Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus Dunn huet de Moses all déi Eelst vun Israel geruff a gesot zu hinnen: "Huelt Iech e Lämmche fir Är Familljen a schluecht d'Pessachlamm." Dir sollt e Bouquet Ysop huelen an et an d'Blutt tauchen, dat am Schossel ass, an de Boîte an déi zwee Säitepfosten mat dem Blutt, dat am Schossel ass, bestreichen; a kee vun Iech däerf aus der Dier vu sengem Haus erausgoen bis de Moien. Well den Här wäert duerchgoen fir d'Ägypter ze schloen; a wann hien d'Blutt um Boîte an un den zwee Säitepfosten gesäit, wäert den Här d'Dier iwwergoen an den Zerstéierer net erlaben an Är Haiser eranzekommen fir iech ze schloen. Exodus 12:21-23 A wann e Mann eng Sënn begaangen huet, déi den Doud verdéngt, a hie muss ëmbruecht ginn, an Dir hänkt hien un engem Bam, da soll säi Kierper net déi ganz Nuecht um Bam bleiwen, mä Dir sollt hien deen Dag begruewen; (well deen, deen opgehaange gëtt, ass vu Gott verflucht;) fir datt Äert Land net onreinegt gëtt, dat den Här, Äre Gott, Iech als Ierfschaft gëtt. Deuteronomium 21:22-23 Well Hënn hunn mech ëmginn, d'Gemeinschaft vun de Béisen huet mech ëmginn, si hunn meng Hänn a meng Féiss duerchbuert. Ech kann all meng Schanken opzielen, si kucken mech un. Si deelen meng Kleeder ënner sech a werfen d'Lous iwwer mäi Mantel. Psalm 22:16-18 An no zwouanzwanzeg Woche gëtt de Messias ausgerott, awer net fir sech selwer; an d'Vollek vum Prënz, deen kënnt, wäert d'Stad an den Hellegtum zerstéieren; an d'Enn dovun wäert mat enger Iwwerschwemmung sinn, a bis zum Enn vum Krich sinn d'Verwüstungen festgeluecht. Daniel 9:26 An ech wäert iwwer d'Haus vum David an iwwer d'Awunner vu Jerusalem de Geescht vun der Gnod a vun de Gebieder ausgossen: a si wäerten op mech kucken, deen si duerchbuert hunn, a si wäerten ëm hie traueren, wéi een ëm säin eenzege Jong trauert, a si wäerten ëm hie verbittert sinn, wéi een, deen ëm säin éischte Gebuer verbittert ass. Sacharja 12:10 Well ech hunn iech als éischt dat iwwerginn, wat ech och kritt hunn, datt Christus fir eis Sënne gestuerwen ass, no de Schrëften; an datt hie begruewe gouf, an datt hien den drëtten Dag erëm opgestan ass, no de Schrëften: 1 Korinther 15:3-4
Prophet Jesaja Jesaja 53 1 Wien huet eisem Bericht gegleeft? A wiem ass den Aarm vum Här opgedeckt ginn? 2 Well hie wäert virun him opwuessen wéi eng zaart Planz, a wéi eng Wuerzel aus dréchenem Buedem: hie huet keng Gestalt a keng Schéinheet; a wa mir hie gesinn, ass et keng Schéinheet, datt mir hie begeerte sollten. 3 Hie gëtt vun de Mënsche veruecht a verworf; e Mann vu Leed, a mat Trauer vertraut; a mir hunn eis Gesiichter virun him verstoppt; hie gouf veruecht, a mir hunn hien net geschätzt.
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
4 Sécher huet hien eis Leed gedroen, an eis Leed huet hien gedroen; awer mir hunn hien als geschloe, vu Gott geschloe a geplot ugesinn. 5 Mä hie gouf fir eis Iwwertrëtter verwonnt, fir eis Ongerechtegkeeten gouf hie gebrach: d'Strof fir eise Fridden war op him; a mat senge Sträife si mir geheelt ginn. 6 Mir sinn all wéi Schof irrgaangen; mir sinn all op säi Wee gaangen; an den Här huet d'Ongerechtegkeet vun eis allen op hie geluecht. 7 Hie gouf ënnerdréckt, an hie gouf geplot, awer hien huet säi Mond net opgemaach; hie gëtt wéi e Lämmche bei d'Schlacht bruecht, a wéi e Schof virun hire Schéierer stëmm ass, sou mécht hien säi Mond net op. 8 Hie gouf aus dem Prisong an aus dem Geriicht geholl, a wien kann seng Generatioun erzielen? Well hie gouf aus dem Land vun de Liewegen ausgeschloss, wéinst der Iwwertriedung vu mengem Vollek gouf hie geschloen. 9 An hien huet säi Graf mat de Béisen gemaach, a mat de Räichen a sengem Doud; well hie kee Gewalt begaangen huet, a kee Bedruch a sengem Mond war. 10 Awer et huet dem Här gefall, hien ze zerbriechen; hien huet him Leed gemaach: wann Dir seng Séil zu engem Affer fir d'Sënn maacht, da wäert hie säi Nokommen gesinn, hie wäert seng Deeg verlängeren, an de Wëlle vum Här wäert a senger Hand erfollegräich sinn. 11 Hie wäert d'Aarbecht vu senger Séil gesinn a wäert zefridden sinn: duerch säi Wëssen wäert mäi gerechte Knecht vill gerecht maachen; well hie wäert hir Ongerechtegkeeten droen. 12 Dofir wäert ech him en Deel mat de Groussen deelen, an hie wäert d'Beute mat de Stäerken deelen; well hien seng Séil dem Doud ausgegoss huet; an hie gouf zu den Iwwertrieder gezielt; an hien huet d'Sënne vu ville gedroen, an huet fir d'Iwwertrieder gefiert.
Evangelium vum Matthäus Matthäus 26 1 An et ass geschitt, wéi de Jesus all dës Ried fäerdeg hat, sot hien zu senge Jünger: 2 Dir wësst, datt iwwer zwee Deeg Pessachfest ass, an de Mënschejong gëtt verroden, fir gekräizegt ze ginn. 3 Dunn hunn sech d'Hohepriister, d'Schrëftgeléiert an d'Ältesten vum Vollek am Palais vum Hohepriister versammelt, deen Kaiaphas genannt gouf, 4 An si hunn sech berode gelooss, fir de Jesus mat List ze fänken an ëmzebréngen. 5 Mä si soten: Net um Festdag, fir datt et net zu Opruer ënnert dem Vollek kënnt. 6 Wéi de Jesus zu Bethanien am Haus vum Simon, dem Aussätzege, war, 7 Eng Fra koum bei hie mat enger Alabasterfläsch mat ganz wäertvollem Salf, an huet se him iwwer de Kapp gegoss, wéi hie beim Iessen souz. 8 Wéi seng Jünger dat gesinn hunn, sinn si rosen ginn a soten: „Fir wat ass dës Verschwendung?“ 9 Dës Salb hätt een nämlech fir vill verkaafe kënnen an den Aarme ginn. 10 Wéi de Jesus dat verstanen huet, sot hien zu hinnen: " Firwat maacht Dir d'Fra Problemer? Si huet jo e gutt Wierk u mir gemaach." 11 Déi Aarm hutt Dir nämlech ëmmer bei Iech, mä mech hutt Dir net ëmmer. 12 Well si dës Salf op mäi Kierper gegoss huet, huet si et fir meng Begriefnes gemaach. 13 Amen, ech soen iech: Iwwerall wou dëst Evangelium op der ganzer Welt gepriedegt gëtt, do gëtt och dat erzielt, wat dës Fra gemaach huet, fir un si ze denken. 14 Dunn ass ee vun den Zwielef, mam Numm Judas Iskariot, bei d'Hohepriister gaangen, 15 An hien huet zu hinnen gesot: "Wat gitt Dir mir, fir datt ech hien Iech ausliwweren?" An si hunn sech mat him fir drësseg Sëlwermënzen e Pakt gemaach. 16 An vun deem Moment un huet hie no enger Geleeënheet gesicht, hie verroden. 17 Um éischten Dag vum Fest vum Ongeheierte Brout koumen d'Jünger bei de Jesus a soten zu him: "Wou wëlls du, datt mir fir dech d'Pessachlamm virbereeden?" 2
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
18 An hien huet gesot: " Gitt an d'Stad bei sou ee Mann a sot zu him: 'De Meeschter seet: Meng Zäit ass no; ech wäert d'Pessach bei dir doheem mat menge Jünger halen.'" 19 An d'Jünger hunn dat gemaach, wat de Jesus hinnen uginn hat, an hunn d'Pessach virbereet. 20 Wéi et Owes gouf, huet hie sech mat den Zwielef niddergesat. 21 An wéi si giess hunn, sot hien: " Amen, ech soen iech, ee vun iech wäert mech verroden." 22 An si waren immens traureg, an hunn ugefaangen, jidderee vun hinnen zu him ze froen: "Här, sinn ech et?" 23 An hien huet geäntwert a gesot: Wien seng Hand mat mir an d'Schossel daupt, dee wäert mech verroden. 24 De Mënschejong geet fort, wéi et iwwer hie geschriwwe steet; awer wee deem Mënsch, duerch deen de Mënschejong verroden gëtt! Et wier besser fir deem Mënsch gewiescht, wann hie net gebuer gi wier. 25 Dunn huet de Judas, deen hien verroden huet, geäntwert a gesot: „Meeschter, sinn ech et?“ Hie sot zu him: „ Du hues et gesot.“ 26 An iwwerdeems si giess hunn, huet de Jesus Brout geholl, et geseent, et gebrach, et de Jünger ginn a gesot: „ Huelt, iesst; dëst ass mäi Kierper.“ 27 An hien huet de Kelch geholl, Merci gesot, an hinnen en ginn a gesot: Drénkt all dovun; 28 Well dëst ass mäi Blutt vum neien Testament, dat fir vill vergoss gëtt fir d'Verzeiung vun de Sënnen. 29 Mä ech soen iech: Ech drénken vun elo un näischt méi vun dëser Fruucht vum Wäibierg, bis zu deem Dag, wou ech se nei mat iech am Räich vu mengem Papp drénken. 30 Nodeems si en Hymn gesongen haten, sinn si eraus op den Olivenbierg gaangen. 31 Dunn sot de Jesus zu hinnen: " Dir wäert all dës Nuecht wéinst mir ustiechend sinn; well et steet geschriwwen: Ech wäert de Schäfer schloen, an d'Schof vun der Trapp ginn zerstreet." 32 Mä nodeems ech erëm opgestan sinn, ginn ech virun iech a Galiläa. 33 De Péitrus huet geäntwert a gesot: "Och wann all Mënsche sech wéinst dir stéieren, wäert ech mech awer ni stéieren." 34 De Jesus sot zu him: „ Amen, ech soen dir: Dës Nuecht, ier den Hunn kreeft, wäerts du mech dräimol verleegnen.“ 35 De Péitrus sot zu him: „Och wann ech mat dir stierwe misst, wäert ech dech net verleegnen.“ Dat hunn och all d'Jünger gesot. 36 Dunn ass de Jesus mat hinnen op eng Plaz komm, déi Getsemani heescht, a sot zu de Jünger: " Setzt iech hei, während ech dohi goen a bieden." 37 An hien huet de Pétrus an déi zwee Jongen vum Zebedeus matgeholl, an huet ugefaangen traureg a ganz opgereegt ze sinn. 38 Dunn sot hien zu hinnen: „ Meng Séil ass ganz traureg, bis zum Doud; bleift hei a waacht mat mir.“ 39 An hien ass e bësse méi wäit gaangen, ass op säi Gesiicht gefall, huet gebiet a gesot: " Mäi Papp, wann et méiglech ass, da loosst dëse Kelch mir laanschtgoen; awer net wéi ech et wëll, mee wéi du et wëlls." 40 An hien kënnt bei d'Jünger a fënnt si schlofen, a sot zum Péitrus: " Wat, konnt Dir net eng Stonn mat mir waachen?" 41 Waacht a biet, fir datt Dir net a Versuchung gitt: de Geescht ass zwar bereet, mä d'Fleesch ass schwaach. 42 Hien ass erëm eng zweet Kéier fortgaangen a gebiet: „ Mäi Papp, wann dëse Kelch mir net virgeet, ouni datt ech en drénken, da soll däi Wëlle geschéien.“ 43 An hien ass komm a fënnt si erëm am Schlof, well hir Aen ware schwéier. 44 An hien huet si verlooss, ass erëm fortgaangen an huet dat drëtt Mol gebiet an déiselwecht Wierder gesot.
3
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
45 Dunn koum hien zu senge Jünger a sot zu hinnen: " Schlof elo weider a rascht Iech aus; d'Stonn ass no, an de Mënschejong gëtt an d'Hänn vu Sënner verroden." 46 Opstoen, loosst eis goen; kuck, deen, deen mech verréit, ass nobäi. 47 An iwwerdeems hien nach geschwat huet, koum de Judas, ee vun den Zwielef, a mat him eng grouss Masse mat Schwäerter a Stäbchen, déi vun den Hohepriister an den Eelsten vum Vollek bewaffnet goufen. 48 Deejéinegen, deen hien verroden huet, huet hinnen e Zeechen ginn a gesot: "Wien ech kusse wäert, deen ass et; gräift hien fest." 49 An direkt koum hien bei de Jesus a sot: "Sief gegrüsst, Meeschter!" an huet hie gekësst. 50 An de Jesus sot zu him: „ Frënd, firwat bass du komm?“ Dunn koumen si, hunn d'Hänn un de Jesus geluecht a gegraff. 51 An, kuck, ee vun deenen, déi mam Jesus zesumme waren, huet seng Hand ausgestreckt, säi Schwäert gezunn, an huet engem Dénger vum Hohepriister geschloen an him d'Ouer ofgeschloen. 52 Dunn sot de Jesus zu him: " Steck däi Schwäert zeréck op seng Plaz; well all déi, déi d'Schwäert huelen, wäerte mam Schwäert ëmkommen." 53 Mengs du, ech kann elo net zu mengem Papp bieden, an hie gëtt mir gläich méi wéi zwielef Legiounen Engelen? 54 Mä wéi sollen dann d'Schrëften erfëllt ginn, datt et sou muss sinn? 55 An där selwechter Stonn sot de Jesus zu de Leit: " Sidd Dir wéi géint en Déif mat Schwäerter a Stäb erauskomm, fir mech ze fänken? Ech souz all Dag bei Iech am Tempel a léiert, an Dir hutt mech net gegraff. 56 Mä dat alles ass geschitt, fir datt d'Schrëfte vun de Prophéiten erfëllt solle ginn. Dunn hunn all d'Jünger hien verlooss a sinn fortgelaf. 57 An déi, déi de Jesus festgeholl haten, hunn hien zum Kaiphas, dem Hohepriister, gefouert, wou d'Schrëftgeléiert an d'Eelst sech versammelt haten. 58 Mä de Péitrus ass him vu wäitem bis an de Palais vum Hohepriister nogaangen, an ass eran gaangen an huet sech bei d'Dénger gesat, fir ze kucken, wéi et géif goen. 59 D'Hohepriister an d'Ältesten an de ganze Conseil hunn falsch Zeienaussoe géint de Jesus gesicht, fir hien ëmzebréngen; 60 Mä si hunn näischt fonnt: jo, obwuel vill falsch Zeie koumen, hunn si näischt fonnt. Schlussendlech koumen zwéi falsch Zeie, 61 An hien huet gesot: „Dëse Mann huet gesot: Ech kann den Tempel vu Gott ofrappen an en an dräi Deeg erëm opbauen.“ 62 An den Hohepriister ass opgestan a sot zu him: "Äntwerts du näischt? Wat bezeien dës géint dech?" 63 Mä de Jesus huet geschweigt. An den Hohepriister huet him geäntwert: „Ech schwieren dech beim liewege Gott, datt du eis sees, ob du de Christus, de Jong vu Gott, bass.“ 64 De Jesus sot zu him: „ Du hues et gesot; awer ech soen iech: Vun elo un wäert Dir de Mënschejong op der rietser Hand vun der Muecht sëtzen a kommen op de Wolleke vum Himmel gesinn.“ 65 Dunn huet den Hohepriister seng Kleeder zerrappt a gesot: „Hien huet Gotteslästerung geschwat; wat brauche mir nach Zeien? Kuckt, elo hutt Dir seng Gotteslästerung héieren.“ 66 Wat mengt Dir? Si hunn geäntwert a gesot: „Hien ass dem Doud schëlleg.“ 67 Dunn hunn si him an d'Gesiicht gespaut a geschloen; an anerer hunn hien mat den Handflächen geschloen, 68 a sot: Prophetei eis, du Christus, wien huet dech geschloen? 69 De Péitrus souz dobaussen am Palais, an eng Déngschtmeedchen koum bei hie a sot: "Du wars och mam Jesus aus Galiläa zesummen." 70 Mä hien huet et virun hinnen allen ofgeleent a gesot: „Ech weess net, wat s du sees.“
4
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
71 Wéi hien eraus an d'Veranda gaangen ass, huet eng aner Déngschtmeedchen hien gesinn a sot zu deenen, déi do waren: "Dëse war och mam Jesus vun Nazareth zesummen." 72 An hien huet et nach eng Kéier mat engem Eed ofgeleent: „Ech kennen de Mann net.“ 73 No enger Zäit koumen déi, déi do stoungen, bei hie a soten zum Péitrus: „Wierklech bass du och ee vun hinnen; well deng Ried verréit dech.“ 74 Dunn huet hien ugefaange ze fluchen an ze schwieren: „Ech kennen de Mann net.“ An direkt huet den Hunn gekrasch. 75 An de Péitrus huet sech un d'Wuert vum Jesus erënnert, deen zu him gesot hat: "Ier den Hunn kreeft, wäerts du mech dräimol verleegnen." An hien ass erausgaang a huet batter gekrasch. Matthäus 27 1 Wéi et moies gouf, hunn all d'Hohepriister an d'Ältesten vum Vollek sech géint de Jesus beroden, fir hien ëmzebréngen: 2 An nodeems si hien gebonnen haten, hunn si hien fortgefouert an hien dem Pontius Pilatus, dem Gouverneur, iwwerginn. 3 Wéi de Judas, deen hien verroden hat, gesinn huet, datt hie veruerteelt gi war, huet hien et berouegt an huet déi drësseg Sëlwermënzen zréck bei d'Hohepriister an d'Ältesten bruecht, 4 A si soten: „Ech hunn gesënnegt, well ech onschëllegt Blutt verroden hunn.“ An si soten: „Wat geet eis dat un? Këmmer dech doriwwer.“ 5 An hien huet d'Sëlwermënzen an den Tempel gehäit, ass fortgaangen an huet sech erhaangen. 6 An d'Hohepriister hunn d'Sëlwermënzen geholl a gesot: "Et ass net erlaabt, se an d'Kass ze leeën, well et de Präis vum Blutt ass." 7 An si hunn sech beroden a mat hinnen d'Feld vum Töpfer kaaft, fir Friemd dran ze begruewen. 8 Dofir gouf dat Feld bis haut Bluttfeld genannt. 9 Dunn ass erfëllt ginn, wat vum Prophet Jeremia gesot gouf, wéi hien gesot huet: An si hunn déi drësseg Sëlwermënzen geholl, de Präis vun deem, deen geschätzt gouf, deen si aus de Kanner vun Israel geschätzt hunn; 10 An hunn si fir d'Feld vum Töpfer ginn, sou wéi den Här et mir uginn huet. 11 An de Jesus stoung virum Gouverneur; an de Gouverneur huet hie gefrot: "Bass du de Kinnek vun de Judden?" An de Jesus sot zu him: " Du sees et." 12 An wéi hien vun den Hohepriister an den Eelsten ugeklot gouf, huet hien näischt geäntwert. 13 Dunn huet de Pilatus zu him gesot: „Héiers du net, wéi vill se géint dech aussoen?“ 14 An hien huet him op kee Wuert geäntwert, sou datt de Gouverneur sech ganz erstaunt huet. 15 Zu deem Fest war de Gouverneur gewinnt, dem Vollek ee Gefaangenen fräizeloossen, deen se wollten. 16 An si haten deemools e bekannte Gefaangenen, mam Numm Barabbas. 17 Wéi si zesummekomm waren, sot de Pilatus zu hinnen: "Wien wëllt Dir, datt ech iech fräiloossen? De Barabbas oder de Jesus, deen als Christus bezeechent gëtt?" 18 Hie wousst nämlech, datt si hien aus Näid ausgeliwwert haten. 19 Wéi hien um Riichterstull souz, huet seng Fra him geschéckt a gesot: "Hunn näischt mat deem gerechte Mann ze dinn, well ech hunn haut vill am Dram wéinst him gelidden." 20 Mä d'Hohepriister an d'Ältesten hunn d'Leit iwwerzeegt, de Barabbas ze froen an de Jesus ëmzebréngen. 21 De Gouverneur huet geäntwert a gesot: "Wien vun deenen zwee wëllt Dir, datt ech iech fräiloossen?" Si soten: "De Barabbas." 22 De Pilatus sot zu hinnen: "Wat soll ech dann mat dem Jesus maachen, deen als Christus bezeechent gëtt?" Si soten all zu him: "Loos hie kräizegen." 23 An de Gouverneur sot: „Wat huet hie jo fir e Béist gemaach?“ Mä si hunn nach méi geruff: „Loos hie kräizegen.“
5
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
24 Wéi de Pilatus gesinn huet, datt hie näischt konnt ausféieren, mä datt éischter e Kaméidi entstanen ass, huet hie Waasser geholl, sech d'Hänn virun der Masse gewäsch a gesot: "Ech sinn onschëlleg um Blutt vun dësem Gerechte Mann; këmmert iech ëm dat." 25 Dunn huet all d'Leit geäntwert a gesot: "Säi Blutt soll op eis an op eis Kanner kommen!" 26 Dunn huet hien hinnen de Barabbas fräigelooss; an nodeems hien de Jesus gegäisselt hat, huet hien hien iwwerginn, fir gekräizegt ze ginn. 27 Dunn hunn d'Zaldote vum Gouverneur de Jesus an d'Gemeng bruecht a si hunn déi ganz Zaldotekorp bei hie versammelt. 28 An si hunn him d'Kleeder ausgedoen an him e scharlachrout Kleed ugedoen. 29 An nodeems si eng Kroun aus Dären gefléckt haten, hunn si se him op de Kapp geluecht an e Bengel an seng riets Hand; an si hunn sech virun him op d'Knéi gebéit a sech iwwer hie verspott a gesot: "Grouss sinn Dir, Kinnek vun de Judden!" 30 An si hunn op hie gespaut, an hunn d'Ried geholl a him op de Kapp geschloen. 31 Nodeems si hie verspott haten, hunn si him d'Kleed ausgedoen, him seng eege Kleeder ugedoen a si hunn hien ewechgefouert, fir hien ze kräizegen. 32 Wéi si erauskoumen, hunn si e Mann vu Kyrene fonnt, mam Numm Simon; deen hunn si gezwongen, säi Kräiz ze droen. 33 Wéi si op eng Plaz koumen, déi Golgotha genannt gëtt, dat heescht Schädelplaz, 34 Si hunn him Esseg mat Gall gemëscht ze drénken ginn; an nodeems hien dovun geschmaacht hat, wollt hien net drénken. 35 An si hunn hie gekräizegt a seng Kleeder gedeelt andeems si d'Los geheit hunn, fir datt erfëllt soll ginn, wat vum Prophet gesot gouf: Si hunn meng Kleeder ënner sech gedeelt, an iwwer mäi Mantel hunn si d'Los geheit. 36 An hunn sech gesat a hien do beobachtet; 37 An iwwer sengem Kapp hunn si seng Uklo geschriwwen: Dëst ass de Jesus, de Kinnek vun de Judden. 38 Dunn goufen zwéi Déif mat him gekräizegt, een op der rietser an een op der lénkser Säit. 39 An déi, déi laanschtgaange sinn, hunn hien ugespott a mat de Käpp gewackelt, 40 an huet gesot: "Du, deen den Tempel ofbaus an en an dräi Deeg opbaus, rett dech selwer. Wann s du de Jong vu Gott bass, da kéim vum Kräiz erof." 41 Och d'Hohepriister hunn hien zesumme mat de Schrëftgeléierten an den Eelsten verspott a gesot: 42 Anerer huet hien gerett; sech selwer kann hien net retten. Wann hien de Kinnek vun Israel ass, da soll hien elo vum Kräiz erofkommen, a mir wäerten him gleewen. 43 Hie vertraut op Gott; hie soll hien elo befreien, wann hie wëll, well hie sot: Ech sinn de Jong vu Gott. 44 Och d'Déif, déi mat him gekräizegt gi waren, hunn him datselwecht an d'Zänn gehäit. 45 Vun der sechster Stonn un ass et Däischtert iwwer dat ganzt Land bis zur néngter Stonn. 46 An ëm déi néngt Stonn huet de Jesus mat lauter Stëmm geruff: „ Eli, Eli, lama sabachthani?“ dat heescht: „Mäi Gott, mäi Gott, firwat hues du mech verlooss?“ 47 E puer vun deenen, déi do stoungen, hunn dat héieren a gesot: "Dëse Mann rifft den Elias." 48 An direkt ass ee vun hinne gelaf, huet e Schwamm geholl, en mat Esseg gefëllt, en op e Bengel geluecht an him ze drénken ginn. 49 Déi aner soten: „Loosst eis emol kucken, ob den Elias kënnt fir hien ze retten.“ 50 Nodeems de Jesus nach eng Kéier mat lauter Stëmm geruff hat, ass hien de Geescht opginn. 51 An, kuck, de Schleier vum Tempel ass vun uewen bis ënnen an zwee gerappt ginn; an d'Äerd huet geziddert, an d'Fielsen hunn sech gerappt; 52 An d'Griewer goufen opgemaach; a vill Kierper vun den Hellegen, déi geschlof hunn, sinn opgestan, 53 An no senger Operstéiung sinn si aus de Griewer erauskomm, sinn an déi helleg Stad gaangen an hunn sech ville erschéngen.
6
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
54 Wéi de Centurio an déi, déi mat him waren, fir de Jesus ze bewaachen, d'Äerdbiewen an all dat, wat geschitt ass, gesinn hunn, kruten si grouss Angscht a soten: "Dëse war wierklech de Jong vu Gott." 55 A vill Frae ware vun wäitem do a si hunn dem Jesus vu Galiläa nogaangen a him gedéngt. 56 Ënnert deenen war d'Maria Magdalena, d'Maria, d'Mamm vum Jakobus a vum Joses, an d'Mamm vun de Kanner vum Zebedeäus. 57 Wéi et Owes gouf, koum e räiche Mann vun Arimathäa, mam Numm Josef, deen och selwer en Jünger vum Jesus war: 58 Hie goung bei de Pilatus a wollt de Kierper vum Jesus kréien. Dunn huet de Pilatus bestallt, de Kierper ze iwwerreechen. 59 An nodeems de Josef de Kierper geholl hat, huet hien en an e proppert Léngentuch gewéckelt, 60 An hien huet et a säin eegent neit Graf geluecht, dat hien an de Fiels gehaen hat; an hien huet e grousse Steen virun d'Dier vum Graf gerullt an ass fortgaang. 61 An do souzen d'Maria Magdalena an déi aner Maria vis-à-vis vum Graf. 62 Den nächsten Dag, deen nom Virbereedungsdag koumen d'Hohepriister an d'Pharisäer beim Pilatus zesummen, 63 a soten: „Här, mir erënneren eis drun, datt dee Bedréier gesot huet, wéi hien nach gelieft huet: No dräi Deeg wäert ech opstoen.“ 64 Dofir befehlt Dir, datt d'Graf bis den drëtten Dag sécher gehale gëtt, fir datt seng Jünger net an der Nuecht kommen, hien klauen a soen: "Hien ass vun den Doudegen opgestan." Sou wäert de leschte Feeler méi schlëmm sinn wéi deen éischten. 65 De Pilatus sot zu hinnen: „Dir hutt eng Wuecht; gitt fort a maacht se sou sécher wéi méiglech.“ 66 Dunn sinn si gaangen an hunn d'Graf séchergestallt, andeems si de Steen zougemaach an eng Wuecht opgestallt hunn. Matthäus 28 1 Um Enn vum Sabbat, wéi et ugefaangen huet ze molen, géint den éischten Dag vun der Woch, koumen d'Maria Magdalena an déi aner Maria fir d'Graf ze kucken. 2 An do gouf et e grousst Äerdbiewen: well den Engel vum Här ass vum Himmel erofkomm, ass komm an huet de Steen vun der Dier ewechgerullt a sech drop gesat. 3 Säi Gesiicht war wéi e Blëtz, a seng Kleeder wäiss wéi Schnéi: 4 An aus Angscht virun him hunn d'Wuechter geziddert a si wéi dout ginn. 5 An den Engel huet geäntwert a gesot zu de Fraen: "Hutt keng Angscht, well ech weess, datt Dir de Jesus sicht, deen gekräizegt gouf." 6 Hie ass net hei, well hie ass opgestan, wéi hie gesot huet. Kommt a kuckt d'Plaz, wou den Här gelunn huet. 7 A gitt séier a sot senge Jünger, datt hie vun den Doudegen opgestan ass; an hie geet virun iech a Galiläa; do wäert Dir hie gesinn. Kuckt, ech hunn iech et gesot. 8 An si sinn séier vum Graf fortgaang, mat Angscht a grousser Freed, a si gerannt, fir senge Jünger d'Wuert ze bréngen. 9 An wéi si gaange sinn, fir et senge Jünger ze soen, kuck, de Jesus ass hinne begéint a sot: " Alles Guddes!" An si koumen eran, hunn him bei de Féiss gehalen a sech ugebiet. 10 Dunn sot de Jesus zu hinnen: " Hutt keng Angscht; gitt a sot menge Bridder, datt si a Galiläa goe sollen, an do wäerte si mech gesinn." 11 Wéi si ënnerwee waren, koumen e puer Leit aus der Wuecht an d'Stad a weisen den Hohepriister alles, wat geschitt war. 12 Wéi si sech mat den Eelsten zesummegedoen haten a sech berode gelooss haten, hunn si de Zaldote vill Sue ginn, 13 a soten: Sot iech: Seng Jünger koumen an der Nuecht a si hunn hien geklaut, wéi mir geschlof hunn.
7
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
14 A wann dëst dem Gouverneur zu den Oueren kënnt, wäerte mir hien iwwerzeegen an iech sécheren. 15 Si hunn d'Suen geholl a gemaach, wéi hinne geléiert gi war. Dëst Spréchwuert gëtt bis haut ënner de Judden erzielt. 16 Dunn sinn déi eelef Jünger fortgaang a Galiläa, op de Bierg, wou de Jesus si virgeworf hat. 17 An wéi si hie gesinn hunn, hunn si hie veréiert; awer e puer hunn gezweifelt. 18 An de Jesus koum bei si a sot: " Mir ass all Muecht am Himmel an op der Äerd ginn." 19 Gitt also a maacht all Natiounen zu hire Léierer, andeems Dir se am Numm vum Papp, dem Jong an dem Hellege Geescht deeft: 20 Léiert si, alles ze halen, wat ech iech gebueden hunn; an, kuck, ech sinn ëmmer mat iech, bis zum Enn vun der Welt. Amen.
Evangelium vum Markus Markus 14 1 Zwee Deeg méi spéit war d'Pessachfest an d'Fest vum Ongeheierte Brout. D'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert hunn no enger Iddi gesicht, wéi si hie mat List kéinte fänken a ëmbréngen. 2 Mä si soten: Net um Festdag, fir datt et net zu engem Opstand ënnert dem Vollek kënnt. 3 Wéi hien zu Bethanien am Haus vum Simon, dem Aussätzleche, um Iessen souz, koum eng Fra mat enger Alabasterfläsch mat ganz wäertvollem Nardussalf; an si huet d'Fläsch gebrach an se him iwwer de Kapp gegoss. 4 An et gouf e puer, déi sech rosen haten a gesot hunn: Firwat gouf dës Verschwendung vun der Salbe gemaach? 5 Et hätt nämlech fir méi wéi dräihonnert Pence verkaaft a fir déi Aarm kënne ginn. An si hunn géint hatt gemurmelt. 6 An de Jesus sot: " Loosst si eleng; firwat stéiert Dir si? Si huet e gutt Wierk u mir gemaach." 7 Déi Aarm hutt Dir nämlech ëmmer bei Iech, a wann Dir wëllt, kënnt Dir hinne Gutt maachen; mech awer hutt Dir net ëmmer. 8 Si huet gemaach, wat si konnt: si ass virdru komm, fir mäi Kierper fir d'Begriefnes ze salben. 9 Amen, ech soen iech: Iwwerall wou dëst Evangelium op der ganzer Welt gepriedegt gëtt, do wäert och vun deem, wat si gemaach huet, erzielt ginn, fir un si ze erënneren. 10 An de Judas Iskariot, ee vun den Zwielef, ass bei d'Hohepriister gaangen, fir hien hinnen auszeliwweren. 11 Wéi si dat héieren hunn, ware si frou a si hunn him versprach, him Sue ze ginn. An hie sicht no enger Manéier, wéi hie hie praktescherweis kéint verroden. 12 An den éischten Dag vum Ongeheierte Brout, wéi se d'Pessachlamm geschluecht hunn, soten seng Jünger zu him: "Wou wëlls du, datt mir higoen a virbereeden, datt du d'Pessachlamm iesst?" 13 An hien schéckt zwéi vu senge Jünger eraus a sot zu hinnen: " Gitt an d'Stad, an do wäert iech e Mann treffen, deen eng Kruik Waasser dréit; gitt him no." 14 An iwwerall wou hie kënnt, sot zum Hausbesëtzer: Den Här freet: Wou ass d'Gaaschtzëmmer, wou ech mat menge Jünger d'Pessachlamm iesse soll? 15 An hie wäert iech e grousse Raum am ieweschte Stack weisen, deen ageriicht a virbereet ass: do maacht et eis prett. 16 Seng Jünger sinn erausgaangen a koumen an d'Stad a si hunn et fonnt, wéi hie hinne gesot hat, an hunn d'Pessach virbereet. 17 An owes kënnt hie mat den Zwielef. 18 An iwwerdeems si souzen a giess hunn, sot de Jesus: " Amen, ech soen iech: Ee vun iech, deen mat mir ësst, wäert mech verroden." 19 An si hunn ugefaange traureg ze ginn a soten him een nom aneren: "Ass et ech?" an en aneren: "Ass et ech?" 8
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
20 An hien huet geäntwert a gesot zu hinnen: Et ass ee vun den Zwielef, deen zesumme mat mir an d'Schossel dauft. 21 De Mënschejong geet zwar fort, wéi et iwwer hie geschriwwe steet; awer wee deem Mënsch, duerch deen de Mënschejong verroden gëtt! Gutt wier et fir deem Mënsch, wann hie ni gebuer gi wier. 22 An iwwerdeems si giess hunn, huet de Jesus Brout geholl, geseent, et gebrach, et hinne ginn a gesot: " Huelt, iesst; dëst ass mäi Kierper." 23 An hien huet de Becher geholl, an nodeems hien Merci gesot hat, huet hien en hinnen ginn; an si hunn all dovunner gedronk. 24 An hien huet zu hinnen gesot: " Dëst ass mäi Blutt vum neien Testament, dat fir vill vergoss gëtt." 25 Amen, ech soen iech: Ech drénken net méi vun der Fruucht vum Wäibierg, bis zu deem Dag, wou ech se nei am Räich vu Gott drénken. 26 Nodeems si en Hymn gesongen haten, sinn si eraus op den Olivenbierg gaangen. 27 An de Jesus sot zu hinnen: " Dir wäert all dës Nuecht wéinst mir ustiechend sinn, well et steet geschriwwen: Ech wäert de Schäfer schloen, an d'Schof ginn zerstreet." 28 Mä nodeems ech opgestan sinn, ginn ech virun iech a Galiläa. 29 Mä de Péitrus sot zu him: Och wann all sech ustiechend fillen, ech awer net. 30 An de Jesus sot zu him: Amen, ech soen dir: Haut, an dëser Nuecht, ier den Hunn zweemol kreeft, wäerts du mech dräimol verleegnen. 31 Mä hien huet nach méi vehement gesot: „Och wann ech mat dir stierwe misst, da verleegnen ech dech guer net.“ Dat hunn si all gesot. 32 An si koumen op eng Plaz, déi Getsemani genannt gouf; an hie sot zu senge Jünger: " Setzt iech hei, während ech bieden." 33 An hien huet de Péitrus, de Jakobus an de Johannes matgeholl, an huet ugefaang ganz erstaunt a ganz iwwerfuerdert ze sinn; 34 An hie sot zu hinnen: „ Meng Séil ass ganz traureg bis zum Doud; bleift hei a waacht.“ 35 An hien ass e Stéck viru gaangen, ass op de Buedem gefall a gebiet, datt, wann et méiglech wier, dës Stonn bei him laanschtgoe sollt. 36 An hien huet gesot: „ Abba, Papp, alles ass dir méiglech; huel dëse Kelch vu mir ewech; awer net wat ech wëll, mee wat du wëlls.“ 37 An hie kënnt, fënnt si schlofen, a sot zum Pétrus: Simon, schlofs du? Konns du net eng Stonn waache? 38 Waacht a biet, fir datt Dir net a Versuchung fällt. De Geescht ass zwar prett, mä d'Fleesch ass schwaach. 39 An erëm ass hie fortgaang, huet gebiet a sot déiselwecht Wierder. 40 Wéi hien zréckkoum, huet hien si erëm am Schlof fonnt, (well hir Aen ware schwéier), an si woussten net, wat si him äntwerte sollten. 41 An hien kënnt dat drëtt Mol a seet zu hinnen: Schlof elo weider a rascht Iech aus. Et ass genuch, d'Stonn ass komm; kuck, de Mënschejong gëtt an d'Hänn vu Sënner verroden. 42 Stitt op, loosst eis goen; kuck, deen, deen mech verréit, ass no. 43 An direkt, wéi hien nach geschwat huet, koum de Judas, ee vun den Zwielef, a mat him eng grouss Masse mat Schwäerter a Stäbchen, vun den Hohepriister, de Schrëftgeléierten an den Eelsten. 44 An deen, deen hien verroden huet, hat hinnen e Zeeche ginn a gesot: "Wien ech kusse wäert, deen ass et; gräift hien a féiert hien sécher fort." 45 An esoubal wéi hie komm war, ass hie direkt bei hie gaangen a sot: „Meeschter, Meeschter!“ an huet hie gekësst. 46 An si hunn him d'Hänn geluecht a gegraff. 47 An ee vun deenen, déi do stoungen, huet säi Schwäert gezunn, e Knecht vum Hohepriister geschloen an him d'Ouer ofgeschnidden.
9
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
48 An de Jesus huet geäntwert a gesot zu hinnen: Sidd Dir wéi géint en Déif erauskomm, mat Schwäerter a mat Stäbchen, fir mech ze fänken? 49 Ech war all Dag mat iech am Tempel a léiert, an Dir hutt mech net gefaangen; awer d'Schrëfte mussen erfëllt ginn. 50 An si hunn hien all verlooss a sinn fortgelaf. 51 An e jonke Mann ass him nogaang, deen e Léngekleed ëm säi plakege Kierper gehat hat; an déi jonk Männer hunn hien festgehalen. 52 An hien huet dat Léngentuch gelooss a plakeg virun hinne geflücht. 53 An si hunn de Jesus bei den Hohepriister gefouert, an all d'Hohepriister, d'Ältesten an d'Schrëftgeléiert waren zesumme mat him. 54 An de Péitrus ass him vu wäitem nogaang, bis an de Palais vum Hohepriister eran; an hien huet sech mat den Dénger gesat a sech um Feier gewärmt. 55 An d'Hohepriister an de ganze Conseil hunn no Zeienausso géint de Jesus gesicht, fir hien ëmzebréngen; awer si hunn näischt fonnt. 56 Vill hunn nämlech falsch Zeienaussoe géint hie gemaach, mä hir Zeienaussoe stëmmen net iwwereneen. 57 An et sinn e puer opgestan, déi falsch Zeienausso géint hie gemaach hunn a gesot hunn: 58 Mir hunn hie héieren soen: Ech wäert dësen Tempel ofrappen, deen mat Hänn gebaut ass, an an dräi Deeg wäert ech en aneren opbauen, deen net mat Hänn gemaach ass. 59 Mä och hir Zeienaussoen hunn net iwwereneestëmmt. 60 An den Hohepriister ass an der Mëtt opgestan an huet de Jesus gefrot: "Äntwerts du näischt? Wat bezeien dës géint dech?" 61 Mä hie war roueg an huet näischt geäntwert. Den Hohepriister huet hien erëm gefrot a gesot: „Bass du de Christus, de Jong vum Geseenten?“ 62 An de Jesus sot: „ Ech sinn et; an Dir wäert de Mënschejong op der rietser Hand vun der Muecht sëtzen a kommen op de Wolleke vum Himmel gesinn.“ 63 Dunn huet den Hohepriister seng Kleeder zerräissen a gesot: "Wat brauche mir nach Zeien?" 64 Dir hutt d'Blasterung héieren; wat mengt Dir? An si hunn hien all zum Doud veruerteelt. 65 An e puer hunn ugefaangen, op hie ze spudelen, säi Gesiicht ze bedecken, hie mat de Féiss ze schloen a zu him ze soen: „Prophezei!“ An d'Dénger hunn hie mat den Handfläche geschloen. 66 Wéi de Péitrus ënnen am Palais war, koum eng vun den Déngschtmeedercher vum Hohepriister. 67 Wéi si de Péitrus gesinn huet, wéi hie sech waarm gemaach huet, huet si hien ugekuckt a gesot: "Du wars och beim Jesus vun Nazareth." 68 Mä hien huet et geleugnt a gesot: „Ech weess net, an ech verstinn och net, wat s du sees.“ An hien ass eraus an d'Veranda gaangen, an den Hunn huet gekrasch. 69 An eng Déngschtmeedchen huet hien erëm gesinn a sot zu deenen, déi do stoungen: "Dësen ass ee vun hinnen." 70 An hien huet et nach eng Kéier ofgestridden. A kuerz drop hunn déi, déi do stoungen, nach eng Kéier zum Péitrus gesot: „Du bass sécherlech ee vun hinnen, well du bass jo e Galiläer, an däi Ried stëmmt domat iwwereneen.“ 71 Mä hien huet ugefaange ze fluchen an ze schwieren: „Ech kennen dëse Mann net, vun deem Dir schwätzt.“ 72 An den zweete Kéier huet den Haan gekrasch. An de Péitrus huet sech un d'Wuert erënnert, dat de Jesus zu him gesot hat: " Ier den Haan zweemol kreeft, wäerts du mech dräimol verleegnen." An wéi hien doriwwer nogeduecht huet, huet hie gekrasch. Markus 15 1 Direkt moies hunn d'Hohepriister sech mat den Eelsten, de Schrëftgeléierten an dem ganze Conseil beroden, an hunn de Jesus gebonnen, hien fortgefouert an hien dem Pilatus iwwerginn. 2 De Pilatus huet hie gefrot: „Bass du de Kinnek vun de Judden?“ Hie sot zu him: „ Du sees et.“
10
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
3 An d'Hohepriister hunn him vill Virwërf gemaach, mä hien huet näischt geäntwert. 4 An de Pilatus huet hien nach eng Kéier gefrot: „Äntwerts du näischt? Kuck, wéi vill si géint dech aussoen.“ 5 Mä de Jesus huet nach näischt geäntwert, sou datt de Pilatus sech gewonnert huet. 6 Zu deem Fest huet hien hinnen ee Gefaangenen fräigelooss, deen se wollten. 7 An do war een, deen de Barabbas genannt huet, deen zesumme mat deenen, déi mat him opgestan waren, gefaange war, déi beim Opstand e Mord begaange haten. 8 An d'Leit, déi haart geruff hunn, hunn ugefaangen, vun him ze verlaangen, datt hie mat hinne sou maache géif, wéi hie soss ëmmer gemaach hat. 9 Mä de Pilatus huet hinne geäntwert a gesot: Wëllt Dir, datt ech iech de Kinnek vun de Judde fräiloossen? 10 Hie wousst nämlech, datt d'Hohepriister hien aus Näid ausgeliwwert haten. 11 Mä d'Hohepriister hunn d'Leit opgeruff, datt hie léiwer de Barabbas fräiloosse sollt. 12 De Pilatus huet hinne geäntwert a gesot: "Wat wëllt Dir dann, datt ech mat deem maachen, deen Dir Kinnek vun de Judden nennt?" 13 An si hunn nach eng Kéier geruff: Kräizegt hien! 14 Dunn huet de Pilatus zu hinnen gesot: "Wat huet hie jo fir e Béist gemaach?" An si hunn nach méi haart geruff: "Kräizegt hien!" 15 Dunn huet de Pilatus, well hie wollt, datt d'Leit zefridden wieren, hinne de Barabbas fräigelooss, an huet de Jesus, nodeems hien hien gegäisselt hat, iwwerginn, fir gekräizegt ze ginn. 16 An d'Zaldote hunn hien an de Palais gefouert, dee Prätorium genannt gëtt, an hunn déi ganz Bande zesummegeruff. 17 An si hunn him Purpur ugedoen, eng Kroun aus Dären gefléckt an se him ëm de Kapp gesat, 18 an hunn ugefaange him ze begréissen: "Gréisst Iech, Kinnek vun de Judden!" 19 An si hunn him mat engem Bengel op de Kapp geschloen, op hie gespaut, an hunn d'Knéie gebéit an hien ugebiet. 20 Nodeems si hie verspott haten, hunn si him dat purpurrout Kleed ausgedoen, him seng eege Kleeder ugedoen a hien erausgefouert fir hie ze kräizegen. 21 An si hunn e Simon aus Ziren, deen aus dem Land laanschtkoum, de Papp vum Alexander a Rufus, gezwongen, säi Kräiz ze droen. 22 An si hunn hien op d'Plaz Golgotha bruecht, dat heescht, wann et iwwersat gëtt, d'Plaz vum Schädel. 23 An si hunn him Wäin mat Myrrhe gemëscht ze drénken ginn, mä hien huet en net ugeholl. 24 Nodeems si hie gekräizegt haten, hunn si seng Kleeder opgedeelt andeems si d'Lous driwwer geheit hunn, wat jidderee kréie sollt. 25 An et war déi drëtt Stonn, an si hunn hie gekräizegt. 26 An d'Opschrëft vu senger Uklo stoung driwwer geschriwwen: DE KËNNIG VUN DE JUDDEN. 27 An zesumme mat him hunn si zwéi Déif gekräizegt; ee vun hinne riets an deen aneren lénks. 28 An d'Schrëft ass erfëllt ginn, déi seet: An hie gouf zu den Iwwertrieder gezielt. 29 An déi, déi laanschtgaange sinn, hunn hien ugespott, hunn d'Käpp gewackelt a gesot: "Ach, du, deen den Tempel ofbaut an en an dräi Deeg opbaut, 30 Rett dech selwer, a komm vum Kräiz erof. 31 Och d'Hohepriister hunn zesumme mat de Schrëftgeléiert sech verspott a gesot: "Anerer huet hien gerett; sech selwer kann hien net retten." 32 Loosst de Christus, de Kinnek vun Israel, elo vum Kräiz erofkommen, fir datt mir et gesinn a gleewen. An déi, déi mat him gekräizegt goufen, hunn hie veruecht. 33 An wéi déi sechst Stonn koum, ass et Däischtert iwwer dat ganzt Land bis zur néngter Stonn. 34 An der néngter Stonn huet de Jesus mat lauter Stëmm geruff a gesot: " Eloi, Eloi, lama sabachthani?" dat heescht, wann et iwwersat gëtt: "Mäi Gott, mäi Gott, firwat hues du mech verlooss?"
11
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
35 An e puer vun deenen, déi dobäi stoungen, hunn dat héieren a gesot: "Kuckt, hie rifft den Elias." 36 An ee vun hinnen ass gelaf, huet e Schwamm mat Esseg gefëllt, en op e Bengel geluecht an him ze drénken ginn a gesot: "Loosst eis emol kucken, ob den Elias kënnt, fir hien erofzehuelen." 37 An de Jesus huet mat lauter Stëmm geruff a war gestuerwen. 38 An de Schleier vum Tempel ass vun uewen bis ënnen an zwee gerappt ginn. 39 Wéi de Centurio, deen direkt vis-à-vis vun him stoung, gesinn huet, datt hien esou geruff an de Geescht opgeginn huet, sot hien: „Dëse Mann war wierklech de Jong vu Gott.“ 40 Et waren och Frae vun wäitem, déi zougekuckt hunn: ënner deenen d'Maria Magdalena, d'Maria, d'Mamm vum Jakobus dem Klengen a vum Joses, an d'Salome; 41 (Déi och, wéi hien a Galiläa war, him nogaange sinn a fir hien gedéngt hunn;) a vill aner Fraen, déi mat him op Jerusalem eropgaange sinn. 42 Wéi et Owes gouf, well et d'Virbereedung war, dat heescht den Dag virum Sabbat, 43 De Josef vun Arimathäa, en éierbare Conseiller, deen och op d'Kinnekräich vu Gott gewaart huet, koum a goung fräiwëlleg bei de Pilatus eran a wollt de Kierper vum Jesus. 44 De Pilatus huet sech gewonnert, datt hie schonn dout wier; an hien huet de Centurio geruff a gefrot, ob hie schonn eng Zäit dout wier. 45 Wéi hien dat vum Centurio wousst, huet hien dem Joseph de Kierper ginn. 46 An hien huet fein Léngen kaaft, hien erofgeholl, hien an d'Léngen gewéckelt, hien an e Graf geluecht, dat aus engem Fiels gehaen war, an huet e Steen virun d'Dier vum Graf gerullt. 47 An d'Maria Magdalena an d'Maria, d'Mamm vum Joses, hunn gekuckt, wou hie geluecht gouf. Markus 16 1 Wéi de Sabbat eriwwer war, haten d'Maria Magdalena, d'Maria, d'Mamm vum Jakobus, an d'Salome séiss Gewierzer kaaft, fir datt si kéinte kommen an hien salben. 2 A ganz fréi moies um éischten Dag vun der Woch koumen si beim Sonnenopgang bei d'Graf. 3 An si soten ënnert sech: Wien soll eis de Steen virun der Dier vum Graf ewechrullen? 4 An wéi si opgekuckt hunn, hunn si gesinn, datt de Steen ewechgerullt war, well e ganz grouss war. 5 Wéi si an d'Graf erakoumen, hunn si e jonke Mann op der rietser Säit sëtze gesinn, deen e laangt wäisst Kleed unhat; an si kruten Angscht. 6 An hie sot zu hinnen: "Hutt keng Angscht; Dir sicht de Jesus vun Nazareth, dee gekräizegt gouf; hien ass opgestan; hien ass net hei; kuckt d'Plaz, wou se hien geluecht hunn." 7 Mee gitt fort a sot senge Jünger an dem Péitrus, datt hie virun iech a Galiläa geet; do wäert Dir hie gesinn, wéi hie iech gesot huet. 8 An si sinn séier erausgaang a sinn vum Graf fortgelaf; well si hunn geziddert a waren erstaunt; si hunn zu kengem eppes gesot; well si Angscht haten. 9 Wéi de Jesus fréi den éischten Dag vun der Woch opgestan war, ass hien als éischt der Maria Magdalena erschéngen, aus där hie siwen Däiwelen erausgedriwwen hat. 10 An si ass gaangen an huet et deenen erzielt, déi mat him waren, wéi si gekrasch a gekrasch hunn. 11 An si, wéi si héieren haten, datt hie lieweg war, a vun hir gesi gi war, hunn et net gegleeft. 12 Duerno ass hien zwee vun hinnen an enger anerer Gestalt erschéngen, wéi se ënnerwee waren an op d'Land gaange sinn. 13 An si sinn gaangen an hunn et de Rescht erzielt; si hunn hinnen och net gegleeft. 14 Duerno ass hien den Eelef erschéngen, wéi se um Iessen souzen, an huet si fir hiren Ongleewe an hir haart Häerzer virgeworf, well se deenen net gegleeft hunn, déi hien no senger Operstéiung gesinn haten. 15 An hien huet zu hinnen gesot: " Gitt an d'ganz Welt a priedegt d'Evangelium all de Mënschen." 16 Wien gleeft a gedeeft gëtt, gëtt gerett; mä wien net gleeft, gëtt veruerteelt. 17 An dës Zeeche wäerten deenen nokommen, déi gleewen: A mengem Numm wäerten si Däiwelen erausdreiwen; si wäerten a neie Sprooche schwätzen;
12
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
18 Si wäerten Schlaangen ophuelen; a wa se eppes Déidleches drénken, wäert et hinnen net schueden; si wäerten d'Hänn op déi Krank leeën, an déi wäerten geheelt ginn. 19 Nodeems den Här dann zu hinne geschwat hat, gouf hien an den Himmel opgeholl a souz op der rietser Hand vu Gott. 20 An si sinn erausgaangen a hunn iwwerall gepriedegt, an den Här huet mat hinne geschafft an d'Wuert duerch d'Zeechen bestätegt, déi duerno koumen. Amen.
Evangelium vum Lukas Lukas 22 1 D'Fest vum Ongeheierte Brout, dat Pessach genannt gëtt, koum no. 2 An d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert hunn gesicht, wéi se hien ëmbrénge kéinten, well si Angscht virum Vollek haten. 3 Dunn ass den Satan an de Judas gefuer, deen och Iskariot genannt gouf a vun der Zuel vun den Zwielef gehéiert huet. 4 An hien ass fortgaangen an huet mat den Hohepriister an den Haaptbefannen geschwat, wéi hie hie kéint hinne verrode. 5 An si ware frou a si hunn sech eens ginn, him Sue ze ginn. 6 An hien huet et versprach a gesicht, no enger Geleeënheet, hien hinnen auszeliwweren, ouni datt d'Leit do waren. 7 Dunn koum den Dag vum Ongeheierte Brout, wou d'Pessachlamm geschluecht muss ginn. 8 An hien huet de Péitrus an de Johannes geschéckt a gesot: " Gitt a maacht eis d'Pessach vir, fir datt mir et iessen." 9 An si soten zu him: Wou wëlls du, datt mir eis virbereeden? 10 An hien huet zu hinnen gesot: " Kuckt, wann Dir an d'Stad erantrëtt, da wäert Iech e Mann begéinen, deen eng Kruik Waasser dréit; folgt him an d'Haus, wou hien erantrëtt." 11 An Dir sollt dem Hausbesëtzer soen: Den Här freet dir: Wou ass d'Gaaschtzëmmer, wou ech mat menge Jünger d'Pessachlamm iesse soll? 12 An hie wäert iech e grousst iewescht Zëmmer weisen, dat ageriicht ass; do maacht iech dat prett. 13 An si sinn gaangen a fonnt, wéi hie hinne gesot hat, an hunn d'Pessach virbereet. 14 An wéi d'Stonn komm war, huet hie sech niddergesat, an déi zwielef Apostele mat him. 15 An hien huet zu hinnen gesot: „ Vill Verlaangen hunn ech dëst Pessachlamm mat iech iessen, ier ech leiden. 16 Well ech soen iech: Ech wäert net méi dovunner iessen, bis et am Räich vu Gott erfëllt ass. 17 An hien huet de Becher geholl, Merci gesot a gesot: " Huelt dëst a verdeelt et ënner iech." 18 Well ech soen iech: Ech wäert net vun der Fruucht vum Wäibierg drénken, bis d'Kinnekräich vu Gott kënnt. 19 An hien huet Brout geholl, gedankt, et gebrach, et hinnen ginn a gesot: " Dëst ass mäi Kierper, deen fir iech ginn gëtt; maacht dat zur Erënnerung un mech." 20 Genee sou och de Becher nom Iessen a sot: " Dëse Becher ass den neien Testament a mengem Blutt, dat fir iech vergoss gëtt." 21 Mä kuck, d'Hand vun deem, deen mech verréit, ass mat mir um Dësch. 22 An de Mënschejong geet wierklech fort, wéi et bestëmmt war; awer wee deem Mënsch, vun deem hie verroden gëtt! 23 An si hunn ugefaangen ënner sech ze froen, wie vun hinne dat maache sollt. 24 An et gouf och e Sträit ënner hinnen, wie vun hinne fir dee gréisste sollt gehale ginn. 25 An hien huet zu hinnen gesot: D'Kinneke vun den Heiden herrschen iwwer si; an déi, déi Autoritéit iwwer si ausüben, gi Wueltäter genannt. 26 Mee sou solls du net sinn; mä dee Groussen ënnert iech ass, soll wéi de Jéngsten sinn; a deen Éischten, soll wéi deen, deen déngt. 13
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
27 Wien ass méi grouss, deen, deen um Iessen sëtzt, oder deen, deen zerwéiert? Ass et net deen, deen um Iessen sëtzt? Ech sinn awer ënnert iech wéi deen, deen zerwéiert. 28 Dir sidd déi, déi a menge Versuchungen bei mir bliwwe sinn. 29 An ech bestëmme fir iech e Kinnekräich, sou wéi mäi Papp et mir bestëmmt huet; 30 Fir datt Dir a mengem Räich u mengem Dësch iessen an drénken kënnt, a fir op Trounen ze sëtzen an déi zwielef Stämme vun Israel ze riichten. 31 An den Här sot: Simon, Simon, kuck, de Satan huet iech begeeschtert, fir iech wéi Weess ze siwen. 32 Mä ech hunn fir dech gebiet, datt däi Glawen net ophält; a wann s du ëmgekéiert bass, stäerk deng Bridder. 33 An hien huet zu him gesot: „Här, ech si bereet, mat dir an de Prisong an an den Doud ze goen.“ 34 An hien huet gesot: Ech soen dir, Péitrus, den Hunn wäert haut net krauen, ier du dräimol verleegns, datt du mech kennt. 35 An hien huet zu hinnen gesot: " Wéi ech iech ouni Portemonnaie, Sak a Schong geschéckt hunn, huet iech dann eppes gefeelt?" An si hunn geäntwert: "Näischt." 36 Dunn huet hien zu hinnen gesot: „ Mä elo, wien e Portemonnaie huet, soll se huelen, an och säi Sak; a wien kee Schwäert huet, soll säi Kleed verkafen a sech ee kafen.“ 37 Ech soen iech jo, datt dat, wat geschriwwe steet, nach ëmmer a mir erfëllt muss ginn: „An hie gouf zu den Iwwertrieder gezielt.“ Well dat, wat mech ugeet, huet en Enn. 38 An si soten: „Här, kuck, hei sinn zwéi Schwäerter.“ An hien sot zu hinnen: „ Et ass genuch.“ 39 An hien ass erausgaangen a goung, wéi gewinnt, op den Olivenbierg; a seng Jünger sinn him och nogaangen. 40 Wéi hien op der Plaz war, sot hien zu hinnen: " Bitt, datt Dir net a Versuchung gitt." 41 An hien huet sech ongeféier ee Steeworf vun hinne zréckgezunn, ass op de Knéie gefall a gebiet, 42 a sot: „ Papp, wann s du wëlls, da huel dëse Kelch vu mir ewech; awer net mäi Wëlle soll geschéien, mee däin.“ 43 An en Engel vum Himmel ass him erschéngen, deen hie gestäerkt huet. 44 An a voller Angscht huet hie méi eescht gebiet, a säi Schweess war wéi grouss Bluttdrëpsen, déi op de Buedem gefall sinn. 45 Wéi hien aus dem Gebied opgestan ass a bei seng Jünger koum, huet hien si aus Trauer am Schlof fonnt, 46 An hien huet zu hinnen gesot: " Firwat schlofen Dir? Stéit op a biet, fir datt Dir net a Versuchung fällt." 47 An iwwerdeems hien nach geschwat huet, kuck, eng Masse Leit, an dee mam Numm Judas, ee vun den Zwielef, ass virun hinne gaangen a koum bei de Jesus fir hien ze kussen. 48 Mä Jesus sot zu him: Judas, verrodes du de Mënschejong mat engem Kuss? 49 Wéi déi, déi ronderëm hie waren, gesinn hunn, wat geschéie géif, soten si zu him: Här, solle mir mam Schwäert schloe? 50 An ee vun hinnen huet de Knecht vum Hohepriister geschloen an him dat rietst Ouer ofgeschnidden. 51 An de Jesus huet geäntwert a gesot: „ Halt et bis elo erdroen.“ An hien huet säin Ouer beréiert an hien geheelt. 52 Dunn huet de Jesus zu den Hohepriister, den Tempelbewaacher an den Eelsten, déi bei hie komm waren, gesot: Sidd Dir mat Schwäerter a Stäbchen erauskomm wéi géint en Déif? 53 Wéi ech all Dag mat iech am Tempel war, hutt Dir keng Hänn géint mech ausgestreckt; awer dëst ass är Stonn an d'Muecht vun der Däischtert. 54 Dunn hunn si hie geholl, hien a gefouert an hien an d'Haus vum Hohepriister bruecht. An de Péitrus ass him vu wäitem nogaangen. 55 Nodeems si e Feier an der Mëtt vum Sall ugefaangen haten a sech zesumme gesat haten, huet sech de Péitrus ënnert hinne gesat.
14
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
56 Mä eng Déngschtmeedchen huet hien beim Feier gesinn, an huet hien ugekuckt a gesot: "Dëse Mann war och mat him." 57 An hien huet hien ofgeleent a gesot: Fra, ech kennen hien net. 58 E bësse méi spéit huet een aneren hien gesinn a gesot: „Du gehéiers och zu hinnen.“ An de Péitrus sot: „Mënsch, ech sinn et net.“ 59 An no ongeféier enger Stonn huet en aneren iwwerzeegt a gesot: Wierklech, dëse Mann war och mat him, well hie jo e Galiläer ass. 60 De Péitrus sot: „Mënsch, ech weess net, wat s du sees.“ An direkt, wéi hien nach geschwat huet, huet den Hunn gekrasch. 61 An den Här huet sech ëmgedréint a kuckt de Péitrus un. An de Péitrus huet sech un d'Wuert vum Här erënnert, wéi hien zu him gesot hat: " Ier den Hunn kreeft, wäerts du mech dräimol verleegnen." 62 An de Péitrus ass erausgaang a huet batter gekrasch. 63 An d'Männer, déi de Jesus festgehalen hunn, hunn hien verspott a geschloen. 64 An nodeems si him d'Aen zougemaach haten, hunn si him an d'Gesiicht geschloen a gefrot: "Propheet, wien huet dech geschloen?" 65 A vill aner Saachen hunn si blasphesch géint hie geschwat. 66 A soubal et Dag gouf, sinn d'Ältesten vum Vollek, d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert zesummekomm a hunn hien an hire Conseil gefouert a gesot: 67 Bass du de Christus? So eis dat. An hien huet zu hinnen gesot: " Wann ech iech dat soen, wäert Dir net gleewen. 68 A wann ech iech froen, äntwert Dir mir net a loosst mech net goen. 69 Vun elo un wäert de Mënschejong op der rietser Hand vun der Muecht vu Gott sëtzen. 70 Dunn hunn si all gesot: „Bass du dann de Jong vu Gott?“ An hien huet zu hinnen gesot: „ Dir sot, datt ech et sinn.“ 71 An si soten: "Wat brauche mir nach Zeienaussoen? Mir hunn et jo selwer aus sengem Mond héieren." Lukas 23 1 An déi ganz Masse vun hinne sinn opgestan an hunn hien zum Pilatus gefouert. 2 An si hunn ugefaangen, hien ze beschëllegen a soten: Mir hunn erausfonnt, datt dëse Mann d'Natioun verféiert a verbitt, dem Caesar Steier ze bezuelen, andeems hie seet, hie selwer wier de Christus, de Kinnek. 3 De Pilatus huet hie gefrot: „Bass du de Kinnek vun de Judden?“ Hie sot him: „ Du sees et.“ 4 Dunn huet de Pilatus zu den Hohepriister an dem Vollek gesot: „Ech fannen kee Schold un dësem Mann.“ 5 An si waren nach méi hefteg a soten: Hie mécht d'Vollek opgeregt, andeems hie sech duerch ganz Judaland enseignéiert, ugefaange vu Galiläa bis heihin. 6 Wéi de Pilatus vu Galiläa héieren huet, huet hie gefrot, ob de Mann e Galiläer wier. 7 A soubal wéi hie wousst, datt hie beim Herodes gehéiert huet, huet hien hien zum Herodes geschéckt, deen och selwer zu där Zäit zu Jerusalem war. 8 Wéi den Herodes de Jesus gesinn huet, war hie ganz frou, well hie schonn eng Zäit laang wollt hien erëm gesinn, well hie vill vun him héieren hat, an hie gehofft, e Wonner vun him ze gesinn. 9 Dunn huet hien hie mat ville Wierder gefrot, mä hien huet him näischt geäntwert. 10 An d'Hohepriister an d'Schrëftgeléiert stoungen do a beschëllegt hien vehement. 11 An den Herodes mat senge Krichsmänner huet hien veruecht, hie verspott, him e prächtegt Kleed ugedoen an hien erëm bei de Pilatus geschéckt. 12 An deeselwechten Dag goufen de Pilatus an den Herodes Frënn, well virdru ware si Feindschaft matenee. 13 An de Pilatus, nodeems hien d'Hohepriister, d'Ieweschtherrscher an d'Vollek zesummegeruff hat,
15
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
14 Hie sot zu hinnen: „Dir hutt dëse Mann bei mech bruecht, wéi wann hien d'Vollek verféiert. An nodeems ech hien an iech verhéiert hunn, hunn ech dësem Mann kee Schold fonnt, wat déi Saachen ugeet, vun deenen Dir hien virwerft.“ 15 Nee, an den Herodes och net, well ech iech bei hie geschéckt hunn; an, kuckt, him ass näischt ugedoe ginn, wat den Doud verdéngt. 16 Ech wäert hien dofir bestrofen a fräiloossen. 17 (Well hien huet hinnen zwangsleefeg um Fest ee fräiloosse missen.) 18 An si hunn all op eemol geruff a gesot: "Fort mat dësem Mann, a loosst eis de Barabbas lass!" 19 (Dee wéinst engem bestëmmten Opstand, deen an der Stad entstanen ass, a wéinst Mord, an de Prisong gehäit gouf.) 20 Well de Pilatus de Jesus fräiloosse wollt, huet hien nach eng Kéier mat hinne geschwat. 21 Mä si hunn geruff: Kräizegt hien, kräizegt hien! 22 An hien huet si dat drëtt Mol gefrot: "Wat huet hie jo fir e Béist gemaach? Ech hunn näischt fonnt, wat deen den Doud soll verursaachen. Dofir wäert ech hie bestrofen a fräiloossen." 23 An si hunn mat lauter Stëmmen ugefaangen a verlaangt, datt hie gekräizegt soll ginn. An hir Stëmmen an d'Stëmme vun den Hohepriister hunn sech duerchgesat. 24 An de Pilatus huet d'Uerteel gesprach, datt et soll sou sinn, wéi si et verlaangt hunn. 25 An hien huet hinne deen fräigelooss, deen, deen si verlaangt haten, wéinst Opstand a Mord an de Prisong gehäit gi war; mä de Jesus huet hien op hire Wëllen ausgeliwwert. 26 Wéi si hien ewechgefouert hunn, hunn si e Simon aus Ziren gegraff, deen aus dem Land koum, an hunn him d'Kräiz opgeleeën, fir datt hien et hannert dem Jesus droe konnt. 27 An eng grouss Masse vu Leit a Fraen ass him nogaang, déi och ëm hie gekrasch an hien bedauert hunn. 28 Mä de Jesus huet sech zu hinne gedréint a gesot: " Duechtere vu Jerusalem, kräischt net iwwer mech, mä kräischt iwwer iech selwer an iwwer är Kanner." 29 Well, kuckt, d'Deeg kommen, an deenen se soen: Glécklech sinn déi Onfruchtbar, an déi Schouss, déi ni gebuer hunn, an déi Broscht, déi ni gestillt hunn. 30 Dann fänken si un, zu de Bierger ze soen: Falt op eis; an zu den Hiwwelen: Bedeckt eis. 31 Wann een dat mat engem grénge Bam mécht, wat soll dann mat dem dréchene gemaach ginn? 32 An et goufen och nach zwee aner, Béiser, mat him gefouert fir zum Doud bruecht ze ginn. 33 Wéi si op déi Plaz koumen, déi Kalvarienberg genannt gëtt, hunn si hien do gekräizegt, an och déi aner Béiser, een op der rietser an deen aneren op der lénkser Säit. 34 Dunn huet de Jesus gesot: „ Papp, verzeih hinnen, well si wëssen net, wat si maachen.“ An si hunn seng Kleeder gedeelt a Lois geheit. 35 An d'Leit stoungen do a kucken zou. An d'Iwwerherrscher hunn hien och mat hinne veruecht a gesot: Anerer huet hien gerett; soll hie sech selwer retten, wann hie Christus ass, dee vu Gott erwählten. 36 An och d'Zaldote hunn hie verspott, si koumen bei hie a bidden him Esseg un, 37 an huet gesot: "Wann s du de Kinnek vun de Judden bass, da rett dech selwer." 38 An iwwer him stoung och eng Opschrëft a griicheschen, laténgeschen an hebräesche Buschtawen: DËSEN ASS DE KËNNIG VUN DE JUDDEN. 39 An ee vun de Béiser, déi opgehaange goufen, huet hien ugeläutert a gesot: "Wann s du de Christus bass, da rett dech selwer an eis." 40 Mä deen aneren huet him geäntwert a gesot: „Hues du keng Angscht fir Gott, well du jo schonn an deem selwechte Veruerteelung bass?“ 41 A mir tatsächlech gerechtfäerdegt; well mir kréien de gerechte Belounung fir eis Doten; awer dëse Mann huet näischt falsch gemaach. 42 An hien huet zum Jesus gesot: "Här, denk un mech, wann s du an däi Räich kënns." 43 An de Jesus sot zu him: Amen, ech soen dir: Haut wäerts du mat mir am Paradäis sinn.
16
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
44 An et war ongeféier déi sechst Stonn, an et gouf Däischtert iwwer déi ganz Äerd bis déi néngt Stonn. 45 An d'Sonn gouf däischter, an de Schleier vum Tempel ass an der Mëtt gerappt. 46 An de Jesus huet mat lauter Stëmm geruff a gesot: „ Papp, an deng Hänn iwwerginn ech mäi Geescht.“ An nodeems hien dat gesot hat, huet hien de Geescht opginn. 47 Wéi de Centurio gesinn huet, wat geschitt war, huet hien Gott verherrlecht a gesot: "Dee war wierklech e gerechte Mann." 48 An all d'Leit, déi zu deem Bild zesummekomm sinn, wéi se gesinn hunn, wat geschitt war, hunn sech op d'Broscht geschloen a sinn zréckgaangen. 49 An all seng Bekannten, an d'Fraen, déi him vu Galiläa gefollegt waren, stoungen wäit ewech a kuckten dat un. 50 An, kuck, do war e Mann mam Numm Joseph, e Conseiller; an hie war e gudde Mann, a gerecht. 51 (Dësen hat net mat hirem Rot an hirer Dot averstane gelooss;) hie war aus Arimathäa, enger Stad vun de Judden, an huet selwer op d'Kinnekräich vu Gott gewaart. 52 Dëse Mann ass bei de Pilatus gaangen a wollt de Kierper vum Jesus kréien. 53 An hien huet et erofgeholl, an eng Lénge gewéckelt an et an e Graf geluecht, dat aus engem Steen gehauen war, an deem nach ni virdru Mënsch geluecht gouf. 54 An deen Dag war d'Virbereedung, an de Sabbat koum un. 55 An och d'Fraen, déi mat him aus Galiläa komm waren, sinn him nogaangen a konnten d'Graf gesinn a wéi säi Kierper geluecht gouf. 56 An si sinn zréckgaangen, hunn Gewierzer a Salben virbereet; an hunn de Sabbat ausgerout, wéi d'Gebot virgesinn huet. Lukas 24 1 Ganz fréi moies um éischten Dag vun der Woch koumen si bei d'Graf a bruecht d'Gewierzer, déi si virbereet haten, an e puer aner mat sech. 2 An si hunn de Steen vum Graf ewechgerullt fonnt. 3 An si sinn eran gaangen, awer hunn de Kierper vum Här Jesus net fonnt. 4 An et ass geschitt, wéi si ganz verwirrt waren, datt zwéi Männer a glänzende Kleeder bei hinne stoungen: 5 An wéi si Angscht haten a sech mat dem Gesiicht op d'Äerd verneigt hunn, soten si zu hinnen: Firwat sicht Dir de Liewegen ënner den Doudegen? 6 Hie ass net hei, mä ass opgestan. Denkt drun, wéi hie mat iech geschwat huet, wéi hien nach a Galiläa war. 7 a sot: De Mënschejong muss an d'Hänn vu sënnege Mënsche ginn, gekräizegt ginn, an den drëtten Dag opstoen. 8 An si hunn sech un seng Wierder erënnert, 9 An hien ass vum Graf zréckkomm an huet all dës Saachen den Eelef an all deenen aneren erzielt. 10 Et waren d'Maria Magdalena, d'Johanna an d'Maria, d'Mamm vum Jakobus, an aner Fraen, déi mat hinne waren, déi dës Saachen den Apostelen erzielt hunn. 11 An hir Wierder koumen hinne wéi onnéideg Geschichten vir, an si hunn hinnen net gegleeft. 12 Dunn ass de Péitrus opgestan an ass bei d'Graf gelaf; an huet sech erofgebickt, d'Léngekleeder eleng do leien gesinn, an ass fortgaang, well hie sech iwwer dat gewonnert huet, wat geschitt war. 13 An, kuck, zwee vun hinne sinn deeselwechten Dag an en Duerf mam Numm Emmaus gaangen, dat ongeféier siechzeg Stadien vu Jerusalem ewech war. 14 An si hunn iwwer all dës Saachen geschwat, déi geschitt waren. 15 An et ass geschitt, datt, während si matenee geschwat an diskutéiert hunn, de Jesus selwer bei si koum a mat hinne gaangen ass. 16 Mä hir Aen ware verstoppt, fir datt si hien net erkannt hunn. 17 An hien huet zu hinnen gesot: " Wat fir Gespréicher hutt Dir ënnerwee, an Dir sidd traureg?"
17
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
18 An ee vun hinnen, deem säin Numm Kleopas war, huet him geäntwert a gesot: "Bass du deen eenzege Friemen zu Jerusalem a weess net, wat do an dësen Deeg geschitt ass?" 19 An hien huet zu hinnen gefrot: „ Wat fir Saachen?“ An si hunn zu him gesot: „Wat de Jesus vun Nazareth ugeet, deen e Prophet war, mächteg a Wierker a Wuert viru Gott a viru ganzem Vollek: 20 A wéi d'Hohepriister an eis Herrscher hien zum Doudsveruerteelung iwwerginn an hien gekräizegt hunn. 21 Mir hunn awer gegleeft, datt et dee gewiescht wier, deen Israel erléise sollt; an nieft all deem ass et haut den drëtten Dag, zënter datt all dat geschitt ass. 22 Jo, an och e puer Fraen aus eiser Gesellschaft hunn eis erstaunt, well se fréi beim Graf waren; 23 An wéi si säi Kierper net fonnt hunn, koumen si a soten, si hätten och eng Visioun vun Engelen gesinn, déi gesot hunn, datt hie lieweg wier. 24 An e puer vun deenen, déi mat eis waren, sinn bei d'Graf gaangen a fonnt et esou, wéi d'Frae gesot haten; mä hien hunn si net gesinn. 25 Dunn huet hien zu hinnen gesot: " O Narren, an Häerzensswierdegkeeten, fir net alles ze gleewen, wat d'Prophéite gesot hunn! 26 Hätt de Christus net dës Saachen missen leiden an a seng Herrlechkeet eragoen? 27 Ugefaange mam Moses an all de Prophéiten huet hien hinnen an all de Schrëften dat erkläert, wat hie betreffe géif. 28 An si koumen no beim Duerf, wou se higaange sinn; an hien huet gemaach, wéi wann hie weidergoe géif. 29 Mä si hunn hien ugehalen a gesot: „Bleif bei eis, well et ass géint den Owend, an den Dag ass wäit fort.“ An hien ass eran gaangen, fir bei hinne ze bleiwen. 30 An et ass geschitt, wéi hie mat hinne souz, datt hie Brout geholl huet, et geseent huet, et gebrach huet an hinnen et ginn huet. 31 An hir Aen goufen opgemaach, an si hunn hien erkannt; an hien ass aus hire Siichten verschwonnen. 32 An si soten een zu deem aneren: Huet eist Häerz net an eis gebrannt, wéi hien ënnerwee mat eis geschwat huet an eis d'Schrëft opgemaach huet? 33 An der selwechter Stonn sinn si opgestan, sinn zréck op Jerusalem gaangen, an hunn déi Eelef zesummefonnt, an déi, déi mat hinne waren, 34 a sot: „Den Här ass wierklech opgestan an ass dem Simon erschéngen.“ 35 An si hunn erzielt, wat um Wee geschitt war, a wéi hie vun hinne beim Broch vum Brout erkannt gouf. 36 Wéi si sou geschwat hunn, stoung de Jesus selwer an hirer Mëtt a sot zu hinnen: " Fridden sief iech!" 37 Mä si ware ganz erschreckt an hunn ugeholl, si hätten e Geescht gesinn. 38 An hien huet zu hinnen gesot: " Firwat sidd Dir opgeregt? Firwat kommen Gedanken an Ären Häerzer op?" 39 Kuckt meng Hänn a meng Féiss, et sinn ech selwer; beréiert mech a kuckt; well e Geescht huet kee Fleesch a Schanken, wéi Dir gesitt, datt ech hunn. 40 An nodeems hien dat gesot hat, huet hien hinnen seng Hänn a seng Féiss gewisen. 41 An iwwerdeems si aus Freed nach net gegleeft hunn a sech gewonnert hunn, sot hien zu hinnen: " Hutt Dir hei eppes ze iessen?" 42 An si hunn him e Stéck vun engem gebratenen Fësch an e Stéck Hunneg ginn. 43 An hien huet et geholl an huet virun hinne giess. 44 An hien huet zu hinnen gesot: " Dëst sinn d'Wierder, déi ech zu iech gesot hunn, wéi ech nach bei iech war, datt alles erfëllt muss ginn, wat am Gesetz vum Moses, an de Prophéiten an an de Psalmen iwwer mech geschriwwe steet." 45 Dunn huet hien hinnen d'Verstand opgemaach, fir datt si d'Schrëften verstinn,
18
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
46 An hien huet zu hinnen gesot: " Sou steet et geschriwwen, an esou huet et missen, datt de Christus leiden an den drëtten Dag vun den Doudegen opstoe soll." 47 An datt d'Bereitung an d'Verzeiung vun de Sënnen a sengem Numm ënner allen Natiounen gepriedegt soll ginn, ugefaange vu Jerusalem. 48 An Dir sidd Zeie vun dësen Saachen. 49 An, kuck, ech schécken iech d'Versprieche vu mengem Papp; awer bleift an der Stad Jerusalem, bis Dir mat Kraaft vun uewen bekleed gitt. 50 An hien huet si bis bei Bethanien gefouert, an huet seng Hänn opgehuewen a si geseent. 51 An et ass geschitt, wéi hien si geseent huet, datt hie sech vun hinne getrennt huet a gouf an den Himmel opgehuewen. 52 An si hunn hien ugebiet a sinn mat grousser Freed op Jerusalem zréckgaangen: 53 An si ware stänneg am Tempel a hunn Gott gelueft a geseent. Amen.
Evangelium vum Johannes Johannes 18 1 Nodeems de Jesus dës Wierder gesot hat, ass hie mat senge Jünger iwwer de Baach Kedron gaangen, wou e Gaart war, an deen hie selwer a seng Jünger eragaangen sinn. 2 An de Judas, deen hien verroden huet, kannte d'Plaz, well de Jesus sech do dacks mat senge Jünger zesummegedoen huet. 3 Dunn huet de Judas eng Grupp Männer a Beamten vun den Hohepriister a Pharisäer geholl, an ass dohi komm mat Laternen, Fackelen a Waffen. 4 Dunn, well de Jesus alles wousst, wat iwwer hie komme sollt, ass hien erausgaangen a sot zu hinnen: " Wien sicht Dir?" 5 Si hunn him geäntwert: „Jesus vun Nazareth.“ De Jesus sot zu hinnen: „ Ech sinn et.“ An de Judas, deen hien verroden huet, stoung och bei hinne. 6 Soubal wéi hien zu hinne gesot hat: "Ech sinn et", sinn si zréckgaangen a sinn op de Buedem gefall. 7 Dunn huet hien si nach eng Kéier gefrot: „ Wien sicht Dir?“ An si soten: „Jesus vun Nazareth.“ 8 De Jesus huet geäntwert: „ Ech hunn iech gesot, datt ech et sinn. Wann Dir mech also sicht, da loosst dës fortgoen.“ 9 Fir datt d'Wuert erfëllt soll ginn, dat hie gesot huet: Vun deenen, déi du mir ginn hues, hunn ech keen verluer. 10 Dunn huet de Simon Péitrus, deen e Schwäert hat, et gezunn, den Dénger vum Hohepriister geschloen an him dat rietst Ouer ofgeschnidden. Dem Dénger säin Numm war Malchus. 11 Dunn sot de Jesus zum Péitrus: " Steck däi Schwäert an d'Scheed; de Kelch, deen mäi Papp mir ginn huet, soll ech net drénken?" 12 Dunn hunn d'Judden-Kupp, de Kapitän an d'Beamten de Jesus gefaangen a gebonnen, 13 An si hunn hien als éischt bei den Annas gefouert, well hie war de Schwéierpapp vum Kaiphas, deen an deem selwechte Joer den Hohepriister war. 14 De Kaiphas war deen, deen de Judden de Rot ginn huet, datt et besser wier, datt ee Mann fir d'Vollek stierft. 15 De Simon Péitrus ass dem Jesus nogaang, an en aneren Jünger och. Dee Jünger war dem Hohepriister bekannt an ass mat dem Jesus an de Palais vum Hohepriister eragaang. 16 Mä de Péitrus stoung dobaussen an der Dier. Dunn ass deen aneren Jünger erausgaang, deen dem Hohepriister bekannt war, an huet mat der Dierwuechterin geschwat, an huet de Péitrus eran bruecht. 17 Dunn sot d'Meedchen, déi d'Dier bewaacht huet, zum Pétrus: "Bass du net och ee vun de Jünger vun dësem Mann?" Hie sot: "Ech sinn et net." 18 An d'Dénger an d'Dénger stoungen do, déi e Kuelefeier gemaach haten, well et kal war, an hunn sech gewärmt; an de Péitrus stoung bei hinnen a warmt sech. 19 Dunn huet den Hohepriister de Jesus no senge Jünger a senger Léier gefrot. 19
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
20 De Jesus huet him geäntwert: „ Ech hunn oppe mat der Welt geschwat; ech hunn ëmmer an der Synagog an am Tempel enseignéiert, wou d'Judden ëmmer zesummekommen; an am Geheimen hunn ech näischt gesot.“ 21 Firwat froes du mech? Fro déi, déi mech héieren hunn, wat ech hinne gesot hunn; si wëssen, wat ech gesot hunn. 22 Wéi hien dat gesot hat, huet ee vun den Dénger, déi bei hinne stoungen, de Jesus mat der Handfläch geschloen a gesot: „Äntwerts du dem Hohepriister esou?“ 23 De Jesus huet him geäntwert: „ Wann ech Béises gesot hunn, da bezeien ech dat Béises; mee wann ech richteg sinn, firwat schléis du mech?“ 24 Den Annas hat hien gebonnen zum Kaiphas, dem Hohepriister, geschéckt. 25 De Simon Péitrus ass do stoe bliwwen a warm sech. Si soten zu him: „Bass du net och ee vu senge Jünger?“ Hie leugnéiert et a sot: „Ech sinn et net.“ 26 Ee vun den Dénger vum Hohepriister, deem säi Verwandte war, deem de Péitrus d'Ouer ofgeschnidden huet, sot: "Hunn ech dech net am Gaart mat him gesinn?" 27 Dunn huet de Péitrus et nach eng Kéier geleugnt, an direkt huet den Hahn gekrasch. 28 Dunn hunn si de Jesus vu Kaiphas an d'Geriichtshal gefouert, an et war fréi; an si selwer sinn net an d'Geriichtshal gaangen, fir datt si net onreinegt géife ginn, mä fir datt si d'Pessachlamm kéinte iessen. 29 Dunn ass de Pilatus bei si erausgaangen a sot: "Wat fir eng Uklo bréngt Dir géint dëse Mann?" 30 Si hunn him geäntwert a gesot: „Wann hie kee Béisen wier, hätten mir hien dir net ausgeliwwert.“ 31 Dunn huet de Pilatus zu hinnen gesot: „Huelt hien a beurteelt hien no Ärem Gesetz.“ D'Juden hunn dofir zu him gesot: „Et ass eis net erlaabt, iergendeen ëmzebréngen.“ 32 Fir datt d'Wuert vum Jesus erfëllt soll ginn, dat hie gesot huet, fir unzedeiten, mat wéi engem Doud hie stierwe sollt. 33 Dunn ass de Pilatus erëm an d'Geriichtssaal gaangen, huet de Jesus geruff a gesot: "Bass du de Kinnek vun de Judden?" 34 De Jesus huet him geäntwert: „ Sees du dat vun dir selwer, oder hunn anerer et dir vu mir gesot?“ 35 De Pilatus huet geäntwert: „Sinn ech e Jud? Däi eegent Vollek an d'Hohepriister hunn dech mir ausgeliwwert. Wat hues du gemaach?“ 36 De Jesus huet geäntwert: „ Mäi Räich ass net vun dëser Welt. Wann mäi Räich vun dëser Welt wier, da géife meng Dénger kämpfen, fir datt ech net de Judden iwwerginn ginn. Mä elo ass mäi Räich net méi vun hei.“ 37 De Pilatus sot zu him: „Bass du dann e Kinnek?“ De Jesus huet geäntwert: „ Du sees, ech sinn e Kinnek. Dofir sinn ech gebuer ginn, an dofir sinn ech an d'Welt komm, fir datt ech fir d'Wourecht Zeienaussoe soll. Jiddereen, deen aus der Wourecht ass, héiert meng Stëmm.“ 38 De Pilatus sot zu him: „Wat ass Wourecht?“ Nodeems hien dat gesot hat, ass hien erëm bei d'Judden erausgaangen a sot zu hinnen: „Ech fannen guer kee Schold un him.“ 39 Mee Dir hutt de Brauch, datt ech iech um Pessach een fräiloossen. Wëllt Dir also, datt ech iech de Kinnek vun de Judden fräiloossen? 40 Dunn hunn si all erëm geruff a gesot: „Net dëse Mann, mä de Barabbas!“ De Barabbas war e Raiber. Johannes 19 1 Dunn huet de Pilatus de Jesus geholl a gegäiselt. 2 An d'Zaldote hunn eng Kroun aus Dären gefléckt a se him op de Kapp gesat, an hunn him e purpurroude Kleed ugedoen, 3 An si hunn geruff: „Grouss sidd Dir, Kinnek vun de Judden!“ an hunn hien mat den Hänn geschloen. 4 Dunn ass de Pilatus erëm erausgaang a sot zu hinnen: "Kuckt, ech bréngen hien bei iech eraus, fir datt Dir wësst, datt ech kee Schold un him fannen."
20
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
5 Dunn koum de Jesus eraus, mat der Därenkroun an dem purpurroude Mantel. An de Pilatus sot zu hinnen: "Kuckt de Mann!" 6 Wéi d'Hohepriister an d'Dénger hien gesinn hunn, hunn si geruff: "Kräizegt hien, kräizegt hien!" De Pilatus sot zu hinnen: "Huelt hien a kräizegt hien, well ech fannen keng Schold un him." 7 D'Juden hunn him geäntwert: „Mir hunn e Gesetz, an no eisem Gesetz sollt hie stierwen, well hie sech selwer zum Jong vu Gott gemaach huet.“ 8 Wéi de Pilatus dat gesot héieren huet, krut hien nach méi Angscht; 9 An hien ass erëm an d'Geriichtssaal gaangen a sot zum Jesus: "Vu wou bass du?" Mä de Jesus huet him näischt geäntwert. 10 Dunn sot de Pilatus zu him: „Schwätzs du net mat mir? Weess du net, datt ech d'Muecht hunn, dech ze kräizegen, an d'Muecht hunn, dech fräizeloossen?“ 11 De Jesus huet geäntwert: „ Du häss guer keng Muecht géint mech, wann se dir net vun uewen ginn wier. Dofir huet deen, deen mech dir ausgeliwwert huet, eng méi grouss Sënn.“ 12 Vun do un huet de Pilatus versicht, hie fräizeloossen; mä d'Judden hunn geruff: "Wann s du dëse Mann fräiléisst, bass du net dem Caesar säi Frënd. Wien sech selwer zum Kinnek mécht, schwätzt géint de Caesar." 13 Wéi de Pilatus dat gesot héieren huet, huet hien de Jesus virbruecht a sech op de Riichtersstull gesat, op der Plaz, déi Plaiss genannt gëtt, awer op Hebräesch Gabbatha. 14 Et war d'Virbereedung fir Pessach, ongeféier déi sechst Stonn. An hie sot zu de Judden: "Kuckt, äre Kinnek!" 15 Mä si hunn geruff: „Fort mat him, fort mat him, kräizeg hien!“ De Pilatus sot zu hinnen: „Soll ech äre Kinnek kräizegen?“ D'Hohepriister hunn geäntwert: „Mir hunn kee Kinnek ausser dem Caesar.“ 16 Dunn huet hien hien hinnen iwwerginn, fir gekräizegt ze ginn. An si hunn de Jesus geholl a fortgefouert. 17 An hien huet säi Kräiz gedroen a goung eraus op eng Plaz, déi Schädelplaz genannt gëtt, déi op Hebräesch Golgotha heescht: 18 Wou si hie gekräizegt hunn, an zwee aner mat him, een op all Säit, an de Jesus an der Mëtt. 19 An de Pilatus huet eng Opschrëft geschriwwen an se um Kräiz gesat. An d'Schrëft war: JESUS VUN NAZARET, DE KËNNIG VUN DE JUDDEN. 20 Dësen Titel hunn du vill vun de Judden gelies, well d'Plaz, wou de Jesus gekräizegt gouf, no bei der Stad war; an et war op Hebräesch, Griichesch a Latäin geschriwwen. 21 Dunn hunn d'Hohepriister vun de Judden zum Pilatus gesot: "Schreif net: 'De Kinnek vun de Judden', mä datt hie gesot huet: 'Ech sinn de Kinnek vun de Judden'." 22 De Pilatus huet geäntwert: „Wat ech geschriwwen hunn, hunn ech geschriwwen.“ 23 Nodeems d'Zaldoten de Jesus gekräizegt haten, hunn si seng Kleeder geholl a véier Deeler gemaach, fir all Zaldot een Deel; an och säi Mantel: de Mantel war ouni Naht, vun uewen duerch a ganz gewieft. 24 Si soten dofir ënnert sech: „Loosst eis et net oprappen, mä loosst eis d'Loss driwwer werfen, wiem et soll sinn, fir datt d'Schrëft erfëllt gëtt, déi seet: „Si hunn meng Kleeder ënner sech opgedeelt, an iwwer mäi Mantel hunn si d'Loss geheit.“ Dëst hunn d'Zaldote gemaach. 25 Eemol stoungen nieft dem Kräiz vum Jesus seng Mamm, d'Schwëster vu senger Mamm, d'Maria, d'Fra vum Kleophas, an d'Maria Magdalena. 26 Wéi de Jesus seng Mamm an de Jünger, deen hie gär hat, bei hinne stoe gesinn huet, sot hien zu senger Mamm: " Fra, kuck, däi Jong!" 27 Dunn sot hien zum Jünger: „ Kuckt, deng Mamm!“ An vun där Stonn un huet de Jünger si bei sech heem geholl. 28 Duerno, well de Jesus wousst, datt alles elo erfëllt war, sot hien, fir datt d'Schrëft erfëllt soll ginn: " Ech hunn Duuscht." 29 Do stoung e Gefäss voller Esseg; an si hunn e Schwamm mat Esseg gefëllt, en op en Ysop geluecht an en him un de Mond bruecht.
21
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
30 Wéi de Jesus den Esseg geholl hat, sot hien: " Et ass erfëllt!" An hien huet de Kapp gebéit a säi Geescht opgeginn. 31 D'Judden hunn dofir, well et d'Virbereedung war, de Pilatus gebiet, datt d'Läiche net um Sabbat um Kräiz bleiwe sollten (well dee Sabbat e grousse Dag war), an hunn dofir gefrot, ob hir d'Been gebrach an datt se ewechgeholl solle ginn, fir datt se net méi um Kräiz bleiwe sollten. 32 Dunn koumen d'Zaldoten a si hunn dem Éischten an deem Aneren, deen mat him gekräizegt gi war, d'Been zerbrach. 33 Wéi si awer bei de Jesus koumen a gesinn hunn, datt hie scho dout war, hunn si him d'Been net gebrach. 34 Mä ee vun de Zaldoten huet him mat engem Speer an d'Säit gestouss, an direkt koum Blutt a Waasser eraus. 35 An deen, deen et gesinn huet, huet Beweis dofir ginn, a säi Beweis ass wouer; an hie weess, datt hie wouer seet, fir datt Dir gleeft. 36 Well dës Saache sinn geschitt, fir datt d'Schrëft erfëllt soll ginn: "Kee Schank vun him däerf gebrach ginn." 37 An nach eng aner Schrëft seet: Si wäerten deen ukucken, deen si duerchbuert hunn. 38 Duerno huet de Josef vun Arimathäa, well hien e Jünger vum Jesus war, awer heemlech aus Angscht virun de Judden, de Pilatus gebiet, de Kierper vum Jesus ewechzehuelen. An de Pilatus huet him d'Erlaabnes ginn. Hie koum dofir a hëlt de Kierper vum Jesus. 39 An den Nikodemus, deen als éischt an der Nuecht bei de Jesus komm ass, koum och, an huet eng Mëschung aus Myrrhe an Aloe bruecht, ongeféier honnert Pond schwéier. 40 Dunn hunn si dem Jesus säi Kierper geholl an en a Léngekleeder mat de Gewierzer gewéckelt, wéi et bei de Judden d'Gewunnecht ass, en ze begruewen. 41 Op der Plaz, wou hie gekräizegt gouf, war e Gaart, an am Gaart en neit Graf, an deem nach ni ee Mënsch geluecht gouf. 42 Do hunn si de Jesus geluecht, well et de Virbereedungsdag vun de Judden war, well d'Graf no war. Johannes 20 1 Den éischten Dag vun der Woch koum d'Maria Magdalena fréi, wéi et nach däischter war, bei d'Graf a si huet de Steen vum Graf ewechgeholl gesinn. 2 Dunn leeft si a kënnt bei de Simon Péitrus an deen aneren Jünger, deen de Jesus gär hat, a seet zu hinnen: Si hunn den Här aus dem Graf ewechgeholl, a mir wëssen net, wou se hie geluecht hunn. 3 Dunn ass de Péitrus an deen aneren Jünger fortgaang a koumen bei d'Graf. 4 Si sinn allebéid zesumme gerannt; an deen aneren Jünger ass dem Péitrus virgelaf a koum als éischten bei d'Graf. 5 An wéi hien sech erofgebéckt huet, eran gekuckt huet, huet hien d'Léngekleeder do leien gesinn; awer hien ass net eran gaangen. 6 Dunn koum de Simon Péitrus him no, ass an d'Graf eragaangen an huet d'Léngekleeder do leien gesinn. 7 An d'Täschchen, déi ëm sengem Kapp war, louch net bei de Léngekleeder, mä war eleng op enger Plaz zesummegewéckelt. 8 Dunn ass och deen aneren Jünger eran gaang, deen als éischten bei d'Graf komm war, an hien huet gesinn a gegleeft. 9 Well si woussten nach net d'Schrëft, datt hie vun den Doudegen opstoe misst. 10 Dunn sinn d'Jünger erëm heem gaangen. 11 Mä d'Maria stoung dobausse beim Graf a kräischen; an iwwerdeems si kräischen huet, huet si sech erofgebéckt a gekuckt an d'Graf, 12 An hien gesäit zwéi Engelen a Wäiss sëtzen, een um Kapp an deen aneren zu de Féiss, wou de Kierper vum Jesus gelunn huet.
22
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
13 An si soten zu hir: „Fra, firwat kräischen du?“ Si sot zu hinnen: „Well si mäin Här fortgeholl hunn, an ech weess net, wou si hie geluecht hunn.“ 14 Wéi si dat gesot hat, huet si sech ëmgedréint a gesinn, wéi de Jesus do stoung, mä si wousst net, datt et de Jesus war. 15 De Jesus sot zu hir: „ Fra, firwat kräischen du? Wien sicht du?“ Si mengt, et wier de Gäertner a sot zu him: „Här, wann du hien heihi gedroen hues, sot mir, wou du hien geluecht hues, an ech huelen hien ewech.“ 16 De Jesus sot zu hir: „ Maria.“ Si huet sech ëmgedréint a sot zu him: „Rabboni!“ dat heescht: „Meeschter.“ 17 De Jesus sot zu hir: " Réier mech net un, well ech sinn nach net bei mäi Papp opgestigen; mee gitt bei meng Bridder a sot hinnen: Ech ginn op bei mäi Papp an äre Papp, a bei mäi Gott an äre Gott." 18 D'Maria Magdalena koum a sot den Jünger, datt si den Här gesinn hat, an datt hien dës Saachen zu hir gesot hat. 19 Dee selwechten Dag owes, den éischten Dag vun der Woch, wéi d'Dieren zou waren, wou d'Jünger aus Angscht virun de Judden zesumme waren, koum de Jesus, huet sech an d'Mëtt gestallt a sot zu hinnen: " Fridden sief iech!" 20 Nodeems hien dat gesot hat, huet hien hinnen seng Hänn a seng Säit gewisen. Dunn hunn d'Jünger sech gefreet, wéi si den Här gesinn hunn. 21 Dunn sot de Jesus erëm zu hinnen: " Fridden sief iech! Wéi mäi Papp mech geschéckt huet, schécken ech iech och." 22 Nodeems hien dat gesot hat, huet hien op si gebotzt a gesot: " Empfängt den Hellege Geescht!" 23 Wann dir d'Sënne verzeit, sinn se verzeit; an wann dir d'Sënne behält, sinn se behält. 24 Mä den Thomas, ee vun den Zwielef, deen Didymus genannt gouf, war net mat hinnen, wéi de Jesus koum. 25 Déi aner Jünger soten zu him: „Mir hunn den Här gesinn.“ Mä hie sot zu hinnen: „Wann ech net an senge Hänn den Neelspuer gesinn, mäi Fanger an den Neelspuer stiechen a meng Hand a seng Säit stéchen, da gleewen ech net.“ 26 An no aacht Deeg waren seng Jünger erëm dobannen, an den Thomas mat hinnen. Dunn koum de Jesus, wéi d'Dieren zou waren, an hien huet sech an der Mëtt gestallt a gesot: " Fridden sief iech!" 27 Dunn sot hien zum Thomas: " Reck däi Fanger hier, a kuckt meng Hänn; a reck däi Hand hier, a stéch se a meng Säit; a sief net ongleeweg, mee gleeweg." 28 An den Thomas huet geäntwert a gesot: „Mäin Här a mäi Gott.“ 29 De Jesus sot zu him: Thomas, well du mech gesinn hues, hues du gegleeft; glécklech sinn déi, déi net gesinn hunn, a trotzdem gegleeft hunn. 30 An nach vill aner Zeechen huet de Jesus a Präsenz vu senge Jünger gemaach, déi net an dësem Buch geschriwwe sinn: 31 Mä dës sinn opgeschriwwen, fir datt Dir gleeft, datt Jesus de Christus ass, de Jong vu Gott; an datt Dir duerch de Glawen d'Liewen duerch säin Numm hutt. Johannes 21 1 Nom deem huet sech de Jesus erëm de Jünger um Mier vun Tiberias gewisen; an op dës Manéier huet hie sech gewisen. 2 Do waren de Simon Péitrus an den Thomas, deen Didymus genannt gëtt, an den Nathanael vu Kana a Galiläa, an d'Söhne vum Zebedeus an zwee aner vu senge Jünger zesummen. 3 De Simon Péitrus sot zu hinnen: „Ech ginn fëschen.“ Si soten zu him: „Mir ginn och mat dir.“ Si sinn erausgaangen a sinn direkt an e Schëff gestiegen; an déi Nuecht hunn si näischt gefaangen. 4 Wéi et schonn moies gouf, stoung de Jesus um Ufer; mä d'Jünger woussten net, datt et de Jesus war. 5 Dunn huet de Jesus zu hinnen gesot: „ Kanner, hutt Dir eppes ze iessen?“ Si hunn him geäntwert: „Nee.“
23
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
6 An hien huet zu hinnen gesot: " Werft d'Netz op déi riets Säit vum Schëff, an Dir wäert fannen." Si hunn dofir gehäit, an elo konnten si et wéinst der Onmass u Fësch net méi zéien. 7 Dee Jünger, deen de Jesus gär hat, sot zum Péitrus: „Et ass den Här.“ Wéi de Simon Péitrus héieren huet, datt et den Här war, huet hien säi Fëschermantel ëm sech ugedoen (well hie plakeg war) an huet sech an d'Mier gehäit. 8 An déi aner Jünger koumen an engem klenge Schëffchen (si waren net wäit vum Land ewech, just ongeféier zweehonnert Ell), an hunn d'Netz mat de Fësch geschleeft. 9 Soubal si u Land komm waren, hunn si do e Kuelefeier gesinn, Fësch drop geluecht, a Brout. 10 De Jesus sot zu hinnen: Bréngt eppes vun de Fësch, déi Dir elo gefaangen hutt. 11 De Simon Péitrus ass eropgaang an huet d'Netz op Land gezunn, voll mat grousse Fësch, honnerddräi a fofzeg; an obwuel et sou vill waren, ass d'Netz net gerappt. 12 De Jesus sot zu hinnen: „ Kommt a iesst.“ A kee vun de Jünger huet sech getraut, hie ze froen: „Wien bass du?“ Well si woussten, datt et den Här war. 13 Dunn kënnt de Jesus, hëlt Brout a gëtt hinnen et, an och Fësch. 14 Dëst ass elo dat drëtt Mol, datt de Jesus sech senge Jünger gewisen huet, nodeems hien vun den Doudegen opgestan ass. 15 Nodeems si giess haten, sot de Jesus zum Simon Péitrus: „ Simon, Jong vum Jonas, hues du mech méi gär wéi dës?“ Hie sot zu him: „Jo, Här, du weess, datt ech dech gär hunn.“ Hie sot zu him: „ Hieß meng Lämmchen.“ 16 Hie sot nach eng Kéier zu him: „ Simon, Jong vum Jonas, hues du mech gär?“ Hie sot zu him: „Jo, Här, du weess, datt ech dech gär hunn.“ Hie sot zu him: „ Hieß meng Schof.“ 17 Hie sot zu him dat drëtt Mol: „ Simon, Jong vum Jonas, hues du mech gär?“ De Péitrus war bedrunn, well hien dat drëtt Mol zu him gesot huet: „Hues du mech gär?“ An hie sot zu him: „Här, du weess alles; du weess, datt ech dech gär hunn.“ De Jesus sot zu him: „ Hieß meng Schof.“ 18 Amen, amen, ech soen dir: Wéi s du jonk waars, hues du dech ëmgürtelt a bass gaangen, wou s du wollts; mee wann s du al bass, wäerts du deng Hänn ausstrecken, an en aneren wäert dech ëmgürtelen an dech dohi bréngen, wou s du net wëlls. 19 Dëst huet hie gesot, fir ze weisen, mat wéi engem Doud hie Gott verherrleche sollt. An nodeems hien dat gesot hat, sot hien zu him: " Follegt mir." 20 Dunn huet de Péitrus sech ëmgedréint a gesäit de Jünger, deen de Jesus gär hat, nokommen; deen huet sech beim Iessen op seng Broscht geluecht a gesot: "Här, wien ass et, deen dech verréit?" 21 Wéi de Péitrus hien gesinn huet, sot hien zum Jesus: „Här, wat soll dëse Mann dann maachen?“ 22 De Jesus sot zu him: " Wann ech wëll, datt hie bleift, bis ech komm sinn, wat geet dech dat un? Folg mir." 23 Dunn ass dës Ried ënnert de Bridder gaangen, datt dee Jünger net stierwe sollt; awer de Jesus sot net zu him: "Hie soll net stierwen; mee: Wann ech wëll, datt hie bleift, bis ech kommen, wat geet dat dech un?" 24 Dëst ass de Jünger, deen iwwer dës Saachen Zeienausso gëtt a geschriwwen huet; a mir wëssen, datt säin Zeienausso wouer ass. 25 An et gëtt nach vill aner Saachen, déi de Jesus gemaach huet, vun deenen, wa se all eenzel opgeschriwwen géife ginn, mengen ech, datt d'Welt selwer déi Bicher net kéint enthalen, déi geschriwwe géife ginn. Amen.
Akte vun den Apostelen Apostelgeschicht 1
1 Déi éischt Traktat, o Theophilus, hunn ech iwwer alles gemaach, wat de Jesus ugefaangen huet ze maachen a léieren, 2 Bis zu deem Dag, wou hien opgeholl gouf, nodeems hien duerch den Hellege Geescht den Apostelen, déi hie gewielt hat, Geboter ginn hat:
24
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
3 Dem huet hien sech och no sengem Leiden duerch vill onfehlbar Beweiser lieweg gewisen, andeems hien véierzeg Deeg laang vun hinne gesi gouf a vun de Saachen, déi mam Räich vu Gott ze dinn hunn, geschwat huet: 4 An, wéi hien zesumme mat hinne war, huet hien hinnen gebueden, net vu Jerusalem fortzegoen, mä op d'Versprieche vum Papp ze waarden, wat Dir, sot hien, vu mir héieren hutt. 5 Well de Johannes huet wierklech mat Waasser gedeeft; awer Dir gitt a kuerzer Zäit mam Hellege Geescht gedeeft. 6 Wéi si zesummekomm waren, hunn si hie gefrot: „Här, wäerts du an dëser Zäit d'Kinnekräich fir Israel erëmginn?“ 7 An hien huet zu hinnen gesot: " Et ass net un iech, d'Zäiten oder d'Zäiten ze kennen, déi de Papp a senger eegener Muecht festgeluecht huet." 8 Mee Dir kritt Kraaft, nodeems den Hellege Geescht iwwer iech kënnt, an Dir wäert meng Zeie sinn zu Jerusalem, a ganz Judäa, a Samaria a bis un d'Enn vun der Welt. 9 An nodeems hien dës Saache gesot hat, gouf hien, während si gekuckt hunn, eropgeholl; an eng Wollek huet hien aus hire Siichten geholl. 10 An iwwerdeems si, wéi hien eropgefuer ass, stinn zwéi Männer a wäisse Kleeder bei hinnen; 11 Déi soten och: „Männer vu Galiläa, firwat kuckt Dir an den Himmel? Dëse Jesus, deen vun iech an den Himmel opgehuewe gouf, wäert sou kommen, wéi Dir hien an den Himmel goe gesinn hutt.“
Evangelium vum Nikodemus Kapitel 1 1 Den Annas, de Kaiphas, de Summas, den Datam, de Gamaliel, de Judas, de Levi, den Neftalim, den Alexander, de Cyrus an aner Judden sinn wéinst dem Jesus bei de Pilatus gaangen an hunn hien mat ville schlëmmen Dote beschëllegt. 2 An huet gesot: „Mir sinn iwwerzeegt, datt de Jesus de Jong vum Josef, dem Schreiner, ass, gebuer vun der Maria, an datt hie sech selwer als Jong vu Gott an als Kinnek erkläert; an net nëmmen dat, mä hie probéiert och de Sabbat an d'Gesetzer vun eise Pappen opzeléisen.“ 3 De Pilatus huet geäntwert: Wat erkläert hie jo, a wat probéiert hie léisen? 4 D'Juden hunn zu him gesot: „Mir hunn e Gesetz, dat et verbitt, um Sabbat ze heelen; mä hie heelt un deem Dag souwuel Lahm wéi och Daaf, Gelähmten, Blannen, Aussätzegen a Besetzer mat Dämonen duerch béis Methoden.“ 5 De Pilatus huet geäntwert: „Wéi kann hien dat mat béise Methode maachen?“ Si hunn geäntwert: „Hien ass e Beschwörer, an hie verdreift Däiwelen duerch de Prënz vun den Däiwelen; an dofir ënnerwerfen sech him alles.“ 6 Dunn huet de Pilatus gesot: „D'Ausdreiwe vun Däiwelen schéngt net d'Aarbecht vun engem onreine Geescht ze sinn, mee aus der Kraaft vu Gott.“ 7 D'Juden hunn dem Pilatus geäntwert: "Mir bieden Är Héichheet, hie virun Ärem Geriicht ze ruffen, fir datt Dir hie selwer héiere kënnt." 8 Dunn huet de Pilatus e Bote geruff a sot zu him: „Wéi soll de Christus heihi bruecht ginn?“ 9 Dunn ass de Bote fortgaang, an huet de Christus kannt, huet hie sech ugebiet; an huet de Mantel, deen hien an der Hand hat, op de Buedem ausgebreet a gesot: "Här, gitt heihinner a gitt eran, well de Gouverneur rifft dech." 10 Wéi d'Juden erkannt hunn, wat de Bote gemaach hat, hunn si sech beim Pilatus geruff a gesot: "Firwat hues du him net duerch e Béisen a net duerch e Bote geruff?" Wéi de Bote hien gesinn huet, huet hien him ugebiet, huet de Mantel, deen hien an der Hand hat, virun sech op de Buedem ausgebreet a sot zu him: "Här, de Gouverneur rifft dech." 11 Dunn huet de Pilatus de Bote geruff a gesot: „Firwat hues du dat gemaach?“ 12 De Bote huet geäntwert: „Wéi du mech vu Jerusalem bei den Alexander geschéckt hues, hunn ech de Jesus a Form vun enger klenger Gestalt op engem Iesel sëtzen gesinn, an d'Kanner vun den Hebräer hunn geruff: „Hosanna!“, mat Äscht vu Beem an den Hänn. 13 Anerer hunn hir Kleeder um Wee ausgebreet a gesot: „Rett eis, du, deen am Himmel bass; geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt.“
25
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
14 Dunn hunn d'Juden géint de Bote geruff a gesot: "D'Kanner vun den Hebräer hunn hir Jubelrieder op Hebräesch gemaach; a wéi kënnt Dir, deen e Griichen ass, Hebräesch verstoen?" 15 De Bote huet hinnen geäntwert a gesot: Ech hunn ee vun de Judden gefrot: Wat ass dat, wat d'Kanner op Hebräesch ruffen? 16 An hien huet et mir erkläert a gesot: Si ruffen Hosannah, wat iwwersat heescht: O, Här, rett mech; oder: O Här, rett. 17 Dunn huet de Pilatus zu hinnen gesot: „Firwat bezeien Dir selwer d'Wierder, déi d'Kanner gesot hunn, nämlech duerch Äert Schweigen? Wat huet den Engel falsch gemaach?“ An si ware roueg. 18 Dunn sot de Gouverneur zum Bote: "Géi eraus a probéiert hien op all Manéier eran ze bréngen." 19 Mä de Bote ass fortgaangen an huet dat gemaach, wéi virdrun, a sot: „Här, komm eran, well de Gouverneur rifft dech.“ 20 An wéi de Jesus mat de Fänriken, déi d'Fändelen gedroen hunn, eragaangen ass, hunn déi Spëtze vun hinnen sech erofgebéit a Jesus ugebiet. 21 Doropshin hunn d'Judden nach méi vehement géint d'Fänriken ausgeruff. 22 Mä de Pilatus sot zu de Judden: „Ech weess, et gefällt iech net, datt d'Spëtze vun de Fändelen sech selwer verbeugt hunn a Jesus ugebiet hunn; mä firwat rufft Dir géint d'Fändelen, wéi wann se sech verbeugt hätten a gebiet hätten?“ 23 Si hunn dem Pilatus geäntwert: „Mir hunn d'Fänriken selwer verbeugt a Jesus ugebiet.“ 24 Dunn huet de Gouverneur d'Fänriken geruff a sot zu hinnen: "Firwat hutt Dir dat gemaach?" 25 D'Fänriken hunn zum Pilatus gesot: „Mir sinn all Heiden a mir veréieren d'Gëtter an den Tempelen; a wéi solle mir iwwerhaapt dovun denken, hie ze veréieren? Mir hunn nëmmen d'Fändelen an den Hänn gehalen, an si hunn sech verbeugt a hie veréiert.“ 26 Dunn huet de Pilatus zu de Verantwortleche vun der Synagog gesot: "Wielt Iech selwer staark Männer aus, déi d'Fändelen halen, da wäerte mir gesinn, ob se sech dann och selwer béien." 27 Dunn hunn déi Eelst vun de Judden zwielef vun de stäerksten a fäegsten ale Männer gesicht, an hunn se d'Fändelen hale gelooss, an si hunn sech virum Gouverneur gestallt. 28 Dunn huet de Pilatus zum Bote gesot: „Huel de Jesus eraus a bréng hien iergendwéi erëm eran.“ An de Jesus an den Bote sinn aus dem Sall erausgaang. 29 An de Pilatus huet d'Fänriken geruff, déi virdrun d'Fänriken gedroen haten, a geschwuer hinnen, datt, wann si d'Fänriken net op déi Manéier gedroen hätten, wéi de Jesus eran gaang ass, hie géif hinnen d'Käpp ofschneiden. 30 Dunn huet de Gouverneur dem Jesus befaol, erëm eran ze kommen. 31 An de Bote huet gemaach, wéi hie virdru gemaach hat, an huet de Jesus ganz dréngend gebiet, op säi Mantel ze goen an drop ze goen, an hien ass drop gaangen an ass eran gaangen. 32 An wéi de Jesus eran gaang ass, hunn d'Fändelen sech wéi virdrun verbeugt a hien ugebiet. Kapitel 2 1 Wéi de Pilatus dat gesinn huet, krut hien Angscht a wollt grad vu sengem Stull opstoen. 2 Wéi hien awer geduecht huet, opzestoen, huet seng eege Fra, déi wäit ewech stoung, him e Message geschéckt a gesot: „Hunn näischt mat deem gerechte Mann ze dinn, well ech hunn dës Nuecht vill wéinst him an enger Visioun gelidden.“ 3 Wéi d'Judden dat héieren hunn, soten si zum Pilatus: "Hunn mir dir net gesot: Hie ass e Beschwörer? Kuckt, hie léisst deng Fra dreemen." 4 Dunn huet de Pilatus de Jesus geruff a gesot: „Du hues héieren, wat se géint dech aussoen, an du äntwerts näischt?“ 5 De Jesus huet geäntwert: „Wann si net hätten d'Fäegkeet ze schwätzen, hätten si net kënne schwätzen; mä well jidderee seng eegen Zong beherrscht, souwuel gutt wéi och schlecht ze schwätzen, soll hie sech drop astellen.“ 6 Mä d'Eelst vun de Judden hunn dem Jesus geäntwert a gesot: "Op wat solle mir waarden?"
26
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
7 Éischtens wësse mir iwwer dech, datt du duerch Hoer gebuer gi bass; zweetens, datt wéinst denger Gebuert d'Kand zu Bethlehem ëmbruecht goufen; drëttens, datt däi Papp a Mamm Maria an Ägypten geflücht sinn, well se hirem eegene Vollek net traue konnten. 8 E puer vun de Judden, déi dobäi stoungen, hunn nach méi positiv geäntwert: „Mir kënnen net soen, datt hie wéinst Hoer gebuer gouf; mä mir wëssen, datt seng Mamm Maria mam Josef verloobt war, an dofir ass hie net wéinst Hoer gebuer.“ 9 Dunn huet de Pilatus zu de Judden gesot, déi behaapt hunn, datt hie duerch Hoer gebuer wier: "Dëst ass Är Ausso net wouer, well et eng Verlobung gouf, wéi déi, déi aus Ärer eegener Natioun sinn, bezeien." 10 Den Annas an de Kaiaphas soten zum Pilatus: „Et ass ze gesinn, datt all dës Masse vu Leit ruffen, datt hie duerch Hoer gebuer wier an e Beschwörer ass; mä déi, déi verleegnen, datt hie duerch Hoer gebuer wier, sinn seng Proselyten a Jünger.“ 11 De Pilatus huet dem Annas a Kaiaphas geäntwert: „Wien sinn d'Proselyten?“ Si hunn geäntwert: „Dat sinn déi, déi Kanner vun den Heiden sinn, an net Judden ginn sinn, mä Unhänger vu him.“ 12 Dunn hunn den Eleasar, den Asterius, den Antonius, de Jakobus, de Karas an de Samuel, den Isaak an de Phinehas, de Krispus an den Agrippa, den Annas an de Judas geäntwert: „Mir sinn keng Proselyten, mä Kanner vu Judden, a mir soen d'Wourecht, a mir ware präsent, wéi d'Maria verloobt gouf.“ 13 Dunn huet de Pilatus sech un déi zwielef Männer geriicht, déi dat gesot hunn, a gesot: "Ech schwieren iech beim Liewe vum Caesar, datt Dir trei erkläert, ob hien duerch Hoer gebuer gouf, an datt dat, wat Dir erzielt hutt, wouer ass. 14 Si hunn dem Pilatus geäntwert: „Mir hunn e Gesetz, duerch dat et eis verbitt ze schwieren, well et eng Sënn ass. Loosst si beim Liewe vum Caesar schwieren, datt et net sou ass, wéi mir gesot hunn, an da wäerte mir domat zefridden sinn, ëmbruecht ze ginn.“ 15 Dunn hunn den Annas an de Kaiaphas zum Pilatus gesot: „Déi zwielef Männer gleewen net, datt mir wëssen, datt hie schlecht gebuer ass a Beschwéierer ass, obwuel hie sech als de Jong vu Gott an e Kinnek ausgëtt. Mir sinn dovunner sou wäit ewech, ze gleewen, datt mir zidderen, wa mir et héieren.“ 16 Dunn huet de Pilatus jidderengem gebueden, erauszegoen, ausser den zwielef Männer, déi gesot hunn, hie wier net duerch Hoer gebuer, an de Jesus, sech ewechzezéien, a sot zu hinnen: Firwat wëllen d'Judden de Jesus ëmbréngen? 17 Si hunn him geäntwert: „Si sinn rosen, well hien um Sabbat Heelungen duerchgefouert huet.“ De Pilatus sot: „Wëlle si hien ëmbréngen, well hie gutt gemaach huet?“ Si soten zu him: „Jo, Här.“ Kapitel 3 1 Dunn ass de Pilatus ganz rosen aus dem Sall erausgaangen a sot zu de Judden: "Ech ruffen déi ganz Welt zu Zeie, datt ech bei deem Mann keng Schold fannen." 2 D'Juden hunn dem Pilatus geäntwert: "Wann hie kee béise Mënsch gewiescht wier, hätten mir hien net virun dech bruecht." 3 De Pilatus sot zu hinnen: „Huelt hien a verurteelt hien no äerem Gesetz.“ 4 Dunn hunn d'Juden gesot: "Et ass eis net erlaabt, iergendeen ëmzebréngen." 5 De Pilatus sot zu de Judden: "Den Uerder, datt Dir net ëmbrénge sollt, gehéiert Iech, awer net mir." 6 An hien ass erëm an d'Hal gaangen, huet de Jesus geruff, deen eleng war, a sot zu him: "Bass du de Kinnek vun de Judden?" 7 An de Jesus huet geäntwert a gesot zum Pilatus: „Schwätzs du dat aus dir selwer, oder hunn d'Juden dir dat iwwer mech gesot?“ 8 De Pilatus huet geäntwert a gesot: „Sinn ech e Jud? Déi ganz Natioun an d'Herrscher vun de Judden hunn dech mir ausgeliwwert. Wat hues du gemaach?“
27
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
9 De Jesus huet geäntwert a gesot: „Mäi Räich ass net vun dëser Welt. Wann mäi Räich vun dëser Welt wier, da géifen meng Dénger kämpfen, an ech wier net de Judden ausgeliwwert ginn. Mä elo ass mäi Räich net vun hei.“ 10 De Pilatus sot: „Bass du dann e Kinnek?“ De Jesus huet geäntwert: „Du sees, ech sinn e Kinnek; dofir sinn ech gebuer ginn, an dofir sinn ech an d'Welt komm, an dofir sinn ech komm, fir d'Wourecht ze bezeien; a jiddereen, deen aus der Wourecht ass, héiert meng Stëmm.“ 11 De Pilatus sot zu him: Wat ass Wourecht? 12 De Jesus sot: „D'Wourecht kënnt vum Himmel.“ 13 De Pilatus sot: Dofir ass d'Wourecht net op der Äerd. 14 De Jesus sot zum Pilatus: Gleeft, datt d'Wourecht op der Äerd bei deenen ass, déi, wa se d'Muecht hunn ze beurteelen, vun der Wourecht regéiert ginn a richteg urteelen. Kapitel 4 1 Dunn huet de Pilatus de Jesus am Sall gelooss, ass bei d'Judden erausgaangen a sot: "Ech fannen kee Schold beim Jesus." 2 D'Juden soten zu him: Mä hie sot: Ech kann den Tempel vu Gott ofbriechen an an dräi Deeg erëm opbauen. 3 De Pilatus sot zu hinnen: "Wat fir en Tempel ass dat, vun deem hie schwätzt?" 4 D'Juden soten zu him: "Dat, wat de Salomon sechsanzwanzeg Joer laang gebaut huet, dat géif hien ofrappen an an dräi Deeg nees opbauen." 5 De Pilatus sot nach eng Kéier zu hinnen: „Ech sinn onschëlleg un deem Blutt vun deem Mann; passt op.“ 6 D'Juden soten zu him: „Säi Blutt soll op eis an eis Kanner kommen!“ Dunn huet de Pilatus déi Eelst, d'Schrëftsteller, d'Priester an d'Leviten zesummegeruff a sot zu hinnen am Stillen: „Maacht dat net; ech hunn näischt an ärer Uklo (géint hien) fonnt, wat hie betreffend d'Heelung vu Kranken an d'Brech vum Sabbat bedeit, wat dem Doud verdéngt.“ 7 D'Priester an d'Leviten hunn dem Pilatus geäntwert: "Beim Liewe vum Caesar, wann iergendeen e Lästerer ass, verdéngt hien den Doud; mä dëse Mann huet géint den Här gelästert." 8 Dunn huet de Gouverneur de Judden nach eng Kéier befaol, aus dem Palais ze goen; an hien huet de Jesus geruff a gesot: "Wat soll ech mat dir maachen?" 9 De Jesus huet him geäntwert: „Maach dat, wat geschriwwe steet.“ 10 De Pilatus sot zu him: „Wéi steet dat geschriwwen?“ 11 De Jesus sot zu him: „De Moses an d'Prophéiten hunn iwwer mäi Leed a meng Operstéiung prophezeit.“ 12 Wéi d'Judden dat héieren hunn, goufen si rosen a soten zum Pilatus: "Firwat wëlls du d'Blasterung vun deem Mann nach méi héieren?" 13 De Pilatus sot zu hinnen: „Wann dës Wierder iech als Gotteslästerung empfinden, da bréngt hien mat, bréngt hien virun äert Geriicht a stellt hien no äerem Gesetz vir.“ 14 D'Juden äntweren dem Pilatus: „Eist Gesetz seet, hie soll nénganzwanzeg Schléi kréien, mä wann hie sou géint den Här lästert, soll hie gestengt ginn.“ 15 De Pilatus sot zu hinnen: „Wann seng Ried Gotteslästerung war, da verurteelt Dir hien no Ärem Gesetz.“ 16 D'Juden soten zum Pilatus: "Eist Gesetz befielt eis, keen ëmzebréngen; mir wëllen, datt hie gekräizegt gëtt, well hie verdéngt den Doud um Kräiz." 17 De Pilatus sot zu hinnen: „Et ass net passend, datt hie gekräizegt gëtt; hie soll just gepeitscht a fortgeschéckt ginn.“ 18 Wéi de Gouverneur awer d'Leit, déi do waren, an d'Judden ugekuckt huet, huet hie vill vun de Judden a Tréinen gesinn, an hien huet zu den Hohepriister vun de Judden gesot: "D'ganzt Vollek wëll säin Doud net."
28
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
19 D'Eelst vun de Judden hunn dem Pilatus geäntwert: "Mir an d'ganz Vollek sinn heiher komm, fir datt hie stierwe soll." 20 De Pilatus sot zu hinnen: Firwat soll hie stierwen? 21 Si soten zu him: Well hie sech selwer als de Jong vu Gott a Kinnek bezeechent. Kapitel 5 1 Mä den Nikodemus, e gewësse Jud, huet sech virum Gouverneur gestallt a gesot: "Ech bieden dech, gerechte Riichter, datt du mir d'Fräiheet gëss, e puer Wierder ze schwätzen." 2 De Pilatus sot zu him: "Schwätz weider." 3 Den Nikodemus sot: „Ech hunn zu den Eelsten vun de Judden, an de Schrëftgeléierten, an de Priester an de Leviten, an der ganzer Masse vun de Judden an hirer Versammlung geschwat: Wat wëllt Dir mat dësem Mann maachen?“ 4 Hie ass e Mann, deen vill nëtzlech a glorräich Wonner erzielt huet, wéi nach kee Mënsch op der Äerd jee virdrun erzielt huet, a wéi och ni wäert schaffen. Loosst hien goen, a maacht him kee Schued; wann hie vu Gott kënnt, da wäerten seng Wonner (seng wonnerbar Heelungen) weidergoen; awer wann se vu Mënsche kommen, da wäerten se zu näischt kommen. 5 Sou huet de Moses, wéi Gott hie vun him an Ägypten geschéckt huet, déi Wonner gemaach, déi Gott him virum Pharao, dem Kinnek vun Ägypten, gebueden huet; an obwuel d'Magier vun deem Land, de Jannes an de Jambres, mat hirer Magie déiselwecht Wonner gemaach hunn, déi de Moses gemaach huet, konnten si awer net alles maachen, wat hie gemaach huet; 6 An d'Wonner, déi d'Magier gemaach hunn, koumen net vu Gott, wéi Dir wësst, Schrëftgeléiert a Pharisäer; mee déi, déi se gemaach hunn, sinn ëmkomm, an all déi, déi hinne gegleeft hunn. 7 Loosst dëse Mann elo goen, well genau déi Wonner, fir déi Dir hien virwerft, si vu Gott; an hie verdéngt den Doud net. 8 D'Juden hunn dunn zum Nikodemus gesot: "Bass du säi Jünger ginn a hältst Ried zu sengem Gonschte?" 9 Den Nikodemus sot zu hinnen: „Ass de Gouverneur och säi Jünger ginn, an hält hie Ried fir hie? Huet de Caesar hien net op déi héich Plaz gesat?“ 10 Wéi d'Judden dat héieren hunn, hunn si geziddert, hunn den Nikodemus mat den Zänn geknarscht a gesot: "Du solls seng Léier als Wourecht unhuelen, an dann däi Schicksal mat Christus hunn!" 11 Den Nikodemus huet geäntwert: Amen; ech wäert seng Léier unhuelen a mäin Deel mat him huelen, wéi Dir gesot hutt. 12 Dunn ass en anere Jud opgestan an huet de Gouverneur ëm Erlaabnes gefrot, him e puer Wierder unzehéieren. 13 An de Gouverneur sot: "So, wat Dir wëllt." 14 An hien huet gesot: Ech louch aachtanzwanzeg Joer laang beim Schofsweier zu Jerusalem, hunn ënner enger grousser Krankheet gelidden a gewaart op eng Heelung, déi duerch den Arrivée vun engem Engel geschitt ass, deen zu enger bestëmmter Zäit d'Waasser opgerëselt huet; a jiddereen, deen no der Oprëselung vum Waasser als éischten eran getrëppelt ass, gouf vun all Krankheet geheelt, déi hie hat. 15 Wéi de Jesus mech do schmuel gesinn huet, sot hien zu mir: „Wëlls du geheelt ginn?“ An ech hunn geäntwert: „Här, ech hunn keen, deen mech an de Weier leeë kann, wann d'Waasser sech beréiert.“ 16 An hien huet zu mir gesot: „Stee op, huel däi Bett a gitt!“ An ech gouf direkt geheelt, hunn mäi Bett geholl a sinn gaangen. 17 D'Juden hunn dunn zum Pilatus gesot: „Här, Gouverneur, frot hien, op wéi engem Dag hie vu senger Krankheet geheelt gouf.“ 18 Dee Kranke sot: „Et war um Sabbat.“ 19 D'Juden hunn zum Pilatus gesot: "Hunn mir net gesot, datt hien seng Heelungen um Sabbat gemaach huet an d'Dämonen duerch de Prënz vun den Dämonen ausgedriwwen huet?"
29
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
20 Dunn koum en anere Jud eraus a sot: „Ech war blann, konnt Téin héieren, awer konnt keen gesinn; an wéi de Jesus fortgaangen ass, hunn ech d'Leit laanschtgoen héieren, an ech hunn gefrot, wat do wier?“ 21 Si hunn mir gesot, datt de Jesus laanschtgaangen ass; dunn hunn ech geruff a gesot: "Jesus, Jong vum David, erbarm dech mat mir!" An hien ass stoe bliwwen, huet bestallt, datt ech bei hie bruecht soll ginn, a sot zu mir: "Wat wëlls du?" 22 Ech hunn gesot: „Här, datt ech mäi Bléck erëm kréien däerf.“ 23 Hie sot zu mir: „Kréi däi Bléck!“ An direkt hunn ech gesinn, a sinn him nogaang, frou a dankbar. 24 En anere Jud koum eraus a sot: „Ech war aussätzeg, an hien huet mech nëmme mat sengem Wuert geheelt a gesot: „Ech wëll, gitt reent;“ an duerno gouf ech vu menger Aussätz gereinegt. 25 An en anere Jud koum eraus a sot: Ech war falsch, an hien huet mech duerch säi Wuert riicht gemaach. 26 An eng Fra mam Numm Veronica sot: Ech hat zwielef Joer laang Bluttfluss, an ech hunn de Saum vu senge Kleeder ugepaakt, an no kuerzer Zäit huet mäi Bluttfluss opgehalen. 27 D'Juden hunn dunn gesot: "Mir hunn e Gesetz, datt eng Fra net als Beweis däerf benotzt ginn." 28 Duerno sot en anere Jud: „Ech hunn de Jesus mat senge Jünger op eng Hochzäit invitéiert gesinn, an et war e Manktem u Wäin zu Kana a Galiläa.“ 29 An nodeems de Wäin ganz gedronk war, huet hien den Dénger gebueden, sechs Krüschen, déi do stoungen, mat Waasser ze fëllen, an si hunn se bis zum Rand gefëllt, an hien huet se geseent, an d'Waasser a Wäin verwandelt, an all d'Leit hunn gedronk, iwwerrascht iwwer dëst Wonner. 30 An en anere Jud ass erausgestanen a sot: Ech hunn de Jesus an der Synagog zu Kapernaum enseignéieren gesinn; an an der Synagog war e Mann, deen en Däiwel hat; an hien huet geruff: Loosst mech eleng; wat hu mir mat dir ze dinn, Jesus vun Nazareth? Bass du komm, fir eis ze zerstéieren? Ech weess, datt du den Hellege vu Gott bass. 31 An de Jesus huet hie geschwuer a gesot: „Sief roueg, onreine Geescht, a fuer aus dem Mann eraus!“ An duerno ass hie fort aus him gaangen, an huet him guer näischt ugedoen. 32 Dëst gouf och vun engem Pharisäer gesot: Ech hunn gesinn, datt eng grouss Masse vu Galiläa a Judäa, an der Küst an aus ville Länner ronderëm de Jordanien bei de Jesus koumen, an et koumen vill Kranker bei hie, an hien huet se all geheelt. 33 An ech hunn déi onrein Geeschter héieren ruffen a soen: "Du bass de Jong vu Gott!" An de Jesus huet hinne streng gebueden, datt si hien net bekannt maache sollten. 34 Duerno sot en anere Mann, mam Numm Centurio: „Ech hunn de Jesus zu Kapernaum gesinn, an ech hunn hie gebiet a gesot: „Här, mäi Knecht läit doheem gelähmt.“ 35 An de Jesus sot zu mir: Ech kommen a wäert hien heelen. 36 Mä ech sot: „Här, ech sinn et net wäert, datt du ënner mäin Daach kënns; mä schwätz nëmmen d'Wuert, a mäi Knecht gëtt geheelt.“ 37 An de Jesus sot zu mir: „Géi fort, a sou soll et dir geschéien, wéi du gegleeft hues.“ A mäi Knecht gouf vun där selwechter Stonn un geheelt. 38 Dunn huet een Adelsmann gesot: „Ech hat e Jong zu Kapernaum, deen um Stierwen louch; an wéi ech héieren hunn, datt de Jesus a Galiläa komm war, sinn ech gaangen a wollt hien ëmbréngen, bei mech heem ze kommen a mäi Jong ze heelen, well hie um Stierwen louch.“ 39 Hie sot zu mir: „Géi fort, däi Jong lieft.“ 40 A mäi Jong war vun där Stonn un geheelt. 41 Nieft dësen hunn och vill aner Judden, Männer a Fraen, geruff a gesot: "Hien ass wierklech de Jong vu Gott, deen all Krankheeten nëmme mat sengem Wuert heelt, an deem d'Däiwelen ganz ënnerworf sinn." 42 E puer vun hinne soten nach: „Dës Muecht kann nëmme vu Gott kommen.“ 43 De Pilatus sot zu de Judden: Firwat ënnerwerfen sech d'Däiwelen net ären Dokteren? 44 E puer vun hinne soten: D'Muecht, Däiwelen ze ënnerwerfen, kann nëmmen vu Gott kommen.
30
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
45 Anerer hunn dem Pilatus gesot, datt hien de Lazarus vun den Doudegen operweckt hätt, nodeems hien véier Deeg am Graf war. 46 Wéi de Gouverneur dat héieren huet, huet hien ziddernd zu der Masse vun de Judden gesot: "Wat bréngt et iech, onschëllegt Blutt ze vergoss?" Kapitel 6 1 Dunn huet de Pilatus den Nikodemus an déi fofzéng Männer zesummegeruff, déi gesot hunn, datt de Jesus net duerch Hoer gebuer wier, a sot zu hinnen: "Wat soll ech maachen? Et gëtt jo wahrscheinlech e Kaméidi ënnert dem Vollek." 2 Si soten zu him: „Mir wëssen et net; loosst déi, déi den Tumult maachen, drop kucken.“ 3 Dunn huet de Pilatus d'Leit erëm geruff a sot zu hinnen: "Dir wësst, datt Dir de Brauch hutt, datt ech iech um Pessachfest ee Prisonéier fräiloosse soll; 4 Ech hunn e bekannte Prisonéier, e Mäerder, deen Barabbas heescht, a Jesus, deen Christus genannt gëtt, an deem ech näischt fannen, wat den Doud verdéngt; wien vun hinnen wëllt Dir also, datt ech Iech fräiloosse soll? 5 Si ruffen all a soen: Loosst eis de Barabbas lass! 6 De Pilatus sot zu hinnen: "Wat soll ech dann mat Jesus maachen, deen Christus genannt gëtt?" 7 Si äntweren all: „Loosst hie kräizegen.“ 8 Si ruffen erëm a soen zum Pilatus: "Du bass net de Frënd vum Caesar, wann s du dëse Mann fräiléisst? Hie sot jo, hie wier de Jong vu Gott a Kinnek. Mee wëlls du, hie soll Kinnek sinn a net de Caesar?" 9 Dunn huet de Pilatus voller Roserei zu hinnen gesot: „Är Natioun war ëmmer opstännesch, an Dir sidd ëmmer géint déi, déi Iech Déngschter geleescht hunn?“ 10 D'Juden hunn geäntwert: "Wien sinn déi, déi eis déngschtlech waren?" 11 De Pilatus huet hinne geäntwert: „Äre Gott, deen iech aus der haarder Knechtschaft vun den Ägypter befreit huet an iech iwwer d'Rout Mier gefouert huet, wéi wann et dréchent Land wier, an iech an der Wüst mat Manna a Wachtelfleesch gefiddert huet, a Waasser aus dem Fiels erausbruecht huet an iech e Gesetz vum Himmel ginn huet: 12 Dir hutt hien op all Manéier provozéiert a fir Iech e geschmollte Kalb gewënscht, an Dir hutt et ugebiet, an him Affer bruecht, a gesot: Dëst sinn Är Götter, o Israel, déi dech aus dem Land Ägypten erausgefouert hunn. 13 Wéinst deem Äre Gott geneigt war, Iech ze zerstéieren; awer de Moses huet fir Iech gebiet, an Äre Gott huet him héieren an Är Ongerechtegkeet verginn. 14 Duerno waart Dir rosen op Är Prophéiten, de Moses an den Aaron, a wollt se ëmbréngen, wéi se an den Tabernakel geflücht sinn, an Dir hutt ëmmer géint Gott a seng Prophéiten gemurrelt. 15 An hien ass vum Riichterstull opgestan a wollt fortgoen; mä d'Judden hunn all geruff: "Mir bekennen de Caesar als Kinnek un, an net de Jesus." 16 Well dëse Mann, soubal hie gebuer war, koumen d'Weiser a bidden him Kaddoe; wéi den Herodes dat héieren huet, war hien immens opgereegt a wollt hien ëmbréngen. 17 Wéi säi Papp dat wousst, ass hie mat him a senger Mamm Maria an Ägypten geflücht. Wéi den Herodes héieren huet, datt hie gebuer war, wollt hien ëmbréngen; an dofir huet hien all d'Kanner zu Bethlehem an an all de Géigenden dovun, déi zwee Joer al waren, ëmbruecht. 18 Wéi de Pilatus dëst héieren huet, krut hien Angscht; an huet d'Leit zum Stille gebueden, déi et gemaach hunn, a sot zum Jesus: "Bass du also e Kinnek?" 19 All d'Judden hunn dem Pilatus geäntwert: „Hien ass genau dee Mann, deen den Herodes ëmbrénge wollt.“ 20 Dunn huet de Pilatus Waasser geholl, sech d'Hänn virun de Leit gewäsch a gesot: "Ech sinn onschëlleg um Blutt vun dësem Gerechte Mann; kuckt drop." 21 D'Judden hunn geäntwert a gesot: "Säi Blutt soll op eis an op eis Kanner kommen!" 22 Dunn huet de Pilatus de Jesus viru sech brénge gelooss, an huet him déi folgend Wierder ginn:
31
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
23 Deng eege Natioun huet dech virgeworf, dech selwer zu Kinnek ze maachen; dofir veruerteelen ech, de Pilatus, dech, no de Gesetzer vun de fréiere Gouverneuren, datt s du als éischt gebonnen an dann un e Kräiz gehängt gëss, wou s du elo als Gefaangene bass; an och zwee Verbriecher mat dir, deenen hir Nimm Dimas a Gestas sinn. Kapitel 7 1 Dunn ass de Jesus aus dem Sall erausgaang, an déi zwee Déif mat him. 2 Wéi si op déi Plaz koumen, déi Golgata heescht, hunn si him seng Kleeder ausgedoen, him e Léngenduch ëmginn, him eng Därenkroun op de Kapp geluecht an him e Bengel an d'Hand ginn. 3 An datselwecht hunn si mat den zwéi Déif gemaach, déi mat him gekräizegt gi waren, den Dimas op senger rietser an de Gestas op senger lénkser Säit. 4 Mä de Jesus sot: „Mäi Papp, verzeih hinnen, well si wëssen net, wat si maachen.“ 5 An si hunn seng Kleeder opgedeelt, an iwwer säi Mantel hunn si d'Los geheit. 6 An der Tëschenzäit stoungen d'Leit dobäi, an d'Hohepriister an d'Ältesten vun de Judden hunn hien verspott a gesot: "Anerer huet hien gerett, soll hien elo sech selwer retten, wann hie kann; wann hien de Jong vu Gott ass, soll hien elo vum Kräiz erofkommen." 7 D'Zaldote hunn hien och verspott, an hunn Esseg a Gall geholl, et him ze drénken ugebueden a gesot: "Wann s du de Kinnek vun de Judde bass, da befreit dech selwer." 8 Dunn huet de Longinus, e bestëmmte Zaldot, e Speer geholl an him an d'Säit gestécht, an no kuerzer Zäit koum Blutt a Waasser eraus. 9 An de Pilatus huet den Titel op d'Kräiz a hebräeschen, laténgeschen a griichesche Buschtawen geschriwwen, nämlech: Dëst ass de Kinnek vun de Judden. 10 Mä ee vun den zwee Déif, deen zesumme mam Jesus gekräizegt gouf, deem säin Numm Gestas war, sot zum Jesus: "Wann s du de Christus bass, da befreit dech selwer an eis." 11 Mä den Déif, deen op senger rietser Säit gekräizegt gouf, deem säin Numm Dimas war, huet geäntwert, hie geschold a gesot: „Hues du keng Angscht viru Gott, deen zu dëser Strof veruerteelt bass? Mir kréien zwar rechtméisseg a gerecht de Schued vun eise Handlungen; mä dëse Jesus, wat huet hie béis gemaach?“ 12 Nom dësem Gestéin huet hien zum Jesus gesot: "Här, denk u mech, wann s du an däi Räich kënns." 13 De Jesus huet geäntwert a gesot: "Amen, ech soen dir: Haut wäerts du mat mir am Paradäis sinn." Kapitel 8 1 Et war ongeféier déi sechst Stonn, an Däischtert louch iwwer der ganzer Äerd bis déi néngt Stonn. 2 An iwwerdeems d'Sonn verdäischtert war, kuckt, de Virhang vum Tempel ass vun uewen bis ënnen gerappt ginn; an d'Fielsen sinn och gerappt ginn, an d'Griewer hunn sech opgemaach, a vill Kierper vun den Hellegen, déi geschlof hunn, sinn opgestan. 3 An ëm déi néngt Stonn huet de Jesus mat lauter Stëmm geruff a gesot: "Hely, Hely, lama sabacthani?" dat heescht: "Mäi Gott, mäi Gott, firwat hues du mech verlooss?" 4 Nom deem huet de Jesus gesot: „Papp, an deng Hänn iwwerginn ech mäi Geescht.“ Nodeems hien dat gesot hat, huet hien de Geescht opginn. 5 Wéi de Centurio gesinn huet, datt de Jesus sou geruff huet a gestuerwen ass, huet hien Gott verherrlecht a gesot: "A Wierklechkeet war dëse Mann e gerechte." 6 An all d'Leit, déi do stoungen, ware ganz opgereegt iwwer dat, wat geschitt war; an hunn doriwwer nogeduecht, sech op d'Broscht geschloen a sinn dann an d'Stad Jerusalem zréckgaangen. 7 De Centurio ass bei de Gouverneur gaangen an huet him alles erzielt, wat geschitt war; 8 An wéi hien all dës Saachen héieren hat, war hie ganz traureg; 9 Hien huet d'Judden zesummegeruff a gesot: "Hutt Dir d'Wonner vun der Sonnendäischtert an déi aner Saachen gesinn, déi geschitt sinn, wéi de Jesus gestuerwen ass?"
32
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
10 Wéi d'Juden dat héieren hunn, hunn si dem Gouverneur geäntwert: "D'Sonnendäischtert ass no hirem übleche Brauch geschitt." 11 Mä all déi, déi de Christus kannt hunn, stoungen op Distanz, genee wéi d'Fraen, déi dem Jesus vu Galiläa gefollegt waren, an hunn all dës Saachen observéiert. 12 An do koum e Mann aus Arimathäa, mam Numm Josef, deen och e Jünger vum Jesus war, awer net ëffentlech, aus Angscht virun de Judden, bei de Gouverneur a sot him Bidden, ob hie him d'Erlaabnes géif ginn, dem Jesus säi Kierper vum Kräiz ewechzehuelen. 13 An de Gouverneur huet him d'Erlaabnes ginn. 14 Den Nikodemus koum mat enger Mëschung aus Myrrhe an Aloe, ongeféier honnert Pond schwéier; an si hunn de Jesus mat Tréinen vum Kräiz erofgeholl a mat Léngedicher mat Gewierzer ëmgewéckelt, no dem Brauch vum Begriefnis bei de Judden, 15 An si hunn hien an en neit Graf geluecht, dat de Joseph gebaut an aus engem Fiels eraushaben gelooss hat, an deem nach ni iergendeen geluecht gi war; an si hunn e grousse Steen virun d'Dier vum Graf gerullt. Kapitel 9 1 Wéi déi ongerecht Judden héieren hunn, datt de Joseph gebiet an de Kierper vum Jesus begruewen hat, hunn si den Nikodemus gesicht, an déi fofzéng Männer, déi virum Gouverneur ausgesot haten, datt de Jesus net duerch Hoer gebuer wier, an aner gutt Leit, déi him gutt Dote gewisen haten. 2 Mä wéi si sech all aus Angscht virun de Judden verstoppt hunn, ass den Nikodemus eleng hinne gewisen a sot: „Wéi kënnen esou Leit an d'Synagog kommen?“ 3 D'Juden hunn him geäntwert: „Wéi kanns du awer an d'Synagog goen, wann du e Verbündete vum Christus bass? Däi Schicksal soll mat him an der anerer Welt sinn.“ 4 Den Nikodemus huet geäntwert: Amen; sou soll et sinn, datt ech mäin Deel mat him a sengem Räich hunn. 5 Deeselwechte Wee sot de Josef, wéi hien bei d'Judden koum, zu hinnen: Firwat sidd Dir rosen op mech, well ech de Kierper vum Jesus vum Pilatus wëll? Kuckt, ech hunn hien a mäi Graf geluecht, an proppert Léngen agewéckelt an e Steen virun d'Dier vum Graf geluecht. 6 Ech hunn him richteg behandelt; mee Dir hutt him ongerecht behandelt, andeems Dir hien gekräizegt hutt, him Esseg ze drénken ginn hutt, hien mat Dären gekréint hutt, säi Kierper mat Peitschen zerrappt hutt an d'Schold vu sengem Blutt op Iech gebiet hutt. 7 Wéi d'Judden dat héieren hunn, waren se opgeregt an opgereegt; an si hunn de Joseph gegraff a bestallt, hie virum Sabbat an Haft ze setzen, an hien do festzehalen, bis de Sabbat eriwwer war. 8 An si soten zu him: "Géif beichten, well et ass zu dëser Zäit kee Schued unzedoen, bis den éischten Dag vun der Woch kënnt." Mee mir wëssen, datt du net als e Begriefnes wäert ugesi gëss; mee mir ginn däi Fleesch de Vullen um Himmel an den Déieren op der Äerd. 9 De Joseph huet geäntwert: „Déi Ried ass wéi d'Ried vum stolze Goliath, deen de liewege Gott veruerteelt huet, wéi hien géint den David geschwat huet.“ Mee Dir Schrëftsteller a Geléiert wësst, datt Gott duerch de Prophet seet: „D'Rache gehéiert mir, an ech wäert Iech dat Béist vergelten, dat gläich wéi dat ass, wat Dir mir gedreet hutt.“ 10 De Gott, deen Dir um Kräiz opgehaangen hutt, kann mech aus Ären Hänn befreien. All Är Béisheet wäert op Iech zréckkommen. 11 Nodeems de Gouverneur sech d'Hänn gewäsch hat, sot hien: "Ech si fräi vum Blutt vun dësem Gerechte Mann." Mee Dir hutt geäntwert a geruff: "Säi Blutt soll op eis an op eis Kanner kommen! Sou wéi Dir gesot hutt, da soll Dir fir ëmmer vergoen." 12 Wéi déi Eelst vun de Judden dës Wierder héieren hunn, ware si ganz rosen; si hunn de Joseph gegraff an an eng Kummer gesat, wou kee Fënster war; si hunn d'Dier zougemaach an d'Schlass versiegelt;
33
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
13 Den Annas an de Kaiphas hunn eng Wuecht drop opgestallt a sech mat de Priester a Leviten beroden, datt si sech all nom Sabbat zesummekomme sollten, an si hunn iwwerluecht, zu wéi engem Doud si de Josef ëmbrénge sollten. 14 Wéi si dat gemaach haten, hunn d'Iwwerherrscher, den Annas an de Kaiphas, den Uerder ginn, de Josef virzebréngen. Kapitel 10 1 Wéi déi ganz Versammlung dat héieren huet, hunn si bewonnert a ware verwonnert, well si deeselwechte Siegel um Schloss vum Zëmmer fonnt hunn, awer de Joseph net konnte fannen. 2 Dunn sinn den Annas an de Kaiphas fortgaang, an iwwerdeems si all bewonnert hunn, datt de Joseph fort war, huet ee vun den Zaldoten, déi d'Graf vum Jesus bewaacht hunn, an der Versammlung geschwat. 3 Wéi si d'Graf vum Jesus bewaacht hunn, gouf et en Äerdbiewen; an mir hunn en Engel vu Gott de Steen vum Graf ewechgerullt a sech drop gesat gesinn; 4 A säi Gesiicht war wéi e Blëtz a säi Kleed wéi Schnéi; a mir sinn aus Angscht wéi dout Mënsche ginn. 5 An mir hunn en Engel héieren, deen zu de Fraen um Graf vum Jesus sot: "Hutt keng Angscht; ech weess, datt Dir de Jesus sicht, deen gekräizegt gouf; hien ass opgestan, wéi hie virausgesot huet." 6 Kommt a kuckt d'Plaz, wou hie geluecht gouf; a gitt direkt a sot senge Jünger, datt hie vun den Doudegen opgestan ass, an datt hie virun iech a Galiläa geet; do wäert Dir hie gesinn, wéi hie iech gesot huet. 7 Dunn hunn d'Judden all d'Zaldoten zesummegeruff, déi d'Graf vum Jesus bewaacht hunn, a soten zu hinnen: "Wien sinn déi Fraen, mat deenen den Engel geschwat huet? Firwat hutt Dir se net gegraff?" 8 D'Zaldote hunn geäntwert a gesot: Mir wëssen net, wien d'Frae waren; ausserdem si mir aus Angscht wéi dout ginn, a wéi kéinte mir déi Frae gräifen? 9 D'Juden hunn zu hinnen gesot: "Sou wéi den Här lieft, mir gleewen iech net." 10 D'Zaldote soten zu de Judden: "Wann Dir de Jesus sou vill Wonner maache gesinn a héieren hutt, awer him net gegleeft hutt, wéi kënnt Dir eis dann gleewen?" Dir hutt richteg gesot: "Sou wéi den Här lieft, well den Här lieft wierklech." 11 Mir hunn héieren, datt Dir de Josef, deen de Kierper vum Jesus begruewen huet, an enger Kummer ënner engem zouene Schloss agespaart hutt; an wéi Dir et opgemaach hutt, hutt Dir hien net do fonnt. 12 Bréngt dann de Josef, deen Dir an der Chamber bewaacht hutt, a mir bréngen de Jesus, deen mir am Graf bewaacht hunn. 13 D'Juden hunn geäntwert a gesot: "Mir bréngen de Josef eran, bréngt Dir de Jesus eran?" Mä de Josef ass a senger eegener Stad Arimathäa. 14 D'Zaldote hunn geäntwert: "Wann de Josef zu Arimathäa an de Jesus a Galiläa ass, da hu mir den Engel de Fraen héieren soen." 15 Wéi d'Judden dat héieren hunn, kruten si Angscht a soten zueneen: "Wann dës Saachen iergendwéi ëffentlech ginn, da wäert jidderee u Jesus gleewen." 16 Dunn hunn si eng grouss Zomm Suen zesummegesammelt a se de Zaldote ginn a gesot: "Sot Dir de Leit, datt d'Jünger vum Jesus an der Nuecht komm sinn, wéi Dir geschlof hutt, an de Kierper vum Jesus geklaut hunn; a wann de Pilatus, de Gouverneur, dovun héiert, da wäerte mir hien iwwerzeegen an iech sécheren." 17 D'Zaldote hunn d'Suen geholl a gesot, wéi d'Judden hinnen instruéiert haten; an hire Bericht huet sech ënnert dem Vollek verbreet. 18 Mä e bestëmmte Paschtouer Pinehas, den Ada, e Schoulmeeschter, an e Levit mam Numm Ageus, déi dräi koumen aus Galiläa op Jerusalem a soten den Hohepriister an all deenen, déi an de Synagogen waren:
34
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
19 Mir hunn de Jesus, deen Dir gekräizegt hutt, gesinn, wéi hien mat senge eelef Jünger geschwat huet, an hien um Olivenbierg ënnert hinne souz a sot zu hinne: 20 Gitt eraus an d'ganz Welt, priedegt d'Evangelium all de Natiounen, daaft se am Numm vum Papp, dem Jong an dem Hellege Geescht; a jiddereen, deen gleeft a gedeeft gëtt, gëtt gerett. 21 An nodeems hien dës Saachen zu senge Jünger gesot hat, hu mir hien an den Himmel opgestiegen gesinn. 22 Wéi d'Hohepriister, d'Ältesten an d'Leviten dat héieren hunn, soten si zu dësen dräi Männer: "Gitt dem Gott vun Israel d'Éier a bekennt him, ob dat wouer ass, wat Dir sot, datt Dir et gesinn an héieren hutt." 23 Si hunn geäntwert a gesot: „Sou wéi den Här vun eisen Pappen lieft, de Gott vum Abraham, an de Gott vum Isaak, an de Gott vum Jakob, sou wéi mir de Jesus mat senge Jünger schwätzen héieren hunn, an esou wéi mir hien an den Himmel eropfueren gesinn hunn, sou hu mir iech d'Wourecht erzielt.“ 24 An déi dräi Männer hunn weider geäntwert a gesot, a bäigefüügt dës Wierder: Wa mir d'Wierder net géife zouginn, déi mir de Jesus héieren hunn, an datt mir hien an den Himmel opstigen gesinn hunn, da wiere mir schëlleg un der Sënn. 25 Dunn sinn d'Hohepriister direkt opgestan, hunn d'Buch vum Gesetz an den Hänn gehalen an hunn dës Männer beschwéiert a gesot: "Dir wäert vun elo un net méi dat verkënnegen, wat Dir iwwer de Jesus gesot hutt." 26 An si hunn hinnen eng grouss Zomm Suen ginn a mat hinne aner Leit geschéckt, déi si an hiert eegent Land begleede sollten, fir datt si guer net zu Jerusalem bleiwe missten. 27 Dunn hunn sech d'Judden all zesummefonnt, an nodeems se déi bedauerlechst Suerg ausgedréckt hunn, soten se: "Wat ass dat fir eng aussergewéinlech Saach, déi zu Jerusalem geschitt ass?" 28 Mä den Annas an de Kaiphas hunn si getréischt a gesot: „Firwat solle mir de Zaldote gleewen, déi d'Graf vum Jesus bewaacht hunn, wann se eis soen, datt en Engel de Steen virun der Dier vum Graf ewechgerullt huet?“ 29 Vläicht hunn seng eege Jünger hinnen dat gesot a Sue ginn, fir datt se dat soe sollten, an hunn selwer de Kierper vum Jesus ewechgeholl. 30 Ausserdeem, bedenkt dëst, datt et Friemen kee Verdéngscht gëtt, well si och eng grouss Zomm vun eis geholl hunn, an si hunn eis no den Instruktiounen erkläert, déi mir hinne ginn hunn. Si mussen entweder eis trei bleiwen, oder de Jünger vum Jesus. Kapitel 11 1 Dunn ass den Nikodemus opgestan a sot: „Dir sot et richteg, Kanner vun Israel, Dir hutt héieren, wat déi dräi Männer beim Gesetz vu Gott geschwuer hunn, déi gesot hunn: „Mir hunn de Jesus mat senge Jünger um Olivenbierg schwätzen gesinn, a mir hunn hien an den Himmel eropfueren gesinn.“ 2 An d'Schrëft léiert eis, datt de geseente Prophet Elia an den Himmel opgeholl gouf; an den Elisa gouf vun de Prophéitejongen gefrot: "Wou ass eise Papp Elia?" Hie sot zu hinnen: "Hien ass an den Himmel opgeholl." 3 An d'Prophéitesënne soten zu him: "Vläicht huet de Geescht hien op ee vun de Bierger vun Israel gedroen, do fanne mir hien vläicht." An si hunn den Elisa gebiet, an hien ass dräi Deeg mat hinne ronderëmgaang, awer si konnten hien net fannen. 4 An elo héiert mech, Dir Kanner vun Israel, a loosst eis Männer an d'Bierger vun Israel schécken, fir datt de Geescht de Jesus net matgeholl huet, an do fanne mir hien a si mir zefridden. 5 An dem Nikodemus säi Rot huet all de Leit gefall; an si hunn Männer erausgeschéckt, déi de Jesus gesicht hunn, awer hien net fonnt hunn. An déi sinn zréckkomm a soten: Mir sinn iwwerall gaangen, awer de Jesus net fonnt, awer mir hunn de Josef a senger Stad Arimathäa fonnt. 6 Wéi d'Herrscher dat héieren hunn, an dat ganzt Vollek, ware si frou a si hunn de Gott vun Israel gelueft, well de Joseph fonnt gi war, deen si an engem Zëmmer agespaart haten, awer net fonnt hunn.
35
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
7 Wéi si eng grouss Versammlung zesummegedroen haten, hunn d'Hohepriister gefrot: "Wéi solle mir de Josef bei eis bréngen, fir datt mir mat him schwätzen?" 8 An si hunn e Stéck Pabeier geholl, him geschriwwen a gesot: Fridden sief mat dir a mat denger ganzer Famill! Mir wëssen, datt mir géint Gott a géint dech gesoot hunn. Gär, besicht eis, Är Pappen, well mir ware ganz iwwerrascht, wéi Dir aus dem Prisong entkomm sidd. 9 Mir wëssen, datt mir e béise Rot géint dech geholl hunn, an datt den Här sech ëm dech gekëmmert huet, an den Här selwer dech vun eise Pläng befreit huet. Fridden sief dir, Joseph, du bass ënnert dem ganze Vollek Éierbar. 10 An si hunn siwe Frënn vum Joseph erausgesicht a gesot: "Wann Dir bei de Joseph kommt, da gréisst hien a Fridden a gitt him dëse Bréif." 11 Dofir, wéi d'Männer beim Joseph koumen, hunn si him friddlech begréisst a him de Bréif ginn. 12 An nodeems de Joseph et gelies hat, sot hien: "Gelueft sief den Här Gott, deen mech vun den Israeliten befreit huet, sou datt si mäi Blutt net vergoss hunn. Gelueft sief Gott, deen mech ënner denge Flilleke geschützt huet." 13 An de Joseph huet si gekësst a si a säin Haus bruecht. An den nächsten Dag ass de Joseph op säin Iesel geklommen a mat hinnen op Jerusalem gaangen. 14 Wéi all d'Judden dat héieren hunn, sinn si him entgéintgaangen a geruff: "Fridden, Papp Joseph, wann Dir heiher kommt!" 15 Dorop huet hien geäntwert: „Wuelstand vum Här soll dem ganze Vollek begleeden.“ 16 An si hunn hien all gekësst; an den Nikodemus huet hien an säin Haus geholl, nodeems hien eng grouss Feier virbereet hat. 17 Mä den nächsten Dag, well et Virbereedungsdag war, soten den Annas, de Kaiphas an den Nikodemus zum Josef: „Bekennt Iech dem Gott vun Israel a beäntwert eis op all déi Froen, déi mir dir stellen; 18 Mir ware ganz besuergt, datt Dir de Kierper vum Jesus begruewe hutt; an nodeems mir Iech an engem Zëmmer agespaart haten, konnten mir Iech net fannen; a mir haten zënterhier Angscht, bis zu dësem Zäitpunkt, wou Dir ënner eis erschéngt. Erzielt eis dofir viru Gott alles, wat geschitt ass. 19 Dunn huet de Josef geäntwert a gesot: „Dir hutt mech tatsächlech um Dag vun der Virbereedung bis de Moie agespaart.“ 20 Mä wéi ech an der Mëtt vun der Nuecht beim Biete stoung, war d'Haus vun véier Engelen ëmginn; an ech hunn de Jesus als d'Hellegkeet vun der Sonn gesinn, an ech sinn aus Angscht op d'Äerd gefall. 21 Mä de Jesus huet meng Hand gegraff, mech vum Buedem gehuewen, an den Tau ass op mech gesprëtzt; mä hien huet mir d'Gesiicht ofgewëscht, mech gekësst a gesot: "Fäert Iech net, Joseph; kuckt op mech, well ech sinn et." 22 Dunn hunn ech hien ugekuckt a gesot: „Rabboni Elias!“ Hien huet mir geäntwert: „Ech sinn net den Elias, mee de Jesus vun Nazareth, deem säi Kierper du begruewe hues.“ 23 Ech sot zu him: Weis mir d'Graf, an deem ech dech geluecht hunn. 24 Dunn huet de Jesus mech bei der Hand geholl a mech dohi gefouert, wou ech hie geluecht hat, an huet mir d'Léngekleeder an d'Täsch gewisen, déi ech him ëm de Kapp geluecht hat. Dunn hunn ech wousst, datt et de Jesus war, an hunn hien ugebiet a gesot: "Gelueft sief deen, deen am Numm vum Här kënnt." 25 De Jesus huet mech erëm bei der Hand geholl a mech op Arimathäa a mäin Haus gefouert a sot zu mir: "Fridden sief dir, awer gitt net aus Ärem Haus eraus bis de véierzegsten Dag; ech muss bei meng Jünger goen." Kapitel 12 1 Wéi d'Hohepriister all dat héieren hunn, ware si erstaunt a si sinn wéi dout mat dem Gesiicht op de Buedem gefall. Si hunn sech géigesäiteg ugeruff: "Wat ass dat fir e aussergewéinlecht Zeechen, dat zu Jerusalem geschitt ass? Mir kennen de Papp a seng Mamm."
36
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
2 An ee bestëmmte Levit sot: Ech kennen vill vu senge Familljememberen, reliéis Leit, déi sech üblech maachen, dem Gott vun Israel am Tempel Affer a Brandofferen mat Gebieder ze bréngen. 3 An den Hohepriister Simeon huet hien an d'Äerm geholl a sot zu him: "Här, elo léisst du däi Knecht a Fridden goen, no däi Wuert; well meng Aen hunn däi Rettung gesinn, déi du virbereet hues, virun all de Vëlker: e Liicht fir d'Heiden ze beliichten, an d'Herrlechkeet vun dengem Vollek Israel." 4 De Simeon huet op déiselwecht Manéier d'Maria, d'Mamm vum Jesus, geseent a sot zu hir: "Ech soen dir dat iwwer dat Kand: Et ass fir de Fall an d'Operstéiung vu ville bestëmmt, an als Zeeche, dat widdersprach gëtt." 5 Jo, e Schwäert wäert och duerch Är eege Séil goen, an d'Gedanken vu ville Häerzer wäerten opgedeckt ginn. 6 Dunn hunn all d'Judden gesot: "Mir schécken eppes bei déi dräi Männer, déi gesot hunn, si hätten hien mat senge Jünger um Olivenbierg schwätzen gesinn." 7 Duerno hunn si si gefrot, wat si gesinn hätten; déi hunn eenheetlech geäntwert: "Viru dem Gott vun Israel bestätege mir kloer, datt mir de Jesus mat senge Jünger um Olivenbierg geschwat an an den Himmel opgestiegen gesinn hunn." 8 Dunn hunn den Annas an de Kaiphas si op getrennte Plazen bruecht a si eenzel verhéiert; déi hunn eenheetlech d'Wourecht zouginn a gesot, si hätten de Jesus gesinn. 9 Dunn hunn den Annas an de Kaiphas gesot: „Eist Gesetz seet: Duerch de Mond vun zwee oder dräi Zeie gëtt all Wuert bestätegt.“ 10 Mä wat hu mir gesot? De geseenten Henoch huet Gott gefall, a gouf duerch d'Wuert vu Gott iwwersat; an d'Grafplaz vum geseenten Moses ass bekannt. 11 Mä de Jesus gouf dem Pilatus iwwerginn, gepeitscht, mat Dären gekréint, ugespaut, mat engem Speer duerchstubt, gekräizegt, um Kräiz gestuerwen a begruewen, a säi Kierper gouf den Éierbare Josef an engem neie Graf begruewen, an hie bezeien, datt hien hie lieweg gesinn huet. 12 An ausserdem hunn dës Männer erkläert, datt si hien um Olivenbierg mat senge Jünger schwätzen an an den Himmel eropgestiegen gesinn hunn. 13 Dunn ass de Josef opgestan an huet zum Annas a Kaiphas gesot: "Dir sidd mat Recht ganz iwwerrascht, datt iech gesot gouf, datt de Jesus lieweg ass an an den Himmel opgestiegen ass." 14 Et ass wierklech eppes Iwwerraschendes, datt hien net nëmmen selwer vun den Doudegen opersteet, mä och anerer aus hire Griewer operweckt, déi vu ville zu Jerusalem gesi gi sinn. 15 An elo lauschtert mir e bëssen: Mir all kannten de geseenten Simeon, den Héichpriister, deen de Jesus als Puppelchen am Tempel an d'Äerm geholl huet. 16 Dee selwechte Simeon hat selwer zwéi Jongen, a mir ware bei hirem Doud a bei hirem Begriefnes dobäi. 17 Gitt dofir a kuckt hir Griewer, well dës sinn op, a si sinn opgestan; a kuckt, si sinn an der Stad Arimathäa a verbréngen hir Zäit zesummen an den Déngschter vun der Andacht. 18 Verschidde Leit hunn zwar den Toun vun hire Stëmmen am Gebied héieren, mä si wëlle mat kengem schwätzen, mä si bleiwen stëmmlos wéi dout. 19 Mä kommt, loosst eis bei si goen a eis mat all Respekt a Vorsicht géintiwwer hinne verhalen. A wa mir se zum Schwéiere bréngen, erzielen se eis vläicht e puer vun de Geheimnisser vun hirer Operstéiung. 20 Wéi d'Judden dat héieren hunn, ware si ganz frou. 21 Dunn sinn den Annas, de Kaiaphas, den Nikodemus, de Josef an de Gamaliel op Arimathäa gaangen, awer si hunn se net an hire Griewer fonnt; mä si sinn duerch d'Stad gaangen an hunn se bei hirer Andacht op d'Knéie gebonnen. 22 Dunn hunn si si mat aller Respekt a Éierbied viru Gott begréisst a si an d'Synagog zu Jerusalem bruecht. Nodeems si d'Paarte zougemaach haten, hunn si d'Buch vum Gesetz vum Här geholl. 23 An huet et hinnen an d'Hänn geluecht a si beim Gott Adonai an dem Gott vun Israel geschwuer, deen zu eise Pappen duerch d'Gesetz an d'Prophéiten geschwat huet a gesot huet: Wann Dir deem
37
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
gleeft, deen Iech vun den Doudegen operstanen huet, datt et de Jesus ass, da sot eis, wat Dir gesinn hutt a wéi Dir vun den Doudegen operstanen sidd. 24 De Charinus an de Lenthius, déi zwee Jongen vum Simeon, hunn geziddert, wéi si dat héieren hunn, a si goufen opgeregt a gestéint; an zur selwechter Zäit hunn si an den Himmel gekuckt a mat hire Fangeren d'Kräizzeechen op hirer Zong gemaach. 25 An direkt hunn si geschwat a gesot: "Gëff eis jidderengem e Stéck Pabeier, a mir wäerten Iech all dat opschreiwen, wat mir gesinn hunn." An all vun hinne souz sech hin a schreift: Kapitel 13 1 O Här Jesus a Papp, du bass Gott, och d'Operstéiung an d'Liewen vun den Doudegen, gëff eis d'Erlaabnes, deng Geheimnisser ze verkënnegen, déi mir nom Doud gesinn hunn, déi zu dengem Kräiz gehéieren; well mir sinn bei dengem Numm geschwuer. 2 Well du hues dengen Dénger verbueden, déi geheim Saachen ze verkënnegen, déi duerch deng göttlech Kraaft an der Hell gemaach goufen. 3 Wéi mir mat eise Pappen an d'Déift vun der Hell gesat goufen, an der Schwaarzheet vun der Däischtert, ass op eemol d'Faarf vun der Sonn wéi Gold opgedaucht, an e staarkt violett Liicht huet d'Plaz beliicht. 4 Gläich drop huet den Adam, de Papp vun der ganzer Mënschheet, mat all de Patriarchen a Prophéiten, sech gefreet a gesot: Dëst Liicht ass den Auteur vum éiwege Liicht, deen versprach huet, eis an d'éiwegt Liicht ze bréngen. 5 Dunn huet de Prophet Jesaja geruff a gesot: "Dëst ass d'Liicht vum Papp a vum Jong vu Gott, no menger Prophezeiung, wéi ech op der Äerd gelieft hunn." 6 D'Land Sabulon an d'Land Nephthalim iwwer de Jordan, e Vollek, dat an der Däischtert gewandelt huet, huet e grousst Liicht gesinn; an deenen, déi am Schiet vum Doud gelieft hunn, ass d'Liicht opgaangen. An elo ass hie komm an huet eis erliicht, déi am Doud souzen. 7 An iwwerdeems mir all eis iwwer d'Liicht gefreet hunn, dat op eis geschéngt huet, koum eise Papp Simeon bei eis, huet déi ganz Gesellschaft gelueft a gesot: "Verherrlecht den Här Jesus Christus, de Jong vu Gott." 8 Deen ech, wéi ech nach e Puppelchen am Tempel war, an d'Äerm geholl hunn, an, beweegt vum Hellege Geescht, zu him gesot hunn, an zouginn hunn: 1 Elo hunn meng Aen däi Rettung gesinn, déi du virbereet hues, e Liicht fir d'Heiden an d'Herrlechkeet vun dengem Vollek Israel. 9 All déi Helleg, déi an der Déift vun der Hell waren, hunn sech ëmsou méi gefreet, wéi se dat héieren hunn. 10 Duerno koum een eraus, wéi e klenge Einsiedler, an all Mënsch huet hie gefrot: "Wien bass du?" 11 Hien huet geäntwert: „Ech sinn d'Stëmm vun engem, deen an der Wüst rifft: Johannes den Däufer an de Prophet vum Allerhéchsten, deen him virgaangen ass, fir säi Wee virzebereeden, fir sengem Vollek d'Erkenntnis vun der Erléisung ze ginn, fir d'Verzeiung vun de Sënnen.“ 12 An ech, de Johannes, wéi ech de Jesus bei mech kommen gesinn hunn, vum Hellege Geescht beweegt, hunn ech gesot: Kuckt d'Lämmche vu Gott, kuckt hien, deen d'Sënne vun der Welt ewechhëlt. 13 An ech hunn hien am Jordan gedeeft, an hunn den Hellege Geescht a Form vun enger Dauw op hie erofkommen gesinn, an eng Stëmm vum Himmel héieren, déi sot: Dëst ass mäi léiwe Jong, un deem ech Freed hunn. 14 An elo, wéi ech virun him gaange sinn, sinn ech hei erofkomm, fir iech ze soen, datt de Jong vu Gott eis als nächstes besiche wäert, an, wéi den Opschwong vun uewen, bei eis kënnt, déi an der Däischtert an dem Schiet vum Doud sinn. Kapitel 14 1 Wéi den éischte Mënsch, eise Papp Adam, dës Saachen héieren huet, datt de Jesus am Jordan gedeeft gi war, huet hien säi Jong Seth geruff a gesot:
38
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
2 Erkläer dengen Jongen, de Patriarchen a Prophéiten, alles, wat du vum Michael, dem Äerzengel, héieren hues, wéi ech dech un d'Paarte vum Paradäis geschéckt hunn, fir Gott ze bieden, datt hie mäi Kapp salbt, wann ech krank wier. 3 Dunn ass de Seth bei d'Patriarchen a Prophéiten komm a sot: "Ech, Seth, wéi ech zu Gott virun de Paarte vum Paradäis gebiet hunn, hunn den Engel vum Här, de Michael, mir erschéngen a soen: 'Ech sinn vum Här bei dech geschéckt ginn; ech sinn ernannt, fir iwwer d'mënschlech Kierper ze prezen.'" 4 Ech soen dir, Seth, biet net mat Tréinen zu Gott a froe hien net ëm d'Ueleg vum Bam vun der Barmhäerzegkeet, mat deem hie säi Papp Adam géint seng Kappwéi salbt; 5 Well du kanns et op keng Manéier kréien bis zum leschten Dag an zu den leschten Zäiten, nämlech bis fënnefdausend a fënnefhonnert Joer vergaange sinn. 6 Dann wäert Christus, de barmhäerzegste Jong vu Gott, op d'Äerd kommen, fir de mënschleche Kierper vum Adam erëm opzewecken, an zur selwechter Zäit och d'Läiche vun den Doudegen, a wann hie kënnt, gëtt hie am Jordan gedeeft: 7 Dann wäert hien all déi, déi un hie gleewen, mat dem Ueleg vu senger Barmhäerzegkeet salben; an d'Ueleg vu senger Barmhäerzegkeet wäert fir déi zukünfteg Generatiounen weiderginn, fir déi, déi aus Waasser an dem Hellege Geescht zum éiwege Liewen gebuer ginn. 8 A wann zu där Zäit de barmhäerzegste Jong vu Gott, Christus Jesus, op d'Äerd erofkënnt, wäert hien eise Papp Adam an d'Paradies féieren, zum Bam vun der Barmhäerzegkeet. 9 Wéi all d'Patriarchen a Prophéiten all dës Saachen vum Seth héieren hunn, hunn si sech nach méi gefreet. Kapitel 15 1 Wärend all d'Helleg sech gefreet hunn, sot de Satan, de Prënz a Kapitän vum Doud, zum Prënz vun der Häll: 2 Maacht Iech prett, de Jesus vun Nazareth selwer z'empfänken, deen sech mat der Tatsaach beschwéiert huet, datt hie de Jong vu Gott wier, awer trotzdem e Mann war, deen Angscht virum Doud hat a gesot huet: „Meng Séil ass bis zum Doud bedrunn.“ 3 Ausserdeem huet hien mir a villen aneren vill Verletzungen ugedoen; well déi, déi ech blann a lahm gemaach hunn, an och déi, déi ech mat verschiddenen Däiwelen gepéinegt hunn, huet hien duerch säi Wuert geheelt; jo, an déi, déi ech dout bei dech bruecht hunn, huet hien dir mat Gewalt ewechgeholl. 4 Dorop huet de Prënz vun der Häll dem Satan geäntwert: Wien ass dee sou mächtege Prënz, deen awer Angscht virum Doud huet? 5 Well all d'Muechthären vun der Äerd ënnerworf menger Muecht, déi du duerch deng Muecht ënnerworf hues. 6 Mee wann hien a senger mënschlecher Natur sou mächteg ass, bestätegen ech Iech fir Wourecht, datt hien a senger göttlecher Natur allmächteg ass, a kee Mënsch kann senger Kraaft widderstoen. 7 Wéi hien dofir gesot huet, hie hätt Angscht virum Doud, wollt hien dech an d'Fal zéien, an et wäert dir fir ëmmer onglécklech sinn. 8 Dunn huet de Satan dem Prënz vun der Häll geäntwert a gesot: Firwat hues du Zweiwel ausgedréckt a gefaart, de Jesus vun Nazareth unzehuelen, souwuel däi Géigner wéi och mäin? 9 Wat mech ugeet, ech hunn hien tentéiert a meng al Leit, d'Judden, mat Eifer a Roserei géint hien opgereegt? 10 Ech hunn d'Spies fir säi Leed geschäerft; ech hunn d'Gall an den Esseg gemëscht an him den Uerder ginn, en ze drénken; ech hunn d'Kräiz virbereet, fir hien ze kräizegen, an d'Neel, fir dem Ibis seng Hänn a Féiss ze duerchbriechen; an elo ass säin Doud no, ech bréngen hien heiher, ënnerworf dir a mir. 11 Dunn huet de Prënz vun der Häll geäntwert a gesot: "Du hues mir elo grad gesot, datt hien mir déi Doudeg mat Gewalt ewechgeholl huet."
39
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
12 Déi, déi hei festgehale goufen, bis se erëm op der Äerd liewe sollten, goufen hei ewechgeholl, net duerch hir eege Kraaft, mä duerch Gebieder, déi zu Gott gemaach goufen, an hiren allmächtege Gott huet se mir ewechgeholl. 13 Wien ass dann dee Jesus vun Nazareth, deen duerch säi Wuert déi Doudeg vu mir ewechgeholl huet, ouni zu Gott ze bieden? 14 Vläicht ass et dee selwechten, deen de Lazarus mir ewechgeholl huet, nodeems hie véier Deeg dout war, an deen souwuel gestonk wéi och verfault war, an deen ech als Doudege besat hat, awer hien duerch seng Kraaft zum Liewen erweckt huet. 15 Den Satan huet geäntwert a gesot: „Et ass genau dee selwechte Mënsch, de Jesus vun Nazareth.“ 16 Wéi de Prënz vun der Häll dat héieren huet, sot hien zu him: "Ech schwieren dech bei den Uerder, déi dir a mir gehéieren, datt du hien net bei mech bréngs." 17 Wéi ech vun der Kraaft vu sengem Wuert héieren hunn, hunn ech virun Angscht geziddert, an all meng ongëlleg Gesellschaft war gläichzäiteg opgereegt; 18 A mir konnten de Lazarus net festhalen, mä hie huet sech selwer gerëselt, an mat all Zeeche vu Béiswëllegkeet ass hien direkt vun eis fortgaang; an d'Äerd, an där dem Lazarus säi Läich louch, huet hien direkt lieweg erausgehäit. 19 An ech weess elo, datt hien den allmächtege Gott ass, deen esou Saache maache kann, deen a senger Herrschaft a mächteg a senger mënschlecher Natur ass, deen de Retter vun der Mënschheet ass. 20 Bréngt dëse Mënsch also net heiher, well hie wäert all déi fräiloossen, déi ech wéinst Ongleewe festhalen a mat de Fesselen vun hire Sënne gebonnen hunn, an hie wäert se an d'éiwegt Liewen féieren. Kapitel 16 1 An iwwerdeems den Satan an de Prënz vun der Häll sou mateneen geschwat hunn, koum op eemol eng Stëmm wéi vun Donner an dem Geräisch vu Wand, déi sot: Hieft är Paarte op, o Dir Prënzen; a hieft iech op, o éiweg Paarte, an de Kinnek vun der Herrlechkeet soll erankommen. 2 Wéi de Prënz vun der Häll dat héieren huet, sot hien zum Satan: "Géi fort vu mir a verléis meng Wunnengen; wann Dir e mächtege Krieger sidd, da kämpft mam Kinnek vun der Herrlechkeet." Awer wat hutt Dir mat him ze dinn? 3 An hien huet hien aus senge Wunnplazen erausgehäit. 4 An de Prënz sot zu senge béiswëllege Beamten: "Maacht d'Messengpaarte vun der Grausamkeet zou, a befestegt se mat Eisengitter, a kämpft muteg, fir datt mir net gefaange geholl ginn." 5 Mä wéi déi ganz Gesellschaft vun den Hellegen dat héieren huet, hunn si mat lauter Stëmm vum Roserei zum Prënz vun der Häll geschwat: 6 Maach deng Paarte op, fir datt de Kinnek vun der Herrlechkeet erantrëtt. 7 An den hellege Prophet David huet geruff a gesot: Hunn ech net wierklech, wéi ech op der Äerd war, prophezeit a gesot: O, datt d'Mënsche den Här fir seng Guttheet a fir seng wonnerbar Wierker un d'Mënschekanner luewen! 8 Well hien huet d'Messegpaarte gebrach an d'Eisengitter duerchgeschnidden. Hie huet se wéinst hirer Ongerechtegkeet gefaangen, a wéinst hirer Ongerechtegkeet gi se geplot. 9 Duerno huet en anere Prophet, nämlech den hellege Jesaja, op déiselwecht Manéier zu all den Hellegen geschwat: Hunn ech iech net richteg prophezeit, wéi ech op der Äerd gelieft hunn? 10 Déi Doudeg wäerten erëm lieweg sinn, an déi, déi an hire Griewer sinn, wäerten erëm opstoen, an déi, déi an der Äerd sinn, wäerten sech freeën; well den Tau, deen vum Här kënnt, wäert si befreien. 11 An ech hunn op enger anerer Plaz gesot: O Doud, wou ass däi Victoire? O Doud, wou ass däi Stachel? 12 Wéi all déi Helleg dës Saachen vum Jesaja héieren hunn, soten si zum Prënz vun der Häll: "Maach elo deng Paarten op a huel deng eisen Gitteren ewech; well du wäerts elo gebonnen sinn a keng Muecht méi hunn."
40
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
13 Dunn koum eng grouss Stëmm, wéi den Toun vun engem Donner, déi sot: Hieft är Paarte op, Dir Prënzen; a hieft iech op, Dir Paarte vun der Häll, an de Kinnek vun der Herrlechkeet wäert erangoen. 14 De Prënz vun der Häll, deen déiselwecht Stëmm héieren huet, huet geruff, wéi wann hien et net gewosst hätt: "Wien ass de Kinnek vun der Herrlechkeet?" 15 Den David huet dem Prënz vun der Häll geäntwert a gesot: "Ech verstinn d'Wierder vun där Stëmm, well ech se duerch säi Geescht geschwat hunn." An elo, wéi ech uewe gesot hunn, soen ech dir: Den Här, staark a mächteg, den Här, mächteg am Kampf: hien ass de Kinnek vun der Herrlechkeet, an hien ass den Här am Himmel an op der Äerd; 16 Hie kuckt erof, fir d'Stéin vun de Prisonéier ze héieren, an déi fräizeloossen, déi zum Doud veruerteelt sinn. 17 An elo, du dreckegen a stinkende Prënz vun der Häll, maach deng Paarten op, fir datt de Kinnek vun der Herrlechkeet erantrëtt; well hien ass den Här vum Himmel an der Äerd. 18 Wärend den David dat gesot huet, ass den Här, deen allmächteg ass, a Form vun engem Mënsch opgedaucht an huet déi Plazen erliicht, déi virdru schonn an Däischtert waren, 19 An huet d'Fesselen zerbrach, déi virdru net zerbrach konnte ginn; an huet mat senger onbesiegbarer Kraaft déi besicht, déi an der déiwer Däischtert vun der Ongerechtegkeet an dem Schiet vum Doud vun der Sënn souzen. Kapitel 17 1 Wéi den onéierlechen Doud a seng grausam Offizéier dës Saachen héieren hunn, goufen si an hire verschiddene Kinnekräicher vun Angscht erfaasst, wéi si d'Kloerheet vum Liicht gesinn hunn, 2 An de Christus selwer ass op eemol an hire Wunnengen opgetrueden; si hunn dofir geruff a gesot: Mir sinn duerch dech gebonnen; du schéngs eis Verwirrung virum Här ze wëllen. 3 Wien bass du, deen kee Zeeche vu Verfall huet, ausser deem helle Ausgesinn, dat e volle Beweis vun denger Gréisst ass, op dat du awer schéngt guer keng Notiz ze huelen? 4 Wien bass du, sou mächteg a sou schwaach, sou grouss a sou kleng, e gemeine an awer e Soldat vum éischte Rang, deen a Form vun engem Dénger wéi en normale Soldat kommandéiere kann? 5 De Kinnek vun der Herrlechkeet, dout a lieweg, obwuel emol um Kräiz ëmbruecht? 6 Wien läit dout am Graf a sidd lieweg bei eis erofkomm, an an dengem Doud hunn all d'Kreaturen geziddert, an all d'Stäre goufen geréckelt, an elo hues du deng Fräiheet ënnert den Doudegen a stéiers eis Legiounen op d'Stéierung? 7 Wien bass du, deen d'Gefangener befreit, déi vun der ursprénglecher Sënn a Ketten gehale goufen, a se an hir fréier Fräiheet bréngt? 8 Wien bass du, deen esou e glorräicht an göttlecht Liicht iwwer déi verbreet, déi duerch d'Däischtert vun der Sënn blann gemaach goufen? 9 Op déiselwecht Aart a Weis goufen all d'Legiounen vun den Däiwele vum selwechten Entsetzen erfaasst, a mat der ënnerdréckender Angscht hunn si geruff a gesot: 10 Wou kënnt et hier, o du Jesus Christus, datt du e Mann bass, deen esou mächteg a glorräich a Majestéit ass, sou hell, datt en kee Fleck huet, a sou reng, datt en kee Verbriechen huet? Well déi ënnescht Welt vun der Äerd, déi eis bis elo ënnerworf war, a vu wou mir Tribut kruten, huet eis ni virdrun sou en Doudege geschéckt, ni sou Kaddoe wéi dës un d'Prinzen vun der Hell geschéckt. 11 Wien bass du also, deen mat sou vill Courage an eis Wunnengen trëtt, an net nëmmen keng Angscht huet, eis mat de gréisste Strofe ze menacéieren, mä och beméit, all aner aus de Ketten ze retten, an deenen mir se festhalen? 12 Vläicht bass du dee Jesus, vun deem den Satan elo grad zu eisem Prënz gesot huet, datt du duerch den Doud um Kräiz d'Muecht vum Doud kréie géifs. 13 Dunn huet de Kinnek vun der Herrlechkeet den Doud mat Trapp getrëppelt, de Prënz vun der Häll gegraff, him all senger Muecht geholl an eisen ierdesche Papp Adam matgeholl a seng Herrlechkeet.
41
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
Kapitel 18 1 Dunn huet de Prënz vun der Häll den Satan geholl a mat grousser Indikatioun zu him gesot: O du Prënz vun der Zerstéierung, Auteur vun der Néierlag a Verbannung vum Beelzebub, d'Veruechtung vun de Gottes Engelen a veruecht vun alle Gerechten! Wat huet dech dozou bruecht, sou ze handelen? 2 Du wollts de Kinnek vun der Herrlechkeet kräizegen, an duerch seng Zerstéierung hues du eis Versprieche vu ganz grousse Virdeeler gemaach, awer als Narr waars du ignorant, wat du gemaach hues. 3 Well kuckt elo, wéi de Jesus vun Nazareth, mat der Hellegkeet vu senger herrlecher Gottheet, all déi schrecklech Kräfte vun der Däischtert an dem Doud op d'Flucht verdriwwen; 4 Hien huet eis Prisongen vun uewen bis ënnen ofgerappt, all d'Gefangener entlooss, all déi gebonnen waren, befreit, an all déi, déi fréier ënner dem Gewiicht vun hire Qualen gekräischt hunn, hunn eis elo beleidegt, an et ass wéi wann mir duerch hir Gebieder besiegt géife ginn. 5 Eis béiswëlleg Herrschafte sinn ënnerworf, a kee Deel vun der Mënschheet ass méi an eiser Ënneruerdnung iwwreg, awer op der anerer Säit trotze si eis all këhn; 6 Och wann déi Doudeg fréier ni geduecht hunn, sech frech géintiwwer eis ze verhalen, an als Gefaangenen ni jee zu iergendenger Geleeënheet lëschteg konnten sinn. 7 O Satan, du Prënz vun all de Béisen, Papp vun den Ongerechten an Verloossenen, firwat géifs du dës Exploitatioun probéieren, well eis Prisonéier bis elo ëmmer ouni déi geringste Hoffnung op Erléisung a Liewen waren? 8 Mä elo stéint keen vun hinnen, an et ass och net déi geringste Tréin op hirem Gesiicht ze gesinn. 9 O Prënz Satan, du groussen Häufer vun den hällesche Regiounen, all deng Virdeeler, déi du duerch de verbuedene Bam an de Verloscht vum Paradäis erwuerwe hues, hues du elo duerch d'Holz vum Kräiz verluer; 10 An däi Gléck ass ganz eriwwer, wéi du Jesus Christus, de Kinnek vun der Herrlechkeet, gekräizegt hues. 11 Du hues géint däin eegent Interesse an dat vu mir gehandelt, wéi s du geschwënn un deene grousse Qualen an onendleche Strofe mierke wäerts, déi s du elo erleide wäerts. 12 O Satan, Prënz vun allem Béisen, Auteur vum Doud a Quell vun allem Stolz, du häss als éischt d'béis Verbriechen vum Jesus vun Nazareth solle froen, an dann häss du festgestallt, datt hie keng Schold hat, déi den Doud verdéngt. 13 Firwat hues du et gewot, hien ouni Grond oder Gerechtegkeet ze kräizegen, an hues een onschëllegen a gerechte Mënsch an eis Géigenden erofbruecht, an doduerch all d'Sünder, d'ongerecht an d'Ongerecht op der ganzer Welt verluer? 14 Wéi de Prënz vun der Häll sou zum Satan geschwat huet, sot de Kinnek vun der Herrlechkeet zum Beelzebub, dem Prënz vun der Häll: Satan, de Prënz wäert fir ëmmer denger Herrschaft ënnerworf sinn, am Plaz vum Adam a senge gerechte Jongen, déi meng sinn. Kapitel 19 1 Dunn huet de Jesus seng Hand ausgestreckt a gesot: "Kommt bei mech, all meng Helleger, déi no mengem Bild geschaf goufen, déi vum Bam vun der verbuedener Fruucht, vum Däiwel an dem Doud veruerteelt goufen; 2 Liew elo beim Holz vu mengem Kräiz; den Däiwel, de Prënz vun dëser Welt, ass iwwerwonnen, an den Doud ass erobert. 3 Dunn, op eemol, ware all déi Helleg ënner der Hand vum héchste Gott zesummekomm; an den Här Jesus huet dem Adam seng Hand gegraff a sot zu him: Fridden sief dir, an all dengen gerechten Nokommen, déi meng sinn. 4 Dunn huet den Adam sech zu de Féiss vum Jesus geheit, huet sech mat Tréinen, mat enger demüteger Sprooch a mat lauter Stëmm zu him gewandt a gesot: 5 Ech luewen dech, Här, well du mech erhuewen hues an meng Feinde net iwwer mech freeë gelooss hues. Här, mäi Gott, ech hunn zu dir geruff, an du hues mech geheelt.
42
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
6 Här, du hues meng Séil aus dem Graf eropgeholl; du hues mech um Liewen gehalen, fir datt ech net an d'Lach erofgoe soll. 7 Singt fir den Här, all seng Helleg, a sot Merci beim Gedenken un seng Hellegkeet. Well säi Roserei dauert nëmme fir e Moment; a senger Gonschten ass d'Liewen. 8 Op déiselwecht Aart a Weis hunn all d'Helleg sech zu de Féiss vum Jesus erofgehäit a mat enger Stëmm gesot: "Du bass komm, Erléiser vun der Welt, an hues wierklech alles erfëllt, wat du duerch d'Gesetz an duerch däin hellege Prophéiten virausgesot hues." 9 Du hues déi Lieweg duerch däi Kräiz erléist a bass bei eis erofkomm, fir datt du eis duerch den Doud um Kräiz vun der Häll a mat denger Kraaft vum Doud befreies. 10 O, Här, wéi du d'Zeeche vun denger Herrlechkeet am Himmel gesat hues, an d'Zeeche vun denger Erléisung, nämlech däi Kräiz, op der Äerd opgeriicht hues! sou, Här, setzt d'Zeeche vum Sieg vun dengem Kräiz an der Hell, fir datt den Doud net méi mat dir ëmgoe muss. 11 Dunn huet den Här seng Hand ausgestreckt an dem Adam an all senge Hellegen d'Zeeche vum Kräiz gemaach. 12 An huet den Adam bei senger rietser Hand gegraff, ass hien aus der Häll opgestiegen, an all d'Hellege vu Gott sinn him nogaangen. 13 Dunn huet de kinnekleche Prophet David fräi geruff a gesot: 1 Singt dem Här e neit Lidd, well hien huet wonnerbar Saachen gemaach; seng riets Hand a säin hellegen Aarm hunn him de Victoire bruecht. 14 Den Här huet seng Rettung bekannt gemaach, seng Gerechtegkeet huet hien oppe virun den Heiden gewisen. 15 An déi ganz Masse vun den Hellegen huet geäntwert a gesot: Dës Éier huet all senge Hellegen. Amen, lueft den Här. 16 Duerno huet de Prophet Habakkuk 3 geruff a gesot: Du bass erausgaang fir d'Erléisung vun dengem Vollek, ja fir d'Erléisung vun dengem Vollek. 17 An all d'Helleg hunn gesot: 4 Geseent ass deen, deen am Numm vum Här kënnt, well den Här eis erliicht huet. Dëst ass eise Gott fir ëmmer an ëmmer; hie wäert iwwer eis regéieren fir ëmmer. Amen. 18 Op déiselwecht Aart a Weis hunn all d'Prophéiten déi helleg Saachen zu sengem Luef geschwat a si dem Här nogaangen. Kapitel 20 1 Dunn huet den Här den Adam un der Hand gehalen an hien dem Äerzengel Michael iwwerginn; an hien huet si an d'Paradies gefouert, gefëllt mat Barmhäerzegkeet a Herrlechkeet; 2 An zwéi ganz al Männer sinn hinne begéint, an d'Helleger hunn hinne gefrot: "Wien sidd Dir, déi nach net mat eis an der Hell wart, an Är Kierper am Paradäis geluecht goufen?" 3 Ee vun hinnen huet geäntwert a gesot: „Ech sinn den Henoch, deen duerch d'Wuert vu Gott bruecht gouf; an dëse Mann, deen mat mir ass, ass den Elia den Tischbit, deen an engem feierleche Won bruecht gouf.“ 4 Hei ware mir bis elo, an hunn den Doud net geschmaacht, awer elo stinn mir amgaang beim Komme vum Antichrist zréckzekommen, bewaffnet mat göttleche Zeeche a Wonner, fir géint hien an der Schluecht ze kämpfen, a vun him zu Jerusalem ëmbruecht ze ginn, an no dräi an en halleft Deeg erëm lieweg an d'Wolleken opgeholl ze ginn. 5 An iwwerdeems den hellegen Enoch an den Elias dat erzielt hunn, kuckt, do koum en anere Mann an enger miserabeler Gestalt, deen d'Zeeche vum Kräiz op senge Schëlleren gedroen huet. 6 An wéi all déi Hellegen hien gesinn hunn, soten si zu him: Wien bass du? Well däi Gesiicht ass wéi dat vun engem Déif; a firwat dréit du e Kräiz op denge Schëlleren? 7 Dir hutt Recht, well ech war en Déif, deen all méiglech Béises op der Äerd gemaach huet. 8 An d'Juden hunn mech zesumme mam Jesus gekräizegt; an ech hunn déi iwwerraschend Saachen observéiert, déi an der Schöpfung bei der Kräizegung vum Här Jesus geschitt sinn.
43
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
9 An ech hunn gegleeft, datt hien de Schëpfer vun alle Saachen an den allmächtege Kinnek wier; an ech hunn zu him gebiet a gesot: Här, denk un mech, wann s du an däi Räich kënns. 10 Direkt duerno huet hien meng Bidden ugekuckt a sot zu mir: Amen, ech soen dir: Haut wäerts du mat mir am Paradäis sinn. 11 An hien huet mir dëst Kräizzeechen ginn a gesot: "Dro dëst a gitt an d'Paradies; a wann den Engel, deen de Wuechter vum Paradies ass, dech net eran léisst, da weis him d'Kräizzeechen a sot zu him: Jesus Christus, deen elo gekräizegt ass, huet mech hei bei dech geschéckt." 12 Wéi ech dat gemaach hunn, an dem Engel, deen de Wuechter vum Paradäis ass, all dës Saache gesot hunn, an hien se héieren huet, huet hien direkt d'Paarte opgemaach, mech agefouert a mech op déi riets Säit am Paradäis gesat, 13 a sot: Bleift nach eng kuerz Zäit hei, bis den Adam, de Papp vun der ganzer Mënschheet, erantrëtt, mat all senge Jongen, déi déi helleg a gerecht Dénger vum Jesus Christus sinn, dee gekräizegt gouf. 14 Wéi si dës ganz Geschicht vum Déif héieren hunn, hunn all d'Patriarchen mat enger Stëmm gesot: "Gelueft sidd Dir, o allmächtege Gott, de Papp vun der éiweger Guttheet an de Papp vun der Barmhäerzegkeet, deen esou eng Gnod fir déi Leit gewisen huet, déi géint hie Sënner waren, an deen Dir se an d'Barmhäerzegkeet vum Paradäis bruecht hutt, an deen Dir se an d'Mëtt vun Äre grousse a geeschtleche Versuergungen an engem geeschtlechen an hellege Liewen gesat hutt. Amen." Kapitel 21 1 Dëst sinn déi göttlech an helleg Mystèren, déi mir gesinn an héieren hunn. Ech, de Charinus an de Lenthius däerfen déi aner Mystèren vu Gott net verkënnegen, wéi den Äerzengel Michael eis dat ugeuerdnet huet, 2 a sot: Dir sollt mat menge Bridder op Jerusalem goen a weiderhin a Gebieder sinn, fir d'Operstéiung vu Jesus Christus ze verkënnegen an ze verherrlechen, well hien iech gläichzäiteg mat sech selwer vun den Doudegen operstanen huet. 3 An Dir sollt mat kengem Mënsch schwätzen, mä als domm Persoune sëtzen, bis d'Zäit kënnt, wou den Här iech erlaabt, d'Geheimnisser vu senger Göttlechkeet ze erzielen. 4 Den Äerzengel Michael huet eis weider gebueden, iwwer de Jordan eraus ze goen, an e schéint a räicht Land, wou et vill gëtt, déi zesumme mat eis vun den Doudegen opgestan sinn, fir de Beweis vun der Operstéiung vu Christus. 5 Well mir hunn nëmmen dräi Deeg Zäit, bis mir vun den Doudegen opgestan sinn, fir mat eisen Elteren d'Pessach vun eisem Här ze feieren an eis Zeienausso fir Christus den Här ze ginn, a mir sinn am hellege Floss vum Jordan gedeeft ginn. An elo gi se vu keen méi gesinn. 6 Dat ass sou vill, wéi Gott eis erlaabt huet, iech ze erzielen; gitt him dofir Luef an Éier, a bekéiert Iech, an hie wäert sech mat iech erbarmen. Fridden sief iech vum Här Gott Jesus Christus, an dem Retter vun eis allen. Amen, Amen, Amen. 7 Nodeems si fäerdeg mat Schreiwen an op zwou verschidde Blieder Pabeier geschriwwen haten, huet de Charinus dat, wat hie geschriwwen hat, dem Annas, dem Kaiphas an dem Gamaliel ginn. 8 Och de Lenthius huet dem Nikodemus an dem Josef dat, wat hie geschriwwen hat, ginn; an direkt hunn si sech a ganz wäiss Gestalten verwandelt a goufe net méi gesinn. 9 Mä wat se geschriwwen haten, huet sech perfekt iwwereneegestëmmt, well deen een net ee Buschtaf méi oder manner wéi deen aneren hat. 10 Wéi déi ganz Juddeversammlung all dës iwwerraschend Bezéiunge vum Charinus a Lenthius héieren huet, soten si zueneen: Wierklech, all dës Saache goufe vu Gott gemaach, a gepriesent sief den Här Jesus fir ëmmer an ëmmer, Amen. 11 An si sinn mat grousser Suerg, Angscht a Zidderen rëmgaangen, an hunn sech op d'Broscht geschloen a sinn all zu sengem Heem gaangen. 12 Mä all dës Saachen, déi d'Judden an hire Synagogen iwwer de Jesus erzielt hunn, goufen direkt vum Joseph an dem Nikodemus dem Gouverneur erzielt.
44
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
13 An de Pilatus huet all dës Transaktiounen opgeschriwwen an all dës Konten an d'ëffentlech Archiv vu sengem Sall geluecht. Kapitel 22 1 Duerno ass de Pilatus an den Tempel vun de Judden gaangen, huet all d'Iwwerherrscher, d'Schrëftsteller an d'Geriichtsgeléiert zesummegeruff an ass mat hinnen an eng Kapell vum Tempel gaangen. 2 An huet bestallt, datt all d'Paarte solle zougemaach ginn, a sot zu hinnen: Ech hunn héieren, datt Dir e grousst Buch an dësem Tempel hutt; dofir bieden ech Iech, datt et viru mir bruecht gëtt. 3 An wéi dat grousst Buch, dat vu véier Dénger vum Tempel gedroe gouf a mat Gold a wäertvolle Steng dekoréiert war, bruecht gouf, sot de Pilatus zu hinnen all: "Ech schwieren iech beim Gott vun äre Pappen, deen dësen Tempel gebaut an de Bau bestallt huet, datt Dir d'Wourecht net viru mir verstoppt." 4 Dir wësst alles, wat an deem Buch geschriwwe steet; sot mir also elo, ob Dir an der Schrëft eppes iwwer dee Jesus fonnt hutt, deen Dir gekräizegt hutt, a wéini op der Welt hie sollt kommen, sot et mir. 5 Nodeems si den Annas an de Kaiphas vereedegt haten, hunn si all deenen aneren, déi mat hinne waren, befaol, aus der Kapell erauszegoen. 6 An si hunn d'Paarte vum Tempel an der Kapell zougemaach a soten zum Pilatus: "Du hues eis, Riichter, beim Bau vun dësem Tempel zum Schwéiere gelooss, fir dir dat ze verkënnegen, wat wouer a gerecht ass." 7 Nodeems mir de Jesus gekräizegt haten, ouni ze wëssen, datt hie de Jong vu Gott war, mä well mir geduecht hunn, hie géif seng Wonner duerch iergendeng magesch Konscht maachen, hu mir eng grouss Versammlung an dësem Tempel aberuff. 8 An wéi mir ënnereneen iwwer d'Wonner diskutéiert hunn, déi de Jesus gemaach hat, hu mir vill Zeie vun eisem eegenen Land fonnt, déi erkläert hunn, datt si hien no sengem Doud lieweg gesinn hunn, an datt si hien mat senge Jünger schwätzen héieren hunn, an hien an d'Héicht vum Himmel eropgoen an an dësen eragoen gesinn hunn; 9 A mir hunn zwéi Zeie gesinn, deenen hir Kierper de Jesus vun den Doudegen operstanen huet, déi eis vu ville komesche Saachen erzielt hunn, déi de Jesus ënnert den Doudegen gemaach huet, vun deenen mir e schrëftleche Bericht an eisen Hänn hunn. 10 An et ass eisen Traditioun, dëst hellegt Buch all Joer virun enger Versammlung opzemaachen an do no dem Rot vu Gott ze sichen. 11 A mir hunn am éischte vun de siwwenzege Bicher, wou de Michael, den Äerzengel, mam drëtte Jong vum Adam, dem éischte Mënsch, schwätzt, e Bericht fonnt, datt no fënnefdausendfënnefhonnert Joer Christus, de beléifste Jong vu Gott, op d'Äerd komm ass, 12 A mir hunn weider driwwer nogeduecht, datt hie vläicht de Gott vun Israel war, deen zum Moses gesot huet: Du solls d'Ark vun der Zeienausso maachen; zwou Ellen an eng hallef soll hir Längt sinn, an eng Ell an eng hallef hir Breet, an eng Ell an eng hallef hir Héicht. 13 Duerch dës fënnef Ell an eng hallef fir de Bau vun der Ark vum Alen Testament hu mir erkannt a wousst, datt a fënnefdausend an eng hallef (dausend) Joer Jesus Christus an der Ark oder dem Tabernakel vun engem Kierper kéim; 14 An dofir bezeien eis Schrëften, datt hien de Jong vu Gott ass, an den Här a Kinnek vun Israel. 15 An well eis Hohepriister no sengem Leiden iwwer d'Zeechen iwwerrascht waren, déi duerch hie gemaach goufen, hu mir dëst Buch opgemaach, fir all Generatiounen bis bei d'Generatioun vum Josef a Maria, der Mamm vum Jesus, ze duerchsichen, well mir ugeholl hunn, datt hie vum Nokomme vum David wier; 16 A mir hunn de Bericht iwwer d'Schöpfung fonnt, an zu wéi enger Zäit hien den Himmel an d'Äerd an den éischte Mënsch Adam erschaf huet, an datt vun do aus bis zur Iwwerschwemmung zweedausend zweehonnert an zwielef Joer gedauert hunn.
45
Den Doud, d'Begriefnes an d'Operstéiung vu Jesus Christus
17 A vun der Iwwerschwemmung bis zum Abraham nénghonnertzwielef. A vum Abraham bis zum Moses véierhonnertdrësseg. A vum Moses bis zum Kinnek David fënnefhonnertzéng. 18 A vum David bis zur babylonescher Gefaangenschaft, fënnefhonnert Joer. A vun der babylonescher Gefaangenschaft bis zur Inkarnatioun vu Christus, véierhonnert Joer. 19 D'Zomm vun allem, déi fënnefdausend an en halleft (dausend) belafe kann. 20 An esou schéngt et, datt de Jesus, deen mir gekräizegt hunn, de Jesus Christus, de Jong vu Gott, an de richtegen an allmächtege Gott ass. Amen.
46