Неемија ПОГЛАВЈЕ 1 1 Зборови на Неемија, синот на Хахалија. И се случи во месецот Кислев, во дваесеттата година, додека бев во дворецот Суза, 2Дојде Ананиј, еден од моите браќа, со неколку луѓе од Јуда; и ги прашав за избеганите Јудејци, кои останаа од ропството, и за Ерусалим. 3 И ми рекоа: „Остатокот од ропството што остана таму во покраината е во голема неволја и срам; и ѕидот на Ерусалим е разурнат, а портите негови се изгорени со оган.“ 4 И кога ги чув овие зборови, седнав и плачев, тагував неколку дена, постев и се молев пред небесниот Бог, 5 и рече: „Те молам, Господи, Боже небесен, Боже голем и страшен, Кој го пазиш заветот и милоста кон оние што Те љубат и ги пазат заповедите Твои! 6 Нека твоето уво биде сега внимателно и твоите очи отворени, за да ја чуеш молитвата на Твојот слуга, со која сега се молам пред тебе дење и ноќе за синовите Израилеви, твоите слуги, и да ги исповедаш гревовите на синовите Израилеви, што ги згрешивме против тебе. И јас и домот на мојот татко згрешивме. 7 Многу се понашавме против Тебе и не ги пазевме заповедите, ни законите, ни законите што му ги даде на Твојот слуга Мојсеј. 8 Те молам, сети се на зборот што му го заповеда на Мојсеј, слугата Твој, велејќи: „Ако згрешите, ќе ве распрснам меѓу народите.“ 9 Но, ако се обратите кон Мене и ги пазите Моите заповеди и ги исполнувате, дури и ако од вас сте протерани до крајот на небото, Јас ќе ги соберам оттаму и ќе ги доведам на местото што го избрав за да го сместам таму Моето име. 10 А сега, ова се Твоите слуги и Твојот народ, кои Ти ги избави со Твојата голема сила и со Твојата силна рака. 11 Господи, те молам, нека твоето уво биде внимателно кон молитвата на твојот слуга и кон молитвата на твоите слуги, кои сакаат да се бојат од твоето име. И нека ти биде успех, те молам, на твојот слуга денес и дај му милост пред овој човек, зашто јас бев пехарник на царот. ПОГЛАВЈЕ 2 1 И се случи во месецот Нисан, во дваесеттата година од царот Артаксеркс, виното беше пред него. Јас го зедов виното и му го дадов на царот. Претходно не бев тажен во негово присуство. 2 Затоа царот ми рече: „Зошто ти е лицето тажно, кога не си болен? Тоа не е ништо друго освен тага во срцето.“ Тогаш се исплашив многу, 3 и му рече на царот: „Да живее царот довека! Зошто да не ми биде тажно лицето, кога градот, местото каде што се гробовите на моите татковци, е запустен, а неговите порти се изгорени од оган?“ 4 Тогаш царот ми рече: „Што бараш?“ И му се помолив на небесниот Бог.
5 И му реков на царот: „Ако му е угодно на царот и ако твојот слуга најде милост во твоите очи, прати ме во Јудеја, во градот на гробовите на моите татковци, за да го изградам.“ 6 Царот ме праша, а царицата седеше до него: „Колку ќе трае твоето патување и кога ќе се вратиш?“ На царот му се допадна да ме испрати, и јас му одредив време. 7 Уште му реков на царот: „Ако му е на царот угодно, нека ми се дадат писма до управителите од онаа страна на реката, за да ме префрлат додека не стигнам во Јудеја; 8 И писмо до Асаф, чуварот на царската шума, за да ми даде дрва за да направам греди за портите на дворецот што се приближуваат кон домот, за градскиот ѕид и за домот во кој ќе влезам. И царот ми даде, според добрата рака на мојот Бог што е над мене. 9 Потоа дојдов кај управителите од онаа страна на реката и им ги предадов царските писма. Царот испрати со мене војводи и коњаници. 10 Кога Санавалат Оронецот и Товија, слугата Амонец, чуја за тоа, многу се нажалија што дошол човек да им помогне на синовите Израилеви. 11 И така, дојдов во Ерусалим и останав таму три дена. 12 И станав ноќе, јас и неколкумина луѓе со мене; никому не кажав што ми ставил мојот Бог во срцето да направам во Ерусалим; немаше ниту едно животно со мене, освен животното на кое јавав. 13 И излегов ноќе низ портата на долината, пред змејскиот извор и до портата со ѓубре, и ги видов ѕидовите на Ерусалим, кои беа разурнати, а неговите порти беа изгорени од оган. 14 Потоа отидов до портата на изворот и до царскиот базен, но немаше место за да помине ѕверот што беше под мене. 15 Потоа се качив ноќе покрај потокот, го разгледав ѕидот, потоа се вратив назад и влегов низ портата на долината, и така се вратив. 16 И владетелите не знаеја каде одев, ниту што правев; ниту пак им кажав сè уште на Јудејците, ниту на свештениците, ниту на благородниците, ниту на владетелите, ниту на другите што ја вршеа работата. 17 Тогаш им реков: „Гледате во каква неволја сме, како Ерусалим е запустен, а неговите порти се изгорени со оган! Дојдете, да ги изградиме ѕидовите на Ерусалим, за да не бидеме повеќе за потсмев.“ 18 Тогаш им раскажав за раката на мојот Бог, која беше добра над мене, како и за зборовите на царот што ми ги кажа. А тие рекоа: „Да станеме и да градиме!“ И ги зајакнаа рацете свои за ова добро дело. 19 Но кога го чуја тоа Санавалат Оронецот, Товија, слугата Амонец, и Гесем Арабиецот, ни се потсмеваа и нè презреа, велејќи: „Што правите? Зар ќе се бунтувате против царот?“ 20 Тогаш им одговорив и им реков: „Небесниот Бог ќе ни помогне; затоа ние, слугите Негови, ќе станеме и ќе градиме; но вие немате дел, ни право, ни спомен во Ерусалим.“ ПОГЛАВЈЕ 3 1 Тогаш стана првосвештеникот Елијашив со своите браќа свештеници и ја изградија Овчата Порта; ја