आशेचे कै दी कविता कारण परमेशर गररबां चे ऐकतो आवण ताया बंवदिानां ना तुच मानत नाही. सोतोंवहता ६९:३३ कैदाचा कणहणे तुझाोमोर येऊ दे ; तुझा ोामराथ या महानतेने जां ना मृतुदंदाोासी नेमणात आले आहे तां चे रकण कर; सोत ७९:११ हे येणाऱया वपढीोासी वलवहले जाईल; आवण वनमाथ ण होणारे लोक परमेशराची सुती करतील. कारण ताने ताया पवित्ानाया उं चीिरन खाली पावहले आहे ; परमेशराने सगाथ तगन पृथी पावहली आहे ; बंवदिानां चे कणहणे ऐकणाोासी; मृतुदंदाची वशका झालेलां ना ोोदणाोासी; सोत १०२:१८-२० माझा आताला तुरंगातगन बाहे र काढ, मणजे मी तुझा नािाचे गुणगान करे न; नीवतमान मला घेरतील; कारण तग माझाशी उदारतेने िागशील. सोतोंवहता १४२:७ जाला याकोबाचा दे ि मदतीोासी आहे , जाची आशा ताया दे ि परमेशरािर आहे तो धन! जाने आकाश, पृथी, ोमुद आवण तातले ोिथ काही वनमाथ ण केले; जो ोताचे ोदै ि रकण करतो; जो पीवदतां ना नाय दे तो; जो भुकेलां ना अन दे तो. परमेशर बंवदिानां ना ोोदतो: सोतोंवहता १४६:५-७
पैगंब र दे ि परमेशर, जाने आकाश वनमाथ ण केले आवण ते पोरिले; जो पृथी आवण तातगन वनघणाऱया गोषी पोरितो; जो तािरया लोकां ना शाो दे तो आवण तािर चालणाऱयां ना आता दे तो, तो अोे मणतो: मी परमेशर, तुला नीवतमताने बोलािले आहे , मी तुझा हात धरीन, तुझे रकण करीन आवण तुला लोकां चा करार, राष्ां चा पकाश मणगन दे ईन; आं धळां चे दोळे उघदणाोासी, बंवदिानां ना तुरंगातगन बाहे र काढणाोासी आवण अंधारात बोलेलां ना तुरंगातगन बाहे र काढणाोासी. यशया ४२:५-७ परमेशर दे िाचा आता माझािर आहे ; कारण परमेशराने मला नमां ना शुभितथमान ोां गणाोासी अवभषेक केला आहे ; भग्दयी ंना पटी बां धणाोासी, बंवदिानां ना मुकता घोवषत करणाोासी आवण बंवदिानां ना तुरंगातगन मुकता घोवषत करणाोासी ताने मला पासिले आहे ; यशया 61:1 तुझाबाल, तुझा कराराया रकाने मी तुझा कैदां ना पाणी नोलेला गत्तगन बाहे र काढले आहे . आशेया कैदां नो, तुमी गदाकदे िळा; आज मी जाहीर करतो की मी तुला दु प् दे ईन; जखऱया ९:११-१२
शुभ ितथम ान मग राजा ताया उजिीकदे अोलेलां ना मणेल, माझा वपताचे आशीिाथ वदत लोकां नो, या, जगाया ्ापनेपाोगन तुमयाोासी तयार केलेले राज ितन घा. कारण मी भुकेला होतो, तेवा तुमी मला अन वदले; मी तहानलेला होतो, तेवा तुमी मला पायला वदले; मी परका होतो, तेवा तुमी मला आत घेतले; उघदा होतो, तेवा
1
तुमी मला कपदे घातले; मी आजारी होतो, तेवा तुमी माझी भे् घेतली; मी तुरंगात होतो, तेवा तुमी माझाकदे आलात. मग नीवतमान ताला उतर दे तील की, पभु, आमी तुमाला कधी उपाशी पावहले आवण जेिग घातले? वकंिा तहानलेला अोताना आमी तुमाला पायला वदले? वकंिा आमी तुमाला कधी परके पावहले आवण तुमाला आत घेतले? वकंिा उघदा अोताना आमी तुमाला कपदे घातले? वकंिा आमी तुमाला आजारी अोताना, वकंिा तुरंगात पावहले आवण तुमयाकदे कधी आलो? आवण राजा तां ना उतर दे ईल आवण मणेल, मी तुमाला खरे ोां गतो, माझा या ोिाथ त लहान भािां पैकी एकाला तुमी हे केले मणगन तुमी ते माझाोासी केले आहे . मतय २५:३४-४० मग तो तां ना मणाला, “ राष् राष्ािर आवण राज राजािर उसे ल. आवण जागोजागी मोसे भगकंप होतील, दु षाळ पदतील आवण रोगराई येईल. आकाशातगन भयानक दृे आवण मोसी वचने घदतील. पण या ोिाव पगिू ते तुमयािर हात ्ाकतील आवण तुमचा छळ करतील, तुमाला ोभा्ानां ोमोर आवण तुरंगात ्ाकतील आवण माझा नािाोासी राजे आवण अवधकारी यां याोमोर आणतील. आवण ते तुमयाकदे ोाक मणगन िळे ल. लगक २१:१०-१३
कृ ते तेवा महायाजक आवण तायाोोबत अोलेले ोिथ लोक (जो ोदग की पंथाचा आहे ) उसले आवण रागाने भरले. तां नी पेवषतां िर हात से िले आवण तां ना ोामान तुरंगात ्ाकले. पण रातीया िेळी पभगया दग ताने तुरंगाचे दरिाजे उघदले आवण तां ना बाहे र आणले आवण म्ले, जा, मंवदरात उभे राहा आवण लोकां ना या जीिनाचे ोिथ शब ोां गा. पेवषतां ची कृते 5:17-20 मणगन पेताला तुरंगात से िणात आले; पण मंदळी तायाोासी दे िाकदे ोतत पाथथना करत होती. हे रोद ताला बाहे र आणणार होता तेवा ताच राती पेत दोन ोैवनकां मधे झोपला होता, ताला दोन ोाखळां नी बां धले होते आवण दाराोमोरील पहारे करी तुरंगाची पहारा दे त होते. तेवा पाहा, पभगचा दग त तायािर आला आवण तुरंगात पकाश पदला; ताने पेताया कुशीिर मारन ताला उसिले आवण म्ले, “लिकर उस.” तेवा ताया हातातील ोाखळा गळग न पदला. पण ताने हाताने तां ना गप राहणाचा इशारा केला आवण पभगने ताला तुरंगातगन कोे बाहे र आणले हे तां ना ोां वगतले. तो मणाला, “याकोब आवण बंधगंना या गोषी ोां गा.” आवण तो वनघगन दु ोऱया वसकाणी गेला. पेवषतां ची कृते १२:५-७,१७ आवण तां ना पुषळ फ्के मारलानंतर तां नी तां ना तुरंगात ्ाकले आवण तुरंगावधकाऱयाला तां ना ोुरवकतपणे पहारा दे णाची आजा वदली. अोा आदे श वमळालािर ताने तां ना आतला तुरंगात ्ाकले आवण तां चे पाय खोडां मधे बां धले. मधराती पौल आवण ोीला यां नी पाथथना केली आवण दे िाची सुती केली आवण कैदां नी तां चे ऐकले. अचानक मोसा भगकंप झाला, तामुळे तुरंगाचे पाये दळमळले: आवण लगेच ोिथ दरिाजे उघदले आवण पतेकाचे बेडा ोोदले गेले. तुरंगावधकारी झोपेतगन जागा झाला आवण तुरंगाचे दरिाजे उघदे पाहन ताने आपली तलिार काढली आवण सतवला मारणाचा विचार केला, अोे ोमजगन की कैदी पळग न गेले आहे त. पण पौल मोठाने ओरदगन मणाला, सतवला इजा कर नका, कारण आपण ोिथ येथे आहोत. मग ताने वदिा मागिला आवण आत धािला आवण थरथर कापत आला आवण पौल आवण ोीला यां याोमोर पदला आवण तां ना बाहे र आणगन मणाला, “महाराज, िाचणाोासी मी काय करािे?” ते मणाले, “पभु येशग व्सािर विशाो से ि, मणजे तुझे ि तुझा घराचे तारण होईल.” आवण तां नी ताला आवण ताया घरातला ोिाव ना पभगचे िचन ोां वगतले. रातीया ताच िेळी ताने तां ना घेऊन तां या जखमा धुतला; आवण ताने आवण ताया ोिाव नी लगेच बाप्ता घेतला. आवण जेवा ताने तां ना आपला घरी आणले, तेवा ताने तां याोमोर जेिण िाढले आवण ताया घरातील ोिाव नी दे िािर विशाो से िगन आनंद केला. पेवषतां ची कृते १६:२३-३४
2
पते ते व्साचे ोेिक आहे त का? (मी मगखाथ ोारखे बोलतो) मी अवधक आहे ; अवधक शमां मधे, अिाजिी फ्के ोहन करणात, अवधक िारं िार तुरंगिाो भोगणात, िारं िार मृतुमधे. २ कररं थकर ११:२३ मणगन मी, पभगचा कैदी, तुमाला विनंती करतो की, जा कामाोासी तुमाला बोलािणात आले आहे ताला योग अोे चाला, पगणथ नमतेने, ोौमतेने, ोहनशीलतेने, पेमाने एकमेकां ना ोहन करा; शां तीया बंधनात आताचे ऐक राखणाचा पयर करा. इवफोकर ४:१-३ मणगन आपला पभगया ोाकीची लाज बाळगग नकोो आवण मी ताचा कैदी आहे याची लाज बाळगग नकोो; तर दे िाया ोामराथ ने ोुिात्या दु वखात ोहभागी हो; जाने आपलाला तारले आहे आवण पवित पाचारणाने पाचारण केले आहे , आमया कमाव नुोार नाही तर ताया सतवया उाे शाने आवण कृपेनुोार, जे जगाया ोुरिातीपगिू व्स येशगमधे आपलाला दे णात आले होते. परं तु आता तो आपला तारणारा येशग व्साया पक् होणाने पक् झाला आहे , जाने मृतगचा नाश केला आहे आवण ोुिात्तारे जीिन आवण अमरत पकाशात आणले आहे : याोासी मला उपदे शक, पेवषत आवण परराष्ीयां चा वशकक मणगन वनयुक केले आहे . २ तीमर १:८-११ येशग व्साचा कैदी पौल आवण आपला भाऊ तीमर याजकदगन, आपला वपय आवण ोहकारी वफलेमोन याला, तरी मी तुला िृद पौलाोारखा आवण आता येशग व्साचा कैदी अोलाने , पेमापो्ी विनंती करतो. वफलेमोन १:१,९ तुला जे ोोोािे लागेल तां ो वभऊ नको; पाहा, ोैतान तुमयापैकी काहींना तुमची परीका वािी मणगन तुरंगात ्ाकील; आवण तुमाला दहा वदिो ताो होईल; मरे पयवत विशाोग राहा, आवण मी तुला जीिनाचा मुकु् दे ईन. पक्ीकरण २:१०
3