D'Evangelium vum Nikodemus, fréier d'Akte vum Pontius Pilatus genannt KAPITEL 1 1 Den Annas an de Kajaphas, an de Summas, an de Datam, de Gamaliel, de Judas, de Levi, den Nepthalim, den Alexander, de Cyrus an aner Judden, sinn op de Pilatus gaang iwwer de Jesus, an hunn hie vu ville schlechte Verbrieche beschëllegt. 2 A sot: Mir si sécher, datt de Jesus de Jong vum Joseph dem Schräiner ass, Land vun der Maria gebuer, an datt hie sech als de Jong vu Gott an e Kinnek erkläert; an net nëmmen esou, mä probéiert d'Opléisung vum Sabbat, an d'Gesetzer vun eise Pappen. 3 De Pilatus huet geäntwert; Wat ass dat wat hien deklaréiert? a wat ass dat wat hie probéiert opzeléisen? 4 D’Judden hunn him gesot: Mir hunn e Gesetz, dat verbueden op de Sabbat Kuren ze maachen; awer hien geheelt souwuel déi Lamm wéi déi Daaf, déi mat der Lähmung betraff sinn, de Blannen, a Aussätzlechen, an Demoniaken, op deem Dag duerch béis Methoden. 5 De Pilatus huet geäntwert: Wéi kann hien dat mat béise Methoden maachen? Si hunn geäntwert: Hien ass en Zauberer, a werft den Däiwel vum Prënz vun den Däiwel eraus; an esou ginn him alles ënnerleien. 6 Du sot de Pilatus: D'Däiwel ausdreiwen schéngt net d'Aarbecht vun engem onreine Geescht ze sinn, mee aus der Kraaft vu Gott auszegoen. 7 D’Judden hunn dem Pilatus geäntwert: Mir bieden deng Héichheet, hien ze ruffen, fir virun dengem Geriicht ze kommen, an hie selwer ze héieren. 8 Dunn huet de Pilatus e Messenger geruff an zu him gesot: Mat wéi engem Mëttel gëtt de Christus heihinner bruecht? 9 Du ass de Messenger erausgaang, a wousst de Christus, an huet hie veréiert; an de Mantel, deen hien a senger Hand hat, op de Buedem ausgebreet huet, sot hien: Här, gitt op dëst, a gitt eran, well de Gouverneur rifft dech. 10 Wéi d’Judden gemierkt hunn, wat de Messenger gemaach huet, hunn si dem Pilatus geruff (géint him) a gesot: Firwat hues du him net mat enger Schëller geruff, an net mat engem Messenger? – Fir de Messenger, wéi hien hie gesinn huet, Hien huet hie veréiert, an huet de Mantel, deen hien a senger Hand hat, op de Buedem virun him ausgebreet, a sot zu him: Här, de Gouverneur rifft dech. 11 Dunn huet de Pilatus de Messenger geruff a gesot: Firwat hutt Dir dat gemaach? 12 De Messenger huet geäntwert: Wéi s du mech vu Jerusalem op den Alexander geschéckt hues, hunn ech de Jesus gesinn an enger mëttlerer Figur op engem Esel sëtzen, an d'Kanner vun den Hebräer hunn geruff: Hosannah, an hunn d'Bëscher vu Beem an hiren Hänn. 13 Anerer hunn hir Kleedungsstécker op de Wee verbreet, a soten: Rett eis, du, deen am Himmel bass; geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt. 14 Dunn hunn d'Judden géint de Messenger geruff, a gesot: D'Kanner vun den Hebräer hunn hir Ukënnegung an der Hebräescher Sprooch gemaach; a wéi konnts du, deen e Griichesch bass, d'Hebräesch verstoen? 15 De Messenger huet hinnen geäntwert a gesot: Ech hunn ee vun de Judden gefrot a gesot: Wat ass dat, wat d'Kanner an der Hebräescher Sprooch ruffen? 16 An hien huet mir et erkläert a gesot: Si ruffen Hosannah, wat interpretéiert gëtt, ass: O, Här, rett mech; oder, O Här, retten. 17 Du sot de Pilatus zu hinnen: Firwat bezeien dir selwer vun de Wierder, déi vun de Kanner geschwat ginn, nämlech duerch Är Rou? A wat huet de Messenger falsch gemaach? A si ware roueg. 18 Du sot de Gouverneur zum Messenger: Gitt eraus a probéiert op all Manéier hien eran ze bréngen. 19 De Messenger ass awer erausgaang an huet gemaach wéi virdrun; a sot: Här, komm eran, well de Gouverneur rifft dech. 20 A wéi de Jesus vun de Fändelen eragaang ass, déi d'Standarden gedroen hunn, hunn d'Spëtze vun hinnen sech gebéit an de Jesus veréiert. 21 Doropshin hunn d'Judden méi hefteg géint d'Fändelen ausgeruff. 22 De Pilatus huet awer zu de Judden gesot: Ech weess, datt et Iech net gefält, datt d'Spëtze vun de Normen aus sech selwer béien an de Jesus veréiert hunn; mee firwat ruffen dir géint d'Fändelen aus, wéi wa se gebéit a veréiert hätten?
23 Si hunn dem Pilatus geäntwert: Mir hunn d'Fändelen gesinn, déi sech selwer béien an de Jesus unzebidden. 24 Dunn huet de Gouverneur d'Fändelen geruff an zu hinnen gesot: Firwat hutt Dir dat gemaach? 25 D’Fändelen soten zum Pilatus: Mir sinn alleguer Heidener, a bidden d’Gëtter an den Tempelen; a wéi solle mir eppes iwwer hien unzezéien denken? Mir hunn nëmmen d'Standarden an eisen Hänn gehal a si hunn sech gebéit an hien veréiert. 26 Du sot de Pilatus zu den Herrscher vun der Synagog: Wielt dir selwer e puer staark Männer, a loosst se d'Standarden halen, a mir wäerte kucken, ob si sech dann aus sech selwer béien. 27 Also hunn déi Eelst vun de Judden zwielef vun de staarksten a fäegsten alen Männer gesicht, an hunn hinnen d'Standarden gemaach a si stoungen a Präsenz vum Gouverneur. 28 Du sot de Pilatus zum Messenger: Huel de Jesus eraus, a bréngt hien erem eran. An de Jesus an de Messenger sinn aus der Hal erausgaang. 29 De Pilatus huet d'Fändelen geruff, déi virdrun d'Standarden gedroen hunn, an huet hinnen geschwuer, datt wa se d'Standarden net esou gedroen hätten, wéi de Jesus virdru erakoum, hie géif hire Kapp ofschneiden. 30 Dunn huet de Gouverneur dem Jesus gesot, fir erëm eran ze kommen. 31 An de Messenger huet gemaach wéi hie virdru gemaach hat, an huet de Jesus ganz gefrot, datt hien op seng Mantel géif goen an dorop goen, an hien ass dorop gaang an ass eran gaang. 32 A wéi de Jesus erakoum, hunn d'Standarden sech wéi virdru gebéit, an hunn hie veréiert. KAPITEL 2 1 Wéi de Pilatus dat gesinn huet, huet hie gefaart, a wollt vu sengem Sëtz opstoen. 2 Awer wéi hie geduecht huet opzestoen, huet seng eege Fra, déi op enger Distanz stoung, him geschéckt a gesot: Hutt Dir näischt mat deem gerechte Mann ze dinn; well ech hu vill iwwer hien an enger Visioun dës Nuecht gelidden. 3 Wéi d'Judden dat héieren hunn, soten si zum Pilatus: Hu mir net zu dir gesot: Hien ass en Zauberer? Kuck, hien huet deng Fra ze dreemen. 4 De Pilatus huet dunn de Jesus geruff, a sot: Du hues héieren, wat si géint dech bestätegen, a mécht keng Äntwert? 5 De Jesus huet geäntwert: Wann si keng Kraaft hätten ze schwätzen, da kéinte si net geschwat hunn; mee well jidderee de Kommando vu senger eegener Zong huet, fir gutt a schlecht ze schwätzen, loosst hien drop kucken. 6 Awer déi Eelst vun de Judden hunn geäntwert an zu Jesus gesot: Op wat solle mir kucken? 7 Éischtens wësse mir dat iwwer dech, datt Dir duerch Zucht gebuer sidd; zweetens, datt op Grond vun Ärer Gebuert d'Kand zu Bethlehem ëmbruecht goufen; drëttens, datt Äre Papp a Mamm Maria an Ägypten geflücht sinn, well se hir eege Leit net vertrauen konnten. 8 E puer vun de Judden, déi do stoungen, hu méi gënschteg geschwat: Mir kënnen net soen, datt hien duerch Zucht gebuer gouf; mä mir wëssen, datt seng Mamm Maria dem Joseph verlobt war, an dofir ass hien net duerch Zucht gebuer. 9 Du sot de Pilatus zu de Judden, déi him bestätegen, datt hien duerch Hoer gebuer wier: Dëst ass Äre Kont net wouer, well et war eng Verlobung, wéi se bestätegen, déi vun Ärer eegener Natioun sinn. 10 Den Annas an de Kajaphas hunn zum Pilatus gesot: All dës Villzuel vu Leit ass ze beuechten, déi ruffen, datt hien duerch Zucht gebuer gouf an en Zauberer ass; mä déi, déi him verleegnen duerch Hoer gebuer ze ginn, sinn seng Proselyten a Jünger. 11 De Pilatus huet dem Annas an dem Kaifas geäntwert: Wien sinn d'Proselyte? Si hunn geäntwert: Si sinn déi, déi d'Kanner vun de Pagans sinn, a sinn net Judden ginn, mee Unhänger vun him. 12 Dunn hunn den Eleazer an den Asterius an den Antonius an de Jakobus, Caras a Samuel, Isaac a Phinees, Crispus an Agrippa, Annas a Judas geäntwert: Mir sinn net Proselyte, mee Kanner vun de Judden, a schwätzen d'Wourecht, a ware dobäi, wéi d'Maria. war verlobt. 13 Dunn huet de Pilatus sech un déi zwielef Männer adresséiert, déi dëst gesot hunn, a sot zu hinnen: Ech zauberen Iech duerch d'Liewe vum Cæsar, datt Dir trei erklärt, ob hien duerch Zucht gebuer gouf, an déi Saache wouer sinn, déi Dir matgedeelt hutt. 14 Si hunn dem Pilatus geäntwert: Mir hunn e Gesetz, an deem mir verbuede sinn ze schwieren, et ass eng Sënn: Loosst si beim Liewen vum Cæsar schwieren, datt et net ass, wéi mir gesot hunn, a mir wäerten zefridden sinn, ëmbruecht ze ginn. 15 Du soten d'Annas an de Caiaphas zum Pilatus: "Déi zwielef Männer wäerten net gleewen, datt mir wëssen, datt hien e bëssen gebuer ass an en Zauberer ass, obwuel hie mécht wéi wann hien de Jong vu Gott ass an e
Kinnek: wat mir bis elo sinn. aus ze gleewen, datt mir zidderen ze héieren. 16 Dunn huet de Pilatus jidderengem gebueden eraus ze goen, ausser déi zwielef Männer, déi gesot hunn, datt hien net duerch Zucht gebuer wier, an de Jesus sech op eng Distanz zréckzéien, a sot zu hinnen: Firwat hunn d'Judden de Sënn fir de Jesus ëmzebréngen? 17 Si hunn him geäntwert: Si sinn rosen, well hien um Sabbatsdag Kur gemaach huet. De Pilatus sot: Wäerte si hie fir gutt Aarbecht ëmbréngen? Si soen zu him: Jo, Här. KAPITEL 3 1 Dunn ass de Pilatus, voller Roserei, aus der Hal erausgaang a sot zu de Judden: Ech ruffen d'ganz Welt fir Zeien, datt ech kee Schold an deem Mann fannen. 2 D’Judden hunn dem Pilatus geäntwert: Wann hien net e Béise gewiescht wier, hu mir hien net virun dech bruecht. 3 De Pilatus sot zu hinnen: Huelt hien a probéiert hien duerch Äert Gesetz. 4 Du soten d’Judden: Et ass eis net erlaabt, iergendeen ëmzebréngen. 5 De Pilatus sot zu de Judden: D'Befehl, also du solls net ëmbréngen, gehéiert iech, awer net mir. 6 An hien ass erëm an d'Hal gaang, an de Jesus eleng geruff a sot zu him: Sidd Dir de Kinnek vun de Judden? 7 An de Jesus huet geäntwert, a sot zu Pilatus: Schwätzt Dir dëst vun Iech selwer, oder hunn d'Judden et Iech iwwer mech gesot? 8 De Pilatus huet geäntwert a sot zum Jesus: Sinn ech e Judd? Déi ganz Natioun an d'Herrscher vun de Judden hunn dech mir ausgeliwwert. Wat hues du gemaach? 9 De Jesus huet geäntwert a gesot: Mäi Räich ass net vun dëser Welt: wa mäi Räich vun dëser Welt wier, da géife meng Dénger kämpfen, an ech hätt net un de Judden geliwwert; awer elo ass mäi Räich net vun do. 10 De Pilatus sot: Sidd Dir dann e Kinnek? De Jesus huet geäntwert: Du sot, datt ech e Kinnek sinn: dofir sinn ech gebuer, an dofir sinn ech op d'Welt komm; a fir dësen Zweck sinn ech komm, fir datt ech d'Wourecht Zeien hunn; a jidderee dee vun der Wourecht ass, héiert meng Stëmm. 11 De Pilatus sot zu him: Wat ass Wourecht? 12 De Jesus sot: Wourecht ass vum Himmel. 13 De Pilatus sot: Dofir ass d'Wourecht net op der Äerd. 14 De Jesus sot zum Pilatus: Gleeft, datt d'Wourecht op der Äerd ass ënnert deenen, déi, wa se d'Kraaft vum Uerteel hunn, vun der Wourecht regéiert ginn a richteg Uerteel bilden. KAPITEL 4 1 Dunn huet de Pilatus de Jesus am Sall gelooss, an ass bei de Judden erausgaang a sot: Ech fannen kee Feeler beim Jesus. 2 D'Judden soen zu him: Mä hie sot: Ech kann den Tempel vu Gott zerstéieren, an an dräi Deeg erëm opbauen. 3 De Pilatus sot zu hinnen: Wat fir een Tempel ass dat, vun deem hie schwätzt? 4 D’Judden soen zu him: Dat, wat de Salomo sechsanzwanzeg Joer am Bau war, huet hie gesot, hie géif zerstéieren an an dräi Deeg opbauen. 5 De Pilatus sot nach eng Kéier zu hinnen: Ech sinn onschëlleg vum Blutt vun deem Mann; kuckt dir dorop. 6 D'Judden soen zu him: Säi Blutt sief iwwer eis an eis Kanner. Dunn huet de Pilatus déi Eelst an d'Schrëftgeléiert, d'Priister an d'Leviten zesummegeruff, a sot zu hinnen privat: Maacht net esou; Ech hunn näischt an Ärer Verantwortung (géint him) fonnt iwwer seng heelen krank Persounen, an de Sabbat briechen, deen den Doud wäertvoll ass. 7 D’Priester an d’Leviten hunn dem Pilatus geäntwert: Duerch d’Liewe vum Cæsar, wann iergendeen e Blasphemer ass, ass hien den Doud wäert; mä dëse Mann huet géint den Här geläscht. 8 Dunn huet de Gouverneur de Judden nach eng Kéier befaasst, aus dem Sall eraus ze goen; a ruffen de Jesus, sot zu him: Wat soll ech mat dir maachen? 9 De Jesus huet him geäntwert: Maacht wéi et geschriwwe steet. 10 De Pilatus sot zu him: Wéi ass et geschriwwen? 11 De Jesus sot zu him: De Moses an d'Prophéite hunn iwwer mäi Leed an d'Operstéiungszeen prophesieéiert. 12 D'Judden, déi dat héieren hunn, goufen provozéiert, a soten dem Pilatus: Firwat héiert Dir nach d'Lastering vun deem Mann? 13 De Pilatus sot zu hinnen: Wann dës Wierder Iech als Gotteslästerung schéngen, huelt Dir him, bréngt hien an Äert Geriicht, a probéiert hien no Ärem Gesetz. 14 D’Judden äntweren dem Pilatus: Eist Gesetz seet: Hie soll verflicht sinn néng an drësseg Sträifen ze kréien, awer wann hien no dëser Aart a Weis géint den Här blaspheme soll, da soll hie gesteng ginn.
15 De Pilatus sot zu hinnen: Wann déi Ried vu senge Gotteslästerung war, probéiert dir him no Ärem Gesetz. 16 D’Judden soen dem Pilatus: Eist Gesetz gebiedt eis, keen ëmzebréngen: mir wënschen, datt hie gekräizegt gëtt, well hien den Doud vum Kräiz verdéngt. 17 De Pilatus sot zu hinnen: Et ass net passend, hie soll gekräizegt ginn: loosst hien nëmme geschloen an ewechgeschéckt ginn. 18 Awer wéi de Gouverneur d'Leit gesinn huet, déi do waren, an d'Judden, huet hie vill vun de Judden an Tréinen gesinn, a sot zu den Hohepriister vun de Judden: All d'Leit wëllen net säin Doud. 19 Déi Eelst vun de Judden hunn dem Pilatus geäntwert: Mir an all d'Leit sinn dohier komm, fir datt hie stierwe sollt. 20 De Pilatus sot zu hinnen: Firwat soll hie stierwen? 21 Si soten zu him: Well hie seet sech als de Jong vu Gott a e Kinnek. KAPITEL 5 1 Awer den Nikodemus, e gewësse Judd, stoung virum Gouverneur a sot: Ech bieden dech, o gerechte Riichter, datt Dir mir mat der Fräiheet e puer Wierder ze schwätzen. 2 De Pilatus sot zu him: Schwätzt weider. 3 Den Nikodemus sot: Ech hunn zu den Eelste vun de Judden, an de Schrëftgeléiert, an de Priester an de Leviten, an d'ganz Mass vun de Judden, an hirer Versammlung geschwat; Wat géift Dir mat dësem Mann maachen? 4 Hien ass e Mann, dee vill nëtzlech a glorräich Wonner gemaach huet, sou wéi kee Mënsch op der Äerd jee virdrun gemaach huet an och ni wäert schaffen. Loosst hien goen, a mécht him kee Schued; wann hien vu Gott kënnt, wäert seng Wonner, (seng Wonner Kuren) weider; mä wann aus Männer, si wäert zu näischt kommen. 5 Also huet de Moses, wéi hie vu Gott an Ägypten geschéckt gi war, d'Wonner gemaach, déi Gott him commandéiert huet, virum Pharao, dem Kinnek vun Ägypten; an obschonn d'Zauberer vun deem Land, de Jannes an de Jambres, duerch hir Magie déiselwecht Wonner gemaach hunn, déi de Moses gemaach hunn, awer si konnten net alles maachen, wat hien gemaach huet; 6 An d'Wonner, déi d'Magier gemaach hunn, waren net vu Gott, wéi dir wësst, O Schrëftsteller a Pharisäer; awer déi, déi se gemaach hunn, sinn ëmkomm, an all déi, déi hinnen gegleeft hunn. 7 An elo looss dëse Mann goen; well déi ganz Wonner, fir déi Dir him beschëllegt, si vu Gott; an hien ass den Doud net wäert. 8D’Judden soten dunn zum Nikodemus: Sidd Dir säi Jünger ginn, a maacht Rieden zu him? 9 Den Nikodemus sot zu hinnen: Ass de Gouverneur och säi Jünger ginn, a mécht hie Riede fir hien? Huet de Cæsar hien net op deem héije Poste gesat? 10 Wéi d'Judden dat héieren hunn, hunn si geziddert, an hunn den Nikodemus hir Zänn gebitzt an zu him gesot: Kënnt Dir seng Léier fir d'Wourecht kréien, an däi Lot mat Christus hunn! 11 Den Nikodemus huet geäntwert: Amen; Ech wäert seng Doktrin kréien, a mäi Lot mat him, wéi Dir gesot hutt. 12 Dunn ass en anere Judd opgestan, an huet dem Gouverneur Loscht gewënscht, fir him e puer Wierder ze héieren. 13Un de Gouverneur säd: Sprach waat du sünd. 14 An hie sot: Ech sinn aachtdrësseg Joer laang beim Schofsbecken zu Jerusalem geluecht, ënner enger grousser Krankheet geschafft, a waart op eng Heilung, déi duerch de Komme vun engem Engel gemaach gëtt, deen zu enger bestëmmter Zäit d'Waasser gestéiert huet. ; a wien fir d'éischt no der Trouble vum Waasser eragaang ass, gouf ganz vu jidder Krankheet gemaach, déi hien hat. 15 A wéi de Jesus mech do gesinn huet, wéi ech do verschwannen, sot hien zu mir: Wëllt Dir gesond gemaach ginn? An ech hunn geäntwert: Här, ech hu kee Mënsch, wann d'Waasser onroueg ass, fir mech an de Pool ze setzen. 16 An hie sot zu mir: Stitt op, huel däi Bett op a gitt. An ech sinn direkt ganz gemaach ginn, an hunn mäi Bett opgeholl a sinn gaang. 17D’Judden soten dunn zum Pilatus: Eisen Här Gouverneur, bidd frot him, wéi en Dag et war, op deem hie vu senger Schwächheet geheelt gouf. 18 Déi krank Persoun huet geäntwert: Et war um Sabbat. 19 D’Judden soten zum Pilatus: Hu mir net gesot, datt hien um Sabbat seng Kur gemaach huet an den Däiwel vum Prënz vun den Däiwel erausgehäit huet? 20 Du koum en anere Judd eraus a sot: Ech war blann, konnt Kläng héieren, awer kee gesinn; a wéi de Jesus laanschtgaangen ass, hunn ech héieren datt d'Multi laanschtgaange sinn, an ech hunn gefrot wat do war? 21 Si soten mir, datt de Jesus laanschtgaangen ass: dunn hunn ech geruff a gesot: Jesus, Jong vum David, ernahme mech. An hien ass stoe
bliwwen, an huet gesot, datt ech bei hie bruecht ginn soll, a sot zu mir: Wat wëlls du? 22 Ech sot: Här, datt ech meng Siicht kréien kann. 23Hie sot zu mir: Kritt deng Siicht: an de Moment hunn ech gesinn, an ech sinn him nokomm, freeën mech a soen Merci. 24 En anere Judd ass och erausgaang a sot: Ech war Aussätzlech, an hien huet mech nëmme vu sengem Wuert geheelt, a sot: Ech wäert, sief propper; an elo sinn ech vu menger Lepra gereinegt ginn. 25 An en anere Judd koum eraus a sot: Ech war kromm, an hien huet mech duerch säi Wuert riicht gemaach. 26 An eng gewësse Fra, genannt Veronica, sot: Ech war mat enger Bluttausgab zwielef Joer betraff, an ech hunn de Saum vu senge Kleedungsstécker beréiert, a momentan ass d'Ausgab vu mengem Blutt opgehalen. 27 Du soten d'Judden: Mir hunn e Gesetz, datt eng Fra net als Beweis erlaabt ass. 28 An no anere Saache sot en anere Judd: Ech hunn de Jesus mat senge Jünger op eng Hochzäit invitéiert gesinn, an et war e Mangel u Wäin zu Kana vu Galiläa; 29 A wéi de Wäin alles gedronk war, huet hien den Dénger befaasst, datt si sechs Dëppen, déi do mat Waasser waren, fëllen, a si hunn se bis op de Rand gefëllt, an hien huet si geseent, an huet d'Waasser a Wäin ëmgewandelt, an all d'Leit. gedronk, iwwerrascht iwwer dëst Wonner. 30 An en anere Judd huet sech erausgestallt a gesot: Ech hunn de Jesus an der Synagog zu Kapernaum léiere gesinn; an et war an der Synagog e bestëmmte Mann, deen en Däiwel hat; an hien huet geruff a gesot: Loosst mech eleng; wat hu mir mat dir ze dinn, Jesus vun Nazareth? Sidd Dir komm fir eis ze zerstéieren? Ech weess datt Dir den Hellege vu Gott sidd. 31 De Jesus huet him bestrooft a gesot: Bleift roueg, onreine Geescht, a komm aus dem Mann; an elo ass hien aus him erausgaang an huet him guer net verletzt. 32 Vun engem Pharisäer gouf och folgend Saache gesot; Ech hunn gesinn, datt eng grouss Gesellschaft zu Jesus koum aus Galiläa a Judéa, an der Mier-Küst, a ville Länner ronderëm de Jordan, a vill krank Persounen koumen zu him, an hien huet se all geheelt. 33 An ech hunn déi onrein Séilen héieren, déi kräischen a soen: Du bass de Jong vu Gott. An de Jesus huet hinnen streng opgefuerdert, datt si him net solle bekannt maachen. 34 Duerno sot eng aner Persoun, deem säin Numm Centurio war,: "Ech hunn de Jesus zu Kapernaum gesinn, an ech hunn hie gefrot a gesot: Här, mäi Knecht läit doheem krank vun der Lähmung. 35 De Jesus sot zu mir: Ech wäert kommen an hien heelen. 36 Ech hunn awer gesot: Här, ech sinn net wäert, datt s du ënner mengem Daach kommen; awer schwätzt nëmmen d'Wuert, a mäi Knecht wäert geheelt ginn. 37 De Jesus sot zu mir: Gitt de Wee; a wéi Dir gegleeft hutt, sou sief et Iech gemaach. A mäi Knecht gouf vun där selwechter Stonn geheelt. 38 Du sot e gewëssenen Adel: Ech hat e Jong zu Kapernaum, deen um Doud läit; a wéi ech héieren hunn, datt de Jesus a Galiläa komm ass, sinn ech gaang an hunn him gefrot, datt hie bei mäi Haus géif erofkommen a mäi Jong heelen, well hie war um Punkt vum Doud. 39 Hien huet zu mir gesot: Gitt de Wee, däi Jong lieft. 40 A mäi Jong gouf vun där Stonn geheelt. 41 Donieft hunn och vill anerer vun de Judden, souwuel Männer wéi och Fraen, geruff a gesot: Hien ass wierklech de Jong vu Gott, deen all Krankheeten nëmmen duerch säi Wuert geheelt, an deem d'Däiwel ganz ënnerworf sinn. 42 E puer vun hinnen hunn méi wäit gesot: "Dës Kraaft kann net vu Gott weidergoen. 43 De Pilatus sot zu de Judden: Firwat sinn d'Däiwelen net Ären Dokteren ënnerworf? 44 E puer vun hinne soten: D'Kraaft, den Däiwel ze ënnerwerfen, kann net nëmme vu Gott kommen. 45 Anerer soten awer zum Pilatus, datt hien de Lazarus aus den Doudegen operstanen hätt, nodeems hie véier Deeg a sengem Graf gewiescht wier. 46 De Gouverneur, deen dat héieren huet, huet geziddert zu der Mass vun de Judden gesot: Wat bréngt et Iech, onschëlleg Blutt ze vergëssen? KAPITEL 6 1 Dunn huet de Pilatus den Nikodemus zesummegeruff, an déi fofzéng Männer, déi gesot hunn, datt de Jesus net duerch Zucht gebuer gouf, sot zu hinnen: Wat soll ech maachen, well et ass wéi e Gerüchter ënner de Leit. 2 Si soten zu him: Mir wëssen net; loosst se drop kucken, wien d'Tumult ophiewen.
3 Dunn huet de Pilatus d'Multialitéit erëm geruff an zu hinnen gesot: Dir wësst, datt Dir e Gewunnecht hutt, datt ech Iech um Fest vum Pessach ee Gefaange soll fräiloossen; 4 Ech hunn e bekannte Gefaangenen, e Mäerder, dee Barabbas genannt gëtt, an de Jesus, dee Christus genannt gëtt, an deem ech näischt fannen, wat den Doud verdéngt; ween vun hinnen hues du duerfir e Sënn, datt ech iech soll fräiloossen? 5 Si ruffen all a soen: Loosst eis Barabbas fräi. 6 De Pilatus sot zu hinnen: Wat soll ech dann mam Jesus maachen, deen Christus genannt gëtt? 7 Si äntweren all: Loosst hie gekräizegt ginn. 8 Si ruffen nach eng Kéier a soen dem Pilatus: Dir sidd net de Frënd vum Cäsar, wann Dir dëse Mann befreit? well hien huet erkläert datt hien de Jong vu Gott ass an e Kinnek. Awer sidd Dir geneigt datt hie Kinnek soll sinn, an net de Cæsar? 9 Du sot de Pilatus, voller Roserei, zu hinnen: Deng Natioun war ëmmer opgereegt, an Dir sidd ëmmer géint déi, déi Iech servéiert hunn? 10 D'Judden hunn geäntwert: Wien sinn déi, déi eis servéiert hunn? 11 De Pilatus huet hinnen geäntwert: Däi Gott, deen dech aus der haarder Knechtschaft vun den Ägypter befreit huet, an dech iwwer d'roude Mier bruecht huet, wéi wann et dréchent Land wier, an dech an der Wüst mat Manna a Fleesch vu Wachtelen gefiddert huet, a Waasser bruecht huet. aus dem Fiels, an huet dir e Gesetz vum Himmel ginn: 12 Dir hutt him op all Weeër provozéiert, an Dir hutt Iech e geschmollte Kallef gewënscht, an Dir hutt et ugebeet, an Dir hutt et geaffert a sot: Dëst sinn Deng Gëtter, O Israel, déi dech aus dem Land Ägypten erausbruecht hunn. 13 Wéinst deem Äre Gott geneigt war dech ze zerstéieren; mä de Moses huet fir dech intercedéiert, an Äre Gott huet hien héieren, an huet Är Ongerechtegkeet verzeien. 14 Duerno waart dir rosen op, a géift Är Prophéiten, de Moses an den Aaron, ëmbruecht hunn, wéi se an den Tabernakel geflücht sinn, an Dir hutt ëmmer géint Gott a seng Prophéiten gemumpelt. 15 A vu sengem Geriichtssëtz entstanen, wier hien erausgaang; mä d'Judden hunn all geruff: Mir erkennen de Cæsar als Kinnek, an net de Jesus. 16 Well dës Persoun, soubal hie gebuer gouf, d'Weise koumen an him Kaddoe ofginn hunn; wat den Herodes héieren huet, hie war immens beonrouegt an hätt hien ëmbruecht. 17 Wéi säi Papp dat wousst, ass hie mat him a senger Mamm Maria geflücht an Ägypten. Den Herodes, wéi hien héieren huet, datt hie gebuer gouf, hätt hien ëmbruecht; an deementspriechend geschéckt an ëmbruecht all d'Kanner, déi zu Bethlehem waren, an an all de Küsten dovun, vun zwee Joer al an ënner. 18 Wéi de Pilatus dës Erzielung héieren huet, huet hie gefaart; an huet d'Stille ënner de Leit gebotzt, déi e Kaméidi gemaach hunn, sot hien zum Jesus: Sidd Dir also e Kinnek? 19 All d'Judden hunn dem Pilatus geäntwert: Hien ass déi Persoun, déi den Herodes gesicht huet, ëmbruecht ze hunn. 20 Dunn huet de Pilatus Waasser geholl, seng Hänn virun de Leit gewäsch a gesot: Ech sinn onschëlleg um Blutt vun dëser Gerechtegkeet; kuckt dech drun. 21 D’Judden hunn geäntwert a gesot: Säi Blutt komm op eis an eis Kanner. 22 Dunn huet de Pilatus de Jesus gesot, fir virun him bruecht ze ginn, a sot zu him mat de folgende Wierder: 23 Deng eegen Natioun huet dech opgefuerdert, dech selwer e Kinnek ze maachen; duerfir veruerteelen ech, Pilatus, dech no de Gesetzer vu fréiere Gouverneure geschloen ze ginn; an datt Dir fir d'éischt gebonnen sidd, dann un engem Kräiz op där Plaz hänke wou Dir elo e Gefaange sidd; an och zwee Krimineller mat dir, deenen hir Nimm sinn Dimas an Gestas. KAPITEL 7 1 Dunn ass de Jesus aus der Hal erausgaang, an déi zwee Déif mat him. 2 A wéi si op d'Plaz komm sinn, déi Golgotha genannt gëtt, hunn si him vu senge Kleedungsstécker ofgerappt, an hunn hie mat engem Léngentuch ëmginn, an hunn eng Kroun vun Dornen op säi Kapp geluecht an e Riet a senger Hand geluecht. 3 An esou hunn si déi zwee Déif gemaach, déi mat him gekräizegt goufen, dem Dimas op senger rietser Hand an dem Gestas op senger lénkser Hand. 4 De Jesus huet awer gesot: Mäi Papp, verzei hinnen; Fir si wëssen net wat se maachen. 5 A si hunn seng Kleedungsstécker opgedeelt, an op säi Kleed hunn si d'Lot gegoss.
6 D’Vollek stoungen an der Tëschenzäit, an d’Hohepriister an d’Eelst vun de Judden hunn him gespott a gesot: Hien huet anerer gerett, loosst hie sech elo selwer retten, wann hie kann; wann hien de Jong vu Gott ass, loosst hien elo vum Kräiz erofkommen. 7 D’Zaldoten hunn him och gespott, an hunn Esseg a Galle geholl, him et ze drénken ugebueden, a soten zu him: Wann s du Kinnek vun de Judden bass, befreit dech. 8 Dunn huet de Longinus, e gewëssenen Zaldot, e Spuer geholl, 1 seng Säit duerchgebrach, an dunn ass Blutt a Waasser erauskomm. 9 De Pilatus huet den Titel um Kräiz an Hebräesch, Latäin a griichesche Buschtawen geschriwwen, dh. Dëst ass de Kinnek vun de Judden. 10 Awer ee vun deenen zwee Déif, déi mam Jesus gekräizegt goufen, deem säin Numm Gestas war, sot zu Jesus: Wann Dir de Christus sidd, befreit Iech selwer an eis. 11 Awer den Déif, deen op senger rietser Hand gekräizegt gouf, deem säin Numm Dimas war, huet geäntwert, hie bestrooft a gesot: Fäert Dir Gott net, deen zu dëser Strof veruerteelt ass? Mir kréien jo richteg a gerecht den Nodeel vun eisen Handlungen; mä dëse Jesus, wat Béis huet hien gemaach? 12 No deem Gejäiz sot hien zum Jesus: Här, erënnert mech un mech, wann Dir an däi Räich kommt. 13 De Jesus huet geäntwert, a sot zu him: Wierklech, ech soen Iech, datt Dir haut mat mir am Paradäis sidd. KAPITEL 8 1 An et war ongeféier déi sechst Stonn, an Däischtert war op d'Gesiicht vun der ganzer Äerd bis déi néngten Stonn. 2 A wéi d'Sonn verschmiert war, kuck de Schleier vum Tempel war vun uewen op ënnen räissen; an d'Fielsen goufen och räissen, an d'Griewer hunn opgemaach, a vill Kierper vun Hellegen, déi geschlof hunn, sinn opgestan. 3 An ëm déi néngten Stonn huet de Jesus mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: Hely, Hely, lama zabacthani? wat interpretéiert gëtt, ass: Mäi Gott, mäi Gott, firwat hutt Dir mech verlooss? 4 An no dëse Saache sot de Jesus: Papp, an dengen Hänn ginn ech mäi Geescht un; an dat gesot huet, huet hien de Geescht opginn. 5 Wéi de Centurion awer gesinn huet, datt de Jesus esou geruff huet, de Geescht opginn huet, huet hie Gott verherrlecht a gesot: Wahrscheinlech war dëst e gerechte Mann. 6 An all d'Leit, déi do stoungen, ware ganz beonrouegt vun der Vue; a reflektéiert iwwer dat wat passéiert ass, hunn op hir Broscht geschloen, an ass dunn zréck an d'Stad Jerusalem. 7 De Centurion ass bei de Gouverneur gaangen an huet him alles erzielt, wat passéiert war; 8 A wéi hien all dës Saache héieren huet, war hien extrem traureg; 9 An hunn d'Judden zesummegeruff, a sot zu hinnen: Hutt dir d'Wonner vun der Sonnendäischtert gesinn, an déi aner Saachen, déi geschitt sinn, während de Jesus gestuerwen ass? 10 Wéi d’Judden dat héieren hunn, hu si dem Gouverneur geäntwert: D’Sonnendäischtert ass no hirem gewéinleche Brauch geschitt. 11 Awer all déi, déi de Christus Bekannte waren, stoungen op enger Distanz, wéi och d'Fraen, déi de Jesus vu Galiläa gefollegt hunn, an hunn all dës Saachen observéiert. 12 A kuck e gewësse Mann vun Arimathæa, genannt Joseph, deen och e Jünger vum Jesus war, awer net offen, aus Angscht virun de Judden, ass bei de Gouverneur komm, an huet dem Gouverneur gefuerdert, datt hien him d'Erlaabnes géif ginn, deen ewechzehuelen. Kierper vum Jesus vum Kräiz. 13 An de Gouverneur huet him verlooss. 14Un den Nikodemus ass komm, an huet eng Mëschung aus Myrrhe an Aloe mat sech bruecht, ongeféier honnert Pond Gewiicht; a si hunn de Jesus mat Tréinen vum Kräiz erofgeholl an hie mat Lengenkleeder mat Gewierzer gebonnen, no dem Brauch ënner de Judden ze begruewen, 15 An huet hien an en neit Graf gesat, dat de Joseph gebaut huet, an aus engem Fiels erausgeschnidden huet, an deem ni kee Mënsch gesat gouf; a si hunn e grousse Steen op d'Dier vum Graf gewalzt. KAPITEL 9 1 Wéi déi ongerecht Judden héieren hunn, datt de Joseph de Läich vum Jesus gefrot a begruewe hat, hunn si de Nikodemus gesicht; an déi fofzéng Männer, déi virum Gouverneur bestätegen, datt de Jesus net duerch Zucht gebuer gouf, an aner gutt Leit, déi gutt Handlunge vis-à-vis him gewisen hunn. 2 Awer wéi si sech all aus Angscht virun de Judden verstoppt hunn, huet den Nicodemus sech eleng hinnen gewisen a gesot: Wéi kënnen esou Leit wéi dës an d'Synagog kommen?
3 D'Judden hunn him geäntwert: Awer wéi hues du an d'Synagog an d'Synagog eragoen, deen e Konfederéierte mat Christus war? Loosst däi Lot zesumme mat him an der anerer Welt sinn. 4 Den Nikodemus huet geäntwert: Amen; sou kann et sinn, datt ech mäi Lot mat him a sengem Räich hunn. 5 Wéi de Joseph, wéi hien bei de Judden koum, sot zu hinnen, Firwat sidd Dir rosen op mech, well Dir de Kierper vum Jesus vum Pilatus wënscht? Kuck, ech hunn hien a mengem Graf geluecht, an hien a propperem Lengen gewéckelt, an e Steen bei der Dier vum Graf gesat: 6 Ech hunn him richteg gehandelt; awer Dir hutt déi gerecht Persoun ongerecht gehandelt, andeems Dir hie gekräizegt hutt, him Esseg ze drénken huet, hie mat Däre gekréint, säi Kierper mat Peitschen räissen, an d'Schold vu sengem Blutt op dech gebiet huet. 7 D'Judden, wéi d'Judden dat héieren hunn, ware berouegt a besuergt; a si hunn de Joseph gefangen, an hunn him befaasst, datt hie virum Sabbat an de Prisong gesat ginn, an do gehale bis de Sabbat eriwwer war. 8A si soten zu him: Maacht Beicht; well zu dëser Zäit ass et net gesetzlech Dir schueden ze maachen, bis den éischten Dag vun der Woch kommen. Awer mir wëssen, datt Dir net e Begriefnes wäert gehale gëtt; mä mir ginn däi Fleesch un de Villercher vun der Loft, an d'Béischten vun der Äerd. 9 De Joseph huet geäntwert: Dës Ried ass wéi d'Ried vum stolze Goliath, deen de liewege Gott beschëllegt huet, wann hien géint den David geschwat huet. Awer Dir Schrëftgeléiert an Dokteren wësst datt Gott vum Prophéit seet: D'Rache ass meng, an ech wäert Iech 1 Béise gläichbezuelen wéi dat, wat Dir mir menacéiert hutt. 10 De Gott, deen Dir um Kräiz hänkt, ass fäeg mech aus Ären Hänn ze befreien. All Är Béisheet wäert op Iech zréckkommen. 11 Well de Gouverneur, wéi hien seng Hänn gewäsch huet, sot: Ech si kloer aus dem Blutt vun dëser gerechter Persoun. Awer Dir hutt geäntwert a geruff: Säi Blutt ass iwwer eis an eis Kanner. Wéi Dir gesot hutt, kënnt Dir fir ëmmer stierwen. 12 Déi Eelst vun de Judden, déi dës Wierder héieren hunn, ware ganz rosen; an de Joseph erfaasst, hunn si hien an eng Chamber gesat, wou keng Fënster war; si hunn d'Dier befestegt an e Sigel op d'Schloss gesat; 13Dan Annas un de Kajaphas stelle e Wacht op dat un, un sik mit de Priester un de Leviten sünd, dat si allen na de Sabbat sünd, un si sünd sünd, un wien den Dood si de Joseph sünd. 14 Wéi si dat gemaach hunn, hunn d'Herrscher, Annas a Kajaphas, de Joseph bestallt fir erausbruecht ze ginn. KAPITEL 10 1 Wéi d'ganz Versammlung dat héieren huet, hunn si bewonnert a waren erstaunt, well se datselwecht Sigel um Schloss vun der Chamber fonnt hunn, a konnten de Joseph net fannen. 2 Dunn sinn d’Annas an de Kajaphas fortgaang, a wärend si all bewonnert waren, datt de Joseph fort war, kuck, ee vun den Zaldoten, déi de Graf vum Jesus behalen hunn, an der Versammlung geschwat. 3 Datt wa si de Graf vum Jesus bewaacht hunn, gouf et en Äerdbiewen; a mir hunn en Engel vu Gott gesinn de Steen vum Graf ewechrollen a sech drop setzen; 4 A säi Gesiicht war wéi Blëtz a säi Kleedungsstéck wéi Schnéi; a mir sinn duerch Angscht wéi Persounen dout ginn. 5 A mir hunn en Engel héieren, deen zu de Fraen um Graf vum Jesus sot: Fäert net; Ech weess, datt Dir de Jesus sicht, dee gekräizegt gouf; hien ass opgestan wéi hie virausgesot huet. 6 Kommt a kuckt d'Plaz, wou hie geluecht gouf; a gitt elo, a sot senge Jünger, datt hien aus den Doudegen opgestan ass, an hie wäert virun Iech a Galiläa goen; do solls du hien gesinn, wéi hien dir gesot huet. 7 Dunn hunn d'Judden all d'Zaldoten zesummegeruff, déi de Graf vum Jesus behalen hunn, a soten zu hinnen: Wien sinn déi Fraen, zu deenen den Engel geschwat huet? Firwat hutt Dir se net gefaangen? 8 D’Zaldoten hunn geäntwert a gesot: Mir wëssen net, wien d’Frae waren; ausserdeem si mir duerch Angscht als Doudeg ginn, a wéi konnte mir déi Frae gräifen? 9 D’Judden soten zu hinnen: Sou wéi den Här lieft, gleewen mir iech net. 10 D’Zaldoten, déi geäntwert hunn, soten zu de Judden, wéi dir de Jesus esou vill Wonner gesinn an héieren hutt, an him net gegleeft hunn, wéi sollt dir eis gleewen? Dir sot gutt: Sou wéi den Här lieft, well den Här lieft wierklech. 11 Mir hunn héieren, datt Dir de Joseph, deen de Kierper vum Jesus begruewe sidd, an enger Chamber ënner engem Schloss zougemaach hunn, dee versiegelt war; a wéi dir et opgemaach hutt, hunn hien net do fonnt. 12 Gitt dir dann de Joseph eraus, deen dir an der Chamber ënner Wuecht gesat hutt, a mir wäerten de Jesus produzéieren, dee mir am Graf bewaacht hunn.
13 D'Judden hunn geäntwert a gesot: Mir wäerten de Joseph produzéieren, gitt Dir de Jesus. Awer de Joseph ass a senger eegener Stad Arimathæa. 14 D’Zaldoten hunn geäntwert: Wann de Joseph zu Arimathæa ass, an de Jesus a Galiläa, hu mir héieren, wéi den Engel d’Fraen informéiert huet. 15 D’Judden, déi dat héieren hunn, hunn Angscht gemaach, a soten ënner sech: Wann dës Saachen iwwerhaapt ëffentlech ginn, da wäert all Kierper u Jesus gleewen. 16 Dunn hu si eng grouss Zomm Sue gesammelt, an hunn et den Zaldoten ginn, a gesot: Sot dir de Leit, datt d'Jünger vum Jesus an der Nuecht koumen, wéi dir geschlof hues, an de Kierper vum Jesus geklaut hunn; a wann de Pilatus de Gouverneur dovun héieren hätt, da wäerte mir him zefridden stellen an dech sécheren. 17 D’Zaldoten hunn deemno d’Sue geholl, a soten, wéi se vun de Judden ugefouert goufen; an hire Bericht gouf ënner de Leit am Ausland verbreet. 18 Awer e gewësse Paschtouer Phinees, Ada, e Schoulmeeschter, an e Levite, genannt Ageus, si sinn dräi vu Galiläa op Jerusalem komm, an hunn den Hohepriister an all deenen, déi an de Synagogen waren, gesot: 19 Mir hunn de Jesus gesinn, deen dir gekräizegt hutt, mat sengen eelef Jünger schwätze, a mat hinne um Olivebierg sëtzt, a sot zu hinnen: 20 Gitt eraus an d'ganz Welt, priedegt d'Evangelium fir all Natiounen, deef se am Numm vum Papp, an dem Jong an dem Hellege Geescht; a jidderee wäert gleewen a gedeeft ginn, wäert gerett ginn. 21 A wéi hien dës Saache zu senge Jünger gesot huet, hu mir hien an den Himmel gesinn. 22 Wéi d'Hohepriister, an d'Eelsten an d'Leviten dat héieren hunn, soten si zu dësen dräi Männer: Gëff dem Gott vun Israel Éier, a maacht him Beicht, ob dës Saache wouer sinn, déi Dir sot, Dir hutt gesinn an héieren. . 23 Si hunn geäntwert, a soten: Sou wéi den Här vun eise Pappe lieft, de Gott vum Abraham, an de Gott vum Isaac, an de Gott vum Jakob, sou wéi mir de Jesus héieren hunn mat senge Jünger schwätze, a wéi mir hien an den Himmel gesinn hunn. , also hu mir d'Wourecht mat Iech verbonnen. 24 An déi dräi Männer méi wäit hunn geäntwert a gesot, a soten dës Wierder derbäi: Wa mir d'Wierder net besëtzen, déi mir de Jesus héieren héieren hunn, an datt mir hien an den Himmel gesinn hunn, da solle mir u Sënn schëlleg sinn. 25 Dunn sinn d'Hohepriister direkt opgestan, an hunn d'Buch vum Gesetz an hiren Hänn gehalen, hunn dës Männer gezaubert, a gesot: Dir wäert net méi vun dëser Saach soen, déi Dir iwwer de Jesus geschwat hutt. 26 A si hunn hinnen eng grouss Zomm Sue ginn, an hunn aner Persoune mat hinne geschéckt, déi se an hiert Land féieren sollten, fir datt se op kee Fall zu Jerusalem bleiwen. 27 Dunn sinn d'Judden sech all zesummen versammelt, an hunn déi beängschtegend Suerg ausgedréckt, a soten: Wat ass dat aussergewéinlecht, wat zu Jerusalem geschitt ass? 28 D’Annas an de Kajaphas hunn si awer getréischt a gesot: Firwat solle mir den Zaldoten gleewen, déi d’Graf vum Jesus bewaacht hunn, fir eis ze soen, datt en Engel de Steen vun der Dier vum Graf ewechgerullt huet? 29 Vläicht hunn seng eege Jünger hinnen dat gesot, an hunn hinnen Sue ginn, fir dat ze soen, a si selwer hunn de Kierper vum Jesus ewechgeholl. 30 Ausserdem, bedenkt dëst, datt et den Auslänner kee Kreditt gëtt, well se och eng grouss Zomm vun eis geholl hunn, a si hunn eis deklaréiert no den Uweisungen, déi mir hinnen ginn. Si mussen entweder eis trei sinn, oder un d'Jünger vum Jesus. KAPITEL 11 1 Du koum den Nikodemus op a sot: Dir sot richteg, O Jongen vun Israel, dir hutt héieren, wat déi dräi Männer vum Gesetz vu Gott geschwuer hunn, déi gesot hunn: Mir hunn de Jesus gesinn mat senge Jünger um Olivebierg schwätze, a mir hunn et gesinn. hien an den Himmel eropgeet. 2 An d'Schrëft léiert eis, datt de geseent Prophéit Elia an den Himmel opgeholl gouf; an den Elisa gëtt vun de Jongen vun de Prophéiten gefrot: Wou ass eise Papp Elia? Hien sot zu hinnen, datt hien an den Himmel opgeholl ass. 3 An d'Jongen vun de Prophéiten soten zu him: Vläicht huet de Geescht hien an ee vun de Bierger vun Israel gedroen, do vläicht wäerte mir him fannen. An si hunn den Elisa gefrot, an hien ass dräi Deeg mat hinne gaang, a si konnten hien net fannen. 4 An elo lauschtert mech, O Jongen vun Israel, a loosst eis Männer an d'Bierger vun Israel schécken, fir datt vläicht de Geescht de Jesus ewechgehäit huet, an do wäerte mir hie vläicht fannen a zefridden sinn. 5 An de Rot vum Nikodemus huet all d'Leit gefall; a si hunn Männer erausgeschéckt, déi de Jesus gesicht hunn, awer hien net fonnt hunn: a si sinn zréckgaangen, soten: Mir sinn alles ronderëm gaang, awer konnten
de Jesus net fannen, awer mir hunn de Joseph a senger Stad Arimathæa fonnt. 6 D'Herrscher, déi dat héieren hunn, an d'ganz Vollek, ware frou, an hunn de Gott vun Israel gelueft, well de Joseph fonnt gouf, deen se an enger Chamber zougespaart haten, an net fonnt hunn. 7 A wéi si eng grouss Versammlung geformt hunn, hunn d'Hohepriister gesot: Mat wéi engem Mëttel solle mir de Joseph bei eis bréngen fir mat him ze schwätzen? 8 A si hunn e Stéck Pabeier geholl, si hunn him geschriwwen a gesot: Fridde sief mat dir an denger ganzer Famill. Mir wëssen, datt mir géint Gott an dech beleidegt hunn. Sidd frou eis Är Pappen ze besichen, well mir waren perfekt iwwerrascht iwwer Är Flucht aus dem Prisong. 9 Mir wëssen, datt et béiswëlleg Berodung war, déi mir géint dech geholl hunn, an datt den Här sech ëm dech gekëmmert huet, an den Här selwer huet dech vun eisen Designen befreit. Fridde sief mat dir, Joseph, deen éierbar ënner all de Leit ass. 10A si hu siwe vu Joseph senge Frënn erausgesicht, a soten zu hinnen: Wann dir bei de Joseph kommt, gréissert him a Fridden, a gitt him dëse Bréif. 11 Deemno, wéi d'Männer bei de Joseph koumen, hunn si him a Fridden begréisst an him de Bréif ginn. 12 Wéi de Joseph et gelies huet, sot hien: Geseent ass den HÄR Gott, dee mech vun den Israeliten befreit huet, datt si mäi Blutt net vergëfte konnten. Geseent sief Gott, dee mech ënner denge Flilleke geschützt huet. 13 De Joseph huet si Kuss gemaach an si a säi Haus geholl. An de Moien ass de Joseph op säin Aarsch geklommen an ass mat hinnen op Jerusalem gaangen. 14A wéi all d'Judden dat héieren hunn, si si erausgaang him ze begéinen, a ruffen a soten: Fridden gitt op däi Komm heihinner, Papp Joseph. 15 Zu deem hien geäntwert huet: Wuelstand vum Här ass all d'Leit. 16 A si hunn him all Kuss; an den Nikodemus huet hien a säi Haus geholl, nodeems hien eng grouss Ënnerhalung virbereet huet. 17 Awer de Moien, als Virbereedungsdag, hunn d'Annas, an de Kajaphas an den Nikodemus zum Joseph gesot: Maacht Beicht dem Gott vun Israel, an äntwer eis all déi Froen, déi mir dech stellen; 18 Well mir ware ganz beonrouegt, datt Dir de Kierper vum Jesus begruewe hutt; an dat, wa mir dech an enger Chamber gespaart hunn, hu mir dech net fonnt; a mir hunn zënterhier Angscht, bis dës Zäit, datt Dir ënner eis erschéngt. Sot eis also viru Gott, alles wat geschitt ass. 19 Dunn huet de Joseph geäntwert a gesot: Dir hutt mech wierklech um Dag vun der Virbereedung bis de Moien agespaart. 20 Awer wéi ech an der Mëtt vun der Nuecht beim Gebied stoung, war d'Haus vu véier Engele ëmgi; an ech hunn de Jesus als d'Hellegkeet vun der Sonn gesinn, a sinn aus Angscht op d'Äerd gefall. 21 De Jesus huet awer meng Hand gehalen, huet mech vum Buedem opgehuewen, an dunn ass den Tau op mech gesprëtzt; awer hien huet mäi Gesiicht ofwëschen, mech Kuss gemaach a sot zu mir: Fäert net, Joseph; kuckt op mech, well et sinn ech. 22 Dunn hunn ech hien ugekuckt a gesot: Rabboni Elias! Hien huet mir geäntwert: Ech sinn net den Elias, mee de Jesus vun Nazareth, deem säi Kierper Dir begruewen hues. 23 Ech sot zu him: Weis mir d'Graf, an deem ech dech geluecht hunn. 24 Dunn huet de Jesus mech an d’Hand geholl, mech op d’Plaz gefouert, wou ech hie geluecht hunn, an huet mir d’Léngekleeder gewisen, an d’Servette, déi ech him ëm de Kapp geluecht hunn. Dunn wousst ech, datt et de Jesus war, an hunn hie veréiert a gesot: Geseent sief deen, deen am Numm vum Här kënnt. 25 De Jesus huet mech erëm an d'Hand geholl, mech op Arimathæa a mäin Haus gefouert a sot zu mir: Fridden sief dir! awer gitt net aus Ärem Haus bis de véierzegsten Dag; mee ech muss bei meng Jünger goen. KAPITEL 12 1 Wéi d'Hohepriister an all dës Saache héieren hunn, ware si erstaunt, a si mat hirem Gesiicht op de Buedem gefall wéi dout Männer, an hunn sech zuenee geruff a gesot: Wat ass dat aussergewéinlecht Zeechen, dat zu Jerusalem geschitt ass? Mir kennen de Papp a Mamm vum Jesus. 2 An e gewësse Levite sot: "Ech kennen vill vu senge Relatiounen, reliéis Persounen, déi gewinnt sinn Opfer a Verbrennungsoffer dem Gott vun Israel am Tempel mat Gebieder ze bidden. 3 A wéi den Hohepriister Simeon hien op seng Äerm geholl huet. hie sot zu him: Här, loosst du elo däi Knecht a Fridden goen, no Ärem Wuert; well meng Aen hunn Deng Erléisung gesinn, déi Dir virum Gesiicht vun all de Leit virbereet hutt: e Liicht fir d'Gentiles ze erliichteren an d'Herrlechkeet vun Ärem Vollek Israel. 4 De Simeon huet d'Maria, d'Mamm vum Jesus, geseent, a sot zu hir: Ech soen dir iwwer dat Kand; Hie gëtt ernannt fir de Fall an erëm opzestoen vu ville, a fir en Zeeche géint dat geschwat gëtt.
5 Jo, e Schwäert wäert och duerch Är eege Séil duerchbriechen, an d'Gedanke vu villen Häerzer wäerten opgedeckt ginn. 6 Du soten all d'Judden: Loosst eis un déi dräi Männer schécken, déi gesot hunn, datt si hie mat senge Jünger um Olivebierg schwätze gesinn hunn. 7 Duerno hunn si hinne gefrot, wat si gesinn haten; dee mat engem Accord geäntwert huet: An der Presenz vum Gott vun Israel bestätegen mir, datt mir de Jesus kloer gesinn hunn, mat senge Jünger um Olivebierg ze schwätzen an an den Himmel erop ze klammen. 8 Dunn hunn d'Annas an de Kajaphas se op getrennte Plazen geholl, a si getrennt ënnersicht; déi eestëmmeg d'Wourecht zouginn hunn a gesot hunn: Si haten de Jesus gesinn. 9 Dunn hunn d'Annas an de Kajaphas gesot: "Eist Gesetz seet: Duerch de Mond vun zwee oder dräi Zeien soll all Wuert festgestallt ginn." 10 Awer wat hu mir gesot? De geseenten Enoch huet Gott gefreet, a gouf duerch d'Wuert vu Gott iwwersat; an d'Begrueweplaz vum geseenten Moses ass bekannt. 11 Awer de Jesus gouf dem Pilatus geliwwert, geschloen, mat Däre gekréint, op gespaut, mat engem Speer duerchgebrach, gekräizegt, gestuerwen um Kräiz a gouf begruewen, a säi Kierper, den éierlechen Joseph, an engem neie Graf begruewen, an hie seet, datt hien. hien lieweg gesinn. 12 An ausserdeem hunn dës Männer erkläert, datt si hie mat senge Jünger um Olivebierg schwätze gesinn hunn an an den Himmel eropgeklommen sinn. 13 Dunn ass de Joseph opgestan. sot zu Annas a Caiaphas: Dir kënnt gerecht ënner enger grousser Iwwerraschung sinn, datt Dir gesot hutt, datt de Jesus lieweg ass an an den Himmel geklommen ass. 14 Et ass wierklech eng Saach wierklech iwwerraschend, datt hien net nëmme selwer aus den Doudegen soll opstoen, mä och anerer aus hire Griewer operwecht, déi vu villen zu Jerusalem gesi goufen. 15 An elo lauschtert mech e bëssen: Mir hunn all de geseenten Simeon, den Hohepriister, kennegeléiert, deen de Jesus, wéi e Kand am Tempel an seng Äerm geholl huet. 16 Dee selwechte Simeon hat zwee eegene Jongen, a mir waren all bei hirem Doud a Begriefnes dobäi. 17Gitt dofir a kuckt hir Griewer, well dës sinn op, a si sinn opgestan: a kuck, si sinn an der Stad Arimathæa, a verbréngen hir Zäit zesummen a Büroe vun der Andacht. 18 E puer hunn zwar de Klang vun hire Stëmmen am Gebied héieren, awer si wäerten net mat jidderengem diskutéieren, awer si bleiwen esou stom wéi dout. 19 Mee komm, loosst eis bei si goen, a verhalen eis mat all Respekt a Virsiicht géint si. A wa mir se kënne schwieren bréngen, vläicht soen se eis e puer vun de Mystère vun hirer Operstéiungszeen. 20 Wéi d’Judden dat héieren hunn, ware si immens frou. 21 Dunn sinn Annas a Kajaphas, Nikodemus, Joseph a Gamaliel op Arimathæa gaang, awer hunn se net an hire Griewer fonnt; awer duerch d'Stad wandelen, si hunn se op hir gebogen Knéien gebonnen bei hiren Andachten: 22 Dunn hunn si si mat all Respekt a Veruechtung vu Gott begréissen, si hunn se an d'Synagog zu Jerusalem bruecht: an hunn d'Paart zougemaach, an hunn d'Buch vum Gesetz vum Här geholl, 23 A si hunn et an hir Hänn geluecht, hunn si bei Gott Adonai geschwuer, an dem Gott vun Israel, dee mat eise Pappen duerch d'Gesetz an d'Prophéite geschwat huet, a gesot: Wann dir him gleeft, deen iech aus den Doudegen operstanen huet, fir de Jesus ze sinn, sot eis wat dir gesinn hutt, a wéi dir aus den Doudegen operstan sidd. 24 De Charinus an de Lenthius, déi zwee Jongen vum Simeon, hunn geziddert, wéi se dat héieren hunn, a si sinn gestéiert a gekrackelt; a gläichzäiteg an den Himmel kucken, hunn si d'Zeeche vum Kräiz mat de Fanger op hir Zong gemaach. 25 An direkt hunn si geschwat a gesot: Gëff jidderee vun eis e Pabeier, a mir wäerte fir Iech all déi Saachen opschreiwen, déi mir gesinn hunn. A si hunn sech jidderee gesat a geschriwwen a gesot: KAPITEL 13 1 O HÄR Jesus a Papp, dee Gott ass, och d'Operstéiungszeen an d'Liewe vun den Doudegen, gitt eis d'Erlaabnis fir Är Geheimnisser ze erklären, déi mir nom Doud gesinn hunn, déi zu Ärem Kräiz gehéieren; well mir si bei dengem Numm vereedegt. 2 Du hues deng Dénger verbueden, déi geheim Saachen ze erklären, déi vun denger göttlecher Kraaft an der Hell gemaach goufen. 3 Wéi mir mat eise Pappen an der Déift vun der Häll gesat goufen, an der Schwaarz vun der Däischtert, ass op eemol d'Faarf vun der Sonn wéi Gold erschéngt, an e wesentlech purpurroude Liicht, dat d'Plaz erliichtert.
4 De Moment huet sech doropshin den Adam, de Papp vun der ganzer Mënschheet, mat all de Patriarchen a Prophéiten, gefreet a gesot: Dat Liicht ass den Auteur vum éiwege Liicht, deen versprach huet eis an éiwegt Liicht ze iwwersetzen. 5 Dunn huet de Prophéit Jesaja geruff a gesot: Dëst ass d'Liicht vum Papp a vum Jong vu Gott, no menger Profezeiung, wéi ech op der Äerd gelieft hunn. 6 D'Land vun Zabulon, an d'Land vun Nephthalim iwwer Jordan, e Vollek dat an der Däischtert gaang ass, huet e grousst Liicht gesinn; a fir déi, déi an der Regioun vum Doudesschidden gewunnt hunn, ass d'Liicht entstanen. An elo ass hien komm, an huet eis opgekläert, déi am Doud souz. 7 A wa mir eis all am Liicht gefreet hunn, dat op eis geschéngt huet, ass eise Papp Simeon ënner eis komm, a gratuléiert d'ganz Gesellschaft a sot: Verherrlech den Här Jesus Christus, de Jong vu Gott. 8 Deen ech a meng Äerm opgeholl hunn, wéi e Kand am Tempel, a vum Hellege Geescht bewegt gouf, zu him gesot huet an unerkannt huet: 1 Datt elo meng Aen Är Rettung gesinn hunn, déi Dir virum Gesiicht vun alle Leit virbereet hutt. , e Liicht fir d'Heiden an d'Herrlechkeet vun dengem Vollek Israel z'erliichteren. 9 All déi Hellegen, déi an der Déift vun der Häll waren, hunn dëst héieren, sech ëmsou méi frou. 10 Duerno koum een eraus wéi e klengen Eremit, a gouf vu jidderee gefrot: Wien bass du? 11 Op déi hien geäntwert huet: Ech sinn d'Stëmm vun engem, deen an der Wüst kräischen, de Johannes de Baptist, an de Prophéit vum Allerhéichsten, dee viru sengem Komm gaang ass, fir säi Wee ze preparéieren, fir säi Vollek d'Wësse vun der Erléisung ze ginn fir de Verzeiung vu Sënnen. 12 An ech, Johannes, wéi ech de Jesus bei mech gesinn hunn kommen, vum Hellege Geescht bewegt, hunn ech gesot: Kuck d’Lämmche vu Gott, kuck deen, deen d’Sënnen vun der Welt ewechhëlt. 13 An ech hunn hien am Floss Jordan gedeeft, an hunn den Hellege Geescht gesinn a Form vun enger Dauf op hien erofkommen, an hunn eng Stëmm vum Himmel héieren, a seet: Dëst ass mäi léiwe Jong, an deem ech gutt sinn. 14 An elo, wéi ech virun him gaangen sinn, sinn ech heihinner komm, fir dech ze kennenzeléieren, datt de Jong vu Gott eis nächst besiche wäert, a wéi den Dagesfrënn vun uewen, wäert bei eis kommen, déi an der Däischtert an der Däischtert sinn. Schied vum Doud. KAPITEL 14 1 Wéi awer den éischte Mann, eise Papp Adam, dës Saache héieren huet, datt de Jesus am Jordan gedeeft gouf, huet hien zu sengem Jong Seth geruff a gesot: 2 Erklärt Äre Jongen, de Patriarchen a Prophéiten, all déi Saachen, déi Dir vum Michael, dem Äerzengel héieren hutt, wéi ech dech an d'Paire vum Paradise geschéckt hunn, fir Gott ze bieden, datt hie mäi Kapp géif salben wann ech krank war. 3 Dunn, de Seth, no bei de Patriarchen a Prophéiten komm, sot: Ech Seth, wéi ech Gott bei de Paarte vum Paradäis gebiet hunn, hunn den Engel vum Här gesinn, de Michael erschéngt mir a sot: Ech sinn vun den Här bei dech geschéckt. ; Ech sinn ernannt fir de mënschleche Kierper ze presidéieren. 4 Ech soen dir Seth, biet net zu Gott an Tréinen, a freet him fir den Ueleg vum Bam vun der Barmhäerzegkeet, mat deem Äre Papp Adam fir säi Kappwéi ze salben; 5 Well Dir kënnt et op kee Fall kréien bis de leschten Dag an Zäiten, nämlech bis fënnef dausend a fënnefhonnert Joer vergaange sinn. 6 Da wäert de Christus, de Barmhäerzlechste Jong vu Gott, op d'Äerd kommen, fir de mënschleche Kierper vum Adam erëm z'erhiewen, a gläichzäiteg d'Läiche vun den Doudegen opzehiewen, a wann hie kënnt, gëtt hien am Jordan gedeeft: 7 Da wäert hien mat dem Ueleg vu senger Barmhäerzegkeet all déi salven, déi un hie gleewen; an den Ueleg vu senger Barmhäerzegkeet wäert weider fir zukünfteg Generatiounen, fir déi, déi aus dem Waasser an dem Hellege Geescht zum éiwege Liewen gebuer ginn. 8 A wann zu där Zäit de barmhäerzegste Jong vu Gott, Christus Jesus, op d'Äerd erofgeet, da wäert hien eise Papp Adam an de Paradäis virstellen, dem Bam vun der Barmhäerzegkeet. 9 Wéi all d'Patriarchen a Prophéiten all dës Saache vum Seth héieren hunn, hu si sech méi gefreet. KAPITEL 15 1 Wärend all déi Hellegen sech gefreet hunn, kuck de Satan, de Prënz a Kapitän vum Doud, sot zum Prënz vun der Häll:
2 Bereet Iech vir, de Jesus vun Nazareth selwer z'empfänken, dee sech geprägt huet, datt hien de Jong vu Gott wier, an awer e Mann war, deen den Doud Angscht huet, a gesot huet: Meng Séil ass traureg bis zum Doud. 3 Donieft huet hie mir a vill anerer vill Verletzungen gemaach; fir déi, déi ech blann a lame gemaach hunn an och déi, déi ech mat verschiddenen Däiwel gefoltert hunn, huet hien duerch säi Wuert geheelt; jo, an déi, déi ech dech dout bruecht hunn, hëlt hien mat Gewalt vun dir ewech. 4 Dorop huet de Prënz vun der Hell dem Satan geäntwert: Wien ass dee sou mächtege Prënz, an awer e Mann, dee Angscht virum Doud huet? 5 Well all d'Potente vun der Äerd ënnerleien menger Kraaft, déi Dir mat Ärer Kraaft ënnerworf hutt. 6 Awer wann Dir sou mächteg sidd a senger mënschlecher Natur, bestätegen ech Iech fir d'Wourecht, datt hien a senger gëttlecher Natur almächteg ass, a kee Mënsch kann seng Kraaft widderstoen. 7 Wéi hien dofir gesot huet, wier Angscht virum Doud, huet hien entworf, dech ze versenken, an onglécklech wäert et Iech fir éiweg Zäiten sinn. 8 Dunn huet de Satan geäntwert, a sot zum Prënz vun der Hell: Firwat hutt Dir Zweiwel ausgedréckt, a waart Angscht, dee Jesus vun Nazareth ze kréien, souwuel Äre Géigner wéi mäin? 9 Wat mech ugeet, ech hunn hien versucht an hunn meng al Leit d'Judde mat Äifer a Roserei géint hien opgereegt? 10 Ech hunn d'Spuer geschäerft fir säi Leed; Ech hunn d'Gall an d'Esseg gemëscht, an hunn d'Befehl gebueden datt hien et sollt drénken; Ech hunn d'Kräiz virbereet fir hien ze kräizegen, an d'Neel fir duerch d'Ibis Hänn a Féiss ze stiechen; an elo ass säin Doud no no, ech wäert hien heihinner bréngen, souwuel fir Iech a mir. 11 Dunn huet de Prënz vun der Hell geäntwert a gesot: Du hues mir grad elo gesot, datt hien déi Doudeg vu mir mat Gewalt ewechgeholl huet. 12 Déi, déi hei gehale gi sinn, bis se erëm op der Äerd solle liewen, goufen dohier ewechgeholl, net duerch hir eege Kraaft, mee duerch Gebieder zu Gott gemaach, an hiren allmächtege Gott huet se vu mir geholl. 13 Wien ass dann dee Jesus vun Nazareth, deen duerch säi Wuert déi Doudeg vu mir ewechgeholl huet ouni Gott ze bieden? 14 Vläicht ass et dee selwechten, dee vu mir de Lazarus ewechgeholl huet, nodeems hie véier Deeg dout gewiescht war, a béid gesténkt a verfault war, an deen ech als Doudeg Besëtz hat, awer hien huet hien duerch seng Kraaft erëm zum Liewen bruecht. . 15 De Satan huet geäntwert, an huet dem Prënz vun der Hell geäntwert: Et ass déiselwecht Persoun, de Jesus vun Nazareth. 16 Wéi de Prënz vun der Hell héieren huet, sot hien zu him: Ech beschwéieren dech duerch d'Kräfte, déi zu dir a mir gehéieren, datt Dir hien net bei mech bréngt. 17 Well wéi ech vun der Kraaft vu sengem Wuert héieren hunn, hunn ech aus Angscht geziddert, an all meng ongerecht Gesellschaft ware gläichzäiteg gestéiert; 18A mir konnten de Lazarus net festhalen, awer hien huet sech selwer geschüttelt, a mat allen Zeeche vu Béisen ass hien direkt vun eis fortgaang; an déi ganz Äerd, an där den Doudege vum Lazarus agespaart war, huet hien de Moment lieweg erausgestallt. 19 An ech weess elo, datt hien den Allmächtege Gott ass, dee sou Saache maache konnt, dee mächteg ass a senger Herrschaft, a mächteg a senger mënschlecher Natur, deen de Retter vun der Mënschheet ass. 20 Bréngt also dës Persoun net heihinner, well hie wäert all déi, déi ech am Prisong ënner Ongleewen halen, fräi setzen, a mat de Bänner vun hire Sënne gebonnen a wäert se zum éiwege Liewen féieren. KAPITEL 16 1 A wéi de Satan an de Prënz vun der Häll esou matenee geschwat hunn, gouf et op eemol eng Stëmm wéi vum Donner an de Wandstéiss, a sot: Hieft Är Paarte op, O Dir Prënzen! a sief ophiewen, O éiweg Paarte, an de Kinnek vun der Herrlechkeet wäert erakommen. 2 Wéi de Prënz vun der Hell dat héieren huet, sot hien zum Satan: Géi vu mir, a goung aus menge Wunnengen; wann Dir e mächtege Krieger sidd, kämpft mam Kinnek vun der Herrlechkeet. Awer wat hutt Dir mat him ze dinn? 3 An hien huet hien aus senge Wunnengen erausgehäit. 4 An de Prënz sot zu sengen onnéideg Offizéier: Schéckt d'Keperpaart vun der Grausamkeet zou, a maacht se séier mat Eisenbäll, a kämpft couragéiert, fir datt mir net gefaange ginn. 5 Awer wéi d'ganz Gesellschaft vun den Hellegen dat héieren huet, hu si mat enger haarder Stëmm vu Roserei zum Prënz vun der Hell geschwat: 6 Maacht Är Diere op, fir datt de Kinnek vun der Herrlechkeet era kënnt. 7 An de göttleche Prophéit David, huet geruff a gesot: Hunn ech net, wann ech op der Äerd wierklech profetéiert hunn a gesot hunn: O, datt
d'Mënsche den HÄR fir seng Guttheet luewen a fir seng wonnerbar Wierker fir d'Mënschekinderen. 8 Well hien huet d'Koppel Paart gebrach, an d'Eisenstänger geschnidden. Hien huet se geholl wéinst hirer Ongerechtegkeet, a wéinst hirer Ongerechtegkeet si se betraff. 9 Doropshin huet en anere Prophéit, nämlech den hellege Jesaja, op déiselwecht Manéier zu all den Hellegen geschwat: Hunn ech iech net richteg profetéiert, wéi ech op der Äerd gelieft hunn? 10 Déi Doudeg wäerte liewen, a si wäerten erëm operstoen, déi an hire Griewer sinn, a si wäerte sech freeën, déi op der Äerd sinn; well den Tau, deen vum Här ass, bréngt hinnen Erléisung. 11 An ech sot op enger anerer Plaz: O Doud, wou ass Är Victoire? O Doud, wou ass däi Stiech? 12 Wéi all déi Hellegen dës Saache vum Jesaja héieren hunn, soten si zum Prënz vun der Häll: Maacht elo Är Diere op, an huel deng Eisenbarren ewech; well du bass elo gebonnen, an hu keng Muecht. 13 Dunn gouf et eng grouss Stëmm, wéi vum Donnerschall, déi seet: Hieft Är Diere op, O Prënzen! a loosst Iech opgehuewe ginn, Dir Tore vun der Hell, an de Kinnek vun der Herrlechkeet wäert eragoen. 14 De Prënz vun der Häll, deen déi selwecht Stëmm widderholl huet, huet geruff, wéi wann hien ignorant gewiescht wier: Wien ass dee Kinnek vun der Herrlechkeet? 15 Den David huet dem Prënz vun der Hell geäntwert a gesot: Ech verstinn d'Wierder vun där Stëmm, well ech si vu sengem Geescht geschwat hunn. An elo, wéi ech uewen gesot hunn, Ech soen dir, den Här staark a mächteg, den Här mächteg an der Schluecht: Hien ass de Kinnek vun Herrlechkeet, an hien ass den Här am Himmel an op der Äerd; 16 Hien huet erofgekuckt, fir d’Krankheete vun de Prisonéier ze héieren, an déi, déi zum Doud ernannt sinn, entlooss ze ginn. 17 An elo, du dreckeg a stinkende Prënz vun der Hell, maach deng Diere op, fir datt de Kinnek vun der Herrlechkeet eran kënnt; well hien ass den Här vum Himmel an Äerd. 18 Wärend den David dat gesot huet, ass de staarken Här a Form vun engem Mann opgetaucht, an huet déi Plazen opgekläert, déi jeemools an der Däischtert waren, 19 An huet d'Feier gebrach, déi virdrun net gebrach konnte ginn; a mat senger oniwwersiichtlecher Kraaft hunn déi besicht, déi an der déiwer Däischtert duerch Ongerechtegkeet gesat hunn, an de Schied vum Doud duerch Sënn. KAPITEL 17 1 Den Impious Death an hir grausam Offizéier, déi dës Saache héieren hunn, goufen an hire verschiddene Räicher mat Angscht gefaangen, wéi se d'Klarheet vum Liicht gesinn hunn, 2 An de Christus selwer erschéngt op eemol an hire Wunnengen; si hunn dofir geruff a gesot: Mir si vun dir gebonnen; du schéngs eis Verwirrung virum Här ze virsiichteg. 3 Wien bass du, deen keen Zeeche vu Korruptioun hutt, awer dat helle Erscheinungsbild, deen e vollen Beweis vun Ärer Gréisst ass, vun deem Dir awer net opmierksam schéngen? 4 Wien bass du, sou mächteg a sou schwaach, sou grouss a sou kleng, e mëttleren an awer e Soldat vun der éischter Plaz, deen a Form vun engem Knecht als gemeinsamen Zaldot commandéiere kann? 5 De Kinnek vun der Herrlechkeet, dout a lieweg, obwuel eemol um Kräiz ëmbruecht gouf? 6 Wien huet dout am Graf geluecht, a si sinn lieweg bei eis erofgaang, an an Ärem Doud hunn all d'Kreaturen geziddert, an all d'Stäre goufen bewegt, an elo hutt Dir Är Fräiheet ënnert den Doudegen, a gitt eis Legiounen Stéierungen? 7 Wien bass du, deen d'Gefaangenen befreit, déi duerch d'ursprénglech Sënn a Ketten gehale goufen, an se an hir fréier Fräiheet bréngt 8 Wien bass du, deen esou glorräich a gëttlech e Liicht iwwer déi verbreet, déi vun der Däischtert vun der Sënn blann gemaach goufen? 9 Op déiselwecht Manéier goufen all d'Legioune vun den Däiwel mat deem ähnleche Schrecken erfaasst, a mat der Ënneruerdnung hunn d'Angscht geruff a gesot: 10 Wou kënnt et, O Du Jesus Christus, datt Dir e Mann sidd, sou mächteg a herrlech an der Majestéit, sou hell, datt Dir kee Fleck huet, an esou reng, datt Dir kee Verbriechen hutt? Fir déi ënnescht Welt vun der Äerd, déi eis bis elo ënnerworf war, a vu wou mir Hommage kruten, huet eis nach ni esou en Doudegen geschéckt, ni sou Kaddoe wéi dës un d'Häll geschéckt. 11 Wien bass du also, dee mat esou Courage an eise Wunnengen erakënnt, an net nëmmen net fäert eis mat de gréisste Strofen ze menacéieren, mä och probéiert all déi aner aus de Ketten ze retten, an deenen mir se halen?
12 Vläicht bass du dee Jesus, vun deem de Satan just zu eisem Prënz geschwat huet, datt Dir mam Doud vum Kräiz d'Muecht vum Doud kritt. 13 Dunn huet de Kinnek vun der Herrlechkeet den Doud getrëppelt, de Prënz vun der Häll gegraff, him all seng Kraaft entzunn an huet eisen ierdesche Papp Adam mat sech a seng Herrlechkeet geholl. KAPITEL 18 1 Dunn huet de Prënz vun der Häll de Satan geholl, an huet mat grousser Indikatioun zu him gesot: O Du Prënz vun der Zerstéierung, Auteur vum Beelzebubs Néierlag a Verbannung, dem Verachtung vu Gott sengen Engelen, a vun alle Gerechte vereenzelt! Wat huet dech dozou bruecht esou ze handelen? 2 Du géifs de Kinnek vun der Herrlechkeet kräizegen, an duerch seng Zerstéierung hues du eis Versprieche vu ganz grousse Virdeeler gemaach, awer als Narr war ignorant iwwer wat Dir waart. 3 Well kuck elo, datt de Jesus vun Nazareth, mat der Hellegkeet vu senger glorräicher Gottheet, all déi schrecklech Kräfte vun der Däischtert an dem Doud op de Fluch bruecht huet; 4 Hien huet eis Prisonge vun uewe bis ënnen ofgerappt, all d'Gefaangenen entlooss, all befreit, déi gebonnen waren, an all déi, déi fréier gewinnt waren ënner dem Gewiicht vun hire Péng ze kräischen, hunn eis elo beleidegt, a mir si wéi besiegt duerch hir Gebieder. 5 Eis impious Herrschaften sinn ënnerworf, a keen Deel vun der Mënschheet ass elo an eiser Ënnerdéngscht verlooss, mä op der anerer Säit, si all couragéiert eis; 6 Och wa fréier déi Doudeg sech ni häerzlech vis-à-vis vun eis duergestallt hunn, an och net, als Gefaangenen, jeemools bei iergendenger Geleeënheet frou ze sinn. 7 O Satan, du Prënz vun all de Béisen, Papp vun den Ongerechten an opginnen, firwat géift Dir dësen Ausbeutung probéieren, well eis Gefaangenen bis elo ëmmer ouni déi mannst Hoffnungen op Erléisung a Liewen waren? 8 Awer elo gëtt et net ee vun hinnen, deen jee kräizt, an och net déi mannsten Erscheinung vun enger Tréin an engem vun hire Gesiichter. 9 O Prënz Satan, du grousse Keeper vun den infernalesche Regiounen, all Är Virdeeler, déi Dir vum verbuede Bam erliewt hutt, an de Verloscht vum Paradise, du hues elo duerch d'Holz vum Kräiz verluer; 10 An däi Gléck ass dunn alles ofgelaf, wéi Dir de Jesus Christus, de Kinnek vun der Herrlechkeet, gekräizegt hutt. 11 Du hues géint dengem eegenen Intérêt a mäin gehandelt, sou wéi s du de Moment duerch déi grouss Péng an onendlech Strofe bemierkbar hues, déi s du géing leiden. 12O Satan, Prënz vun all Béisen, Auteur vum Doud, a Quell vun all Stolz, Dir sollt fir d'éischt no de béise Verbriechen vum Jesus vun Nazareth gefrot hunn, an dann hätt Dir fonnt, datt hie schëlleg wier, datt de Doud wäertvoll ass. 13 Firwat hues du et gewarnt, ouni Grond oder Gerechtegkeet, hien ze kräizegen, an hues an eis Regiounen eng Persoun onschëlleg a gerecht erof bruecht, an domat all Sënner, ongerecht an ongerecht Persounen op der ganzer Welt verluer? 14 Während de Prënz vun der Hell esou zum Satan geschwat huet, sot de Kinnek vun der Herrlechkeet zum Beelzebub, dem Prënz vun der Hell, dem Satan, de Prënz wäert denger Herrschaft fir ëmmer ënnerleien, am Raum vum Adam a senge gerechte Jongen, déi sinn. meng. KAPITEL 19 1 Dunn huet de Jesus seng Hand ausgestreckt a gesot: Kommt bei mech, all meng Hellegen, déi a mengem Bild erstallt gi sinn, déi vum Bam vun der verbuedener Uebst, vum Däiwel an dem Doud veruerteelt goufen; 2 Live elo vum Holz vu mengem Kräiz; den Däiwel, de Prënz vun dëser Welt, ass iwwerwonne, an den Doud ass eruewert. 3 Dunn sinn all d'Hellegen ënner der Hand vum Allerhéichste Gott zesummegeschloss; an den Här Jesus huet dem Adam seng Hand gehalen a sot zu him: Fridden sief dir, an all deng gerecht Nokommen, déi mäin ass. 4 Dunn huet den Adam, sech bei de Féiss vum Jesus gegoss, sech mat Tréinen, an bescheidener Sprooch an enger haarder Stëmm zu him geriicht a gesot: 5 Ech wäert dech erheien, O Här, well du hues mech opgehuewe, an hu meng Feinde net iwwer mech gefreet. O Här mäi Gott, ech hunn dech geruff, an du hues mech geheelt. 6 O Här, du hues meng Séil aus dem Graf erausbruecht; du hues mech um Liewen gehalen, fir datt ech net an de Gruef erofgoen. 7 Singt dem Här, all dir Hellegen vu sengem, a soen Merci fir d'Erënnerung vu senger Hellegkeet. Fir seng Roserei dauert awer fir ee Moment; zu sengem Gonschten ass d'Liewen.
8 Wéi och all déi Hellegen, déi sech bei de Féiss vum Jesus hänke gelooss hunn, soten mat enger Stëmm: Du bass komm, O Erléiser vun der Welt, an hues eigentlech alles fäerdeg bruecht, wat s du vum Gesetz an dengen hellege Prophéiten virausgesot hues. 9 Du hues déi Lieweg duerch däi Kräiz erléist, a bass bei eis erofkomm, fir datt Dir eis duerch den Doud vum Kräiz aus der Häll befreie kënnt, an duerch denger Kraaft vum Doud. 10 O, Här, wéi Dir d'Fändelen vun Ärer Herrlechkeet am Himmel gesat hutt, an d'Zeeche vun Ärer Erléisung opgeriicht hutt, och Äert Kräiz op der Äerd! sou, Här, setzt d'Zeeche vun der Victoire vun Dengem Kräiz an der Häll, datt den Doud net méi minion kann hunn. 11 Dunn huet den Här seng Hand ausgestreckt, an huet d'Zeeche vum Kräiz op den Adam an op all seng Hellegen gemaach. 12 An den Adam u senger rietser Hand geholl, ass hien aus der Häll geklommen, an all d'Helle vu Gott sinn him gefollegt. 13 Dunn huet de kinnekleche Prophéit David fett geruff a gesot: 1 O sangt dem Här en neit Lidd, well hien huet wonnerbar Saache gemaach; seng riets Hand a säin hellege Aarm hunn him d'Victoire kritt. 14 Den Här huet seng Erléisung bekannt gemaach, seng Gerechtegkeet huet hien offen an de Siicht vun den Heiden gewisen. 15 An déi ganz Villzuel vun Hellegen huet geäntwert a gesot: Dës Éier hunn all seng Hellegen: Amen, lueft den Här. 16 Duerno huet de Prophéit Habakkuk 3 geruff a gesot: Du bass erausgaang fir d'Erléisung vun Ärem Vollek, och fir d'Erléisung vun Ärem Vollek. 17 An all déi Hellegen soten: 4 Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt; well den Här huet eis opgekläert. Dëst ass eise Gott fir ëmmer an ëmmer; hie wäert iwwer eis bis éiwegt Zäitalter regéieren, Amen. 18 Op déiselwecht Manéier hunn all d'Prophéiten déi helleg Saache vu sengem Luef geschwat an dem Här gefollegt. KAPITEL 20 1 Dunn huet den Här den Adam bei der Hand gehal, hien dem Äerzengel Michael geliwwert; an hien huet si an d'Paradäis gefouert, gefëllt mat Barmhäerzegkeet an Herrlechkeet; 2 An zwee ganz al Männer hu si begéint, a si vun den Hellegen gefrot ginn: Wien sidd dir, déi nach net bei eis an der Hell gewiescht sinn, an är Kierper am Paradise gesat hunn? 3 Ee vun hinnen huet geäntwert: Ech sinn den Enoch, dee vum Wuert vu Gott iwwersat gouf: an dee Mann, dee bei mir ass, ass den Elia den Tischbite, deen an engem brennege Won iwwersat gouf. 4 Hei ware mir bis elo an hunn den Doud net geschmaacht, awer sinn elo amgaang zréckzekommen beim Kommen vum Antichrist, bewaffnet mat gëttleche Schëlder a Wonner, fir mat him an der Schluecht ze engagéieren, a vun him zu Jerusalem ëmbruecht ze ginn, an nees lieweg an d'Wolleken opgeholl ze ginn, no dräi annerhallef Deeg. 5 A wéi den hellege Enoch an den Elias dat erzielt hunn, kuck do koum en anere Mann an enger miserabeler Figur, déi d'Zeeche vum Kräiz op seng Schëlleren huet. 6 Wéi all déi Hellegen hie gesinn hunn, soten si zu him: Wien bass du? Fir däi Gesiicht ass wéi engem Déif; a firwat hues du e Kräiz op d'Schëlleren? 7 Op deen hien geäntwert huet: "Dir sot richteg, well ech war en Déif, deen all Zorte vu Béisheet op der Äerd gemaach huet. 8 An d'Judden hu mech mam Jesus gekräizegt; an ech hunn déi iwwerraschend Saachen observéiert, déi an der Schafung bei der Kräizegung vum Här Jesus geschitt sinn. 9 An ech hunn him gegleeft datt hien de Schëpfer vun allem wier, an den Allmächtege Kinnek; an ech hunn him gebiet a gesot: Här, erënnert mech un, wann Dir an däi Räich kommt. 10 Hien huet de Moment meng Ufro ugesinn, a sot zu mir: Wierklech, ech soen dir, haut solls du mat mir am Paradäis sinn. 11 An hien huet mir dëst Zeeche vum Kräiz ginn a gesot: Dréit dëst, a gitt an d'Paradäis; a wann den Engel, deen de Wuecht vum Paradäis ass, dech net zouginn, weist him d'Zeeche vum Kräiz a sot zu him: De Jesus Christus, deen elo gekräizegt ass, huet mech heihinner bei dech geschéckt. 12 Wéi ech dat gemaach hunn, an dem Engel, deen de Wuecht vum Paradise ass, all dës Saache gesot hunn, an hien huet se héieren, huet hien d'Paart opgemaach, mech virgestallt a mech op der rietser Hand am Paradise gesat, 13 A gesot: Bleift hei e bëssen Zäit, bis den Adam, de Papp vun der ganzer Mënschheet, mat all senge Jongen erakënnt, déi déi helleg a gerecht Dénger vum Jesus Christus sinn, dee gekräizegt gouf. 14 Wéi si all dës Erklärung vum Déif héieren hunn, hunn all d'Patriarchen mat enger Stëmm gesot: Geseent sidd Dir, O Allmächtege Gott, de Papp vun der éiweger Guttheet, an de Papp vun der
Barmhäerzegkeet, deen esou Gonschten un déi, déi Sënner géintiwwer waren, gewisen hunn. hien, an hu se an d'Barmhäerzegkeet vum Paradäis bruecht, an hunn se an denge grousse a geeschtege Bestëmmunge gesat, an e geeschtlecht an hellegt Liewen. Amen. KAPITEL 21 1 Dëst sinn déi gëttlech an helleg Geheimnisser, déi mir gesinn an héieren hunn. Ech, Charinus a Lenthius däerfen net déi aner Mystère vu Gott erklären, wéi den Äerzengel Michael eis bestallt huet, 2 Gesot, Dir wäert mat menge Bridder op Jerusalem goen, a wäert weider a Gebieder, erklären an Verherrlechung der Operstéiungszeen vu Jesus Christus, gesinn hien huet Iech aus den Doudegen an der selwechter Zäit mat sech selwer. 3 An dir soll mat kee Mënsch schwätzen, mee sëtzt als domm Persounen bis d'Zäit kënnt, wann den Här wäert erlaben Iech d'Geheimnisser vu senger Gottheet ze erzielen. 4 Den Äerzengel Michael huet eis méi wäit gebueden, iwwer de Jordan ze goen, an en exzellent a fett Land, wou et vill sinn, déi zesumme mat eis aus den Doudegen opgestan sinn fir de Beweis vun der Operstéiungszeen vu Christus. 5 Well mir hunn eis nëmmen dräi Deeg erlaabt vun den Doudegen, déi opgestan sinn, fir d'Pessach vun eisem Här mat eisen Elteren ze feieren, an eis Zeegnes fir Christus den Här ze droen, a mir sinn am hellege Floss vum Jordan gedeeft ginn. An elo gi se vu kengem gesinn. 6 Dat ass esou vill wéi Gott eis erlaabt huet mat Iech ze schwätzen; gitt dir dofir luewen an Éier fir him, a berouegt, an hie wäert Barmhäerzegkeet op Iech hunn. Fridde si fir Iech vum Här Gott Jesus Christus, an dem Retter vun eis all. Amen, Amen, Amen. 7 A nodeems se d'Schreiwe fäerdeg gemaach hunn an an zwee verschidde Stécker Pabeier geschriwwen hunn, huet de Charinus dat wat hie geschriwwen huet an d'Hänn vun Annas, a Caiaphas, a Gamaliel ginn. 8 Och de Lenthius huet dat, wat hie geschriwwen huet, an den Hänn vum Nikodemus a vum Joseph ginn; an direkt goufen se an iwwerschësseg wäiss Formen geännert a goufen net méi gesinn. 9 Mä dat, wat si geschriwwen haten, gouf fonnt, datt et perfekt stëmmt, deen huet net ee Bréif méi oder manner wéi deen aneren. 10 Wéi d’ganz Versammlung vun de Judden all dës iwwerraschend Relatioune vu Charinus a Lenthius héieren hunn, soten si zueneen: Wierklech all dës Saache si vu Gott gemaach, a geseent den Här Jesus fir ëmmer an ëmmer, Amen. 11 A si sinn ëmgaang mat grousser Suerg, an Angscht, a Zidderen, an hunn op hir Broscht geschloen an si sinn all an säin Heem fortgaang. 12 Awer direkt all dës Saache, déi vun de Judden an hire Synagogen iwwer de Jesus erzielt goufen, goufe vum Joseph an dem Nikodemus dem Gouverneur erzielt. 13 De Pilatus huet all dës Transaktiounen opgeschriwwen, an huet all dës Konten an den ëffentleche Rekorder vu senger Hal gesat. KAPITEL 22 1 No dëser Saach ass de Pilatus an den Tempel vun de Judden gaang, an huet all d'Herrscher an d'Schrëftgeléiert an d'Doktere vum Gesetz zesummegeruff, a si mat hinnen an eng Kapell vum Tempel gaang. 2 A befehlt, datt all d'Paart zougemaach solle ginn, sot zu hinnen: Ech hunn héieren, datt Dir e gewësse grousst Buch an dësem Tempel hutt; Ech wënschen Iech dofir, datt et viru mir bruecht gëtt. 3 A wéi dat grousst Buch, gedroe vu véier Ministeren vum Tempel, a mat Gold a Edelsteier geschmiert gouf, bruecht gouf, sot de Pilatus zu hinnen all: Ech beschwéieren Iech vum Gott vun Äre Pappen, deen dësen Tempel gemaach a bestallt huet. gebaut, datt Dir d'Wourecht net vu mir verstoppt. 4 Dir wësst alles wat an deem Buch geschriwwen ass; Sot mir also elo, wann Dir an de Schrëften eppes vun deem Jesus fonnt hutt, deen Dir gekräizegt hutt, a wéi eng Zäit vun der Welt hie sollt kommen: weis et mir. 5 Dunn hunn si den Annas an de Kajaphas geschwuer, an hunn all déi aner, déi mat hinnen waren, gebot, aus der Kapell eraus ze goen. 6 A si hunn d'Diere vum Tempel a vun der Kapell zougemaach, a soten dem Pilatus: Du hues eis gemaach, fir beim Bau vun dësem Tempel ze schwieren, O Riichter, fir dir ze soen, wat richteg a richteg ass. 7 Nodeems mir de Jesus gekräizegt haten, a wousst net datt hien de Jong vu Gott wier, awer ugeholl datt hie seng Wonner duerch eng magesch Konscht gemaach huet, hu mir eng grouss Versammlung an dësem Tempel aberuff. 8 A wa mir ënnereneen iwwer d'Wonner diskutéiert hunn, déi de Jesus gemaach hat, hu mir vill Zeien vun eisem eegene Land fonnt, déi gesot hunn, datt si hie lieweg no sengem Doud gesinn hunn, an datt si héieren,
wéi hie mat senge Jünger diskutéiert huet, a gesinn hunn. hien ass op d'Héicht vum Himmel eropgaang, a geet an hinnen; 9 A mir hunn zwee Zeien gesinn, deenen hire Kierper de Jesus aus den Doudegen operstanen huet, déi eis vu ville komeschen Saachen erzielt hunn, déi de Jesus ënner den Doudegen gemaach huet, vun deenen mir e schrëftleche Kont an eisen Hänn hunn. 10 An et ass eis Gewunnecht all Joer dëst hellegt Buch virun enger Versammlung opzemaachen an do no de Rot vu Gott ze sichen. 11 A mir hunn am éischte vun de siwwenzeg Bicher fonnt, wou den Äerzengel Michael mam drëtte Jong vum Adam den éischte Mënsch schwätzt, e Kont, datt no fënnefdausendfënnefhonnert Joer de Christus de beléifte Jong vu Gott op d'Äerd komm ass, 12 A mir hu weider geduecht, datt hie vläicht de Gott vun Israel war, dee mam Moses geschwat huet: Du solls d'Ark vum Zeegnes maachen; zwee al an eng hallef soll hir Längt sinn, an eng al an eng hallef Breet dovun, an eng al an eng hallef Héicht. 13 Mat dëse fënnef Alen an eng hallef fir de Bau vun der Ark vum Alen Testament, hu mir erkannt a wousst datt a fënnef dausend Joer an en halleft (dausend) Joer de Jesus Christus an d'Ark oder Tabernakel vun engem Kierper sollt kommen. ; 14 An dofir bestätegen eis Schrëften datt hien de Jong vu Gott ass, an den Här a Kinnek vun Israel. 15 A well no sengem Leed eis Hohepriister iwwer d'Zeeche iwwerrascht waren, déi vu senge Mëttele gemaach goufen, hu mir dat Buch opgemaach fir all d'Generatioune bis op d'Generatioun vu Joseph a Maria, der Mamm vum Jesus, ze sichen, ugeholl datt hie vun der Som vum David; 16 A mir hunn de Kont vun der Schëpfung fonnt, a wéi eng Zäit hien den Himmel an d'Äerd an den éischte Mënsch Adam gemaach huet, an datt vun do un d'Iwwerschwemmung zweedausend zweehonnert an zwielef Joer waren. 17 A vun der Flut un den Abraham, nénghonnert an zwielef. A vun Abraham bis Moses, véierhonnert an drësseg. A vum Moses bis zum Kinnek David, fënnefhonnert an zéng. 18 A vum David bis an d'babylonesch Gefaangenschaft, fënnefhonnert Joer. A vun der babylonescher Gefaangeschaft bis zur Inkarnatioun vu Christus, véierhonnert Joer. 19 D'Zomm vun allem, wat op fënnef dausend an eng hallef (dausend) ass. 20 An esou gesäit et aus, datt de Jesus, dee mir gekräizegt hunn, ass de Jesus Christus, de Jong vu Gott, a wouer an Allmächteg Gott. Amen.