D'Parabel vum Säier Matthäus 13:1-23 1 Dee selwechten Dag ass de Jesus aus dem Haus gaangen a sech um Mier gesat. 2 An eng grouss Masse Leit hunn sech ëm hie versammelt, sou datt hien an e Schëff gestierzt ass a sech do gesat huet; an déi ganz Masse Leit stoung um Ufer. 3 An hien huet vill Saachen a Parabelen zu hinne gesot a gesot: " Kuckt, e Sämann ass erausgaang fir ze säen; 4 Wéi hie geséit huet, ass e puer dovunner nieft dem Wee gefall, an d'Vulle koumen an hunn se opgefrësst: 5 E puer sinn op felseg Plazen gefall, wou net vill Äerd haten; an direkt sinn se opgewuess, well se keng Déift vun der Äerd haten. 6 An wéi d'Sonn opgaangen ass, si se verbrannt ginn; an well se keng Wuerzelen haten, si se verwëllt. 7 An e puer sinn tëscht den Dären gefall; an d'Dären sinn opgewuess a hunn se erstéckt. 8 Mä e puer sinn a gudde Buedem gefall a si hunn Uebst gedroen, e puer honnertfacht, e puer siechzegfacht, e puer drëssegfacht. 9 Wien Oueren huet fir ze lauschteren, soll lauschteren. 10 An d'Jünger koumen zu him a soten: "Firwat schwätz du zu hinnen a Parabelen?" 11 Hien huet geäntwert a gesot zu hinnen: Well et iech ginn ass, d'Geheimnisser vum Himmelräich ze kennen, mä hinnen ass et net ginn. 12 Wien huet, deem gëtt ginn, an hie kritt méi ze hunn; mä wien net huet, deem gëtt och dat ewechgeholl, wat hien huet. 13 Dofir schwätze ech zu hinnen a Parabelen, well si gesinn a gesinn net; a héieren a héieren net, a si verstinn och net. 14 An an hinnen erfëllt sech d'Prophezeiung vum Jesaja, déi seet: "Wann Dir héiert, wäert Dir héieren, awer net verstoen; a wann Dir kuckt, wäert Dir gesinn, awer net erkennen." 15 Well d'Häerz vun dësem Vollek ass grob ginn, an hir Oueren héiere schwéier, an hir Aen hunn si zougemaach, fir datt si net mat hiren Aen gesinn, mat hiren Oueren héieren, mat hirem Häerz verstoen, a sech bekéieren, an ech si heelen.
1
16 Mee glécklech sinn är Aen, well se gesinn, an är Oueren, well se héieren. 17 Ech soen iech am Ament: Vill Prophéiten a gerecht Männer hunn dat wëllen gesinn, wat dir gesitt, awer hunn et net gesinn; an dat wëllen héieren, wat dir héiert, awer hunn et net héieren. 18 Lauschtert also d'Gläichnes vum Säier. 19 Wann iergendeen d'Wuert vum Räich héiert a et net versteet, da kënnt de Béisen a räift dat ewech, wat a sengem Häerz geséit gouf. Dëst ass deen, deen um Wee geséit gouf. 20 Mee deen, deen op stengeg Plazen gesaat gouf, deen ass deen, deen d'Wuert héiert an et direkt mat Freed hëlt; 21 Mä hien huet keng Wuerzelen a sech selwer, mä hält eng Zäit laang un. Well wann et wéinst dem Wuert zu Leed oder Verfollegung kënnt, da gëtt hie gläichméisseg ugestouss. 22 Deejéinegen, deen tëscht den Dären gesaat gouf, ass deen, deen d'Wuert héiert; an d'Suerg vun dëser Welt an d'Betrug vum Räichtum erstécken d'Wuert, an et gëtt ouni Fruucht. 23 Mee deen, deen an de gudde Buedem gesaat gouf, ass deen, deen d'Wuert héiert a versteet; deen dréit och Friichten a bréngt Fruucht, e puer honnertfacht, e puer siechzegfacht, e puer drëssegfacht.
Markus 4:1-20 1 An hien huet erëm ugefaange beim Mier ze léieren; an eng grouss Masse Leit koumen bei hie versammelt, sou datt hien an e Schëff gestiegen ass a sech um Mier gesat huet; an déi ganz Masse Leit war beim Mier um Land. 2 An hien huet hinne vill duerch Parabelen erzielt a sot zu hinnen a senger Léier: 3 Lauschtert; Kuckt, e Säemann ass erausgaang fir ze säen: 4 An et ass geschitt, wéi hie geséit huet, ass e puer Stécker nieft dem Wee gefall, an d'Vulle vum Himmel koumen an hunn et opgefrësst. 5 An e puer sinn op steinege Buedem gefall, wou et net vill Äerd hat; an et ass direkt opgewuess, well et keng Déift vun Äerd hat. 6 Mä wéi d'Sonn opgaangen ass, ass et verbrannt ginn; an well et keng Wuerzelen hat, ass et verwëllt. 7 An e puer sinn tëscht den Dären gefall, an d'Dären sinn opgewuess a hunn et erstéckt, an et huet keng Friichten gedroen. 8 An e puer sinn op gudde Buedem gefall a si hunn Uebst bruecht, déi opgesprongen a gewuess sinn; si hunn Uebst bruecht, e puer drësseg, e puer siechzeg, e puer honnert. 9 An hien huet zu hinnen gesot: " Wien Oueren huet fir ze lauschteren, dee soll lauschteren." 10 An wéi hien eleng war, hunn déi, déi mat den Zwielef ëm hie waren, hien no dem Gläichnes gefrot. 11 An hien huet zu hinnen gesot: „ Iech ass et ginn, d'Geheimnis vum Räich Gottes ze kennen; mä fir déi, déi dobausse sinn, gëtt dat alles a Parabelen erzielt: 12 Fir datt si gesinn, awer net mierken; a héieren, awer net verstoen; fir datt si sech net zu all Moment bekéieren an hir Sënne verzie ginn. 13 An hien huet zu hinnen gesot: " Kennt Dir dës Parabel net? Wéi kënnt Dir dann all Parabelen verstoen?" 14 De Säier säet d'Wuert. 15 An dat sinn déi, déi um Wee leien, wou d'Wuert geséit gëtt; mä soubal se et héieren hunn, kënnt de Satan direkt an hëlt d'Wuert ewech, dat an hiren Häerzer geséit gouf. 16 An dat sinn och déi, déi op steinege Buedem geséit ginn; déi, wann se d'Wuert héieren hunn, et direkt mat Freed unhuelen; 17 An hunn keng Wuerzel an sech selwer, an halen dofir nëmme fir eng Zäit aus. Duerno, wann Leed oder Verfollegung wéinst dem Wuert entsteet, gi se direkt erstéiert. 18 An dat sinn déi, déi tëscht Dären geséit ginn; déi, déi d'Wuert héieren,
2
19 An d'Suergen vun dëser Welt, an d'Betrug vum Räichtum an d'Begierden no anere Saachen kommen eran a erstécken d'Wuert, an et gëtt ouni Fruucht. 20 An dat sinn déi, déi op guddem Buedem geséit ginn; déi, déi d'Wuert héieren, et empfänken a Friichte droen, e puer drëssegfach, e puer sechzegfach, e puer honnertfach.
Lukas 8:4-15 4 An wéi vill Leit zesummekomm waren, a si aus all Stad bei hie koumen, sot hien an engem Gläichnes: 5 E Säier ass erausgaang fir säi Som ze säen; an wéi hie geséit huet, ass e puer dovun um Wee gefall; an et gouf erofgetrëppelt, an d'Vulle vum Himmel hunn et verschléngt. 6 An e puer sinn op e Fiels gefall; an soubal et opgesprongen ass, ass et verwëllt, well et net genuch Fiichtegkeet hat. 7 An e puer sinn tëscht den Dären gefall; an d'Dären sinn mat opgewuess an hunn et erstéckt. 8 An e puer sinn op gudde Buedem gefall, sinn opgewuess a hunn honnertfach Friichte gedroen. Nodeems hien dat gesot hat, huet hien geruff: " Wien Oueren huet fir ze héieren, dee soll héieren." 9 An seng Jünger hunn hien gefrot: "Wat soll dat fir e Gläichnes bedeiten?" 10 An hien huet gesot: „ Iech ass et ginn, d'Geheimnisser vum Räich Gottes ze kennen; aneren awer duerch Parabelen, fir datt si, wa se gesinn, net gesinn, an, wa se héieren, net verstoen.“ 11 D'Parabel ass elo dëst: D'Saat ass d'Wuert vu Gott. 12 Déi um Wee sinn déi, déi et héieren; dann kënnt den Däiwel a hëlt d'Wuert aus hiren Häerzer ewech, fir datt se net gleewen a gerett ginn. 13 Déi um Fiels sinn déi, déi, wann se d'Wuert héieren, mat Freed ophuelen; an dës hunn keng Wuerzel, déi fir eng Zäit gleewen, an an der Zäit vun der Versuchung falen of. 14 An dat, wat tëscht den Dären gefall ass, dat sinn déi, déi, nodeems se et héieren hunn, erausgoen a vun de Suergen, dem Räichtum an de Freed vum Liewen erstéckt ginn, a keng Friichte bis zum Enn bréngen. 15 Mee wat op guddem Buedem läit, dat sinn déi, déi, nodeems se d'Wuert héieren hunn, et mat engem éierlechen an gudden Häerz behalen a mat Gedold Friichten droen.
3