Првото послание од Климент до Коринтјаните
13 Бевте искрени и без соблазни еден кон друг, не грижејќи се за навреди; секој бунт и раскол ви беа гнасни. 14 Секој од вас ги оплакуваше гревовите на својот ближен, сметајќи ги нивните недостатоци за свои. 15Бевте добри еден кон друг без колебање, готови за секое добро дело, украсени со целосен добродетелен и побожен живот, правевте сè во страв Божји, Чии заповеди беа напишани на плочите на вашите срца.
ПОГЛАВЈЕ 1
ПОГЛАВЈЕ 2
1 Црквата Божја во Рим, до Црквата Божја во Коринт, избрана, осветена по волјата Божја, преку Исуса Христа, нашиот Господ: благодат и мир од Семоќниот Бог, преку Исуса Христа, да ви се умножи преку Исуса Христа. 2 Браќа, се плашиме дека ненадејните и неочекувани опасности и несреќи што нè снашоа нè направија уште побавни во разгледувањето на работите што нè прашавте: 3 Како и за таа злобна и одвратна буна, толку недостојна за Божјите избраници, која неколкумина своеглави и своеглави луѓе ја поттикнаа до таков степен на лудило, што вашето почитувано и познато име, толку достојно за сите луѓе да биде сакано, е силно хулено со тоа. 4 Зашто, кој од вас некогаш не ја испробал цврстината на вашата вера и нејзината плодност во сите добри дела, не се восхитувал на темпераментот и умереноста на вашата вера во Христа, не ја разгласил величественоста на вашето гостопримство и не ве сметал за среќни во вашето совршено и сигурно познавање на Евангелието? 5 Зашто сè правевте без пристрасност и одевте според Божјите закони, покорувајќи се на оние што ве владеаја и давајќи им чест што им прилегаше на постарите меѓу вас. 6 Им заповедавте на младите мажи да размислуваат за скромни и сериозни работи. 7 Жените ги советувавте да прават сè со беспрекорна, пристојна и чиста совест, љубејќи ги своите мажи, како што прилега; и држејќи се во границите на должната послушност, да ги уредуваат своите домови внимателно, со сета разумност. 8 Сите бевте смирени, не фалејќи се со ништо; повеќе сакавте да се покорувате отколку да владеете; да давате отколку да примате; бевте задоволни со делот што ви го даде Бог; 9 И слушајќи го внимателно Неговиот збор, се раширивте во вашите срца, имајќи го Неговото страдање секогаш пред вашите очи. 10 Така ви беше даден цврст, благословен и корисен мир; и незаситна желба за правење добро; и изобилен излив на Светиот Дух беше врз сите вас. 11 И бидејќи бевте полни со добри намери, со голема подготвеност на умот и со религиозна доверба ги протегавте рацете кон Бога Семоќниот, молејќи Го да ви биде милостив, ако во нешто неволно сте згрешиле против Него. 12 Се боревте дење и ноќе за целото братство, за да се спасат со милосрдие и добра совест сите Негови избраници.
1 Ти беше дадена секаква чест и пространост; и така се исполни напишаното: „Мојот возљубен јадеше и пиеше, се процвета и се здебели, и клоцаше.“ 2 Оттука произлегоа ревност, завист, раздор и бунт; прогонство и неред, војна и ропство. 3 Така оние што немаа углед, се кренаа против угледните; оние што немаа углед, против угледните; неразумните против мудрите; младите против старците. 4 Затоа правдата и мирот се оддалечија од вас, зашто секој го напушти стравот Божји и стана слеп во својата вера, ниту оди според правилото на Божјите заповеди, ниту живее како што прилега во Христа. 5 Но секој се води по своите лоши похоти, откако се заљуби во неправедна и зла завист, преку која смртта прво влезе во светот. ПОГЛАВЈЕ 3 1 Зашто вака е напишано: „И со текот на времето Каин Му принесе на Господа жртва од плодовите на земјата. А и Авел принесе од првородените од своето стадо и од маснотијата негова.“ 2 И Господ погледна со поглед на Авел и на неговиот дар, а на Каин и на неговиот дар не погледна со поглед. Каин многу се нажали и лицето му се намршти. 3 И Господ му рече на Каин: „Зошто си тажен? И зошто ти е лицето намрштено? Ако принесуваш справедливо, а не делиш справедливо, нели си згрешил? Молчи! Тебе ќе ти биде неговата желба, а ти ќе владееш над него.“ 4 И Каин му рече на брата си Авел: „Ајде да слеземе во полето!“ И кога беа во полето, Каин се крена против брата си Авел и го уби. 5 Гледате, браќа, како зависта и ревноста доведоа до смрт на брат. Зашто затоа нашиот татко Јаков избега од лицето на својот брат Исав. 6 Токму ова го натера Јосиф да биде прогонуван до смрт и да стане ропство. Зависта го натера Мојсеј да избега од лицето на фараонот, царот на Египет, кога ги слушна своите сонародници како го прашуваат: „Кој те постави за Судија и владетел над нас? Ќе ме убиеш ли мене како што го уби Египќанецот вчера?“ 7 Поради завист, Арон и Миријам беа исклучени од логорот, од остатокот од заедницата, седум дена. 8 Подбивката ги испрати Датан и Авирон брзо во гробот, бидејќи кренаа бунт против Мојсеј, Божјиот слуга. 9 Зашто Давид не само што беше омразен од странците, туку беше прогонуван дури и од Саул, царот на Израел. 10 Но, за да не инсистираме на антички примери, да се осврнеме на оние достојни личности кои ни биле