De Wuechter Ezekiel 3:17-21 17 Mënschejong, ech hunn dech zum Wuechter fir d'Haus vun Israel gemaach; dofir héier d'Wuert aus mengem Mond a warn se vu mir. 18 Wann ech zum Béisen soen: "Du wäerts sécher stierwen", an du him net warns a schwätzt net, fir de Béisen viru sengem béise Wee ze warnen, fir säi Liewen ze retten, da soll dee selwechte Béise Mann a senger Ongerechtegkeet stierwen, mä säi Blutt wäert ech vun denger Hand verlaangen. 19 Wann Dir awer de Béisen warnt, an hie sech net vu senger Béisheet oder vu sengem béise Wee ëmkeert, da stierft hie fir seng Ongerechtegkeet; awer Dir hutt Är Séil gerett. 20 Wann e gerechte Mann sech vu senger Gerechtegkeet ofwendt a sech onrecht begeet, an ech him e Stolpersteen leeën, da stierft hie; well du him net gewarnt hues, da stierft hie a senger Sënn, a seng Gerechtegkeet, déi hie gemaach huet, soll net an Erënnerung bleiwen; mä säi Blutt wäert ech vun denger Hand verlaangen. 21 Wann Dir awer de Gerechte warnt, datt de Gerechte net sënnegt, an hie sënnegt net, da wäert hie sécher liewen, well hie gewarnt gouf; an Dir hutt och Är Séil gerett.
Ezekiel 33:1-33 1 D'Wuert vum Här koum erëm zu mir a sot: 2 Mënschejong, schwätzt mat de Kanner vun dengem Vollek a sot zu hinnen: Wann ech d'Schwäert iwwer e Land bréngen, an d'Leit vum Land ee Mann aus hirer Géigend huelen an hien als hire Wuechter setzen, 3 Wann hien d'Schwäert iwwer d'Land kommen gesäit, bléist hien an der Trompett a warnt d'Leit; 4 Wien dann de Klang vun der Trompett héiert a sech net bewosst mécht, wann d'Schwäert kënnt an hien ewechhëlt, da soll säi Blutt op sengem eegene Kapp sinn. 5 Hie huet de Klang vun der Trompett héieren, awer huet sech net gewarnt; säi Blutt wäert op him sinn. Mee wien sech gewarnt loosst, wäert seng Séil retten.
1
6 Mee wann de Wuechter d'Schwäert kommen gesäit, an net an der Trompett bléist, an d'Leit net gewarnt ginn; wann d'Schwäert kënnt, an iergendeen aus hinnen hëlt, gëtt hien a senger Ongerechtegkeet ewechgeholl; mee säi Blutt wäert ech vun der Hand vum Wuechter verlaangen. 7 Also du, Mënschejong, ech hunn dech zum Wuechter fir d'Haus vun Israel gesat; dofir solls du d'Wuert aus mengem Mond héieren a si vu mir warnen. 8 Wann ech zum Béisen soen: O béise Mann, du wäerts sécher stierwen; wann s du net schwätz fir de Béisen viru sengem Wee ze warnen, da wäert dee béise Mann a senger Ongerechtegkeet stierwen; mä säi Blutt wäert ech vun denger Hand verlaangen. 9 Wann Dir awer de Béisen viru sengem Wee warnt, datt hie sech dovunner ofwendt, wann hie sech net vu sengem Wee ëmdréit, da stierft hie fir seng Ongerechtegkeet; awer Dir hutt Är Séil gerett. 10 Dofir, Mënschejong, schwätzt zum Haus vun Israel: Sou schwätzt Dir a sot: Wann eis Iwwertrëtter an eis Sënne op eis leien, a mir doduerch verschwannen, wéi solle mir dann liewen? 11 So zu hinnen: Sou wéi ech liewen, seet den Här Gott, ech hunn kee Freed um Doud vum Béisen, mee datt de Béisen sech vu sengem Wee ëmdréit a lieft. Kéiert Iech ëm, kéiert Iech ëm vun Äre béise Weeër; firwat wëllt Dir stierwen, O Haus vun Israel? 12 Dofir, Mënschejong, sot zu de Kanner vun Ärem Vollek: D'Gerechtegkeet vum Gerechte wäert hien net retten um Dag vu senger Iwwertriedung; wat d'Schlechtheet vum Béisen ugeet, hie wäert doduerch net falen um Dag wou hie sech vu senger Schlechtheet ëmkéiert; an de Gerechte wäert net fäeg sinn, fir seng Gerechtegkeet ze liewen um Dag wou hie sënnegt. 13 Wann ech dem Gerechte soen, datt hie sécherlech liewe soll, a wann hie sech op seng eege Gerechtegkeet verléisst a sech onrecht begeet, da ginn all seng Gerechtegkeeten net an Erënnerung gehalen; mä fir seng Ongerechtegkeet, déi hie begeet huet, doduerch stierft hie. 14 Wann ech dem Béisen nach eng Kéier soen: „Du wäerts sécher stierwen;“ wann hie sech vu senger Sënn ëmdréit a dat mécht, wat gesetzlech a gerecht ass, 15 Wann de Béisen säi Pfand zréckgëtt, dat zréckgëtt, wat hie geklaut huet, an no de Gesetzer vum Liewen wandert, ouni Ongerechtegkeet ze maachen, da wäert hie sécher liewen, hie wäert net stierwen. 16 Keng vun de Sënnen, déi hie begaangen huet, soll him ernimmt ginn; hie huet dat gemaach, wat gerecht a gerecht ass; hie soll sécher liewen. 17 Awer d'Kanner vun Ärem Vollek soen: De Wee vum Här ass net gläich; mä wat si ugeet, hire Wee ass net gläich. 18 Wann de Gerechte sech vu senger Gerechtegkeet ofwendt a sech onrecht begeet, da stierft hien doduerch. 19 Mee wann de Béise sech vu senger Béisheet ëmkeet a Recht a Gerechtegkeet mécht, da soll hie doduerch liewen. 20 Awer Dir sot: De Wee vum Här ass net gerecht. O Dir Haus vun Israel, ech wäert iech all no senge Weeër beurteelen. 21 An et ass geschitt am zwielefte Joer vun eiser Gefaangenschaft, am zéngte Mount, um fënneften Dag vum Mount, datt een, deen aus Jerusalem geflücht war, bei mech koum a gesot huet: D'Stad ass besiegt. 22 D'Hand vum Här war owes iwwer mir, ier deen, deen entkomm war, koum; an hien huet mir de Mond opgemaach, bis hien moies bei mech koum; a mäi Mond gouf opgemaach, an ech war net méi domm. 23 Dunn ass d'Wuert vum Här zu mir komm a sot: 24 Mënschejong, déi, déi an dësen Wüsten vum Land vun Israel bewunnen, schwätzen a soen: Den Abraham war een, an hien huet d'Land ierft; awer mir sinn der vill; d'Land ass eis als Ierfschaft ginn. 25 Dofir so zu hinnen: Sou seet den Här Gott: Dir iesst mam Blutt, an hieft Är Aen zu Ären Idolen op, a vergoss Blutt; an da wäert Dir d'Land besëtzen? 26 Dir stinn op Äert Schwäert, Dir maacht Gräuelegkeeten, an Dir verontreinigt jidderee vun Iech d'Fra vu sengem Noper; an Dir wäert d'Land dann an Besëtz huelen?
2
27 So zu hinnen: Sou seet den Här Gott: Sou wéi ech liewen, sécherlech wäerten déi, déi an den Wüsten sinn, duerch d'Schwäert falen, an déi, déi um oppene Feld ass, ginn ech den Déieren zum Frühstück, an déi, déi an de Festungen an an den Höhlen sinn, wäerten duerch d'Pescht stierwen. 28 Well ech wäert d'Land ganz wëll maachen, an de Glanz vun hirer Kraaft wäert ophalen; an d'Bierger vun Israel wäerten isoléiert sinn, sou datt keen duerchgoe wäert. 29 Dann wäerten si wëssen, datt ech den Här sinn, wann ech d'Land ganz wëll gemaach hunn, wéinst all hiren Ofgräiflechkeeten, déi si gemaach hunn. 30 Och du Mënschejong, d'Kanner vun dengem Vollek schwätzen nach ëmmer géint dech bei de Maueren an an den Dieren vun den Haiser, a schwätzen een zum aneren, jidderee mat sengem Brudder, a soen: Kommt a lauschtert, wat d'Wuert ass, dat vum Här erauskënnt. 31 An si kommen bei dech, wéi d'Vollek kënnt, a si sëtzen virun dir wéi mäi Vollek, a si héieren deng Wierder, awer si maachen se net; well mat hirem Mond weisen si vill Léift, awer hiert Häerz geet hirer Gier no. 32 An, kuckt, du bass fir si wéi e ganz léift Lidd vun engem, deen eng agreabel Stëmm huet, a gutt op engem Instrument spille kann: well si héieren deng Wierder, awer si maachen se net. 33 A wann dat geschitt, (kuckt, et wäert geschéien,) da wäerte si wëssen, datt e Prophet ënnert hinne war.
D'Roll vum Wuechter Op enger Mauer stationéiert: Wéi eng al Garde op engem Aussichtstuerm, déi e Feind gesäit a mat enger Trompett bléist, gouf den Ezekiel geruff, fir geeschteg Gefor ze gesinn an Alarm ze schloen. D'Warnung ginn: Hie musst de Béisen soen, si sollen sech vun hire sënnege Weeër ëmdréinen.
De Prinzip vun der Rechenschaftspflicht Wann de Wuechter warnt: Wann den Ezekiel d'Warnung ginn huet an d'Leit refuséiert hunn ze lauschteren, war d'Vollek fir hir eegen Zerstéierung verantwortlech. Wann de Wuechter versoen huet: Wann den Ezekiel net Alarm geschloen huet, huet Gott den Ezekiel perséinlech fir d'Liewen verantwortlech gemaach, déi verluer gaange sinn.
Vers-fir-Vers-Opdeelung vun Ezekiel 33 Deel 1: D'Pflicht vum Wuechter (Verse 1–9) Dësen Abschnitt benotzt déi lieweg Biller vun engem Militärgarde fir dem Ezekiel seng spirituell Verantwortung ze definéieren. Verse 1–3: D'Szenario. Gott beschreift eng üblech Praxis aus der Antik: Wann eng Stad vun enger Invasioun bedroht ass, wielen d'Bierger e Mann, deen op der Mauer steet. Seng eenzeg Aufgab ass et, op d'Schwäert (de Feind) opzepassen an an der Trompett ze blosen, fir d'Leit ze warnen. Verse 4–5: D'Verantwortung vum Vollek. Wann d'Trompett kléngt an een se ignoréiert, ass hiren Doud hir eege Schold. Si hunn d'Warnung héieren a sech fir näischt entscheet. Am Géigendeel, déi, déi sech bewosst sinn, retten hiert Liewen.
3
Vers 6: De Feeler vum Wuechter. Wann de Wuechter de Feind kommen gesäit, awer net an der Trompett bléist , ginn d'Bierger trotzdem wéinst hire Sënnen ewechgeholl, awer Gott hält de Wuechter fir hiert Blutt verantwortlech. Verse 7–9: Déi geeschteg Uwendung. Gott nennt den Ezekiel explizit als Wuechter fir d'Haus vun Israel . Den Ezekiel muss d'Wuert aus Gottes Mond héieren an d'Leit warnen. Wann Gott d'Uerteel iwwer déi Béis verkënnegt an den Ezekiel roueg bleift, stierft déi Béis Persoun, awer den Ezekiel gëtt fir schëlleg erkläert. Wann den Ezekiel si warnt an si et ignoréieren, gëtt den Ezekiel vun all Schold befreit. Deel 2: Individuell Verantwortung a Gnod (Verse 10–20) Dësen Abschnitt adresséiert d'Verzweiflung vun den exiléierten Israeliten a skizzéiert Gottes richtege Wonsch fir d'Mënschheet. Vers 10: D'Verzweiflung vum Vollek. D'Exilanten fille sech vun hire Sënne belaascht a froen sech: "Wéi solle mir dann liewen?" Si gleewen, datt hiert Uerteel a Steen gemeisselt ass an et keng Flucht gëtt. Vers 11: D'Häerz vu Gott. Dëst ass ee vun de bekanntste Verse am Ezekiel. Gott erkläert: "Ech hunn kee Freed um Doud vum Béisen; mee datt de Béisen sech vu sengem Wee ëmdréit a lieft : " Hie riicht eng passionéiert Plädoyer: "Kéiert Iech ëm, kéiert Iech ëm vun Äre béise Weeër; firwat wëllt Dir stierwen, O Haus vun Israel?" Verse 12–16: D'Dynamik vun der Gerechtegkeet. Gott erkläert, datt vergaangen Handlungen keng Garantie fir den zukünftege Status sinn. Wann eng historesch gerecht Persoun op hir gutt Doten aus der Vergaangenheet vertraut a sech zur Sënn wendt, wäert hir Gerechtegkeet aus der Vergaangenheet si net retten. Wann eng historesch béis Persoun sech bekéiert, geklaut Besëtz zréckgëtt a sech un d'Gesetzer vu Gott hält, sinn hir fréier Sënne vergiess. Si wäert sécherlech liewen. Verse 17–20: D'Gerechtegkeet vu Gott. D'Israeliten beschwéieren sech, datt "de Wee vum Här net gläich ass " : Gott äntwert, datt et hir Weeër sinn, déi ongerecht sinn. Hie widderhëlt, datt hie jidderee no sengem eegene Verhalen beurteelt, a betount d'perséinlech Verantwortung iwwer d'Schold vun enger Gesellschaft. Deel 3: Den Ënnergang vu Jerusalem bestätegt (Verse 21–22) Dës kuerz narrativ Sektioun markéiert e massive Wendepunkt am Ministère vum Ezekiel. Vers 21: D'Nouvelle kënnt. Am 12. Joer vum Exil kënnt en Iwwerliewenden aus Jerusalem un a bréngt déi tragesch Noriicht: "D'Stad ass geschloen. " Dëst erfëllt alles, wat den Ezekiel Joer laang virausgesot hat. Vers 22: Dem Ezekiel säi Mond huet sech opgemaach. Den Owend ier den Iwwerliewenden ukomm ass, war Gottes Hand iwwer den Ezekiel a mécht säi Mond op. Bis zu dësem Zäitpunkt war den Ezekiel iwwernatierlech " stumm " geschloen, hie konnt nëmme schwätzen, wéi Gott him eng direkt Prophezeiung ginn huet (Ezekiel 3:26-27). Vun dësem Moment un ass seng Ried komplett restauréiert.
4
Deel 4: Uerteel iwwer déi, déi am Land bliwwe sinn (Verse 23–29) Gott adresséiert d'Illusioune vun de Judden, déi et fäerdeg bruecht hunn, am zerstéierte Land vun Israel ze bleiwen. Verse 24–26: D'Arroganz vum Rescht. D'Leit, déi an de Ruine bliwwe sinn, behaapten d'Besëtz vum Land. Si argumentéieren, datt wann den Abraham just ee Mann war an d'Land geierft huet, si - wéi vill Leit - en nach méi grousst Recht drop hätten. Gott äntwert andeems hien op hir weider Sënne weist: Fleesch mat Blutt iessen, Gëtzendéngscht a Blutt vergoss. Hie freet: "Wëllt Dir d'Land besëtzen?" Verse 27–29: Komplett Zerstéierung. Gott versprécht, datt déi, déi sech an de Ruinen, Höhlen an oppene Felder verstoppen, duerch d'Schwäert, wëll Déieren a Plagen stierwen. D'Land gëtt zu enger kompletter Wüst gemaach, fir hiren Stolz ze briechen. Deel 5: D'Gefor vum iwwerflächleche Lauschteren (Verse 30–33) D'Kapitel schléisst mat enger Warnung un den Ezekiel iwwer säi populäre Ruff ënner den Exilanten of. Verse 30–32: Ënnerhalung vs. Gehorsamkeet. Gott warnt den Ezekiel, datt d'Leit hannert sengem Réck iwwer hie schwätzen an sech géigesäiteg invitéieren: "Kommt, ech bieden iech, a lauschtert, wat d'Wuert ass, dat vum Här erauskënnt." Si behandelen den Ezekiel awer wéi e Sänger vu Léiftlidder mat enger schéiner Stëmm . Si lauschteren seng Wierder gär als Ënnerhalung, awer si hunn absolut keng Absicht, se an d'Praxis ëmzesetzen, well hir Häerzer gierig sinn. Vers 33: De ultimativen Beweis. Gott schléisst doraus, datt wann alles, wat den Ezekiel virausgesot huet, endlech wouer gëtt, dës iwwerflächlech Nolauschterer ze spéit feststellen, datt "e Prophet ënnert hinne war".
Uwendung vum Wuechterkonzept am Neien Testament Dat Neit Testament wiesselt d'Roll vum Wuechter vun engem eenzege Prophet aus dem Alen Testament op chrëschtlech Paschtéier, Kiercheleit a Gleeweg, déi d'Evangelium deelen. 1. Rechenschaftspflicht vum Paschtouer a Leader Am Neien Testament gi Kiercheleit als geeschteg Wuechter beschriwwen, déi Gott Rechenschaft fir d'Séilen, déi ënner hirer Fleeg sinn, ofleeë mussen. Hebräer 13:17: "Gehorcht deenen, déi iech virherrschen, a gitt iech un d'Recht, well si op är Séilen oppassen , well si Rechenschaft ofleeën mussen..." Uwendung: Paschtéier hunn eng strikt Verpflichtung, déi ganz Wourecht ze priedegen - och Warnungen iwwer Sënn a Geriicht - anstatt nëmme agreabel Botschaften, wat d'Rechenschaftspflicht vum Ezekiel spigelt. 2. Dem Paul seng "propper Hänn" Verteidegung Den Apostel Paulus huet explizit d'Sprooch vum Ezekiel benotzt fir seng Missiounsaarbecht ze beschreiwen. Wéi hien sech vun den Eelsten vun Ephesus getrennt huet, sot hien: Apostelgeschicht 20:26–27: "Dofir bezeien ech iech haut, datt ech reng vum Blutt vun alle Mënsche sinn . Well ech hunn net vernoléissegt, iech de ganze Rot vu Gott ze verkënnegen." 5
Uwendung: De Paul wousst, datt well hien d'Evangelium trei gepriedegt an jiddereen gewarnt huet, deen hie begéint huet, hien erfollegräich "seng Séil gerett" hat, am Stil vun Ezekiel 33:9. 3. Den Opruff zur geeschteger Opmerksamkeet (All Gleeweger) Dat griichescht Wuert, dat dacks als "wach" oder "waachsam sinn" iwwersat gëtt ( gregoreo ), gëtt vum Jesus an den Apostelen dacks benotzt, wouduerch d'Wachmann-Mentalitéit op all Chrëschten erweidert gëtt. Markus 13:37 (De Gebot vum Jesus): " An wat ech iech soen, soen ech zu allen: Waacht . " 1. Péitrus 5:8: „Sidd nüchtern, waakreg ; well äre Géigner, den Däiwel, geet wéi e brüllende Léiw ronderëm a sicht, wien hie verschlénge kann.“ Uwendung: Gleeweger vum Neien Testament sinn opgeruff, Wuechter iwwer hiert eegent Liewen, hir Familljen an hir Gemeinschaften ze sinn – a waakreg ze bleiwen op geeschtlech Täuschung an déi zweet Komm vu Christus.
6