ख् र खस्तवि मी त् शिंग्ं कडे प्शिले, आशि प्ि्, त्ं ा्म्े आिखी एक लि्न शिंग उगवले िोते; त्ा्चमोास पशिल् तीन शिंग्ं न् मुळ्चकट उपटू न ट्कण्त आले िोते . आशि प्ि्, त् शिंग्ल् म्िच्ा् डोळ्ं च्ाखे डोळे आशि मोठे मोठे बोलि्ाे तोंड िोते . द्नीएल ७:८ आशि त्ं पंकी एक्प्चून एक लि्न शिंग ब्िे ा आले , जे दश्िेकडे , पूव्कडे आशि ामिीय पदे ि्कडे अशतिय मोठे झ्ले. आशि ते इतके मोठे झ्ले की, जिू क्िी सग्र तील चंन्एवएे ; आशि त्ने त् चंन्तील व त्ऱय्ं पंकी क्िींन् जशमनीवा प्डले आशि त्ं न् तुडवले. िोय, त्ने सतवल् चंन्ा् अशिपतीपय्त मोठे केले, आशि त्ा्च्ाे ाोजस् यज बंद काण्त आल्, आशि त्ा् पशवत््न्सी ज्ग् प्डून ट्कण्त आली. आशि अपा्ि्ा् क्ाि्मुळे ाोजा् यज्शववि त्ल् एक चंन दे ण्त आले , आशि त्ने चत्ल् जशमनीवा प्डले; आशि त्ने आसाि केले व तो यिसी झ्ल्. द्नीएल ८:९-१२ मिून िे ज्िून घ् आशि चमजून घ् की, यविलेमसी पुनब्् ििी काण्ा् आजेा् शनगरमन्प्चून ते ा्जपुत मचीि् येईपय्त च्त आठवडे आशि ब्चष आठवडे ल्गतील: ास् आशि तटबंदी पुन् ब्ं िली ज्ईल, अगदी चंकट्ा् क्ळ्तिी. आशि ब्चष आठवड्ं नंता मचीि्स् वि केल् ज्ईल, पि सतवच्ठी न्िी: आशि येि्ऱय् ा्जपुत्से लोक ििा आशि पशवत््न नष कातील; आशि त्स् िेवट पुा्च्ाख् िोईल, आशि युि्ा् अखेापय्त उज्ड िोिे शनश्त आिे . आशि तो एक् आठवड्च्ठी अनेक्ं िी का्ा दए काील: आशि आठवड्ा् म््वा तो यज आशि अपरि बंद काील, आशि घृि्सद गोषी ंा् पच्ा्मुळे तो ते उज्ड काील, अगदी िेवटपय्त, आशि जे शनश्त आिे ते उज्ड झ्लेल्ं वा ओतले ज्ईल. द्नीएल ९:२५२७ आशि ा्ज् आपल् इचे नुच्ा व्गेल; तो सतवल् उं स काील आशि पतेक दे व्पे्् सतवल् शेर चमजील, आशि दे व्ं ा् दे व्शववि अद् भुत गोषी बोलेल, आशि कोि पूिर िोईपय्त तो यिसी िोईल: क्ाि जे ठालेले आिे ते पूिर िोईलस. तो आपल् पूवरज्ं ा् दे व्सी, स्य्ं ा् इचे सी शकंव् कोित्िी दे व्सी पव्र काि्ा न्िी: क्ाि तो सतवल् चव्् पे्् शेर चमजील. द्नीएल ११:३६-३७ क्ाि खोटे श्स व खोटे चंदेषे उठतील आशि मोठी शसने व समत्ा द्खवतील; इतकेस नवे ता, िक अचते ता, ते शनवडलेल्ं न्िी फचवतील. मतय २४:२४ आशि मग जा कोिी तुम्ल् मि्ल्, “प्ि्, श्स येथे आिे ,” शकंव् “प्ि्, तो तेथे आिे ,” ता त्ा्वा शवश्च ठे वू नक्. क्ाि खोटे श्स आशि खोटे चंदेषे उठतील आशि िक झ्ल्च शनवडलेल्ं न्िी फचवण्च्ठी शसने व समत्ा द्खवतील. म्कर १३:२१-२२ आत् बंिूंनो, आपल् पभू येिू श्स्ा् आगमन्ा् आशि त्ा्जवळ आपल् एकत जमण्ा् शनशमत्ने आमी तुम्ल् शवनंती कातो की, श्स्स् शदवच जवळ आल् आिे अचे चमजून, आत्मुळे, िब्ं मुळे शकंव् आमा्कडून आलेल् पत्ं मुळे तुमी लवकास मन्ने शवसशलत िोऊ नक् शकंव् अस् िोऊ नक्. कोिीिी तुम्ल् कोित्िी पक्ाे फचवू नये: क्ाि तो शदवच येि्ा न्िी, जोपय्त पथम दे व्प्चून फ्ाकत िोत न्िी आशि प्प्स् मनुष, मिजे न्ि्स् पुत, पकट िोत न्िी; जो दे व मिवल् ज्ि्ऱय् शकंव् ज्सी उप्चन् केली ज्ते त् चव्् स् शवाोि कातो आशि सतवल् त्ं ा्पे्् शेर ठावतो; जेिेकरन तो दे व्ा् मंशदा्त दे व्च्ाख् बचतो आशि आपि दे व आिोत अचे द्खवतो. मी तुमा्बाोबा अचत्न् तुम्ल् ह् गोषी च्ं शगतल् िोत्, िे तुम्ल् आठवत न्िी क्? आशि आत् तुम्ल् म्िीत आिे की, त्ा् वेळेत पकट िोण्च क्य अडथळ् आित आिे . क्ाि अिम्र से ािस आिीस क्यरात आिे : जो
आत् अडथळ् आित आिे , तो त्ल् म्ग्र तून दू ा काे पय्त अडथळ् आितस ा्िील. आशि मग तो दु ष पकट िोईल, ज्ल् पभू आपल् मुख्ा् आत्ने भस काील आशि आपल् आगमन्ा् तेज्ने नष काील: तोस, ज्से आगमन चंत्न्ा् क्यरपितीनुच्ा, चवर च्मर्र ने, शसन्ं नी व खोट् समत्ा्ं नी िोते, आशि जे न्ि प्वत्त त्ं ा्म्े अिम्र ा् चवर फचविुकीचि िोते; क्ाि त्ाि्च्ठी त्ं नी चत्वा पेम केले न्िी. आशि य्स क्ाि्सव दे व त्ं ा्वा तीव भम प्ठवील, जेिेकरन त्ं नी खोट्वा शवश्च ठे व्व्: जे चत्वा शवश्च ठे वत न्िीत, पि अिम्र म्े आनंद म्नत्त, ते चवर दोषी ठावले ज्वेत. २ थेसलनीक्का २:१-१२ ब्ळ्ं नो, ि् िेवटस् क्ळ आिे : आशि जचे तुमी ऐकले आिे की श्सशवाोिक येि्ा आिे , त्पम्िे आत्िी पुषळ श्सशवाोिक आिे त; य्वरन आपल्ल् कळते की ि् िेवटस् क्ळ आिे . ते आमा्मिून ब्िे ा गेले, पि ते आमा्पंकी नवते; क्ाि जा ते आमा्पंकी अचते, ता ते शनवचंियपिे आमा्बाोबा ा्शिले अचते : पि ते ब्िे ा गेले, य्च्ठी की ते चवरजि आमा्पंकी न्िीत िे पकट व्वे. पां तु तुम्ल् पशवत दे व्कडून अशभषेक शमळ्ल् आिे , आशि तुमी चवर क्िी ज्ित्. तुमी चत ज्ित न्िी मिून मी तुम्ल् शलशिले न्िी, ता तुमी ते ज्ित् मिून शलशिले आिे , आशि कोितेिी खोटे चत्प्चून नचते. जो येिू श्स आिे िे न्क्ातो, त्ा्शिव्य खोट्ाड् कोि आिे ? जो शपत् आशि पुत य्ं न् न्क्ातो, तो श्सशवाोिक आिे . १ योि्न २:१८-२२ शपयजन्ं नो, पतेक आत्वा शवश्च ठे वू नक्, ता ते दे व्से आिे त की न्िी िे प्ाखून प्ि्; क्ाि जग्त पुषळ खोटे चंदेषे ब्िे ा पडले आिे त. य्वरन तुमी दे व्स् आत् ओळख्ल: जो कोिी आत् येिू श्स दे िि्ाी िोऊन आल् आिे अचे कबूल कातो, तो दे व्स् आिे ; आशि जो कोिी येिू श्स दे िि्ाी िोऊन आल् आिे अचे कबूल कात न्िी, तो दे व्स् न्िी; आशि ि्स तो श्सशवाोि्स् आत् आिे , ज्ा् येण्शवषयी तुमी ऐकले आिे ; आशि तो आत् जग्त आिे चुि्. लि्न मुल्ं नो, तुमी दे व्से आि्त आशि तुमी त्ं ा्वा शवजय शमळवल् आिे ; क्ाि जो जग्त आिे , त्पे्् जो तुमा्म्े आिे तो मि्न आिे . ते जग्से आिे त; मिून ते जग्शवषयी बोलत्त आशि जग त्ं से ऐकते. आमी दे व्से आिोत; जो दे व्ल् ओळखतो तो आमसे ऐकतो; जो दे व्स् न्िी तो आमसे ऐकत न्िी. य्वरन आपि चत्स् आत् आशि अचत्स् आत् ओळखतो. १ योि्न ४:१-६ क्ाि जग्त पुषळ फचवि्ाे शिाले आिे त, जे येिू श्स दे िि्ाी िोऊन आल् आिे िे कबूल कात न्िीत. ि् फचवि्ा् व श्सशवाोिक आिे . २ योि्न १:७ पकटीकाि १३:१-१८ १ आशि मी चमुद्ा् व्ळू वा उभ् ा्शिलो, आशि चमुद्तून एक श्पद वा येत्न् प्शिले, ज्ल् च्त डोकी व दि् शिंगे िोती आशि त्ा् शिंग्ं वा दि् मुकुट िोते आशि त्ा् डोक्ं वा ईशाशनंदेसे न्व िोते. २ आशि मी प्शिलेल् तो श्पद शबबट्च्ाख् िोत्, त्से प्य असल्ा् प्य्ं च्ाखे आशि त्से तोंड शचंि्ा् तोंड्च्ाखे िोते; आशि त् अजगा्ने त्ल् त्से च्मरर , त्से आचन आशि मोठ् अशिक्ा शदल्. ३ आशि मी प्शिले की त्ा् डोक्ं पंकी एक डोके जिू माि्चन जखमी झ्ले िोते; आशि त्सी ती प्िघ्तक जखम बाी झ्ली; आशि चवर जग त् श्पद्ल् प्हन आ्यरसशकत झ्ले. ४ आशि त्ं नी त् अजगा्सी उप्चन् केली, ज्ने त् श्पद्ल् च्मरर शदले िोते ; आशि ते त् श्पद्सी उप्चन् करन मित िोते, “य् श्पद्च्ाख् कोि आिे ? त्ा्िी युि काण्च कोि चमथर आिे ?” ५ आशि त्ल् मोठ् गोषी व दे व्सी शनंद् काि्ाे तोंड दे ण्त आले; आशि त्ल् बेस्ळीच मशिने शटकून ा्िण्सी िकी दे ण्त आली. ६ आशि त्ने दे व्शववि शनंद् काण्च्ठी आपले तोंड उघडले, त्ा् न्व्सी, त्ा् शनव्च््न्सी आशि सग्र त ा्िि्ऱय्ं सी शनंद् केली.
2
७ आशि त्ल् चंत्ं बाोबा युि काण्से व त्ं ा्वा शवजय शमळवण्से च्मरर दे ण्त आले ; आशि त्ल् चवर कुळे , भ्ष् व ा्ष््ं वा चत् दे ण्त आली. ८ आशि पृथीवा ा्िि्ाे चवरजि त्सी उप्चन् कातील, ज्ं सी न्वे जग्ा् ््पनेप्चून विलेल् कोकऱय्ा् जीवन्ा् पुसक्त शलशिलेली न्िीत. ९ ज्ल् क्न आिे त, त्ने ऐक्वे. १० जो इता्ं न् बंशदव्च्त नेतो, तो सतव बंशदव्च्त ज्ईल; जो तलव्ाीने ठ्ा म्ातो, त्ल् तलव्ाीनेस ठ्ा म्ाले प्शिजे. येथे चंत्ं स् िीा आशि शवश्च शदचून येतो. ११ आशि मी पृथीतून वा येि्ा् दु चा् एक श्पद प्शिल्; त्ल् कोका्च्ाखी दोन शिंगे िोती आशि तो अजगा्च्ाख् बोलत िोत्. १२ आशि तो त्ा् आिीा् पशिल् श्पद्सी चवर िकी व्पातो, आशि ज्सी प्िघ्तक जखम बाी झ्ली िोती, त् पशिल् श्पद्सी उप्चन् का्यल् पृथील् आशि शता्वा ा्िि्ऱय्ं न् ल्वतो. १३ आशि तो मोठी अद् भुत कृते कातो, इतकेस नवे ता तो मनुष्ं चमोा आक्ि्तून पृथीवा अगी उतावतो. १४ आशि श्पद्ा् दे खत जी अद् भुत कृते काण्ा् च्मर्र ने त्ने पृथीवा ा्िि्ऱय्ं सी फचविूक केली; त्ने पृथीवा ा्िि्ऱय्ं न् च्ं शगतले की, ज् श्पद्ल् तलव्ाीने जखम झ्ली िोती आशि तो शजवंत ा्शिल् िोत्, त्सी पशतम् त्ं नी बनव्वी. १५ आशि त्ल् त् श्पद्ा् पशतमेल् जीवन दे ण्स् अशिक्ा िोत्, जेिेकरन ती पशतम् बोलेल आशि जे कोिी त् पशतमेसी उप्चन् काि्ा न्िीत, त् चव्् न् ठ्ा म्ाले ज्ईल. १६ आशि तो चव्् न्, लि्न्ं प्चून ते मोठ्ं पय्त, शीमंत्ं प्चून ते गराब्ं पय्त, सतंत्ं प्चून ते गुल्म्ं पय्त, त्ं ा् उजव् ि्त्वा शकंव् कप्ळ्वा एक शसन घ्यल् ल्वतो. १७ आशि ज्ा्जवळ त् श्पद्से शसन, शकंव् त्से न्व, शकंव् त्ा् न्व्स् अंक नचेल, त्वशतराक कोिीिी खाे दी शकंव् शवकी कर नये. १८ य्त ज्न आिे . ज्ल् चमज आिे त्ने त् श्पद्स् आकड् मोज्व्; क्ाि तो आकड् एक् मनुष्स् आिे ; आशि त्स् आकड् चि्िे चि्चष आिे . पकटीकाि १७:१-१८ १ आशि च्त प्ले अचलेल् च्त दे वदू त्ं पंकी एक आल् आशि म्झ्िी बोलून मल् मि्ल्, “इकडे ये; पुषळ प्ण्वा बचलेल् त् मि्न वेशेस् न्यशनव्ड् मी तुल् द्खवीन.” २ शजा्बाोबा पृथीा् ा्ज्ं नी वशभस्ा केल् आिे आशि पृथीवाील ाशिव्ि्ं न् शता् वशभस्ा्ा् मद्ने िुंद केले आिे . ३ मिून त्ने मल् आत्ने ा्न्त नेले; आशि मी एक् ्ील् िेदाी ां ग्ा् श्पद्वा बचलेली प्शिले, जे ईशाशनंदेा् न्व्ं नी भालेले िोते, आशि ज्ल् च्त डोके व दि् शिंगे िोती. ४ आशि ती ्ी ज्ं भळ् व िेदाी ां ग्से व् पराि्न केलेली िोती, आशि चोने, मौलव्न ाते व मोती य्ं नी चजलेली िोती; शता् ि्त्त एक चोन्स् प्ल् िोत्, जो शता् वशभस्ा्ा् घृि्सद व अिुि गोषीन ं ी भालेल् िोत्. ५ आशि शता् कप्ळ्वा एक न्व शलशिलेले िोते, ािस, मि्न ब्बेल, वेश्ं सी आशि पृथीवाील घृि्सद गोषी ंसी म्त्. ६ आशि मी त् ्ील् चंत्ं ा् ाक्ने व येिूा् हत्त्ं ा् ाक्ने मदिुंद झ्लेली प्शिले; आशि जेव् मी शतल् प्शिले, तेव् मल् मोठे आ्यर व्टले . ७ आशि दे वदू त मल् मि्ल्, “तू आ्यर क् केलेच? मी तुल् त् ्ीसे आशि शतल् व्हन नेि्ऱय् श्पद्से ािस च्ं गेन, ज्ल् च्त डोकी व दि् शिंगे आिे त.” ८ तू प्शिलेल् तो श्पद िोत्, आशि आत् न्िी; आशि तो अथ्ं ग गत्तून वा येईल व त्स् न्ि िोईल: आशि जे पृथीवा ा्ित्त, ज्ं सी न्वे जग्ा् ््पनेप्चून जीवन्ा् पुसक्त शलशिलेली नवती, ते त् श्पद्ल् प्हन आ्यरसशकत िोतील, जो िोत्, आशि आत् न्िी, आशि ताीिी आिे .
3
९ आशि येथे ते मन आिे ज्त ज्न आिे . ती च्त डोकी मिजे च्त पवरत आिे त, ज्ं वा ती ्ी बचते. १० आशि च्त ा्जे आिे त: प्स जि पदाुत झ्ले आिे त, एक आिे आशि दु चा् अजून आलेल् न्िी; आशि जेव् तो येईल, तेव् तो थोड्स क्ळ ा्ज काील. ११ आशि जो श्पद िोत् आशि न्िी, तोस आठव् आिे , आशि तो च्त्ं पंकीस आिे , आशि त्स् न्ि िोतो. १२ आशि तू प्शिलेली ती दि् शिंगे मिजे दि् ा्जे आिे त, ज्ं न् अद्प ा्ज शमळ्लेले न्िी; पां तु त् श्पद्बाोबा एक् त्च्च्ठी त्ं न् ा्ज्ं पम्िे चत् शमळे ल. १३ ह्ं से एकमत आिे , आशि ते आपली िकी व च्मरर त् श्पद्ल् दे तील. १४ िे कोका्बाोबा युि कातील आशि कोका् त्ं ा्वा शवजय शमळवेल; क्ाि तो पभूंस् पभू व ा्ज्ं स् ा्ज् आिे ; आशि जे त्ा्बाोबा आिे त ते बोल्वलेले, शनवडलेले व शवश्चू आिे त. १५ आशि तो मल् मि्ल्, “तू जे प्िी प्शिलेच, शजथे ती वेश् बचते, ते मिजे लोक, चमुद्य, ा्ष्े आशि भ्ष् आिे त.” १६ आशि त् श्पद्वा तू प्शिलेली दि् शिंगे, त् वेशेस् चे ष कातील, आशि शतल् ओच्ड व नग कातील, आशि शतसे म्ं च ख्तील, आशि शतल् अगीत ज्ळू न ट्कतील. १७ क्ाि दे व्ने त्ं ा् अंतवकाि्त त्सी इच् पूिर काण्सी, एकमत्ने आपले ा्ज त् श्पद्ल् दे ण्सी पेाि् शदली आिे , जोपय्त दे व्से वसन पूिर िोत न्िी. १८ आशि जी ्ी तू प्शिलीच, तीस ते मि्न नगाी आिे , जी पृथीवाील ा्ज्ं वा ा्ज काते. मग पभूने आद्मस् ि्त िरन त्ल् पि्न दे वदू त शमख्एला् स्िीन केले; आशि त्ने त्ं न् दय् व वंभव्ने परापूिर अि् नंदनवन्त नेले; आशि तेथे दोन अशतिय वृि पुवष त्ं न् भेटले, आशि चंत्ं नी त्ं न् शवस्ाले, “तुमी कोि आि्त, जे अजून आमा्बाोबा प्त्ळ्त गेले न्िीत आशि ज्ं सी िाीाे नंदनवन्त ठे वली आिे त?” त्ं पंकी एक्ने उता शदले, “मी िनोख आिे , ज्ल् दे व्ा् वसन्ने वा उसलले गेले: आशि ि् जो म्झ्बाोबा आिे , तो शतिबी एशलय् आिे , ज्ल् अशगमय ाथ्तून वा उसलले गेले.” आत्पय्त आमी येथेस िोतो आशि आमी मृतूसी सव घेतली न्िी, पां तु आत् श्सशवाोिक्ा् आगमन्ा् वेळी, दं वी शसने व समत्ा्ं नी चज िोऊन, त्ा्िी युि काण्च्ठी, यविलेमम्े त्ा् ि्तून म्ाले ज्ण्च्ठी आशि च्डे तीन शदवच्ं नंता पुन् शजवंत िोऊन एग्ं म्े वा उसलले ज्ण्च्ठी पात ज्ि्ा आिोत. शनकदे मसे िुभवतरम्न २०:१-४ क्ाि जो कोिी येिू श्स दे िि्ाी िोऊन आल् आिे िे कबूल कात न्िी, तो श्सशवाोिी आिे ; आशि जो कोिी विसंभ्वा त्ने चोचलेले दु वख कबूल कात न्िी, तो चंत्न्प्चून आिे . आशि जो कोिी पभूा् वसन्ं स् आपल् व्चन्ं च्ठी शवपय्र च कातो; आशि मितो की पुनवु्न शकंव् न्य िोि्ा न्िी, तो चंत्न्स् जेर पुत आिे . मिून अनेक्ं सी वथरत् आशि त्ं ा् खोट् शिकविी चोडून, आपि आां भ्प्चून आपल्ल् शदलेल् वसन्कडे पात वळू य्; प्थरन् काण्च्ठी ज्गृत ा्ि् आशि उपव्च्त शटकून ा्ि्. पॉशलक्परसे शफशलपंका्ं च पत ३:१-३
4