D'Nazaire-Gelübde Numeri 6:1-21 1 An den Här huet zum Moses geschwat a gesot: 2 Schwätzt mat de Kanner vun Israel a sot zu hinnen: Wann e Mann oder eng Fra sech ofhänkt, fir e Gelübde vun engem Nazariter ofzeleeën, fir sech dem Här ofzehänken, 3 Hie soll sech vu Wäin a staarke Gedrénks trennen, a kee Wäin-Esseg oder staarke Gedrénks drénken, an och kee Likör aus Drauwe soll hie drénken, a keng fiicht oder gedréchent Drauwe iessen. 4 All d'Deeg vu senger Trennung däerf hien näischt iessen, wat vum Wäibau gemaach ass, vum Kär bis zum Schuel. 5 All d'Deeg vum Gelübde vu senger Ofscheidung däerf kee Raséierapparat op säi Kapp kommen; bis d'Deeg erfëllt sinn, an deenen hie sech dem Här ofscheide wäert, soll hie helleg sinn, an d'Hoer vu sengem Kapp wuessen loossen. 6 All déi Deeg, wou hie sech dem Här ofgesidelt huet, däerf hie bei kengem Läich kommen. 7 Hie soll sech net fir säi Papp, seng Mamm, säi Brudder oder seng Schwëster onrein maachen, wa se stierwen, well d'Weihung vu sengem Gott ass op sengem Kapp. 8 All d'Deeg vu senger Trennung ass hie fir den Här helleg. 9 A wann iergendeen ganz op eemol bei him stierft, an hien de Kapp vu senger Weihung veronreinigt huet, da soll hie säi Kapp um Dag vu senger Reinigung raséieren, um siwenten Dag soll hie sech raséieren. 10 An um aachten Dag soll hien zwou Schildkröten oder zwou jonk Dauwen zum Priester bréngen, bei d'Dier vum Zelt vun der Versammlung: 11 An de Priester soll déi eng als Sündeopfer an déi aner als Brandopfer opferen, a fir hie Sühne maachen, well hie sech duerch déi Doudeg gesënnegt huet, an hie soll säi Kapp nach de selwechten Dag helleg maachen. 12 An hie soll dem Här d'Deeg vu senger Ofscheidung weihen, an e Joer al Lämmche als Schuldopfer bréngen; awer d'Deeg, déi virdrun waren, solle verluer goen, well seng Ofscheidung onrein war. 13 An dëst ass d'Gesetz vum Nazariter: Wann d'Deeg vu senger Ofgrenzung erfëllt sinn, soll hie bei d'Dier vum Zelt vun der Versammlung bruecht ginn. 14 An hie soll dem Här säin Affer bréngen, ee Joer alen, ouni Mängel, Lämmchen als Brandoffer, ee Joer alen, ouni Mängel, Schéiflamm als Sëndoffer, an ee Widder ouni Mängel als Friddensoffer, 15 An e Kuerf mat ongeheiertem Brout, Kuchen aus feinem Miel, déi mat Ueleg gemëscht sinn, a Panéiercher aus ongeheiertem Brout, déi mat Ueleg agesat sinn, an hir Spiissofferen an hir Gedrénksofferen. 16 An de Priester soll se virum Här bréngen, a soll säi Sënneoffer a säi Brandoffer opferen:
1
D'Nazaire-Gelübde
17 An hie soll de Widder als Friddensopfer fir den Här zesumme mam Kuerf mat ongeheiertem Brout opferen; de Priester soll och säi Spiissoffer a säi Gedrénksoffer opferen. 18 An den Nazariter soll de Kapp vu sengem Ofgeleeënen un der Dier vum Zelt vun der Versammlung raséieren, an d'Hoer vu sengem Ofgeleeënenen huelen an se an d'Feier leeën, dat ënner dem Dankaffer ass. 19 An de Priester soll de gekachte Schëller vum Widder huelen, an ee Kuch ouni Hef aus dem Kuerf, an ee Panéierbrout ouni Hef, an hie soll se dem Nazariter an d'Hänn leeën, nodeems d'Hoer vu senger Ofrees ofgeschnidden sinn. 20 An de Priester soll se als Weihoffer virum Här beweegen. Dëst ass helleg fir de Priester, zesumme mat der Wiwwbroscht an dem Hieweschëller. Duerno däerf den Nazariter Wäin drénken. 21 Dëst ass d'Gesetz vum Nazariter, deen e Gelübde gemaach huet, a vu sengem Offer un den Här fir seng Ofscheidung, ausser deem, wat seng Hand kritt: Nom Gelübde, dat hie gemaach huet, sou muss hie maachen, no dem Gesetz vu senger Ofscheidung.
Samson Riichter 13 1 D'Kanner vun Israel hunn erëm dat Béist an den Ae vum Här gemaach; an den Här huet si véierzeg Joer laang an d'Hand vun de Philistiner iwwerginn. 2 An et war e Mann aus Zora, aus der Famill vun den Daniter, deem säin Numm Manoa war; a seng Fra war onfruchtbar a hat keng Kanner gedroen. 3 An den Engel vum Här ass der Fra erschéngen a sot zu hir: "Kuckt, du bass onfruchtbar a hues keng Kanner op d'Welt bruecht, mee du wäerts schwanger ginn a e Jong kréien." 4 Also, passt op, drénkt kee Wäin a kee staarkt Gedrénks, an iesst näischt Onreines. 5 Well, kuck, du wäerts schwanger ginn a e Jong kréien; an kee Raséierapparat soll op säi Kapp kommen; well d'Kand soll en Nazariter fir Gott sinn vum Schouss un; an hie soll ufänken Israel aus der Hand vun de Philistiner ze befreien. 6 Dunn ass d'Fra komm a sot hirem Mann: "E Mann vu Gott ass bei mech komm, a säi Gesiicht war wéi d'Gesiicht vun engem Engel vu Gott, ganz schrecklech; mee ech hunn hien net gefrot, wou hie hierkënnt, an hien huet mir och net säin Numm gesot." 7 Mä hien huet zu mir gesot: „Kuckt, du wäerts schwanger ginn a e Jong kréien; drénk elo kee Wäin a kee staarkt Gedrénks, a iesst näischt Onreines, well d'Kand wäert vum Schouss un bis zum Dag vu sengem Doud en Nazariter vu Gott sinn.“ 8 Dunn huet de Manoach den Här gebiet a gesot: "Mäin Här, loosst de Mann Gottes, deen Dir geschéckt hutt, erëm bei eis kommen, a léiert eis, wat mir mat dem Kand maache sollen, dat gebuer gëtt." 9 An Gott huet op d'Stëmm vum Manoach gelauschtert; an den Engel vu Gott koum erëm bei d'Fra, wéi si um Feld souz, mä hire Mann Manoach war net mat hir. 10 D'Fra ass séier gelaf, ass gelaf an huet hirem Mann et erzielt a sot zu him: "Kuckt, de Mann, deen deen aneren Dag bei mech komm ass, ass mir erschéngen." 11 De Manoach ass opgestan, ass senger Fra nogegaangen, an ass bei de Mann komm a sot zu him: "Bass du dee Mann, deen mat der Fra geschwat huet?" An hien huet geäntwert: "Ech sinn et." 12 An de Manoah sot: "Elo sollen Är Wierder erfëllt ginn. Wéi solle mir dem Jong befeelen, a wéi solle mir mat him maachen?" 13 An den Engel vum Här sot zum Manoah: Virun allem, wat ech der Fra gesot hunn, soll si sech oppassen. 14 Si däerf näischt iessen, wat vum Wäibierg kënnt, a si däerf kee Wäin oder staarkt Gedrénks drénken, a si däerf näischt Onreines iessen: alles, wat ech hir gebueden hunn, soll si halen. 15 An de Manoach sot zum Engel vum Här: "Loosse mer dech ophalen, bis mir dir e Béck virbereet hunn." 2
D'Nazaire-Gelübde
16 An den Engel vum Här sot zum Manoach: "Och wann s du mech ophält, iessen ech net vun dengem Brout; a wann s du e Brandopfer brénge wëlls, da muss du et dem Här opferen." Well de Manoach wousst net, datt hien en Engel vum Här war. 17 An de Manoach sot zum Engel vum Här: Wéi ass däin Numm, fir datt mir dir Éier maache kënnen, wann deng Wierder erfëllt ginn? 18 An den Engel vum Här sot zu him: Firwat froes du sou no mengem Numm, well en awer geheim ass? 19 Dunn huet de Manoach e Béckchen mat engem Spiesoffer geholl an et dem Här op engem Fiels geoffert; an den Engel huet wonnerbar gemaach; an de Manoach a seng Fra hunn zougekuckt. 20 Wéi d'Flam vum Altor an den Himmel eropgaangen ass, ass den Engel vum Här an der Flam vum Altor eropgaangen. De Manoach a seng Fra hunn et gekuckt a si sinn op d'Gesiicht op de Buedem gefall. 21 Mä den Engel vum Här ass dem Manoach a senger Fra net méi erschéngen. Dunn huet de Manoach gewosst, datt et en Engel vum Här war. 22 An de Manoach sot zu senger Fra: Mir stierwen sécher, well mir Gott gesinn hunn. 23 Mä seng Fra sot zu him: Wann den Här eis ëmbrénge wollt, dann hätt hie kee Brandoffer a kee Fleeschoffer aus eiser Hand ugeholl, hie hätt eis net all dës Saachen gewisen an eis net sou Saache wéi elo erzielt. 24 An d'Fra huet e Jong gebuer a säi Numm Samson genannt; an d'Kand ass opgewuess, an den Här huet et geseent. 25 An de Geescht vum Här huet ugefaangen, hien heiansdo am Lager vun Dan tëscht Zora an Eshtaol ze beweegen. Riichter 14 1 De Samson ass erof op Timna gaangen an huet zu Timna eng Fra gesinn, eng vun den Duechtere vun de Philistiner. 2 An hien ass eropkomm, huet sengem Papp a senger Mamm erzielt a gesot: Ech hunn eng Fra zu Timna gesinn, eng vun den Duechtere vun de Philistiner; also huelt mir si elo zur Fra. 3 Dunn hunn säi Papp a seng Mamm zu him gesot: "Gëtt et ni eng Fra ënner den Duechtere vun denge Bridder oder ënner mengem ganze Vollek, datt s du hin gees, fir eng Fra vun den onbeschniddene Philistiner ze huelen?" An de Samson sot zu sengem Papp: "Huel mir si, well si gefält mir gutt." 4 Mä säi Papp a seng Mamm woussten net, datt et vum Här war, datt hie géint d'Philister eng Ursaach gesicht huet, well zu där Zäit haten d'Philister Herrschaft iwwer Israel. 5 Dunn ass de Samson erofgaang, zesumme mat sengem Papp a senger Mamm, op Timna, a si koumen an d'Wéngerten vun Timna; an do huet e jonke Léiw géint hie gebrëllt. 6 An de Geescht vum Här ass mächteg iwwer hie komm, an hien huet hien zerräissen, wéi hie géif e Béck zerräissen, an hien hat näischt an der Hand; awer hie sot sengem Papp a senger Mamm net, wat hie gemaach hat. 7 An hien ass erofgaangen a mat der Fra geschwat; an si huet dem Samson gutt gefall. 8 An no enger Zäit ass hien zréckkomm fir si ze huelen, an hien ass ofgedréit fir d'Läich vum Léiw ze kucken; an, kuck, do war e Schwarm Bienen an Hunneg am Läich vum Léiw. 9 An hien huet dovun an d'Hänn geholl, ass weider giess, an ass bei säi Papp a seng Mamm komm, an hien huet hinnen et ginn, an si hunn giess; awer hien huet hinnen net erzielt, datt hien den Hunneg aus dem Läich vum Léiw geholl hat. 10 Dunn ass säi Papp bei d'Fra erofgaang, an de Samson huet do e Festmahl gemaach, well sou hunn déi jonk Männer et gewinnt gemaach. 11 An et ass geschitt, wéi si hien gesinn hunn, datt si drësseg Begleeder matbruecht hunn, fir mat him ze sinn.
3
D'Nazaire-Gelübde
12 An de Samson sot zu hinnen: Ech wäert iech elo e Rätsel virleeën. Wann Dir et mir bannent de siwe Deeg vum Fest sécher erkläert a fannt, da ginn ech iech drësseg Bettlaken an drësseg verschidde Kleeder. 13 Mee wann Dir et mir net erkläre kënnt, da gitt Dir mir drësseg Bettlaken an drësseg verschidde Kleeder. An si soten zu him: "Sot däi Rätsel, fir datt mir et héieren." 14 An hien huet zu hinnen gesot: Aus dem Iesser koum Iessen eraus, a aus dem staarken koum Séissheet eraus. An si konnten d'Rätsel dräi Deeg net klären. 15 An et ass um siwenten Dag geschitt, datt si zu der Fra vum Samson gesot hunn: Verlock däi Mann, fir eis d'Rätsel ze soen, fir datt mir dech an d'Haus vun dengem Papp net mat Feier verbrennen. Hutt Dir eis geruff, fir dat ze huelen, wat mir hunn? Ass et net sou? 16 D'Fra vum Samson huet virun him gekrasch a gesot: "Du haasst mech nëmmen a gär mech net; du hues de Kanner vu mengem Vollek e Rätsel opgeworf an et mir net erzielt." An hien huet zu hir gesot: "Kuckt, ech hunn et mengem Papp a menger Mamm net erzielt, an ech soll et dir elo erzielen?" 17 An si huet déi siwen Deeg, wärend hiert Fest gedauert huet, virun him geweint; an um siwenten Dag huet hien hir et erzielt, well si him schlecht gelaunt hat; an si huet d'Rätsel de Kanner vun hirem Vollek erzielt. 18 An d'Männer vun der Stad hunn him um siwenten Dag, ier d'Sonn ënnergaangen ass, gesot: "Wat ass méi séiss wéi Hunneg, a wat ass méi staark wéi e Léiw?" An hien huet zu hinnen gesot: "Wann Dir net mat menger Kou geploot hätt, hätt Dir mäi Rätsel net erausfonnt." 19 An de Geescht vum Här ass iwwer hie komm, an hien ass erof op Askelon gaangen, huet drësseg Männer vun hinnen ëmbruecht, huet hir Beute geholl an huet deenen, déi d'Rätsel erkläert hunn, nei Kleeder ginn. An säi Roserei ass entflammt, an hien ass erop an d'Haus vu sengem Papp gaangen. 20 Mä dem Samson seng Fra gouf sengem Begleeder ginn, deen hie als Frëndin benotzt hat. Riichter 15 1 Mä et ass geschitt, no enger Zäit, an der Zäit vun der Weessernerte, datt de Samson seng Fra mat engem Bësschen besicht huet; an hie sot: Ech ginn bei meng Fra an d'Zëmmer. Mä hire Papp wollt him net eran goen. 2 An hire Papp sot: Ech hunn wierklech geduecht, datt du se total gehaasst häss; dofir hunn ech se denger Frëndin ginn. Ass hir jéngst Schwëster net méi schéin wéi si? Huel se, ech bieden dech, amplaz vun hir. 3 An de Samson sot zu hinnen: "Elo wäert ech méi onschëlleg sinn wéi d'Philister, och wann ech hinnen eppes Ongerechtes undoen." 4 De Samson ass gaangen an huet dräihonnert Füchsen gefaangen, an huet Feierfaden geholl, an huet Schwanz un Schwanz gedréit, an huet eng Feierfade tëscht zwou Schwänz an d'Mëtt geluecht. 5 An nodeems hien d'Felder a Brand gestach hat, huet hien se an d'Kären vun de Philistiner gelooss, an huet souwuel d'Holzstécker wéi och dat stännegt Kären, zesumme mat de Wéngerten an den Olivenueleg verbrannt. 6 Dunn hunn d'Philister gefrot: "Wien huet dat gemaach?" An si hunn geäntwert: "Samson, de Schwoer vum Timniter, well hien seng Fra geholl a senger Frëndin ginn hat." An d'Philister sinn eropkomm a si an hire Papp mat Feier verbrannt. 7 An de Samson sot zu hinnen: Och wann Dir dat gemaach hutt, wäert ech mech awer un Iech rächen, an duerno wäert ech ophalen. 8 An hien huet si op d'Hëft an d'Schenkel mat engem grousse Schlag geschloen; an hien ass erofgaang an huet sech op der Spëtzt vum Fiels vun Etam gewunnt. 9 Dunn sinn d'Philister eropgaangen, hunn a Juda säi Lager opgemaach a sech zu Lehi verbreet. 10 D'Männer vu Juda soten: "Firwat sidd Dir géint eis eropkomm?" Si hunn geäntwert: "Mir sinn eropkomm, fir de Samson ze bannen, fir mat him ze maachen, wat hie mat eis gemaach huet."
4
D'Nazaire-Gelübde
11 Dunn sinn dräidausend Männer aus Juda op d'Spëtzt vum Fiels vun Etam gaangen a soten zum Samson: "Weess du net, datt d'Philister Herrscher iwwer eis sinn? Wat hues du eis dat ugedoen?" An hien sot zu hinnen: "Sou wéi si mir gemaach hunn, sou hunn ech hinne gemaach." 12 An si soten zu him: Mir sinn erofkomm fir dech ze bannen, fir dech an d'Hand vun de Philistiner ze liwweren. An de Samson sot zu hinnen: Schwiert mir, datt Dir mech net selwer attackéiert. 13 An si hunn zu him gesot: „Nee, mir wäerten dech fest bannen an dech an hir Hand iwwerginn, awer mir wäerten dech sécher net ëmbréngen.“ An si hunn hien mat zwou neie Seeler gebonnen an hien aus dem Fiels eropgeholl. 14 Wéi hien zu Lehi koum, hunn d'Philister géint hie gejaut; an de Geescht vum Här ass staark iwwer hie komm, an d'Seeler, déi un senge Waffen waren, sinn ewéi Flachs ginn, dat am Feier verbrannt gouf, a seng Bänner hunn sech vu senge Hänn geléist. 15 An hien huet e neie Kieferknochen vun engem Iesel fonnt, seng Hand ausgestreckt, en geholl an domat dausend Männer ëmbruecht. 16 An de Samson sot: Mam Kiefer vun engem Iesel, Koup fir Koup, mam Kiefer vun engem Iesel hunn ech dausend Männer ëmbruecht. 17 An et ass geschitt, wéi hie fäerdeg war mat schwätzen, datt hien de Kieferknochen aus senger Hand gehäit huet, an huet déi Plaz Ramathlehi genannt. 18 An hien hat staarken Duuscht, an huet den Här geruff a gesot: "Du hues dës grouss Erléisung an d'Hand vun dengem Dénger ginn; an elo soll ech vum Duuscht stierwen, an d'Hand vun den Onbeschniddenen falen?" 19 Mä Gott huet eng huel Plaz am Kiefer opgespalt, an et koum Waasser eraus; an nodeems hien gedronk hat, koum säi Geescht zréck, an hien huet erëmbeliewt. Dofir huet hien d'Stad En-Hakkore genannt, wat bis haut zu Lehi ass. 20 An hien huet Israel an den Deeg vun de Philistiner zwanzeg Joer Riichter ginn. Riichter 16 1 Dunn ass de Samson op Gaza gaangen, an huet do eng Prostituéiert gesinn, an ass bei hir eragaangen. 2 An et gouf de Gaziten erzielt: De Samson ass hei komm. An si hunn hien ëmginn a si hunn déi ganz Nuecht virum Stadpaart op hie verluert. Si ware roueg déi ganz Nuecht a soten: Moies, wann et Dag gëtt, wäerte mir hien ëmbréngen. 3 De Samson ass bis Mëtternuecht do bliwwen, an ass géint Mëtternuecht opgestan, huet d'Dieren vum Stadpaart an déi zwee Pfosten gegraff, ass mat hinnen, dem Riegel an allem, fortgaang, huet se op seng Schëlleren geluecht an huet se op d'Spëtzt vun engem Hiwwel gedroen, deen virun Hebron läit. 4 An duerno ass et geschitt, datt hien eng Fra am Dall Sorek gär hat, där hiren Numm Delilah war. 5 D'Häre vun de Philistiner koumen op si zou a soten zu hir: "Locker hien un a kuckt, wou seng grouss Kraaft läit, a wéi mir hien duerchsetze kënnen, fir datt mir hien bannen a plagen kënnen; da ginn mir dir jidderee vun eis eelefhonnert Sëlwermënzen." 6 An d'Delila sot zum Samson: "So mir, ech bieden dech, wou deng grouss Kraaft läit, a woumat du kéints gebonne ginn, fir dech ze plagen." 7 An de Samson sot zu hir: Wa se mech mat siwe grénge Wimperen bannen, déi ni gedréchent sinn, da ginn ech schwaach a ginn ewéi en anere Mënsch. 8 Dunn hunn d'Hären vun de Philistiner hir siwe gréng Mütter bruecht, déi net gedréchent waren, an si huet hien domat gebonnen. 9 Elo louchen do Männer am Zëmmer, déi bei hir am Lauer waren. An si sot zu him: D'Philister sinn op dir, Samson! An hien huet d'Bänner gebrach, wéi e Fuedem aus Schnouer gebrach gëtt, wann en d'Feier beréiert. Sou war seng Kraaft net bekannt. 10 An d'Delila sot zum Samson: "Kuckt, du hues mech verspott a mir Ligen erzielt; sot mir elo, wéi s du kéints gebonne ginn."
5
D'Nazaire-Gelübde
11 An hien huet zu hir gesot: Wa se mech mat neie Seeler bannen, déi nach ni benotzt goufen, da ginn ech schwaach a wéi en anere Mënsch. 12 D'Delila huet also nei Seeler geholl, hien domat gebonnen a sot zu him: "D'Philister sinn op dir, Samson!" An et ware Leit am Raum, déi am Lauer geluecht hunn. An hien huet se vu senge Waffen ofgerappt, wéi e Fuedem. 13 An d'Delila sot zum Samson: "Bis elo hues du mech verspott a mir Ligen erzielt; sot mir, mat wéi engem Du gebonnen ka ginn." An hien sot zu hir: "Wann s du déi siwe Hoer vu mengem Kapp mat dem Netz wéckels." 14 An si huet et mat der Nol befestegt a sot zu him: "D'Philister sinn op dir, Samson!" An hien ass aus sengem Schlof erwächt a mat der Nol vum Balken an dem Netz fortgaang. 15 An si sot zu him: Wéi kanns du soen: Ech hunn dech gär, wann däin Häerz net mat mir ass? Du hues mech elo dräimol verspott an hues mir net gesot, wou deng grouss Kraaft läit. 16 An et ass geschitt, wéi si hien all Dag mat hire Wierder ugestrengt an ugedriwwen huet, sou datt seng Séil bis zum Doud geplot war; 17 Hien huet hir säi ganzt Häerz erzielt a gesot: "Et ass nach ni e Raséierapparat op mäi Kapp komm, well ech vu menger Mamm hirem Schouss un en Nazariter vu Gott sinn. Wann ech raséiert ginn, da geet meng Kraaft vu mir ewech, an ech ginn schwaach a sinn wéi all aner Mënsch." 18 Wéi d'Delila gesinn huet, datt hie mir säi ganzt Häerz gesot hat, huet si geschéckt a bei d'Häre vun de Philistiner geruff a gesot: "Kommt dës Kéier erop, well hie mir säi ganzt Häerz gesot huet." Dunn sinn d'Häre vun de Philistiner bei si eropkomm a hunn Sue matbruecht. 19 An si huet hien op hire Knéien aschlofe gelooss; an si huet e Mann geruff, an huet hien déi siwe Hoer vu sengem Kapp ofraéiere gelooss; an si huet ugefaangen hien ze plagen, an seng Kraaft ass vun him fortgaang. 20 An si sot: „D'Philister sinn op dir, Samson!“ An hien ass aus sengem Schlof erwächt a sot: „Ech ginn eraus wéi déi aner Mol virdrun a wäert mech rëselen.“ An hie wousst net, datt den Här vun him fortgaangen ass. 21 Mä d'Philister hunn hien geholl, him d'Aen erausgestreckt, hien op Gaza bruecht a mat Messingfetten gefesselt; an hien huet am Prisong gemuel. 22 Mä d'Hoer op sengem Kapp sinn erëm gewuess, nodeems hie raséiert gi war. 23 Dunn hunn d'Häre vun de Philistiner sech versammelt, fir engem hirem Gott Dagon e grousst Affer ze bréngen a sech ze freeën; well si soten: Eise Gott huet eise Feind Samson an eis Hand iwwerginn. 24 An wéi d'Leit hien gesinn hunn, hunn si hire Gott gelueft, well si soten: Eise Gott huet eise Feind an den Zerstéierer vun eisem Land, deen der vill vun eis ëmbruecht huet, an eis Hänn ginn. 25 Wéi si frëndlech waren, soten si: "Ruft de Samson, fir datt hie mat eis Spaass maache kann." An si hunn de Samson aus dem Prisong geruff; an hie huet si Spaass gemaach, an si hunn hien tëscht de Sailen opgestallt. 26 An de Samson sot zu dem Jong, deen hien un der Hand gehalen huet: "Loos mech, datt ech d'Sailen, op deenen d'Haus steet, fillen kann, fir datt ech mech drop leeë kann." 27 D'Haus war voll Männer a Fraen; an all d'Häre vun de Philistiner waren do; an um Daach waren ongeféier dräidausend Männer a Fraen, déi zougekuckt hunn, wéi de Samson sech amuséiert huet. 28 De Samson huet den Här geruff a gesot: "Här Gott, denk un mech, a stäerk mech, nëmmen dës Kéier, Gott, fir datt ech mech direkt un de Philistiner fir meng zwou Aen räche kann." 29 An de Samson huet déi zwou mëttler Sailen gegraff, op deenen d'Haus stoung an op deenen et gedroe gouf, eng mat senger rietser Hand an déi aner mat senger lénkser. 30 De Samson sot: „Loosst mech mat de Philistiner stierwen.“ An hie verbeugt sech mat all senger Kraaft; an d'Haus ass op d'Hären an op all d'Leit, déi dran waren, zesummegefall. Sou waren déi Doudeg, déi hie bei sengem Doud ëmbruecht huet, méi wéi déi, déi hie bei sengem Liewen ëmbruecht huet.
6
D'Nazaire-Gelübde
31 Dunn koumen seng Bridder a säi ganzt Papp sengem Haus erof, hunn hien opgeholl, eropbruecht a begruewen tëscht Zora an Eshtaol am Graf vu sengem Papp Manoach. An hien huet Israel zwanzeg Joer laang geriicht.
Samuel 1 Samuel 1 1 Et war e Mann vu Ramathaim-Zofim, vum Bierg Ephraim, a säin Numm war Elkana, de Jong vum Jeroham, dem Jong vum Elihu, dem Jong vum Tohu, dem Jong vum Zuf, engem Efrathiter. 2 An hien hat zwou Fraen; den Numm vun der enger war Hanna, an den Numm vun der anerer Peninna; an d'Peninna hat Kanner, awer d'Hanna hat keng Kanner. 3 An dëse Mann ass all Joer aus senger Stad eropgaang, fir dem Här vun den Arméien zu Silo ze bieden an him Affer ze bréngen. An déi zwee Jongen vum Eli, den Hofni an de Pinehas, d'Priester vum Här, waren do. 4 Wéi d'Zäit war, datt den Elkana geopfert huet, huet hien senger Fra Peninna an all hire Jongen an Duechteren Deeler ginn. 5 Mä der Hanna huet hien e wäertvollen Deel ginn, well hien d'Hanna gär hat, mä den Här hat hire Schouss zougemaach. 6 An hir Géignerin huet si och ganz provozéiert, fir si opzereegen, well den Här hire Schouss zougemaach hat. 7 An esou huet hie Joer fir Joer gemaach, wa si an d'Haus vum Här eropgaangen ass, sou huet si si provozéiert; dofir huet si gekrasch an net giess. 8 Dunn huet den Elkana, hire Mann, zu hir gesot: „Hanna, firwat kräischen du? Firwat ëss du net? Firwat ass däin Häerz sou bedrunn? Sinn ech dir net besser wéi zéng Jongen?“ 9 Dunn ass d'Hanna opgestan, nodeems si zu Silo giess an gedronk haten. Den Eli, de Priester, souz op engem Stull bei engem Pfosten am Tempel vum Här. 10 An hatt war ganz bitter an der Séil, an huet zum Här gebiet, a ganz haart geweint. 11 An si huet e Gelübde gemaach a gesot: O Här vun den Arméien, wann s du wierklech op d'Leed vun denger Déngschtmeedche kucks a mech drun denks an deng Déngschtmeedche net vergiesss, mä denger Déngschtmeedche e männleche Kand gëss, dann ginn ech hien dem Här all d'Deeg vu sengem Liewen, an et soll kee Raséierapparat op sengem Kapp kommen. 12 An et ass geschitt, wéi si weider virum Här gebiet huet, huet den Eli op hire Mond gekuckt. 13 D'Hanna huet awer an hirem Häerz geschwat; nëmmen hir Lëpse hunn sech beweegt, mä hir Stëmm gouf net héieren: dofir huet den Eli geduecht, si wier betrunken gewiescht. 14 An den Eli sot zu hir: Wéi laang wäerts du nach dronken sinn? Maach däi Wäin ewech. 15 An d'Hanna huet geäntwert a gesot: Nee, mäi Här, ech sinn eng Fra mat engem traurege Geescht: Ech hunn weder Wäin nach staarkt Gedrénks gedronk, mä ech hunn meng Séil virum Här ausgegoss. 16 Betruecht Är Déngschtmeedchen net fir eng Duechter vum Belial, well aus der Villfalt vu menger Klo a Leed hunn ech bis elo geschwat. 17 Dunn huet den Eli geäntwert a gesot: "Géi a Fridden, an de Gott vun Israel soll dir deng Ufro ginn, déi s du vun him gefrot hues." 18 An si sot: "Loos deng Déngschtmeedche Gnod an dengen Ae fannen." Dunn ass d'Fra fortgaangen an huet giess, an hiert Gesiicht war net méi traureg. 19 An si sinn moies fréi opgestan an hunn sech virum Här ugebiet, an duerno sinn si zréckgaangen a koumen an hiert Haus op Rama. Den Elkana huet seng Fra Hanna kannt, an den Här huet sech un si erënnert. 20 Dofir ass et geschitt, wéi d'Hanna schwanger gi war, datt si e Jong gebuer huet an him de Numm Samuel ginn huet a gesot huet: "Well ech hunn hien vum Här gefrot." 21 An de Mann Elkana ass mat sengem ganze Haus eropgaang, fir dem Här dat jäerlecht Affer a säi Gelübde ze bréngen. 7
D'Nazaire-Gelübde
22 Mä d'Hanna ass net eropgaangen; well si huet zu hirem Mann gesot: Ech ginn net erop, bis d'Kand ofgewöhnt ass, an dann bréngen ech et mat, fir datt et virum Här erschénge kann, an do fir ëmmer bleift. 23 An den Elkana, hire Mann, sot zu hir: "Maach wat dir gutt schéngt; bleif bis du hien entwöhnt hues; nëmmen den Här soll säi Wuert erfëllen." Dunn ass d'Fra bliwwen a léisst hirem Jong säi Still ginn, bis si hien entwöhnt huet. 24 Wéi si hien entwöhnt hat, huet si hien mat sech geholl, mat dräi Ochsen, enger Efa Miel an enger Fläsch Wäin, an huet hien an d'Haus vum Här zu Silo bruecht; an d'Kand war nach ganz jonk. 25 An si hunn en Ochs geschluecht a si hunn d'Kand beim Eli bruecht. 26 An si sot: "O mäin Här, sou wéi Är Séil lieft, mäin Här, ech sinn déi Fra, déi hei bei Iech stoung a zum Här gebiet huet." 27 Fir dëst Kand hunn ech gebiet; an den Här huet mir meng Ufro ginn, déi ech vun him gefrot hunn: 28 Dofir hunn ech hien och dem Här ausgeléint; soulaang wéi hie lieft, soll hie dem Här ausgeléint ginn. An hien huet den Här do ugebiet.
Johannes de Baptist Lukas 1 1 Well vill Leit sech dofir agesat hunn, eng Erklärung vun de Saachen, un déi mir am meeschte sécher gleewen, an Uerdnung ze setzen, 2 Sou wéi si eis se iwwerginn hunn, déi vun Ufank un Aenzeien a Dénger vum Wuert waren; 3 Et huet mir och gutt geschengt, nodeems ech vun Ufank un alles perfekt verstanen hat, dir an der Reiefolleg ze schreiwen, ganz wäertvollen Theophilus, 4 Fir datt Dir d'Wëssen vun de Saachen erkennt, an deenen Dir ënnerriicht gi sidd. 5 Zu der Zäit vum Herodes, dem Kinnek vu Judäa, gouf et e bestëmmte Paschtouer mam Numm Zacharias, aus dem Schouljoer vum Abia; seng Fra war eng vun den Duechtere vum Aaron, an hiren Numm war Elisabeth. 6 An si ware béid gerecht viru Gott a si hunn all d'Geboter an d'Uerder vum Här ouni Schold gehalen. 7 A si haten kee Kand, well d'Elisabeth onfruchtbar war, a si ware béid schonn op héijem Alter. 8 An et ass geschitt, wéi hien d'Priesteramt viru Gott an der Reiefolleg vu senger Klass ausgeübt huet, 9 Nom Brauch vum Priesteramt war säi Lot, Räucherstäbchen ze brennen, wann hien an den Tempel vum Här gaangen ass. 10 An déi ganz Masse vum Vollek huet dobausse gebiet, wéi d'Räucherstäbchen ofgebrannt gouf. 11 An him ass en Engel vum Här erschéngen, deen op der rietser Säit vum Räucheraltor stoung. 12 Wéi de Zacharias hie gesinn huet, gouf hien erschreckt, an Angscht ass him iwwerfall. 13 Mä den Engel sot zu him: „Fäert Iech net, Zacharias, well däi Gebied ass erhéiert ginn; an deng Fra Elisabeth wäert dir e Jong op d'Welt bréngen, an du solls hien Johannes nennen.“ 14 An du wäerts Freed a Freed hunn; a vill wäerten sech iwwer seng Gebuert freeën. 15 Well hie wäert grouss an den Ae vum Här sinn, a wäert weder Wäin nach staarkt Gedrénks drénken; an hie wäert mam Hellege Geescht gefëllt sinn, schonn aus dem Schouss vu senger Mamm. 16 A vill vun de Kanner vun Israel wäert hie sech zum Här, hirem Gott, ëmkéieren. 17 An hie wäert virun him goen am Geescht a Kraaft vum Elias, fir d'Häerzer vun de Pappen zu de Kanner ze wenden, an déi Ongehorsam zu der Wäisheet vun de Gerechten, fir e Vollek fir den Här virzebereeden. 18 An de Sacharja sot zum Engel: "Wou soll ech dat wëssen? Ech sinn nämlech en ale Mann, a meng Fra ass schonn am Alter." 19 An den Engel huet him geäntwert a gesot: „Ech sinn de Gabriel, deen viru Gott stinn; ech sinn geschéckt, fir mat dir ze schwätzen an dir dës gutt Noriicht ze verkënnegen.“ 20 An, kuck, du wäerts stëmm sinn a net fäeg sinn ze schwätzen, bis den Dag wou dës Saache geschéien, well du menge Wierder net gleeft, déi zu hirer Zäit erfëllt ginn. 8
D'Nazaire-Gelübde
21 An d'Leit hunn op de Zacharias gewaart a sech gewonnert, datt hie sou laang am Tempel bliwwen ass. 22 Wéi hien erauskoum, konnt hien net méi mat hinne schwätzen, an si hunn erkannt, datt hien eng Visioun am Tempel gesinn hat, well hien hinnen gewénkt huet a sprachlos bliwwen ass. 23 An et ass geschitt, datt, soubal d'Deeg vu sengem Amt erfëllt waren, hien a säin eegent Haus gaangen ass. 24 An no deenen Deeg ass seng Fra Elisabeth schwanger ginn, an huet sech fënnef Méint verstoppt a gesot: 25 Sou huet den Här mat mir gehandelt an den Deeg, an deenen hien op mech gekuckt huet, fir meng Schand ënnert de Mënschen ewechzehuelen. 26 Am sechste Mount gouf den Engel Gabriel vu Gott an eng Stad a Galiläa geschéckt, déi Nazareth heescht, 27 Zu enger Jongfra, déi mat engem Mann verlobt war, deem säin Numm Josef war, aus dem Haus vum David; an den Numm vun der Jongfra war Maria. 28 An den Engel koum bei si eran a sot: "Grouss sidd Dir, du, déi héich begënschtegt sidd, den Här ass mat dir; geseent bass du ënner de Fraen." 29 Wéi si hie gesinn huet, war si iwwer seng Ried opgereegt a si huet sech Gedanken gemaach, wat fir eng Begréissung dat soll sinn. 30 An den Engel sot zu hir: „Fäert Iech net, Maria, well du hues Gnod bei Gott fonnt.“ 31 An, kuck, du wäerts schwanger ginn a e Jong kréien, an du solls hien JESUS nennen. 32 Hie wäert grouss sinn a soll de Jong vum Allerhéchsten genannt ginn, an den Här Gott wäert him den Troun vu sengem Papp David ginn. 33 An hie wäert fir ëmmer iwwer d'Haus vum Jakob regéieren; a sengem Räich wäert kee Schluss sinn. 34 Dunn huet d'Maria zum Engel gesot: "Wéi soll dat geschéien, well ech kee Mann kennen?" 35 An den Engel huet geäntwert a gesot zu hir: Den Hellege Geescht wäert iwwer dech kommen, an d'Kraaft vum Allerhéchsten wäert dech iwwerschiedegen; dofir wäert och dat Hellegt, wat vun dir gebuer gëtt, de Jong vu Gott genannt ginn. 36 A kuck, deng Kusin Elisabeth, och si ass an hirem héijen Alter mat engem Jong schwanger ginn; an dëst ass de sechste Mount fir hir, déi onfruchtbar genannt gouf. 37 Well bei Gott ass näischt onméiglech. 38 An d'Maria sot: "Hei ass d'Déngschtmeedche vum Här; et soll mat mir geschéien no Ärem Wuert." An den Engel ass vun hir fortgaang. 39 An d'Maria ass an deenen Deeg opgestan an ass séier an d'Biergland gaangen, an eng Stad a Juda; 40 An ass an d'Haus vum Zacharias gaangen a huet d'Elisabeth begréisst. 41 An et ass geschitt, wéi d'Elisabeth de Gruss vun der Maria héieren huet, ass d'Kand an hirem Schouss opgesprongen; an d'Elisabeth gouf mam Hellege Geescht erfëllt. 42 An si huet mat lauter Stëmm geruff a gesot: Geseent bass du ënner de Fraen, a geseent ass d'Fruucht vun dengem Schouss. 43 A wou kënnt dat dann hier, datt d'Mamm vu mengem Här bei mech kënnt? 44 Well, kuck, soubal d'Stëmm vun dengem Gruss a mengen Oueren erklongen ass, ass d'Kand a mengem Schouss vir Freed opgesprongen. 45 A geseent ass si, déi gegleeft huet, well dat, wat hir vum Här gesot gouf, wäert erfëllt ginn. 46 An d'Maria sot: "Meng Séil hëlt den Här grouss, 47 A mäi Geescht huet sech a Gott, mengem Retter, gefreet. 48 Well hien huet op déi niddreg Situatioun vu senger Déngschtmeedche gekuckt; well, kuck, vun elo un wäerten mech all Generatiounen geseent nennen. 49 Well dee Mächtegen huet mir grouss Saachen gemaach; an helleg ass säin Numm. 50 A seng Barmhäerzegkeet ass vun Generatioun zu Generatioun iwwer déi, déi hien feieren.
9
D'Nazaire-Gelübde
51 Hie weist Kraaft mat sengem Aarm; hien huet déi Stolz an der Virstellung vun hirem Häerz zerstreet. 52 Hien huet déi Mächteg vun hire Stänn ofgesat an déi vun nidderegem Rang erhéicht. 53 Déi Hongereg huet hien mat gudde Saachen gefëllt; an déi Räich huet hien eidel fortgeschéckt. 54 Hie huet sengem Knecht Israel gehollef, andeems hie sech un seng Barmhäerzegkeet erënnert; 55 wéi hien zu eise Pappen geschwat huet, zum Abraham a sengem Nokommen fir ëmmer. 56 An d'Maria ass ongeféier dräi Méint bei hir bliwwen, an ass dann an hiert Haus zréckgaangen. 57 D'Zäit fir d'Elisabeth koum, datt si gebuer sollt ginn, an si huet e Jong op d'Welt bruecht. 58 An hir Noperen a Kusengen hunn héieren, wéi den Här hir grouss Barmhäerzegkeet gewisen hat; a si hunn sech mat hir gefreet. 59 An et ass geschitt, datt si um aachten Dag koumen, fir d'Kand ze beschnidden; an si hunn hien Zacharias genannt, nom Numm vu sengem Papp. 60 Seng Mamm huet geäntwert: „Nee, hie soll Johannes genannt ginn.“ 61 An si soten zu hir: Et gëtt keen aus denger Famill, deen dësen Numm huet. 62 An si hunn sengem Papp Zeeche gemaach, wéi hie hie géif ruffen loossen. 63 An hien huet no engem Schreifdësch gefrot a geschriwwen: "Säin Numm ass Johannes." An si hunn sech all erstaunt. 64 An direkt ass him de Mond opgaangen, a seng Zong ass lassgaangen, an hie sot eppes a lueft Gott. 65 An Angscht ass iwwer all déi ronderëm gefall, an all dës Ried gouf am ganze Biergland vu Judäa verbreet. 66 An all déi, déi dat héieren hunn, hunn et sech an d'Häerzer geluecht a gesot: "Wat soll dat fir e Kand sinn?" An d'Hand vum Här war mat him. 67 A säi Papp Zacharias gouf mam Hellege Geescht erfëllt, an huet prophezeit a gesot: 68 Gelueft sief den Här, Gott vun Israel; well hien huet säi Vollek besicht a befreit, 69 An huet eis en Horn vum Heil am Haus vu sengem Dénger David opgeriicht; 70 Wéi hien duerch de Mond vu senge hellege Prophéiten geschwat huet, déi et zënter dem Ufank vun der Welt gëtt: 71 Fir datt mir virun eise Feinde gerett solle ginn, an aus der Hand vun all deenen, déi eis haassen; 72 Fir d'Barmhäerzegkeet ze erfëllen, déi eisen Pappen versprach gouf, an un säin hellege Bund ze denken; 73 Den Eed, deen hien eisem Papp Abraham geschwuer huet, 74 Datt hie géif eis ginn, datt mir, befreit aus der Hand vun eise Feinde, him ouni Angscht dénge kënnen, 75 An Hellegkeet a Gerechtegkeet virun him, all d'Deeg vun eisem Liewen. 76 An du, Kand, wäerts Prophet vum Allerhéchsten genannt ginn, well du wäerts virum Gesiicht vum Här goen, fir seng Weeër virzebereeden; 77 Fir sengem Vollek d'Erkenntnis vun der Erléisung duerch d'Verzeiung vun hire Sënnen ze ginn, 78 Duerch déi zärt Barmhäerzegkeet vun eisem Gott; duerch déi eis den Opschwong vun uewen besicht huet, 79 Fir déi ze beliichten, déi an der Däischtert an am Schiet vum Doud sëtzen, fir eis Féiss op de Wee vum Fridden ze féieren. 80 An d'Kand ass opgewuess a gouf staark am Geescht, an et war an der Wüst bis zum Dag wou et Israel erschéngt ass.
10