Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas, dat Seng Visiounen heescht VISIOUN 1 1 Deejéinegen, deen mech opgezu hat, huet eng jonk Déngschtmeedchen zu Roum verkaaft; wéi ech si vill Jore méi spéit gesinn hunn, hunn ech mech un si erënnert a si wéi eng Schwëster gärgehat. Eng Zäit méi spéit hunn ech si beim Wäsche am Floss Tyber gesinn; an ech hunn hir meng Hand ausgestreckt an si aus dem Floss erausgeholl. 2 An wéi ech si gesinn hunn, hunn ech bei mir geduecht a gesot: Wéi glécklech wier ech, wann ech sou eng Fra hätt, souwuel wat d'Schéinheet wéi och d'Manéieren ugeet. Dëst hunn ech bei mir geduecht; an ech hunn net méi doriwwer nogeduecht. Awer kuerz drop, wéi ech gaange sinn an iwwer dës Gedanken nogeduecht hunn, hunn ech ugefaangen, dës Kreatur vu Gott ze éieren, andeems ech bei mir geduecht hunn: wéi nobel a schéin si wier. 3 An nodeems ech e Stéck gaange war, sinn ech ageschlof. An de Geescht huet mech matgeholl a mech duerch eng bestëmmt Plaz op déi riets Säit gefouert, duerch déi kee Mënsch konnt goen. Et war eng Plaz tëscht Fielsen, ganz géi an onbeweeglech fir Waasser. 4 Wéi ech laanscht dës Plaz war, sinn ech op eng Fläch komm; an do hunn ech mech op d'Knéie gefall an hunn ugefaangen zum Här ze bieden a meng Sënnen ze beichten. 5 An iwwerdeems ech gebiet hunn, huet sech den Himmel opgemaach, an ech hunn d'Fra gesinn, déi ech begeert hat, wéi si mech vum Himmel aus begréisst a gesot huet: "Hermas, gegréiss!" An ech hunn si ugekuckt a geäntwert: "Fra, wat méchs du hei?" Si huet mir geäntwert: "Ech sinn hei erop bruecht, fir dech virum Här wéinst Sënn ze beschëllegen." 6 Damm, sot ech, wäerts du mech iwwerzeegen? Nee, sot si: mä lauschter d'Wierder, déi ech dir elo soen. Gott, deen am Himmel wunnt, an alles aus dem Näischt erschaf huet, an et fir seng helleg Kierch multiplizéiert huet, ass rosen op dir, well du géint mech gesënnegt hues. 7 An ech hunn hir geäntwert: „Madame, wann ech géint Iech gesënnegt hunn, sot mir, wou, op wéi enger Plaz, oder
wéini ech jeemools en onpassend oder onéierlecht Wuert zu Iech geschwat hunn?“ 8 Hunn ech dech net ëmmer als eng Damm geschätzt? Hunn ech dech net ëmmer als eng Schwëster geéiert? Firwat stellt du dech dann dës béis Saachen géint mech vir? 9 Dunn huet si mir ugelächelt a gesot: De Wonsch no Béisem ass an dengem Häerz opkomm. Schéngt et dir net schlecht, wann e gerechte Mann e béise Wonsch a sengem Häerz opkënnt? 10 Et ass wierklech eng Sënn, an zwar eng ganz grouss, fir sou een; well e gerechte Mann denkt, wat gerecht ass. A wann hien dat mécht a riicht geet, wäert hien den Här am Himmel a sengem ganze Betrib guttgeheescht hunn. 11 Mee wat déi ugeet, déi béis an hiren Häerzer denken, déi huelen sech den Doud an d'Gefangenschaft; an besonnesch déi, déi dës aktuell Welt gär hunn, a sech mat hirem Räichtum freeën, an déi gutt Saachen, déi kommen, net berücksichtegen; hir Séilen wanderen erop an erof, a wëssen net wou se higoe sollen. 12 Dat ass de Fall mat deenen, déi zweesënneg sinn, déi net op den Här vertrauen an hiert eegent Liewen veruechten an vernoléissegen. 13 Mee biet zum Här, an hie wäert deng Sënnen heelen, an d'Sënne vun dengem ganze Haus a vun all senge Hellegen. 14 Soubal si dës Wierder gesot hat, ass den Himmel zougaangen, an ech war komplett vun Trauregkeet an Angscht iwwerwältegt; an ech hunn a mir gesot: Wann dëst mir als Sënn virgeworf gëtt, wéi kann ech dann gerett ginn? 15 Oder wéi soll ech jeemools fäeg sinn, den Här fir meng vill a grouss Sënnen ze bieden? Mat wéi enge Wierder soll ech hien bieden, mir Barmhäerzegkeet ze weisen? 16 Wéi ech iwwer dës Saachen nogeduecht an doriwwer nogeduecht hunn, do stoung e Stull vis-à-vis vu mir, aus der wäissster Woll, sou hell wéi Schnéi. 17 An do koum eng al Fra an engem helle Kleed mat engem Buch an der Hand, si souz eleng do a begréisst mech a sot: "Hermas, gegréiss!" an ech, voller Trauer a mat Kräischen, hunn ech geäntwert: "Gegréiss, Madame!" 18 An si sot zu mir: „Firwat bass du traureg, Hermas, du wars gewinnt gedëlleg, bescheiden a ëmmer frou ze sinn?“ Ech hunn hir geäntwert: „Damm, eng exzellent Fra huet mir eng Virwërf virgeworf, déi mir seet, datt ech géint si gesënnegt hunn.“
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
19 Si huet geäntwert: "Sou eppes soll dem Dénger vu Gott wäit ewech sinn. Mee et kann sinn, datt hire Wonsch an dengem Häerz opkomm ass. Well sou e Gedanke mécht d'Dénger vu Gott schëlleg un der Sënn." 20 Sou en ofgräifleche Gedanke sollt och net am Dénger vu Gott sinn; an deen, deen vum Geescht guttgeheescht gëtt, soll och net dat Béist begeeschteren; virun allem den Hermas, deen sech vun all béise Begierden ofhält a voller Einfachheet a grousser Onschold ass. 21 Trotzdeem ass den Här net sou rosen op dir wéinst dir selwer, wéi wéinst dengem Haus, dat Schlechtes géint den Här a géint seng Elteren begaangen huet. 22 An dofir hues du, aus denger Léift zu dengen Jongen, däin Haus net ermahnt, mä hinnen erlaabt, béis ze liewen; dofir ass den Här rosen op dech, mä hie wäert all d'Béises heelen, wat an dengem Haus gemaach gëtt. Well duerch hir Sënnen an Ongerechtegkeeten bass du komplett a weltleche Saachen opgeschléckt. 23 Mee elo huet d'Barmhäerzegkeet vu Gott sech iwwer dech an iwwer däin Haus erbarmt a dech vill getréischt. Nëmmen du solls net wanderen, mee roueg bleiwen a däin Haus tréischten. 24 Wéi den Aarbechter, deen seng Aarbecht bréngt, se jidderengem ubitt, deen him gefällt; sou solls du, andeems du all Dag léiers, wat gerechtfäerdegt ass, eng grouss Sënn ofzeschneiden. Dofir héier net op, deng Jongen ze ermahnen, well den Här weess, datt si sech mat ganzem Häerz bekéiere wäerten, an datt si am Buch vum Liewen geschriwwe ginn. 25 An nodeems si dat gesot hat, huet si zu mir bäigesat: Wëllt Dir mech virliesen héieren? - Ech hunn hir geäntwert: Madame, dat maachen ech. 26 Lauschtert dann, sot si; an huet d'Buch opgemaach a liest, herrlech, grouss a wonnerbar, sou Saachen, déi ech net a mengem Gedächtnis konnt behalen. Well et ware schrecklech Wierder, sou wéi kee Mënsch se erdroe konnt. 27 Mä ech hunn hir lescht Wierder mir an Erënnerung behalen; well se waren nëmme wéineg, a vu grousser Hëllef fir eis. 28 Kuckt den mächtegen Här, deen duerch seng onsichtbar Kraaft a mat senger aussergewéinlecher Wäisheet d'Welt erschaf huet, a mat sengem glorräiche Rot seng Kreatur verschéinert huet, a mam Wuert vu senger Kraaft den Himmel festgeluecht huet an d'Äerd op de Waasser gegrënnt huet; an duerch dës mächteg Tugend seng Helleg Kierch gegrënnt huet, déi hie geseent huet. 29 Kuckt, hie wäert den Himmel an d'Bierger, d'Hiwwelen an d'Mier ewechhuelen; an alles gëtt senge Erwählten kloer gemaach; fir datt hie hinnen d'Verspriechen, dat hie versprach huet, mat vill Éier a Freed erfëlle kann; wa se et sou maachen, datt se d'Geboter vu Gott halen, déi se mat groussem Glawen ugeholl hunn. 30 An nodeems si fäerdeg war mam Liesen, ass si vum Stull opgestan; an do koumen véier jonk Männer a hunn de Stull no Oste gedroen. 31 An si huet mech bei sech geruff, meng Broscht beréiert a sot zu mir: "Huet meng Liesung Iech gefall?" Ech hunn geäntwert: "Madame, dës lescht Saache gefalen mir; awer dat Virdrun war schwéier a haart." 32 Si sot zu mir: „Déi lescht Saache si fir déi Gerecht, mä déi virdru fir déi Opstänneg an d'Heiden.“
33 An iwwerdeems si mat mir geschwat huet, koumen zwéi Männer op, an hunn si op hir Schëlleren geholl a sinn no Osten gaangen, wou de Stull war. 34 An si ass frou fortgaang; an ënnerwee sot si zu mir: Hermas, sief fräi. VISIOUN 2 1 Wéi ech ënnerwee op Cuma war, ongeféier zur selwechter Zäit wéi ech d'Joer virdrun do war, hunn ech ugefaangen, mech un déi Visioun ze erënneren, déi ech virdru hat. An erëm huet de Geescht mech fortgefouert a mech op déiselwecht Plaz bruecht, wou ech d'Joer virdrun war. 2 An wéi ech op déi Plaz komm war, sinn ech op meng Knéien gefall an hunn ugefaangen zum Här ze bieden a säin Numm ze verherrlechen, datt hie mech fir wäertvoll gehalen huet a mir meng fréier Sënne gewisen huet. 3 An wéi ech vum Gebied opgestan sinn, hunn ech déi al Fra, déi ech d'lescht Joer gesinn hat, vis-à-vis gesinn, wéi si gaangen ass an an engem bestëmmte Buch gelies huet. 4 An si sot zu mir: „Kënnt Dir dës Saache Gottes Erwählten erzielen?“ Ech hunn hir geäntwert: „Damm, ech kann net sou vill Saachen a mengem Gedächtnis behalen, mä gitt mir d'Buch, an ech schreiwen se op.“ 5 Huel et, seet si, a suerg dofir, datt du et mir zeréck bréngs. 6 Soubal ech et kritt hat, sinn ech op eng bestëmmt Plaz um Feld gaangen an hunn all Buschtaf ofgeschriwwen, well ech keng Silben fonnt hunn. 7 An soubal ech fäerdeg war mat deem wat am Buch geschriwwe stoung, gouf d'Buch op eemol aus menger Hand gerappt, awer duerch deen ech net gesinn hunn. 8 No fofzéng Deeg, wéi ech gefastet an den Här mat aller Éierlechkeet gebiet hat, gouf mir d'Wëssen iwwer d'Schrëft opgedeckt. D'Schrëft war dës: 9 Är Nokommen, o Hermas! hunn géint den Här gesënnegt a verroden hir Elteren duerch hir grouss Béisheet. A si goufen als Verréider vun hiren Elteren bezeechent a si weider mat hirem Verrot weidergaangen. 10 An elo hunn si zu hiren anere Sënnen an zu der Verunreinigung vun hirer Boosheet nach Schlechtheet bäigefüügt: sou hunn si de Mooss vun hiren Ongerechtegkeeten opgefëllt. Mee du solls deng Jongen mat all dëse Wierder virwerfen; an deng Fra, déi deng Schwëster soll sinn; a loosst si léieren, hir Zong ze behalen, mat där si verleumdt. 11 A wann si dës Saachen héiert, wäert si sech zréckhalen a wäert Barmhäerzegkeet kréien. 12 An och si wäerten instruéiert ginn, wann Dir se mat dëse Wierder virgeworf hutt, déi den Här Iech gebueden huet, se ze offenbaren. 13 Dann ginn hir Sënne verginn, déi si bis elo begaangen hunn, an d'Sënne vun all den Hellegen, déi bis haut gesënnegt hunn; wa si sech mat ganzem Häerz bekéieren an all Zweiwel aus hirem Häerz ewechhuelen. 14 Well den Här huet bei senger Herrlechkeet fir seng Erwählten geschwuer, nodeems hien dës Kéier festgeluecht huet, datt wann iergendeen elo schonn sënnegt, hie net gerett gëtt. 15 Well d'Berouegung vun de Gerechten huet hiren Enn; d'Deeg vun der Berouegung sinn fir all d'Hellegen erfëllt; awer fir d'Heiden gëtt et Berouegung bis zum leschten Dag.
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
16 Du solls dofir deenen, déi iwwer d'Kierch stinn, soen: Si sollen hir Weeër a Gerechtegkeet orden, fir datt si d'Versprieche mat vill Herrlechkeet voll a ganz empfänken. 17 Bleift also fest, Dir, déi Gerechtegkeet schafft, a maacht se weider, fir datt Äre Fortgang mat den hellegen Engelen ass. 18 Glécklech sidd Dir, déi vill, déi déi grouss Prüfung aushalen, déi virun der Dier steet, a jiddereen, deen säi Liewen net verleegnen wäert. 19 Well den Här huet bei sengem Jong geschwuer, datt jiddereen, deen säi Jong an hien verleegnent, aus Angscht ëm säi Liewen, hien och an der kommender Welt verleegne wäert. 20 Mee déi, déi hien ni verleegnen, wäert hien aus senger iwwerwältegend grousser Barmhäerzegkeet guttgeheescht sinn. 21 Mä du, o Hermas, erënners net un d'Béises, wat deng Jongen gemaach hunn, a vernoléisseg net deng Schwëster, mä passt op, datt si hir fréier Sënne verbesseren. 22 Well si gi vun dëser Léier ënnerriicht, wann Dir net oppasst op dat, wat si béis gemaach hunn. 23 Well d'Erënnerung un d'Béises bréngt den Doud, awer d'Vergiesse dovun bréngt dat éiwegt Liewen. 24 Mee Dir, O Einzelgänger! hutt vill weltlëch Problemer wéinst de Feeler vun Ärem Haus erlidden, well Dir se vernoléissegt hutt, wéi Saachen, déi Iech net gehéiert hunn; an Dir sidd ganz mat Ärem grousse Geschäft beschäftegt. 25 Trotzdeem gitt Dir gerett, well Dir net vum liewege Gott ofgewichen sidd, an Är Einfachheet an eenzegaarteg Bestännegkeet wäerten Iech schützen, wann Dir dorunner bleift. 26 Jo, si wäerten all déi retten, déi sou Saache maachen a an Onschold a Einfachheet wandelen. 27 Déi, déi vun dëser Aart sinn, wäerten all Ongerechtegkeet iwwerwannen a bis zum éiwege Liewen weiderféieren. 28 Glécklech sinn all déi, déi Gerechtegkeet maachen, si ginn net fir ëmmer ëmbruecht. 29 Mee du wäerts soen: Kuckt, et kënnt eng grouss Prüfung. Wann et dir gutt fällt, da verleegnen hien nach eng Kéier. 30 Den Här ass no bei deenen, déi sech zu him wenden, sou wéi et am Buch vum Heldam a Modal geschriwwe steet, déi dem Vollek vun Israel an der Wüst prophezeit hunn. 31 Ausserdeem, Bridder, gouf mir, wéi ech geschlof hunn, vun engem ganz schéine jonke Mann opgedeckt, deen zu mir sot: "Wat hältst du vun där aler Fra, vun där du d'Buch kritt hues; wien ass si?" Ech hunn geäntwert: "Eng Sibyl." 32 „Du irrs dech“, sot hien, „si ass et net.“ Ech hunn geäntwert: „Wien ass si dann, Här?“ Hien huet mir geäntwert: „Et ass d'Kierch vu Gott.“ 33 An ech sot zu him: Firwat gesäit si dann al aus? Si ass dofir, sot hien, eng al Fra, well si déi Éischt vun all der Schöpfung war, an d'Welt gouf fir si gemaach. 34 Duerno hunn ech eng Visioun doheem a mengem eegenen Haus gesinn, an déi al Fra, déi ech virdru gesinn hat, ass bei mech komm a mech gefrot, ob ech hiert Buch schonn den Eelsten vun der Kierch geliwwert hätt? An ech hunn geäntwert, datt ech dat nach net gemaach hätt. 35 Si huet geäntwert: „Du hues gutt gemaach, well ech hunn dir nach e puer Wierder ze soen. Mee wann ech all
d'Wierder fäerdeg hunn, wäerten se vun den Erwählten kloer verstane ginn.“ 36 An du solls zwee Bicher schreiwen, an eent un de Clemens an eent un de Grapte schécken. Well de Clemens soll se an déi auslännesch Stied schécken, well et him erlaabt ass, dat ze maachen; awer de Grapte soll d'Witfraen an d'Weesen ermahnen. 37 Mee du solls an dëser Stad mat den Eelsten vun der Kierch virliesen. VISIOUN 3 1 D'Visioun, déi ech gesinn hunn, Bridder, war dës. 2 Wéi ech dacks gefastet an zum Här gebiet hat, datt hie mir déi Offenbarung géif weisen, déi hie mir duerch déi al Fra versprach hat, ze weisen; an der selwechter Nuecht ass si mir erschéngen a sot zu mir: 3 Well du dech sou ustrengs a sou begierlech bass, alles ze wëssen, da komm op d'Feld, wou du wëlls, an ëm déi sechst Stonn wäert ech dir erschéngen a weisen dir, wat du muss gesinn. 4 Ech hunn si gefrot: "Damm, a wéi engem Deel vum Feld?" Si huet geäntwert: "Wou och ëmmer Dir wëllt, wielt nëmmen eng gutt an eng privat Plaz." An ier ech ugefaangen hunn ze schwätzen an hir d'Plaz ze soen, sot si zu mir: "Ech kommen wou Dir wëllt." 5 Ech war also, Bridder, um Feld, an hunn d'Stonnen agehalen a sinn op déi Plaz komm, wou ech hatt virgeschriwwen hat. 6 An ech hunn eng Bänk gesinn, déi do stoung; et war e Léngekëssen, an driwwer war eng Decken aus feinem Léngen ausgebreet. 7 Wéi ech dës Saachen op dës Manéier ubruecht gesinn hunn, an datt keen do war, sinn ech erstaunt ginn, an meng Hoer sinn an d'Spëtzt gestanen, an eng Aart Entsetzen huet mech erfaasst; well ech eleng war. 8 Mä wéi ech zu mir selwer komm sinn, un d'Herrlechkeet vu Gad erënnert hunn a Courage fonnt hunn, sinn ech op d'Knéie gefall an hunn erëm ugefaangen, meng Sënnen ze beichten, wéi virdrun. 9 An iwwerdeems ech dat gemaach hunn, koum déi al Fra mat de sechs jonke Männer, déi ech virdru gesinn hat, dohinner, a si stoung hannert mir, wéi ech gebiet hunn, an huet mech héieren bieden a meng Sënne virum Här beichten. 10 An huet mech ugegraff a gesot: "Bitt elo nëmme fir deng Sënnen; biet och fir Gerechtegkeet, fir datt du en Deel vun hir an dengem Haus kréies." 11 An si huet mech vun der Plaz opgehuewen, mech un der Hand geholl a mech op de Sëtz bruecht; a sot zu de jonke Männer: Gitt a baut. 12 Soubal si fort waren, a mir eleng waren, sot si zu mir: "Setz dech hei." Ech hunn hir geäntwert: "Damm, loosst déi Eelst als éischt sëtzen." Si huet geäntwert: "Setz dech, wéi ech Iech bieden." 13 An wéi ech mech op déi riets Säit setzen wollt, huet si mir dat net erlaabt, mä huet mir mat hirer Hand e Zeechen gemaach, datt ech op déi lénks sëtze soll. 14 Wéi ech doriwwer nogeduecht hunn a voller Trauer war, datt si mech net erlaabt huet, op déi riets Säit ze sëtzen, sot si zu mir: Hermes, firwat bass du traureg?
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
15 D'Plaz op der rietser Säit ass hinnen, déi Gott scho erreecht hunn a fir säin Numm gelidden hunn. Mee et bleift dir nach vill iwwreg, ier du, Banat, mat hinne sëtze kanns. 16 Mee maach weider sou wéi s du et an denger Éierlechkeet méchs, an du wäerts mat hinne sëtzen: wéi all déi aner, déi hir Wierker maachen, a wäerten dat droen, wat se gedroen hunn. 17 Ech sot zu hir: Madame, ech géif wëssen, wat si gelidden hunn? Lauschtert dann, sot si: wëll Déieren, Geisel, Prisong a Kräizer fir säin Numm. 18 Aus dësem Grond gehéiert hinnen déi riets Hand vun der Hellegkeet, an all deenen aneren, déi fir den Numm vu Gott leiden; awer déi lénks gehéiert deenen aneren. 19 D'Geschenker an d'Verspriechen gehéieren awer béiden, deenen op der rietser Säit an deenen op der lénkser Säit; nëmmen datt si, déi op der rietser Säit sëtzen, e bëssen Herrlechkeet iwwer déi aner hunn. 20 Mee du wëlls mat hinnen op der rietser Säit sëtzen, an trotzdem sinn deng Mängel vill. Mee du wäerts vun dengen Mängel gereinegt ginn, sou wéi och all déi, déi net zweiwelen, vun all de Sënnen gereinegt ginn, déi se bis haut begaangen hunn. 21 An nodeems si dat gesot hat, wollt si fortgoen. 22 Dofir sinn ech virun hire Féiss gefall a si ëm den Härgott gebiet, datt si mir déi Visioun géif weisen, déi si versprach hat. 23 Dunn huet si mech nach eng Kéier un der Hand geholl, mech opgehuewen a mech op de Sëtz op der lénkser Säit sëtze gelooss; an huet e glänzende Staaf an d'Luucht gehalen a mir gesot: "Siest du dat Grousst?" Ech hunn geäntwert: "Damm, ech gesinn näischt." 24 Si huet geäntwert: „Sies du net vis-à-vis vun dir en groussen Tuerm, deen um Waasser mat glänzende véiereckege Steng gebaut ass?“ 25 Den Tuerm gouf nämlech vun dëse sechs jonke Männer, déi mat hir komm sinn, op engem Quadrat gebaut. 26 Mä vill Dausend aner Männer hunn Steng bruecht; e puer hunn se aus der Déift gezunn, anerer hunn se vum Buedem gedroen a se de sechs jonke Männer ginn. An déi hunn se geholl a gebaut. 27 Wat déi Steng ugeet, déi aus der Déift erausgezunn goufen, hunn si all an d'Gebai geluecht; well se ware poléiert, an hir Quadrater hunn sech genee ugepasst, an esou war een esou mat deem aneren verbonnen, datt kee Plaz ze gesinn war, wou se zesummegefall sinn, sou datt den ganzen Tuerm ausgesinn huet, wéi wann e vun engem Steen gebaut wier. 28 Mee wat déi aner Steng ugeet, déi vum Buedem ewechgeholl goufen, hunn si e puer dovun ofgewisen, anerer hunn si an d'Gebai agebaut. 29 Wat déi ugeet, déi refuséiert goufen, hunn si e puer erausgeschnidden a wäit vum Tuerm ewech gehäit; awer vill aner dovunner hunn sech ronderëm den Tuerm geluecht, déi si beim Bau net benotzt hunn. 30 E puer dovunner ware rau, anerer haten Splécken dran, anerer ware wäiss a ronn, net gëeegent fir de Bau vum Tuerm. 31 Mä ech hunn déi aner Steng wäit ewech vum Tuerm ewechgehäit gesinn, an op d'Strooss gefall, an awer net weider um Wee gaange sinn, mä vum Wee an eng wüst Plaz gerullt goufen.
32 Anerer hunn ech an d'Feier falen gesinn, wou se gebrannt hunn; anerer sinn beim Waasser gefall, konnten sech awer net dran rullen, obwuel se ganz gär an d'Waasser gefall sinn. 33 An nodeems si mir dës Saache gewisen hat, wollt si fortgoen; mee ech sot zu hir: Madame, wat bréngt et mir, dës Saache gesinn an net verstoen, wat se bedeiten? 34 Si huet geäntwert a mir gesot: "Dir sidd ganz schlau, well Dir déi Saachen wësse wëllt, déi mam Tuerm ze dinn hunn." Jo, hunn ech gesot, Madame, fir datt ech se de Bridder verkënnegen, an datt si sech freeën, an datt si Gott mat grousser Herrlechkeet verherrlechen, wann si dës Saachen héieren. 35 Dunn huet si gesot: Vill wäerten dat wierklech héieren, an wann se dat héieren hunn, wäerten e puer sech freeën, an anerer kräischen. An awer och dës, wa se sech bekéieren, wäerten och frou sinn. 36 Lauschtert also, wat ech iwwer d'Parabel vum Tuerm soen wäert, a sidd duerno net méi bei mir iwwer d'Offenbarung intimidéiert. 37 Well dës Offenbarunge hunn en Enn, well se erfëllt sinn. Mee du häss net op, Offenbarunge ze verlaangen, well du ganz dréngend bass. 38 Wat den Tuerm ugeet, deen Dir gebaut gesitt, sinn ech et, nämlech d'Kierch, déi Iech souwuel elo wéi och bis elo erschénge sinn. Frot dofir, wat Dir iwwer den Tuerm wëllt, an ech wäert et Iech verroden, fir datt Dir Iech mat den Hellegen freeë kënnt. 39 Ech sot zu hir: „Fra, well Dir mech eemol wäertvoll fonnt hutt, vun Iech d'Offenbarung vun all dësen Saachen ze kréien, erkläert se mir.“ 40 Si huet mir geäntwert: Alles, wat dir soll opgedeckt ginn, soll opgedeckt ginn; nëmmen däin Häerz soll beim Här sinn, an zweifelt net un deem, wat Dir gesitt. 41 Ech hunn si gefrot: „Fra, firwat ass den Tuerm um Waasser gebaut?“ Si huet geäntwert: „Ech hunn Iech virdru gesot, datt Dir ganz schlau wiert, grëndlech iwwer d'Gebai nozefroen, dofir wäerts Dir d'Wourecht fannen.“ 42 Lauschtert also, firwat den Tuerm um Waasser gebaut ass: well Äert Liewen ass a gëtt duerch Waasser gerett. Well en ass gegrënnt duerch d'Wuert vum allmächtegen an éierbaren Numm, a gëtt vun der onsichtbarer Kraaft a Kraaft vu Gott ënnerstëtzt. 43 An ech hunn hir geäntwert a gesot: „Dës Saache si ganz bewonnernswert; awer, Madame, wien sinn déi sechs jonk Männer, déi bauen?“ 44 Si sinn, sot si, d'Engele vu Gott, déi fir d'éischt ernannt goufen, an deenen den Här all seng Kreaturen iwwerginn huet, fir se ze gestalten an opzebauen, an iwwer si ze regéieren. Well duerch dës soll de Bau vum Tuerm fäerdeg sinn. 45 A wien sinn déi aner, déi hinne Steng bréngen? 46 Si sinn och déi helleg Engelen vum Här; mä déi aner si méi excellent wéi dës. Dofir, wann de ganze Bau vum Tuerm fäerdeg ass, wäerte si all zesumme nieft dem Tuerm festen a Gott verherrlechen, well de Bau vum Tuerm fäerdeg ass. 47 Ech hunn hatt gefrot a gesot: Ech géif wëssen, wéi et mat de Steng ausgesäit, a wat hir Bedeitung ass? 48 Si huet geäntwert a mir gesot: Bass du besser wéi all déi aner, datt dir dat opgedeckt soll ginn? Well aner sinn der
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
virun dir, a besser wéi du, deenen dës Visiounen opgedeckt solle ginn. 49 Trotzdeem, fir datt den Numm vu Gott verherrlecht ka ginn, ass en dir opgedeckt ginn, a wäert en dir opgedeckt ginn, fir déi, déi zweifelhaft sinn a sech Gedanken iwwer dës Saachen maachen oder net. 50 Sot hinnen, datt all dës Saache wouer sinn, an datt näischt dran ass, wat net wouer ass; awer all sinn fest a wierklech begrënnt. 51 Lauschtert elo dann iwwer d'Steng, déi am Gebai sinn. 52 Déi véiereckeg a wäiss Steng, déi genee an hire Verbindungen iwwereneestëmmen, sinn d'Apostelen, d'Bëscheef, d'Dokteren an d'Paschtéier, déi duerch d'Barmhäerzegkeet vu Gott erakomm sinn, an déi vun Gott erwählten, souwuel déi, déi entschlof sinn, wéi och déi, déi nach bleiwen, helleg a bescheiden gedéngt hunn; an ëmmer mat hinne averstane waren, Fridden an sech selwer haten, an sech géigesäiteg héieren hunn. 53 Aus deem Grond treffen hir Gelenker genee zesummen beim Bau vum Tuerm. 54 Déi, déi aus der Déift gezunn a an d'Gebai geluecht ginn, an deenen hir Fugen mat den anere Steng iwwereneestëmmen, déi scho gebaut sinn, sinn déi, déi scho verschlof sinn a fir den Numm vum Här gelidden hunn. 55 A wat sinn déi aner Steng, Madame, déi aus der Äerd bruecht ginn? Ech géif wëssen, wat dat sinn. 56 Si huet geäntwert: „Déi, déi um Buedem leien an net poléiert sinn, sinn déi, déi Gott guttgeheescht huet, well si am Gesetz vum Här gewandelt sinn an hir Weeër a senge Geboter geriicht hunn.“ 57 Déi, déi bruecht a beim Bau vum Tuerm gesat ginn, sinn déi Jonk am Glawen an déi Gleeweg. An dës gi vun den Engelen ermahnt, gutt ze maachen, well keng Ongerechtegkeet bei hinne fonnt gëtt. 58 Mä wien sinn déi, déi si verworf hunn a beim Tuerm geluecht hunn? 59 Si sinn déi, déi gesënnegt hunn a bereet sinn, sech ze bekéieren; dofir sinn se net wäit vum Tuerm ewechgehäit, well se fir de Bau nëtzlech sinn, wa se sech bekéieren. 60 Déi, déi sech nach net bekéiere mussen, wa se sech bekéiere wäerten, ginn am Glawen staark; dat heescht, wa se sech elo bekéiere wärend den Tuerm gebaut gëtt. Well wa de Bau fäerdeg ass, da gëtt et kee Plaz fir si eranzesetzen, mä si ginn ofgewisen; well nëmmen deen huet dëst Privileg, deen elo eraus an den Tuerm geet. 61 Mee wëllt Dir wëssen, wien dat sinn, déi erausgeschnidden a wäit vum Tuerm ewechgehäit goufen? Damm, hunn ech gesot, ech wëll et. 62 Si sinn d'Kanner vun der Ongerechtegkeet, déi nëmmen un d'Heuchelei gegleeft hunn, awer net vun hire béise Weeër ofgewichen sinn; aus dësem Grond gi si net gerett, well si wéinst hire Sënne fir d'Gebai net nëtzlech sinn. 63 Dofir gi se ausgeschloss a wäit ewechgehäit, wéinst dem Roserei vum Här, a well se hien géint si zum Roserei provozéiert hunn. 64 Wat déi grouss Zuel vun anere Steng ugeet, déi Dir ronderëm den Tuerm gesinn hutt, awer net an d'Gebaier gesat goufen; déi, déi robust sinn, sinn déi, déi d'Wourecht kannt hunn, awer net dran bliwwe sinn, nach mat den Hellegen verbonnen sinn, an dofir onnëtz sinn.
65 Déi, déi Spalten an sech hunn, sinn déi, déi sech géigesäiteg onentschlossen a Fridden net erliewen; déi frëndlech sinn, wa se mat hire Bridder präsent sinn, awer soubal se sech vuneneen trennen, bleift hir Béisheet an hiren Häerzer bestoen: dat sinn d'Spalten, déi een an dëse Steng gesäit. 66 Déi, déi vermühlt a kleng sinn, sinn déi, déi wierklech gegleeft hunn, awer trotzdem a groussen Mooss voller Béisheet sinn: aus dësem Grond si se vermühlt an net ganz. 67 Mä wat sinn déi wäiss a ronn Steng, Madame, a wéi eng sinn net gëeegent fir de Bau vum Tuerm? 68 Si huet geäntwert a gesot: „Wéi laang wäerts du nach domm a verständnislos sinn, alles froen an näischt verstoen?“ 69 Si sinn déi, déi zwar Glawen hunn, awer dobäi de Räichtum vun dëser aktueller Welt hunn. Wann dofir Problemer entstinn, wéinst hirem Räichtum a sengem Handel, verleegnen si den Här. 70 Ech hunn hir geäntwert a gesot: „Wéini wäerte si dem Här nëtzlech sinn? Wann hire Räichtum ewechgeholl gëtt,“ sot si, „un deem si Freed hunn“, dann wäerte si dem Här nëtzlech sinn, fir säi Gebai ze bauen. 71 Well wéi e ronne Steen, ausser e gëtt ewechgeschnidden a bëssen ofgehäit, säi Volumen net véiereckeg ka gemaach ginn, sou kënnen déi, déi op dëser Welt räich sinn, ausser hire Räichtum gëtt ofgeschnidden, dem Här net nëtzlech gemaach ginn. 72 Léier dat aus denger eegener Erfahrung: wéi s du räich waars, wars du onnëtz; mee elo bass du rentabel a gëeegent fir d'Liewen, dat s du ugeholl hues; well och du waars eemol ee vun dëse Steng. 73 Wat déi aner Steng ugeet, déi Dir wäit ewech vum Tuerm gehäit gesinn hutt, wéi se um Wee gerannt sinn a vun do aus an d'Wüst gefall sinn, dat sinn déi, déi wierklech gegleeft hunn, awer duerch hiren Zweiwel de richtege Wee verlooss hunn, well se geduecht hunn, datt se e bessere kéinte fannen. Awer si wanderen a si miserabel, a ginn op isoléiert Weeër. 74 Dann, wat déi Steng ugeet, déi an d'Feier gefall sinn a verbrannt goufen, dat sinn déi, déi fir ëmmer vum liewege Gott fortgaange sinn; an et kënnt hinnen ni an d'Häerzer, sech ze bekéieren, wéinst der Léift, déi si zu hire Begierden an hire Béisen, déi si maachen, hunn. 75 A wat sinn déi aner, déi vum Waasser gefall sinn a net an d'Waasser rulle konnten? 76 Si sinn déi, déi d'Wuert héieren hunn a bereet waren, am Numm vum Här gedeeft ze ginn; awer well se déi grouss Hellegkeet berécksiichtegen, déi d'Wourecht verlaangt, hunn se sech zréckgezunn a sinn erëm hire béise Begierden nogaangen. 77 Sou huet si d'Erklärung vum Tuerm fäerdeg gemaach. 78 Mä well ech nach ëmmer dréngend war, hunn ech si gefrot: Ass et erlaabt, all déi Steng, déi sou ewechgehäit goufen a fir de Bau vum Tuerm net gëeegent waren, ze bereien; a wäerten déi an dësem Tuerm Plaz fannen? 79 Si kënnen sech bekéieren, sot si, awer si kënnen net an dësen Tuerm kommen; awer si ginn an engem vill méi nidderegen Rang gesat, an duerno wäerte si geplot sinn, an d'Deeg vun hire Sënne erfëllt hunn. 80 An aus dësem Grond gi se ewechgeholl, well se d'Wuert vun der Gerechtegkeet ugeholl hunn; an dann gi se aus hire
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
Leed befreit, wa se e richtegt Gefill an hirem Häerz hunn, wat se falsch gemaach hunn. 81 Mee wa si dëse Sënn net an hiren Häerzer hunn, gi si wéinst der Häert vun hirem Häerz net gerett. 82 Wéi ech hir also no all dëse Saachen gefrot hat, sot si zu mir: "Wëlls du nach eppes anescht gesinn?" An well ech et wollt gesinn, sinn ech ganz frou ginn. 83 Do huet si mech ugekuckt, e bësse gelächelt a gesot: "Sies du siwe Fraen um Tuerm?" "Damm", sot ech, "ech gesinn se." 84 Dësen Tuerm, huet si geäntwert, gëtt vun hinne gedroen, laut dem Gebot vum Här: héiert dofir hir Wierkung. 85 Déi éischt vun hinnen, déi sech mat hirer Hand festhält, heescht Glawen, duerch si ginn déi Erwählten gerett. Déi nächst, déi ugegurt ass a männlech ausgesäit, heescht Abstinenz: si ass d'Duechter vum Glawen. 86 Wien hir also follegt, wäert säi ganzt Liewen glécklech sinn, well hie sech vun all béise Wierker enthält, well hie gleeft, datt wann hie sech vun all Begierde verhënnert, hie vum éiwege Liewen Ierwe wäert sinn. A wat, Madame, hunn ech gefrot, sinn déi aner fënnef? 87 Si sinn, huet si geäntwert, d'Duechtere vuneneen. Déi éischt vun hinnen heescht Einfachheet; déi nächst Onschold; déi drëtt Bescheidenheet; dann Disziplin; an déi lescht vun allen ass Léift. Wann Dir also d'Wierker vun hirer Mamm erfëllt hutt, wäerts Dir fäeg sinn alles ze maachen. 88 Dame, sot ech, ech géif wëssen, wat fir eng speziell Tugend all eenzel vun dësen huet. 89 Lauschter dann, huet si geäntwert; si hunn déiselwecht Tugenden, an hir Tugenden sinn zesummegebonnen, a verfollegen sech een aneren, sou wéi se gebuer goufen. 90 Vum Glawen kënnt Abstinenz; aus Abstinenz, Einfachheet; aus Einfachheet, Onschold; aus Onschold, Bescheidenheet; aus Bescheidenheet, Disziplin a Léift. Dofir sinn d'Wierker vun dësen helleg, a keusch a richteg. 91 Wien also dësen déngt a sech un hire Wierker hält, dee soll säi Wunnsëtz am Tuerm mat den Hellege vu Gott hunn. 92 Dunn hunn ech si iwwer d'Zäiten gefrot, ob d'Enn elo no wier; 93 Mä si huet mat lauter Stëmm geruff a gesot: "O domme Mann! Gesäis du den Tuerm net, wéi e Gebai? Wann den Tuerm also fäerdeg ass a gebaut ass, da wäert en Enn hunn; an tatsächlech wäert e geschwënn fäerdeg sinn." 94 Mee stellt mir keng Froen méi. Dat wat gesot gouf, kéint dir an all den Hellegen duergoen, fir äre Geescht ze erfrëschen. Well dës Saache goufen net nëmmen dir opgedeckt, mee fir datt du se allen offenbar maache kanns. 95 Well dofir, o Hermes, no dräi Deeg musst du dës Wierder verstoen, déi ech ufänken, zu dir ze schwätzen, fir datt du se an den Oueren vun den Hellegen schwätze kanns; fir datt, wann se se héieren an erfëllt hunn, si vun hiren Ongerechtegkeeten gereinegt kënne ginn, an du zesumme mat hinnen. 96 Lauschtert mech dofir, o meng Jongen, ech hunn iech a vill Einfachheet, Onschold a Bescheidenheet erzunn, aus Léift zu Gott, déi a Gerechtegkeet op iech erofgefall ass, fir datt Dir vun all Sënn a Béisheet geheiligt a gerechtfäerdegt gitt; awer Dir wäert net mat Äre béise Doten ophalen. 97 Elo also lauschtert mir zou, a sidd Fridde mateneen, a besicht een aneren, a empfänkt een aneren, a genéisst net nëmmen d'Kreaturen vu Gott.
98 Gitt fräiwëlleg deenen, déi Bedürfteg sinn. Well verschidde Leit kréien duerch ze fräiwëlleg Ernärung eng Krankheet an hirem Fleesch a schueden hirem Kierper; während d'Fleesch vun aneren, déi kee Iessen hunn, verwelkt, well se genuch Nährstoffer feelen, an d'Kierper gi verbraucht. 99 Dofir ass dës Onmütigkeit schiedlech fir iech, déi hunn, an net mat deenen deelen, déi et brauchen. Maacht iech prett fir d'Uerteel, dat iwwer iech kënnt. 100 Dir, déi méi Eminent sidd, sicht déi, déi Honger hunn, soulaang den Tuerm nach net fäerdeg ass. Well wann den Tuerm fäerdeg ass, wäert Dir bereet sinn, Gutt ze maachen, an Dir wäert keng Plaz dran fannen. 101 Passt also op, Dir, déi Iech mat Ärem Räichtum freeën, datt déi, déi a Nout sinn, net stéinen an hiert Seufzen bei Gott eropkënnt, an Dir mat Ärem Besëtz virum Tor vum Tuerm ausgeschloss sidd. 102 Kuckt, ech warnen iech elo, déi iwwer d'Kierch gesat sinn a gär déi héchst Plazen hunn: Sidd net wéi déi, déi Béises maachen. 103 A si droen hiert Gëft tatsächlech a Këschten, awer Dir enthält Äert Gëft an Är Infektioun an Ären Häerzer, a wëllt se net purifizéieren, a vermëscht Äre Sënn mat engem puren Häerz, fir datt Dir Barmhäerzegkeet beim Groussen Kinnek fannt. 104 Passt op, meng Kanner, datt Är Streidereien iech net Äert Liewe beréieren. Wéi kënnt Dir déi Erwählten vu Gott ënnerriichten, wann Dir selwer Korrektur braucht? Dofir ermahnt Iech géigesäiteg a sidd a Fridden ënnereneen, fir datt ech, virun Ärem Papp, dem Här Rechenschaft fir iech ofleeë kann. 105 An nodeems si fäerdeg mat mir geschwat hat, koumen déi sechs jonk Männer, déi gebaut hunn, a si an den Tuerm gedroen; a véier aner hunn de Stull geholl, op deem si souz, an och si sinn erëm an den Tuerm gaangen. Ech hunn d'Gesiichter vun hinnen net gesinn, well hire Réck zu mir war. 106 Wéi si fortgaangen ass, hunn ech si gefrot, ob si mir géif erklären, wat et mat den dräi Gestalten ze dinn huet, an deenen si mir erschénge war. 107 Mä si huet mir geäntwert a gesot: Iwwer dës Saache musst du een aneren froen, fir datt se dir opgedeckt ginn. 108 Elo, Bridder, an der éischter Visioun vum leschte Joer, ass si mir ganz al erschéngen, a souz op engem Stull. 109 An enger anerer Visioun hat si zwar e jugendlecht Gesiicht, mä hiert Fleesch an hir Hoer ware al; mä si huet mat mir geschwat, wéi si stoung, a war méi frou wéi déi éischt Kéier. 110 An der drëtter Visioun war si a jiddfer Hinsicht vill méi jonk a schéin fir d'Aen; nëmmen hat si d'Hoer vun enger aler Persoun; awer si huet frëndlech ausgesinn a souz op engem Stull. 111 Dofir war ech ganz traureg iwwer dës Saachen, bis ech d'Visioun verstanen hunn. 112 Dofir hunn ech déiselwecht al Fra an enger Visioun vun der Nuecht gesinn, déi zu mir sot: "All Gebied brauch Demütigung. Faaschten also, an du wäerts vum Här léieren, wat du froes." Ech hunn dofir een Dag gefaaschten. 113 Déi selwecht Nuecht ass mir e jonke Mann opgedaucht a sot: "Firwat verlaangs du sou dacks Offenbarungen an dengen Gebieder? Pass op, datt du dem Kierper net schued,
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
wann du vill Saache froes." Dës Offenbarunge solle du duergoen. 114 Kënnt Dir méi bemierkenswäert Offenbarunge gesinn wéi déi, déi Dir scho kritt hutt? 115 Ech hunn him geäntwert a gesot: Här, ech froen nëmmen dës eng Saach wéinst den dräi Figuren vun der aler Fra, déi mir erschéngen ass, fir datt d'Offenbarung komplett ka sinn. 116 Hien huet mir geäntwert: „Du bass net ouni Verstand, mee deng Zweiwel maachen dech dat, well du däin Häerz net mam Här verbonnen bass.“ 117 Ech hunn geäntwert a gesot: Mä mir wäerten dës Saache méi genau vun dir léieren. 118 Lauschtert dann, seet hien, iwwer d'Zuelen, iwwer déi Dir frot. 119 An als éischt, an der éischter Visioun ass si dir an der Gestalt vun enger aler Fra erschéngen, déi op engem Stull souz, well däin ale Geescht wéinst dengen Schwächten an dem Zweiwel vun dengem Häerz verfalen a Kraaftlos war. 120 Well, wéi déi, déi al sinn, keng Hoffnung hunn, sech ze erneieren, a soss näischt wéi hiren Ofbroch erwaarden; sou hues du, well du duerch deng weltlëch Affären geschwächt bass, dech der Faulheet ënnerginn an hues deng Suergen net op den Här ofgeworf: an däi Sënn gouf duercherneen, an du gëss an denger Trauregkeet al. 121 Mä, Här, ech géif wëssen, firwat si op engem Stull souz? 122 Hien huet geäntwert, well jiddereen, deen schwaach ass, sech wéinst senger Krankheet op e Stull setzt, fir datt seng Schwächt ënnerstëtzt ka ginn. Kuckt dofir d'Bild vun der éischter Visioun. 123 An der zweeter Visioun hues du si stoe gesinn, mat engem jonke Gesiicht a méi freudig wéi si fréier; mä hiert Fleesch an hir Hoer ware ganz al. Lauschtert och dës Parabel, sot hien. 124 Wann iergendeen al gëtt, verzweifelt hien u sech selwer wéinst senger Schwächt an Aarmut, an erwaart näischt anescht wéi den leschten Dag vu sengem Liewen. 125 Mä op eemol gëtt him en Ierfschaft iwwerlooss, an hie héiert dovun, an hie steet op; a well hie frou gëtt, kritt hien nei Kraaft. An hie sëtzt elo net méi erof, mä steet do, a gëtt vu sengem fréiere Leed befreit; a sëtzt net méi, mä handelt männlech. 126 Also, nodeems Dir d'Offenbarung héieren hutt, déi Gott Iech opgedeckt huet, well Gott Matgefill mat Iech hat an Äre Geescht erneiert huet, hutt Dir Är Schwächten ofgeluecht, an Dir hutt Kraaft kritt, an Dir sidd am Glawen gestäerkt ginn; a Gott, wéi hien Är Kraaft gesinn huet, huet sech gefreet. 127 Aus dësem Grond huet hien iech de Bau vum Tuerm gewisen, an hie wäert iech aner Saache weisen, wa dir mat ganzem Häerz Fridden ënnereneen hutt. 128 Mä an der drëtter Visioun hues du si nach méi jonk gesinn, schéin a frëndlech, a mat engem rouegen Ausgesinn. 129 Well, wéi wann him eng traureg Noriicht kéim, vergiesst hien direkt seng Trauregkeet a kuckt op näischt anescht wéi op déi gutt Noriicht, déi hie héieren huet; an am Rescht gëtt hie getréischt, a säi Geescht gëtt duerch d'Freed, déi hie kritt huet, erneiert: sou sidd Dir och am Geescht erfrëscht ginn, andeems Dir dës gutt Saachen gesinn hutt.
130 An datt Dir hatt op enger Bänk sëtze gesinn hutt, dat bedeit eng staark Positioun; well eng Bänk véier Féiss huet a fest steet. An och d'Welt selwer gëtt vun de véier Elementer gedroen. 131 Déi, déi sech vollkommen bekéieren, wäerten jonk sinn; an déi, déi sech mat hirem ganzen Häerz vun hire Sënne wenden, wäerten etabléiert ginn. 132 An elo wou Dir d'Offenbarung voll hutt, frot net méi no, datt Iech eppes weideres opgedeckt gëtt. 133 Mee wann eppes opgedeckt soll ginn, da gëtt et iech kloer gemaach. VISIOUN 4 1 Ech hunn eng Visioun gesinn, Bridder, zwanzeg Deeg no der viregter Visioun; e Symbol vun der Drang, déi no kënnt. Ech war um Wee um Feld ënnerwee. 2 Vum ëffentleche Wee bis dohin, wou ech gaange sinn, sinn et ongeféier zéng Stadien; et ass e Wee, deen nëmme wéineg besicht gëtt: 3 An wéi ech eleng ënnerwee war, hunn ech den Här gebiet, datt hie géif d'Offenbarungen bestätegen, déi hie mir duerch seng helleg Kierch gewisen hat: 4 An hie géif all senge Dénger, déi beleidegt waren, d'Reue ginn, fir datt säin groussen an éierbare Numm verherrlecht ka ginn, a well hie mech wäertvoll gehalen huet, deem hie seng Wonner kéint weisen, an datt ech hie kéint éieren an him Merci soen. 5 An do huet mir, wéi eng Stëmm, geäntwert: "Zweifel net, Hermas." Dofir hunn ech ugefaangen ze denken a bei mir selwer ze soen: "Firwat soll ech zweifelen, well ech vum Här sou berouegt sinn a sou herrlech Saache gesinn hunn?" 6 Ech war nach just e bësse méi wäit gaangen, Bridder, wéi ech e Stëbs an den Himmel eropsteigen gesinn hunn. Ech hunn ugefaangen ze froen: Kënnt do eng Véizucht, déi sou e Stëbs opwerft? 7 Et war ongeféier eng Furlong vu mir ewech. An ech hunn de Stëbs ëmmer méi eropgoe gesinn, sou datt ech ugefaangen hunn ze verdächtegen, datt eppes Besonnesches drun wier. 8 An d'Sonn huet e bëssen geschéngt: an ech hunn e grousst Déier gesinn, wéi e Wal; a Feierheeschrecken koumen aus sengem Mond eraus. D'Déier war ongeféier honnert Fouss héich, an et hat e Kapp wéi e grousst Äerdgefäss. 9 Ech hunn ugefaange ze kräischen an dem Här ze bieden, datt hie mech dovunner befreit. Dunn hunn ech mech un d'Wuert erënnert, dat ech héieren hat: Zweifel net, Hermas. 10 Dofir, Bridder, hunn ech e göttleche Glawen ugedoen an drun erënnert, wien et war, deen mir grouss Saache geléiert hat, an hunn mech kierperlech dem Déier iwwerginn. 11 Elo koum d'Béischt sou vir, wéi wann et op eemol eng Stad hätt verschlénge kënnen. 12 Ech sinn bei et komm, an d'Béischt huet säi ganze Kierper op de Buedem ausgestreckt an huet näischt ausser senger Zong erausgestreckt, an huet sech net eemol beweegt, bis ech ganz laanscht et gaangen war. 13 D'Béischt hat véier Faarwen op sengem Kapp; fir d'éischt schwaarz, dann eng rout a bluddeg Faarf, dann eng gëllen, an dann eng wäiss.
Dat éischt Buch vum Schäfert vun Hermas - Visiounen
14 Nodeems ech laanschtgaange war a ronn drësseg Fouss viru gaang war, koum mir eng Jongfra, gutt ugedoen, wéi wann si grad aus hirem Brautzëmmer erauskoum, ganz a Wäiss, mat wäisse Schong, engem Schleier iwwer d'Gesiicht a mat glänzende Hoer bedeckt. 15 Elo wousst ech aus menge fréiere Visiounen, datt et d'Kierch war, an duerno gouf ech nach méi frou. Si huet mech begréisst a gesot: "Sief gegrüsst, o Mann!" Ech hunn d'Begréissung zréckginn a gesot: "Dame, gegrüsst!" 16 Si huet geäntwert a mir gesot: „Ass dir näischt begéint, Mann?“ Ech hunn geäntwert: „Damm, do ass mir sou e Béischt begéint, dat schéngt e ganzt Vollek ze verschléngen; awer duerch d'Kraaft vu Gott a seng eenzeg Barmhäerzegkeet sinn ech dovunner entkomm.“ 17 Du bass gutt dovunner entkomm, sot si, well du deng ganz Suergen op Gott gehäit hues, an däin Häerz fir hien opgemaach hues, well du gegleeft hues, datt du nëmme vu sengem groussen an éierbare Numm sécher kéints sinn. 18 Aus dësem Grond huet den Här säin Engel geschéckt, deen iwwer d'Déier ass, deem säin Numm Hegrin ass, an huet him de Mond zougemaach, fir datt et dech net verschlénge soll. Du bass enger grousser Prüfung entkomm duerch däi Glawen, an well du net un sou engem schrecklechen Déier gezweifelt hues. 19 Gitt also a erzielt den Erwählten vu Gott déi grouss Saachen, déi hie fir Iech gemaach huet. An du solls hinnen soen, datt dëst Déier d'Bild vun der Prüfung ass, déi geschwënn kënnt. 20 Wann Dir Iech also virbereet hutt, kënnt Dir dovunner entkommen, wann Äert Häerz reng a flecklos ass; a wann Dir Gott de ganze Rescht vun Ären Deeg ouni ze kloen déngt. 21 Werft all Är Suergen op den Här, an hie wäert se leeden. Gleeft u Gott, Dir Zweifeler, well hie kann alles maachen; hie kann säi Roserei vun Iech ofwenden a gläichzäiteg Hëllef a Sécherheet schécken. 22 Wee deenen Zweifelhaften, deenen, déi dës Wierder héieren a se veruechten: et wier besser fir si gewiescht, wann se net gebuer gi wieren. 23 Dunn hunn ech si no de véier Faarwen gefrot, déi d'Béischt op sengem Kapp hat. Mä si huet mir geäntwert a gesot: "Du bass nach eng Kéier virwëtzeg, well du no dëse Saachen frosst." Mä ech hunn zu hir gesot: "Damm, weis mir, wat dat ass." 24 Lauschter, sot si; dat Schwaarzt, wat Dir gesinn hutt, bezeechent d'Welt, an där Dir wunnt. Déi feierlech a bluddeg Faarf bedeit, datt dëst Zäitalter duerch Feier a Blutt zerstéiert muss ginn. 25 Dir, déi dovunner entkomm sinn, sidd de gëllene Deel. Well wéi Gold vum Feier gepréift gëtt a rentabel gëtt, sou gitt Dir och op déiselwecht Manéier gepréift, déi ënner de Mënsche vun dëser Welt wunnen. 26 Déi, déi bis zum Enn aushalen a vun hinne bewährt ginn, ginn gereinegt. A wéi Gold duerch dës Prüfung gereinegt gëtt a säi Schlack verléiert, sou sollt Dir och all Leed a Problemer ewechwerfen a fir de Bau vum Tuerm reng gemaach ginn. 27 Mä déi wäiss Faarf bezeechent d'Zäit vun der kommender Welt, an där déi Erwählte vu Gott wunne wäerten, well déi Erwählte vu Gott wäerten reng a flecklos sinn bis zum éiwege Liewen.
28 Dofir héiert Dir net op, dës Saachen an den Oueren vun den Hellegen ze schwätzen. Hei hutt Dir d'Bild vun der grousser Tribulatioun, déi geschwënn kënnt; déi, wann Dir wëllt, näischt fir Iech wäert sinn. Denkt dofir un déi Saachen, déi ech Iech gesot hunn. 29 Wéi si sou vill geschwat hat, ass si fortgaang; mee ech hunn net gesinn, wou si higaangen ass. Mee op eemol hunn ech en Toun héieren, an ech sinn zréckgaangen, aus Angscht, well ech geduecht hunn, datt d'Béischt op mech zoukënnt.