी तिलिरर खरशिस ठे रू. ४३ तिने दे रिरर खरशिस ठे राि; जर दे रिसी इचि असेा तर तिने आति तिाि सोडरिरे; किरि तो मििाि, मी दे रिसि पुत आहे . ४४ तिलिबरोबर रधरंभिरर सखळाेलि सोरिं नीही तेस तिलि तोंडिरर फेकाे. ४५ आति सहिवि तिसिपिसून नरवि तिसिपय्त सर् दे शिरर अंधिर पसराि होति. ४६ आखि सुमिरे नरवि वहरी येशू मोठिने ओरडून मििाि, “ राी, राी, ािमि सबिखपिनी?” मिजे, “मिझि दे रि, मिझि दे रि, तू माि कि सोडून खदाे आहे स?” ४७ तेपे उभि असाेलिं पाकी किहींनी ते ऐकून मटाे, “हि मििूस रखायिाि बोािरतो.” ४८ आखि ागेस तिं लिपाकी रक जि धिरत गेाि, आखि तिने रक संज घेताि, तो सवनेगरने भराि, आखि तो रकि रेतिरर ठे रून तिाि पियाि खदाि. ४९ बिकीसे मििाे, जिऊ दे , रखायि तिाि रिसरियाि येतो की निही ते पिहयि. ५० येशूने पुनि मोठिने ओरडून आपाि विि सोडाि. ५१ आखि पिहि, मंखदरिसि पडदि ररपिसून खिापय्त दु भिगाि गेाि; आखि पृथी हिदराी, आखि खडक दु भंगाे; ५२ आखि कबरी उघडलि गेलि; आखि झोपाेलि अनेक संतिं सी शरीरे उठाी. ५३ आखि तिलि पुनरुिनिनंतर तो कबरे तून बिहे र आाि आखि पखरत शहरित गेाि र अनेकिं नि खदसाि. ५४ आति जेवि शतपतीने र तिलिबरोबर असाेलिं नी, येशूरर पहिरि दे त असतिनि, भूकंप र घडाेलि ति गोषी पिखहलि, तेवि ते फिर घिबराे आखि मििाे, “खरोखर हि दे रिसि पुत होति.” ५५ आखि गिाीामधून येशूलि मिगे येऊन तिसी सेरि करििऱयि पुषळ ससयि तेपे दु रन पिहत होति. ५६ तिं लिम्े मगिखायि मरीयि, यिकोब र योसेस यिं सी आई मरीयि आखि जबीलि मुािं सी आई यिं सि समिरेश होति. ५७ सं्िकिळ झिलिरर, अररमखपयिसि योसेफ निरिसि रक शीमंत मििूस तेपे आाि; तो सतव येशूसि खशष होति. ५८ तो खपाितिकडे गेाि आखि येशूसे शरीर मिखगताे. तेवि खपाितिने ते शरीर दे णिसि आदे श खदाि. ५९ आखि योसेफिने ते शरीर घेतलिरर, तिने ते रकि सच सुती रसित गुंडिळाे. ६० आखि तिने ते आपलि नरीन कबरे त ठे राे , जी तिने खडकित कोरन ठे राी होती; आखि तिने कबरे लि दिरिरर रक मोठि दगड ाोटाि आखि तो खनघून गेाि. ६१ आखि तेपे मगिखायि मरीयि आखि दु सरी मरीयि कबरे समोर बसलि होति. ६२ आति तयिरीलि खदरसिनंतर दु सऱयि खदरशी, मुख यिजक आखि परशी खपाितिकडे रकत आाे. ६३ ते मििाे, “महिशय, आमिाि आठरते की तो फसरििरि खजरंत असतिनि मििाि होति, ‘तीन खदरसिं नी मी पुनि उठे न.’” ६४ मिून अशी आजि दि की खतसऱयि खदरसिपय्त कबर सुरखकत ठे रिरी, निहीतर तिसे खशष रिती येऊन तिाि सोरन नेतीा आखि ाोकिं नि सिं गतीा की, ‘तो मेाेलिं तून उठाि आहे ’; मिजे शेरटसी सूक पखहलि सुकीपेकि अखधक गंभीर ठरे ा. ६५ खपाित तिं नि मििाि, “तुमलिजरळ पहिरि आहे ; तुमी तुमलि मिगि् ने जि, आखि शक खततके सुरखकतपिे वरिस करि.” ६६ मिून ते गेाे आखि तिं नी कबर पकी केाी, दगडिाि खशकिमोत्ब केाे आखि पहिरे करी ठे राे . मॅथ ू २८ १ शबिपलि शेरटी, आठरडिलि पखहलि खदरसिसी पहिट होऊ ािगतिस, मगिखायि मरीयि आखि दु सरी मरीयि कबर पिहणिसिठी आलि. २ आखि पिहि, तेपे मोठि भूकंप झिाि; किरि परमेशरिसि दू त सगि् तून खिाी उतराि आखि तिने दिरिररसि दगड बिजूाि सिरन तिरर बसाि.
7
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३ तिसि सेहरि खरजेसिरखि तेजसी होति आखि तिसे रस बफि् सिरखे शुभ होते : ४ आखि तिलि भीतीने पहिरे करी परपर किपियाि ािगाे आखि जिू मेाेलिं सिरखे झिाे. ५ आखि दे रदू तिने ति ससयिं नि उतर खदाे, “तुमी खभऊ नकि, किरि माि मिहीत आहे की तुमी रधरंभिरर सखळाेलि येशूाि शोधत आहित.” ६ तो येपे निही; किरि तिने सिं खगतलिवमििे तो उठाि आहे . यि आखि वभू जेपे खनजाे होते ती जिगि पिहि. ७ आखि तरे ने जिऊन तिलि खशषिं नि सिं गि की तो मेाेलिं तून उठाि आहे ; आखि पिहि, तो तुमलिपुढे गिाीाित जित आहे ; तेपे तुमी तिाि पिहिा: पिहि, मी तुमिाि सिं खगताे आहे . ८ आखि ते भीतीने र मोठि आनंदिने कबरे तून तरे ने खनघिाे; आखि तिलि खशषिं नि बितमी आिणिसिठी धिरत गेाे. ९ आखि जेवि ते तिलि खशषिं नि सिं गियाि गेाे, तेवि पिहि, येशू तिं नि भेटाि आखि मििाि, “ तुमसि जयजयकिर असो.” तेवि ते जरळ आाे आखि तिं नी तिसे पिय धरन तिसी उपिसनि केाी. १० मग येशू तिं नि मििाि, “ खभऊ नकि: जिऊन मिझि बंधूंनि सिं गि की तिं नी गिाीाित जिरे, मिजे तेपे तिं नि मी खदसेन.” ११ आति ते जित असतिनि, पिहि, किही पहिरे करी शहरित आाे आखि तिं नी घडाेलि सर् गोषी मुख यिजकिं नि सिं खगतलि. १२ आखि जेवि ते रडीाधिऱयिं बरोबर रकत जमाे आखि तिं नी खरसिरखरखनमय केाि, तेवि तिं नी साखनकिं नि पुषळ पासि खदाि. १३ ते मििाे, “तुमी सिं गि की, आमी झोपाो असतिनि तिसे खशष रिती आाे आखि तिाि सोरन घेऊन गेाे.” १४ आखि जर हे रिजपिािलि किनिरर गेाे, तर आमी तिसी समजूत घिाू आखि तुमिाि सुरखकत ठे रू. १५ मिून तिं नी पासे घेताे आखि तिं नि खशकरलिवमििे केाे; आखि ही गोष आजपय्त यहदिं म्े सर्शुत आहे . १६ मग ते अकरि खशष गिाीा विं तितीा, येशूने नेमाेलि रकि डोंगरिरर गेाे. १७ आखि जेवि तिं नी तिाि पिखहाे, तेवि तिं नी तिसी उपिसनि केाी; परं तु किहींनि शंकि होती. १८ आखि येशू तिं लिकडे येऊन मििाि, “ सगि् त आखि पृथीरर सर् अखधकिर माि दे णित आाे आहे त.” १९ मिून तुमी जि आखि सर् रिष्िं नि खशकरि, तिं नि खपतिलि, पुतिलि आखि पखरत आतिलि निरिने बिस्सि दि. २० मी तुमिाि आजि केाेलि सर् गोषी ंसे पिान करियाि तिं नि खशकरि; आखि पिहि, जगिलि अंतिपय्त मी सदा र तुमलिबरोबर आहे . आमेन.
मिक् से शुभ रत्म िन मिक् १४ दोन खदरसिं नी रलिं डििसि सि र बेखमीर भिकरीसि सि होति; तेवि मुख यिजक आखि शिसी तिाि कपटिने कसे पकडिरे र ठिर मिरिरे यिसि खरसिर कर ािगाे. २ पि ते मििाे, “सििलि खदरशी नको, निहीतर ाोकिं म्े गोंधळ होईा.” ३ आखि बेपिनीम्े खशमोन कुयरोगी जेरियाि बसाि असतिनि, रक सी तेपे आाी, खतलिजरळ अतंत मौलरिन जटिमिं सीलि सुगंधी तेािसी संगमरररी पेटी होती; आखि खतने ती पेटी फोडाी आखि ते तेा तिलि डोकिरर ओताे. ४ आखि किही जि मनितलि मनित संतिपाे आखि मििाे, “हे सुगंधी तेा कि रियि घिाराे?” ५ किरि ते तीनशे पेनपेकि जिर खकमतीाि खरकून गररबिं नि दे ति आाे असते. आखि तिं नी खतलिखररद कुरकुर केाी. ६ आखि येशू मििाि, “ खताि सोडून दि; तुमी खताि कि तिस दे त आहित? खतने मिझिसिठी रक सिं गाे किय् केाे आहे .” 8
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
७ किरि गरीब तुमलिबरोबर नेहमीस आहे त आखि तुमिाि जेवि रिटे ा तेवि तुमी तिं से भाे कर शकति; परं तु मी तुमलिबरोबर नेहमी नसतो. ८ खताि जेरढे शक होते तेरढे खतने केाे आहे : ती मिझि शरीरिाि दफनखरधीसिठी सुगंधी तेा ािरणिसिठी अगोदरस आाी आहे . ९ मी तुमिं ाि खरोखर सिं गतो, संपूि् जगित जेपे कोठे ही सुरिति् गिजराी जिईा, तेपे खतने केाेाे हे किय्देखीा खतलि सरििप् सिं खगताे जिईा. १० आखि ति बिरि खशषिं पाकी रक असाेाि यहदि इसिरीयोट, तिाि मुख यिजकिं लि हरिाी करणिसिठी तिं लिकडे गेाि. ११ आखि हे ऐकून तिं नि आनंद झिाि आखि तिं नी तिाि पासे दे णिसे रसन खदाे. आखि तो तिाि सोयीसरपिे दगि कसि दे ति येईा यिसि खरसिर कर ािगाि. १२ आखि बेखमीर भिकरीलि पखहलि खदरशी, जेवि तिं नी रलिं डि सि सिजरि केाि, तेवि तिलि खशषिं नी तिाि खरसिराे, “तू रलिं डि सि सिजरि करिरि मिून आमी कोठे जिऊन तयिरी करिरी अशी तुझी इचि आहे ?” १३ आखि तो आपलि दोन खशषिं नि पिठरून तिं नि मििाि, “ तुमी शहरित जि; तेपे तुमिाि पिणिसि मिठ घेऊन जिििरि रक मििूस भेटेा; तिलिमिगे जि.” १४ आखि तो कोठे ही जिईा, तेवि ति घरमिाकिाि मिि, “गुरजी मििाे, पिहणिं सी खोाी कोठे आहे , खजपे मी मिझि खशषिं बरोबर रलिं डििसे सि सिजरे करीन?” १५ आखि तो तुमिाि रक मोठी, सुसज र तयिर केाेाी मिडीररीा खोाी दिखरेा; तेपे आपलिसिठी तयिरी करि. १६ मग तिसे खशष बिहे र पडून शहरित आाे आखि तिने तिं नि सिं खगतलिवमििे तिं नि आढळाे; आखि तिं नी रलिं डि सििसी तयिरी केाी. १७ आखि सं्िकिळी तो ति बिरि खशषिं समरेत येतो. १८ आखि ते बसून जेरत असतिनि येशू मििाि, “ मी तुमिं ाि खरे सिं गतो, मिझिबरोबर जेरििऱयिं पाकी रक जि मिझि खरशिसघित करीा.” १९ आखि ते दु वखी होऊ ािगाे आखि रकेक करन तिाि मिू ािगाे , “तो मीस आहे कि?” आखि दु सरि मििाि, “तो मीस आहे कि?” २० आखि तिने तिं नि उतर खदाे, “ जो मिझिबरोबर तिटित बुडरतो, तो ति बिरि खशषिं पाकी रक आहे .” २१ मनुषपुत खरोखरस जितो, जसे तिलिखरययी खाखहाे आहे : परं तु जि मििसिलि हितून मनुषपुतिसि खरशिसघित होतो, ति मििसिाि हिय हिय! तिसि जनस झिाि नसति तर बरे झिाे असते. २२ आखि ते जेरत असतिनि, येशूने भिकर घेताी, आशीरि् द खदाि, ती मोडाी आखि तिं नि खदाी र मििाि, “ घि, खि; हे मिझे शरीर आहे .” २३ आखि तिने पिाि घेताि, आखि आभिर मिनलिरर तो तिं नि खदाि; आखि ति सरि् नी तितून पिाे. २४ आखि तो तिं नि मििाि, “ हे मिझि नवि करिरिसे रक आहे , जे पुषळिं सिठी सिं डाे गेाे आहे .” २५ मी तुमिं ाि खरोखर सिं गतो, दे रिलि रिजित मी ते नविने पीत निही तोपय्त मी दिकिरस पुनि खपििर निही. २६ आखि तिं नी रोत गियलिनंतर, ते जातुन पर्तिरर गेाे. २७ आखि येशू तिं नि मििाि, “ आज रिती मिझिमुळे तुमि सरि् नि अडसि येईा; किरि असे खाखहाे आहे की, ‘मी मेढपिळिाि मिरीन आखि मेढरे पिं गतीा.’” २८ पि मी उठलिनंतर, मी तुमलिपुढे गिाीाित जिईन. २९ पि पेत तिाि मििाि, “जरी सर्जि अडखळतीा, तरी मी अडखळििर निही.” ३० आखि येशू तिाि मििाि, “ मी तुाि खरोखर सिं गतो, की आज, मिजे यिस रिती, कोंबडि दोनदि आररणिपूरू तू मिझि तीनदि इनिर कर.” ३१ परं तु तो अखधकस आरेशिने मििाि, “जरी माि तुझिबरोबर मरिरे ािगाे तरी, मी तुाि कोितिही वकिरे निकिरििर निही.” ति सरि् नीही तसेस मटाे.
9
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३२ आखि ते गेपशेमिने निरिलि खठकििी आाे; आखि तो आपलि खशषिं नि मििाि, मी विप्नि करीत असतिनि तुमी येपे बसि. ३३ आखि तिने पेत, यिकोब र योहिन यिं नि आपलिबरोबर घेताे आखि तिाि फिर आशय् रिटू ािगाे र तिसि जीर जड झिाि; ३४ आखि तो तिं नि मििाि, “ मिझि जीर मरििपय्त अखतशय दु वखी झिाि आहे ; तुमी येपेस पिं बि आखि जिगृत रिहि.” ३५ आखि तो पोडि पुढे जिऊन जखमनीरर आडरि झिाि आखि विप्नि केाी की, शक झिलिस ती रेळ आपलिररन टळू न जिरी. ३६ आखि तो मििाि, “अबि, खपति, तुझिसिठी सर् किही शक आहे ; हि पिाि मिझिपिसून दू र कर; तरीही मिझी इचि निही, तर तुझीस इचि पूि् होरो.” ३७ मग तो आाि आखि तिने तिं नि झोपाेाे पिखहाे. तो पेतिाि मििाि, “ खशमोन, तू झोपाि आहे स कि? रक तिसभरही जिगि रिह शकाि निहीस कि?” ३८ तुमी जिगे रिहि आखि विप्नि करि, मिजे तुमी मोहित पडििर निही. आति तर तयिर आहे , पि शरीर दु ब्ळ आहे . ३९ आखि तो पुनि खनघून गेाि, आखि विप्नि करन तेस शब बोााि. ४० आखि जेवि तो परत आाि, तेवि तिाि ते पुनि झोपाेाे आढळाे, (किरि तिं से डोळे जड झिाे होते ,) आखि तिाि किय उतर दिरे हे ही तिं नि सुसत नवते. ४१ आखि तो खतसऱयिं दि येऊन तिं नि मििाि, “ आति झोपि आखि खरशिं ती घि; पुरे झिाे, रेळ आाी आहे ; पिहि, मनुषपुतिाि पिपी ाोकिं लि हिती सोपरणित आाे आहे .” ४२ उठि, आपि जिऊयि; पिहि, मिझि खरशिसघित करििरि जरळस आहे . ४३ आखि तो बोात असतिनिस, बिरि खशषिं पाकी रक यहदि, मुख यिजक, शिसी र रडीाजन यिं लिपाकी तारिरी र किठि घेताेलि रकि मोठि जमिरिाि घेऊन ागेस आाि. ४४ आखि जिने तिसि खरशिसघित केाि होति, तिने तिं नि रक खूि खदाी होती, तो मििाि, “मी जिसे सुंबन घेईन, तोस तो आहे ; तिाि पकडि आखि सुरखकतपिे घेऊन जि.” ४५ आखि तो आलिबरोबरस, तो पेट तिलिकडे गेाि आखि मििाि, “गुरजी, गुरजी,” आखि तिने तिसे सुंबन घेताे. ४६ आखि तिं नी तिलिरर हित टिकून तिाि पकडाे. ४७ आखि जरळ उभि असाेलिं पाकी रकिने तारिर किढून मुख यिजकिलि रकि सेरकिरर रिर केाि आखि तिसि किन किपाि. ४८ तेवि येशूने तिं नि उतर खदाे, “ तुमी रखिदि सोरिाि पकडणिसिठी तारिरी र किठि घेऊन बिहे र आाि आहित किय?” ४९ मी रोज मंखदरित तुमलिबरोबर खशकरत होतो, तरीही तुमी माि घेताे निही; परं तु शिसरसने पूि् झिाीस पिखहजेत. ५० आखि ते सर्जि तिाि सोडून पळू न गेाे. ५१ आखि तिलिमिगे रक तरि होति, जिने आपलि नग शरीरिभोरती रक सुती रस गुंडिळाे होते ; आखि ति तरििं नी तिाि पकडाे: ५२ आखि तिने ते सुती रस खतपेस सोडाे आखि तो नग अर्ेत तिं लिपिसून पळू न गेाि. ५३ आखि तिं नी येशूाि मुख यिजकिकडे नेाे; आखि तिलिबरोबर सर् मुख यिजक, रडीा आखि शिसी जमाे होते. ५४ आखि पेत दु रनस तिलिमिगे मुख यिजकिलि रिजरिडिपय्त गेाि; आखि तो सेरकिं बरोबर बसून शेकोटीजरळ शेकत होति. ५५ आखि मुख यिजकिं नी र सर् सभेने येशूाि ठिर मिरणिसिठी तिलिखररद सिकीदिर शोधाि; पि तिं नि कोिीही सिपडाे निही.
10
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
५६ किरि पुषळिं नी तिलिखररद खोटी सिक खदाी, पि तिं लि सिकीत रकमत नवते. ५७ आखि किही जि उठाे आखि तिं नी तिलिखररद खोटी सिक खदाी, ते मििाे, ५८ आमी तिाि असे मितिनि ऐकाे, “मी मिनरखनखम्त हे मंखदर पिडून टिकीन आखि तीन खदरसिं लि आत मिनरखनखम्त नसाेाे दु सरे मंखदर उभिरीन.” ५९ परं तु तिं लि सिकीदिरिं नीही रकमतिने सहमती दश्राी निही. ६० आखि मुख यिजक म्भिगी उभि रिखहाि आखि येशूाि मििाि, “तू किहीस उतर दे त निहीस किय? हे तुझिखररद किय सिक दे त आहे त?” ६१ पि तो शिं त रिखहाि आखि किहीस उतर खदाे निही. पुनि मुख यिजकिने तिाि खरसिराे, “तू ख्र, मिजे धन दे रिसि पुत आहे स कि?” ६२ आखि येशू मििाि, मी तोस आहे ; आखि तुमी मनुषिलि पुतिाि सिमथि् लि उजरीकडे बसाेाि र सगि् लि ढगिं तून येतिनि पिहिा. ६३ मग मुख यिजकिने आपाे कपडे फिडाे आखि मििाि, आपलिाि आिखी सिकीदिरिं सी किय गरज आहे ? ६४ तुमी ती ईशरखनंदि ऐकाी आहे : तुमिाि किय रिटते? आखि ति सरि् नी तिाि मृतुदंडिसि दोयी ठरराे. ६५ आखि किही जि तिलिरर पुंकू ािगाे, तिसि सेहरि झिकू ािगाे , तिाि मिर ािगाे आखि तिाि मिू ािगाे, “भखरषरििी कर.” आखि सेरकिं नी तिाि आपलि हितिं लि तळविं नी मिराे. ६६ आखि पेत रिजरिडित खिाी असतिनि, मुख यिजकिलि दिसीप ं ाकी रक तेपे आाी: ६७ आखि जेवि खतने पेतिाि शेकत बसाेाे पिखहाे, तेवि ती तिलिकडे पिहन मििाी, “तू सुदि निझरे पलि येशूबरोबर होतिस.” ६८ पि तो मििाि, “माि मिहीत निही, आखि तू किय मितोस ते माि समजतही निही.” आखि तो ओसरीम्े बिहे र गेाि; आखि कोंबडि आरराि. ६९ आखि रकि दिसीने तिाि पुनि पिखहाे आखि जरळ उभि असाेलिं नि मििाी, “हि तिं लिपाकीस रक आहे .” ७० आखि तिने ते पुनि निकिराे. आखि पोडि रेळिने, जरळ उभे असाेाे ाोक पेतिाि पुनि मििाे, “तू नकीस तिं लिपाकी रक आहे स; किरि तू गिाीाी आहे स आखि तुझी भियि तशीस आहे .” ७१ पि तो खशविशिप दे ऊ ािगाि आखि मििाि, “जि मििसिखरययी तुमी बोात आहित, तिाि मी ओळखत निही.” ७२ आखि दु सऱयिं दि कोंबडि आरराि. तेवि पेतिाि येशूने तिाि सिं खगताेाे रसन आठराे, की कोंबडि दोनदि आररणिपूरू तू मिझि तीनदि इनिर करशीा. आखि तिसि खरसिर करन तो रडाि. मिक् १५ १ आखि तिस खदरशी सकिळी मुख यिजकिं नी रडीाजन, शिसी र सर् सभिसदि यिं लिबरोबर सलिमसात केाी आखि येशूाि बिं धून घेऊन गेाे र खपाितिलि सिधीन केाे. २ आखि खपाितिने तिाि खरसिराे, “तू यहदिं सि रिजि आहे स कि?” तिरर तो मििाि, “ तूस मितोस.” ३ आखि मुख यिजकिं नी तिलिरर पुषळ आरोप केाे; पि तिने किहीस उतर खदाे निही. ४ आखि खपाितिने तिाि पुनि खरसिराे, “तू किहीस उतर दे त निहीस कि? पिहि, ते तुझिखररद खकतीतरी गोषी ंसी सिक दे त आहे त.” ५ परं तु येशूने किहीस उतर खदाे निही; तिमुळे खपाित आशय्सखकत झिाि. ६ आति ति मेजरिनीत, तिं नी मिखगताेलि रकि कादिाि तिने मुक केाे. ७ आखि बरबि निरिसि रक जि होति, जो तिलिबरोबर बंड करििऱयिं सोबत बिं धाेाि होति, जिने बंडित खून केाि होति. ८ आखि तो जमिर मोठिने ओरडून तिाि खरनंती कर ािगाि की, तिने जसे नेहमी तिं लिशी रिगाे होते, तसेस तिनेही रिगिरे.
11
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
९ पि खपाितिने तिं नि उतर खदाे, “मी यहदिं लि रिजिाि तुमलिसिठी सोडून दिरे अशी तुमसी इचि आहे कि?” १० किरि तिाि मिहीत होते की मुख यिजकिं नी मतरिमुळे तिाि पोखासिं लि हरिाी केाे होते . ११ परं तु मुख यिजकिं नी ाोकिं नि असे सुसराे की, तिने तिऐरजी बरिबिाि तिं लिसिठी सोडून दिरे . १२ तेवि खपाितिने तिं नि उाट उतर खदाे, “जिाि तुमी यहदिं सि रिजि मिति, तिलिशी मी किय करिरे अशी तुमसी इचि आहे ?” १३ आखि ते पुनि ओरडून मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळि.” १४ मग खपाित तिं नि मििाि, “अरे , तिने किय रिईट केाे आहे ?” आखि ते अखधकस आरडिओरडून मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळि.” १५ मिून खपाितिने ाोकिं नि संतुष करणिलि इचे ने, बरिबिाि तिं लिसिठी सोडून खदाे आखि येशूाि सिबकिसे फटके मिरलिरर तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी सोपराे . १६ आखि साखनकिं नी तिाि वेटोररयम निरिलि सभिगृहित नेाे; आखि तिं नी सर् सानिाि रकत बोािराे . १७ आखि तिं नी तिाि जिं भळि रं गिसे रस घिताे, कि्िं सि मुकुट खरिाि आखि तो तिलि डोकिभोरती ठे राि. १८ आखि ते तिाि अखभरिदन कर ािगाे, “यहदिं लि रिजि, तुझि जयजयकिर असो!” १९ आखि तिं नी तिाि रेतिने डोकिरर मिराे, तिलिरर पुंकाे आखि गुडघे टे कून तिसी उपिसनि केाी. २० आखि तिं नी तिसी पटि केलिरर, तिं नी तिलि अंगिररन जिं भळि पोशिख किढाि, तिसे सतवसे कपडे तिाि घिताे आखि तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी बिहे र नेाे. २१ आखि तिं नी दे शितून बिहे र येत असतिनि रिटे त भेटाेलि, अाेकझिं डर र रफस यिं सि बिप, खसमोन निरिलि रकि कुरे खनयन मििसिाि तिसि रधरंभ रिहणिस भिग पिडाे . २२ आखि ते तिाि गागपि निरिलि खठकििी आितित, जिसि अप् 'करटीसे खठकिि' असि होतो. २३ आखि तिं नी तिाि गंधरस खमसळाेाि दिकिरस पियाि खदाि, पि तिने तो घेताि निही. २४ आखि तिं नी तिाि रधरंभिरर सखळलिरर, वतेकिने किय घिरे यिसिठी तिं नी तिसे कपडे रिटू न घेताे आखि तिरर खसठि टिकलि. २५ आखि खतसरि वहर झिाि होति, आखि तिं नी तिाि रधरंभिरर सखळाे. २६ आखि तिलि आरोपिसे शीय्क खोडून टिकणित आाे होते, यहदिं सि रिजि. २७ आखि तिलिबरोबर तिं नी दोन सोरिं नि रधरंभिरर सखळाे; रकिाि तिलि उजरीकडे आखि दु सऱयिाि तिलि डिरीकडे . २८ आखि ‘आखि तिाि अपरि्िं म्े गिाे गेाे’ असे सिं गििरे शिसरसन पूि् झिाे. २९ आखि तेपून जिििरे ाोक डोके हारत तिसी खनंदि करत मििाे, “अरे , तू मंखदर पिडतोस आखि तीन खदरसिं त ते पुनि बिं धतोस.” ३० सतवाि रिसर आखि रधरंभिररन खिाी उतर. ३१ तिसवमििे मुख यिजकिं नीही शिसी ंबरोबर आपिपसित पटि करत मटाे, “तिने इतरिं नि रिसराे; तो सतवाि रिसरू शकत निही.” ३२ इसिरािसि रिजि ख्र आति रधरंभिररन खिाी उतरो, मिजे आमी तिाि पिहन खरशिस ठे रू. आखि जे तिलिबरोबर रधरंभिरर सखळाे होते , तिं नी तिसी खनंदि केाी. ३३ आखि जेवि सहिरि वहर झिाि, तेवि नरवि वहरीपय्त सर् दे शिरर अंधिर पसराि होति. ३४ आखि नरवि वहरी येशू मोठिने ओरडून मििाि, “ राोई, राोई, ािमि सबिखपिनी?” जिसि अप् असि आहे की, “मिझि दे रि, मिझि दे रि, तू माि कि सोडून खदाे आहे स?” ३५ आखि जरळ उभि असाेलिं पाकी किहींनी हे ऐकून मटाे, “पिहि, तो रखायिाि बोािरतो आहे .” ३६ आखि रकिने धिरत जिऊन रकि संजम्े सवनेगर भराे आखि ते रकि रेतिरर ािरून तिाि पियाि खदाे आखि मििाि, “आति तिाि सोडून दे ऊयि; राीयि तिाि नियाि येतो की निही ते पिहयि.” ३७ आखि येशू मोठिने ओरडाि आखि तिने आपाि विि सोडाि. ३८ आखि मंखदरिसि पडदि ररपिसून खिापय्त दु भिगाि गेाि.
12
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३९ आखि जेवि तिलि समोर उभि असाेलि शतपतीने पिखहाे की तो असि ओरडाि आखि तिसि विि गेाि, तेवि तो मििाि, “खरोखर हि दे रिसि पुत होति.” ४० दू ररर पिहििऱयि किही ससयिही होति: तिं लिम्े मगिखायि मरीयि, धिकटि यिकोब र योसेस यिं सी आई मरीयि आखि साोमी होति; ४१ (जी, तो गिाीाित असतिनि तिलि मिगे गेाी आखि तिसी सेरि केाी;) आखि इतर अनेक ससयि जि तिलिबरोबर यरशाेमाि आलि होति. ४२ आखि आति सं्िकिळ झिाी, किरि ती तयिरीसि खदरस होति, मिजे शबिपलि आदाि खदरस, ४३ अररमखपयिसि योसेफ, जो रक वखतखयत सलिगिर होति आखि दे रिलि रिजिसी रिट पिहत होति, तो आाि आखि धायि् ने खपाितिकडे गेाि र येशूसे शरीर मिखगताे. ४४ आखि तो आधीस मेाि आहे की किय असे खपाितिाि आशय् रिटाे; आखि तिने शतपतीाि बोािरून खरसिराे की, तिाि मरन किही किळ झिाि आहे कि. ४५ आखि जेवि तिाि शतपतीने हे कळराे, तेवि तिने ते शरीर योसेफिाि खदाे. ४६ आखि तिने उतम सुती किपड खरकत घेताे, आखि तिाि खिाी उतररून ति किपडित गुंडिळाे, आखि खडकित कोराेलि रकि कबरे त ठे राे, आखि कबरे लि दिरिरर रक मोठि दगड ाोटाि. ४७ आखि मगिखायि मरीयि र योसेसिसी आई मरीयि यिं नी तिाि कोठे ठे राे होते ते पिखहाे. मिक् १६ १ आखि शबिप संपलिरर, मगिखायि मरीयि, यिकोबिसी आई मरीयि र साोमी यिं नी सुगंधी दवे खरकत घेताी, यिसिठी की ति येऊन तिाि अखभयेक करतीा. २ आखि आठरडिलि पखहलि खदरशी, पहिटे ारकर, सूयकदयिलि रेळी ते कबरे जरळ आाे. ३ आखि ते आपिपसित मििाे, “कबरे लि दिरिररन आमलिसिठी दगड कोि बिजूाि करे ा?” ४ आखि जेवि तिं नी पिखहाे, तेवि तिं नि खदसाे की तो दगड बिजूाि सिराेाि होति; किरि तो फिर मोठि होति. ५ आखि कबरे त वरेश केलिरर, तिं नी उजवि बिजूाि ािं ब पिं ढरे रस घिताेाि रक तरि बसाेाि पिखहाि; आखि ते घिबराे. ६ आखि तो तिं नि मििाि, “खभऊ नकि; तुमी निझरे पलि येशूाि शोधत आहित, जिाि रधरंभिरर सखळाे होते. तो उठाि आहे ; तो येपे निही; पिहि, तिं नी तिाि कोठे ठे राे होते ती जिगि.” ७ पि तुमी जि आखि तिलि खशषिं नि र पेतिाि सिं गि की, तो तुमलिपुढे गिाीाित जित आहे ; तिने तुमिाि सिं खगतलिवमििे, तेपे तुमी तिाि पिहिा. ८ आखि ते तरे ने बिहे र पडाे आखि कबरे तून पळू न गेाे; किरि ते परपर किपत होते र आशय्सखकत झिाे होते; तिं नी कोििािही किही सिं खगताे निही; किरि ते घिबराे होते. ९ आति, आठरडिलि पखहलि खदरशी सकिळी येशू उठलिरर, तो वपम मरीयि मगिखानीाि खदसाि, खजलितून तिने सित भुते किढाी होती. १० आखि जे तिलिसोबत होते , ते शोक करत रडत असतिनि, खतने जिऊन तिं नि सर् हकीकत सिं खगताी. ११ आखि तो खजरंत आहे र खतने तिाि पिखहाे आहे , हे ऐकूनही तिं नी खरशिस ठे राि निही. १२ तिनंतर ते दोघे सिात रिनित जित असतिनि, तो तिं नि दु सऱयि रपित खदसाि. १३ आखि मग तिं नी जिऊन उराेलिं नि ते सिं खगताे; पि तिं नी तिं लिरर खरशिस ठे राि निही. १४ नंतर तो अकरि खशषिं नि खदसाि, ते जेरत असतिनि, आखि तिने तिं लि अखरशिसिबाा र कठोर हदयिबाा तिं नि दोय खदाि, किरि पुनरसुत झिलिरर तिाि पिखहाेलिं रर तिं नी खरशिस ठे राि नवति. १५ आखि तो तिं नि मििाि, “ तुमी सर् जगित जि आखि वतेक विणिाि सुरिति् सिं गि.” १६ जो खरशिस ठे रतो र बिस्सि घेतो तिसे तिरि होईा; परं तु जो खरशिस ठे रत निही तो दोयी ठरे ा. १७ आखि जे खरशिस ठे रतित तिं लिबरोबर ही खसने घडतीा; ते मिझि निरिने भुते किढतीा; ते नरीन भियि बोातीा;
13
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१८ ते सप् उसातीा; आखि जर तिं नी किही खरयिरी पदिप् पियाि, तरी तिमुळे तिं नि इजि होििर निही; ते आजिरी ाोकिं रर हित ठे रतीा आखि ते बरे होतीा. १९ मग वभूने तिं लिशी बोालिनंतर, तिाि सगि् त घेताे गेाे आखि तो दे रिलि उजरीकडे बसाि. २० आखि ते बिहे र गेाे र सर्त वसिर कर ािगाे; वभू तिं लिबरोबर किय् करत होति आखि समतिरिं नी रसनिसी पुषी करत होति. आमेन.
ाूक से शुभ रत्म िन ाूक २२ १ आति बेखमीर भिकरीसि सि जरळ आाि होति, जिाि रलिं डि मितित. २ आखि मुख यिजक र शिसी तिाि कसे ठिर मिरिरे यिसि खरसिर कर ािगाे; किरि तिं नि ाोकिं सी भीती रिटत होती. ३ मग सातिन, बिरि खशषिं पाकी रक असाेलि, इसयकत निरिलि यहदिलि शरीरित खशराि. ४ आखि तो खनघून गेाि आखि मुख यिजक र सेनिपती यिं लिशी बोााि की, तिाि तिं लि हरिाी कसे करिरे. ५ आखि ते आनंखदत झिाे आखि तिाि पासे दे णिसि करिर केाि. ६ आखि तिने रसन खदाे, आखि ाोकिं लि गदूलि अनुपस्तीत तिाि तिं लि हिती दे णिसी संधी शोधू ािगाि. ७ मग बेखमीर भिकरीसि खदरस आाि, जेवि रलिं डि सि सिजरि करिे आरशक होते. ८ आखि तिने पेत र योहिन यिं नि पिठरून सिं खगताे, “ जि आखि आमलिसिठी रलिं डििसे जेरि तयिर करि, मिजे आमी ते खिऊ.” ९ आखि तिं नी तिाि खरसिराे, “आमी कोठे तयिरी करिरी अशी तुझी इचि आहे ?” १० आखि तो तिं नि मििाि, “ पिहि, तुमी शहरित खशरलिरर, पििी भराेाि मिठ घेऊन जिििरि रक मििूस तुमिाि भेटेा; तो जि घरित वरेश करे ा, ति घरित तुमी तिलिमिगे जि.” ११ आखि तुमी घरमिाकिाि मििरे , “गुरजी तुाि मििाे आहे त, पिहणिं सी खोाी कोठे आहे , खजपे मी मिझि खशषिं बरोबर रलिं डििसे सि सिजरे करीन?” १२ आखि तो तुमिाि रक मोठी, सुसज मिडीररीा खोाी दिखरेा; तेपे तयिरी करि. १३ आखि ते गेाे, आखि तिने तिं नि सिं खगतलिवमििे तिं नि आढळाे; आखि तिं नी रलिं डि सििसी तयिरी केाी. १४ आखि रेळ झिलिरर तो बसाि आखि तिलिबरोबर तिसे बिरि वेखयतही बसाे. १५ आखि तो तिं नि मििाि, “ मी दु वख सोसणिपूरू तुमलिबरोबर हे रलिं डििसे जेरि करिरे अशी मिझी तीव इचि होती.” १६ किरि मी तुमिं ाि सिं गतो, दे रिलि रिजित तिसी पूत्ति होईपय्त मी ते पुनि खिििर निही. १७ आखि तिने पिाि घेताि, आखि आभिर मिनून मििाि, “ हि घि आखि आपिपसित रिटि.” १८ किरि मी तुमिं ाि सिं गतो, दे रिसे रिज येईपय्त मी दिकिरस खपििर निही. १९ आखि तिने भिकर घेताी, आभिर मिनाे, ती मोडाी आखि तिं नि खदाी र मििाि, “ हे मिझे शरीर आहे , जे तुमलिसिठी खदाे आहे ; मिझि आठरिीसिठी हे करि.” २० तिसवमििे जेरििनंतर पिाि उसाून मटाे, “ हि पिाि मिजे मिझि रकितीा नरि करिर आहे , जे रक तुमलिसिठी सिं डाे आहे .” २१ पि पिहि, मिझि खरशिसघित करििऱयिसि हित मेजिरर मिझिबरोबर आहे . २२ आखि खरोखरस, जसे ठराे होते तिवमििे मनुषपुत जितो; परं तु जि मििसिलि हितून तिसि खरशिसघित होतो, ति मििसिाि हिय हिय! २३ आखि तिं नी आपिपसित सौकशी करणिस सुररित केाी की, तिं लिपाकी हे कृत कोि करििर आहे . २४ आखि तिं लिम्े यिखरययी रिदही होति की, तिं लिपाकी सरि् त मोठि कोि मिनाि जिरि.
14
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
२५ आखि तो तिं नि मििाि, पररिष्ीयिं से रिजे तिं लिरर सति गिजरतित; आखि जे तिं लिरर अखधकिर सिारतित तिं नि उपकिरकत् मटाे जिते. २६ परं तु तुमी तसे होऊ नकि: तुमलिम्े जो सरि् त मोठि आहे , तिने धिक्िवमििे रिगिरे; आखि जो वमुख आहे , तिने सेरि करििऱयिवमििे रिगिरे. २७ किरि, जो जेरतो तो शेय आहे की जो सेरि करतो तो? जो जेरतो तो शेय निही कि? पि मी तुमलिम्े सेरि करििऱयिसिरखि आहे . २८ तुमीस ते आहित जे मिझि परीकिं म्े मिझिसोबत खटकून रिखहाे. २९ आखि जसे मिझि खपतिने माि रिज नेमून खदाे आहे , तसे मी तुमिािही नेमून दे ईन; ३० मिजे तुमी मिझि रिजित मिझि मेजिरर खिरे र पिरे आखि इसिरािलि बिरि रंशिं सि नियखनरिडि करणिसिठी खसंहिसनिं रर बसिरे. ३१ आखि वभू मििाि, “ खशमोन, खशमोन, पिहि, सातिनिने तुाि आपलि तिबित घेणिसी इचि केाी आहे , मिजे तो गविवमििे तुाि सिळू न घेईा.” ३२ पि तुझि खरशिस कमी होऊ नये मिून मी तुझिसिठी विप्नि केाी आहे ; आखि जेवि तू पशितिप करशीा, तेवि आपलि बिं धरिं नि बळकट कर. ३३ आखि तो तिाि मििाि, “वभू, मी तुमलिबरोबर तुरंगित आखि मरििपय्त जियाि तयिर आहे .” ३४ आखि तो मििाि, “ पेति, मी तुाि सिं गतो, जोपय्त तू माि ओळखतोस हे तीन रेळि निकिरत निहीस, तोपय्त आज कोंबडि आररििर निही.” ३५ आखि तो तिं नि मििाि, “ जेवि मी तुमिाि खपशरी, झोळी आखि जोडि यिं खशरिय पिठराे, तेवि तुमिाि कशिसी उिीर भिसाी कि?” ते मििाे, “किहीस निही.” ३६ मग तो तिं नि मििाि, “ पि आति, जिलिजरळ पाशिं सी खपशरी आहे , तिने ती घिरी आखि तिसवमििे आपाी झोळीही घिरी; आखि जिलिजरळ तारिर निही, तिने आपाे रस खरकिरे आखि रक तारिर खरकत घिरी.” ३७ किरि मी तुमिं ाि सिं गतो की, जे खाखहाेाे आहे ते मिझि बिबतीत पूि् झिाेस पिखहजे, आखि तिाि अपरि्िं म्े गिाे गेाे; किरि मिझिखरययीलि गोषी ंसि शेरट झिाि आहे . ३८ आखि ते मििाे, “वभू, पिहि, येपे दोन तारिरी आहे त.” तेवि तो तिं नि मििाि, “ पुरे झिाे.” ३९ आखि तो बिहे र आाि आखि नेहमीवमििे जातुनिलि डोंगरिरर गेाि; आखि तिसे खशषही तिलिमिगे गेाे. ४० आखि तो ति खठकििी असतिनि तिं नि मििाि, “ तुमी मोहित पडू नये मिून विप्नि करि.” ४१ आखि तो तिं लिपिसून सुमिरे रकि दगडफेकीलि अंतरिरर दू र गेाि आखि गुडघे टे कून विप्नि केाी. ४२ तो मििाि, “ हे खपति, तुझी इचि असेा तर हि पिाि मिझिपिसून दू र कर; तपिखप, मिझी नवे , तर तुझीस इचि पूि् होरो.” ४३ आखि तिाि बळ दे णिसिठी सगि् तून रक दे रदू त तिाि खदसाि. ४४ आखि तो अतंत विकुळ होऊन अखधकस कळकळीने विप्नि कर ािगाि; आखि तिसि घिम मिजे जिू रकिसे मोठे पेबस जखमनीरर पडत होते . ४५ आखि जेवि तो विप्नि करन उठून आपलि खशषिं कडे आाि, तेवि ते दु वखिने झोपाेाे तिाि आढळाे. ४६ आखि तिं नि मििाि, “ तुमी कि झोपाि आहित? उठि आखि विप्नि करि, निहीतर तुमी मोहित पडिा.” ४७ आखि तो बोात असतिनिस, पिहि, रक मोठि जमिर जमाि आखि बिरि खशषिं पाकी रक असाेाि यहदि तिं लिपुढे जिऊन येशूसे सुंबन घेणिसिठी तिलिजरळ आाि. ४८ पि येशू तिाि मििाि, “ यहदि, तू सुंबनिने मनुषपुतिसि खरशिसघित केािस किय?” ४९ जेवि तिलि सभोरतिालि ाोकिं नी पुढे किय होििर आहे हे पिखहाे, तेवि ते तिाि मििाे, “वभू, आमी तारिरीने रिर करिरि किय?” ५० आखि तिं लिपाकी रकिने मुख यिजकिलि सेरकिरर हलि करन तिसि उजरि किन किपाि. ५१ तेवि येशूने उतर खदाे, “ तुमी इपपय्तस सहन करि.” आखि तिने तिलि किनिाि सश् करन तिाि बरे केाे.
15
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
५२ मग येशू तिलिकडे आाेलि मुख यिजकिं नि, मंखदरिलि सेनिपतीन ं ि आखि रडीाजनिं नि मििाि, “ तुमी रखिदि सोरिाि सिमोरे जिणिसिठी तारिरी र किठि घेऊन बिहे र आाि आहित कि?” ५३ जेवि मी मंखदरित दररोज तुमलिबरोबर होतो, तेवि तुमी मिझिरर हित उसााे निहीत; पि ही तुमसी रेळ आहे आखि अंधकिरिसी सति तुमलि हितित आहे . ५४ मग तिं नी तिाि घेताे आखि मुख यिजकिलि घरी आिाे. आखि पेत दू रनस मिगे येत होति. ५५ आखि जेवि तिं नी सभिगृहिलि म्भिगी आग पेटराी आखि रकत बसाे, तेवि पेत तिं लिम्े बसाि. ५६ पि रकि दिसीने तिाि शेकोटीजरळ बसाेाि पिखहाि आखि तिलिकडे रकटक बघत मििाी, “हि मििूसही तिलिबरोबर होति.” ५७ आखि तिने तिाि निकिराे, आखि मििाि, “बिई, मी तिाि ओळखत निही.” ५८ आखि पोडि रेळिने दु सऱयि रकिने तिाि पिखहाे आखि मटाे, “तू सुदि तिं लिपाकीस आहे स.” तेवि पेत मििाि, “अरे , मी निही.” ५९ आखि सुमिरे तिसिभरिने तिने खितीपूर्क सिं खगताे की, “खरोखरस हि मििूसही तिलिबरोबर होति; किरि तो गिाीाी आहे .” ६० आखि पेत मििाि, “मििसि, तू किय मितो आहे स हे माि कळत निही.” आखि तो बोात असतिनिस, ागेस कोंबडि आरराि. ६१ आखि वभूने रळू न पेतिकडे पिखहाे. तेवि पेतिाि वभूसे रसन आठराे, की तिने तिाि मटाे होते , “ कोंबडि आररणिपूरू तू मिझि तीनदि इनिर करशीा.” ६२ आखि पेत बिहे र गेाि आखि जोरजोरित रडाि. ६३ आखि जि मििसिं नी येशूाि धराे होते , तिं नी तिसी पटि केाी र तिाि मिराे. ६४ आखि तिं नी तिलि डोळिं रर पटी बिं धलिरर, तिलि सेहऱयिरर वहिर केाि आखि तिाि खरसिराे, “भखरषरििी कर, तुाि कोिी मिराे?” ६५ आखि तिं नी तिलिखररद दे रिसी खनंदि करििऱयि इतरही अनेक गोषी बोालि. ६६ आखि खदरस उजिडतिस, ाोकिं से रडीाजन, मुख यिजक र शिसी रकत जमाे आखि तिाि आपलि सभेत नेऊन मििाे, ६७ तू ख्र आहे स कि? आमिाि सिं ग. आखि तो तिं नि मििाि, मी तुमिाि सिं खगताे तरी तुमी खरशिस ठे रििर निही. ६८ आखि मी तुमिाि खरसिराे तरी तुमी माि उतर दे ििर निही आखि माि जिऊही दे ििर निही. ६९ यिनंतर मनुषपुत दे रिलि सिमथि् लि उजरीकडे बसेा. ७० मग ते सर् मििाे, “तर मग तू दे रिसि पुत आहे स किय?” तो तिं नि मििाि, “ तुमी मिति की मी आहे .” ७१ आखि ते मििाे, आमिाि आिखी सिकीसी किय गरज आहे ? किरि आमी सतव तिलि तोंडून ऐकाे आहे . ाूक २३ १ आखि ते सर् ाोक उठून तिाि खपाितिकडे घेऊन गेाे. २ आखि ते तिलिरर आरोप कर ािगाे, की हि मििूस रिष्िाि भष करत आहे आखि कासरिाि खंडिी दे णिस मनिई करत आहे , आखि सतवाि ख्र रिजि मिरत आहे . ३ आखि खपाितिने तिाि खरसिराे, “तू यहदिं सि रिजि आहे स कि?” तिने उतर खदाे, “ तूस मितोस.” ४ मग खपाित मुख यिजकिं नि र ाोकिं नि मििाि, “यि मििसिम्े माि किहीही दोय आढळत निही.” ५ आखि ते अखधकस संत् होऊन मििाे, “तो गिाीािपिसून इपपय्त सर् यहदी वदे शित ाोकिं नि खशकरून भडकरतो.” ६ जेवि खपाितिने गिाीािखरययी ऐकाे, तेवि तिने खरसिराे की तो मििूस गिाीािसि आहे कि. ७ आखि तो हे रोदिलि अखधपतिखिाी आहे हे कळतिस, तिने तिाि हे रोदिकडे पिठराे, जो सतवही ति रेळी यरशाेमम्े होति.
16
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
८ आखि जेवि हे रोदिने येशूाि पिखहाे, तेवि तिाि फिर आनंद झिाि; किरि तिने येशूखरययी पुषळ गोषी ऐकलि होति आखि तिलिकडून रखिदि समतिर घडिरि अशी तिाि आशि होती, तिमुळे तिाि बऱयिस किळिपिसून तिाि पिहणिसी इचि होती. ९ मग तिने तिाि पुषळ शबिं त व् खरसिराे; पि तिने तिाि किहीस उतर खदाे निही. १० आखि मुख यिजक र शिसी उभे रिखहाे आखि तिं नी तिलिरर जोरजोरित आरोप केाि. ११ आखि हे रोदिने आपलि योदिं सखहत तिसि अपमिन केाि, तिसी पटि केाी, तिाि रक भव रस पररधिन करराे आखि तिाि पुनि खपाितिकडे पिठरून खदाे. १२ आखि तिस खदरशी खपाित र हे रोद यिं सी माती झिाी; किरि तिपूरू ते रकमेकिं से रारी होते. १३ आखि खपाितिने मुख यिजक, अखधकिरी र ाोक यिं नि रकत बोािरून, १४ तो तिं नि मििाि, “तुमी यि मििसिाि, जो ाोकिं नि भष करतो असे समजून, मिझिकडे आिाे आहे ; आखि पिहि, मी तुमलिसमोर तिसी सौकशी केाी असति, जि गोषी ंखरययी तुमी तिलिरर आरोप करत आहित, तिं खरययी माि तिलिम्े कोितिही दोय आढळाि निही.” १५ निही, हे रोदही निही; किरि मी तुमिाि तिलिकडे पिठराे होते; आखि पिहि, तिने मरििस पित असे किहीही केाेाे निही. १६ मिून मी तिाि खशकि करीन आखि सोडून दे ईन. १७ (किरि सििलि रेळी तिाि तिं लिसिठी रकिाि सोडिे आरशक आहे .) १८ आखि ते सर् रकदम ओरडून मििाे, “यि मििसिाि दू र करि आखि आमलिसिठी बरबिाि सोडि.” १९ (जिाि शहरित केाेलि रकि बंडिळीबाा आखि खुनिबाा तुरंगित टिकणित आाे .) २० मिून खपाित येशूाि सोडून दे णिस तयिर असलिने, तो पुनि तिं लिशी बोााि. २१ पि ते ओरडून मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळि, तिाि रधरंभिरर सखळि.” २२ आखि तो तिं नि खतसऱयिं दि मििाि, “अरे , तिने किय रिईट केाे आहे ? माि तिलिम्े मरििसे कोितेही किरि आढळाे निही; मिून मी तिाि खशकि करीन आखि सोडून दे ईन.” २३ आखि तिं नी तिबडतोब मोठिने ओरडून तिाि रधरंभिरर सखळणिसी मिगिी केाी. परं तु तिं सि आखि मुख यिजकिं सि आरिज ररसढ ठराि. २४ आखि खपाितिने तिं लि मिगिीनुसिरस खनकिा खदाि. २५ आखि जिाि तिं नी पिखहजे होते, ति बंडखोरी र खुनिलि आरोपिखिाी तुरंगित टिकाेलि मििसिाि तिने तिं लिसिठी सोडाे; पि येशूाि तिने तिं लि इचे नुसिर सोपराे. २६ आखि ते तिाि घेऊन जित असतिनि, तिं नी गिरिबिहे र येििऱयि खसरे खनयन खशमोन निरिलि रकि मििसिाि पकडाे आखि येशूलि मिगे रधरंभ रिहिरि मिून तो तिलिरर ठे राि. २७ आखि ाोकिं सि र ससयिं सि रक मोठि समुदिय तिलिमिगे सिात होति, जे तिलिसिठी शोक करत होते र खरािप करत होते . २८ पि येशू तिं लिकडे रळू न मििाि, “ यरशाेमलि मुाीन ं ो, मिझिसिठी रडू नकि, तर सतवसिठी आखि तुमलि मुािं सिठी रडि.” २९ किरि पिहि, असे खदरस येत आहे त, जेवि ते मितीा, धन ति रिं झ ससयि, आखि जिं लि गभि् नी कधीही जन खदाि निही, आखि जिं लि रनिं नी कधीही दू ध पिजाे निही. ३० मग ते पर्तिं नि मिू ािगतीा, ‘आमलिरर कोसळि;’ आखि टे कडिं नि, ‘आमिाि झिकि.’ ३१ किरि, जर ते खहरविगिर झिडिलि बिबतीत असे करतित, तर सुकि झिडिलि बिबतीत किय केाे जिईा? ३२ आखि तिलिसोबत आिखी दोन गुनेगिरिं निही ठिर मिरणिसिठी आिणित आाे. ३३ आखि जेवि ते काररी निरिलि खठकििी आाे , तेवि तिं नी तिाि र तिलि सिपीदिरिं नि, रकिाि उजरीकडे आखि दु सऱयिाि डिरीकडे , रधरंभिरर सखळाे. ३४ मग येशू मििाि, “ हे खपति, तिं नि कमि कर; किरि ते किय करत आहे त हे तिं नि कळत निही.” आखि तिं नी तिसे रस रिटू न घेताे र खसठि टिकलि.
17
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३५ आखि ाोक पिहत उभे होते . आखि तिं लिबरोबर असाेाे अखधकिरीही तिसी पटि करत मििाे, “तिने इतरिं नि रिसराे; जर तो दे रिसि खनरडाेाि ख्र आहे , तर तिने सतवाि रिसरिरे.” ३६ आखि साखनकिं नीही तिलिजरळ येऊन तिाि सवनेगर दे ऊन तिसी पटि केाी. ३७ आखि तो मििाि, “जर तू यहदिं सि रिजि असशीा, तर सतवाि रिसर.” ३८ आखि तिलिरर गीक, ाॅखटन र खहबू अकरिं त असि मपळिही खाखहाि होति, की ‘हि यहदिं सि रिजि आहे .’ ३९ आखि फिशी खदाेलि गुनेगिरिं पाकी रकिने तिसी खनंदि करत मटाे, “जर तू ख्र असशीा, तर सतवाि आखि आमिाि रिसर.” ४० परं तु दु सऱयिने तिाि उतर दे ऊन मटाे, “तू सुदि तिस खशकेत आहे स, तरीही तुाि दे रिसे भय निही कि?” ४१ आखि आमी तर नियिनेस आहोत; किरि आमिाि आमलि कमि् से योर फळ खमळत आहे : परं तु हि मििसिने किहीही सूक केाेाी निही. ४२ आखि तो येशूाि मििाि, “वभू, तू तुझि रिजित येशीा तेवि मिझी आठरि ठे र.” ४३ आखि येशू तिाि मििाि, “ मी तुाि खरोखर सिं गतो, आज तू मिझिबरोबर नंदनरनित असशीा.” ४४ आखि ती सुमिरे सहिरी घखटकि होती, आखि नरवि घखटकेपय्त सर् पृथीरर अंधिर पसराि होति. ४५ आखि सूय् अंधिराि, आखि मंखदरिसि पडदि मधोमध फिटाि. ४६ आखि येशू मोठिने ओरडून मििाि, “ हे खपति, मी मिझि आति तुझि हिती सोपरतो.” आखि असे मिून तिने विि सोडाि. ४७ आति जेवि शतपतीने घडाेाे पिखहाे, तेवि तो दे रिसि गौरर करत मििाि, “हि मििूस खरोखरस नीखतमिन होति.” ४८ आखि ते दश पिहणिसिठी जमाेाे सर् ाोक, घडाेाी कृते पिहन, आपलि छिती बडरून घेऊन परत गेाे. ४९ आखि तिसे सर् ओळखीसे ाोक र गिाीाहन तिलिमिगे आाेलि ससयि दू र उभे रिहन हि गोषी पिहत होति. ५० आखि पिहि, तेपे योसेफ निरिसि रक सलिगिर होति; तो सिं गाि र नीखतमिन मििूस होति. ५१ (तिने तिं लि सलिाि आखि कृतीाि संमती खदाी नवती;) तो यहदिं लि अररमखपयि निरिलि शहरिसि होति: जो सतवही दे रिलि रिजिसी रिट पिहत होति. ५२ हि मििूस खपाितिकडे गेाि आखि तिने येशूसे शरीर मिखगताे . ५३ आखि तिने ते खिाी उतरराे, आखि तिगिलि किपडित गुंडिळाे, आखि दगडित कोराेलि रकि कबरे त ठे राे, जित यिपूरू कधीही मनुष ठे राि गेाि नवति. ५४ आखि तो खदरस तयिरीसि होति, आखि शबिप जरळ येत होति. ५५ आखि गिाीाहन तिलिबरोबर आाेलि ससयिही तिलिमिगे गेलि आखि तिं नी ती कबर र तिसे शरीर कसे ठे राे होते ते पिखहाे. ५६ मग ते परत आाे आखि तिं नी सुगंधी दवे र ाेप तयिर केाे; आखि आजेवमििे शबिप खदरशी खरशिं ती घेताी. ाूक २४ १ आति आठरडिलि पखहलि खदरशी, अगदी पहिटे , तिं नी तयिर केाेाि सुगंधी पदिप् र इतर किही जििं नि सोबत घेऊन ते कबरे जरळ आाे. २ आखि तिं नि कबरे ररन दगड बिजूाि केाेाि आढळाि. ३ आखि ते आत गेाे, पि तिं नि वभू येशूसे शरीर आढळाे निही. ४ आखि असे झिाे की, ते तिखरययी फिर गोंधळाे असतिनि, पिहि, समकदिर रसे घिताेाे दोन पुरय तिं लिजरळ उभे रिखहाे. ५ आखि ते घिबराे र तिं नी आपाी तोंडे जखमनीकडे झुकराी, तेवि ते तिं नि मििाे, “तुमी मेाेलिं म्े खजरंतिाि कि शोधत आहित?”
18
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
६ तो येपे निही, तर उठाि आहे ; तो गिाीाित असतिनि तुमलिशी कसि बोााि होति, हे आठरि. ७ असे मटाे आहे की, मनुषपुतिाि पिपी मििसिं लि हिती सोपराे जिईा, तिाि रधरंभिरर सखळाे जिईा आखि खतसऱयि खदरशी तो पुनि उठे ा. ८ आखि तिं नि तिसे शब आठराे, ९ आखि तो कबरे तून परत आाि आखि तिने अकरि जििं नि र बिकीलि सरि् नि हि सर् गोषी सिं खगतलि. १० मरीयि मगिखायि, योहिनि, यिकोबिसी आई मरीयि र तिं लिसोबत असाेलि इतर ससयिं नीस हि गोषी वेखयतिं नि सिं खगतलि. ११ आखि तिं से शब तिं नि खनरप्क गोषी रिटाे आखि तिं नी तिरर खरशिस ठे राि निही. १२ मग पेत उठून कबरे कडे धिरत गेाि; आखि खिाी रिकून तिने ती सुती रसे रकि जिगी ठे राेाी पिखहाी; आखि जे घडाे होते तिबाा मनितलि मनित आशय्सखकत होऊन तो खनघून गेाि. १३ आखि पिहि, तिं पाकी दोघे तिस खदरशी यरशाेमपिसून सुमिरे सिठ फाि् गिं रर असाेलि रमिऊस निरिलि गिरी गेाे. १४ आखि घडाेलि हि सर् गोषीखं रययी ते आपिपसित बोााे. १५ आखि असे झिाे की, ते रकत बोात र खरसिरखरखनमय करत असतिनि, येशू सतव जरळ आाि आखि तिं लिबरोबर सिाू ािगाि. १६ परं तु तिं से डोळे झिकाेाे होते, तिमुळे तिं नी तिाि ओळखू शकाे निही. १७ आखि तो तिं नि मििाि, “ तुमी सिाति सिाति दु वखी असति, तेवि तुमी रकमेकिं शी कोिति वकिरसि संरिद सिधति?” १८ आखि तिं लिपाकी केओपिस निरिलि रकिने तिाि उतर खदाे, “तू यरशाेमम्े केरळ रक परदे शी आहे स किय आखि हि खदरसिं त तेपे घडाेलि गोषी तुाि मिहीत निहीत किय?” १९ आखि तिने तिं नि खरसिराे, “ कोिति गोषी?” तिं नी तिाि सिं खगताे, “निझरे पलि येशूखरययी, जो दे रिलि र सर् ाोकिं लि दषीने कृती र रसनित सिमथ्रिन असि संदेषि होति.” २० आखि मुख यिजकिं नी र आमलि शिसकिं नी तिाि मरििसी खशकि दे णिसिठी कसे सोपराे आखि तिाि रधरंभिरर कसे सखळाे. २१ परं तु आमिाि खरशिस होति की तोस इसिरािाि सोडरििर होति; आखि हि गोषी घडून आज खतसरि खदरस आहे . २२ होय, आखि आमलिपाकी किही ससयिं नीसुदि आमिाि आशय्सखकत केाे, जि कबरे जरळ ारकर पोहोसलि होति; २३ आखि जेवि तिं नि तिसे शरीर सिपडाे निही, तेवि ते येऊन मििाे की, तिं नीही दे रदू तिं से दश्न घेताे होते, जिं नी सिं खगताे की तो खजरंत आहे . २४ आखि आमलिबरोबर असाेलिं पाकी किही जि कबरे कडे गेाे, आखि ससयिं नी सिं खगतलिवमििेस तिं नि ते आढळाे; परं तु तो तिं नि खदसाि निही. २५ मग तो तिं नि मििाि, “ अरे मूखि् नो आखि संदेष्िं नी सिं खगताेलि सर् गोषीरं र खरशिस ठे रणिस मंदबुदी असाेलिं नो.” २६ ख्रिने हि गोषी सोसिवित आखि आपलि गौररित वरेश करिरि हे योर नवते कि? २७ आखि मोशे र सर् संदेष्िं पिसून सुररित करन, तिने तिं नि सर् शिसरसनिं तीा सतवखरययीलि गोषी समजिरून सिं खगतलि. २८ आखि ते जि गिरिकडे जित होते , तिलि जरळ आाे ; आखि तो आिखी पुढे जिििर असलिसे भिसरू ािगाि. २९ पि तिं नी तिाि आगह केाि, “आमलिबरोबर पिं ब; किरि सं्िकिळ झिाी असून खदरस बरिस मिरळाि आहे .” आखि तो तिं लिबरोबर रिहणिसिठी आत गेाि. ३० आखि असे झिाे की, तो तिं लिबरोबर जेरियाि बसाि असतिनि, तिने भिकर घेताी, खताि आशीरि् द खदाि, ती मोडाी आखि तिं नि खदाी.
19
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३१ आखि तिं से डोळे उघडाे आखि तिं नी तिाि ओळखाे; आखि तो तिं लि दषीआड झिाि. ३२ आखि ते रकमेकिं नि मििाे, “रिटे त तो आमलिशी बोात असतिनि र आमिाि शिसरसने उागडून सिं गत असतिनि, आमसे हदय जळत नवते कि?” ३३ आखि ते तिस किी उठून यरशाेमाि परत आाे; खतपे तिं नि ते अकरि जि र तिं लिसोबत असाेाे सर्जि रकत जमाेाे आढळाे. ३४ ते मििाे, “वभू खरोखर उठाि आहे आखि तो खशमोनिाि खदसाि आहे .” ३५ आखि तिं नी रिटे त घडाेलि गोषी सिं खगतलि, आखि भिकर मोडणिलि खरधीररन तो तिं लित कसि ओळखाि जित होति हे ही सिं खगताे. ३६ आखि ते असे बोात असतिनि, येशू सतव तिं लिम्े उभि रिखहाि आखि तिं नि मििाि, “ तुमिं ाि शिं ती असो.” ३७ पि ते घिबराे र भयभीत झिाे आखि तिं नी भूत पिखहाे आहे असे तिं नि रिटाे. ३८ आखि तो तिं नि मििाि, “ तुमी कि अस् झिाि आहित? आखि तुमलि मनित असे खरसिर कि येत आहे त?” ३९ पिहि मिझे हित आखि पिय; मिजे मीस आहे . माि सश् करन पिहि; किरि आतिाि मिं स आखि हिडे नसतित, जसे तुमी माि पिहति. ४० आखि असे बोालिरर तिने तिं नि आपाे हित र पिय दिखराे. ४१ आखि ते आनंदिने अजूनही खरशिस ठे रत नवते र आशय्सखकत झिाे होते , तेवि तो तिं नि मििाि, “ तुमलिजरळ येपे किही अन आहे कि?” ४२ आखि तिं नी तिाि भिजाेलि मिशिसि रक तुकडि र मधिलि पोळिसि रक भिग खदाि. ४३ आखि तिने ते घेताे आखि तिं लिसमोर जेराि. ४४ आखि तो तिं नि मििाि, “ मी तुमलिबरोबर असतिनि तुमिाि जे शब सिं खगताे होते, ते हे स आहे त; की मोशेलि खनयमशिसित, संदेष्िं लि पुरकित र रोतसंखहतेत मिझिखरययी जे किही खाखहाेाे आहे , ते सर् पूि् झिाेस पिखहजे .” ४५ मग तिने तिं सी बुदी उघडाी, मिजे तिं नि शिसरसने समजिरीत. ४६ आखि तिं नि मििाे, “ असे खाखहाे आहे की, ख्रिने दु वख सोसिरे र खतसऱयि खदरशी मेाेलिं तून उठिरे हे आरशक होते .” ४७ आखि यरशाेमपिसून सुररित करन, सर् रिष्िं म्े तिलि निरिने पशितिप र पिपिं सी कमि यिं सी घोयिि केाी जिरी. ४८ आखि तुमी हि गोषीस ं े सिकीदिर आहित. ४९ आखि पिहि, मी मिझि खपतिसे रसन तुमलिरर पिठरतो; परं तु जोपय्त तुमिाि सगि् तून सिमथ् वि् होत निही, तोपय्त तुमी यरशाेम शहरित पिं बि. ५० आखि तिने तिं नि बेपिनीपय्त नेाे आखि आपाे हित रर करन तिं नि आशीरि् द खदाि. ५१ आखि असे झिाे की, तो तिं नि आशीरि् द दे त असतिनिस, तो तिं लिपिसून रेगळि झिाि आखि सगि् त रर उसााि गेाि. ५२ आखि तिं नी तिसी उपिसनि केाी, आखि मोठि आनंदिने यरशाेमाि परत आाे . ५३ आखि ते सतत मंखदरित रिहन दे रिसी रुती र आशीरि् द घेत होते. आमेन.
जॉनसे शुभ रत्म िन जॉन १८ १ येशूने हे शब बोालिरर, तो आपलि खशषिं समरेत केदोन ओढिलि पाीकडे गेाि; तेपे रक बिग होती, आखि तो र तिसे खशष ति बिगेत खशराे.
20
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
२ आखि जिने तिसि खरशिसघित केाि ति यहदिािही ती जिगि मिहीत होती; किरि येशू अनेकदि आपलि खशषिं समरेत तेपे जित असे. ३ मग यहदिने मुख यिजक र परशी यिं लिकडून मििसे र अखधकिरी घेऊन, कंदीा, मशिाी आखि शसे घेऊन तो तेपे आाि. ४ मिून, आपलिरर येििऱयि सर् गोषी मिहीत असूनही, येशू बिहे र गेाि आखि तिं नि मििाि, “ तुमी कोििाि शोधत आहित?” ५ तिं नी तिाि उतर खदाे, “निझरे पसि येशू.” येशू तिं नि मििाि, “ तो मीस आहे .” आखि जिने तिसि खरशिसघित केाि होति तो यहदिसुदि तिं लिसोबत उभि होति. ६ मग तिने तिं नि, ‘मी तोस आहे ,’ असे मितिस ते मिगे सरकाे आखि जखमनीरर पडाे. ७ मग तिने तिं नि पुनि खरसिराे, “ तुमी कोििाि शोधत आहित?” तिं नी उतर खदाे, “निझरे पसि येशू.” ८ येशूने उतर खदाे, “ मी तोस आहे हे मी तुमिाि सिं खगताे आहे ; मिून जर तुमी माि शोधत असिा, तर हिं नि तिं लि मिगि् ने जिऊ दि.” ९ मिजे, तिने मटाेाे रसन पूि् विरे, की ‘ तू माि खदाेलिं पाकी मी किहीही गमिराे निही.’ १० मग खशमोन पेतिने तारिर उपसून मुख यिजकिलि सेरकिरर रिर केाि आखि तिसि उजरि किन किपाि. ति सेरकिसे निर मलस होते . ११ मग येशू पेतिाि मििाि, “ तुझी तारिर मिन कर; मिझि खपतिने माि खदाेाि पिाि मी खपििर निही किय?” १२ मग यहदिं लि टोळीने, सेनिपतीने र अखधकिऱयिं नी येशूाि पकडाे आखि तिाि बिं धाे. १३ आखि तिाि वपम अनिसिकडे घेऊन गेाे; किरि तो तिस रयूसि महियिजक असाेलि कियिफिसि सिसरि होति. १४ आति तो कियिफि होति, जिने यहदिं नि असि सलि खदाि की, ाोकिं कररति रकि मििसिने मरिे खहतिसे आहे . १५ आखि खशमोन पेत येशूलि मिगे गेाि र तिसि दु सरि रक खशषही गेाि; तो खशष मुख यिजकिाि पररखसत होति आखि येशूबरोबर मुख यिजकिलि रिजरिडित गेाि. १६ पि पेत दिरिबिहे र उभि होति. मग मुख यिजकिाि ओळखििरि तो दु सरि खशष बिहे र गेाि आखि दिर सिं भिळििऱयि सीशी बोाून पेतिाि आत घेऊन आाि. १७ मग दिरिशी पहिरि दे ििरी तरिी पेतिाि मििाी, “तू सुदि यि मििसिलि खशषिं पाकी रक निहीस कि?” तो मििाि, “मी निही.” १८ आखि सेरक र अखधकिरी तेपे उभे होते, तिं नी कोळशिं सी आग पेटराी होती; किरि पंडी होती; आखि ते शेकत होते; आखि पेतही तिं लिसोबत उभि रिहन शेकत होति. १९ मग मुख यिजकिने येशूाि तिलि खशषिं खरययी आखि तिलि खशकरिीखरययी खरसिराे. २० येशूने तिाि उतर खदाे, “मी जगिसमोर उघडपिे बोााो; मी नेहमी सभि्िनित र मंखदरित खशकरत आाो, खजपे यहदी नेहमी येत-जित असत; आखि गु्पिे मी किहीही बोााो निही.” २१ तू माि कि खरसिरतोस? जिं नी मिझे ऐकाे तिं नि खरसिर की मी तिं नि किय सिं खगताे; पिहि, मी किय मििाो हे तिं नि मिहीत आहे . २२ आखि तो असे बोालिरर, जरळ उभि असाेलि अखधकिऱयिं पाकी रकिने येशूाि आपलि हितिलि तळविने मिरन मटाे, “तू मुख यिजकिाि असे उतर दे तोस कि?” २३ येशूने तिाि उतर खदाे, “ जर मी रिईट बोााो असेन, तर ति रिईटिसी सिक दे ; पि जर सिं गाे बोााो असेन, तर तू माि कि मिरतोस?” २४ आति अनिसिने तिाि बिं धून मुख यिजक कियिफिकडे पिठराे होते . २५ आखि खशमोन पेत उभि रिहन ऊब घेत होति. मिून तिं नी तिाि खरसिराे, “तू सुदि तिलि खशषिं पाकी रक निहीस कि?” तिने नकिर खदाि आखि मििाि, “मी निही.”
21
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
२६ पेतिने जिसि किन किपाि होति, तो मुख यिजकिसि रक नितेरिईक सेरक मितो, “मी तुाि बिगेत तिलिबरोबर पिखहाे निही कि?” २७ तेवि पेतिने पुनि नकिर खदाि; आखि ागेस कोंबडि आरराि. २८ मग तिं नी येशूाि कियफिपिसून नियमंखदरित नेाे; आखि ती सकिळसी रेळ होती; आखि ते सतव नियमंखदरित गेाे निहीत, किरि तिं नि अपखरत होणिसी भीती होती; पि तिं नि रलिं डििसे जेरि करियसे होते. २९ मग खपाित तिं लिकडे जिऊन मििाि, “तुमी हि मििसिरर कोिति आरोप ािराि आहे ?” ३० तिं नी तिाि उतर खदाे, “जर तो गुनेगिर नसति, तर आमी तिाि तुझि सिधीन केाे नसते.” ३१ मग खपाित तिं नि मििाि, “तुमी तिाि घेऊन जि आखि तुमलि कियदिनुसिर तिसि निय करि.” तेवि यहदी तिाि मििाे, “कोििािही ठिर मिरिे आमिाि कियदे शीर निही.” ३२ येशूने जे रसन खदाे होते, की तो कसि मृतू मरििर आहे , ते पूि् विरे मिून. ३३ मग खपाित पुनि नियमंखदरित गेाि आखि तिने येशूाि बोािरून मटाे, “तू यहदिं सि रिजि आहे स कि?” ३४ येशूने तिाि उतर खदाे, “ तू हे सतवहन मित आहे स की इतरिं नी मिझिखरययी तुाि सिं खगताे आहे ?” ३५ खपाितिने उतर खदाे, “मी यहदी आहे कि? तुझिस रिष्िने आखि मुख यिजकिं नी तुाि मिझि सिधीन केाे आहे ; तू किय केाे आहे स?” ३६ येशूने उतर खदाे, “ मिझे रिज यि जगिसे निही; जर मिझे रिज यि जगिसे असते, तर यहदिं लि हिती माि सोपराे जिऊ नये मिून मिझि सेरकिं नी ाढिई केाी असती; परं तु मिझे रिज येपून निही.” ३७ मिून खपाित तिाि मििाि, “तर मग तू रिजि आहे स किय?” येशूने उतर खदाे, “ तू मितोस की मी रिजि आहे . सतिसी सिक दिरी, यिसिठीस मिझि जन झिाि आहे आखि यिस किरििसिठी मी जगित आाो आहे . जो कोिी सतिसि आहे , तो मिझि आरिज ऐकतो.” ३८ खपाित तिाि मििाि, “सत किय आहे ?” असे मिून तो पुनि यहदिं कडे गेाि आखि तिं नि मििाि, “माि तिलिम्े किहीस दोय आढळत निही.” ३९ परं तु तुमसी अशी वपि आहे की रलिं डििलि सििलि रेळी मी तुमलिसिठी रकिाि सोडिरे; तर मग मी यहदिं लि रिजिाि तुमलिसिठी सोडिरे अशी तुमसी इचि आहे कि? ४० मग ते सर् पुनि ओरडून मििाे, “हि निही, तर बरिबि आहे .” बरिबि रक दरोडे खोर होति. जॉन १९ १ मग खपाितिने येशूाि धराे आखि तिाि फटके मिराे. २ आखि साखनकिं नी कि्िं सि मुकुट खरिून तिलि डोकिरर ठे राि आखि तिाि जिं भळि झगि घिताि. ३ आखि ते मििाे, “यहदिं लि रिजि, तुझि जयजयकिर असो!” आखि तिं नी तिाि आपलि हितिं नी मिराे. ४ मिून खपाित पुनि बिहे र गेाि आखि तिं नि मििाि, “पिहि, मी तिाि तुमलिसमोर आित आहे , मिजे तुमिाि कळिरे की तिलिम्े माि किही दोय आढळत निही.” ५ मग येशू कि्िं सि मुकुट र जिं भळि झगि घिाून बिहे र आाि. खपाित तिं नि मििाि, “पिहि, हि तो मििूस!” ६ तेवि मुख यिजकिं नी र अखधकिऱयिं नी तिाि पिखहाे, तेवि ते ओरडून मििाे, “तिाि रधरंभिरर सखळि, तिाि रधरंभिरर सखळि.” खपाित तिं नि मििाि, “तुमी तिाि घेऊन जि आखि रधरंभिरर सखळि; किरि माि तिलित किही दोय आढळत निही.” ७ यहदिं नी तिाि उतर खदाे, “आमलिकडे खनयमशिस आहे , आखि आमलि खनयमशिसिनुसिर तिाि मरि आाे पिखहजे, किरि तिने सतवाि दे रिसि पुत मटाे आहे .” ८ मिून जेवि खपाितिने ते ऐकाे, तेवि तो अखधकस घिबराि; ९ आखि तो पुनि नियमंखदरित गेाि आखि येशूाि मििाि, “तू कोठून आाि आहे स?” पि येशूने तिाि किही उतर खदाे निही. १० मग खपाित तिाि मििाि, “तू मिझिशी बोात निहीस कि? तुाि मिहीत निही कि की तुाि रधरंभिरर सखळणिसि आखि तुाि सोडून दे णिसि अखधकिर माि आहे ?”
22
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
११ येशूने उतर खदाे, “ ररतून तुाि सिमथ् खदाे नसते, तर तू मिझिखररद किहीस कर शकाि नसतिस; मिून जिने माि तुझि सिधीन केाे, तिसे पिप अखधक मोठे आहे .” १२ आखि तेविपिसून खपाित तिाि सोडून दे ऊ ािगाि; परं तु यहदी ओरडून मििाे, “जर तू यि मििसिाि जिऊ दे शीा, तर तू कासरिसि खमत निहीस; जो कोिी सतवाि रिजि घोखयत करतो, तो कासरिलि खररद बोातो.” १३ मिून जेवि खपाितिने ते ऐकाे, तेवि तिने येशूाि बिहे र आिाे आखि जि जिगेाि फरसबंदी मितित, पि खहबू भियेत गबिपि मितित, तेपीा नियसनिरर बसाि. १४ आखि रलिं डि सििलि तयिरीसि तो किळ होति, आखि सुमिरे सहिरि वहर झिाि होति; तेवि तो यहदिं नि मििाि, पिहि, तुमसि रिजि! १५ पि ते ओरडून मििाे, “तिाि दू र करि, तिाि दू र करि, तिाि रधरंभिरर सखळि.” खपाित तिं नि मििाि, “मी तुमलि रिजिाि रधरंभिरर सखळू कि?” मुख यिजकिं नी उतर खदाे, “आमसि कासरिखशरिय दु सरि कोिी रिजि निही.” १६ मग तिने तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी तिं लि सिधीन केाे. आखि तिं नी येशूाि पकडून घेऊन गेाे. १७ आखि तो आपाि रधरंभ घेऊन करटीसे खठकिि निरिलि खठकििी गेाि, जिाि खहबू भियेत गागपि मितित. १८ जेपे तिं नी तिाि रधरंभिरर सखळाे, आखि तिलिबरोबर इतर दोघिं नि, रकि बिजूाि रक आखि दु सऱयि बिजूाि रक, आखि येशू म्भिगी होति. १९ आखि खपाितिने रक शीय्क खाहन ते रधरंभिरर ािराे. तिरर असे खाखहाे होते, ‘निझरे पसि येशू, यहदिं सि रिजि.’ २० तेवि पुषळ यहदिं नी हे शीय्क रिसाे; किरि जेपे येशूाि रधरंभिरर सखळाे होते , ते खठकिि शहरिलि जरळ होते; आखि ते इबी, गीक र ाॅखटन भियिं म्े खाखहाेाे होते. २१ मग यहदिं से मुख यिजक खपाितिाि मििाे, ‘यहदिं सि रिजि’ असे खाह नकि; तर ‘तो मििाि, मी यहदिं सि रिजि आहे ’ असे खाहि. २२ खपाितिने उतर खदाे, “जे मी खाखहाे आहे ते मी खाखहाे आहे .” २३ मग साखनकिं नी येशूाि रधरंभिरर सखळलिरर, तिसे कपडे घेताे आखि तिसे सिर भिग केाे, वतेक साखनकिाि रक भिग; आखि तिसि अंगरखिही घेताि; तो अंगरखि खशरिखररखहत, ररपिसून खिापय्त खरिाेाि होति. २४ मिून ते आपिपसित मििाे, “आपि ते फिडू नये, तर ते कोििसे होईा यिसिठी खसठि टिकूयि.” यिसिठी की, “तिं नी मिझे रस आपिपसित रिटू न घेताे आखि मिझि रसिसिठी खसठि टिकलि,” हे शिसरसन पूि् विरे. मिून साखनकिं नी हि गोषी केलि. २५ तेवि येशूलि रधरंभिपिशी तिसी आई, खतसी बहीि, केओफिसी पती मरीयि आखि मगिखायि मरीयि उभि होति. २६ तेवि येशूने आपलि आईाि आखि जरळ उभि असाेलि आपलि आरडति खशषिाि पिखहाे, तेवि तो आपलि आईाि मििाि, “ बिई, पिहि, हि तुझि मुागि!” २७ मग तो खशषिाि मििाि, “ पिहि, ही तुझी आई!” आखि तिस कििपिसून ति खशषिने खताि आपलि घरी नेाे. २८ यिनंतर, सर् गोषी आति पूि् झिलि आहे त हे जििून, शिसरसन पूि् विरे मिून येशू मििाि, माि तहिन ािगाी आहे . २९ आति तेपे सवनेगरने भराेाे रक भिं डे ठे राे होते ; आखि तिं नी रक संज सवनेगरने भरन तो खहसोपिरर ठे राि आखि तिलि तोंडिाि ािराि. ३० मिून येशूने सवनेगर घेतलिरर, “ सर् पूि् झिाे आहे ,” असे मिून तिने आपाे डोके खिाी झुकराे आखि आपाि विि सोडाि.
23
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३१ मिून यहदिं नी, तयिरीसि खदरस असलिमुळे आखि शबिप खदरशी मृतदे ह रधरंभिरर रिह नयेत मिून (किरि तो शबिप खदरस मोठि खदरस होति), तिं से पिय मोडिरेत आखि तिं नि तेपून उतररिरे अशी खपाितिकडे खरनंती केाी. ३२ मग साखनक आाे आखि तिं नी पखहलिसे र तिलिबरोबर रधरंभिरर सखळाेलि दु सऱयिसे पिय मोडाे. ३३ पि जेवि ते येशूजरळ आाे आखि तिने विि सोडाे आहे त हे तिं नी पिखहाे, तेवि तिं नी तिसे पिय मोडाे निहीत. ३४ परं तु साखनकिं पाकी रकिने भिाि तिलि कुशीत खुपसाि आखि ागेस तितून रक र पििी बिहे र आाे . ३५ आखि जिने ते पिखहाे तिने सिक खदाी, आखि तिसी सिक खरी आहे ; आखि तो जे सिं गतो ते खरे आहे हे तिाि मिहीत आहे , यिसिठी की तुमी खरशिस ठे रिरि. ३६ किरि हि गोषी घडलि, यिसिठी की ‘तिसे रकही हिड मोडाे जिििर निही’ हे शिसरसन पूि् विरे. ३७ आखि दु सरे शिसरसन असे मिते की, जिाि तिं नी भोसकाे, तिलिकडे ते पिहतीा. ३८ आखि यिनंतर अररमखपयिसि योसेफ, जो येशूसि खशष होति, पि यहदिं लि भीतीने गु्पिे रिहत होति, तिने येशूसे शरीर घेऊन जिणिसिठी खपाितिकडे खरनंती केाी; आखि खपाितिने तिाि पररिनगी खदाी. मिून तो आाि आखि तिने येशूसे शरीर नेाे. ३९ आखि जो खनकोदे म वपम रिती येशूकडे आाि होति, तोही तेपे आाि आखि तिने सुमिरे शंभर पौंड रजनिसे गंधरस र अगर यिं से खमशि आिाे. ४० मग तिं नी येशूसे शरीर घेताे आखि यहदिं लि दफन करणिलि पदतीवमििे, सुगंधी तेािसह सुती रसिं त गुंडिळाे. ४१ आति, जि खठकििी तिाि रधरंभिरर सखळाे होते, ति खठकििी रक बिग होती; आखि ति बिगेत रक नरीन कबर होती, खजलित अदिप कोििािही ठे राे गेाे नवते. ४२ मिून यहदिं लि तयिरीलि खदरसिमुळे तिं नी येशूाि तेपे ठे राे ; किरि कबर जरळस होती. जॉन २० १ आठरडिलि पखहलि खदरशी, मरीयि मगिखानि पहिटे , अजून अंधिर असतिनिस, कबरे जरळ आाी आखि खतने पिखहाे की कबरे ररन दगड किढाेाि आहे . २ मग ती धिरत खशमोन पेत र येशूसि आरडति दु सरि खशष यिं लिकडे आाी आखि तिं नि मििाी, “तिं नी वभूाि कबरे तून बिहे र नेाे आहे आखि तिं नी तिाि कोठे ठे राे आहे हे आमिाि मिहीत निही.” ३ मिून पेत आखि तो दु सरि खशष बिहे र पडून कबरे जरळ आाे . ४ मिून ते दोघेही रकत धिराे; आखि दु सरि खशष पेतिलि पुढे धिराि आखि कबरे जरळ वपम पोहोसाि. ५ आखि तिने खिाी रिकून आत डोकिरून पिखहाे असति, तिाि ती सुती रसे पडाेाी खदसाी; तरीही तो आत गेाि निही. ६ मग तिलि मिगोमिग खशमोन पेत आाि आखि कबरे त गेाि; खतपे तिाि सुती रसे पडाेाी खदसाी. ७ आखि तिलि डोकिभोरती असाेाि तो रमिा, कपडिं बरोबर पडाेाि नवति, तर रकि रेगळि खठकििी गुंडिळू न ठे राेाि होति. ८ मग जो दु सरि खशष कबरे जरळ वपम आाि होति, तोही आत गेाि; तिने पिखहाे आखि खरशिस ठे राि. ९ किरि, तो मेाेलिं तून पुनि उठािस पिखहजे, हे शिसरसन तिं नि अदिप मिहीत नवते. १० मग खशष पुनि आपिपलि घरी खनघून गेाे. ११ परं तु मरीयि कबरे जरळ बिहे र उभी रिहन रडत होती; आखि रडत असतिनि, ती खिाी रिकाी आखि खतने कबरे त डोकिरून पिखहाे. १२ आखि तिने पिखहाे की, पिं ढरे रस घिताेाे दोन दे रदू त बसाे होते, रक डोकिजरळ आखि दु सरि पियिजरळ, खजपे येशूसे शरीर ठे राे होते . १३ आखि ते खताि मििाे, “बिई, तू कि रडत आहे स?” ती तिं नि मििाी, “किरि तिं नी मिझि वभूाि नेाे आहे आखि तिं नी तिाि कोठे ठे राे आहे हे माि मिहीत निही.”
24
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१४ आखि असे बोालिरर ती मिगे रळाी, तेवि खताि येशू उभि असाेाि खदसाि, पि तो येशू आहे हे खताि ओळखति आाे निही. १५ येशू खताि मििाि, “ बिई, तू कि रडत आहे स? तू कोििाि शोधत आहे स?” तो मिळी आहे असे समजून ती तिाि मििाी, “सिहे ब, जर तुमी तिाि येपून नेाे असेा, तर तुमी तिाि कोठे ठे राे आहे हे माि सिं गि, मिजे मी तिाि घेऊन जिईन.” १६ येशू खताि मििाि, “ मरीये .” ती रळू न तिाि मििाी, “रबोनी; मिजे, गुर.” १७ येशू खताि मििाि, “ माि सश् कर नकोस; किरि मी अजून मिझि खपतिकडे रर सढून गेाो निही. पि तू मिझि भिरिं कडे जि आखि तिं नि सिं ग की, मी मिझि खपतिकडे र तुमलि खपतिकडे , आखि मिझि दे रिकडे र तुमलि दे रिकडे रर सढून जित आहे .” १८ मरीयि मगिखानि येऊन खशषिं नि मििाी की, खतने वभूाि पिखहाे होते आखि तिने खताि हि गोषी सिं खगतलि होति. १९ मग तिस खदरशी सं्िकिळी, आठरडिलि पखहलि खदरशी, यहदिं लि भीतीने खशष खजपे जमाे होते ति जिगेसे दररिजे बंद असतिनि, येशू येऊन तिं लिम्े उभि रिखहाि आखि तिं नि मििाि, “ तुमिं ाि शिं ती असो.” २० आखि असे बोालिरर तिने तिं नि आपाे हित र आपाी बिजू दिखराी. तेवि वभूाि पिहन खशषिं नि आनंद झिाि. २१ मग येशू तिं नि पुनि मििाि, “ तुमिं ाि शिं ती असो; जसे मिझि खपतिने माि पिठराे आहे , तसेस मी तुमिं ाि पिठरतो.” २२ आखि असे बोाून तिने तिं लिरर शिस सोडाि आखि तिं नि मििाि, “ पखरत आति सीकिरि.” २३ जिं सी पिपे तुमी कमि करिा, ती तिं नि कमि केाी जितीा; आखि जिं सी पिपे तुमी रिखून ठे रिा, ती रिखून ठे राी जितीा. २४ पि येशू आाि तेवि, खदखदमस निरिसि, बिरि खशषिं पाकी रक असाेाि पोमि तिं लिबरोबर नवति. २५ तेवि इतर खशषिं नी तिाि मटाे, “आमी वभूाि पिखहाे आहे .” परं तु तो तिं नि मििाि, “जोपय्त मी तिलि हितिं ररीा सखळिं लि खुिि पिहििर निही, आखि ति खुििं म्े मिझे बोट घिाििर निही, आखि तिलि कुशीत मिझि हित घिाििर निही, तोपय्त मी खरशिस ठे रििर निही.” २६ आखि आठ खदरसिं नंतर पुनि तिसे खशष आत होते आखि पोमि तिं लिबरोबर होति; तेवि दिरे बंद असतिनि येशू आत आाि आखि म्भिगी उभि रिहन मििाि, “ तुमिं ाि शिं ती असो.” २७ मग तो पोमिाि मििाि, “ इकडे ये, तुझे बोट ािर आखि मिझे हित पिहि; आखि इकडे ये , तुझि हित ािर आखि तो मिझि कुशीत घिा; आखि अखरशिसू न होति, खरशिस ठे रििरि हो.” २८ तेवि पोमि तिाि मििाि, “मिझि वभू आखि मिझि दे रि.” २९ येशू तिाि मििाि, “ पोमि, तू माि पिखहाे आहे स मिून खरशिस ठे राि आहे स; धन ते, जिं नी माि न पिहतिही खरशिस ठे राि आहे .” ३० आखि येशूने आपलि खशषिं समक खरोखरस आिखी पुषळ समतिर केाे, जे यि पुरकित खाखहाेाे निहीत: ३१ परं तु हि गोषी खाखहलि आहे त, यिसिठी की तुमी खरशिस ठे रिरि की येशू हि ख्र, दे रिसि पुत आहे ; आखि खरशिस ठे रून तिलि निरिने तुमिाि जीरन खमळिरे. जॉन २१ १ हि गोषी ंनंतर येशू खतबेररयिलि समुदिजरळ खशषिं नि पुनि खदसाि; आखि अशिवकिरे तो सतवाि वकट झिाि. २ तेपे खशमोन पेत, खददम निरिसि पोमि, गिाीामधीा किनि येपीा नपनेा, जबीसे पुत र तिसे इतर दोघे खशष रकत होते . ३ खशमोन पेत तिं नि मििाि, “मी मिसेमिरीाि जितो.” ते तिाि मििाे, “आमीही तुझिबरोबर येतो.” ते खनघिाे आखि तिबडतोब रकि जहिजित सढाे; आखि ति रिती तिं नि किहीस खमळिाे निही. ४ पि जेवि सकिळ झिाी, तेवि येशू खकनिऱयिरर उभि होति; मित तो येशू आहे हे खशषिं नि कळाे निही.
25
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
५ मग येशू तिं नि मििाि, “ मुािं नो, तुमलिजरळ किही खिणिसे आहे कि?” तिं नी उतर खदाे, “निही.” ६ आखि तो तिं नि मििाि, जहिजिलि उजवि बिजूाि जिळे टिकि, मिजे तुमिाि सिपडे ा. मिून तिं नी जिळे टिकाे, पि मिशिं लि वसंड गदूमुळे तिं नि ते ओढति आाे निही. ७ मिून येशूसि आरडति खशष पेतिाि मििाि, “तो वभू आहे .” आति, तो वभू आहे हे ऐकलिरर खशमोन पेतिने (तो नग असलिमुळे) आपाि कोळीसि झगि कमरे ाि बिं धाि आखि समुदित उडी घेताी. ८ आखि बिकीसे खशष रकि ाहिनशि होडीतून आाे ; (किरि ते खकनिऱयिपिसून फिर दू र नवते, पि सुमिरे दोनशे हित अंतरिरर होते ,) आखि ते मिसे असाेाे जिळे ओढत होते. ९ मग ते खकनिऱयिरर येतिस, तिं नि खतपे कोळशिं सी आग, तिरर ठे राेाे मिसे आखि भिकरी खदसाी. १० येशू तिं नि मििाि, “ तुमी आति पकडाेाे मिसे आिि.” ११ खशमोन पेत रर गेाि आखि तिने खकनिऱयिरर जिळे ओढाे, जे मोठि मिशिं नी, मिजे रकशे तेपन मिशिं नी, भरन गेाे होते ; आखि ररढे सगळे मिसे असूनही जिळे तुटाे निही. १२ येशू तिं नि मििाि, “ यि आखि जेरि करि.” तो वभू आहे हे मिहीत असलिमुळे, “तू कोि आहे स?” असे खरसिरणिसे धिडस खशषिं पाकी कोििही झिाे निही. १३ मग येशू येतो आखि भिकर घेऊन तिं नि दे तो, आखि तिसवमििे मिसेही दे तो. १४ मेाेलिं तून उठलिनंतर येशूने सतवाि आपलि खशषिं नि दिखरणिसी ही खतसरी रेळ होती. १५ मग जेरि झिलिरर येशू खशमोन पेतिाि मििाि, “ खशमोन, योनिलि मुाि, तू हिं पेकि मिझिरर अखधक वेम करतोस किय?” तो तिाि मििाि, “होय, वभू; मिझे तुझिरर वेम आहे हे तुाि मिहीत आहे .” तो तिाि मििाि, “ मिझि कोकरिं नि सिरि दे .” १६ तो तिाि दु सऱयिं दि मििाि, “ खशमोन, योनिलि मुाि, तुझे मिझिरर वेम आहे कि?” तो तिाि मििाि, “होय, वभू; मिझे तुझिरर वेम आहे हे तुाि मिहीत आहे .” तो तिाि मििाि, “ मिझि मेढरिं नि सिरि दे .” १७ तो तिाि खतसऱयिं दि मििाि, “ खशमोन, योनिलि मुाि, तू मिझिरर वीती करतोस कि?” तिने खतसऱयिं दि “तू मिझिरर वीती करतोस कि?” असे मटलिमुळे पेत दु वखी झिाि. तो तिाि मििाि, “वभू, तुाि सर् किही मिहीत आहे ; मी तुझिरर वीती करतो हे ही तुाि मिहीत आहे .” येशू तिाि मििाि, “ मिझि मेढरिं नि सिरि दे .” १८ मी तुाि खरोखर सिं गतो, तू तरि असतिनि, तू सतव कंबर कसून आपलि इचे नुसिर कुठे ही जित असे; पि जेवि तू मितिरि होशीा, तेवि तू आपाे हित पसरशीा आखि दु सरि कोिीतरी तुाि कंबर कसून तुझि इचे खररद कुठे ही घेऊन जिईा. १९ कोिति मरििने तो दे रिसि गौरर करििर आहे , हे सूखसत करणिसिठी तो असे बोााि. आखि हे बोाून झिलिरर तो तिाि मििाि, मिझिमिगे यि. २० मग पेतिने मिगे रळू न पिखहाे, तर तिाि खदसाे की येशूसि आरडति खशष तिलि मिगे येत आहे ; जो रितीलि जेरििलि रेळी तिलि छितीरर टे कून मििाि होति, “वभू, तुझि खरशिसघित करििरि तो कोि आहे ?” २१ पेत तिाि पिहन येशूाि मििाि, “वभू, मग हि मििूस किय करििर आहे ?” २२ येशू तिाि मििाि, “ मी येईपय्त तिने पिं बिरे अशी मिझी इचि असाी तर, तित तुझे किय? तू मिझिमिगे ये.” २३ मग बंधूंम्े अशी बितमी पसराी की, तो खशष मरििर निही; तरी येशू तिाि मििाि निही की, ‘तो मरििर निही’; उाट, ‘ मी येईपय्त तिने पिं बिरे अशी मिझी इचि असेा, तर तित तुझे किय?’ २४ हि तोस खशष आहे जिने हि गोषी ंखरययी सिक खदाी आखि खाखहलि; आखि आमिाि मिहीत आहे की तिसी सिक खरी आहे . २५ आखि येशूने केाेलि अशि आिखीही पुषळ गोषी आहे त, की ति सर् जर खाखहलि गेलि, तर माि रिटते की खाखहाी जिििरी पुरके सिमिरून घेणिसिठी जगदे खीा अपुरे पडे ा. आमेन.
26
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
वेख यतिंस ी कृ ते वेख यतिंस ी कृ ते १
१ हे खपओखफास, येशूने जे किही करियाि र खशकरियाि सुररित केाी, ति सरि् खरययीसि पूरूसि वबंध मी तयिर केाि आहे . २ तिने खनरडाेलि वेखयतिं नि पखरत आतिमिरे आजि खदलिनंतर, तो रर घेताि जिईपय्त: ३ जिं नि तिने आपलि दु वखभोगिनंतर अनेक खनवसंखदग पुरिविं नी सतवाि खजरंत असलिसे दिखराे; तो सिळीस खदरस तिं नि खदसत होति आखि दे रिलि रिजिसंबंधी गोषी बोात होति. ४ आखि तिं लिबरोबर रकत जमलिरर, तिने तिं नि आजि खदाी की, तिं नी यरशाेम सोडून जिऊ नये, तर खपतिलि रसनिसी रिट पिहिरी; ते रसन, तो मििाि, तुमी मिझिकडून ऐकाे आहे . ५ किरि योहिनिने खरोखर पिणिने बिस्सि खदाि; पि किही खदरसिं तस तुमिाि पखरत आतिने बिस्सि खदाि जिईा. ६ तेवि ते रकत जमाे असति, तिं नी तिाि खरसिराे , “वभू , तू यि रेळी इसिरािसे रिज पुनि ्िखपत करििर आहे स किय?” ७ आखि तो तिं नि मििाि, जि गोषी खपतिने आपलि अखधकिरित ठे रलि आहे त, ति किळ र ऋतू तुमिाि मिहीत असिे योर निही. ८ परं तु पखरत आति तुमलिरर उतरलिरर तुमिाि सिमथ् खमळे ा; आखि तुमी यरशाेमम्े, सर् यहदीयि वदे शित, शोमरोनित र पृथीलि किनिकोपऱयिपय्त मिझे सिकीदिर विा. ९ आखि जेवि तिने हि गोषी सिं खगतलि, तेवि ते पिहत असतिनिस तिाि रर उसााे गेाे; आखि रकि ढगिने तिाि तिं लि दषीआड केाे. १० आखि तो रर जित असतिनि ते आकिशिकडे रकटक पिहत होते, तेवि पिहि, पिं ढरे रस घिताेाे दोन पुरय तिं लिजरळ उभे होते; ११ तिं नी असेही मटाे, “अहो गिाीाितीा ाोकिं नो, तुमी आकिशिकडे टक ािरून कि पिहत आहित? हिस येशू, जो तुमलिमधून सगि् त घेताि गेाि आहे , तो जसि तुमी तिाि सगि् त जितिनि पिखहाे आहे , तिसवमििे परत येईा.”
खनकोदे म ससे शुभ रत्म िन अ् िय १ १ अनिस, कियिफि, सुमि, दितिम, गमिाीरा, यहदि, ाेरी, नेफपाीम, अाेकझिं डर, सियरस आखि इतर यहदी येशूखरययी खपाितिकडे गेाे आखि तिं नी तिलिरर अनेक गंभीर गुनहिं सि आरोप केाि. २ आखि मििाे, आमिाि खिती आहे की येशू हि सुतिर योसेफिसि मुागि असून तो मरीयेलि पोटी जनाेाि आहे , आखि तो सतवाि दे रिसि पुत र रिजि मिरतो; इतकेस नवे तर, तो शबिप र आमलि पूर्जिं से खनयम मोडणिसि वयत करतो. ३ खपाितिने उतर खदाे; तो किय घोखयत करतो? आखि तो किय खररघळरणिसि वयत करतो? ४ यहदिं नी तिाि सिं खगताे, “आमलिकडे असि खनयम आहे की शबिप खदरशी रोग बरे करणिस मनिई आहे ; परं तु तो ति खदरशी दु ष मिगि् नी पिं गळे , बखहरे , पकिघितिने गर, आं धळे , कुयरोगी आखि भूतगर यिं नि बरे करतो.” ५ खपाितिने उतर खदाे, “तो दु ष मिगि् नी हे कसे कर शकतो?” तिं नी उतर खदाे, “तो रक जिदू गिर आहे आखि सातिनिं लि अखधपतीलि सिहियिने भुते किढतो; आखि तिमुळे सर् गोषी तिलि अधीन होतित.” ६ मग खपाित मििाि, भुते किढिे हे अशुद आतिसे किय् निही, तर ते दे रिलि सिमथि् तून होत असलिसे खदसते. ७ यहदिं नी खपाितिाि उतर खदाे, “महिरिज, आमी तुमिाि खरनंती करतो की, तुमी तिाि तुमलि नियिायित हजर रिहणिसिठी बोारि आखि तिसे मििे सतव ऐकि.” ८ मग खपाितिने रकि दू तिाि बोािरून तिाि खरसिराे, “ख्रिाि येपे कोिति रीतीने आिाे जिईा?” ९ मग तो दू त बिहे र गेाि आखि ख्रिाि ओळखत असलिमुळे तिने तिाि रंदन केाे; आखि आपलि हितित असाेाि झगि जखमनीरर पसरन तो मििाि, “वभू, यिरर सिाून आत जि, किरि रिजपिािने तुमिाि बोािराे आहे .”
27
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१० जेवि यहदिं लि ाकित आाे की दू तिने किय केाे आहे , तेवि ते खपाितिसमोर तिलिखररद ओरडाे आखि मििाे, “तू तिाि दू तिमिफ्त न बोािरति खशपियिमिफ्त कि बोािराेस?” किरि दू तिने तिाि पिहतिस तिाि नमसिर केाि आखि आपलि हितित असाेाि झगि तिलिसमोर जखमनीरर पसरन तिाि मटाे, “वभू, रिजपिािने तुमिाि बोािराे आहे .” ११ मग खपाितिने दू तिाि बोािरून मटाे, “तू असे कि केाेस?” १२ दू तिने उतर खदाे, “जेवि तू माि यरशाेमहन अाेकझिं डरकडे पिठराेस, तेवि मी येशूाि रकि गिढरीरर बसाेाि पिखहाि, आखि इबी ाोकिं सी मुाे हितित झिडिं लि फिं दि घेऊन ‘होसनि’ असि जयघोय करत होती.” १३ इतरिं नी रिटे त आपाी रसे पसराी आखि मििाे, “हे सगि् तलि, आमसे रकि कर; जो परमेशरिलि निरिने येतो तो धन आहे .” १४ मग यहदिं नी ति दू तिखररद ओरडून मटाे, “इबी ाोकिं लि मुािं नी इबी भियेत जयघोय केाि; मग तू , जो गीक आहे स, तिाि इबी भियि कशी समजाी?” १५ दू तिने तिं नि उतर खदाे, “मी रकि यहदिाि खरसिराे, की मुाे खहबू भियेत जे ओरडत आहे त ते किय आहे ?” १६ आखि तिने माि समजिरून सिं खगताे की, ते होसनि मिून ओरडतित, जिसि अप् आहे , हे वभू, माि रिसर; खकंरि, हे वभू, रिसर. १७ मग खपाित तिं नि मििाि, “मुािं नी सिं खगताेलि शबिं नि तुमी सतव मौन बिळगून कि सिक दे त आहित? दू तिने किय सूक केाी आहे ?” आखि ते गप रिखहाे . १८ मग रिजपिािने दू तिाि सिं खगताे, “जि आखि कोितिही मिगि् ने तिाि पकडून आिणिसि वयत कर.” १९ परं तु दू त बिहे र गेाि आखि पूरूवमििेस मििाि, “वभू, आत यि, किरि रिजपिािने तुमिाि बोािराे आहे .” २० आखि जेवि येशू धजधिरी ाोकिं सोबत आत जित होति, तेवि ति धजिं लि खशखरिं नी खिाी रिकून येशूसी उपिसनि केाी. २१ तेवि यहदिं नी ति धजिं खररद अखधक आरेशिने ओरडाे. २२ पि खपाित यहदिं नि मििाि, “माि मिहीत आहे की धजिं लि खशखरिं नी सतवहन येशूपुढे नतमरक होऊन तिसी उपिसनि केाी, हे तुमिाि आरडत निही; पि तुमी ति धजिं खररद असि आकोश कि करति, जिू किही तिं नी नतमरक होऊन उपिसनि केाी आहे ?” २३ तिं नी खपाितिाि उतर खदाे, “आमी पिखहाे की, सतव धजधिरक येशूपुढे नतमरक होऊन तिसी उपिसनि करत होते.” २४ मग रिजपिािने धजधिरकिं नि बोािरून तिं नि मटाे, “तुमी असे कि केाे?” २५ धजधिरक खपाितिाि मििाे, “आमी सर्जि मूखत्पूजक आहोत आखि मंखदरिं तीा दे रिं सी पूजि करतो; मग आमी तिसी उपिसनि करणिसि खरसिर तरी कसि करिरि? आमी फक आमलि हितित धज धराे होते आखि ते (धजधिरक) नतमरक होऊन तिसी उपिसनि करत होते.” २६ मग खपाित सभि्िनिलि पुढिऱयिं नि मििाि, “तुमी सतव किही बारिन मििसे खनरडि आखि तिं नि धज धर दि, मिजे मग आपि पिह की ते सतवहन रिकतित की निही.” २७ मिून यहदिं लि रडीाधिऱयिं नी बिरि सरि् त बारिन आखि सकम रृद पुरयिं नि शोधून किढाे, आखि तिं लि हितित धज दे ऊन ते रिजपिािसमोर उभे रिखहाे . २८ मग खपाित दू तिाि मििाि, “येशूाि बिहे र घेऊन जि आखि कसेही करन तिाि परत आत घेऊन ये.” आखि येशू र तो दू त सभिगृहिबिहे र गेाे. २९ आखि खपाितिने पूरू धज रिहििऱयि धजधिरकिं नि बोािरून तिं नि शपप खदाी की, येशू पूरू आत आाि तेवि जर तिं नी तिवकिरे धज रिहाे नसते, तर तो तिं सी डोकी किपून टिकेा. ३० मग रिजपिािने येशूाि पुनि आत येणिसी आजि खदाी. ३१ आखि ति दू तिने पूरूवमििेस केाे आखि येशूाि खूप खरनंती केाी की तिने तिलि झगिररन सिािरे; आखि तो तिरर सिााि र आत गेाि. ३२ आखि जेवि येशू आत गेाि, तेवि धजिं नी पूरूवमििेस नतमरक होऊन तिसी उपिसनि केाी.
28
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
वकरि २ १ आति हे पिहन खपाित घिबराि आखि आपलि आसनिररन उठििर होति. २ पि तो उठििर इतकित, दू र उभि असाेलि तिलि पतीने तिाि खनरोप पिठराि की, “ति नीखतमिन मििसिशी तुझि किही संबंध ठे रू नकोस; किरि आज रिती माि दषिं त झिलिमुळे तिलिखरययी माि खूप दु वख झिाे आहे .” ३ हे ऐकून यहदी खपाितिाि मििाे, “आमी तुाि सिं खगताे नवते कि, की तो जिदु गिर आहे ? पिहि, तिने तुझि पतीाि स् दिखराे आहे .” ४ मग खपाितिने येशूाि बोािरून मटाे, “ते तुझिखररद किय सिक दे त आहे त हे तू ऐकाे आहे स, तरीही तू किहीस उतर दे त निहीस?” ५ येशूने उतर खदाे, “जर तिं नि बोाणिसी शकी नसती, तर ते बोाू शकाे नसते; परं तु वतेकिाि आपलि खजभेरर सिं गाे आखि रिईट दोनी बोाणिसी आजि असलिमुळे, तिने खतसिस उपयोग करिरि.” ६ परं तु यहदिं लि रडीाजनिं नी येशूाि उतर खदाे, “आमी कशिसी अपेकि करिरी?” ७ पखहाे मिजे, तुझिखरययी आमिाि हे मिहीत आहे की, तुझि जन वखभसिरितून झिाि होति; दु सरे मिजे , तुझि जनिमुळे बेपाेहेमम्े बिाकिं नि ठिर मिरणित आाे; खतसरे मिजे , तुझे आई-रडीा मरीयि इखज् दे शित पळू न गेाे, किरि तिं नि आपलिस ाोकिं रर खरशिस ठे रति येत नवति. ८ जरळ उभि असाेलि किही यहदिं नी अखधक अनुकूापिे मटाे, “तो वखभसिरितून जनाि आहे असे आमी मिू शकत निही; परं तु आमिाि मिहीत आहे की तिसी आई मररयम योसेफिशी रिगत होती, आखि मिून तो वखभसिरितून जनाि निही.” ९ मग खपाित, जि यहदिं नी तो वखभसिरितून जनाि आहे असे सिं खगताे होते, तिं नि मििाि, “तुमसे हे कपन खरे निही, किरि तिसि रिगिनखरधी झिाि होति, जशी तुमलिस रिष्ितीा मििसे सिक दे तित.” १० अनिस आखि कियिफि खपाितिाि मििाे, “तिने वखभसिरितून जन घेताि आहे र तो जिदु गिर आहे , असि आकोश करििऱयि यि सर् ाोकिं कडे ाक खदाे पिखहजे; परं तु जिं नी तिसि वखभसिरितून जन झिलिसे निकिराे आहे , ते तिसे धमि् तररत र खशष आहे त.” ११ खपाितिने अनिस आखि कियिफि यिं नि खरसिराे, “धमि् तररत कोि आहे त?” तिं नी उतर खदाे, “ते असे ाोक आहे त जे परधमूयिं सी मुाे आहे त, आखि यहदी झिाे निहीत, परं तु तिसे अनुयियी आहे त.” १२ तेवि रािजर, असे ररयस, अँटोखनयस, यिकोब, किरि र शमुरेा, इसहिक र खफनीस, खकसस र अखगपि, अनिस र यहदि यिं नी उतर खदाे, “आमी धमि् तररत निही, तर यहदिं सी मुाे आहोत, आखि आमी सत बोातो, आखि मरीयेसि रिगत खररिह झिाि तेवि आमी खतपे उपस्त होतो.” १३ मग खपाित हे बोाििऱयि ति बिरि मििसिं नि उाे शून मििाि, “मी तुमिाि कासरिलि जीरिसी शपप घिाून सिं गतो की, तिसि जन वखभसिरितून झिाि होति की निही, हे तुमी विमिखिकपिे सिं गि आखि तुमी सिं खगताेलि गोषी खऱयि आहे त कि, हे ही सिं गि.” १४ तिं नी खपाितिाि उतर खदाे, “आमलिकडे रक कियदि आहे , जिनुसिर शपप घेिे पिप असलिने आमिाि तसे करणिस मनिई आहे : आमी सिं खगतलिवमििे घडाे निही, अशी तिं नी कासरिलि जीरिसी शपप घिरी आखि आमी मरि पतरणिस तयिर आहोत.” १५ मग अनिस आखि कियिफि खपाितिाि मििाे, “तो दे रिसि पुत र रिजि असलिसि दिरि करत असाि तरी, तो नीस कुळित जनाेाि र जिदू गिर आहे हे आमिाि मिहीत असूनही, ते बिरि जि खरशिस ठे रत निहीत; पि आमसि यिरर खरशिस बसेनि इतकि दू र आहे की, हे ऐकून आमिाि परपर किपते.” १६ मग खपाितिने, ‘तो वखभसिरितून जनाेाि निही’ असे मिििऱयि बिरि मििसिं नि रगळू न, बिकी सरि् नि बिहे र जिणिसी आजि खदाी आखि येशूाि दू र जिणिस सिं खगताे, आखि तिं नि मििाि, “यहदिं नि येशूाि ठिर मिरणिसि खरसिर कि आाि आहे ?” १७ तिं नी तिाि उतर खदाे, “तिने शबिप खदरशी रोग बरे केाे मिून ते रिगिराे आहे त.” खपाित मििाि, “सिं गलि किमिबाा ते तिाि ठिर मिरतीा किय?” ते तिाि मििाे, “होय, महिरिज.”
29
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
वकरि ३ १ मग खपाित कोधिने भरन सभिगृहिबिहे र गेाि आखि यहदिं नि मििाि, “मी संपूि् जगिाि सिकी ठे रतो की, ति मििसिम्े माि कोितिही दोय आढळत निही.” २ यहदी खपाितिाि मििाे, “जर तो दु ष नसति, तर आमी तिाि तुझिसमोर आिाे नसते.” ३ खपाित तिं नि मििाि, “तुमी तिाि पकडून तुमलि कियदिनुसिर तिसि खटाि सिारिा कि?” ४ मग यहदी मििाे, “आमिाि कोििािही ठिर मिरिे कियदे शीर निही.” ५ खपाित यहदिं नि मििाि, “मिून, ‘तू हति कर नकोस’ ही आजि तुमसी आहे , मिझी निही.” ६ आखि तो पुनि सभिगृहित गेाि आखि तिने येशूाि रकिं तित बोािरून मटाे, “तू यहदिं सि रिजि आहे स कि?” ७ तेवि येशूने खपाितिाि उतर खदाे, “तू हे सतवहन सिं गत आहे स की यहदिं नी मिझिखरययी तुाि हे सिं खगताे आहे ?” ८ खपाितिने उतर दे तिनि येशूाि मटाे, “मी यहदी आहे कि? सर् यहदी रिष्िने आखि यहदी शिसकिं नी तुाि मिझि सिधीन केाे आहे . तू किय केाे आहे स?” ९ येशूने उतर खदाे, “मिझे रिज यि जगिसे निही; जर मिझे रिज यि जगिसे असते, तर मिझि सेरकिं नी ाढिई केाी असती आखि माि यहदिं लि सिधीन केाे नसते; परं तु आति मिझे रिज येपून निही.” १० खपाित मििाि, “तर मग तू रिजि आहे स किय?” येशूने उतर खदाे, “तू मितोस की मी रिजि आहे ; यिससिठी मिझि जन झिाि आहे आखि यिससिठी मी जगित आाो आहे ; आखि सतिसी सिक दिरी, यिस उाे शिने मी आाो आहे ; आखि जो कोिी सतिसि आहे , तो मिझि आरिज ऐकतो.” ११ खपाित तिाि मििाि, “सत किय आहे ?” १२ येशू मििाि, सत सगि् तून येते. १३ खपाित मििाि, मिून पृथीरर सत निही. १४ येशू खपाितिाि मििाि, खरशिस ठे र की, जे ाोक नियखनरिडि करणिसि अखधकिर खमळिलिरर सतिलि खनयमिं नुसिर रिगतित आखि योर नियखनरिडि करतित, तिं लिम्े पृथीरर सत आहे . अ् िय ४ १ मग खपाित येशूाि सभिगृहित सोडून यहदिं कडे गेाि आखि मििाि, “माि येशूम्े रकही दोय आढळाि निही.” २ यहदी तिाि मििाे, “पि तो मििाि, मी दे रिसे मंखदर पिडून तीन खदरसिं त ते पुनि बिं धू शकेन.” ३ खपाित तिं नि मििाि, “तो जि मंखदरिखरययी बोात आहे , ते कोिति वकिरसे मंखदर आहे ?” ४ यहदी तिाि मििाे, “जे बिं धियाि शामोनिाि शेसिळीस रय् ािगाी, ते मी पिडून टिकीन आखि तीन खदरसिं त पुनि उभिरीन असे तो मििाि होति.” ५ खपाित तिं नि पुनि मििाि, “ति मििसिलि रकिसि दोय मिझिरर निही; तुमी तिकडे ाक दि.” ६ यहदी तिाि मििाे, “तिलि रकिसि दोय आमलिरर आखि आमलि मुािं रर येरो.” मग खपाितिने रडीाजन, शिसी, यिजक र ाेरी यिं नि रकत बोािरून तिं नि रकिं तित मटाे, “असे रिगू नकि; तिने आजिरी ाोकिं नि बरे केाे र शबिप मोडाि, यि दोनी गोषी मृतूदंडिस पित आहे त, असि तुमलि आरोपित माि किहीही आढळाे निही.” ७ यिजक र ाेरी खपाितिाि मििाे, “सीझरलि जीरिसी शपप, जर कोिी दे रिसि अपमिन करत असेा, तर तो मरििस पित आहे ; परं तु हि मििसिने परमेशरिसि अपमिन केाि आहे .” ८ मग रिजपिािने यहदिं नि पुनि सभिगृहितून बिहे र जिणिसी आजि खदाी; आखि येशूाि बोािरून तिाि मििाि, “मी तुझे किय कर?” ९ येशूने तिाि उतर खदाे, “जसे खाखहाे आहे तिवमििे कर.” १० खपाित तिाि मििाि, “ते कसे खाखहाे आहे ?” ११ येशू तिाि मििाि, “मोशे आखि संदेष्िं नी मिझि दु वखिखरययी र पुनरुिनिखरययी भखरषरििी केाी आहे .”
30
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१२ हे ऐकून यहदी संत् झिाे आखि खपाितिाि मििाे, “तू ति मििसिसी ईशरखनंदि आिखी कि ऐकून घेििर आहे स?” १३ खपाित तिं नि मििाि, “जर हे शब तुमिाि ईशरखनंदि रिटत असतीा, तर तुमी तिाि पकडून तुमलि नियिायित आिि आखि तुमलि कियदिनुसिर तिलिरर खटाि सिारि.” १४ यहदी खपाितिाि उतर दे तित, “आमलि खनयमशिसिनुसिर, तिाि रकोिसिळीस फटके मिराे पिखहजेत, परं तु यिनंतरही जर तिने परमेशरिसी खनंदि केाी, तर तिाि दगडमिर केाि पिखहजे.” १५ खपाित तिं नि मििाि, “जर तिसे ते बोािे ईशरखनंदि असेा, तर तुमी तुमलि कियदिनुसिर तिसी सौकशी करि.” १६ यहदी खपाितिाि मििाे, “आमलि खनयमशिसिनुसिर कोििािही ठिर मिर नये; पि तिाि रधरंभिरर सखळिरे अशी आमसी इचि आहे , किरि तो रधरंभिररलि मरििस पित आहे .” १७ खपाित तिं नि मििाि, “तिाि रधरंभिरर सखळिे योर निही; तिाि फक फटके मिरन पिठरून दिरे.” १८ परं तु जेवि रिजपिािने उपस्त ाोकिं कडे आखि यहदिं कडे पिखहाे, तेवि तिाि पुषळ यहदी रडतिनि खदसाे आखि तो यहदिं लि मुख यिजकिं नि मििाि, “सर् ाोकिं नि तिसि मृतू नको आहे .” १९ यहदिं लि रडीाधिऱयिं नी खपाितिाि उतर खदाे, “आमी आखि सर् ाोक यिस उाे शिने येपे आाो आहोत की, तिसि मृतू विरि.” २० खपाित तिं नि मििाि, “तिाि कि मरिरे?” २१ ते तिाि मििाे, किरि तो सतवाि दे रिसि पुत र रिजि मिरतो. वकरि ५ १ पि खनकोदे म निरिसि रक यहदी रिजपिािसमोर उभि रिखहाि आखि मििाि, “हे नीखतमिन नियिधीशि, मी तुाि खरनंती करतो की, तू माि पोडे शब बोाणिसी पररिनगी दिरीस.” २ खपाित तिाि मििाि, “बोात रिहि.” ३ खनकदे म मििाि, मी यहदिं से रडीा, शिसी, यिजक, ाेरी आखि सर् यहदी ाोकिं नि तिं लि सभेत खरसिराे: तुमी यि मििसिबरोबर किय कर इसचति? ४ तिने असे अनेक उपयुक र गौररशिाी समतिर केाे आहे त, जे पृथीरर यिपूरू कोिीही केाे निहीत आखि भखरषितही कोिी करििर निही. तिाि जिऊ दि आखि तिाि कोितीही इजि कर नकि; जर तो दे रिकडून आाि असेा, तर तिसे समतिर (तिसे समतिररक रोगमुकीसे किय्) खटकून रिहतीा; परं तु जर तो मििसिं कडून आाि असेा, तर ते वप् ठरतीा. ५ अशिवकिरे , जेवि दे रिने मोशेाि इखज् दे शित पिठराे , तेवि तिने इखज्सि रिजि फिरो यिलिसमोर दे रिने तिाि आजि केलिवमििे समतिर केाे; आखि ति दे शितीा जिदु गिर, यिनेस र जिं बेस यिं नी आपलि जिदू ने मोशेसिरखेस समतिर केाे, तरी तिाि जे सर् समतिर करति आाे निहीत; ६ आखि हे शिसी र परशी ाोकिं नो, तुमिाि मिहीत आहे स की, जिदु गिरिं नी केाेाे समतिर दे रिसे नवते; परं तु जिं नी ते केाे ते आखि जि सरि् नी तिं लिरर खरशिस ठे राि ते सर् निश पिराे. ७ आखि आति यि मििसिाि जिऊ दि; किरि जि समतिरिं बाा तुमी तिलिरर आरोप करत आहित, ते सर् दे रिकडून आहे त; आखि तो मरििस पित निही. ८ तेवि यहदी ाोकिं नी खनकोदे मिाि खरसिराे, “तू तिसि खशष झिाि आहे स कि आखि तिलि बिजूने बोात आहे स कि?” ९ खनकदे म तिं नि मििाि, “तो रिजपिाही तिसि खशष झिाि आहे किय आखि तो तिलि बिजूने भियिे करतो किय? कासरिनेस तिाि ति उच पदिरर बसराे नवते किय?” १० हे ऐकून यहदी परपर किपियाि ािगाे आखि खनकोदे मरर दित ओठ खिऊन मििाे, “तू तिसे खशकि सत मिनून सीकिरिरेस आखि ख्रिबरोबर रिहिरेस किय!” ११ खनकोदे मने उतर खदाे, “आमेन; तुमी सिं खगतलिवमििे मी तिसि उपदे श सीकिरीन आखि तिलिबरोबर रिहीन.”
31
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१२ मग दु सरि रक यहदी उठाि आखि तिने रिजपिािकडे तिसे पोडे शब ऐकणिसी पररिनगी मिखगताी. १३ आखि रिजपिा मििाि, तुझि मनित जे आहे ते बोा. १४ आखि तो मििाि, मी यरशाेमम्े मेढरिं लि तािरिजरळ अठे सिळीस रय् रकि मोठि आजिरिने तर होऊन पडून होतो आखि रकि दे रदू तिलि येणिने होििऱयि इािजिसी रिट पिहत होतो; ति दे रदू तिने रकि खरखशष रेळी पििी ढरळाे; आखि पििी ढरळलिनंतर जो कोिी वपम तित उतराि, तो कोितिही आजिरितून बरि झिाि. १५ आखि जेवि येशूने माि तेपे सखतपत पडाेाे पिखहाे, तेवि तो माि मििाि, “तुाि बरे वियसे आहे कि?” मी उतर खदाे, “महिशय, जेवि पििी खरळते, तेवि माि तािरित घिाणिसिठी मिझि कोिी मििूस निही.” १६ आखि तो माि मििाि, ऊठ, तुझी अंपरि उसा आखि सिा. आखि मी ागेस बरि झिाो, आखि मिझी अंपरि उसाून सिाू ािगाो. १७ तेवि यहदी खपाितिाि मििाे, “हे महिरिज, कृपयि तिाि खरसिरि की तो कोिति खदरशी आपलि आजिरितून बरि झिाि.” १८ ति अशक वकीने उतर खदाे, "तो शबिपसि खदरस होति." १९ यहदी खपाितिाि मििाे, “आमी असे मटाे नवते कि की, तो शबिप खदरशी रोग बरे करतो आखि भुतिं लि अखधपतीलि सिहियिने भुते किढतो?” २० मग दु सरि रक यहदी पुढे आाि आखि मििाि, “मी आं धळि होतो; माि आरिज ऐकू येत होते , पि कोिीही खदसत नवते; आखि येशू जित असतिनि, माि ाोकिं सी गदू जितिनि ऐकू आाी, मिून मी खरसिराे, ‘खतपे किय आहे ?’” २१ तिं नी माि सिं खगताे की येशू तेपून जित आहे ; तेवि मी मोठिने ओरडून मििाो, “हे येशू, दिखरदिलि पुति, मिझिरर दयि कर.” आखि तो पिं बाि, आखि माि तिलिजरळ आिणिसी आजि खदाी, आखि माि मििाि, “तुझी इचि किय आहे ?” २२ मी मििाो, हे वभू, माि दषी खमळिरी. २३ तो माि मििाि, “तुाि दषी वि् होरो.” आखि तिस किी माि दषी खमळिाी, आखि मी आनंखदत होऊन र आभिर मिनत तिलिमिगे गेाो. २४ दु सरि रक यहदी पुढे आाि आखि मििाि, “मी कुयरोगी होतो, आखि तिने केरळ आपलि शबिने माि बरे केाे; तो मििाि, ‘मी करीन, तू शुद हो.’ आखि तिस किी मी मिझि कुयरोगितून बरि झिाो.” २५ आखि दु सरि रक यहदी पुढे येऊन मििाि, “मी रिकडि होतो, आखि तिने आपलि शबिने माि सरळ केाे.” २६ आखि रेरोखनकि निरिसी रक सी मििाी, “माि बिरि रय् रकसिरिसि तिस होत होति, आखि मी तिलि रसिलि किठिाि सश् केाि, आखि तिस किी मिझि रकसिर पिं बाि.” २७ तेवि यहदी मििाे, “आमलिकडे असि कियदि आहे की, सीाि सिकीदिर मिून पररिनगी खदाी जिििर निही.” २८ आखि, इतर गोषी ंनंतर, दु सऱयि रकि यहदिने मटाे, “मी पिखहाे की येशूाि तिलि खशषिं समरेत रकि ागसमिरं भित बोािराे होते आखि गिाीालि किनि येपे दिकिरसिसी कमतरति होती; २९ आखि जेवि दिकिरस सर् खपऊन झिाि, तेवि तिने सेरकिं नि तेपे असाेाी सहि भिं डी पिणिने भरणिसी आजि खदाी, आखि तिं नी ती किठोकिठ भराी, आखि तिने तिं नि आशीरि् द खदाि, आखि पिणिसे दिकिरसित रपिं तर केाे, आखि हि समतिर पिहन आशय्सखकत झिाेलि सर् ाोकिं नी ते पियाे. ३० आखि दु सरि रक यहदी पुढे येऊन मििाि, “मी कफि्हमलि सभि्िनित येशूाि खशकरतिनि पिखहाे; आखि ति सभि्िनित रक मििूस होति जिाि भूत ािगाे होते ; आखि तो ओरडून मििाि, ‘माि रकटे सोडि; निझरे पलि येशू, आमसि तुझिशी किय संबंध? तू आमिाि नष करियाि आाि आहे स कि? माि मिहीत आहे की तू दे रिसि पखरत आहे स.’” ३१ आखि येशूने तिाि धमकिरून मटाे, “अशुद आति, शिं त रिहि आखि यि मििसिमधून बिहे र ये.” आखि ागेस तो तिलिमधून बिहे र आाि आखि तिने तिाि मुळीस इजि केाी निही.
32
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३२ रकि परशिने पुढीा गोषीही सिं खगतलि; मी पिखहाे की गिाीा र यहदीयि, समुदखकनिरि आखि यिद् नलि आसपिसलि अनेक दे शिं तून रक मोठि समुदिय येशूकडे आाि होति आखि पुषळ आजिरी मििसे तिलिकडे आाी आखि तिने ति सरि् नि बरे केाे. ३३ आखि मी अशुद आतिं नि ओरडून मितिनि ऐकाे, की “तू दे रिसि पुत आहे स.” तेवि येशूने तिं नि सक तिकीद खदाी की, तिं नी तिाि कोििािही ओळख करन दे ऊ नये. ३४ यिनंतर शतपती निरिलि दु सऱयि रकि मििसिने मटाे, “मी कफि्हमम्े येशूाि पिखहाे आखि तिसी खरनरिी केाी की, ‘वभू, मिझि सेरक पकिघितिने आजिरी पडून घरी आहे .’” ३५ आखि येशू माि मििाि, मी येऊन तिाि बरे करीन. ३६ पि मी मििाो, “वभू, तू मिझि छतिखिाी यिरे इतकि मी योर निही; तू केरळ शब उचिर, मिजे मिझि सेरक बरि होईा.” ३७ आखि येशू माि मििाि, “तू जि; आखि जसि तुझि खरशिस आहे , तसे तुझि बिबतीत घडो.” आखि तिस कििपिसून मिझि सेरक बरि झिाि. ३८ मग रकि सरदिरिने सिं खगताे, “कफरनिहमम्े मिझि रक मुागि होति, जो मरििसन अर्ेत होति; आखि जेवि माि कळाे की येशू गिाीाित आाि आहे , तेवि मी जिऊन तिाि खरनंती केाी की तिने मिझि घरी येऊन मिझि मुािाि बरे करिरे, किरि तो मरििसन होति.” ३९ तो माि मििाि, “तू जि, तुझि मुागि खजरंत आहे .” ४० आखि तिस कििपिसून मिझि मुागि बरि झिाि. ४१ यिं लिखशरिय, यहदिं मधीा इतर पुषळ पुरय र ससयिही ओरडून मििाे, “तो खरोखर दे रिसि पुत आहे , जो केरळ आपलि शबिने सर् रोग बरे करतो आखि जिलि अधीन सातिन पूि्पिे आहे त.” ४२ तिं लिपाकी किही जि पुढे मििाे, “ही शकी दे रिखशरिय दु सऱयि कोििकडूनही येऊ शकत निही.” ४३ खपाित यहदिं नि मििाि, “तुमसे पंखडत सातिनिं लि अधीन कि निहीत?” ४४ तिं लिपाकी किही जि मििाे, भुतिं नि रश करणिसी शकी दे रिखशरिय येऊ शकत निही. ४५ परं तु इतरिं नी खपाितिाि सिं खगताे की, ािजरस सिर खदरस कबरे त रिखहलिनंतर तिने तिाि मेाेलिं तून उठराे होते. ४६ हे ऐकून रिजपिा परपर किपत यहदिं लि समुदियिाि मििाि, “खनदकय ाोकिं से रक सिं डून तुमिाि किय फियदि होििर आहे ?” वकरि ६ १ मग खपाितिने खनकोदे म आखि येशूसि जन वखभसिरिने झिाि निही असे मिििऱयि पंधरि मििसिं नि रकत बोािरून मटाे, “ाोकिं म्े गोंधळ होणिसी शकति आहे , तिमुळे मी किय कर?” २ ते तिाि मििाे, आमिाि मिहीत निही; जे गोंधळ घिात आहे त तिं नीस ते पिहिरे. ३ मग खपाितिने पुनि ति जमिरिाि बोािरून तिं नि मटाे, “तुमसी रक वपि आहे हे तुमिाि मिहीत आहे , की रलिं डििलि सििलि रेळी मी तुमलिसिठी रकि कादिाि मुक करिरे; ४ मिझिकडे बरबि निरिसि रक कुखित खुनी कादी आहे , आखि येशू, जिाि ख्र मितित, तिलिम्े माि मरििस पित ठरे ा असे किहीही आढळत निही; तर मग, तिं पाकी कोििाि मी तुमलिसिठी सोडून दिरे असे तुमिाि रिटते? ५ ते सर् ओरडून मितित, “बरबिाि आमलिसिठी सोडि.” ६ खपाित तिं नि मििाि, “तर मग, जिाि ख्र मटाे जिते ति येशूसे मी किय कर?” ७ ते सर् उतर दे तित, “तिाि रधरंभिरर सखळू दि.” ८ ते पुनि खपाितिाि ओरडून मििाे, “जर तू यि मििसिाि सोडून दे त असशीा, तर तू कासरिसि खमत निहीस कि? किरि तिने जिहीर केाे आहे की तो दे रिसि पुत र रिजि आहे . पि कासरिऐरजी तिनेस रिजि विरे, असे तुाि रिटते कि?”
33
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
९ तेवि खपाित कोधिने भरन तिं नि मििाि, “तुमसे रिष् नेहमीस बंडखोर रिखहाे आहे आखि जे तुमसी सेरि करत आाे आहे त, तिं लि तुमी नेहमी खररोधित असति?” १० यहदिं नी उतर खदाे, “आमलिसिठी उपयुक ठराेाे ते कोि आहे त?” ११ खपाित तिं नि मििाि, “जि दे रिने तुमिाि खमसऱयिं लि कठीि गुािमखगरीतून सोडराे, आखि तुमिाि तिं बडि समुदिररन जिू कोरडी जमीन असलिवमििे पाीकडे नेाे, आखि रिनित तुमिाि मिनि र ािविसे मिं स खिऊ घिताे, आखि खडकितून पििी किढाे, आखि तुमिाि सगि् तून खनयम खदाि: १२ तुमी तिाि सर् वकिरे खसपिराे आखि सतवसिठी रक ओताेाे रिसर मिखगताे; तिसी उपिसनि केाी र तिाि यज केाि; आखि मििाित, “हे इसिराि, हे स तुझे दे र आहे त, जिं नी तुाि खमसर दे शितून बिहे र आिाे.” १३ तिमुळे तुमसि दे र तुमिाि नष करणिकडे झुकाि होति; परं तु मोशेने तुमलिसिठी म््ी केाी आखि तुमलि दे रिने तिसे ऐकाे आखि तुमसि अपरिध कमि केाि. १४ तिनंतर, तुमसे संदेषे मोशे र अहरोन खनरिसमंडपित पळू न गेाे तेवि तुमी तिं लिरर संतिपाित आखि तिं नि ठिर मिर पिहत होति; आखि तुमी दे रिखररद र तिलि संदेष्िं खररद नेहमी कुरकुर करत होति. १५ आखि तो आपलि नियपीठिररन उठून बिहे र जिििर होति; परं तु सर् यहदी ओरडून मििाे, आमी कासरिाि रिजि मिनतो, येशूाि निही. १६ परं तु, हि मििूस जनिाि आलिबरोबरस जिनी ाोकिं नी येऊन तिाि भेटी अप्ि केलि; हे ऐकून हे रोद फिर अस् झिाि आखि तिने तिाि ठिर मिराे असते. १७ जेवि तिलि रखडािं नि हे कळाे, तेवि ते तिाि र तिसी आई मरीयि यिं नि घेऊन इखज् दे शित पळू न गेाे. हे रोदिाि जेवि तिलि जनिसे कळाे, तेवि तिने तिाि ठिर मिरियसे ठरराे; आखि तिनुसिर तिने बेपाेहेमम्े र तिलि आसपिसलि सर् वदे शिं म्े रिहििऱयि, दोन रयि् ररीा र तिहन ाहिन रयिलि सर् मुािं नि ठिर मिरणिसिठी मििसे पिठराी. १८ जेवि खपाितिने हे रृत ऐकाे, तेवि तो घिबराि; आखि गोंधळ करििऱयि ाोकिं नि शिं त रिहणिसी आजि दे ऊन तो येशूाि मििाि, “तर मग तू रिजि आहे स किय?” १९ सर् यहदिं नी खपाितिाि उतर खदाे, की जि वकीाि हे रोद ठिर मिर पिहत होति, तो हिस आहे . २० मग खपाितिने पििी घेऊन ाोकिं समक आपाे हित धुताे आखि मििाि, “यि नीखतमिन मििसिलि रकिसि मी खनदकय आहे ; तुमी ते पिहि.” २१ यहदिं नी उतर खदाे, “तिसे रक आमलिरर आखि आमलि मुािं रर येरो.” २२ मग खपाितिने येशूाि आपलिसमोर आिणिसी आजि खदाी आखि तिाि पुढीावमििे मििाि: २३ तुझिस रिष्िने तुझिरर सतवाि रिजि घोखयत केलिसि आरोप केाि आहे ; मिून मी, खपाित, पूरूलि रिजपिािं लि कियदिं नुसिर तुाि सिबकिसे फटके मिरणिसी खशकि सुनिरतो; आखि तुाि वपम बिं धून, नंतर जि खठकििी तू आति कादी आहे स, तिस खठकििी रधरंभिरर फिशी दे णित यिरी; आखि तुझिबरोबर खदमिस र गेसिस निरिलि दोन गुनेगिरिं निही फिशी दे णित यिरी. अ् िय ७ १ मग येशू आखि तिसे दोन सोर सभिगृहिबिहे र गेाे. २ आखि जेवि ते गागपि निरिलि खठकििी आाे, तेवि तिं नी तिसे कपडे किढून घेताे, तिलि कमरे ाि रक सुती रस बिं धाे, तिलि डोकिरर कि्िं सि मुकुट ठे राि आखि तिलि हितित रक रेत खदाि. ३ आखि तिसवमििे तिं नी तिलिबरोबर रधरंभिरर सखळाेलि दोन सोरिं बरोबरही केाे; तिलि उजरीकडे खदमिस आखि डिरीकडे गेसिस. ४ पि येशू मििाि, “मिझि खपति, तिं नि कमि कर; किरि ते किय करत आहे त हे तिं नि मिहीत निही.” ५ आखि तिं नी तिसी रसे रिटू न घेताी आखि तिलि रसिरर खसठि टिकलि. ६ दरमिन ाोक खतपे उभे होते आखि यहदिं से मुख यिजक र रडीाजन तिसी पटि करत मििाे, “तिने इतरिं नि रिसराे, तर आति तिाि शक असेा तर तिने सतवाि रिसरिरे; जर तो दे रिसि पुत असेा, तर तिने आति रधरंभिररन खिाी उतरिरे .”
34
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
७ साखनकिं नीही तिसी पटि केाी आखि सवनेगर र खपत घेऊन तिाि खपणिस खदाे आखि तिाि मििाे, “जर तू यहदिं सि रिजि असशीा तर सतवाि तिं लि सिधीन कर.” ८ मग ाॉखगनस निरिलि रकि साखनकिने भिाि घेऊन तिलि कुशीत खुपसाि आखि ागेस तितून रक र पििी बिहे र आाे. ९ आखि खपाितिने रधरंभिरर खहबू , ाॅखटन आखि गीक खापी ंम्े शीय्क खाखहाे, मिजे, ‘हि यहदिं सि रिजि आहे .’ १० परं तु येशूबरोबर रधरंभिरर सखळाेलि दोन सोरिं पाकी गेसिस निरिसि रक सोर येशूाि मििाि, “जर तू ख्र असशीा, तर सतवाि आखि आमिाि रिसर.” ११ परं तु तिलि उजरीकडे रधरंभिरर सखळाेलि खदमिस निरिलि सोरिने उतर दे ऊन तिाि फटकिराे आखि मटाे, “जिाि ही खशकि झिाी आहे , ति दे रिाि तू घिबरत निहीस कि? आपि आपलि कमि् से फळ योर रीतीने आखि नियपिे भोगतो; पि यि येशूने किय रिईट केाे आहे ?” १२ यि कणहणिनंतर तो येशूाि मििाि, “वभू, तू तुझि रिजित येशीा तेवि मिझी आठरि ठे र.” १३ येशूने उतर खदाे, “मी तुाि खरोखर सिं गतो की, आज तू मिझिबरोबर नंदनरनित असशीा.” वकरि ८ १ आखि ती सुमिरे सहिरी घखटकि होती, आखि नरवि घखटकेपय्त संपूि् पृथीरर अंधिर पसराि होति. २ आखि जेवि सूय्गहि झिाे, तेवि पिहि, मंखदरिसि पडदि ररपिसून खिापय्त फिटाि; आखि खडकही फिटाे, आखि कबरी उघडलि गेलि, आखि झोपाेलि अनेक संतिं सी शरीरे उठाी. ३ आखि सुमिरे नरवि वहरी येशू मोठिने ओरडून मििाि, “हे ाी, हे ाी, ािमि झबखिनी?” जिसि अप् असि आहे की, “मिझि दे रि, मिझि दे रि, तू माि कि सोडून खदाे आहे स?” ४ आखि हि गोषीन ं ंतर येशू मििाि, “हे खपति, मी मिझि आति तुझि हिती सोपरतो,” आखि असे मिून तिने आपाि विि सोडाि. ५ पि जेवि शतपतीने पिखहाे की येशू अशि वकिरे आकोश करत विि सोडत आहे , तेवि तिने दे रिसि गौरर केाि आखि मििाि, “खरोखरस हि रक नीखतमिन मििूस होति.” ६ आखि तेपे उभे असाेाे सर् ाोक ते दश पिहन अतंत अस् झिाे; आखि घडाेलि वकिरिसि खरसिर करन तिं नी आपलि छितीरर हित मिराे आखि मग ते यरशाेम शहरित परताे. ७ शतपती रिजपिािकडे गेाि आखि घडाेाी सर् हकीकत तिाि सिं खगताी; ८ आखि जेवि तिने हि सर् गोषी ऐकलि, तेवि तिाि फिर दु वख झिाे; ९ आखि तिने यहदिं नि रकत बोािरून मटाे, “येशू मरत असतिनि, सूय्गहििसि समतिर र इतर जि गोषी घडलि, ति तुमी पिखहलि आहे त कि?” १० हे ऐकलिरर यहदिं नी रिजपिािाि उतर खदाे, “सूय्गहि तिलि नेहमीलि वपेवमििे झिाे आहे .” ११ परं तु ख्रिसे सर् ओळखीसे ाोक, तसेस गिाीाहन येशूलि मिगे आाेलि ससयि, हि सर् गोषी पिहत दू र उभे रिखहाे . १२ आखि पिहि, अररमखपयिसि योसेफ निरिसि रक मििूस, जो येशूसि खशष होति, पि यहदिं लि भीतीने उघडपिे तसे करत नवति, तो रिजपिािकडे आाि आखि तिने रिजपिािाि खरनंती केाी की, तिाि येशूसे शरीर रधरंभिररन खिाी उतररणिसी पररिनगी दिरी. १३ आखि रिजपिािने तिाि रजि खदाी. १४ मग खनकोदे म आाि आखि तिने आपलिबरोबर सुमिरे शंभर पौंड रजनिसे गंधरस र अगरसे खमशि आिाे; आखि तिं नी अशूंनी भराेलि डोळिं नी येशूाि रधरंभिररन खिाी उतरराे, आखि यहदिं म्े दफन करणिलि वपेवमििे, तिाि सुगंधी तेा ािराेलि सुती रसिं नी बिं धाे. १५ आखि योसेफिने बिं धाेलि र खडकित कोरन घेताेलि रकि नरीन कबरे त तिाि ठे राे; ति कबरे त यिपूरू कधीही कोििािही ठे राे गेाे नवते; आखि तिं नी ति कबरे लि दिरिरर रक मोठि दगड ाोटाि.
35
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
वकरि ९ १ जेवि अनियी यहदिं नी ऐकाे की योसेफिने भीक मिगून येशूलि दे हिाि पुराे आहे , तेवि तिं नी खनकोदे म, आखि रिजपिािसमोर सिक दे ििरे ते पंधरि जि, की येशूसि जन वखभसिरितून झिाि निही, र तिलिशी सिं गाे रिगाेाे इतर सिं गाे ाोक, यिं सि शोध घेताि. २ परं तु यहदिं लि भीतीने ते सर् ापून बसाे असतिनि, केरळ खनकोदे मस तिं नि खदसाि आखि मििाि, “यिं सिरखे ाोक सभि्िनित कसे किय खशर शकतित?” ३ यहदिं नी तिाि उतर खदाे, “पि जो ख्रिसि सोबती होति, तिलि सभि्िनित जिणिसे धिडस तू कसे केाेस? पराोकित तिलिबरोबरस तुझे नशीब असो.” ४ खनकदे मने उतर खदाे, “आमेन; तसे होरो, की तिलि रिजित माि तिलिबरोबर ्िन खमळिरे .” ५ तिसवमििे योसेफ जेवि यहदिं कडे आाि, तेवि तो तिं नि मििाि, “खपाितिलि येशूसे शरीर खमळरणिसी इचि बिळगलिमुळे तुमी मिझिरर कि रिगिराि आहित? पिहि, मी तिाि मिझि कबरे त ठे राे आहे , तिाि सच सुती रसित गुंडिळाे आहे आखि कबरे लि दिरिरर रक दगड ठे राि आहे .” ६ मी तिलिशी योर रीतीने रिगाो आहे ; परं तु तुमी ति नीखतमिन वकीाि कोखधत करन अनिय केाि आहे , तिाि रधरंभिरर सखळाे, तिाि खपणिसिठी सवनेगर खदाे, तिाि कि्िं सि मुकुट घिताि, तिसे शरीर सिबकिने फिडाे आखि तिलि रकिसि दोय सतवरर ओढरून घेताि. ७ हे ऐकून यहदी अस् र खसंतिगर झिाे; आखि तिं नी योसेफिाि पकडाे र शबिपलि आधी तिाि तिबित दे ऊन शबिप संपेपय्त तेपेस ठे रणिसि आदे श खदाि. ८ आखि ते तिाि मििाे, “कबूा कर; किरि आठरडिसि पखहाि खदरस येईपय्त तुाि कोितीही इजि करिे आति कियदे शीर निही. परं तु आमिाि मिहीत आहे की तू दफनखरधीस पित ठरििर निहीस; उाट आमी तुझे मिं स आकिशितीा पकिं नि आखि पृथीररीा शिपदिं नि खियाि दे ऊ.” ९ योसेफिने उतर खदाे, “हे बोािे गखर्य गलिपिलि बोाणिसिरखे आहे , जिने दिखरदिखररद बोाून खजरंत दे रिसि अपमिन केाि. परं तु तुमी शिसी आखि पंखडत जििति की, दे र संदेष्िमिरे मितो, ‘सूड मिझि आहे , आखि तुमी माि जी धमकी खदाी आहे , तिसमिन रक रिईट परतफेड मी करीन.’” १० जि दे रिाि तुमी रधरंभिरर टिं गाे आहे , तो माि तुमलि हितून सोडरू शकतो. तुमसी सर् दु षति तुमलिररस परत येईा. ११ किरि रिजपिािने आपाे हित धुतलिरर मटाे, “यि नीखतमिन मििसिलि रकिपिसून मी मुक आहे .” परं तु तुमी उतर दे ऊन ओरडून मििाित, “तिसे रक आमलिरर र आमलि मुािं रर येरो.” तुमी मटलिवमििे, तुमसि सर्किळ निश होरो. १२ हे शब ऐकून यहदिं से रडीाजन अतंत संत् झिाे; आखि तिं नी योसेफिाि पकडून सखडकी नसाेलि रकि खोाीत कोंडाे; तिं नी दररिजि बंद केाि आखि कुाुपिरर खशकि मिराि; १३ आखि अनिस र कियिफि यिं नी तिरर पहिरि ठे राि आखि यिजक र ाेरी यिं लिबरोबर खरसिरखरखनमय केाि की, शबिपनंतर ति सरि् नी रकत जमिरे आखि योसेफिाि कसि मृतू दिरि यिसि तिं नी कट रसाि. १४ हे झिलिरर, अनिस आखि कियिफि यि अखधकिऱयिं नी योसेफिाि बिहे र आिणिसि आदे श खदाि. वकरि १० १ जेवि सर् मंडळीने हे ऐकाे, तेवि तिं नि आशय् रिटाे आखि ते पक झिाे, किरि तिं नि खोाीलि कुाुपिरर तोस खशकि आढळाि आखि योसेफ सिपडाि निही. २ मग अनिस आखि कियिफि बिहे र गेाे आखि योसेफ गेलिमुळे ते सर् आशय्सखकत झिाे असतिनि, पिहि, येशूलि कबरे से रकि करििऱयि साखनकिं पाकी रक जि सभेत बोााि. ३ ते येशूलि कबरे से रकि करत असतिनि, भूकंप झिाि; आखि आमी दे रिलि रकि दे रदू तिाि कबरे ररीा दगड बिजूाि सिरन तिरर बसतिनि पिखहाे; ४ आखि तिसि सेहरि खरजेसिरखि र तिसे रस बफि् सिरखे होते; आखि आमी भीतीने मेाेलिं सिरखे झिाो.
36
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
५ आखि आमी येशूलि कबरे जरळ दे रदू तिाि ससयिं नि असे मितिनि ऐकाे, “खभऊ नकि; माि मिहीत आहे की तुमी रधरंभिरर सखळाेलि येशूाि शोधत आहित; तिने सिं खगतलिवमििे तो उठाि आहे .” ६ येऊन पिहि, खजपे तिाि ठे राे होते; आखि ागेस जिऊन तिलि खशषिं नि सिं गि की तो मेाेलिं तून उठाि आहे , आखि तो तुमलिपुढे गिाीाित जिईा; खतपे तुमी तिाि पिहिा, जसे तिने तुमिाि सिं खगताे होते . ७ मग यहदिं नी येशूलि कबरे से रकि करििऱयि सर् साखनकिं नि रकत बोािरून तिं नि खरसिराे, “जि ससयिं शी दे रदू तिने संरिद सिधाि होति, ति कोि आहे त? तुमी तिं नि कि पकडाे निही?” ८ साखनकिं नी उतर खदाे, “ति ससयि कोि होति हे आमिाि मिहीत निही; खशरिय आमी भीतीने खनजूर झिाो आहोत, मग आमी ति ससयिं नि कसे पकडू शकू?” ९ यहदी तिं नि मििाे, “परमेशरिसी शपप, आमी तुमलिरर खरशिस ठे रत निही.” १० साखनकिं नी यहदिं नि उतर दे तिनि मटाे, “जेवि तुमी येशूाि इतके समतिर करतिनि पिखहाे र ऐकाे, तेवि तुमी तिलिरर खरशिस ठे राि निही, मग तुमी आमलिरर खरशिस कसि ठे रिरि?” तुमी बरोबर मििाित, “वभू खजरंत आहे ,” किरि वभू खरोखरस खजरंत आहे . ११ आमी ऐकाे आहे की, जि योसेफिने येशूसे शरीर पुराे होते , तिाि तुमी रकि खोाीत बंद करन ठे राे होते, जिाि कुाूप ािराेाे होते ; आखि जेवि तुमी ते उघडाे, तेवि तो तेपे आढळाि निही. १२ तर मग, जि योसेफिाि तुमी खोाीत पहिऱयिखिाी ठे राे होते, तिाि तुमी हजर करि; आखि जि येशूाि आमी कबरे त पहिरि खदाि होति, तिाि आमी हजर कर. १३ यहदिं नी उतर खदाे, “आमी योसेफिाि हजर कर, तुमी येशूाि हजर करि. परं तु योसेफ तिलि अररमखपयि निरिलि शहरित आहे .” १४ साखनकिं नी उतर खदाे, “जर योसेफ अररमखपयिम्े आखि येशू गिाीािम्े असेा, तर दे रदू तिने ससयिं नि तसे सिं खगतलिसे आमी ऐकाे आहे .” १५ हे ऐकून यहदी घिबराे आखि आपिपसित मििाे, “जर हि गोषी कुठलिही वकिरे उघड झिलि, तर वतेकजि येशूरर खरशिस ठे रेा.” १६ मग तिं नी पुषळ रकम गोळि करन साखनकिं नि खदाी आखि मििाे, “तुमी झोपाेाे असतिनि रिती येशूसे खशष येऊन येशूसे शरीर सोरन घेऊन गेाे, हे ाोकिं नि सिं गि; आखि जर रिजपिा खपाित यिाि हे कळाे, तर आमी तिाि संतुष कर आखि तुमिाि सुरखकत ठे रू.” १७ तिवमििे साखनकिं नी पासे घेताे आखि यहदिं नी तिं नि सिं खगतलिवमििे सिं खगताे; आखि तिं सी ही बितमी ाोकिं म्े पसराी. १८ परं तु खफनी निरिसि रक यिजक, आदि निरिसि रक खशकक आखि अगेय निरिसि रक ाेरी, हे खतघे गिाीाहन यरशाेमाि आाे आखि तिं नी मुख यिजकिं नि र सभि्िनिं तीा सरि् नि सिं खगताे की, १९ जि येशूाि तुमी रधरंभिरर सखळाे, तिाि आमी पिखहाे आहे की, तो जातुन पर्तिरर आपलि अकरि खशषिं बरोबर बोात होति आखि तिं लिम्े बसून तिं नि मित होति, २० संपूि् जगित जि, सर् रिष्िं नि सुरिति् सिं गि आखि तिं नि खपति, पुत र पखरत आति यिं लि निरिने बिस्सि दि; आखि जो कोिी खरशिस ठे रून बिस्सि घेईा, तिसे तिरि होईा. २१ आखि तिने आपलि खशषिं नि हि गोषी सिं खगतलिरर, तो सगि् त सढत असलिसे आमी पिखहाे. २२ जेवि मुख यिजक, रडीा आखि ाेरी यिं नी हि गोषी ऐकलि, तेवि ते ति खतघिं नि मििाे, “इसिरालि दे रिाि गौरर दि आखि जि गोषी तुमी पिखहलि र ऐकलि आहे त असे मिति, ति खऱयि आहे त की निही, यिसी तिलिपुढे कबुाी दि.” २३ तिं नी उतर खदाे, “आमलि पूर्जिं सि वभू, जो अबिहिम, इसहिक आखि यिकोब यिं सि दे र आहे , तिलि निरिने शपप घेऊन आमी सिं गतो की, येशू आपलि खशषिं बरोबर बोात असतिनि आमी जे ऐकाे आखि तिाि सगि् त जितिनि जसे पिखहाे, तिवमििे आमी तुमिाि सत सिं खगताे आहे .” २४ आखि ति खतघिं नी पुढे उतर खदाे, “जर आमी येशूने उचिराेाे शब ऐकाे आखि तिाि सगि् त जितिनि पिखहाे हे कबूा केाे निही, तर आमी पिपी ठर.”
37
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
२५ मग मुख यिजक तिबडतोब उठाे आखि खनयमशिसिसे पुरक हितित धरन ति मििसिं नि मििाे, “तुमी येशूखरययी जि गोषी बोााि आहित, ति यिपुढे जिहीर कर नकि.” २६ आखि तिं नी तिं नि मोठी रकम खदाी, आखि तिं नि तिं लि दे शित परत नेणिसिठी तिं लिसोबत इतर ाोकिं नि पिठराे, जेिेकरन ते यरशाेमम्े कोितिही पररस्तीत पिं बू नयेत. २७ मग सर् यहदी रकत जमाे आखि अतंत खेदजनक खसंति वक करन मििाे, “यरशाेमम्े ही कोिती खराकि गोष घडाी आहे ?” २८ पि अनिस आखि कियिफि यिं नी तिं से सिं तन करत मटाे, “येशूलि कबरे से रकि करििऱयि साखनकिं नी, रकि दे रदू तिने कबरे लि दिरिररसि दगड बिजूाि सिराि, असे आमिाि सिं खगताे आहे , तिरर आमी खरशिस कि ठे रिरि?” २९ कदिखसत तिलिस खशषिं नी तिं नि हे सिं खगताे असिरे आखि तसे सिं गिरे मिून तिं नि पासे खदाे असिरेत, आखि तिं नी सतवस येशूसे शरीर नेाे असिरे. ३० खशरिय, यिसिही खरसिर करि की परकीयिं नि खरशिस ठे रति येििर निही, किरि तिं नीही आमलिकडून मोठी रकम घेताी आहे आखि आमी तिं नि खदाेलि सूसनिं नुसिर तिं नी आमिाि खुािसि केाि आहे . ते रकतर आमलिशी खकंरि येशूलि खशषिं शी खरशिसू रिखहाे पिखहजेत. अ् िय ११ १ मग खनकोदे म उठून मििाि, “हे इसिरापुतिं नो, तुमी बरोबर मिति; जि खतघिं नी दे रिलि खनयमिसी शपप घेऊन मटाे, ‘आमी येशूाि जातुि पर्तिरर आपलि खशषिं बरोबर बोातिनि पिखहाे आखि तिाि सगि् त सढतिनिही पिखहाे,’ ते तुमी ऐकाे आहे .” २ आखि पखरत शिस आपलिाि खशकरते की, धन संदेषि राीयि सगि् त घेताि गेाि; आखि संदेष्िं लि मुािं नी राीशिाि खरसिराे, “आमसे रडीा राीयि कोठे आहे त?” तेवि तिने तिं नि सिं खगताे, “ते सगि् त घेताे गेाे आहे त.” ३ आखि संदेष्िं से पुत तिाि मििाे, “कदिखसत आतिने तिाि इसिरालि पर्तिं पाकी रकिरर नेाे असेा, खतपे तो आपलिाि कदिखसत सिपडे ा.” मग तिं नी राीशिसी खरनरिी केाी; तो तीन खदरस तिं लिबरोबर खफराि, पि तो तिं नि सिपडाि निही. ४ आखि आति, हे इसिरापुतिं नो, मिझे ऐकि, आखि आपि इसिरािलि पर्तिं म्े मििसे पिठरू यि; कदिखसत आतिने येशूाि रिहन नेाे असेा, आखि तेपे तो आपलिाि सिपडे ा र आपाे समिधिन होईा. ५ आखि खनकदे मसि सलि सर् ाोकिं नि आरडाि; आखि तिं नी येशूाि शोधणिसिठी मििसे पिठराी, पि तो तिं नि सिपडाि निही; आखि ती परत येऊन मििाी, “आमी सर्त खफराो, पि येशू आमिाि सिपडाि निही; मित योसेफ आमिाि तिलि अररमखपयि निरिलि शहरित सिपडाि आहे .” ६ हे ऐकून शिसकिं नि र सर् ाोकिं नि आनंद झिाि आखि तिं नी इसिरालि दे रिसे ररन केाे, किरि जि योसेफिाि तिं नी रकि खोाीत बंद करन ठे राे होते र जो तिं नि सिपडत नवति, तो सिपडाि होति. ७ आखि जेवि तिं नी मोठी सभि भरराी, तेवि मुख यिजक मििाे, “आपि योसेफिाि तिलिशी बोाणिसिठी आपलिजरळ कसे आििरे?” ८ आखि तिं नी रक किगद घेऊन तिाि खाखहाे, “तुझिरर र तुझि सर् कुटुं बिरर शिं ती असो. आमी दे रिखररद र तुझिखररद अपरिध केाि आहे हे आमिाि मिहीत आहे . कृपयि आमि तुझि पूर्जिं नि भेटियाि ये, किरि तू तुरंगितून खनसटलिमुळे आमिाि पूि्पिे आशय् रिटाे.” ९ आमिाि मिहीत आहे की आमी तुझिखररद दु ष हे तूने कट रसाि होति, आखि परमेशरिने तुझी किळजी घेताी र सतव परमेशरिनेस तुाि आमलि किर्िनिं पिसून रिसराे. हे योसेफि, तू सर् ाोकिं म्े सनिननीय आहे स, तुाि शिं ती असो. १० आखि तिं नी योसेफिलि सित खमतिं सी खनरड केाी आखि तिं नि मििाे, “जेवि तुमी योसेफिकडे यिा, तेवि तिाि शिं तीने अखभरिदन करि आखि तिाि हे पत दि.”
38
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
११ तिनुसिर, जेवि ते पुरय योसेफिकडे आाे, तेवि तिं नी तिाि शिं तीने अखभरिदन केाे आखि तिाि ते पत खदाे. १२ आखि योसेफिने ते रिसलिरर तो मििाि, “परमेशर दे रिसे आभिर असोत, जिने माि इसिराी ाोकिं पिसून रिसराे, जेिेकरन ते मिझे रक सिं डू शकाे निहीत. दे रिसे आभिर असोत, जिने माि आपलि पंखिं खिाी संरकि खदाे आहे .” १३ मग योसेफिने तिं से सुंबन घेताे आखि तिं नि आपलि घरी नेाे. दु सऱयि खदरशी योसेफ आपलि गिढरिरर बसून तिं लिबरोबर यरशाेमाि गेाि. १४ आखि जेवि सर् यहदिं नी हि गोषी ऐकलि, तेवि ते तिाि भेटियाि बिहे र गेाे आखि मोठिने मििाे, “हे खपति योसेफ, तुमलि येणिाि शिं ती ािभो.” १५ तिरर तिने उतर खदाे, “परमेशरिकडून सर् ाोकिं नि समृदी खमळते.” १६ आखि ति सरि् नी तिसे सुंबन घेताे; आखि खनकोदे मने मोठि मेजरिनीसी तयिरी करन तिाि आपलि घरी नेाे. १७ परं तु दु सऱयि खदरशी, तयिरीलि खदरशी, अनिस, कियिफि आखि खनकदे म योसेफिाि मििाे, “इसिरािलि दे रिपुढे कबुाीजबिब दे आखि आमी तुाि खरसिर ति सर् व्िं सी उतरे दे ; १८ किरि, तू येशूलि दे हिाि पुराेस यि गोषीमुळे आमी फिर खसंतिगर झिाो होतो; आखि जेवि आमी तुाि रकि खोाीत बंद केाे, तेवि तू आमिाि सिपडाि निहीस; आखि तेविपिसून आजपय्त, तू आमलिम्े वकट होशीा यि खरसिरिने आमी भयभीत झिाो होतो. मिून, जे किही घडाे ते सर् आमिाि दे रिलि सिकीने सिं ग. १९ तेवि योसेफिने उतर खदाे, “तयिरीलि खदरशी, तुमी माि सकिळपय्त खरोखरस कादे त ठे राे होते.” २० पि म्रिती मी विप्नि करत उभि असतिनि, सिर दे रदू तिं नी घरिाि रेढि घिताि; आखि मी येशूाि सूयि् लि तेजिवमििे पिखहाे, आखि भीतीने जखमनीरर कोसळाो. २१ पि येशूने मिझि हित धरन माि जखमनीररन उसााे आखि मिझिरर दर खशंपडाे ; पि तिने मिझि सेहरि पुसून मिझे सुंबन घेताे आखि माि मििाि, “योसेफि, खभऊ नकोस; मिझिकडे बघ, किरि तो मीस आहे .” २२ मग मी तिलिकडे पिहन मििाो, “रबोनी रखायि!” तो माि मििाि, “मी रखायि निही, तर निझरे पसि येशू आहे , जिलि शरीरिाि तू पुराे आहे स.” २३ मी तिाि मििाो, “जि कबरे त मी तुाि ठे राे होते , ती माि दिखर.” २४ मग येशूने मिझि हित धरन माि ति खठकििी नेाे, खजपे मी तिाि ठे राे होते, आखि तिने माि ते सुती कपडे र रमिा दिखराि, जो मी तिलि डोकिभोरती गुंडिळाि होति. तेवि माि कळाे की तो येशू आहे , आखि मी तिसी उपिसनि करन मटाे, “वभूलि निरिने येििरि धन असो.” २५ येशूने पुनि मिझि हित धरन माि अररमखपयि येपीा मिझि घरी नेाे आखि माि मििाि, “तुाि शिं ती असो; परं तु सिळीसिवि खदरसिपय्त तू आपलि घरितून बिहे र जिऊ नकोस; किरि माि मिझि खशषिं कडे जियािस हरे.” अ् िय १२ १ जेवि मुख यिजकिं नी हे सर् ऐकाे, तेवि ते आशय्सखकत झिाे आखि मेाेलि मििसिं वमििे जखमनीरर पिापे पडाे आखि रकमेकिं नि ओरडून मििाे, “यरशाेमम्े हे कोिते खराकि खसन घडाे आहे ?” आमी येशूसे आई-रडीा ओळखतो. २ आखि रकि ाेरीने मटाे, “मी तिलि अनेक नितेरिईकिं नि ओळखतो, जे धिखम्क रृतीसे असून मंखदरित इसिरालि दे रिाि विप्निं सह यज आखि होमिप्ि करतित.” ३ आखि जेवि मुख यिजक खशमोनने तिाि आपलि बिहं त घेताे, तेवि तो तिाि मििाि, “वभू, तुझि रसनिवमििे आति तुझि सेरकिाि शिं तीने जिऊ दे ; किरि तू सर् ाोकिं समोर तयिर केाेाे तुझे तिरि मिझि डोळिं नी पिखहाे आहे : पररिष्ीयिं नि वकिखशत करििरि वकिश आखि तुझे ाोक इसिरा यिं से गौरर.”
39
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
४ तिसवमििे खशमोनने येशूसी आई मरीयि खहाि आशीरि् द खदाि आखि खताि मििाि, “मी तुाि ति बिाकिखरययी सिं गतो; तो अनेकिं लि पतनिसिठी र पुनरुिनिसिठी, आखि जि खसनिखररद बोााे जिईा तिसिठी नेमाेाि आहे .” ५ होय, तुझि आतिािही तारिर आरपिर जिईा आखि अनेकिं लि अंतवकरिितीा खरसिर वकट होतीा. ६ मग सर् यहदी मििाे, “जि खतघिं नी सिं खगताे की तिं नी तिाि जातुन पर्तिरर आपलि खशषिं बरोबर बोातिनि पिखहाे, तिं लिकडे आपि खनरोप पिठरूयि.” ७ यिनंतर, तिं नी तिं नि खरसिराे की, तिं नी किय पिखहाे होते ; तिं नी रकमतिने उतर खदाे, “इसिरािलि दे रिलि सिकीने आमी खितीने सिं गतो की, आमी येशूाि जातुि पर्तिरर आपलि खशषिं बरोबर बोातिनि आखि सगि् त सढतिनि सषपिे पिखहाे.” ८ मग अनिस आखि कियिफि यिं नी तिं नि रेगरेगळि खठकििी नेाे आखि तिं सी रकेक करन सौकशी केाी; ति सरि् नी रकमतिने सत कबूा केाे आखि सिं खगताे की, तिं नी येशूाि पिखहाे होते . ९ मग अनिस आखि कियिफि मििाे, “आमसि खनयमशिस असे सिं गतो की, दोन खकंरि तीन सिकीदिरिं लि तोंडून वतेक शब खसद होतो.” १० पि आमी किय मटाे आहे ? धन हनोख दे रिाि संतुष कर शकाि, आखि दे रिलि रसनिने तिसे पुनरुिन झिाे; आखि धन मोशेसी दफनभूमी जित आहे . ११ पि येशूाि खपाितिलि सिधीन करणित आाे , तिाि सिबकिसे फटके मिरणित आाे , कि्िं सि मुकुट घिाणित आाि, तिलिरर पुंकणित आाे, भिाि खुपसणित आाि, तिाि रधरंभिरर सखळणित आाे, तो रधरंभिरर मरि पिराि आखि तिाि पुरणित आाे , आखि तिसे शरीर सनिननीय योसेफिने नवि कबरे त पुराे, आखि तो सिक दे तो की तिने तिाि खजरंत पिखहाे होते . १२ आखि यिखशरिय हि मििसिं नी असे सिं खगताे आहे की, तिं नी तिाि जातुि पर्तिरर आपलि खशषिं बरोबर बोातिनि आखि सगि् त सढतिनि पिखहाे. १३ मग योसेफ उठून अनिस र कियफिस मििाि, “येशू खजरंत असून सगि् त गेाि आहे , हे तुमिाि कळलिमुळे तुमी सिहखजकस मोठि आशयि् ने सखकत झिाि आहित.” १४ ही खरोखरस आशय्किरक गोष आहे की, तो केरळ सतवस मृतिं तून उठाि निही, तर यरशाेमम्े अनेकिं नी पिखहाेलि इतरिं निही तिने तिं लि कबरिं तून उठराे. १५ आखि आति मिझे पोडे ऐकि: आपि सर्जि ति धन खशमोन, जो महियिजक होति, तिाि ओळखत होतो, जिने मंखदरित बिळ येशूाि आपलि बिहं त घेताे होते. १६ यिस खशमोनाि सतवसे दोन मुागे होते आखि आमी सर्जि तिं लि मृतूवसंगी र अंतखरधीाि उपस्त होतो. १७ मिून तुमी जिऊन तिं लि कबरी पिहि; ति उघडि असून ते पुनरसुत झिाे आहे त. आखि पिहि, ते अररमखपयि शहरित रकत जमून भकीसी किमे करत आहे त. १८ खरोखर, किहींनी विप्नेत तिं सि आरिज ऐकाि आहे , परं तु ते कोििशीही बोात निहीत, आखि मेाेलिं वमििे मुके रिहतित. १९ पि साि, आपि तिं लिकडे जिऊयि आखि तिं लिशी पूि् आदरिने र सिरधखगरीने रिगूयि. आखि जर आपि तिं नि शपप घियाि ािराी, तर कदिखसत ते आपलिाि तिं लि पुनरुिनितीा किही रहसे सिं गतीा. २० जेवि यहदिं नी हे ऐकाे, तेवि तिं नि अखतशय आनंद झिाि. २१ मग अनिस र कियिफि, खनकदे म, योसेफ आखि गमिाीरा अररमखपयिाि गेाे, परं तु ते तिं नि तिं लि कबरींम्े आढळाे निहीत; पि शहरित खफरन, तिं नी विप्नेलि रेळी गुडघे टे काेलि ति दोघिं नि बिं धाे. २२ मग दे रिवती पूि् आदर र सनिनिने तिं नि रंदन करन, ते तिं नि यरशाेममधीा सभि्िनित घेऊन आाे; आखि रेशी बंद करन, तिं नी परमेशरिलि खनयमशिसिसे पुरक घेताे. २३ आखि ते तिं लि हिती सोपरून, तिने परमेशर आखि इसिरासि दे र, जिने खनयमशिस र संदेष्िं लि मिरे आमलि पूर्जिं नि सिं खगताे, तिसी शपप घेऊन तिं नि मटाे, की जिने तुमिाि मेाेलिं तून उठराे, तो येशू
40
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
आहे असि तुमसि खरशिस असेा, तर तुमी किय पिखहाे आहे आखि तुमिाि मेाेलिं तून कसे उठराे गेाे, हे आमिाि सिं गि. २४ खशमोनसे दोन पुत, सिररनस आखि ाेखपयस, यिं नी हि गोषी ऐकून ते परपराे, वखपत झिाे आखि खरािप कर ािगाे; आखि तिस रेळी तिं नी आकिशिकडे पिहन आपलि खजभेरर बोटिं नी कूसिसे खसन केाे. २५ आखि ते ागेस मििाे, “आमि वतेकिाि रक किगद दि, मिजे आमी पिखहाेलि सर् गोषी तुमलिसिठी खाहन किढू.” आखि ते वतेक जि बसून खाह ािगाे, अ् िय १३ १ हे वभू येशू आखि खपति, जो दे र आहे , तसेस मृतिं से पुनरुिन आखि जीरनही आहे , मृतूनंतर आमी पिखहाेाी, तुझि रधरंभिशी संबंखधत रहसे वकट करणिसी आमिाि पररिनगी दे ; किरि आमी तुझि निरिसी शपप घेताी आहे . २ किरि तू आपलि सेरकिं नि, अधोाोकित तुझि दा री सिमथि् ने घडाेलि गु् गोषी जिहीर करणिस मनिई केाी आहे . ३ जेवि आमिाि आमलि पूर्जिं बरोबर नरकिलि खोा गत्त, किळोखित ठे रणित आाे होते , तेवि असिनक सोनिसिरखि सूयि् सि रं ग आखि ति जिगेाि उजळरििरि रक भरीर जिं भळि रं गिसि वकिश वकट झिाि. ४ तिस रेळी, सर् मिनरजितीसि खपति आदम, सर् कुाखपति र संदेषे यिं लिसह आनंखदत झिाि आखि मििाि, “तो वकिश सिर्किखाक वकिशिसि उगम आहे , जिने आमिाि सिर्किखाक वकिशित नेणिसे रसन खदाे आहे .” ५ मग यशयि संदेष्िने मोठिने ओरडून मटाे, “मी पृथीरर खजरंत असतिनि केाेलि भखरषरििीनुसिर, हि खपतिसि वकिश र दे रिसि पुत आहे .” ६ जबुाोनिसि वदे श आखि यिद् न नदीपाीकडीा नफतिाी ंसि वदे श, खजपे ाोक अंधिरित सिात होते, तिं नी रक मोठि वकिश पिखहाि; आखि जे मृतूलि छियेलि वदे शित रिहत होते , तिं लिसिठी वकिश उगराि आहे . आखि आति तो आाि आहे , आखि तिने आमिं ाि, जे मृतूत बसाो होतो, वकिखशत केाे आहे . ७ आखि आमलिरर पडाेलि वकिशिमुळे आमी सर्जि आनंद करत असतिनि, आमसे रडीा खशमोन आमलिम्े आाे आखि तिं नी सरि् से अखभनंदन करन मटाे, “दे रिसि पुत वभू येशू ख्र यिसि गौरर करि.” ८ जिाि मी मंखदरित बिळपिी मिझि बिहं त घेताे आखि पखरत आतिलि वेरिेने तिाि मटाे र कबूा केाे, १ की आति मिझि डोळिं नी तुझे तिरि पिखहाे आहे , जे तू सर् ाोकिं समोर तयिर केाे आहे स, पररिष्ीयिं नि वकिखशत करििरि वकिश आखि तुझे ाोक इसिरा यिं से गौरर. ९ नरकिलि खोा गत्त असाेाे सर् संत हे ऐकून अखधकस आनंखदत झिाे. १० नंतर रकि ाहिन संनिशिसिरखि रक जि बिहे र आाि आखि वतेकजि तिाि खरसिर ािगाि, “तू कोि आहे स?” ११ तिरर तो मििाि, “मी रिनित ओरडििऱयिसि आरिज आहे , योहिन बिस्सि दे ििरि, आखि परितर दे रिसि संदेषि, जो तिलि येणिपूरू तिसि मिग् तयिर करणिसिठी गेाि होति, आखि तिलि ाोकिं नि पिपिं लि कमेसिठी तिरििसे जिन दे ििर होतो.” १२ आखि मी, योहिन, जेवि येशूाि मिझिकडे येतिनि पिखहाे, तेवि पखरत आतिलि वेरिेने मी मििाो, पिहि, दे रिसे कोकरे , पिहि, जो जगिसी पिपे हरि करतो. १३ आखि मी तिाि यिद् न नदीत बिस्सि खदाि, आखि पखरत आति कबुतरिलि रपित तिलिरर उतरतिनि पिखहाि, आखि सगि् तून रक रििी ऐकाी, की, “हि मिझि खवय पुत आहे , जिलिरर मी संतुष आहे .” १४ आखि आति मी तिलिपुढे जित असतिनि, तुमिाि हे सिं गणिसिठी येपे खिाी आाो आहे की, दे रिसि पुत यिनंतर आमिं ाि भेट दे ईा आखि जसि सगि् तून सूयकदय होतो, तसि तो आमिं ाि, जे अंधिरित र मृतूलि छियेत आहोत, येपे येईा.
41
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
अ् िय १४ १ पि जेवि आपाि पूर्ज आदिम यिने येशूसि यिद् न नदीत बिस्सि झिाि आहे , हे ऐकाे, तेवि तिने आपाि मुागि शेप यिाि बोािरून मटाे, २ जेवि मी आजिरी होतो, तेवि मिझि डोकिाि अखभयेक करिरि मिून दे रिाि खरनंती करणिकररति मी तुाि सगि् लि दिरिशी पिठराे होते. तिरेळी तू वधिन दे रदू त खमखिराकडून जि सर् गोषी ऐकलिस, ति तुझि पुतिं नि, कुापुरयिं नि आखि संदेष्िं नि सिं ग. ३ मग सेप कुाखपति र संदेष्िं जरळ येऊन मििाि, “मी सेप, जेवि नंदनरनिलि दिरिशी दे रिाि विप्नि करत होतो, तेवि वभूसि दे रदू त खमखिरा माि खदसाि आखि तो मििाि, ‘मी वभूकडून तुझिकडे पिठराि गेाो आहे ; मिनरी शरीरिं रर अखधकिर गिजरणिसिठी मिझी नेमिूक झिाी आहे .’” ४ सेप, मी तुाि सिं गतो, अशूंनी दे रिाि विप्नि कर नकोस आखि तुझि रखडािं नि, आदिमाि, तिलि डोकेदु खीरर ािरणिसिठी दयेलि रृकिलि तेािसी तिलिकडे यिसनि कर नकोस; ५ किरि शेरटलि खदरसिपय्त आखि किळिपय्त, मिजे पिस हजिर पिसशे रय् उाटू न जिईपय्त, तू ते कोितिही वकिरे खमळरू शकत निहीस. ६ मग दे रिसि अतंत दयिळू पुत ख्र, आदिमलि मिनरी शरीरिाि पुनि उठरणिसिठी र तिस रेळी मेाेलिं लि शरीरिं निही उठरणिसिठी पृथीरर येईा; आखि जेवि तो येईा, तेवि यिद् न नदीत तिसि बिस्सि होईा. ७ मग तो आपलि दयेलि तेािने तिलिरर खरशिस ठे रििऱयि सरि् नि अखभयेक करीा; आखि जे पिणिने र पखरत आतिने सिर्किखाक जीरनिसिठी जन घेतीा, तिं लिसिठी तिलि दयेसे तेा पुढीा खपढिं पय्तही खटकून रिहीा. ८ आखि जेवि ति रेळी दे रिसि अतंत दयिळू पुत, ख्र येशू, पृथीरर खिाी येईा, तेवि तो आपाि पूर्ज आदिमाि नंदनरनित, दयेलि झिडिजरळ घेऊन जिईा. ९ जेवि सर् कुाखपति आखि संदेष्िं नी सेपकडून हि सर् गोषी ऐकलि, तेवि तिं नि अखधक आनंद झिाि. अ् िय १५ १ सर् संत आनंद करत असतिनि, पिहि, मृतूसि अखधपती र सेनिपती सातिन, पितिळिलि अखधपतीाि मििाि, २ निझरे पलि येशूसे सिगत करणिस तयिर वि, जिने आपि दे रिसि पुत असलिसि अखभमिन बिळगाि, तरीही तो मरििाि घिबरििरि मििूस होति आखि मििाि, “मिझि जीर मरििपय्त दु वखी आहे .” ३ खशरिय तिने माि आखि इतर अनेकिं नि पुषळ इजि पोहोसराी; किरि जिं नि मी आं धळे र पिं गळे केाे होते आखि जिं नि मी अनेक भुतिं नी छळाे होते , तिं नि तिने आपलि शबिने बरे केाे; इतकेस नवे तर, जिं नि मी तुझिकडे मृत आिाे होते, तिं नि तो बळजबरीने तुझिपिसून दू र नेतो. ४ यिरर पितिळिलि अखधपतीने सातिनिाि उतर खदाे, “तो ररढि सिमथ्रिन अखधपती असूनही मरििाि घिबरििरि मनुष कोि आहे ?” ५ किरि पृथीररीा सर् सतिधीश मिझि सतेलि अधीन आहे त, जिं नि तू तुझि सिमथि् ने रश केाेस. ६ परं तु जर तो मिनरी सभिरिने इतकि सिमथ्रिन आहे , तर मी तुाि सत मिून सिं गतो की, तो दा री सभिरिने सर्शसकमिन आहे आखि कोिीही तिलि सिमथि् सि वखतकिर कर शकत निही. ७ मिून जेवि तो मििाि की तिाि मृतूसी भीती रिटते, तेवि तिसि तुाि जिळित अडकरणिसि हे तू होति, आखि युगिनुयुगे तुझे दु वख अखेरटि होईा. ८ तेवि सातिनिने पितिळिलि अखधपतीाि उतर खदाे, “तू संशय कि वक केािस आखि जो तुझि र मिझिही शतू आहे , ति निझरे पलि येशूाि सीकिरियाि कि घिबरािस?” ९ आखि मी तर तिाि मोहित पिडाे आखि मिझि रृद यहदी ाोकिं नि तिलिखररद आरेश र कोधिने भडकराे? १० तिलि दु वखिसिठी मी भिाि धिरदिर केाि; मी खपत आखि सवनेगर रकत खमसळू न तिाि ते खपणिसी आजि खदाी; तिाि रधरंभिरर सखळणिसिठी मी रधरंभ र इखबसलि हितिपियिं त सखळे ठोकणिसिठी तयिर ठे राे;
42
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
आखि आति तिसि मृतू जरळ आाि आहे , मी तिाि येपे आिीन, तो तुझि आखि मिझि दोघिं लिही अधीन असेा. ११ तेवि पितिळिसि अखधपती उतर दे ऊन मििाि, “तू आतिस माि मििािस की, तिने मेाेलिं नि मिझिपिसून बळजबरीने नेाे.” १२ जे पृथीरर पुनि खजरंत होईपय्त येपे ठे राे होते , तिं नि तिं लि सतवलि सिमथि् ने नवे , तर दे रिाि केाेलि विप्निं मुळे येपून नेणित आाे आखि तिं लि सर्शसकमिन दे रिने तिं नि मिझिपिसून दू र नेाे. १३ तर मग तो निझरे पसि येशू कोि आहे , जिने दे रिाि विप्नि न करति आपलि शबिने मिझिपिसून मेाेलिं नि दू र केाे? १४ कदिखसत हि तोस असिरि, जिने ािजरसिाि मिझिपिसून नेाे, जो सिर खदरस मेाेाि होति आखि तिलि अंगिाि दु ग्धी येत होती र तो कुजाि होति; आखि जो मेाेाि असतिनि मिझि तिबित होति; तरीही तिने आपलि सिमथि् ने तिाि पुनि खजरंत केाे. १५ सातिनिने नरकिलि अखधपतीाि उतर खदाे, “तोस वकी, निझरे पसि येशू आहे .” १६ हे ऐकून पितिळिलि अखधपतीने तिाि मटाे, “मी तुझि आखि मिझि अखधकिरिं सी शपप घेऊन तुाि शपप घिातो की, तू तिाि मिझिकडे आिू नकोस.” १७ किरि जेवि मी तिलि रसनिलि सिमथि् खरययी ऐकाे, तेवि मी भीतीने परपर किपू ािगाो आखि तिस रेळी मिझे सर् दु ष सोबती अस् झिाे; १८ आखि आमी ािजरसाि पिं बरू शकाो निही, पि तिने सतवाि झटकाे आखि सर् दु षपििसी खसने दिखरत तो तिबडतोब आमलिपिसून खनघून गेाि; आखि जि जखमनीत ािजरससे वेत पडाे होते, तिस जखमनीने तिाि ागेस खजरंत केाे. १९ आखि आति माि कळाे आहे की, तो सर्शसकमिन दे र आहे , जो अशि गोषी कर शकतो; जो आपलि अखधकिरित सिमथ्रिन आहे , आखि आपलि मिनरी सभिरितही सिमथ्रिन आहे , जो मिनरजितीसि तिरिहिर आहे . २० मिून हि मििसिाि येपे आिू नकि, किरि जे अखरशिसिखिाी तुरंगित आहे त र तिं लि पिपिं लि बेडिं नी जखडाेाे आहे त, ति सरि् नि तो मुक करीा आखि सिर्किखाक जीरनिकडे घेऊन जिईा. अ् िय १६ १ आखि सातिन र पितिळिसि अखधपती असे रकमेकिं शी बोात असतिनि, असिनक मेघगज्नेसिरखि आरिज झिाि र सोसि्िसि रिरि रिह ािगाि आखि ते मििाे, “हे अखधपती ंनो, आपाी मिरे उघडि; आखि हे सनितन मिरिं नो, तुमी उघडाे जि, मिजे गौररिसि रिजि आत येईा.” २ जेवि अधोाोकिलि अखधपतीने हे ऐकाे, तेवि तो सातिनिाि मििाि, “मिझिपिसून दू र हो आखि मिझि खनरिस्िनिं तून खनघून जि; जर तू परिकमी योदि असशीा, तर गौररिलि रिजिशी ाढ. पि तिसि तुझिशी किय संबंध?” ३ आखि तिने तिाि तिलि खनरिस्िनिं तून हिकाून खदाे. ४ आखि तो रिजि आपलि दु ष अखधकिऱयिं नि मििाि, “कूरतेसे खपतळी दररिजे बंद करि आखि तिं नि ाोखंडी सळि ािरून पके करि, आखि शौयि् ने ाढि, निहीतर आपलिाि कादी बनराे जिईा.” ५ परं तु जेवि सर् संतिं लि समुदियिने हे ऐकाे, तेवि ते नरकिलि अखधपतीशी मोठि कोधिने बोााे: ६ आपाी मिरे उघड, मिजे गौररिसि रिजि आत येईा. ७ आखि दे रसंदेषि दिरीद मोठिने मििाि, “मी पृथीरर असतिनि खरोखरस अशी भखरषरििी केाी नवती कि, की ाोकिं नी परमेशरिलि सिं गुापििबाा आखि मिनरिं सिठी केाेलि तिलि अद् भुत कियि् बाा तिसी रुती करिरी?” ८ किरि तिने खपतळे से दररिजे तोडाे आहे त आखि ाोखंडी अडसर तोडून टिकाे आहे त. तिने तिं नि तिं लि दु षमि् मुळे पकडाे आहे आखि तिं लि अधमि् मुळे तिं नि दु वख भोगिरे ािगत आहे .
43
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
९ यिनंतर, दु सरि संदेषि, मिजे पखरत यशयि, सर् संतिं नि तिसवमििे मििाि, “मी पृथीरर खजरंत असतिनि तुमिाि योर भखरषरििी केाी नवती कि?” १० मेाेाे खजरंत होतीा, आखि जे आपलि कबरींम्े आहे त ते पुनि उठतीा, आखि जे पृथीरर आहे त ते आनंखदत होतीा; किरि परमेशरिकडून येििरि दर तिं नि तिरि दे ईा. ११ आखि मी दु सऱयि खठकििी मििाो, हे मृतू, तुझि खरजय कोठे आहे ? हे मृतू, तुझि डं ख कोठे आहे ? १२ जेवि सर् संतिं नी यशयिने सिं खगताेलि हि गोषी ऐकलि, तेवि ते अधोाोकिलि अखधपतीाि मििाे, “आति तुझे दररिजे उघड आखि तुझे ाोखंडी अडसर किढून टिक; किरि आति तू बिं धाि जिशीा आखि तुझिजरळ किहीही सिमथ् रिहििर निही.” १३ मग मेघगज्नेसिरखि मोठि आरिज झिाि आखि तो मििाि, “हे अखधपती ंनो, आपाी मिरे उघडि; आखि हे अधोाोकिलि मिरिं नो, तुमी उघडाे जि, मिजे गौररिसि रिजि आत वरेश करे ा.” १४ तोस आरिज पुनि ऐकू आलिसे पिहन, पितिळिलि अखधपतीने , जिू किही आपलिाि मिहीतस नवते अशि पिटित ओरडून खरसिराे, “तो राभरिसि रिजि कोि आहे ?” १५ दिरीद अधोाोकिलि अखधपतीाि मििाि, “ति रििीसे शब माि समजाे आहे त, किरि मी ते तिलि आतिलि वेरिेने बोााो. आखि आति, जसे मी रर मटाे आहे , मी तुाि सिं गतो, परमेशर बारिन र सिमथ्रिन, परमेशर युदित परिकमी आहे : तो गौररिसि रिजि आहे , आखि तो सगि् त र पृथीररही परमेशर आहे ; १६ तिने कादिं से कणहिे ऐकणिसिठी खिाी पिखहाे आहे आखि जिं नि मरििसी खशकि नेमाी आहे तिं नि मुक केाे आहे . १७ आखि आति, हे अधोाोकिलि घििेरडि आखि दु ग्धीयुक अखधपती, तुझे दररिजे उघड, मिजे गौररिसि रिजि आत येईा; किरि तो सग् आखि पृथीसि सिमी आहे . १८ दिरीद असे मित असतिनि, सर्शसकमिन परमेशर मनुषिलि रपित वकट झिाि आखि जी खठकििे पूरूपिसून अंधिरित होती, तिं नि तिने वकिखशत केाे. १९ आखि तिने पूरू न मोडति येििऱयि बेडि तोडून टिकलि; आखि आपलि अजेय सिमथि् ने, जे अधमि् मुळे घोर अंधिरित र पिपिमुळे मृतूलि छियेत बसाे होते , तिं नि तिने खशकि खदाी. अ् िय १७ १. अधमू मृतू आखि खतसे कूर अखधकिरी यिं नी हि गोषी ऐकून, जेवि तिं नी वकिशिसी सषति पिखहाी, तेवि आपिपलि रिजिं म्े तिं नि भीती रिटू ािगाी. २ आखि ख्र सतव तिं लि रसिं म्े असिनक वकट झिाि; मिून ते ओरडून मििाे, “आमी तुझिशी बिं धाे गेाो आहोत; वभूलि समक आमसि गोंधळ उडरणिसि तुझि हे तू खदसतो.” ३ तू कोि आहे स, जिलिम्े निशिसे कोितेही खसन निही, पि तुझे ते तेजसी रप तुझि मोठे पििसि पूि् पुरिरि आहे , जिकडे तू अजूनही ाक दे त निहीस असे खदसते? ४ तू कोि आहे स, जो इतकि सिमथ्रिन आखि तरीही इतकि दु ब्ळ, इतकि महिन आखि तरीही इतकि कुद, रक सिमिन असूनही वपम शेिीसि साखनक असून, रकि सिमिन साखनकिवमििे सेरकिलि रपित आजि दे ऊ शकतो? ५ गौररिसि रिजि, जो रकेकिळी रधरंभिरर मिराि गेाि होति, तो मृतही असून खजरंत आहे कि? ६ कबरे त मृत पडाेाि कोि, आखि आमलिकडे खजरंत होऊन खिाी आाि आहे स, आखि तुझि मृतूने सर् वििी परपराे, आखि सर् तिरे पिं गाे, आखि आति मृतिं म्े तुाि सितंत खमळिाे आहे , आखि तू आमलि सानिाि तिस दे त आहे स? ७ तू कोि आहे स, जो आखदपिपिलि सिखळिं नी जखडाेलि बंदिं नि मुक करन तिं नि तिं से पूरूसे सितंत परत खमळरून दे तो? ८ तू कोि आहे स, जो पिपिलि अंधकिरिने आं धळि झिाेलिं रर इतकि तेजसी आखि खदव वकिश पसररतो? ९ तिसवमििे सातिनिं लि सर् सानिं निही तशीस दहशत बसाी आखि अतंत नम भीतीने ते ओरडून मििाे,
44
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१० हे येशू ख्रि, तू इतकि सिमथ्रिन र राभरशिाी, खनषांक इतकि तेजसी आखि अपरिधहीन इतकि पखरत मनुष कोठून आहे स? किरि पृथीसे ते अधोाोक, जे आतिपय्त आमलि अधीन होते आखि खजपून आमी खंडिी सीकिरत होतो, तिने यिपूरू कधीही असि मृत मनुष आमलिकडे पिठराि नवति, नरकिलि अखधपतीन ं ि कधीही अशि भेटी पिठरलि नवति. ११ तर मग तू कोि आहे स, जो इतकि धायि् ने आमलि ररीत वरेश करतो आखि आमिाि कठोर खशकि दे णिसी धमकी दे णिस घिबरत निही, इतकेस नवे तर, आमी जिं नि जखडून ठे राे आहे ति इतर सरि् निही मुक करणिसि वयत करतो? १२ कदिखसत तूस तो येशू आहे स, जिलिखरययी सातिनिने आतिस आमलि सरदिरिाि सिं खगताे की, रधरंभिररीा मृतूमिरे तुाि मृतूसी सति खमळििर होती. १३ मग गौररिलि रिजिने मृतूाि तुडरून, अधोाोकिलि अखधपतीाि पकडाे, तिसी सर् शकी किढून घेताी आखि आपाि पृथीररीा खपति आदिम यिाि आपलिबरोबर आपलि गौररित घेऊन गेाि. अ् िय १८ १ मग अधोाोकिलि अखधपतीने सातिनिाि घेताे आखि मोठि इशिऱयिने तिाि मििाि, “हे संहिरिलि अखधपती, बेाझेबूबलि परिभरिसि र हकिापटीसि सूतधिर, दे रिलि दू तिं सि उपहिस र सर् नीखतमिनिं सि खतटकिरि! तुाि असे रिगणिस कशिमुळे वरृत केाे?” २ तू गौररिलि रिजिाि रधरंभिरर सखळििर होतिस, आखि तिलि निशिने आमिाि फिर मोठि फियदिं सी आशिसने खदाी होतीस, पि तू मूखि् सिरखि तुझि मनित किय सिााे आहे यिबाा अनखभज होतिस. ३ किरि पिहि, निझरे पसि येशू आपलि गौररशिाी दे रतिलि तेजिने अंधकिरिलि र मृतूलि सर् भयंकर शकी ंनि पळरून ािरतो; ४ तिने आमसे तुरंग समूळ उद् धर केाे आहे त, सर् बंखदरिनिं नि मुक केाे आहे , सर् बदिं नि सोडाे आहे , आखि जे पूरू आपलि यितनिं लि भिरिखिाी कणहत असत, तिं नी आति आमसि अपमिन केाि आहे , आखि तिं लि विप्निं मुळे आमसि परिभर होणिसी शकति आहे . ५ आमसी दु ष रिजे खजंकाी गेाी आहे त आखि आति मिनरजितीसि कोितिही अंश आमलि अधीन रिखहाेाि निही, परं तु उाटपकी, ते सर् धायि् ने आमिाि आविन दे तित; ६ तरी, यिपूरू, मृतिं नी आमलिशी कधीही उदटपिे रिगणिसे धिडस केाे निही, आखि कादी असलिमुळे ते कोितिही वसंगी कधीही आनंदी होऊ शकाे निहीत. ७ हे सातिनि, सर् दु षिं सि अखधपती, अधमू आखि पररतकिं सि जनक, आमसे कादी आतिपय्त तिरििलि आखि जीरनिलि यसतंखसतही आशेखरनि होते हे मिहीत असूनही, तू हे कृत करणिसि वयत कि करत आहे स? ८ परं तु आति तिं लिपाकी कोिीही कणहत निही, आखि तिं लिपाकी कोििलिही सेहऱयिरर अशूंसे खकंखसतही खसन खदसत निही. ९ हे सातिनरिज, पितिळाोकिलि महिन रककि, खनखयद रृकिमुळे आखि नंदनरनिलि निशिमुळे तू जे सर् फियदे खमळराे होतेस, ते आति तू रधरंभिलि ािकडिमुळे गमिराे आहे स; १० आखि जेवि तू गौररिसि रिजि येशू ख्रिाि रधरंभिरर सखळाे, तेवि तुझि सर् आनंद संपाि. ११ तू सतवलि आखि मिझि खहतिलि खररद रिगाि आहे स, हे तुाि आति भोगिवि ािगििऱयि ति मोठि यितनि आखि अनंत खशकिं ररन ागेसस खदसून येईा. १२ हे सातिनि, सर् दु षतेसि अखधपती, मृतूसि खनमि् ति आखि सर् गरि् सि उगम, तू वपम निझरे पलि येशूलि दु ष गुनहिं सी सौकशी करियाि हरी होतीस, मिजे मग तुाि असे आढळू न आाे असते की, तिने मृतूदंडिस पित असि कोितिही दोय केाि नवति. १३ तू कोितिही खररेक खकंरि निय न बिळगति तिाि रधरंभिरर सखळणिसे धिडस कि केाेस, आखि रकि खनदकय र नीखतमिन वकीाि आमलि वदे शित आिून, तियोगे संपूि् जगितीा सर् पिपी, अधमू र अनीखतमिन ाोकिं नि कि गमिराे आहे स?
45
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
१४ जेवि पितिळिसि अखधपती सातिनिशी अशिवकिरे बोात होति, तेवि राभरिसि रिजि बेाझेबूाि मििाि, “हे सातिनि, तू मिझि असाेलि आदिम र तिलि नीखतमिन पुतिं लि जिगी, सर्किळ तुझि अखधपतिखिाी रिहशीा.” अ् िय १९ १ मग येशूने आपाि हित पुढे करन मटाे, “मिझि वखतरपित खनमि् ि झिाेाे, खनखयद फळिलि झिडिमुळे, सातिनिमुळे र मृतूमुळे दोयी ठराेाे मिझे सर् पखरत जनहो, मिझिकडे यि.” २ आति मिझि रधरंभिलि ािकडिपिशी जगि; यि जगिसि अखधपती सातिन परिभूत झिाि आहे आखि मृतूरर खरजय खमळराि आहे . ३ मग तिस किी सर् संत सर्शसकमिन दे रिलि हिती रकत आाे; आखि वभू येशूने आदिमसि हित धरन तिाि मटाे, “तुाि आखि तुझि सर् नीखतमिन रंशजिं नि, जे मिझे आहे त, शिं ती असो.” ४ मग आदिम येशूलि पियि पडाि आखि डोळित अशू आिून, नमपिे र मोठिने तिाि मििाि, ५ हे परमेशरि, मी तुझी रुती करीन, किरि तू माि उं स केाे आहे स आखि मिझि शतूंनि मिझिरर आनंद कर खदाि निहीस. हे परमेशरि, मिझि दे रि, मी तुाि धिरि केाि आखि तू माि बरे केाे आहे स. ६ हे वभू, तू मिझि जीर कबरे तून रर आिाि आहे स; तू माि खजरंत ठे राे आहे स, यिसिठी की मी खडित जिऊ नये. ७ हे तिलि सर् पखरत जनिं नो, परमेशरिसे गुिगिन करि आखि तिलि पखरततेलि सरििने तिसे आभिर मिनि. किरि तिसि कोध किभरस खटकतो; तिलि कृपेत जीरन आहे . ८ तिसवमििे सर् संत येशूलि सरिी ाीन होऊन रकमुखिने मििाे, “हे जगिलि उदिरकति् , तू आाि आहे स आखि खनयमशिस र तुझि पखरत संदेष्िं मिरे तू जे किही सिं खगताे होतेस, ते सर् तू खरोखर पूि् केाे आहे स.” ९ तू आपलि रधरंभिमिरे खजरंतिं सी सुटकि केाी आहे स, आखि आमलिकडे खिाी आाि आहे स, यिसिठी की रधरंभिररीा मरििने तू आमिाि अधोाोकितून आखि आपलि सिमथि् ने मरिितून सोडरिरेस. १० हे वभू, जसे तू आपलि गौररिसी खनशििे सगि् त ठे राी आहे तस आखि पृथीरर आपलि उदिरिसे खसन, मिजेस आपाि रधरंभ, उभिराि आहे स! तिसवमििे, हे वभू, नरकित आपलि रधरंभिलि खरजयिसे खसन ्िखपत कर, मिजे मृतू तुझि सेरक रिहििर निही. ११ मग वभूने आपाि हित पसररून आदिमरर र तिलि सर् संतिं रर रधरंभिसे खसन केाे. १२ आखि तिने आदिमसि उजरि हित धरन तो पितिळितून रर सढाि, आखि दे रिसे सर् संत तिलिमिगे गेाे. १३ मग रिजसंदेषि दिरीद धायि् ने ओरडून मििाि, “हे परमेशरि, तुझे नरे गीत गि, किरि तिने अद् भुत गोषी केलि आहे त; तिलि उजवि हितिने आखि तिलि पखरत बिहने तिाि खरजय खमळरून खदाि आहे .” १४ परमेशरिने आपाे तिरि वकट केाे आहे , तिने पररिष्ीयिं पुढे आपाे नीखतमत उघडपिे दिखराे आहे . १५ आखि सर् संतसमुदियिने उतर खदाे, “हि सनिन तिलि सर् संतिं नि खमळिाि आहे , आमेन, परमेशरिसी रुखत करि.” १६ तिनंतर, हबकूक संदेषि ३ मोठिने ओरडून मििाि, “तू आपलि ाोकिं लि उदिरिसिठी, होय, आपलि ाोकिं लि उदिरिसिठी बिहे र पडाि आहे स.” १७ आखि सर् संत मििाे, ४ जो वभूलि निरिने येतो तो धन आहे ; किरि वभूने आमिाि वकिश खदाि आहे . हिस आमसि दे र आहे , युगिनुयुगे; तो सर्किळ आमलिरर रिज करीा, आमेन. १८ तिसवमििे सर् संदेष्िं नी तिलि रुतीलि पखरत गोषी सिं खगतलि आखि परमेशरिसे अनुसरि केाे. अ् िय २० १ मग वभूने आदिमसि हित धरन तिाि वधिन दे रदू त खमखिरालि सिधीन केाे; आखि तिने तिं नि दयि र राभरिने पररपूि् अशि नंदनरनित नेाे; २ आखि दोन अखतशय रृद पुरय तिं नि भेटाे, आखि संतिं नी तिं नि खरसिराे, “तुमी कोि आहित, जे अदिप आमलिबरोबर पितिळित गेाे निहीत आखि जिं सी शरीरे नंदनरनित ठे रणित आाी आहे त?”
46
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
३ तिं लिपाकी रकिने उतर खदाे, “मी हनोख आहे , जिाि दे रिलि रसनिने रर उसााे गेाे; आखि जो मिझिबरोबर आहे , तो खतशबी राीयि आहे , जिाि अखगमय रपितून रर उसााे गेाे.” ४ आतिपय्त आपि येपेस होतो आखि आपि मृतू अनुभराि निही, परं तु आति ख्रखररोधकिलि आगमनिरेळी, दा री खसने र समतिरिं नी सज होऊन, तिलिशी युद करणिसिठी, यरशाेमम्े तिलि हितून मिराे जिणिसिठी आखि सिडे तीन खदरसिं नंतर पुनि खजरंतपिे ढगिं म्े रर घेताे जिणिसिठी परत जिििर आहोत. ५ आखि पखरत हनोख र राीयि हे सिं गत असतिनि, पिहि, आपलि खिं दिरर रधरंभिसे खसन घेताेाि आिखी रक दयनीय मििूस आाि. ६ आखि जेवि सर् संतिं नी तिाि पिखहाे, तेवि ते तिाि मििाे, “तू कोि आहे स? किरि तुझि सेहरि सोरिसिरखि आहे ; आखि तू आपलि खिं दिरर रधरंभ कि रिहतोस?” ७ तिरर तो उतराि, “तुमी बरोबर मिति, किरि मी रक सोर होतो आखि पृथीरर सर् वकिरसी दु ष कृते केाी होती.” ८ आखि यहदिं नी माि येशूबरोबर रधरंभिरर सखळाे; आखि वभू येशूलि रधरंभिरर सखळणिलि रेळी सृषीत घडाेलि आशय्किरक गोषी मी पिखहलि. ९ आखि मी तिाि सर् गोषीस ं ि खनमि् ति र सर्शसकमिन रिजि मिनाे; आखि मी तिाि विप्नि केाी, की “हे वभू, जेवि तू तुझि रिजित येशीा, तेवि मिझी आठरि ठे र.” १० तिने ागेस मिझी विप्नि ऐकाी आखि माि मििाि, “मी तुाि खरोखर सिं गतो, आज तू मिझिसोबत सगि् त असशीा.” ११ आखि तिने माि रधरंभिसे हे खसन दे ऊन मटाे, “हे घेऊन सगि् त जि; आखि जर सगि् सि रकक असाेाि दे रदू त तुाि वरेश दे ििर निही, तर तिाि रधरंभिसे खसन दिखरून असे मि की, ‘जि येशू ख्रिाि आति रधरंभिरर सखळाे आहे , तिने माि येपे तुझिकडे पिठराे आहे .’” १२ जेवि मी हे केाे आखि सगि् लि रककिाि हि सर् गोषी सिं खगतलि, आखि तिने ति ऐकलि, तेवि तिने ागेस दररिजे उघडाे, मिझि वरेश करन खदाि आखि सगि् त माि उजवि बिजूाि बसराे. १३ ते मििाे, “सर् मिनरजितीसि खपति आदिम, रधरंभिरर सखळाेलि येशू ख्रिसे पखरत र नीखतमिन सेरक असाेलि आपलि सर् पुतिं सखहत आत येईपय्त, तू येपे पोडि रेळ पिं ब.” १४ जेवि तिं नी सोरिकडून हे सर् ऐकाे, तेवि सर् धम्गुर रकमुखिने मििाे, “हे सर्शसकमिन दे रि, सिर्किखाक सिं गुापििलि आखि दयेलि खपति, तू धन आहे स, जिने तुझिखररद पिप करििऱयिं रर अशी कृपि केाी, आखि तिं नि सगि् लि दयेत आिाे, आखि तिं नि तुझि खरशिा र आ्िसतक तरतुदी ंम्े, आ्िसतक र पखरत जीरनित ्िखपत केाे. आमेन.” अ् िय २१ १. ही ती खदव आखि पखरत रहसे आहे त जी आमी पिखहाी र ऐकाी. वधिन दे रदू त मियकेाने आमिाि आजि खदलिवमििे, माि, कॅररनस आखि ाेखपयस यिं नि दे रिसी इतर रहसे घोखयत करणिसी पररिनगी निही. २ असे मटाे आहे की, तुमी मिझि बंधूंबरोबर यरशाेमाि जिरे आखि येशू ख्रिलि पुनरुिनिसी घोयिि र गौरर करत विप्नि करत रिहिरे, किरि तिने सतवबरोबर तुमिािही मेाेलिं तून उठराे आहे . ३ आखि तुमी कोििही मििसिशी बोाू नकि, तर जोपय्त परमेशर तुमिाि तिलि दे रतिसी रहसे सिं गणिसी पररिनगी दे त निही, तोपय्त मुकि मििसिं वमििे बसि. ४ वधिन दे रदू त खमखिराने आमिाि पुढे आजि खदाी की, आमी यिद् नलि पाीकडे , रकि उतम आखि समृद दे शित जिरे, खजपे ख्रिलि पुनरुिनिसि पुरिरि मिून आमलिसोबत मेाेलिं तून उठाेाे पुषळ जि आहे त. ५ किरि, मेाेलिं तून उठाेलि आमिं ाि केरळ तीन खदरसिं सी मुदत खमळिाी आहे ; आमी आमलि आईरखडािं बरोबर आमलि वभूसि रलिं डििसि सि सिजरि करणिसिठी, आखि वभू ख्रिसिठी आमसी सिक दे णिसिठी उठाो; आखि आमी यिद् नलि पखरत नदीत बिस्सि घेताि आहे . आखि आति तिं नि कोिीही पिहत निही.
47
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
६ दे रिने आमिाि तुमलिशी इतकेस सिं गणिसी पररिनगी खदाी आहे ; मिून तुमी तिसी रुती र सनिन करि आखि पशितिप करि, मिजे तो तुमलिरर दयि करीा. वभू दे र येशू ख्र, जो आमि सरि् सि तिरिहिर आहे , तिलिकडून तुमिं ाि शिं ती असो. आमेन, आमेन, आमेन. ७ आखि तिं नी खाखहणिसे किम संपरून दोन रेगरेगळि किगदिं रर खाखहलिरर, खिरीनसने जे खाखहाे ते अनिस, कियिफिस आखि गमिाीरा यिं लि हिती खदाे. ८ तिसवमििे ाेखपयसने तिने खाखहाेाे खनकोदे म आखि योसेफ यिं लि हिती खदाे; आखि तितिळ तिं से अतंत पिं ढऱयि रपित रपिं तर झिाे आखि ते पुनि खदसाे निहीत. ९ परं तु तिं नी जे खाखहाे होते ते पूि्पिे जुळििरे आढळाे; तितीा रकि अकरितही दु सऱयिपेकि रकही अकर कमी खकंरि जिर नवते. १० जेवि सर् यहदी सभेने खिरीनस आखि ाेखपयस यिं से हे सर् आशय्किरक कपन ऐकाे, तेवि ते रकमेकिं नि मििाे, “खरोखरस, हि सर् गोषी दे रिनेस घडरून आिलि आहे त, आखि वभू येशू सदिसर्किळ धन असो, आमेन.” ११ आखि ते मोठि खसंतेने, भीतीने र परपर किपत इकडे खतकडे खफर ािगाे आखि तिं नी आपिपलि छितीरर हित मिरन घेताे र वतेक जि आपिपलि घरी खनघून गेाि. १२ परं तु यहदिं नी तिं लि सभि्िनिं त येशूखरययी सिं खगताेलि हि सर् गोषी योसेफ र खनकदे म यिं नी तिबडतोब रिजपिािाि सिं खगतलि. १३ आखि खपाितिने हे सर् वरहिर खाहन घेताे आखि हे सर् खहशेब आपलि महिाितीा सिर्जखनक द्रित ठे राे. अ् िय २२ १ हि गोषी ंनंतर खपाित यहदिं लि मंखदरित गेाि आखि तिने सर् अखधकिरी, शिसी र खनयमशिसिसे पंखडत यिं नि रकत बोािरून मंखदरिलि रकि विप्निगृहित वरेश केाि. २ आखि सर् दररिजे बंद करणिसी आजि दे ऊन तो तिं नि मििाि, “मी ऐकाे आहे की यि मंखदरित तुमलिकडे रक मोठे पुरक आहे ; मिून मिझी इचि आहे की ते मिझिसमोर आिाे जिरे.” ३ आखि जेवि मंखदरिलि सिर सेरकिं नी आिाेाे, सोनिने र मौलरिन रतिं नी सुशोखभत केाेाे ते मोठे पुरक आिाे गेाे, तेवि खपाित ति सरि् नि मििाि, “जिने हे मंखदर बिं धाे र बिं धणिसी आजि खदाी, ति तुमलि पूर्जिं लि दे रिलि निरिने मी तुमिाि शपपपूर्क सिं गतो की, तुमी मिझिपिसून सत ापरू नकि.” ४ ति पुरकित खाखहाेलि सर् गोषी तुमिं ाि मिहीत आहे त; मिून आति माि सिं गि, जि येशूाि तुमी रधरंभिरर सखळाे, तिलिखरययी शिसरसनिं म्े तुमिाि किही आढळाे आहे कि, आखि तो जगिलि कोिति रेळी यियाि हरि होति: ते माि दिखरि. ५ मग अनिस र कियिफि यिं नि शपप दे ऊन, तिं नी आपलिबरोबर असाेलि बिकीलि सरि् नि विप्नि्ळितून बिहे र जिणिसी आजि खदाी. ६ आखि तिं नी मंखदरिसे र विप्नि्ळिसे दररिजे बंद केाे आखि खपाितिाि मििाे, “हे नियिधीशि, जे सत र योर आहे ते तुाि सिं गणिसिठी, तू आमिाि यि मंखदरिलि बिं धकिमिसी शपप घियाि ािराी आहे स.” ७ आमी येशूाि रधरंभिरर सखळलिनंतर, तो दे रिसि पुत आहे हे आमिाि मिहीत नसतिनि, पि तिने आपाी अद् भुत कृते किही जिदु ई कािं नी केाी आहे त असे समजून, आमी यि मंखदरित मोठी सभि बोािराी. ८ आखि येशूने केाेलि समतिरिं खरययी आमी आपिपसित खरसिरखरखनमय करत असतिनि, आमिाि आमलि दे शितीा पुषळ सिकीदिर भेटाे; तिं नी सिं खगताे की, तिं नी येशूाि तिलि मृतूनंतर खजरंत पिखहाे होते , तो आपलि खशषिं शी बोात असलिसे ऐकाे होते आखि तिाि आकिशिलि उं सीपय्त सढतिनि र तित वरेश करतिनि पिखहाे होते ; ९ आखि आमी दोन सिकीदिरिं नि पिखहाे, जिं सी शरीरे येशूने मेाेलिं तून उठराी होती; तिं नी आमिाि येशूने मेाेलिं म्े केाेलि अनेक खरखसत गोषी ंखरययी सिं खगताे, जिं सि खासखत रृतिं त आमलि हितित आहे . १० आखि दररयू सभेसमोर हे पखरत पुरक उघडून तित दे रिसि सलि शोधणिसी आमसी वपि आहे .
48
ये श ू ख्र िसि मृ त ू, दफन आखि पुन रुिन
११ आखि सतर पुरकिं पाकी पखहलि पुरकित, खजपे वधिन दे रदू त खमखिरा हि पखहाि मनुष असाेलि आदिमलि खतसऱयि पुतिशी बोात आहे , खतपे आमिाि असे रि्न आढळाे की, सिडे पिस हजिर रयि् नंतर, दे रिसि सरि् त खवय पुत ख्र पृथीरर आाि होति. १२ आखि आमी असिही खरसिर केाि की, कदिखसत तो सतव इसिरासि दे रस होति, जिने मोशेाि सिं खगताे की, ‘तू सिकीसि कोश बनर; तिसी ािं बी अडीस हित, रंदी दीड हित आखि उं सी दीड हित असेा.’ १३ जुनि करिरितीा कोशिलि बिं धकिमिसिठी ािगाेलि हि सिडे पिस हितिं लि अंतरिररन आमिाि हे समजाे र कळाे की, सिडे पिस हजिर (रक हजिर) रयि् नी येशू ख्र शरीरिलि कोशित खकंरि खनरिसमंडपित येििर होति; १४ आखि मिून आमसे पखरत शिस सिक दे ते की तो दे रिसि पुत, आखि इसिरासि वभू र रिजि आहे . १५ आखि तिलि दु वखिनंतर, तिलिमिरे घडाेलि समतिरिं मुळे आमसे मुख यिजक आशय्सखकत झिाे, मिून आमी तो दिखरदिलि रंशितीा आहे असे समजून, येशूसी आई योसेफ र मरीयि यिं लि खपढीपय्तलि सर् खपढिं सि शोध घेणिसिठी ते पुरक उघडाे; १६ आखि आमिाि सृषीलि खनखम्तीसि रृतिं त सिपडाि, की तिने आकिश र पृथी आखि पखहाि मनुष आदम यिं नि केवि खनमि् ि केाे, आखि तेपून जावायिपय्त दोन हजिर दोनशे बिरि रय् ािगाी. १७ आखि जावायिपिसून अबिहिमिपय्त नऊशे बिरि. आखि अबिहिमिपिसून मोशेपय्त सिरशे तीस. आखि मोशेपिसून रिजि दिरीदिपय्त पिसशे दहि. १८ आखि दिखरदिपिसून बॅखबाोनलि बंखदरिसिपय्त पिसशे रय् . आखि बॅखबाोनलि बंखदरिसिपिसून ख्रिलि अरतिरिपय्त सिरशे रय्. १९ ति सरि् सी बेरीज सिडे पिस हजिर आहे . २० आखि मिून असे खदसून येते की, जि येशूाि आमी रधरंभिरर सखळाे, तो दे रिसि पुत येशू ख्र, आखि खरि र सर्शसकमिन दे र आहे . आमेन.
49