Dat zweet Buch vum Hiert vun Hermas, dat Seng Geboter heescht Aféierung 1 Wéi ech doheem gebiet hat a mech op d'Bett gesat hat, koum e gewësse Mann mat engem eerbiedege Bléck bei mech eran, an engem Hierdekleed, an engem wäisse Mantel, mat senger Täsch um Réck a sengem Staf an der Hand, an huet mech begréisst. 2 Ech hunn him seng Begréissung erwiddert, an direkt huet hie sech nieft mir gesat a gesot: "Ech sinn vun deem éierwäertege Bote geschéckt ginn, fir datt ech all déi verbleiwen Deeg vun Ärem Liewen bei dir wunne soll." 3 Mä ech hunn geduecht, hie wier komm, fir mech ze probéieren, an ech hunn zu him gesot: „Wien bass du? Ech weess jo, wiem ech uvertraut sinn.“ Hie sot zu mir: „Kenns du mech net?“ Ech hunn nee geäntwert. „Ech sinn“, sot hien, „dee Schäfer, deem seng Opsiicht du uvertraut bass.“ 4 Wärend hien nach geschwat huet, huet sech seng Gestalt verännert; an wéi ech wousst, datt et hien war, deem ech uvertraut war, hunn ech mech geschummt, an eng plötzlech Angscht huet mech iwwerwältegt, an ech war komplett vun Trauregkeet iwwerwältegt, well ech sou domm mat him geschwat hat. 5 Mä hien huet zu mir gesot: „Schum dech net, mä kréich Kraaft an dengem Geescht duerch d'Geboter, déi ech dir ginn wäert.“ Well, sot hien, „Ech sinn geschéckt, fir dir all déi Saachen nach eng Kéier ze weisen, déi du virdru gesinn hues, awer besonnesch déi dovun, déi dir am nëtzlechsten kënne sinn.“ 6 A schreift als éischt meng Geboter a Vergläicher op, de Rescht sollt Dir sou schreiwen, wéi ech Iech weisen. Mä dofir bieden ech Iech als éischt meng Geboter a Vergläicher opzeschreiwen, fir datt Dir se duerch dacks Liesen ëmsou méi einfach am Kapp behale kënnt. 7 Doropshin hunn ech seng Geboter a Vergläicher opgeschriwwen, sou wéi hie mir et opgedroen huet. 8 Wann Dir dat héieren hutt a se beuecht, se ze maachen, no hinnen ze liewen an Iech mat engem reinen Geescht
doran ze üben, da kritt Dir vum Här dat, wat hie versprach huet. 9 Mee wann Dir, nodeems Dir se héieren hutt, keng Berouegung maacht, mä weider Är Sënne bäifügt, da gitt Dir vun him bestrooft. 10 All dës Saachen, déi den Hiert, den Engel vun der Berouegung, mir gebueden huet ze schreiwen. BEFELLUNG 1 1 Als éischt, gleeft drun, datt et ee Gott gëtt, deen all Saachen aus dem Näischt zu engem Wiesen erschaf a geformt huet. 2 Hie versteet alles, an ass nëmmen immens, a kann vun kengem net verstane ginn. 3 Deen weder duerch Wierder definéiert nach vum Verstand virgestallt ka ginn. 4 Dofir gleeft un hien; a fäert hien; a fäert hien, enthält Iech vun allem Béisen. 5 Halt dës Saachen, a werft all Begierden an Ongerechtegkeet wäit vun dir ewech, a setzt Gerechtegkeet un, an du wäerts fir Gott liewen, wann s du dëst Gebot hältst. BEFELLUNG 2 1 Hien huet zu mir gesot: Sidd onschëlleg a ouni Verkleedung; sou wäerts du sinn wéi e Puppelchen, dat keng Béiswëllegkeet kennt, déi d'Liewe vum Mënsch zerstéiert. 2 Passt besonnesch op, datt du vun niemandem Béises schwätzs, an datt du och net fräiwëlleg iergendeen Béises iwwer iergendeen héiers. 3 Wann s du dat net befollegs, dann hues du och, deen dat héiert, Deel un der Sënn vun deem, deen Béises schwätzt, andeems du der Verleumdung gleeft; an du hues och Sënn, well s du deem gegleeft hues, deen Béises iwwer däi Brudder geschwat huet. 4 Oflenkung ass eng schiedlech Saach; e onbestännegen, béise Geescht; deen ni a Fridden bleift, mä ëmmer a Sträit ass. Dofir verzicht dech dovunner, a behält ëmmer méi Fridden mat dengem Brudder.