Dat zweet Buch vum Hiert vun Hermas, dat Seng Geboter heescht Aféierung 1 Wéi ech doheem gebiet hat a mech op d'Bett gesat hat, koum e gewësse Mann mat engem eerbiedege Bléck bei mech eran, an engem Hierdekleed, an engem wäisse Mantel, mat senger Täsch um Réck a sengem Staf an der Hand, an huet mech begréisst. 2 Ech hunn him seng Begréissung erwiddert, an direkt huet hie sech nieft mir gesat a gesot: "Ech sinn vun deem éierwäertege Bote geschéckt ginn, fir datt ech all déi verbleiwen Deeg vun Ärem Liewen bei dir wunne soll." 3 Mä ech hunn geduecht, hie wier komm, fir mech ze probéieren, an ech hunn zu him gesot: „Wien bass du? Ech weess jo, wiem ech uvertraut sinn.“ Hie sot zu mir: „Kenns du mech net?“ Ech hunn nee geäntwert. „Ech sinn“, sot hien, „dee Schäfer, deem seng Opsiicht du uvertraut bass.“ 4 Wärend hien nach geschwat huet, huet sech seng Gestalt verännert; an wéi ech wousst, datt et hien war, deem ech uvertraut war, hunn ech mech geschummt, an eng plötzlech Angscht huet mech iwwerwältegt, an ech war komplett vun Trauregkeet iwwerwältegt, well ech sou domm mat him geschwat hat. 5 Mä hien huet zu mir gesot: „Schum dech net, mä kréich Kraaft an dengem Geescht duerch d'Geboter, déi ech dir ginn wäert.“ Well, sot hien, „Ech sinn geschéckt, fir dir all déi Saachen nach eng Kéier ze weisen, déi du virdru gesinn hues, awer besonnesch déi dovun, déi dir am nëtzlechsten kënne sinn.“ 6 A schreift als éischt meng Geboter a Vergläicher op, de Rescht sollt Dir sou schreiwen, wéi ech Iech weisen. Mä dofir bieden ech Iech als éischt meng Geboter a Vergläicher opzeschreiwen, fir datt Dir se duerch dacks Liesen ëmsou méi einfach am Kapp behale kënnt. 7 Doropshin hunn ech seng Geboter a Vergläicher opgeschriwwen, sou wéi hie mir et opgedroen huet. 8 Wann Dir dat héieren hutt a se beuecht, se ze maachen, no hinnen ze liewen an Iech mat engem reinen Geescht
doran ze üben, da kritt Dir vum Här dat, wat hie versprach huet. 9 Mee wann Dir, nodeems Dir se héieren hutt, keng Berouegung maacht, mä weider Är Sënne bäifügt, da gitt Dir vun him bestrooft. 10 All dës Saachen, déi den Hiert, den Engel vun der Berouegung, mir gebueden huet ze schreiwen. BEFELLUNG 1 1 Als éischt, gleeft drun, datt et ee Gott gëtt, deen all Saachen aus dem Näischt zu engem Wiesen erschaf a geformt huet. 2 Hie versteet alles, an ass nëmmen immens, a kann vun kengem net verstane ginn. 3 Deen weder duerch Wierder definéiert nach vum Verstand virgestallt ka ginn. 4 Dofir gleeft un hien; a fäert hien; a fäert hien, enthält Iech vun allem Béisen. 5 Halt dës Saachen, a werft all Begierden an Ongerechtegkeet wäit vun dir ewech, a setzt Gerechtegkeet un, an du wäerts fir Gott liewen, wann s du dëst Gebot hältst. BEFELLUNG 2 1 Hien huet zu mir gesot: Sidd onschëlleg a ouni Verkleedung; sou wäerts du sinn wéi e Puppelchen, dat keng Béiswëllegkeet kennt, déi d'Liewe vum Mënsch zerstéiert. 2 Passt besonnesch op, datt du vun niemandem Béises schwätzs, an datt du och net fräiwëlleg iergendeen Béises iwwer iergendeen héiers. 3 Wann s du dat net befollegs, dann hues du och, deen dat héiert, Deel un der Sënn vun deem, deen Béises schwätzt, andeems du der Verleumdung gleeft; an du hues och Sënn, well s du deem gegleeft hues, deen Béises iwwer däi Brudder geschwat huet. 4 Oflenkung ass eng schiedlech Saach; e onbestännegen, béise Geescht; deen ni a Fridden bleift, mä ëmmer a Sträit ass. Dofir verzicht dech dovunner, a behält ëmmer méi Fridden mat dengem Brudder.
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
5 Leet eng helleg Ständegkeet un, an där et keng Sënne gëtt, mä alles voller Freed ass; a maach Gutt aus dengen Aarbechten. 6 Gitt ouni Ënnerscheed all deenen, déi Bedürft hunn, ouni ze zweiwelen, wiem Dir gitt. 7 Mee gitt jidderengem, well Gott wëll, datt mir jidderengem vun all senge Gaben ginn. Déi, déi also kréien, mussen Gott Rechenschaft ofleeën, souwuel firwat wéi och fir wat se et kritt hunn. 8 An déi, déi ouni wierkleche Besoin kréien, mussen dofir Rechenschaft ofleeën; mä deen, deen gëtt, soll onschëlleg sinn. 9 Well hien huet seng Pflicht erfëllt, sou wéi hien se vu Gott kritt huet; ouni ze wielen, wiem hie soll ginn a wiem net. An dësen Déngscht huet hien einfach a zur Éier vu Gott gemaach. 10 Halt dofir dëst Gebot, sou wéi ech et dir ginn hunn, fir datt Är Reue oprecht ass a fir datt Gutt an Äert Haus kënnt, an datt Dir e reint Häerz hutt. BEFELLUNG 3 1 Ausserdeem sot hien zu mir: „Hutt d'Wourecht gär, a loosst all Ried wouer sinn, déi aus Ärem Mond kënnt.“ 2 Fir datt de Geescht, deen den Här ginn huet, fir an Ärem Fleesch ze wunnen, fir all Mënsche wouer fonnt ka ginn; an den Här soll verherrlecht ginn, deen Iech sou e Geescht ginn huet, well Gott ass a senge Wierder wouer, an an him gëtt et keng Ligen. 3 Déi, déi léien, verleegnen den Här a ginn zu Raiber vum Här, well se Gott net dat ginn, wat se vun him kritt hunn. 4 Well si hunn de Geescht fräi vun der Ligen kritt: Wann si deen also zu engem Léigner maachen, entweichen si dat, wat hinnen vum Här uvertraut gouf, a ginn Täuscher. 5 Wéi ech dat héieren hunn, hunn ech batter gekrasch; an wéi hien mech kräischen gesinn huet, sot hien zu mir: "Firwat kräischen du?" An ech sot: "Well, Här, ech bezweifelen, ob ech gerett ka ginn?" 6 Hien huet mech gefrot: „Firwat?“ Ech hunn geäntwert: „Well, Här, ech hunn ni a mengem Liewen e richtegt Wuert geschwat; mä ëmmer am Täuschungsmodus gelieft an eng Ligen als Wourecht géintiwwer alle Mënschen bestätegt; a kee Mënsch huet mech widdersprach, mä all hunn menge Wierder zougesprach. Wéi kann ech dann liewen, nodeems ech dat gemaach hunn?“ 7 An hien huet zu mir gesot: Du mengs dat richteg a wierklech. Well du als Dénger vu Gott häss solle an der Wourecht goen, an net e schlecht Gewësse mam Geescht vun der Wourecht verbannen, an och net den hellegen a richtege Geescht vu Gott bedréien. 8 An ech hunn him geäntwert: „Här, ech hunn nach ni sou grëndlech op dës Saachen gelauschtert.“ Hien huet geäntwert: „Elo héiert Dir se: Passt vun elo un op, datt och déi Saachen, déi Dir fréier aus Grënn vun Ärem Geschäft falsch gesot hutt, duerch Är aktuell Wourecht Unerkennung kréien.“ 9 Well och déi Saache kënnen zougeschriwwe ginn, wann Dir an Zukunft d'Wourecht schwätzt; an doduerch kënnt Dir d'Liewen erreechen. 10 A jiddereen, deen dësem Gebot nolauschtert, et mécht, a sech vun all Ligen ofhält, dee soll fir Gott liewen.
BEFELLUNG 4 1 Ausserdeem sot hien: Ech gebueden dir, datt du dech keusch bleiws; an datt du keen Gedanken un eng aner Bestietnes oder un Hoer an däin Häerz erakënns, well sou e Gedanken bréngt eng grouss Sënn mat sech. 2 Mee sidd ëmmer un den Här bewosst, an Dir wäert ni sënnegen. Well wann sou e béise Gedanke an Ärem Häerz opkënnt, da wäerts du eng grouss Sënn maachen; an déi, déi sou Saache maachen, verfollegen de Wee vum Doud. 3 Pass dofir op dech op a vermeit sou e Gedanke; well wou Keuschheet am Häerz vun engem gerechte Mann bleift, do soll ni e béise Gedanke opkommen. 4 An ech sot zu him: „Här, loosst mech e bëssen mat Iech schwätzen.“ Hie sot mir, ech sollt weider schwätzen. An ech hunn geäntwert: „Här, wann e Mann, deen am Här trei ass, eng Fra huet a si beim Ehebriech erwëscht, sënnegt dann e Mann, deen nach ëmmer mat hir lieft?“ 5 An hien huet zu mir gesot: Soulaang hie sech vun hirer Sënn net bewosst ass, mécht hie kee Feeler wann hie mat hir lieft; awer wann e Mann weess, datt seng Fra sech beleidegt huet, an hatt sech net vun hirer Sënn bekéiert, mä weider an hirer Hoerlechkeet geet, an e Mann trotzdem weider mat hir lieft, da gëtt hie sech un hirer Sënn schëlleg a bedeelegt sech mat hir un hirem Ehebriech. 6 An ech hunn zu him gesot: Wat soll een dann maachen, wann d'Fra weiderhi sënnegt? Hien huet geäntwert: Hire Mann soll si fort loossen, an hie soll eleng bleiwen. Mee wann hie sech vu senger Fra fortscheet a sech mat enger anerer bestuet, mécht hien och Ehebriech. 7 An ech hunn gesot: Wat wann déi Fra, déi sou fortgeschéckt gouf, sech bekéiert a bereet ass, bei hire Mann zréckzekommen, gëtt si dann net vun him opgeholl? Hie sot zu mir: Jo; a wann hire Mann si net ophëlt, da wäert hie sënnegen a sech selwer e grousse Verbriechen begehen; awer hie sollt déi Beschëllegt ophuelen, wann si sech bekéiert; nëmmen net dacks. 8 Fir d'Dénger vu Gott gëtt et nëmmen eng Bekéierung. An dofir soll e Mann, deen seng Fra fortléisst, keng aner huelen, well si kéint sech bekéieren. 9 Dës Handlung ass souwuel beim Mann wéi och bei der Fra gläich. Net nëmmen déi, déi hiert Fleesch verunreinigen, mä och déi, déi e Bild maachen, maachen Ehebriech. Wann also eng Fra un esou eppes weiderhält a sech net bekéiert, da gitt vun hir fort a wunnt net mat hir, soss wäerts du och un hirer Sënn deelhuelen. 10 Mä dofir gëtt et gebueden, datt souwuel de Mann wéi och d'Fra onbestuet bleiwe sollen, fir datt sou Persoune sech bekéiere kënnen. 11 Ech ginn hei keng Geleeënheet fir dës Saachen ze maachen; mee éischter fir datt jiddereen, deen eng Beleidegung begaangen huet, net méi eng Beleidegung begaangen huet. 12 Mee fir hir fréier Sënne gëtt Gott, deen d'Kraaft huet ze heelen, e Mëttel; well hie kann alles maachen. 13 Ech hunn hien nach eng Kéier gefrot a gesot: Well den Här mech wäertvoll gehalen huet, datt du stänneg bei mir wunns, schwätz e puer Wierder mat mir, well ech näischt verstinn, a mäin Häerz ass duerch meng fréier Gespréicher verhärtet; an opmaach mäi Versteesdemech, well ech ganz langweileg sinn, a guer näischt verstoen.
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
14 An hien huet mir geäntwert a gesot: „Ech sinn de Paschtouer vun der Bekéierung a ginn all deenen, déi sech bekéieren, Verständnis. Schéngt et dir net ganz schlau, sech ze bekéieren? Well deen, deen dat mécht, kritt e grousst Verständnis.“ 15 Well hie mierkt, datt hie gesënnegt huet a béis an den Ae vum Här gehandelt huet, an hie erënnert sech a sech drun, datt hie sech beleidegt huet, an hie bereet sech a mécht näischt méi béises, mä mécht dat Gutt, an hie vernedert seng Séil a bedréit se, well hie sech beleidegt huet. Dir gesitt dofir, datt d'Reue grouss Wäisheet ass. 16 An ech sot zu him: Aus dësem Grond, Här, froen ech grëndlech no allem, well ech e Sënner sinn, fir datt ech wësse kann, wat ech maache muss, fir ze liewen; well meng Sënne si vill. 17 An hien huet zu mir gesot: "Du wäerts liewen, wann s du dës meng Geboter hale wäerts." A jiddereen, deen dës Geboter héiert an handelt, wäert fir Gott liewen. 18 ¶ An ech hunn zu him gesot: Ech hunn elo schonn vun e puer Enseignanten héieren, datt et keng aner Reue gëtt ausser der Daf; wa mir an d'Waasser erofgoen an d'Verzeiung vun eise Sënne kréien; an datt mir duerno net méi sënnegen däerfen, mä a Rengheet liewen. 19 An hien huet zu mir gesot: Du bass richteg informéiert ginn. Trotzdem, well du elo grëndlech iwwer alles nofroes, wäert ech dir dat och weisen: awer net sou, datt ech weder deenen, déi spéider gleewen, nach deenen, déi schonn un den Här gegleeft hunn, iergendeen Grond zum Sënne ginn. 20 Well weder déi, déi nei gegleeft hunn, nach déi, déi spéider gleewe wäerten, hunn eng Reue vun de Sënnen, mä Verzeiung dofir. 21 Mee wat déi ugeet, déi zum Glawen geruff goufen, an zënter datt se an eng grouss Sënn gefall sinn, huet den Här d'Bekéierung bestëmmt, well Gott d'Gedanken vun all Mënschenhäerzer kennt, hir Schwächten, an déi villfälteg Béisheet vum Däiwel, deen ëmmer eppes géint d'Dénger vu Gott ausdenkt, a béiswëlleg Fallen fir si setzt. 22 Dofir hat eisen barmhäerzege Här Matgefill mat senger Kreatur, an huet dës Reue bestëmmt, a mir d'Muecht dovun ginn. An dofir soen ech Iech, wann iergendeen no där grousser an helleger Beruffung vum Däiwel tentéiert gëtt a sënnegt, dann huet hien nëmmen eng Reue. Mee wann hien dacks sënnegt a Reue mécht, da wäert et engem sou engem net hëllefen; well hie wäert kaum fir Gott liewen. 23 An ech sot: „Här, ech sinn erëm zum Liewen erweckt ginn, well ech dës Geboter sou gewissenhaft gefollegt hunn. Well ech gesinn, datt wann ech vun elo un net méi zu menge Sënne bäifügen, ech gerett ginn.“ 24 An hien huet gesot: Du wäerts gerett ginn, an all déi aner och, déi sech un dës Geboter halen. 25 An ech hunn nach eng Kéier zu him gesot: „Här, well Dir mir gedëlleg nolauschtert, weist mir nach eng Saach. Sot mir,“ sot hien, „wat et ass.“ 26 An ech hunn gesot: Wann e Mann oder eng Fra stierft, an déi, déi iwwerlieft, bestuet sech nach eng Kéier, sënnegt hien dann doduerch? Dee bestuet sech, seet hien, sënnegt net; awer wann hie Single bleift, kritt hie sech doduerch grouss Éier virum Här. 27 Bewaart dofir Är Keuschheet a Bescheidenheet, an Dir wäert fir Gott liewen. Halt vun elo un dat, wat ech mat dir schwätzen an dir gebieden, ze halen, vun der Zäit un, wou ech Iech iwwerginn ginn, a wunnt an Ärem Haus.
28 Sou ginn deng fréier Sënne verginn, wann s du dës meng Geboter hältst. An op déiselwecht Manéier ginn all deenen aneren verginn, déi dës meng Geboter hale wäerten. BEFELLUNG 5 1 Sidd gedëlleg, seet hien, a laangwiereg; sou wäerts du iwwer all béis Wierker herrschen an all Gerechtegkeet erfëllen. 2 Wann s du gedëlleg bass, da wäert den Hellege Geescht, deen an dir wunnt, reng sinn a vun engem béise Geescht net verdunkelt ginn; mä hie wäert voller Freed sinn a sech am Kierper, an deem e wunnt, amuséieren an dem Här mat Freed a mat groussem Fridden déngen. 3 Mee wann iergendeng Roserei dech iwwerhëlt, da wäert den Hellege Geescht, deen an dir ass, sech riicht maachen a probéieren, vun dir ze goen. 4 Well hie gëtt vum béise Geescht erstéckt, an huet net d'Fräiheet, dem Här ze déngen, wéi hie et géif maachen, well hie vu Roserei bedréckt ass. Wann also béid Geeschter zesumme wunnen, ass dat zerstéierend fir e Mënsch. 5 Wéi wann een e bëssen Wermut géif huelen an et an e Gefäss mat Hunneg géif maachen, géif de ganzen Hunneg verduerwen ginn; an eng grouss Quantitéit un Hunneg gëtt duerch e ganz wéineg Wermut verduerwen, a verléiert d'Séissheet vum Hunneg, an ass net méi fir säin Här akzeptabel, well de ganzen Hunneg batter gëtt, a säi Gebrauch verléiert. 6 Mee wann kee Wermut an den Hunneg gesat gëtt, ass en séiss a profitabel fir säin Här. Sou ass Gedold méi séiss wéi Hunneg, a profitabel fir den Här, deen dran wunnt. 7 Mä Roserei ass onnëtz. Wann dofir Roserei mat Gedold vermëscht gëtt, ass d'Séil bedrunn, an hiert Gebied ass net nëtzlech bei Gott. 8 An ech sot zu him: „Här, ech wëll d'Sënnegkeet vum Roserei kennen, fir datt ech mech dovunner ofhale kann.“ An hien huet zu mir gesot: „Du wäerts et kennen; a wann s du dech net dovunner ofhale wäerts, verléiert du deng Hoffnung mat dengem ganze Haus. Dofir, loosst dech dovunner ofhalen.“ 9 Well ech, de Bote vun der Gerechtegkeet, sinn mat dir; an all déi, déi sech dovunner ofwenden, sou vill wéi se sech mat ganzem Häerz bekéieren, wäerten fir Gott liewen; an ech wäert mat hinne sinn, a wäert se all bewahren. 10 Well all déi, déi sech bekéiert hunn, goufe vum hellege Gesandte gerechtfäerdegt, deen e Dénger vum Heil ass. 11 An elo, seet hien, héiert d'Béisheet vum Roserei; wéi béis a schiedlech et ass, a wéi et d'Dénger vu Gott ëmstürzt; well et kann deenen net schueden, déi voller Glawen sinn, well d'Kraaft vu Gott mat hinnen ass; awer et ëmstürzt déi Zweifelhaft, an déi, déi vum Glawen benodeelegt sinn. 12 Well sou dacks wéi et sou Männer gesäit, setzt et sech an hir Häerzer; an esou ass e Mann oder eng Fra batter wéinst näischt, weder wéinst de Saachen vum Liewen nach wéinst dem Ënnerhalt nach wéinst engem eidele Wuert, wann iergendeen zoufälleg erafalen soll; nach wéinst engem Frënd, nach wéinst enger Schold oder wéinst all aner iwwerflësseger Saachen vun der selwechter Natur. 13 Well dës Saachen sinn domm, iwwerflësseg an ëmsoss fir d'Dénger vu Gott. Mee d'Gläichgewiicht ass staark a mächteg; a vu grousser Kraaft, a sëtzt a grousser Gréisst;
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
ass frou, freet sech am Fridden; a verherrlecht Gott zu all Zäit mat Sanftmut. 14 An dës Laangleed wunnt bei deenen, déi voller Glawen sinn. Mee Roserei ass domm, a liicht an eidel. Elo gëtt Batterkeet duerch Dommheet geziicht; duerch Batterkeet, Roserei; duerch Roserei, Roserei. An dës Roserei, déi aus sou vill béise Prinzipien entsteet, bewierkt eng grouss an onheelbar Sënn. 15 Wann all dës Saachen am selwechte Mënsch sinn, an deem den Hellege Geescht wunnt, kann d'Gefäs se net enthalen, mee fléisst iwwer; an well de Geescht zäertlech ass, kann hien net beim Béisen bleiwen, geet hien ewech a wunnt bei deem, deen sanftmüteg ass. 16 Wann et also vum Mënsch fort ass, an deem et gewunnt huet, da gëtt dee Mënsch vum Hellege Geescht befreit, an duerno gëtt hie mat béise Geeschter gefëllt a mat béise Gedanken verblend. Sou geschitt et mat all rosen Mënschen. 17 Dofir, loosst Iech vum Roserei zréckzéien a gitt Iech roueg, a widdersteet Iech dem Zorn; sou wäerts du vu Gott mat Bescheidenheet a Keuschheet fonnt ginn. Passt dofir gutt op, datt Dir dëst Gebot net vernoléissegt. 18 Wann s du dësem Gebot follegen wäerts, dann wäerts du och fäeg sinn, déi aner Geboter ze halen, déi ech dir gebueden hunn. 19 Dofir, stäerk dech elo an dëse Geboter, fir datt du fir Gott liewe kanns. A jiddereen, deen dës Geboter hält, wäert fir Gott liewen. BEFELLUNG 6 1 Ech hunn dir, sot hien, a mengen éischte Geboter gebueden, datt du Glawen, Angscht a Reue behale solls. Jo, Här, sot ech. 2 Hien huet weidergefouert: Mä elo weisen ech dir d'Tugenden vun dëse Geboter, fir datt du hir Auswierkunge kenneléiers; wéi se gläichermoossen de Gerechten an den Ongerechten virgeschriwwen sinn. 3 Gleeft also de Gerechten, awer gitt den Ongerechten kee Verdéngscht. Well d'Gerechtegkeet hält de richtege Wee, awer d'Ongerechtegkeet de béise Wee. 4 Halt Iech also um richtege Wee a loosst dat Béist ewech. Well de béise Wee huet kee gutt Enn, mä huet vill Stolpersteng; en ass rau a voller Dären a féiert zum Zerstéierung; an e schuedt all deenen, déi drop goen. 5 Mee déi, déi de richtege Wee ginn, ginn gläichméisseg a ouni Ugrëff; well e weder rau nach dorneg ass. 6 Du gesäis dofir, wéi et am beschten ass, op dëse Wee ze goen. Du solls dofir goen, seet hien, an all déi aner, sou vill wéi se mat ganzem Häerz u Gott gleewen, sollen en duerchgoen. 7 An elo, seet hien; verstitt als éischt wat zum Glawen gehéiert. Et ginn zwou Engelen beim Mënsch; ee vun der Gerechtegkeet, deen aneren vun der Ongerechtegkeet. 8 An ech sot zu him: Här, wéi soll ech wëssen, datt et zwou sou Engelen beim Mënsch gëtt? Lauschtert, seet hien, a verstitt. 9 Den Engel vun der Gerechtegkeet ass mëll a bescheiden, sanft a roueg. Wann hien dofir an däin Häerz kënnt, schwätzt hien direkt mat dir iwwer Gerechtegkeet, iwwer Bescheidenheet, iwwer Keuschheet, iwwer Generositéit, iwwer Verzeiung, iwwer Léift a Frëmmegkeet.
10 Wann all dës Saachen an däin Häerz kommen, da weess, datt den Engel vun der Gerechtegkeet mat dir ass. Dofir lauschter op dësen Engel a seng Wierker. 11 Léiert och d'Wierker vum Engel vun der Ongerechtegkeet. Hie ass virun allem batter, rosen an domm; a seng Wierker si schiedlech a stierzen d'Dénger vu Gott ëm. Wann dës Saachen also an Äert Häerz kommen, da wäerts du duerch seng Wierker erkennen, datt dëst den Engel vun der Ongerechtegkeet ass. 12 An ech sot zu him: „Här, wéi soll ech dat verstoen?“ Lauschtert, seet hien, a verstitt. Wann dech rosen oder batter ass, da weess, datt hien an dir ass. 13 Wéi och wann d'Begierde no ville Saachen, an no dem beschte Iessen an no Drénken; wann d'Léift zu deem, wat aneren gehéiert, Stolz, vill Gerede an Ambitioun, an esou Saachen, iwwer dech kommen. 14 Wann dës Saachen an Ärem Häerz opkommen, da wësst, datt den Engel vun der Ongerechtegkeet bei Iech ass. Well Dir also seng Wierker kennt, da loosst Iech vun hinnen all ewech a gitt him kee Verdéngscht, well seng Wierker béis sinn, a gitt net d'Dénger vu Gott. 15 Hei hues du also d'Wierker vun dësen zwou Engelen. Verstees elo a gleeft dem Engel vun der Gerechtegkeet, well seng Léier ass gutt. 16 Well soll e Mann ni sou glécklech sinn; wann awer d'Gedanken vum aneren Engel a sengem Häerz opkommen, muss dee Mann oder d'Fra sënnegen. 17 Mee soll Mann oder Fra ni sou béis sinn, wann d'Wierker vum Engel vun der Gerechtegkeet an säin Häerz kommen, da muss dee Mann oder d'Fra onbedéngt eppes Gutt maachen. 18 Du gesäis also, wéi gutt et ass, dem Engel vun der Gerechtegkeet ze folgen. Wann s du him also folgs a s du dech senge Wierker ënnerwerfs, da wäerts du fir Gott liewen. An all déi, déi sech sengem Wierk ënnerwerfen, déi wäerten och fir Gott liewen. BEFELLUNG 7 1 Fäert Gott, seet hien, a behält seng Geboter. Well wann Dir seng Geboter behält, wäerts Dir a jidder Aarbecht mächteg sinn, an all Är Wierker wäerten exzellent sinn. Well wann Dir Gott fäert, wäerts Dir alles gutt maachen. 2 Dëst ass déi Angscht, mat där Dir musst betraff sinn, fir datt Dir gerett kënnt ginn. Awer fäert net virum Däiwel: well wann Dir den Här fäert, da wäerts Dir iwwer hien herrschen; well et keng Kraaft an him ass. 3 Wann elo keng Muecht an him ass, dann ass hien och net ze fäerten. Mee deen, an deem et eng ausgezeechent Muecht ass, dee soll een fäerten: well jiddereen, deen Muecht huet, soll een fäerten. Mee deen, deen keng Muecht huet, gëtt vun jidderengem veruecht. 4 Fäert d'Wierker vum Däiwel, well se béis sinn. Well wann Dir den Här fäert, wäerts du d'Wierker vum Däiwel fäerten an net maachen, mee dech virun hinnen ophalen. 5 Et gëtt dofir eng duebel Angscht; wann Dir net dat Béist maacht, fäert den Här an Dir maacht et net. Mee wann Dir Gutt maacht, ass d'Angscht virum Här staark, a grouss a glorräich. 6 Dofir, fäert Gott, an Dir wäert liewen: a jiddereen, deen hien fäert a seng Geboter hält, säi Liewen ass beim Här. Mee déi, déi se net halen, hunn och kee Liewen an hinnen.
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
BEFELLUNG 8
BEFELLUNG 9
1 Ech hunn dir gesot, sot hien, datt et zwou Zorte vu Kreaturen vum Här gëtt, an datt et eng zweefach Enthalung gëtt. Dofir musst du dech vun e puer Saachen enthaelen, an vun aneren net. 2 Ech hunn geäntwert: „Sot mir, Här, wat ech mir enthale soll a wat net.“ Lauschtert, sot hien. „Halt dech vum Béisen of a maach et net; mee enthalt dech net vum Gutt, mee maach et. Well wann s du dech vum Gutt enthales an et net maachs, dann sënns du. Enthalt dech dofir vum Béisen, an du wäerts all Gerechtegkeet kennen.“ 3 Ech hunn gefrot: „Vun wat fir béise Saachen muss ech mech enthalen?“ Lauschtert, sot hien: „vum Ehebriech, vum Drénken, vum Onrou, vum Iwwerfloss u Iessen, vum Leckerli an Onéierlechkeet, vum Stolz, vum Bedruch, vum Ligen, vum Oflenkung, vun der Heuchelei, vum Erënnerung un Onrecht a vun all béisem Geschwätz.“ 4 Well dëst sinn d'Wierker vun der Ongerechtegkeet, vun deenen de Knecht vu Gott sech enthale muss. Well wien sech net vun dëse Saachen enthale kann, kann net fir Gott liewen. 5 Mä lauschtert, sot hien, wat aus dëse Saachen kënnt: well et gëtt tatsächlech vill méi, vun deenen de Knecht vu Gott sech enthale muss. Vum Déifstall a Bedruch; vu falschem Zeienausso, vu Gier, vu Prahlerei an all aner Saachen vun därselwechter Natur. 6 Schéngen dir dës Saachen béis oder net? Tatsächlech si se ganz béis fir d'Dénger vu Gott. Dofir muss de Dénger vu Gott sech vun all dëse Wierker enthalen. 7 Halt dech dofir virun hinnen, fir datt du fir Gott liewe kanns a bei deenen ageschriwwen gëss, déi sech dovunner enthalen. An esou hunn ech dir gewisen, wat du vermeide solls: léiert elo dovun, wat du net vermeide solls. 8 Verzicht net op gutt Wierker, mä maach se. Lauschter, sot hien, wat d'Tugend vun dëse gudde Wierker ass, déi Dir maache musst, fir datt Dir gerett gitt. Déi éischt vun allem ass Glawen; d'Angscht virum Här; Léift; Eenheet; Gerechtegkeet; Wourecht; Gedold; Keuschheet. 9 Et gëtt näischt Besseres wéi dës Saachen am Liewe vum Mënsch; wien dës Saachen a sengem Liewen hält a mécht. Lauschtert als nächst wat drop kënnt. 10 De Witfraen ze déngen; déi Papplos an Aarm net ze veruechten; d'Dénger vu Gott aus der Nout ze befreien; gastfrëndlech ze sinn; (well an der Gaaschtfrëndlechkeet gëtt et heiansdo vill Friichten) net streitkräfteg ze sinn, mä roueg ze sinn. 11 Demütig iwwer all Mënschen ze sinn; déi Eeler ze respektéieren; sech ze beméien, gerecht ze sinn; d'Bruderschaft ze respektéieren; Beleidegungen ze erdroen; laangwiereg ze sinn; déi net ewechzewerfen, déi vum Glawen gefall sinn, mä se ze konvertéieren a gutt ze loossen; Sënner ze ermahnen; déi net ze ënnerdrécken, déi eis Schëlleger sinn; an all aner ähnlech Saachen. 12 Schéngen dir dës Saachen gutt oder net? An ech sot: Wat kann besser sinn wéi dës Wierder? Liew dann, sot hien, an dëse Geboter, a wäicht net dovun of. Well wann s du all dës Geboter hale wäerts, wäerts du fir Gott liewen. An all déi, déi dës Geboter hale wäerten, wäerten fir Gott liewen.
1 Hien huet nach eng Kéier zu mir gesot: Huel all Zweiwel vun dir ewech; a stellt guer näischt a Fro, wann s du den Här eppes frees; a sot bei dir selwer: Wéi soll ech fäeg sinn, den Här eppes ze froen an et ze kréien, well ech sou staark géint hie gesënnegt hunn? 2 Denk net esou, mä wend dech mat ganzem Häerz zum Här a frot hien ouni Zweiwel, an du wäerts d'Barmhäerzegkeet vum Här kennen; datt hien dech net verloossen wäert, mä d'Ufro vun denger Séil erfëlle wäert. 3 Well Gott ass net wéi d'Mënsche bewosst iwwer d'Verletzungen, déi hie kritt huet; mä hie vergiesst d'Verletzungen a këmmert sech ëm seng Kreatur. 4 Dofir, purifizéiert Äert Häerz vun all de Laster vun dëser aktueller Welt; an haalt Iech un d'Geboter, déi ech Iech virdru vu Gott ginn hunn; an Dir kritt all gutt Saachen, déi Dir frot, an näischt wäert Iech un all Äre Wënsch feelen, wann Dir den Här ouni Zweiwel frot. 5 Mee déi, déi net sou sinn, kréien näischt vun deem, wat se froen. Well déi, déi voller Glawen sinn, froen alles mat Vertrauen a kréien et vum Här, well se ouni Zweiwel froen. Mee wien zweifelt, wäert kaum fir Gott liewen, ausser hie bekéiert sech. 6 Dofir, purifizéiert Äert Häerz vum Zweiwel, a setzt Iech op de Glawen a vertraut op Gott, an Dir kritt alles, wat Dir frot. Mee wann Dir zoufälleg eppes frot an et net (direkt) kritt, da zweifelt dofir net, well Dir d'Bied vun Ärer Séil net direkt kritt hutt. 7 Et kann jo sinn, datt Dir et net grad kritt, well Dir et probéiert hutt, oder well Dir et net wësst, wat Dir net wësst. Mee loosst net ophalen ze froen, an dann kritt Dir et. Soss, wann Dir ophält ze froen, musst Dir Iech selwer bekloen, an net Gott, datt hien Iech net dat ginn huet, wat Dir wollt. 8 Bedenkt dofir dësen Zweiwel, wéi grausam a schiedlech en ass; a wéi en vill Leit, déi ganz trei a fest waren, komplett vum Glawen erausrührt. Well dësen Zweiwel ass d'Duechter vum Däiwel a geet ganz béis mat de Knechte vu Gott ëm. 9 Veruecht et dofir, an du wäerts bei all Geleeënheet driwwer regéieren. Setzt e festen a mächtege Glawen un, well de Glawen versprécht alles a mécht alles perfekt. Mee Zweiwel wäert net gleewen, datt et eppes erreeche wäert, duerch alles wat et maache kann. 10 Du gesäis also, seet hien, wéi de Glawen vun uewen kënnt, vu Gott; a grouss Kraaft huet. Mee Zweiwel ass en ierdesche Geescht, a kënnt vum Däiwel aus, an huet keng Kraaft. 11 Bewaart dofir d'Tugend vum Glawen a verzicht op Zweiwel, an deem keng Tugend ass, an Dir wäert fir Gott liewen. An all déi, déi dës Saache maachen, wäerten fir Gott liewen. BEFELLUNG 10 1 Maacht all Trauregkeet wäit vun dir ewech; well si ass d'Schwëster vum Zweiwel a vum Roserei. Wéi, Här, sot ech, ass si d'Schwëster vun dësen? Well Trauregkeet, Roserei an Zweiwel schénge mir ganz ënnerschiddlech vuneneen ze sinn. 2 An hien huet geäntwert: Bass du ouni Sënn, datt du et net verstees? Well Trauregkeet ass déi béiswëllegst vun alle
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
Geeschter, an déi schlëmmst fir d'Dénger vu Gott: Si zerstéiert d'Geeschter vun alle Mënschen, a quält den Hellege Geescht; an nach eng Kéier, si rett. 3 Här, sot ech, ech sinn ganz domm, an ech verstinn dës Saachen net. Ech kann net verstoen, wéi et quälen a trotzdem retten kann. Lauschtert, sot hien, a verstitt. Déi, déi ni d'Wourecht gesicht hunn, nach no der Majestéit vu Gott gefrot hunn, mä nëmme gegleeft hunn, sinn an d'Affäre vun den Heiden involvéiert. 4 An et gëtt nach en anere léiege Prophet, deen d'Geeschter vun de Knechte vu Gott zerstéiert; dat ass vun deenen, déi zweifelhaft sinn, net vun deenen, déi voll op den Här vertrauen. Elo kommen déi zweifelhaft Persounen zu him, wéi zu engem göttleche Geescht, a froen hien, wat mat hinne geschéie soll. 5 An dëse léiege Prophet, deen net d'Kraaft vum göttleche Geescht a sech huet, äntwert hinnen no hire Fuerderungen a fëllt hir Séilen mat Verspriechen, sou wéi se et wëllen. Mä dëse Prophet ass eidel a äntwert deenen, déi selwer eidel sinn, eidel Saachen. 6 An alles wat vun eidele Leit vun him gefrot gëtt, äntwert hien hinnen eidel. Trotzdeem seet hien e puer Saachen d'Wourecht. Well den Däiwel fëllt hien mat sengem Geescht, fir e puer vun de Gerechten ëmzewerfen. 7 Wien also staark am Glawen un den Här ass a sech d'Wourecht ugedoen huet, dee verbënnt sech net mat sou Geeschter, mä hie hält sech vun hinnen ewech. Mä déi, déi zweifelhaft sinn a sech dacks wéi d'Heiden bekéieren, froen se a sammelen sech grouss Sënnen, andeems se Gëtzendénger déngen. 8 Sou vill wéi et dofir gëtt, frot se bei all Geleeënheet; veréiert Gëtzendénger; a si sinn domm a ouni d'Wourecht. 9 Well all Geescht, deen vu Gott ginn ass, muss net gefrot ginn; mee well hie vun uewen kënnt, aus der Kraaft vu Gott. 10 Mee wien gefrot gëtt, schwätzt no de Begierden vun de Mënschen a schwätzt iwwer vill aner Saachen vun der aktueller Welt, hie versteet net déi Saachen, déi Gott betreffen. Well dës Geeschter duerch sou Saachen däischter ginn, a verduerwe ginn a futti ginn. 11 Wéi gutt Rebe vernoléissegt ginn, mat Onkraut an Dären ënnerdréckt a schliisslech dovunner ëmbruecht ginn, sou sinn et och mat de Mënschen, déi un esou Geeschter gleewen. 12 Si falen a vill Handlungen a Geschäfter, a si sinn ouni Verstand, a wa se un d'Saachen denken, déi Gott betreffen, verstinn se guer näischt; awer wa se iergendwann eppes iwwer den Här héieren, da sinn hir Gedanken op hir eege Saachen ausgeriicht. 13 Mee déi, déi d'Angscht virum Här hunn a sichen no der Wourecht iwwer Gott, an all hir Gedanken op den Här geriicht hunn; verstinn alles, wat hinne gesot gëtt, a si hunn d'Angscht virum Här a sech. 14 Well wou den Geescht vum Här wunnt, do gëtt och vill Versteesdemech derbäigesat. Dofir verbënnt Iech mam Här, an Dir wäert alles verstoen. 15 Léier elo, o onverständleche Mann, wéi Trauregkeet den Hellege Geescht beonrouegt a wéi hie rett. Wann e Mënsch, deen zweifelhaft ass, an iergendeng Saach verwickelt ass an et wéinst sengem Zweiwel net fäerdeg bréngt, da kënnt dës Trauregkeet an hien, bedroht den Hellege Geescht a mécht hien traureg.
16 Wann iergendeen iwwer iergendeng Saach rosen gëtt, gëtt hien nees ganz beweegt; an dann kënnt erëm Trauregkeet an d'Häerz vun deem, deen duerch Roserei beweegt gouf, an hie mécht sech Suergen iwwer dat, wat hie gemaach huet, a beréit, well hie falsch gemaach huet. 17 Dës Trauregkeet schéngt dofir Erléisung ze bréngen, well hie sech vu sengem béise Dot bereet. Mee béid aner Saachen, nämlech Zweiwel an Trauregkeet, wéi virdru genannt, belaaschten de Geescht: Zweiwel, well säi Wierk net erfollegräich war; an Trauregkeet, well hien den Hellege Geescht rosen gemaach huet. 18 Huel dofir d'Trauregkeet vun dir ewech a plage net den Hellege Geescht, deen an dir wunnt, fir datt hie Gott net biet a vun dir fortgeet. Well de Geescht vum Här, deen am Fleesch wunne soll, hält sou eng Trauregkeet net aus. 19 Dofir, bekleet Iech mat Freed, déi ëmmer beim Här Gnod huet, an Dir wäert Iech dorunner freeën. Well all frëndleche Mënsch mécht gutt; a genéisst déi gutt Saachen, a veruecht Trauregkeet. 20 Mä de traurege Mann handelt ëmmer béis. Éischtens handelt hie béis, well hie den Hellege Geescht bedréit, deen dem Mënsch ginn ass, well hie vun enger frëndlecher Natur ass. An nach eng Kéier handelt hie schlecht, well hie mat Trauregkeet zum Här biet, an him keng éischt dankbar Unerkennung fir fréier Barmhäerzegkeeten mécht, an net vu Gott kritt, wat hie freet. 21 Well d'Gebied vun engem traurege Mann huet net ëmmer d'Kraaft, bis zum Altor vu Gott ze kommen. An ech hunn zu him gesot: "Här, firwat huet d'Gebied vun engem traurege Mann keng Kraaft, bis zum Altor vu Gott ze kommen? Well, sot hien, d'Trauregkeet bleift a sengem Häerz." 22 Wann also d'Gebied vun engem Mënsch mat Trauregkeet begleet gëtt, da léisst et seng Ufroen net zou, reng op den Altor vu Gott eropzeklammen. Well wéi Wäin, wann e mat Esseg gemëscht gëtt, net déi Séissheet huet, déi e virdru hat; sou léisst d'Trauregkeet, déi mam Hellege Geescht gemëscht ass, net zou, datt d'Gebied vun engem Mënsch d'selwecht ass, wéi et soss wier. 23 Dofir, botzt Iech vun der Trauregkeet, déi béis ass, an Dir wäert fir Gott liewen. An all déi aner, déi d'Trauregkeet ofleeën a Freed undoen, wäerten fir Gott liewen. BEFELLUNG 11 1 Hien huet mir verschidde Männer gewisen, déi op Bänken souzen, an een, deen op engem Stull souz: an hien huet zu mir gesot, gesäis du, déi op de Bänken sëtzen? Här, sot ech, ech gesinn se. Hien huet geäntwert: Si sinn déi Gleeweg; an deen, deen op dem Stull sëtzt, ass en ierdesche Geescht. 2 Well hie kënnt net an d'Versammlung vun de Gleewegen, mä vermeit se. Mä hie schléisst sech den Zweifelhaften an Eidelen un; a prophetéiert hinnen an Ecken a verstoppte Plazen; a gefält hinnen andeems hie no all de Wënsch vun hirem Häerz schwätzt. 3 Well wann ee sech tëscht eidele Gefässer setzt, gëtt hien net gebrach, mee dat Eent passt dat Anert. Mee wann hie bei gerechte Männer kënnt, déi voll vum Geescht vu Gott sinn, a si zum Här bieden, dann ass dee Mënsch eidel, well dee ierdesche Geescht vun him fortfléit, an hie gëtt domm a kann näischt schwätzen.
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
4 Wéi wann Dir an engem Lagerhaus Wäin oder Ueleg zoumaache géift; an tëscht dëse Gefässer eng eidel Krousch setzt; an duerno kommt fir se opzemaachen, da fannt Dir se eidel, sou wéi Dir se zougemaach hutt: sou ginn déi eidel Prophéiten, wa se bei d'Geeschter vun de Gerechte kommen, als déi fonnt, déi koumen. 5 Ech hunn gesot: Wéi soll e Mënsch se dann ënnerscheede kënnen? Iwwerlee wat ech soen wäert, wann ech béid Zorte vu Mënsche berécksiichtegen; an esou wéi ech mat dir schwätzen, sou solls du de Prophet vu Gott an de falsche Prophet beweisen. 6 A probéiert als éischt de Mënsch, deen de Geescht vu Gott huet; well de Geescht, deen vun uewen kënnt, ass demüteg a roueg; an hie verléisst sech vun all Béisen; an vun den eidele Begierden vun der aktueller Welt; a mécht sech méi demüteg wéi all Mënschen; an äntwert kengem, wann hie gefrot gëtt; an och net jidderengem eenzelnen; well de Geescht vu Gott schwätzt net zu engem Mënsch, wann hie wëll, mee wann Gott et gefällt. 7 Wann also e Mann, deen de Geescht vu Gott huet, an d'Kierch vun de Gerechten kënnt, déi de Glawen u Gott hunn, a si zum Här bieden, dann fëllt den hellege Engel vu Gott dee Mann mam geseenten Geescht, an hie schwätzt an der Versammlung, sou wéi hie vu Gott beweegt gëtt. 8 Sou ass de Geescht vu Gott erkannt, well jiddereen, deen duerch de Geescht vu Gott schwätzt, schwätzt, wéi den Här et wëll. 9 Lauschtert elo iwwer den ierdesche Geescht, deen eidel an domm ass, an ouni Tugend. An als éischt de Mënsch, deen ugeholl gëtt, de Geescht ze hunn (obwuel hien en a Wierklechkeet net huet), erhiewt sech selwer a wëll den éischte Sëtz hunn, an ass béis a voller Wierder. 10 A verbréngt seng Zäit a Freed a mat all Zorte vu Wullegkeet; a kritt d'Belounung vu senger Divinatioun; déi, wann hien se net kritt, da kann hien se net Divinéieren. 11 Soll de Geescht vu Gott Belounung kréien a viraussegen? Et gehéiert engem Prophet vu Gott net, dat ze maachen. 12 Sou gesitt Dir d'Liewe vun all dësen Zorte vu Prophéiten. Dofir beweist dee Mënsch duerch säi Liewen a Wierker, deen seet, datt hien den Hellege Geescht huet. A gleeft dem Geescht, deen vu Gott kënnt, a Kraaft als solch huet. Awer gleeft net dem ierdeschen an eidle Geescht, deen vum Däiwel ass, an deem et kee Glawen nach Tugend gëtt. 13 Lauschter elo d'Gläichnes, dat ech dir soen wäert. Huel e Steen a gehei en an den Himmel; oder huel eng Waassertausch a setzt en dohinner; a kuckt, ob s du an den Himmel erreeche kanns. 14 Här, hunn ech gefrot, wéi kann dat gemaach ginn? Well keng vun deenen Saachen, déi Dir erwähnt hutt, ass méiglech ze maachen. An hien huet geäntwert: Dofir, wéi dës Saachen net gemaach kënne ginn, ass och den ierdesche Geescht ouni Tugend an ouni Effekt. 15 Verstitt nach méi genee d'Kraaft, déi vun uewen kënnt, an dësem Gläichnis. D'Hagelkären, déi eroffalen, si ganz kleng; an awer, wa se op de Kapp vun engem Mann falen, wéi verursaache se him Péng? 16 An nach eng Kéier; betruecht den Dreck vun engem Haus: wéi déi kleng Drëpsen, déi op d'Äerd falen, eng Lück an de Steng maachen. 17 Sou hunn och déi klengst Saachen, déi vun uewen kommen a falen op d'Äerd, eng grouss Kraaft. Dofir,
verbënnt Iech mat dësem Geescht, deen d'Muecht huet; a gitt fort vun deem aneren, deen eidel ass. BEFELLUNG 12 1 Hien huet nach eng Kéier zu mir gesot: Huel all béis Begierden vun dir ewech, a setzt gutt an helleg Begierden un. Well wann du e gudde Begierden ugedoen hues, solls du dat Béist haassen, a se zéien, wéi s du wëlls. Mee e béist Begierden ass schrecklech a schwéier ze zähmen. 2 Et ass ganz schrecklech a wild: an duerch seng Wildheet verbraucht et d'Mënschen. A besonnesch wann e Knecht vu Gott zoufälleg dran fällt, ausser hie ass ganz schlau, gëtt hie doduerch ruinéiert. Well et zerstéiert déi, déi net d'Kleed vun engem gudde Verlaangen hunn: a sech mat den Affären vun dëser aktueller Welt beschäftegen; an iwwergëtt se dem Doud. 3 Här, sot ech, wat sinn d'Wierker vun engem béise Begierden, déi d'Mënschen zum Doud bréngen? Weist se mir, fir datt ech mech vun hinne trennen kann. Héiert, sot hien, duerch wéi eng Wierker e béise Begierden d'Dénger vu Gott zum Doud bréngt. 4 Éischtens ass et e béise Begier, d'Fra vun engem anere Mann ze begierren; oder fir eng Fra, de Mann vun engem anere ze begierren; souwéi och d'Leckereien vum Räichtum ze begierren: an eng Villzuel vun iwwerflëssegen Iessen; an Drénken; a vill Freed. 5 Well a vill Feinheet ass Dommheet; a vill Freed ass fir d'Dénger vu Gott onnéideg. Sou eng Begier ass dofir béis a schiedlech, déi d'Dénger vu Gott zum Doud bréngt. Well all sou Begier kënnt vum Däiwel. 6 Wien also all béis Begierden ofleet, wäert fir Gott liewen; mä déi, déi hinnen ënnerworf sinn, wäerten fir ëmmer stierwen. Well dës béis Begierden ass déidlech. Dofir, setzt Iech de Begierden no der Gerechtegkeet un, a bewaffnet mat der Angscht virum Här, widderspréch all béiser Begierden. 7 Well dës Angscht wunnt an de gudde Begierden; a wann déi béis Begier dech mat der Angscht virum Här bewaffnet gesäit, an där widdersetzt, da wäert se wäit vun dir fortfléien, an net virun dir erschéngen, mä hutt Angscht virun denger Rüstung. 8 An du wäerts de Victoire hunn, a dofir gekréint ginn; an du wäerts dat Wonsch erreechen, dat gutt ass; an du wäerts de Victoire, deen du erreecht hues, Gott ginn, an him déngen, andeems du dat méchs, wat du selwer maache wëlls. 9 Wann s du gudde Begierden déngs a hinnen ënnerworfs, da kanns du d'Herrschaft iwwer deng béis Begierden kréien; an déi sollen dir ënnerworf sinn, wéi s du wëlls. 10 An ech sot: „Här, ech wéilt wëssen, wéi ech deem Wonsch dénge kann, wat gutt ass?“ Lauschtert, seet hien: „Fäert Gott a vertraut op hien, a léif d'Wourecht an d'Gerechtegkeet, a maach dat Gutt.“ 11 Wann Dir dës Saache maacht, da sidd Dir e bewährte Knecht vu Gott; a Dir déngt him; an all déi aner, déi op déiselwecht Manéier engem gudde Wonsch déngen, wäerten fir Gott liewen. 12 An nodeems hien dës zwielef Geboter erfëllt hat, sot hien zu mir: Du hues dës Geboter elo, halt dech no hinnen; a fuerder déi un, déi se héieren, déi sech bekéieren, an datt
Dat zweet Buch vum Schäfert vun Hermas - Geboter
se hir Bekéierung reng halen all déi verbleiwen Deeg vun hirem Liewen. 13 An erfëllt dëse Ministère, deen ech dir uvertrauen, gewissenhaft, an du wäerts doduerch e groussen Avantage kréien; an du wäerts bei all deenen, déi sech bekéieren an denge Wierder gleewen, Gunst fannen. Well ech sinn mat dir, an ech wäert se zum Glawen zwéngen. 14 An ech hunn zu him gesot: Här, dës Geboter si grouss an exzellent, a si kënnen d'Häerz vun deem Mann erfreeën, deen se hale kann. Mä Här, ech kann net soen, ob se vun iergendeen agehale kënne ginn? 15 Hien huet geäntwert: „Du kanns dës Geboter ouni Problemer halen, an si wäerten net schwéier sinn; awer wann s du et eemol an däin Häerz erakënns, datt se vun keen agehale kënne ginn, wäerts du se net erfëllen.“ 16 Mee elo soen ech dir, wann s du dës Geboter net befollegs, mä se vernoléissegs, gëss du weder gerett, nach deng Kanner, nach däin Haus; well du hues beurteelt, datt dës net vum Mënsch kënne gehale ginn. 17 Dës Saachen huet hie ganz rosen zu mir gesot, sou datt hie mech ganz erschreckt huet. Oder hien huet säi Gesiicht geännert, sou datt kee Mënsch säi Roserei erdroe konnt. 18 An wéi hien mech ganz opgereegt a verwirrt gesinn huet, huet hien ugefaang méi moderat a frësch ze schwätzen a gesot: "O domm, an ouni Verstand!" 19 Onbestänneg, ouni d'Majestéit vu Gott ze kennen, wéi grouss a wonnerbar hien ass; deen d'Welt fir de Mënsch erschaf huet, an all Kreatur him ënnerworf huet; an him all Muecht ginn huet, fir datt hie fäeg ass all dës Geboter ze erfëllen. 20 Hie sot, hie kéint all dës Geboter erfëllen, déi den Här a sengem Häerz hunn; mä déi, déi den Här nëmmen a hirem Mond hunn, an hiert Häerz verhärtet ass, a wäit vum Här ewech sinn; fir sou Persoune sinn dës Geboter schwéier a schwiereg. 21 Leet dofir, Dir, déi eidel a liicht am Glawen sidd, den Här, Äre Gott, an Äert Häerz, an Dir wäert feststellen, datt näischt méi einfach ass wéi dës Geboter, nach méi agreabel, nach méi sanft an helleg. 22 A wendt Iech zum Här, Ärem Gott, a verloosst den Däiwel a seng Vergnügungen, well se béis, batter an onrein sinn. A fäert den Däiwel net, well hien huet keng Muecht iwwer Iech. 23 Well ech sinn mat iech, de Bote vun der Berouegung, deen iwwer hien herrscht. Den Däiwel erschreckt d'Mënschen zwar, mä seng Angscht ass ëmsoss. Dofir hutt keng Angscht virun him, an hie wäert virun iech flüchten. 24 An ech sot zu him: „Här, lauschter mech e puer Wierder zu Iech ze soen.“ Hien huet geäntwert: „So weider: E Mënsch wëll wierklech d'Geboter vu Gott halen, an et gëtt keen, deen net zu Gott biet, fir seng Geboter ze halen.“ 25 Mä den Däiwel ass haart, an duerch seng Muecht regéiert hien iwwer d'Dénger vu Gott. An hie sot, hie kann net iwwer d'Dénger vu Gott regéieren, déi mat ganzem Häerz op hie vertrauen. 26 Den Däiwel kann zwar streiden, mä hie kann se net iwwerwannen. 27 Wann Dir Iech him widdersetzt, da wäert hien Iech mat Duercherneen fortfléien. Mee déi, déi net voll am Glawen sinn, hunn Angscht virum Däiwel, wéi wann hien eng grouss Muecht hätt. Well den Däiwel probéiert d'Dénger vu Gott, a wann hien se eidel fënnt, zerstéiert hien se.
28 Well wéi de Mënsch, wann hien d'Geschir mat guddem Wäin fëllt, e puer hallef voll dertëscht setzt, a kënnt fir d'Geschir ze probéieren an ze schmaachen, probéiert hien net déi voll, well hie weess, datt se gutt sinn; mä schmaacht déi, déi hallef voll sinn, fir datt se net sauer ginn; (well hallef voll Gefässer gi séier sauer a verléieren de Goût vum Wäin): sou kënnt den Däiwel zu de Dénger vu Gott fir se ze probéieren. 29 Déi, déi voller Glawen sinn, widdersetzen sech him staark, an hie léisst sech vun hinnen ewech, well hie kee Plaz fënnt, wou hie kann eran goen. Dann geet hie bei déi, déi net voller Glawen sinn, an well hie Plaz huet, wou hie kann eran goen, geet hie bei si eran a mécht mat hinne wat hie wëll, an si ginn seng Dénger. 30 Mä ech, de Bote vun der Bekéierung, soen iech: Fäert net virum Däiwel, well ech sinn zu iech geschéckt ginn, fir datt ech mat iech sinn, sou vill wéi sech mat Ärem ganzen Häerz bekéieren, an datt ech iech am Glawen stäerke kann. 31 Gleeft dofir, Dir, déi wéinst Äre Iwwertrëtter Gott an Är eege Rettung vergiess hutt; an andeems Dir Är Sënne bäigefüügt hutt, hutt Dir Äert Liewe ganz schwéier gemaach. 32 Wann Dir Iech mat Ärem ganzen Häerz zum Här wendt a him no sengem Wëllen déngt, da wäert hien Iech vun Äre fréiere Sënne heelen, an Dir wäert iwwer all d'Wierker vum Däiwel herrschen. 33 Hutt also keng Angscht virun senge Drohungen, well se ouni Kraaft sinn, wéi d'Nerven vun engem Doudegen. Mee lauschtert op mech a fäert den Allmächtege Här, deen iech retten an zerstéiere kann; an haalt seng Geboter, fir datt Dir fir Gott liewe kënnt. 34 An ech sot zu him: Här, ech sinn elo an all de Geboter vum Här bestätegt, während Dir bei mir sidd, an ech weess, datt Dir all d'Muecht vum Däiwel zerstéiere wäert. 35 An och mir wäerten hien iwwerwannen, wa mir fäeg sinn, mat der Hëllef vum Här, dës Geboter ze halen, déi Dir eis ginn hutt. 36 Du solls se behalen, sot hien, wann s du däin Häerz fir den Här rengeg. An all déi, déi hiert Häerz vun den eidele Begierde vun der aktueller Welt rengegen, a fir Gott liewen, sollen och behalen.