KAPITEL 1 1 Dat zweet Buch vum Prophet Esdras, dem Jong vum Saraias, dem Jong vum Azarias, dem Jong vum Helchias, dem Jong vum Sadamias, dem Jong vum Sadoc, dem Jong vum Achitob, 2 De Jong vum Achias, dem Jong vum Phinees, dem Jong vum Heli, dem Jong vum Amarias, dem Jong vum Aziei, dem Jong vum Marimoth, dem Jong vum Arna, dem Jong vum Ozias, dem Jong vum Borith, dem Jong vum Abisei. , de Jong vum Phinees, dem Jong vum Eleazar, 3 De Jong vum Aaron, vum Stamm vum Levi; deen am Land vun de Meden gefaange war, an der Herrschaft vum Artexerxes Kinnek vun de Perser. 4 Un d'Wuert vum Här ass zu mech komm a sot: 5 Gitt de Wee, a weist mäi Vollek hir sënnvoll Handlungen, an hir Kanner hir Béisheet, déi si géint mech gemaach hunn; datt si hire Kanner hir Kanner soen: 6 Well d'Sënne vun hire Pappen an hinnen eropgaang sinn: well si hunn mech vergiess, an hunn friem Gëtter offréiert. 7 Sinn ech net och deen, deen se aus dem Land vun Ägypten aus dem Knechthaus erausbruecht hunn? awer si hunn mech zu Roserei provozéiert, a meng Rotschléi veruecht. 8 Huel dann d'Hoer vun dengem Kapp of, a werft all Béis op si, well si sinn net u mengem Gesetz gefollegt, awer et ass e rebellescht Vollek. 9 Wéi laang wäert ech hinnen ophalen, an deenen ech esou vill Gutt gemaach hunn? 10 Vill Kinneken hunn ech fir hir Wuel zerstéiert; De Pharao mat senge Dénger an all seng Muecht hunn ech geschloen. 11 All d'Natiounen hunn ech virun hinnen zerstéiert, an am Osten hunn ech d'Leit vun zwou Provënzen verspreet, och vun Tyrus a Sidon, an hunn all hir Feinde ëmbruecht. 12 Schwätzt also zu hinnen, a sot: Sou seet den Här: 13 Ech hunn dech duerch d'Mier gefouert an hunn dir am Ufank e grousse a séchere Passage ginn; Ech hunn dir de Moses fir e Leader ginn, an den Aaron fir e Paschtouer. 14 Ech hunn dir Liicht an engem Feierpilier ginn, a grouss Wonner hunn ech ënner iech gemaach; nach hutt dir mech vergiess, seet den Här. 15 Sou seet den Allmächtegen Här: D'Wachtel ware fir Iech als Zeeche; Ech hunn iech Zelter fir Är Schutz ginn: trotzdem hues du do gemummelt, 16 A triumphéiert net a mengem Numm fir d'Zerstéierung vun Äre Feinden, awer ëmmer nach bis haut, mëllt dir nach. 17 Wou sinn d'Virdeeler, déi ech fir Iech gemaach hunn? wann dir an der Wüst hongereg an duuschtereg waart, hutt dir net bei mech geruff, 18 A sot: Firwat hues du eis an dës Wüst bruecht, fir eis ëmzebréngen? et wier eis besser gewiescht, d'Ägypter gedéngt ze hunn, wéi an dëser Wüst ze stierwen. 19 Dunn hat ech schued iwwer Är Trauer, an hunn dir Manna ze iessen; also hues du Engelbrout giess. 20 Wéi dir duuschtereg waart, hunn ech de Fiels net ofgeknéckt, an d'Waasser ass op Är gefëllt? fir d'Hëtzt hunn ech dech mat de Blieder vun de Beem bedeckt. 21 Ech hunn e fruchtbart Land ënner iech opgedeelt, ech hunn d'Kanaäniten, d'Phereziten an d'Philistinnen virun Iech erausgedriwwen: wat soll ech nach méi fir dech maachen? seet den Här. 22 Sou seet den Allmächtegen Här: Wéi dir an der Wüst wart, am Floss vun den Amoriten, wousst du durscht, an hues mäi Numm geläscht, 23 Ech hunn dir net Feier fir Är Gotteslästerung ginn, mee e Bam an d'Waasser gegoss, an de Floss séiss gemaach.
24Wat soll ech mat dir maachen, o Jakob? du, Juda, géift mir net nolauschteren: Ech wäert mech op aner Natiounen dréinen, an deenen wäert ech mäi Numm ginn, fir datt si meng Statuten halen. 25Wann dir mech verlooss hutt, wäert ech dech och verloossen; wann Dir wëllt, datt ech Iech gnädeg sinn, wäert ech Iech keng Barmhäerzegkeet hunn. 26 Wann och ëmmer dir op mech ruffe wäert, Ech wäert dech net héieren: well Dir hutt Är Hänn mat Blutt beschiedegt, an Är Féiss si séier fir Mord ze maachen. 27 Dir hutt mech net wéi et war verloossen, mä Dir selwer, seet den Här. 28 Sou seet den Allmächtegen Här: Hunn ech dech net als Papp seng Jongen gebiet, wéi eng Mamm hir Meedercher, an eng Infirmière hir jonk Puppelcher, 29 Dass dir mäi Vollek wärt, an ech sollt Äre Gott sinn; datt Dir meng Kanner wärt, an ech sollt Äre Papp sinn? 30 Ech hunn dech zesumme gesammelt, wéi eng Hunn hir Hënn ënner hire Flilleke sammelt: awer elo, wat soll ech mat Iech maachen? Ech wäert dech aus mengem Gesiicht erausgoen. 31 Wann dir mir offréiert, wäert ech mäi Gesiicht vun dir ëmdréinen: fir Är feierlech Festdeeg, Är Neimounden an Är Beschneidungen hunn ech verlooss. 32 Ech hunn un Iech meng Dénger d'Prophéite geschéckt, déi Dir geholl hutt an ëmbruecht hutt, an hir Kierper a Stécker zerräissen, deenen hiert Blutt ech vun Ären Hänn verlaangen, seet den Här. 33 Sou seet den Allmächtegen Här: Däin Haus ass desoléiert, ech wäert dech erauswerfen, wéi de Wand stëppelt. 34 An Är Kanner wäerten net fruchtbar sinn; well si hunn mäi Gebot veruecht, an hunn dat gemaach, wat e Béist virun mir ass. 35 Deng Haiser ginn ech e Vollek dat kommen wäert; déi nach net vu mir héieren hunn, wäert mir gleewen; deenen ech keng Zeeche gewisen hunn, awer si sollen dat maachen, wat ech hinnen bestallt hunn. 36 Si hu keng Prophéite gesinn, awer si sollen hir Sënnen un d'Erënnerung ruffen an se unerkennen. 37 Ech huelen un d'Gnod vun de kommend Leit ze gesinn, deenen hir Kleng sech a Freed freeën: a wa se mech net mat kierperlechen Ae gesinn hunn, awer am Geescht gleewen se dat wat ech soen. 38 An elo, Brudder, kuck wat Herrlechkeet; a kuckt d'Leit, déi aus dem Osten kommen: 39 Deem ginn ech fir d'Leaderen, den Abraham, den Isaac, de Jakob, den Oseas, den Amos, de Micheas, de Joel, den Abdias an de Jonas, 40 Nahum, an Abacuc, Sophonias, Aggeus, Zachary, a Malachy, deen och en Engel vum Här genannt gëtt. KAPITEL 2 1 Sou seet den HÄR: Ech hunn dëst Vollek aus der Knechtschaft eraus bruecht, an ech hunn hinnen meng Geboter vu Knechte vun de Prophéiten ginn; déi si net héieren hunn, mä meng Rotschléi veruecht. 2 D’Mamm, déi si gebuer huet, seet zu hinnen: Gitt weg, Kanner! well ech sinn eng Witfra a verlooss. 3 Ech hunn dech mat Freed bruecht; mee mat Trauer a Schwieregkeet hunn ech dech verluer: well Dir hutt virum Här Äre Gott gesënnegt, an dat gemaach wat Béis virun him ass.
4 Awer wat soll ech elo mat dir maachen? Ech sinn eng Witfra a verlooss: gitt op Äre Wee, o meng Kanner, a frot Barmhäerzegkeet vum Här. 5 Wat mech ugeet, o Papp, ech ruffen dech fir en Zeien iwwer d'Mamm vun dëse Kanner, déi mäi Bund net halen, 6 Fir datt Dir hinnen duerchernee bréngt, an hir Mamm zu engem Rauch, fir datt et keng Nokomme vun hinnen gëtt. 7 Loosst se ënner den Heiden verspreet ginn, loosst hir Nimm aus der Äerd erausgesat ginn: well si hunn mäi Bund veruecht. 8Wee dir, Assur, du, deen déi Ongerecht an dir verstoppt! O du béis Leit, erënnert un wat ech mat Sodom a Gomorrha gemaach hunn; 9 Hirem Land läit a Knollen vum Pech a Koupen Asche: esou wäert ech och mat deenen maachen, déi mech net héieren, seet den Allmächtegen Här. 10 Sou seet den HÄR zu Esdras: Sot mäi Vollek, datt ech hinnen d'Kinnekräich vu Jerusalem ginn, dat ech Israel ginn hätt. 11 Och hir Herrlechkeet wäert ech mir huelen, an dës déi éiweg Tabernakel ginn, déi ech fir si virbereet hunn. 12 Si hunn de Bam vum Liewen fir eng Sallef vu séissen Aroma; si sollen weder Aarbecht, nach midd ginn. 13 Gitt, an Dir kritt: Bied fir e puer Deeg fir Iech, fir datt se verkierzt kënne ginn: d'Kinnekräich ass scho fir Iech virbereet: kuckt op. 14 Huelt den Himmel an d'Äerd fir Zeien; well ech hunn dat Béist a Stécker gebrach an dat Gutt erschaf: well ech liewen, seet den Här. 15 Mamm, ëmfaass deng Kanner, a bréngt se mat Freed op, maacht hir Féiss sou séier wéi e Pilier: well ech hunn dech gewielt, seet den HÄR. 16 An déi, déi dout sinn, wäert ech erëm aus hire Plazen operstoen, a bréngen se aus de Griewer: well ech hunn mäi Numm an Israel bekannt. 17 Fäert net, du Mamm vun de Kanner: well ech hunn dech gewielt, seet den Här. 18 Fir deng Hëllef wäert ech meng Dénger Esay an Jeremy schécken, no deenen hir Rot ech gehelegt a virbereet fir Iech zwielef Beem mat verschiddene Friichten gelueden, 19 An esou vill Sprangbueren, déi mat Mëllech an Hunneg fléissen, a siwe staark Bierger, op deenen et Rosen a Lilies wuessen, wouduerch ech Är Kanner mat Freed fëllen. 20 Maacht Recht mat der Witfra, Riichter fir déi Papplos, gitt den Aarm, verdeedegt den Weesen, Kleed déi plakeg, 21 Heelt déi gebrach an déi schwaach, laacht net e haltege Mann fir ze veruechten, verdeedegt déi vermësst, a loosst de Blannen an d'Ae vu menger Kloerheet kommen. 22 Halt déi al a jonk an denge Maueren. 23 Wou och ëmmer Dir déi Doudeg fannt, huelt se a begruewen se, an ech ginn Iech déi éischt Plaz a menger Operstéiungszeen. 24 Bleif nach ëmmer, o mäi Vollek, an huelt deng Rou, well deng Rou ass nach ëmmer komm. 25 Ernärt Är Kanner, o du gutt Infirmière; hir Féiss stabiliséieren. 26 Wat d’Dénger ugeet, déi ech dir ginn hunn, do wäert kee vun hinnen ëmkommen; well ech wäert se vun Ärer Zuel verlaangen. 27 Sidd net midd: well wann den Dag vun der Schwieregkeet an der Schwieregkeet kënnt, wäerten déi aner kräischen a traureg sinn, awer du wäerts frou sinn an Iwwerfloss hunn. 28 D'Heeden wäerten dech beneiden, awer si kënnen näischt géint dech maachen, seet den Här.
29 Meng Hänn sollen dech iwwerdecken, fir datt Är Kanner d'Häll net gesinn. 30 Sidd frou, O du Mamm, mat denge Kanner; well ech wäert dech befreien, seet den Här. 31 Denk drun un Är Kanner, déi schlofen, well ech wäert se aus de Säite vun der Äerd bréngen an hinnen Barmhäerzegkeet weisen: well ech sinn Barmhäerzegkeet, seet den Här Allmächtegen. 32 Ëmfaasst Är Kanner, bis ech kommen an hinnen Barmhäerzegkeet weisen: well meng Brunnen lafen iwwer, a meng Gnod wäert net falen. 33Ech Esdras krut d'Belaaschtung vum Här um Bierg Oreb, datt ech an Israel goen soll; awer wéi ech bei si koumen, hu si mech op d'Näischt gesat, an hunn d'Gebot vum Här veruecht. 34 An dofir soen ech iech, O dir Heiden, déi héieren a verstinn, kuckt no Äre Schäfer, hie wäert iech éiweg Rou ginn; well hien ass no bei der Hand, dat wäert um Enn vun der Welt kommen. 35 Sidd prett fir d'Belounung vum Räich, well dat éiwegt Liicht wäert fir ëmmer op dech blénken. 36 Flucht de Schied vun dëser Welt, kritt d'Freed vun Ärer Herrlechkeet: Ech bestätegen mäi Retter offen. 37 O, kritt de Kaddo, deen dir geschenkt gëtt, a sidd frou, Merci un deem, deen iech an dat Himmelräich gefouert huet. 38 Stitt op a stitt, kuckt d'Zuel vun deenen, déi um Fest vum Här versiegelt sinn; 39 Déi sinn aus dem Schied vun der Welt fortgaang, an hunn herrlech Kleeder vum Här kritt. 40 Huelt deng Zuel, O Sion, a schließt déi vun Dengen op, déi a Wäiss gekleet sinn, déi d'Gesetz vum Här erfëllt hunn. 41 D’Zuel vun denge Kanner, no deenen Dir verlaangt hutt, ass erfëllt: Biet d’Kraaft vum Här, datt Äert Vollek, dat vun Ufank u genannt gouf, gehellegt ka ginn. 42Ech Esdras hunn um Bierg Sion e grousst Vollek gesinn, dat ech net zielen konnt, a si hunn all den Här mat Lidder gelueft. 43 An an der Mëtt vun hinnen war e jonke Mann vun enger héijer Statur, méi héich wéi all déi aner, an op jidderee vun hire Käpp huet hien Kroune gesat, a war méi héich; déi ech immens bewonnert hunn. 44 Also hunn ech den Engel gefrot a gesot: Här, wat sinn dat? 45 Hien huet geäntwert a sot zu mir: Dëst sinn déi, déi déi stierflech Kleedung ofginn hunn, an déi onstierwlech undoen hunn an den Numm vu Gott zouginn hunn: elo sinn si gekréint a kréien Palmen. 46 Du sot ech zum Engel: Wéi eng Jonk ass et, deen si kréint, an hinnen d'Hänn an d'Hänn gëtt? 47 Also huet hien geäntwert a sot zu mir: Et ass de Jong vu Gott, deen si an der Welt zouginn hunn. Dunn hunn ech ugefaang fir déi ze luewen, déi sou steif fir den Numm vum Här stoungen. 48 Du sot den Engel zu mir: Gitt de Wee, a sot menge Leit, wéi eng Saach, a wéi grouss Wonner vum Här, däi Gott, Dir gesinn hutt. KAPITEL 3 1 Am drëssegsten Joer no der Ruin vun der Stad war ech a Babylon, a louch beonrouegt op mengem Bett, a meng Gedanken sinn iwwer mäi Häerz geklommen: 2 Well ech hunn d'Wüst vu Sion gesinn, an de Räichtum vun deenen, déi zu Babylon wunnen.
3 A mäi Geescht war sou bewegt, sou datt ech ugefaang hunn Wierder voller Angscht zum Allerhéchsten ze schwätzen, a sot: 4 O Här, deen d'Herrschaft dréit, du hues am Ufank geschwat, wéi Dir d'Äerd gepflanzt hutt, an dat selwer eleng, an d'Leit bestallt hunn, 5 An huet dem Adam e Kierper ouni Séil ginn, wat d'Veraarbechtung vun dengen Hänn war, an huet den Otem vum Liewen an him ootmen, an hie gouf virun dir lieweg gemaach. 6 An du féiert hien an d'Paradäis, wat Är riets Hand gepflanzt hat, ier d'Äerd no vir koum. 7 An du hues him Gebot ginn fir Äre Wee gär ze hunn: deen hien iwwertratt huet, an du hues direkt den Doud an him a senge Generatiounen ernannt, vun deenen d'Natiounen, d'Stämme, d'Leit a Familljen aus der Zuel koumen. 8 An all Vollek ass no hirem eegene Wëllen gaangen, an huet wonnerbar Saachen virun dir gemaach, an deng Geboter veruecht. 9 An erëm am Prozess vun der Zäit hutt Dir d'Iwwerschwemmung op déi bruecht, déi an der Welt gewunnt hunn, an se zerstéiert. 10 An et ass geschitt a jidderee vun hinnen, datt wéi den Doud dem Adam war, sou war d'Iwwerschwemmung fir dës. 11 Trotzdem hues du ee vun hinnen verlooss, nämlech den Noah mat sengem Stot, vun deenen all Gerechte koumen. 12 An et ass geschitt, datt wéi déi, déi op der Äerd wunnen, ugefaang hunn ze multiplizéieren, an hinnen vill Kanner kritt hunn, a waren e grousst Vollek, si hunn erëm ugefaang méi ongott ze sinn wéi déi éischt. 13 Wéi se elo esou béis virun dir gelieft hunn, hues du dir e Mann aus hinnen erausgesicht, deem säin Numm den Abraham war. 14Hien hues du gär, an him nëmmen du hues däi Wëllen gewisen: 15 An huet en éiwege Bund mat him gemaach, an him versprach, datt Dir säi Som ni géift verloossen. 16 Un him hues du dem Isaac ginn, an dem Isaac och hues du de Jakob an den Esau ginn. Wat de Jakob ugeet, du hues him fir Iech gewielt, a vum Esau gesat: a sou gouf de Jakob eng grouss Mass. 17 An et ass geschitt, datt wann Dir säi Som aus Ägypten gefouert hutt, du hues se op de Bierg Sinai bruecht. 18 A béien den Himmel, du hues d'Äerd festgestallt, d'ganz Welt bewegt, an d'Tiefe gemaach ze zidderen, an d'Männer vun deem Alter beonrouegt. 19 An Deng Herrlechkeet ass duerch véier Paarte gaang, vum Feier, an vum Äerdbiewen, a vum Wand a vun der Keelt; fir datt Dir dem Som vum Jakob d'Gesetz gitt, an d'Freed un d'Generatioun vun Israel. 20 An awer hues du net vun hinnen e béist Häerz ewechgeholl, fir datt Äert Gesetz Fruucht an hinnen bréngt. 21 Fir den éischten Adam, deen e béist Häerz gedroen huet, huet iwwerschratt a gouf iwwerwonne; an esou sinn all déi, déi vun him gebuer sinn. 22 Sou gouf d'Krankheet permanent gemaach; an d'Gesetz (och) am Häerz vun de Leit mat der Malignitéit vun der Wuerzel; sou datt dat Gutt fortgaang ass, an dat Béist nach bleift. 23 Also sinn d'Zäiten fortgaang, an d'Jore sinn op en Enn bruecht ginn: du hues du dech e Knecht opgeriicht, genannt David: 24 Deen s du befaasst hues, eng Stad zu dengem Numm ze bauen, an dir dorunner Räucherstäerken an Offeren ze bidden.
25 Wéi dat vill Jore geschitt ass, hunn déi, déi d'Stad bewunnt hunn, dech verlooss, 26 An all Saache gemaach wéi den Adam an all seng Generatioune gemaach hunn: well si haten och e béist Häerz: 27 Also hutt Dir Är Stad an d'Hänn vun Äre Feinde ginn. 28 Sinn hir Handlungen dann nach besser, déi Babylon bewunnen, datt si also d'Herrschaft iwwer Sion hunn? 29 Well wéi ech dohinner komm sinn, an Ongerechtegkeeten ouni Zuel gesinn hunn, dunn huet meng Séil vill Béiser an dësem drëssegsten Joer gesinn. Ouer, sou datt mäin Häerz mech gescheitert. 30 Well ech hu gesinn, wéi Dir se sënnegt, an Dir hutt Béisen erspuert: an Dir hutt Äert Vollek zerstéiert, an Är Feinde bewahrt, an et net bezeechent. 31 Ech erënnere mech net, wéi dëse Wee verlooss ka ginn: Si si dann aus Babylon besser wéi si vu Sion? 32 Oder gëtt et en anert Vollek, dat dech nieft Israel kennt? oder wéi eng Generatioun huet Är Bänn esou gegleeft wéi de Jakob? 33 An awer erschéngt hir Belounung net, an hir Aarbecht huet keng Uebst: well ech sinn hei an do duerch d'Heeden gaang, an ech gesinn datt se a Räichtum fléien an net un Är Geboter denken. 34 Waacht also eis Béisheet elo am Gläichgewiicht, an hir och, déi d'Welt wunnen; an esou soll Ären Numm néierens fonnt ginn, mee an Israel. 35 Oder wéini war et, datt déi, déi op der Äerd wunnen, net an denger Ae gesënnegt hunn? oder wat fir Leit hunn Är Geboter esou gehalen? 36 Du wäerts fannen, datt Israel mam Numm Är Uerder gehale huet; awer net den Heiden. KAPITEL 4 1 An den Engel, dee bei mech geschéckt gouf, deem säin Numm Uriel war, huet mir eng Äntwert ginn: 2 A sot: Däin Häerz ass op dëser Welt ze wäit gaangen, a mengt Dir de Wee vum Allerhéchsten ze begräifen? 3 Du sot ech: Jo, mäin Här. An hien huet mir geäntwert a gesot: Ech sinn geschéckt fir Iech dräi Weeër ze weisen an dräi Ähnlechkeeten virun Iech ze stellen: 4 Vun deem, wann s du mir een erkläre kënnt, wäert ech dir och de Wee weisen, deen Dir wëllt gesinn, an ech wäert Iech weisen, vu wou dat béist Häerz kënnt. 5 An ech sot: Sot weider, mäin Här. Du sot hien zu mir: Gitt de Wee, weit mech d'Gewiicht vum Feier, oder moosst mech d'Wandstrahlung, oder ruff mech erëm den Dag, dee vergaang ass. 6 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: Wéi ee Mann kann dat maachen, datt Dir esou Saache vu mir froe sollt? 7 An hie sot zu mir: Wann ech dech froe soll, wéi grouss Wunnenge sinn an der Mëtt vum Mier, oder wéivill Quellen am Ufank vum Déif sinn, oder wéivill Quelle sinn iwwer der Firmament, oder déi sinn d'Auswee vun paradis: 8 Wahrscheinlech géift Dir mir soen: Ech sinn ni an d'Déift erofgaang, nach an d'Häll, an ech sinn ni an den Himmel eropgeklomm. 9 Trotzdem hunn ech dech awer nëmmen vum Feier a vum Wand gefrot, a vum Dag, duerch deen s du gaang bass, a vun Saachen, vun deenen s du net getrennt kënne ginn, an awer kënnt Dir mir keng Äntwert dovun ginn. 10 Hie sot ausserdeem zu mir: Deng eege Saachen, an déi, déi mat dir opgewuess sinn, kanns du net wëssen;
11 Wéi soll däi Schiff dann fäeg sinn de Wee vum Allerhéchsten ze begräifen, an d'Welt ass elo no baussen korruptéiert fir d'Korruptioun ze verstoen, déi a mengen Aen evident ass? 12 Du sot ech zu him: Et wier besser, datt mir guer net wieren, wéi datt mir nach a Béis liewen, a leiden, an net wëssen, firwat. 13 Hien huet mir geäntwert a gesot: Ech sinn an e Bësch an eng Fläch gaang, an d'Beem hu Rot gemaach, 14 A sot: Kommt, loosst eis goen a Krich géint d'Mier maachen, fir datt et virun eis fortgeet, an datt mir eis méi Bësch maachen. 15 Och d’Iwwerschwemmungen vum Mier hu sech och gemengt, a soten: Komm, loosst eis eropgoen an d’Bëscher vun der Einfache ënnerwerfen, fir datt mir eis och en anert Land maachen. 16 De Gedanken un d'Holz war ëmsoss, well d'Feier koum an huet et verbraucht. 17 De Gedanke un d’Iwwerschwemmungen vum Mier ass och op näicht komm, well de Sand ass opgestan an huet se gestoppt. 18 Wann Dir elo tëscht deenen zwee Riichter wiers, wiem géift Dir ufänken ze gerechtfäerdegt? oder ween géifs du veruerteelen? 19 Ech hunn geäntwert a gesot: Wahrscheinlech ass et en domm Gedanke, dee si allebéid ausgeschafft hunn, well de Buedem ass dem Bësch ginn, an d'Mier huet och seng Plaz fir seng Iwwerschwemmungen ze droen. 20 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: Du hues e richtegt Uerteel gemaach, awer firwat beurteelt Dir Iech selwer net och? 21 Well wéi de Buedem dem Holz gëtt, an d'Mier fir seng Iwwerschwemmungen: esou kënnen déi, déi op der Äerd wunnen, näischt verstoen wéi dat, wat op der Äerd ass: an deen, deen iwwer den Himmel wunnt, kann nëmmen d'Saachen verstoen. déi iwwer der Héicht vum Himmel sinn. 22 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: Ech bieden dech, O Här, loosst mech Verständnis hunn: 23 Fir et war net mäi Geescht fir virwëtzeg op déi héich Saachen ze sinn, mee vun deenen, déi all Dag laanscht eis passéieren, nämlech, dofir gëtt Israel als Schied un d'Heeden opginn, a fir wat fir d'Ursaach d'Leit, déi Dir gär hutt, gëtt ginn. iwwer un ongott Natiounen, a firwat d'Gesetz vun eise Virfueren zu näischt bruecht gëtt, an déi schrëftlech Bänn kommen op keen Effekt, 24 A mir stierwen aus der Welt als Spréngercher, an eist Liewen ass Erstaunung an Angscht, a mir sinn net wäertbar Barmhäerzegkeet ze kréien. 25 Wat wäert hien dann mat sengem Numm maachen, an deem mir genannt ginn? vun dëse Saachen hunn ech gefrot. 26 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: Wat Dir méi sicht, wat Dir méi staunen; well d'Welt ass séier fortgaang, 27 A kann net d'Saachen begräifen, déi de Gerechten an der nächster Zäit versprach ginn: well dës Welt ass voller Ongerechtegkeet a Schwächen. 28 Awer wat den Things vun deem Dir mech frot, Ech wäert Iech soen; well dat Béist ass gesäiert, awer d'Zerstéierung dovun ass nach net komm. 29 Wann also dat, wat gesäiert ass, net ëmgedréint gëtt, a wann d'Plaz, wou dat Béist gesaat gëtt, net fortgeet, da kann et net kommen, dee mat Gutt gesäiert gëtt. 30 Fir de Kär vum béise Som ass vun Ufank un am Häerz vum Adam gesäiert ginn, a wéi vill Ongottlechkeet huet et bis
dës Zäit bruecht? a wéi vill soll et nach erausbréngen, bis d'Zäit vum Dreschen kënnt? 31 Denkt elo selwer un, wéi grouss Uebst vun der Béisheet de Kär vum béise Som erausbruecht huet. 32 A wann d'Oueren ofgeschnidden ginn, déi ouni Zuel sinn, wéi grouss e Buedem solle se fëllen? 33 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: Wéi a wéini sollen dës Saache geschéien? firwat sinn eis Joer wéineg a béis? 34 An hien huet mir geäntwert, a sot: Maach du net iwwer den Allerhéchsten: well deng séier ass vergeblech iwwer him ze sinn, well du hues vill iwwerschratt. 35 Hunn net och d’Séile vun de Gerechten dës Saache gefrot an hire Kammeren a gesot: Wéi laang soll ech op dës Manéier hoffen? wéini kënnt d'Fruucht vum Buedem vun eiser Belounung? 36 An op dës Saache huet den Äerzengel Uriel hinnen geäntwert a gesot: Och wann d'Zuel vun de Somen an dir gefëllt ass: well hien huet d'Welt am Gläichgewiicht gewien. 37 Mat Mooss huet hien d'Zäite gemooss; an duerch Zuel huet hien d'Zäiten nummeréiert; an hien bewegt se net a réiert se net, bis déi genannte Moossnam erfëllt ass. 38 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: O Här, deen Herrschaft huet, och mir sinn all voller Ongerechtegkeet. 39 A fir eis Wuel ass et méiglech, datt d'Buedem vun de Gerechten net gefëllt sinn, wéinst de Sënne vun deenen, déi op der Äerd wunnen. 40Doropshin huet hie mir geäntwert a gesot: Gitt de Wee bei eng Fra mat Kand, a frot vun hatt, wann si hir néng Méint erfëllt huet, ob hir Gebärmutter d'Gebuert méi laang an hir halen kann. 41 Du sot ech: Neen, Här, dat kann si net. An hie sot zu mir: Am Graf sinn d'Kammere vu Séilen wéi de Gebärmutter vun enger Fra: 42 Well wéi eng Fra, déi Gebuert mécht, sech séier mécht, fir der Noutwennegkeet vum Travail ze entkommen: och esou séieren dës Plazen, fir déi Saachen ze liwweren, déi hinnen engagéiert sinn. 43Vun Ufank un, kuckt, wat s du wëlls gesinn, et soll dir gewise ginn. 44 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: Wann ech Gonschten an dengen Ae fonnt hunn, a wann et méiglech ass, a wann ech also begéint sinn, 45 Wësst mir dann, ob et méi wäert kommen, wéi vergaangen ass, oder méi Vergaangenheet wéi wäert kommen. 46 Wat vergaangen ass, weess ech, awer wat wäert kommen, weess ech net. 47 An hie sot zu mir: Stitt op der rietser Säit, an ech wäert dech d'Ähnlechkeet erklären. 48 Also sinn ech stoen, a gesinn, a kuck, e waarme brennende Uewen ass virun mir passéiert: an et ass geschitt, datt wann d'Flam fortgaang ass, ech gekuckt hunn, a kuck, den Damp ass roueg bliwwen. 49 Duerno ass eng Waasserwollek virun mir gaang, an huet vill Reen mat engem Stuerm erofgefall; a wéi de stiermesche Reen eriwwer war, sinn d'Tropfen roueg bliwwen. 50 Du sot hien zu mir: Bedenkt mat Iech selwer; wéi de Reen méi ass wéi d'Tropfen, a wéi d'Feier méi grouss ass wéi den Damp; awer d'Drëpsen an den Damp bleiwen hannendrun: also ass d'Quantitéit, déi vergaangen ass, méi iwwerschratt. 51 Dunn hunn ech gebiet a gesot: Kann ech liewen, mengt Dir, bis déi Zäit? oder wat soll an deenen Deeg geschéien? 52 Hien huet mir geäntwert a gesot: Wat d'Zeechen ugeet, vun deenen s du mech freet, ech kann Iech deelweis vun hinnen
soen: awer wat däi Liewe beréiert, sinn ech net geschéckt fir Iech ze weisen; well ech weess et net. KAPITEL 5 1 Wéi och ëmmer, wéi d'Tokens kommen, kuck, d'Deeg wäerte kommen, datt déi, déi op der Äerd wunnen, an enger grousser Zuel geholl ginn, an de Wee vun der Wourecht wäert verstoppt ginn, an d'Land wäert onfruchtbar vum Glawen sinn. 2 Awer Ongerechtegkeet wäert eropgoen iwwer dat, wat Dir elo gesitt, oder wat Dir viru laanger Zäit héieren hutt. 3 An d'Land, dat Dir elo gesitt Wuerzel ze hunn, sollt Dir op eemol verschwend gesinn. 4 Awer wann den Allerhéchsten Iech zouginn ze liewen, da gesitt Dir no der drëtter Trompett datt d'Sonn an der Nuecht op eemol erëm schéngt, an de Mound dräimol am Dag: 5 A Blutt wäert aus Holz falen, an de Stee wäert seng Stëmm ginn, an d'Leit wäerten beonrouegt ginn: 6 An och hie wäert regéieren, deen se net no kucken, déi op der Äerd wunnen, an d'Vullen wäerten zesummen hir Fluch huelen: 7 An d'Sodomitescht Mier wäert Fësch erauswerfen an an der Nuecht e Kaméidi maachen, wat vill net kannt hunn: awer si sollen all hir Stëmm héieren. 8 Et gëtt och eng Verwirrung op ville Plazen, an d'Feier wäert dacks erëm erausgeschéckt ginn, an d'Wëlddéieren wäerten hir Plaz änneren, a menstruéiert Frae bréngen Monsteren eraus: 9 A Salzwaasser wäert am Séiss fonnt ginn, an all Frënn wäerten een aneren zerstéieren; da wäert de Witz sech verstoppen, a Verständnis zitt sech a seng geheime Chamber zréck, 10 A wäert vu ville gesicht ginn, an awer net fonnt ginn: da wäert Ongerechtegkeet an Inkontinenz op der Äerd multiplizéieren. 11 Och eent Land soll dat anert froen a soen: Ass Gerechtegkeet, déi e Mënsch gerecht mécht. duerch dech? An et wäert soen: Nee. 12 Zur selwechter Zäit wäerten d'Mënsche hoffen, awer näischt kréien: si wäerten schaffen, awer hir Weeër wäerten net floréieren. 13 Fir dir esou Zeechen ze weisen, hunn ech Congé; a wanns du nach eng Kéier biet, a kräischen wéi elo, an och Deeg fasten, da wäerts du nach méi grouss Saache héieren. 14 Du sinn ech erwächt, an eng extrem Angscht ass duerch mäi ganze Kierper gaang, a mäi Geescht war beonrouegt, sou datt et schwaach ass. 15 Dunn huet den Engel, dee komm ass fir mat mir ze schwätzen, mech gehalen, mech getréischtert an mech op meng Féiss gestallt. 16 An der zweeter Nuecht ass et geschitt, datt de Salathiel, de Kapitän vum Vollek, bei mech komm ass, a sot: Wou waars du? a firwat ass däi Gesiicht esou schwéier? 17 Wësst Dir net, datt Israel Iech am Land vun hirer Gefaangenschaft engagéiert ass? 18Stop dann op, a iesst Brout, a verléisst eis net, wéi de Schäfer, dee seng Trapp an den Hänn vu grausame Wëllef léisst. 19 Du sot ech zu him: Gitt Är Weeër vu mir, a komm net no bei mech. An hien huet héieren, wat ech gesot hunn, an ass vu mir gaang. 20 Also hunn ech siwe Deeg gefast, traureg a gekrasch, sou wéi den Engel Uriel mir gesot huet. 21 An no siwe Deeg war et esou, datt d'Gedanke vu mengem Häerz fir mech erëm ganz traureg waren,
22 A meng Séil huet de Geescht vum Verständnis erëmfonnt, an ech hunn erëm ugefaang mam Allerhéchsten ze schwätzen, 23 A sot: O Här, deen Herrschaft dréit, vun all Holz vun der Äerd, a vun all de Beem dovun, Dir hutt Iech nëmmen eent Wäibau gewielt: 24A vun allen Länner vun der ganzer Welt hues du dech ee Gruef gewielt: a vun all de Blummen dovun eng Lilie: 25 A vun allen Déiften vum Mier hutt Dir dech ee Floss gefëllt: a vun all gebaute Stied hutt Dir Iech selwer Sion gehellegt: 26 A vun all de Vullen, déi geschaf gi sinn, hutt Dir Iech eng Dauf genannt: a vun all de Ranner, déi gemaach gi sinn, hutt Dir Iech ee Schof geliwwert: 27 An ënnert der ganzer Villzuel vu Leit hutt Dir Iech ee Vollek kritt: an dësem Vollek, deen Dir gär hutt, hutt Dir e Gesetz ginn, dat vun all guttgeheescht ass. 28 An elo, O Här, firwat hutt Dir dëst eent Vollek u villen iwwerginn? an op déi eng Wuerzel hutt Dir anerer virbereet, a firwat hutt Dir Äert eenzegt Vollek ënner villen verspreet? 29 An déi, déi deng Verspriechen widderholl hunn, an deng Bänn net gegleeft hunn, hunn se ofgerappt. 30 Wann s du däi Vollek esou vill gehaasst hues, da solls du se awer mat dengen eegenen Hänn bestrofen. 31 Wéi ech dës Wierder geschwat hunn, ass den Engel, deen d'Nuecht virdrun bei mech komm ass, bei mech geschéckt. 32 A sot zu mir: Héiert mech, an ech wäert dir Uweisunge; lauschtert op déi Saach, déi ech soen, an ech wäert Iech méi soen. 33 An ech sot: Schwätzt weider, mäin Här. Du sot hien zu mir: Du bass schwéier am Kapp fir Israel d'Wuel: Hutt Dir déi Leit besser gär wéi hien, deen se gemaach hunn? 34 An ech sot: Neen, Här, mee vu ganz Trauer hunn ech geschwat: well meng Zeilen mech all Stonn schmerzen, während ech schaffen fir de Wee vum Allerhéchsten ze begräifen an en Deel vu sengem Uerteel ze sichen. 35 An hie sot zu mir: Du kanns net. An ech hu gesot: Firwat, Här? wou sinn ech dann gebuer? Oder firwat war menger Mamm d'Gebärmutter net mäi Graf, datt ech d'Kraaft vum Jakob net gesinn hunn, an d'müdlech Aarbecht vum Stamm vun Israel? 36 An hie sot zu mir: Ziffer mir d'Saachen, déi nach net komm sinn, sammelt mech d'Dross, déi am Ausland verspreet sinn, zesummen, maach mir d'Blummen erëm gréng, déi verschwonnen sinn, 37 Maacht mir d'Plazen op, déi zougemaach sinn, a bréngt mech d'Wand eraus, déi an hinnen zougemaach sinn, weis mir d'Bild vun enger Stëmm: an da wäert ech Iech soen, wat Dir beméit fir ze wëssen. 38 An ech hunn gesot: O Här, deen Herrschaft huet, wien kann dës Saache wëssen, awer deen, deen net bei de Männer wunnt? 39 Wat mech ugeet, ech sinn onweis: wéi kann ech dann iwwer dës Saache schwätzen, vun deenen Dir mech freet? 40 Du sot hien zu mir: Wéi wéi Dir näischt vun dëse Saachen maache kënnt, vun deenen ech geschwat hunn, sou kënnt Dir mäi Uerteel net erausfannen, oder um Enn d'Léift, déi ech meng Leit versprach hunn. 41 An ech hunn gesot: Kuck, O Här, awer sidd Dir no bei deenen, déi bis zum Enn reservéiert sinn: a wat solle si maachen, déi viru mir waren, oder mir, déi elo sinn, oder déi, déi no eis kommen? 42 An hie sot zu mir: Ech wäert mäi Uerteel mat engem Rank vergläichen: sou wéi et keng Slackness vun der leschter ass, esou ass et keng Schnellegkeet vum Éischten.
43 Also hunn ech geäntwert a gesot: Kënnt Dir net déi maachen, déi gemaach gi sinn, an elo sinn, an déi kommen, op eemol; datt Dir däi Urteel méi fréi kënnt weisen? 44 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: D'Kreatur däerf sech net iwwer den Hiersteller séieren; weder däerf d'Welt se op eemol halen, déi dra geschafe gëtt. 45 An ech sot: Wéi Dir zu Ärem Knecht gesot hutt, datt Dir, deen jidderengem Liewen gëtt, der Kreatur, déi Dir erschaf hutt, op eemol d'Liewe ginn, an d'Kreatur huet et gedroen: och esou kéint et hinnen elo och droen, elo op eemol präsent sinn. 46 An hie sot zu mir: Frot de Gebärmutter vun enger Fra, a sot zu hir: Wann Dir Kanner bréngt, firwat maacht Dir et net zesummen, mee een nom aneren? Biet hir dofir fir zéng Kanner ze bréngen n op eemol. 47 An ech hunn gesot: Si kann net, awer muss et duerch Distanz vun der Zäit maachen. 48 Du sot hien zu mir: Och esou hunn ech de Gebärmutter vun der Äerd ginn deenen, déi an hir Zäit gesait ginn. 49 Well wéi e klengt Kand d'Saachen net bréngt, déi dem Alter gehéieren, esou hunn ech d'Welt entsuergt, déi ech erschaf hunn. 50 An ech hunn gefrot a gesot: Wann Dir mir elo de Wee gitt, wäert ech viru viru schwätzen: well eis Mamm, vun där Dir mir gesot hutt, datt si jonk ass, kënnt elo un Alter. 51 Hien huet mir geäntwert a gesot: Frot eng Fra, déi Kanner kritt, a si soll dir soen. 52 Sot zu hir: Firwat sinn déi, déi Dir elo erausbruecht hutt, wéi déi, déi virdru waren, awer manner vu Statur? 53 A si wäert Iech äntweren: Déi, déi an der Stäerkt vun der Jugend gebuer ginn, sinn vun enger Aart a Weis, an déi, déi an der Zäit vum Alter gebuer sinn, wann de Gebärmutter fällt, sinn anescht. 54 Bedenkt du also och, wéi Dir manner vu Statur sidd wéi déi, déi virun Iech waren. 55 A sou sinn déi, déi no Iech kommen manner wéi Dir, wéi d'Kreaturen, déi elo ufänken al ze ginn, an iwwer d'Kraaft vun der Jugend gaang sinn. 56 Dunn hunn ech gesot: Här, ech bieden dech, wann ech Gnod an denger Ae fonnt hunn, weis däi Knecht, duerch deen s du deng Kreatur besicht. KAPITEL 6 1 An hie sot zu mir: Am Ufank, wéi d'Äerd gemaach gouf, ier d'Grenze vun der Welt stoungen, oder ëmmer d'Wand geblosen hunn, 2 Ier et gedonnert an erliichtert, oder jeemools d'Fundamenter vum Paradäis geluecht goufen, 3 Ier déi schéi Blummen gesi goufen, oder jeemools déi beweeglech Kräfte gegrënnt goufen, ier déi onzueleg Villfalt vun Engele versammelt goufen, 4 Oder ëmmer waren d'Héichte vun der Loft opgehuewen, ier d'Mooss vum Firmament genannt goufen, oder ëmmer d'Kamsten zu Sion waarm waren, 5 An ier déi haiteg Joere gesicht goufen, an oder jeemools d'Erfindunge vun deenen, déi elo d'Sënn ëmgedréit goufen, ier se versiegelt goufen, déi de Glawe fir e Schatz gesammelt hunn: 6 Dunn hunn ech dës Saache berécksiichtegt, a si goufen all duerch mech eleng gemaach, an duerch keen aneren: vu mir wäerten se och eriwwer sinn, an duerch keen aneren. 7 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: Wat wäert d'Trennung vun der Zäit sinn? oder wéini wäert d'Enn vun der éischter sinn, an den Ufank vun deem, deen duerno kënnt?
8 An hie sot zu mir: Vum Abraham bis Isaac, wéi de Jakob an den Esau vun him gebuer goufen, huet dem Jakob seng Hand fir d'éischt den Esaus Ferse gehal. 9 Well Esau ass d'Enn vun der Welt, an de Jakob ass den Ufank vun deem, deen duerno kënnt. 10 D'Hand vum Mënsch ass tëscht der Ferse an der Hand: aner Fro, Esdras, frot Dir net. 11 Ech hunn dunn geäntwert a gesot: O Här, deen Herrschaft huet, wann ech Gonschten an dengen Ae fonnt hunn, 12 Ech bieden dech, weis dengem Knecht d’Enn vun dengen Zeechnungen, vun deenen du mir déi lescht Nuecht gedeelt hues. 13 Also huet hien geäntwert a sot zu mir: Stitt op de Féiss, an héiert eng mächteg Stëmm. 14 An et wäert wéi eng grouss Beweegung sinn; awer d'Plaz, wou Dir stitt, soll net geréckelt ginn. 15 An dofir, wann et schwätzt, fäert net: well d'Wuert ass vum Enn, an d'Fundament vun der Äerd ass verstanen. 16 A firwat? well d'Ried vun dëse Saachen zitt a gëtt bewegt: well et weess datt d'Enn vun dëse Saachen geännert muss ginn. 17 An et ass geschitt, datt, wéi ech et héieren hunn, ech op meng Féiss opgestan, an héieren, a kuck, et war eng Stëmm, déi geschwat, an de Klang vun et war wéi de Klang vu ville Waasser. 18 An et huet gesot: Kuck, d'Deeg kommen, datt ech fänken un no ze kommen an déi ze besichen, déi op der Äerd wunnen, 19 A wäert fänken un hinnen Inquisitioun ze maachen, wat si sinn, déi ongerecht mat hirer Ongerechtegkeet verletzt hunn, a wann d'Leed vu Sion erfëllt gëtt; 20 A wann d'Welt, déi ufänkt ze verschwannen, fäerdeg ass, da wäert ech dës Tokens weisen: d'Bicher solle virun der Firmament opgemaach ginn, a si wäerten alles zesumme gesinn: 21 An d'Kanner vun engem Joer al wäerte mat hire Stëmmen schwätzen, d'Frae mat Kand sollen onzäiteg Kanner vun dräi oder véier Méint al bréngen, a si solle liewen an operstoen. 22 An op eemol wäerten déi gesaat Plazen net gesäiert erschéngen, déi voll Lagerhaiser sollen op eemol eidel fonnt ginn: 23 An d'Trompett wäert e Klang ginn, dee wa jidderee héiert, si wäerten op eemol Angscht hunn. 24 Zu där Zäit wäerten d'Frënn een géint deen anere kämpfen wéi Feinde, an d'Äerd wäert an Angscht stoen mat deenen, déi do wunnen, d'Sprangen vun de Sprangbueren wäerte stoe bleiwen, an an dräi Stonnen wäerte se net lafen. 25 Jiddereen, dee vun all deem bleift, wat ech dir gesot hunn, wäert flüchten, a meng Erléisung an d'Enn vun Ärer Welt gesinn. 26 An déi Männer, déi opgeholl ginn, wäerten et gesinn, déi den Doud vun hirer Gebuert net geschmaacht hunn: an d'Häerz vun den Awunner wäert geännert ginn an an eng aner Bedeitung ëmgewandelt ginn. 27 Fir dat Béist soll erausgehäit ginn, an de Bedruch gëtt geläscht. 28 Wat de Glawen ugeet, et wäert bléien, d'Korruptioun soll iwwerwonne ginn, an d'Wourecht, déi sou laang ouni Uebst war, soll erkläert ginn. 29 A wéi hie mat mir geschwat huet, kuck, ech hunn no a bëssen op dee gekuckt, virun deem ech stoung. 30 An dës Wierder sot hien zu mir; Ech sinn komm fir Iech d'Zäit vun der nächster Nuecht ze weisen. 31 Wann Dir nach méi biet an erëm siwe Deeg fasten, da soen ech dir all Dag méi grouss Saachen wéi ech héieren hunn.
32 Fir deng Stëmm ass virun dem Allerhéchsten héieren: well de Mighty huet Är Gerechtegkeet gesinn, hien huet och Är Kënschtlechkeet gesinn, déi Dir zënter Ärer Jugend hat. 33 An dofir huet hien mech geschéckt, fir dir all dës Saachen ze weisen, an zu dir ze soen: Sidd gutt Trouscht an Angscht net 34 A séier net mat den Zäiten, déi vergaangen sinn, fir ëmsoss Saachen ze denken, fir datt Dir net aus der leschter Zäit séier kënnt. 35 An et ass geschitt duerno, datt ech erëm gekrasch hunn, a siwe Deeg an der selwechter Manéier gefaasst, fir datt ech déi dräi Wochen erfëllen kéint, déi hie mir gesot huet. 36 An an der aachter Nuecht war mäin Häerz erëm an mir verwinnt, an ech hunn ugefaang virum Allerhéchsten ze schwätzen. 37 Well mäi Geescht war staark a Brand gestach, a meng Séil war an Nout. 38 An ech sot: O Här, du hues vum Ufank vun der Schëpfung geschwat, och vum éischten Dag, an esou gesot; Loosst den Himmel an d'Äerd gemaach ginn; an däi Wuert war e perfekte Wierk. 39 An dann war de Geescht, an Däischtert a Rou waren op all Säit; de Sound vun der Stëmm vum Mënsch war nach net geformt. 40 Du hues du dann e schéint Liicht befaasst, aus denge Schätz erauszekommen, fir datt deng Wierk erschénge kéint. 41 Um zweeten Dag hues du de Geescht vun der Firmament gemaach, an du hues et befaasst, sech ze trennen an eng Divisioun tëscht de Waasser ze maachen, fir datt deen een Deel eropgeet, an deen aneren drënner bleift. 42 Um drëtten Dag hues du gebot, datt d'Waasser am siwenten Deel vun der Äerd gesammelt solle ginn: sechs Deeler hues du gedréchent, an hu se behalen, fir datt vun dësen e puer vu Gott gepflanzt a beaarbecht ginn Iech déngen. 43 Well soubal däi Wuert erausgaang ass, ass d'Aarbecht gemaach. 44 Fir direkt gouf et grouss an onzuelbar Uebst, a vill a verschidde Genoss fir de Goût, a Blummen vun onverännerlecher Faarf, a Geroch vun wonnerbar Geroch: an dat war den drëtten Dag gemaach. 45 Um véierten Dag hues du befaasst, datt d'Sonn soll schéngen, an de Mound hirem Liicht ginn, an d'Stäre sollen an Uerdnung sinn: 46 An huet hinnen eng Uerdnung ginn, fir dem Mënsch Déngscht ze maachen, dat sollt gemaach ginn. 47 Um fënneften Dag sot Dir zum siwenten Deel, wou d'Waasser gesammelt goufen, datt et lieweg Kreaturen, Vullen a Fësch sollt erausbréngen: an esou ass et geschitt. 48 Well dat stommt Waasser an ouni Liewen huet Liewewiesen op dem Gebot vu Gott bruecht, fir datt all d'Leit Är wonnerbar Wierker luewen. 49 Du hues du dann zwee Liewewiesen bestallt, deen een hues du den Enoch genannt, an deen aneren de Leviathan; 50 An huet deen een vun deem aneren getrennt: fir de siwenten Deel, nämlech, wou d'Waasser zesummegefaasst gouf, dierf déi zwee net halen. 51 Den Henoch hues du een Deel ginn, deen den drëtten Dag getrocknegt gouf, fir datt hien an deemselwechten Deel wunne sollt, an deem dausend Hiwwele sinn: 52Awer dem Leviathan hues du de siwenten Deel ginn, nämlech de Fiicht; an huet him gehaalen fir opzehalen vun wiem Dir wëllt, a wéini. 53 Um sechsten Dag hues du d'Äerd Gebot ginn, datt virun dir Béischten, Ranner a Kreepdéieren erausbrénge soll:
54 An no dësen, och den Adam, deen s du Här vun all denge Kreaturen gemaach hues: vun him komme mir all, an och d'Leit, déi s du gewielt hues. 55 All dat hunn ech virun dir geschwat, O Här, well Dir d'Welt fir eis Wuel gemaach hutt 56 Wat déi aner Leit ugeet, déi och vum Adam kommen, du hues gesot, datt si näischt sinn, mä si wéi Spëtzt: an hues de Iwwerfloss vun hinnen mat engem Drëps verglach, deen aus engem Schëff fält. 57 An elo, O Här, kuck, dës Heiden, déi jeemools als näischt ugesinn goufen, hunn ugefaang Häre iwwer eis ze sinn an eis ze versennen. 58 Awer mir, däi Vollek, dat s du däin Éischtgebuerent genannt hues, däin eenzeg gebierteg, an däi häerzleche Liebhaber, sinn an hir Hänn ginn. 59 Wann d'Welt elo fir eis Wuel gemaach gëtt, firwat hu mir net eng Ierfschaft mat der Welt? wéi laang wäert dat aushalen? KAPITEL 7 1 A wéi ech d'Enn vun dëse Wierder geschwat hunn, gouf den Engel un mech geschéckt, dee mir d'Nuechte virdrun geschéckt gi war: 2 An hie sot zu mir: Op, Esdras, an lauschtert d'Wierder, déi ech komm sinn, fir dir ze soen. 3 An ech sot: Schwätzt weider, mäi Gott. Du sot hien zu mir: D'Mier ass op enger breeder Plaz gesat, fir datt et déif a grouss wier. 4 Awer setzt de Fall, d'Entrée ware schmuel, a wéi e Floss; 5 Wien kéint dann an d'Mier goen fir et ze kucken an et ze regéieren? wann hien net duerch déi schmuel gaang ass, wéi konnt hien an d'Breet kommen? 6 Et gëtt och eng aner Saach; Eng Stad ass gebaut, an op engem breet Feld gesat, an ass voller all gutt Saachen: 7 D'Entrée dovun ass schmuel, an ass op eng geféierlech Plaz gesat fir ze falen, wéi wann et e Feier op der rietser Hand wier, a lénks en déif Waasser: 8 An een eenzege Wee tëscht hinnen zwee, och tëscht dem Feier an dem Waasser, sou kleng, datt et awer one Mann goen do op eemol. 9 Wann dës Stad elo e Mann fir eng Ierfschaft ginn ass, wann hien ni d'Gefor passéiert, déi virun him steet, wéi soll hien dës Ierfschaft kréien? 10 An ech sot: Et ass esou, Här. Du sot hien zu mir: Sou ass och den Deel vun Israel. 11 Well fir hir Wuel hunn ech d'Welt gemaach: a wéi den Adam meng Gesetzer verletzt huet, da gouf dékretéiert datt elo geschitt ass. 12 Dunn goufen d'Entréeën vun dëser Welt schmuel gemaach, voller Trauer an Trauer: si sinn nëmme wéineg a béis, voller Geforen, a ganz schmerzhaf. 13 Fir d'Entrée vun der eeler Welt ware breet a sécher, an hunn onstierflech Uebst bruecht. 14 Wann dann déi, déi liewen, schaffe fir net an dës Gesellschaft an déi vergeblech Saachen anzegoen, da kënnen se ni déi kréien, déi fir si ageriicht sinn. 15 Also, firwat sidd Dir Iech selwer Angscht, well Dir sidd nëmmen e korruptiblen Mann? a firwat sidd Dir bewegt, wärend Dir awer stierflech sidd? 16 Firwat hutt Dir net an Ärem Geescht dës Saach geduecht, déi kommen wäert, anstatt dat, wat präsent ass? 17 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: O Här, deen Herrschaft huet, Dir hutt an Ärem Gesetz festgeluecht, datt déi Gerecht dës Saache ierwen, awer datt déi Ongott stierwen.
18 Trotzdem wäerten déi Gerechte schwiereg Saache leiden, an hoffen op Breet: fir déi, déi Béis gemaach hunn, hunn déi schwiereg Saache gelidden, an awer wäerten déi Breet net gesinn. 19 An hie sot zu mir. Et gëtt kee Riichter iwwer Gott, a keen deen Verständnis iwwer dem héchsten huet. 20 Well et gi vill, déi an dësem Liewen stierwen, well se d'Gesetz vu Gott veruechten, dat virun hinnen gesat ass. 21 Well Gott huet déi, déi komm sinn, enk Gebot ginn, wat si solle maache fir ze liewen, sou wéi se koumen, a wat se solle beobachten fir Strof ze vermeiden. 22 Trotzdem ware si him net gehorsam; mä huet géint hie geschwat, a sech ëmsoss Saachen virgestallt; 23 A si selwer duerch hir béis Doten täuscht; a sot vum Allerhéichsten, datt hien net ass; a wousst seng Weeër net: 24 Awer säi Gesetz hunn si veruecht, a seng Bänn verleegnen; a senge Statute si si net trei gewiescht, an hunn seng Wierker net gemaach. 25 An dofir, Esdras, fir déi eidel sinn eidel Saachen, a fir déi voll sinn déi voll Saachen. 26Kuckt, d'Zäit wäert kommen, datt dës Zeechen, déi ech Iech gesot hunn, passéiere wäerten, an d'Braut wäert erschéngen, a si kënnt eraus, wäert gesi ginn, datt elo vun der Äerd zréckgezunn ass. 27 A jiddereen, dee vun de virausgesote Béisen befreit gëtt, wäert meng Wonner gesinn. 28 Fir mäi Jong Jesus wäert mat deenen opgedeckt ginn, déi mat him sinn, an déi, déi bleiwen, wäerte sech bannent véierhonnert Joer freeën. 29 No dëse Joere soll mäi Jong Christus stierwen, an all Männer, déi Liewen hunn. 30 An d'Welt wäert an déi al Rou siwe Deeg ëmgewandelt ginn, wéi an de fréiere Uerteeler: sou datt kee Mënsch bleift. 31 An no siwe Deeg wäert d'Welt, déi nach net erwächt, operstan ginn, an déi wäert stierwen, déi korrupt ass. 32 An d'Äerd wäert déi restauréieren, déi an hirem geschlof sinn, an esou wäert de Stëbs, déi an der Rou wunnen, an déi geheim Plazen wäerten déi Séilen befreien, déi hinnen engagéiert waren. 33 An den Allerhéchsten wäert um Sëtz vum Uerteel erschéngen, a Misär wäert fortgoen, an dat laangt Leed wäert en Enn hunn: 34 Awer nëmmen Uerteel wäert bleiwen, d'Wourecht wäert stoen, an de Glawe wäert staark ginn: 35 An d'Aarbecht wäert verfollegen, an d'Belounung gëtt gewisen, an déi gutt Dote si vu Kraaft, a béis Dote wäerte keng Regel droen. 36 Du sot ech: Den Abraham huet fir d'éischt fir d'Sodomiten gebiet, an de Moses fir d'Vate, déi an der Wüst gesënnegt hunn: 37 An de Jesus no him fir Israel an der Zäit vun Achan: 38 An de Samuel an den David fir d'Zerstéierung: a Salomo fir déi, déi an d'Hellegtum kommen sollten: 39 An Helias fir déi, déi Reen kruten; a fir déi Doudeg, fir datt hie kéint liewen: 40 An Ezechias fir d'Leit an der Zäit vu Sanherib: a vill fir vill. 41 Och elo, wéi d'Korruptioun opgewuess ass, an d'Béisheet eropgaang ass, an déi Gerecht hunn fir déi Ongott gebiet: firwat soll et och elo net esou sinn? 42 Hien huet mir geäntwert a gesot: Dëst haitegen Liewen ass net d'Enn, wou vill Herrlechkeet bleift; dofir hu si fir déi Schwaach gebiet.
43 Awer den Dag vum Doud wäert d'Enn vun dëser Zäit sinn, an den Ufank vun der Onstierflechkeet fir ze kommen, an där d'Korruptioun vergaang ass, 44 D'Onmatheet ass um Enn, d'Onträiflechkeet ass ofgeschnidden, d'Gerechtegkeet ass gewuess, an d'Wourecht ass entstanen. 45 Da wäert kee Mënsch fäeg sinn deen ze retten, deen zerstéiert ass, an net deen ënnerdrécken, deen d'Victoire kritt huet. 46 Ech hunn dunn geäntwert a gesot: Dëst ass mäin éischten a leschte Spréch, datt et besser gewiescht wier, d'Äerd net dem Adam ginn ze hunn: oder soss, wann et him ginn ass, him ze sënnegen ze hunn. 47 Fir wat Profit ass et fir Männer elo an dëser heiteger Zäit a Schwieregkeet ze liewen an nom Doud no Strof ze sichen? 48O du Adam, wat hues du gemaach? well obschonns du bass, dee gesënnegt hutt, bass du net alleng gefall, mä mir all, déi vun dir kommen. 49 Fir wat Gewënn ass et fir eis, wann et eis eng onstierwlech Zäit versprach gëtt, woubäi hu mir d'Wierker gemaach, déi den Doud bréngen? 50 An datt et eis eng éiweg Hoffnung versprach gëtt, woubäi eis selwer déi béisst sinn ëmsoss gemaach ginn? 51 An datt et fir eis Wunnenge vu Gesondheet a Sécherheet ageriicht sinn, wärend mir béis gelieft hunn? 52 An datt d'Herrlechkeet vum Allerhéichsten gehale gëtt fir déi ze verteidegen, déi e virsiichtegt Liewen gefouert hunn, wärend mir op déi béisst Weeër vun allem gaang sinn? 53 An datt et e Paradäis gewisen soll ginn, deem seng Fruucht fir ëmmer dauert, an deem Sécherheet a Medizin ass, well mir net erakommen? 54 (Well mir sinn op onsympathesche Plazen gaang.) 55 An datt d'Gesiichter vun deenen, déi Abstinenz benotzt hunn, iwwer d'Stäre blénken, wärend eis Gesiichter méi schwaarz sinn wéi d'Däischtert? 56 Well wa mir gelieft hunn an Ongerechtegkeet gemaach hunn, hu mir net geduecht, datt mir nom Doud fir et sollte leiden. 57 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: Dëst ass den Zoustand vun der Schluecht, déi de Mënsch, deen op der Äerd gebuer ass, kämpfen; 58 Datt, wann hien iwwerwonne gëtt, wäert hien leiden wéi s du gesot hues: awer wann hien d'Victoire kritt, da kritt hien dat wat ech soen. 59 Well dat ass d'Liewe, vun deem de Moses zum Vollek geschwat huet, während hie gelieft huet, a gesot: Wielt dech Liewen, fir datt Dir lieweg kënnt. 60 Trotzdem hunn si him net gegleeft, nach d'Prophéiten no him, net nach ech, déi mat hinnen geschwat hunn, 61 Fir datt et net esou Schwieregkeet an hirer Zerstéierung sollt sinn, wéi Freed iwwer déi, déi op d'Erléisung iwwerzeegt sinn. 62 Ech hunn dunn geäntwert a gesot: Ech weess, Här, datt den Allerhéchsten Barmhäerzlech genannt gëtt, an datt hien Barmhäerzegkeet iwwer déi huet, déi nach net op d'Welt komm sinn, 63 An och op déi, déi sech op säi Gesetz wenden; 64 An datt hien Gedold ass a laang déi, déi gesënnegt hunn, wéi seng Kreaturen leid; 65 An datt hien räich ass, well hien ass prett ze ginn, wou et brauch; 66 An datt hien vu grousser Barmhäerzegkeet ass, well hie multiplizéiert ëmmer méi Barmhäerzegkeet fir déi, déi präsent sinn, an déi vergaangen sinn, an och fir déi, déi kommen.
67 Well wann hien seng Barmhäerzegkeet net multiplizéieren, da géif d'Welt net weiderfuere mat deenen, déi dohinner ierwen. 68 An hien verzeien; well wann hien net sou vu senger Guttheet gemaach huet, fir datt déi, déi Ongerechtegkeete gemaach hunn, vun hinnen erliichtert ginn, da sollt den zéngdausendsten Deel vun de Mënschen net liewen. 69 A wéi hien Riichter ass, wann hien deenen net verzeien, déi mat sengem Wuert geheelt gi sinn, an d'Viel vu Sträit ausléisen, 70 Et solle ganz wéineg Aventure bleiwen an enger onzuelbarer Villfalt. KAPITEL 8 1 An hien huet mir geäntwert a gesot: Den Allerhéchsten huet dës Welt fir vill gemaach, awer déi kommend Welt fir wéineg. 2Ech soen dir eng Ähnlechkeet, Esdras; Wéi wann Dir d'Äerd freet, da wäert et Iech soen, datt et vill Schimmel gëtt, aus deem Äerdschëffer gemaach gi sinn, awer wéineg Stëbs, aus deem Gold kënnt: och esou ass de Verlaf vun dëser heiteger Welt. 3 Et gi vill geschaf, awer wéineg wäerte gerett ginn. 4 Also hunn ech geäntwert a gesot: Drénkt dann erof, o meng Séil, Verständnis, a verset Wäisheet. 5 Fir du hues zougemaach Ouer ze ginn, a sidd gewëllt ze profetéieren: well Dir hutt kee Raum méi wéi nëmme fir ze liewen. 6 O Här, wann Dir net däi Knecht leiden, datt mir virun dir biede, an Dir gitt eis Som zu eisem Häerz, a Kultur zu eisem Verständnis, datt et Uebst kënnt vun et kommen; wéi soll jidderee liewen, dee korrupt ass, deen d'Plaz vun engem Mann dréit? 7 Well Dir sidd eleng, a mir all eent Veraarbechtung vun Ären Hänn, wéi Dir gesot hutt. 8 Well wann de Kierper elo am Gebärmutter vun der Mamm geformt ass, an Dir et Membere gitt, ass Är Kreatur a Feier a Waasser bewahrt, an néng Méint erhalen Är Veraarbechtung Är Kreatur, déi an hatt geschaf ass. 9 Awer dat, wat hält a behalen gëtt, soll souwuel erhale ginn: a wann d'Zäit kënnt, liwwert de Gebärmutter bewahrt d'Saachen, déi dran gewuess sinn. 10 Well du hues aus den Deeler vum Kierper commandéiert, dat heescht, aus de Broscht, Mëllech ze ginn, dat ass d'Fruucht vun de Broscht, 11 Fir datt d'Saach, déi geformt ass, fir eng Zäit ernärt ka ginn, bis Dir et op Är Barmhäerzegkeet entsuergt. 12 Du hues et mat Denger Gerechtegkeet bruecht an et an dengem Gesetz gefleegt, an et mat Ärem Uerteel reforméiert. 13 An du solls et als Är Kreatur stierwen, an et séier wéi Är Aarbecht maachen. 14 Wann Dir dofir deen zerstéiert, deen mat sou grousser Aarbecht geformt gouf, ass et eng einfach Saach, duerch däi Gebot geweit ze ginn, fir datt d'Saach, déi gemaach gouf, erhale ka ginn. 15 Also, Här, ech wäert schwätzen; de Mann am Allgemengen beréieren, Dir wësst am Beschten; mee beréiert däi Vollek, fir deenen et mir leed deet; 16 A fir deng Ierfschaft, fir deem seng Ursaach ech traueren; a fir Israel, fir déi ech schwéier sinn; a fir de Jakob, fir deem ech besuergt sinn; 17 Dofir wäert ech ufänken virun dir fir mech a fir si ze bieden: well ech gesinn d'Fäll vun eis, déi am Land wunnen.
18 Awer ech hunn d'Schnellegkeet vum Riichter héieren, dee kommen soll. 19 Dofir héiert meng Stëmm, a verstitt meng Wierder, an ech wäert virun dir schwätzen. Dëst ass den Ufank vun de Wierder vum Esdras, ier hien opgeholl gouf: an ech s Hëllef, 20 O Här, du, deen an der Éiwegkeet wunnt, déi vun uewen Saachen am Himmel an an der Loft kuckt; 21 Wien säin Troun onschätzbar ass; deenen hir Herrlechkeet net verstanen ass; virun deenen d'Häere vun Engelen mat Zidderen stinn, 22 Deem säin Déngscht mat Wand a Feier kennt; deem säi Wuert wouer ass, an Aussoen konstant; deem säi Gebot staark ass, an Uerdnung ängschtlech; 23 Sengem Bléck dréchen d'Déiften op, an d'Ronn mécht d'Bierger ze schmëlzen; déi d'Wourecht Zeien: 24 O héiert d'Gebied vun dengem Knecht, a gitt Ouer op d'Petitioun vun denger Kreatur. 25 Well während ech liewen, wäert ech schwätzen, a soulaang ech Verständnis hunn, wäert ech äntweren. 26O kuckt net op d'Sënne vun dengem Vollek; awer op deenen, déi Iech an der Wourecht déngen. 27 Betruecht net déi béis Erfindunge vun den Heiden, mee de Wonsch vun deenen, déi Är Zeienaussoen an de Leiden halen. 28 Denkt net un déi, déi viru dir gefälscht sinn, awer erënnert un déi, déi no Ärem Wëllen Är Angscht bekannt hunn. 29 Loosst et net Äre Wëllen sinn, déi ze zerstéieren, déi wéi Béischt gelieft hunn; awer fir déi ze kucken, déi däi Gesetz kloer geléiert hunn. 30 Huelt keng Roserei op déi, déi méi schlëmm wéi Béischt ugesi ginn; awer gär déi, déi ëmmer hir Vertrauen an Denger Gerechtegkeet a Herrlechkeet setzen. 31 Well mir an eis Pappe verschwonnen vun esou Krankheeten: awer wéinst eis Sënner wäert Dir Barmhäerzegkeet genannt ginn. 32 Well wann Dir e Wonsch hutt eis Barmhäerzegkeet ze hunn, da solls du barmhäerzlech genannt ginn, fir eis nämlech, déi keng Wierker vu Gerechtegkeet hunn. 33 Fir déi Gerechten, déi vill gutt Wierker mat dir geluecht hunn, wäerten aus hiren eegene Wierker Belounung kréien. 34 Fir wat ass de Mënsch, datt s du him Onglécklech maache sollt? oder wat ass eng korruptabel Generatioun, datt Dir esou batter géint si soll? 35 Well a Wierklechkeet ass se kee Mënsch ënnert deenen, déi gebuer ginn, awer hien huet béis gehandelt; an ënner de Gleewegen gëtt et keen deen net falsch gemaach huet. 36 Well an dësem, O Här, wäert Är Gerechtegkeet an Är Guttheet erklärt ginn, wann Dir Barmhäerzegkeet fir déi, déi net d'Vertraue vu gudde Wierker hunn. 37 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: E puer Saache hues du richteg geschwat, an no Äre Wierder wäert et sinn. 38 Well ech wäert wierklech net iwwer d'Bestëmmung vun deenen denken, déi virum Doud gesënnegt hunn, virum Uerteel, virun der Zerstéierung: 39 Awer ech wäert mech freeën iwwer d'Bestëmmung vun de Gerechten, an ech erënnere mech och un hir Wallfahrt, an d'Erléisung an d'Belounung, déi se hunn. 40 Wéi ech elo geschwat hunn, sou wäert et geschéien. 41 Well wéi de Bauer vill Som op de Buedem sëtzt a vill Beem planzt, an awer d'Saach, déi gutt a senger Zäit gesäiert ass, kënnt net op, an net alles, wat gepflanzt ass, hëlt Wuerzel: och esou ass et vun deenen, déi gesäiert sinn. an der Welt; si sollen net all gerett ginn. 42 Ech hunn dunn geäntwert a gesot: Wann ech Gnod fonnt hunn, loosst mech schwätzen.
43 Wéi wéi d'Some vum Hausman verschwënnt, wann et net opkënnt, an Äre Reen net an der Zäit kritt; oder wann et ze vill Reen kënnt, an et korrupt: 44 Och esou geet och de Mënsch ëm, dee mat Ären Hänn geformt gëtt, an Ären eegene Bild genannt gëtt, well Dir sidd wéi hien, fir deem Dir alles gemaach hutt, an hie mat dem Hausmann säi Som verglach. 45 Sidd net rosen op eis, mee erspuert Äert Vollek, a barméiert Iech iwwer Är eegen Ierfschaft: well Dir sidd Barmhäerzegkeet fir Är Kreatur. 46 Dunn huet hie mir geäntwert a gesot: D'Saachen, déi present sinn, si fir de Moment, a Saachen, déi kommen, fir déi, déi kommen. 47 Well Dir kënnt wäit kuerz, datt Dir meng Kreatur méi gär hätt wéi ech: awer ech sinn dacks no bei dech gezunn, an dohinner, awer ni un déi Ongerecht. 48 Och an deem bass du wonnerbar virum Allerhéchsten: 49 An datt Dir Iech selwer benodeelegt hutt, wéi et Iech gefall ass, an dech selwer net wiirdeg beuerteelt hutt, vill verherrlecht ze ginn ënnert de Gerechten. 50 Well vill grouss Misère wäert hinnen gemaach ginn, déi an der leschter Zäit an der Welt wunnen, well se a grousse Stolz gaang sinn. 51 Awer verstitt Dir selwer, a sicht d'Herrlechkeet fir déi, déi wéi Dir sinn. 52 Fir iech ass de Paradäis opgemaach, de Bam vum Liewen ass gepflanzt, déi nächst Zäit ass virbereet, Iwwerfloss ass prett, eng Stad ass gebaut, a Rou ass erlaabt, jo, perfekt Guttheet a Wäisheet. 53 D'Wurzel vum Béisen ass vun dir zougemaach, d'Schwächheet an d'Motten ass vun dir verstoppt, an d'Korruptioun ass an d'Häll geflücht fir ze vergiessen: 54 Trauer ginn iwwergaang, an um Enn gëtt de Schatz vun der Onstierflechkeet gewisen. 55 A stellt duerfir keng Froe méi iwwer d'Multi vun deenen, déi stierwen. 56 Well wéi si d'Fräiheet geholl hunn, hunn si den Allerhéchsten veruecht, d'Veruechtung vu sengem Gesetz geduecht a seng Weeër verlooss. 57 Ausserdeem hunn si seng Gerechten ofgerappt, 58 A soten an hirem Häerz, datt et kee Gott gëtt; jo, an dat wëssend datt se stierwe mussen. 59 Well wéi déi virdru gesot wäert Iech ophuelen, sou sinn Duuscht a Péng fir si virbereet: well et war net säi Wëllen, datt d'Mënsche solle fir näischt kommen: 60 Awer déi, déi geschaf ginn, hunn hunn den Numm vun deem, deen se gemaach huet, beschiedegt, a waren him ondankbar, deen d'Liewe fir si virbereet huet. 61 An dofir ass mäi Uerteel elo op der Hand. 62 Dës Saachen hunn ech net all Mënsch gewisen, mee dir, an e puer wéi Dir. Dunn hunn ech geäntwert a gesot: 63Kuckt, O Här, elo hutt Dir mir d'Viel vun de Wonner gewisen, déi Dir an de leschten Zäite maache wëllt: awer zu wéi enger Zäit hutt Dir mir net gewisen. KAPITEL 9 1 Hien huet mir dunn geäntwert a gesot: Mooss du d'Zäit u sech selwer: a wann Dir en Deel vun de Schëlder gesinn, déi ech Iech virdru gesot hunn, 2 Da solls du verstoen, datt et déi selwecht Zäit ass, wou den Allerhéchsten fänkt un d'Welt ze besichen, déi hien gemaach huet.
3 Dofir, wann et Äerdbiewen an Opstänn vun de Leit op der Welt gesi ginn: 4 Da solls du gutt verstoen, datt den Allerhéichsten vun deene Saachen aus den Deeg geschwat huet, déi virun Iech waren, och vun Ufank un. 5 Well wéi alles wat an der Welt gemaach gëtt, en Ufank an en Enn huet, an d'Enn ass manifestéiert: 6 Och esou hunn d'Zäiten och vum Allerhéchsten e kloeren Ufank a Wonner a mächteg Wierker, an Endungen an Effekter an Zeeche. 7 A jiddwereen, dee gerett gëtt, a wäert fäeg sinn duerch seng Wierker an duerch Glawen ze flüchten, an deem Dir gegleeft hutt, 8 Sollt vun de genannte Gefore bewahrt ginn, a wäert meng Erléisung a mengem Land gesinn, a bannent menge Grenzen: well ech hunn se vun Ufank un fir mech gehellegt. 9 Da wäerte si am traureg Fall sinn, déi elo meng Weeër mëssbraucht hunn: an déi, déi se trotzdem ewechgehäit hunn, wäerten a Péng wunnen. 10 Fir déi, déi an hirem Liewe Virdeeler kruten, a mech net kennen; 11 An déi, déi mäi Gesetz gelaacht hunn, wärend se nach Fräiheet haten, a wéi bis elo d'Plaz vun der Berouegung fir si oppe war, hunn net verstanen, awer et veruecht; 12 Déi selwecht muss et nom Doud duerch Péng wëssen. 13 An dofir sidd Dir net virwëtzeg wéi déi Ongott bestrooft ginn, a wéini: awer frot wéi déi Gerecht gerett ginn, wiem seng Welt ass, a fir wiem d'Welt erschaf ass. 14 Dunn hunn ech geäntwert a gesot: 15 Ech hu virdru gesot, a schwätzt elo, a wäert et och duerno soen, datt et vill méi vun hinnen sinn, déi stierwen, wéi vun deenen, déi gerett ginn: 16 Wéi wéi eng Welle méi grouss ass wéi e Tropfen. 17 An hien huet mir geäntwert a gesot: Wéi de Feld ass, sou ass och d'Somen; wéi d'Blummen sinn, esou sinn d'Faarwen och; sou wéi den Aarbechter ass, sou ass och d'Aarbecht; a wéi de Bauer selwer ass, sou ass och seng Ekipp: well et war d'Zäit vun der Welt. 18 An elo, wéi ech d'Welt virbereet hunn, déi nach net gemaach gouf, och fir datt se an deem elo liewen, wunnen, huet kee Mënsch géint mech geschwat. 19 Well dann huet jidderee gefollegt: awer elo sinn d'Manieren vun deenen, déi an dëser Welt geschaf ginn, déi gemaach gi sinn, duerch en éiwegt Som, an duerch e Gesetz, dat onsichtbar ass, beschiedegt. 20 Also hunn ech d'Welt ugesinn, a kuck, et war Gefor wéinst den Apparater, déi an si koumen. 21 An ech hunn et gesinn an et vill erspuert, an hunn mir eng Drauwe vum Stärekoup behalen an eng Planz vun engem grousse Vollek. 22 Loosst d'Multialitéit dann ëmgoen, déi ëmsoss gebuer gouf; a loosst meng Drauwe gehale ginn, a meng Planz; well mat grousser Aarbecht hunn ech et perfekt gemaach. 23 Trotzdem, wann Dir nach siwe Deeg méi ophale wëllt, (awer du solls net an hinnen fasten, 24 Ma gitt an e Feld vu Blummen, wou keen Haus gebaut ass, a iesst nëmmen d'Blummen vum Feld; kee Fleesch schmaachen, kee Wäin drénken, awer nëmmen Blummen iessen;) 25 A biet dauernd zum Allerhéchsten, da kommen ech a mat dir schwätzen. 26 Also sinn ech op de Wee an d'Feld gaang, dat Ardath genannt gëtt, wéi hie mir gesot huet; an do souz ech ënnert de
Blummen, an hunn vun de Kraider vum Feld giess, an d'Fleesch vun der selwechter huet mech zefridden. 27 No siwe Deeg souz ech op d'Gras, a mäin Häerz war an mir verwinnt, wéi virdrun: 28 An ech hunn mäi Mond opgemaach, an hunn ugefaang virum Allerhéchsten ze schwätzen, a soten: 29 O Här, du, deen dech eis gewisen hutt, bass du eise Pappen an der Wüst gewisen, op enger Plaz, wou kee Mënsch trëppelt, op enger onfruchtbarer Plaz, wéi se aus Ägypten erauskoum. 30 An du hues gesot: Héiert mech, O Israel; a markéiert meng Wierder, du Som vum Jakob. 31 Fir kuck, ech säen mäi Gesetz an dir, an et wäert Friichten an dir bréngen, an Dir wäert an et fir ëmmer geéiert ginn. 32 Awer eis Pappen, déi d'Gesetz kruten, hunn et net behalen an Är Uerder net beobachtet: an och wann d'Fruucht vun Ärem Gesetz net verschwannen ass, konnt et och net, well et war däin; 33 Awer déi, déi et kruten, sinn ëmkomm, well si net behalen hunn, wat an hinnen gesäiert gouf. 34 A kuck, et ass e Gewunnecht, wann de Buedem Som kritt huet, oder d'Mier e Schëff, oder all Schëff Fleesch oder Gedrénks, datt, dat ëmkomm ass, an deem et gesäiert oder an gegoss gouf, 35 Och déi Saach, déi gesäiert oder drain gegoss oder kritt gouf, geet ëm a bleift net bei eis: awer bei eis ass et net sou geschitt. 36 Well mir, déi d'Gesetz kritt hunn, stierwen duerch d'Sënn, an och eist Häerz, dat et krut 37 Trotzdem geet d’Gesetz net ëm, mee bleift dran seng Kraaft. 38 A wéi ech dës Saache a mengem Häerz gesot hunn, hunn ech mat mengen Aen zréckkuckt, an op der rietser Säit hunn ech eng Fra gesinn, a kuck, si huet traureg a mat enger haarder Stëmm gekrasch, a war vill traureg am Häerz, an hir Kleeder ware gelount, a si hat Äschen um Kapp. 39 Dunn hunn ech meng Gedanken goe gelooss, wou ech dra war, an hunn mech zu hatt ëmgedréit, 40 A sot zu hir: Firwat weinst du? firwat bass du sou traureg an dengem Kapp? 41 A si sot zu mir: Här, looss mech eleng, fir datt ech mech selwer berouegen an zu menger Trauer bäidroen, well ech sinn a mengem Kapp zerstéiert a ganz niddereg bruecht. 42 An ech sot zu hir: Wat ass dir? ziel mir. 43 Si sot zu mir: Ech sinn däi Knecht onfruchtbar an hat kee Kand, obwuel ech e Mann hat drësseg Joer, 44 An déi drësseg Joer hunn ech näischt anescht Dag an Nuecht gemaach, an all Stonn, awer mäi Gebied zum Héchste maachen. 45 No drësseg Joer huet Gott mech déng Déngschtmeeschter héieren, meng Misär ugekuckt, meng Schwieregkeete berücksichtegt, an huet mir e Jong ginn: an ech war ganz frou iwwer hien, sou war och mäi Mann, an all meng Noperen: a mir hunn grouss Éier ginn. den Allmächtegen. 46 An ech hunn hie mat grousser Trauer ernärt. 47 Also wéi hien opgewuess ass an zu der Zäit koum, datt hien eng Fra sollt hunn, hunn ech e Fest gemaach. KAPITEL 10 1 An et ass sou geschitt, datt wéi mäi Jong a seng Hochzäitskammer agaang ass, ass hien erofgefall a gestuerwen.
2 Dunn hu mir all d'Luuchten ëmgedréint, an all meng Nopere sinn opgestan fir mech ze tréischten: also hunn ech meng Rou bis den zweeten Dag an der Nuecht geholl. 3 An et ass geschitt, wéi se all opgehalen hunn fir mech ze tréischten, bis zum Schluss kéint ech roueg sinn; dunn sinn ech an der Nuecht opgestan an sinn geflücht, a sinn heihinner an dëst Feld komm, wéi Dir gesitt. 4 An ech wëll elo net zréck an d'Stad zréckkommen, mee hei fir ze bleiwen, a weder ze iessen an ze drénken, awer ëmmer ze traueren an ze fasten, bis ech stierwen. 5 Dunn hunn ech d'Meditatiounen verlooss, an deenen ech war, an hunn zu Roserei zu hatt geschwat a gesot: 6 Du domm Fra iwwer all aner, gesäis du eis Trauer net, a wat geschitt mat eis? 7 Wéi dee Sion, eis Mamm ass voller Schwieregkeet, a vill bescheiden, trauert ganz schwéier? 8 An elo, wéi mir all traueren an traureg sinn, well mir all an der Schwieregkeet sinn, sidd Dir traureg fir ee Jong? 9 Fir frot d'Äerd, a si wäert Iech soen, datt et si ass, déi iwwer de Fall vu sou vill trauere soll, déi op hatt wuessen. 10 Fir aus hir koumen am Ufank alles, an aus hirem wäerten all déi aner kommen, a kuck, si gi bal all an d'Zerstéierung, an eng Villfalt vun hinnen ass komplett ausgewuerzelt. 11 Wien soll dann méi Trauer maachen wéi si, déi sou eng Villzuel verluer huet; an net du, deen entschëllegt awer fir een? 12 Awer wann Dir zu mir seet: Meng Lamentation ass net wéi d'Äerd, well ech d'Fruucht vu mengem Gebärmutter verluer hunn, déi ech mat Péng erausbruecht hunn, a mat Leed baaren; 13 Awer d'Äerd net esou: well d'Multialitéit, déi dran ass, no dem Verlaf vun der Äerd ass fort, wéi et koum: 14 Da soen ech zu dir: Wéi Dir mat der Aarbecht erausbruecht hutt; esou huet d'Äerd och hir Uebst ginn, nämlech de Mënsch, vun Ufank un un deem, deen hatt gemaach huet. 15 Behält also elo Deng Trauer fir Iech selwer, an drot mat gudde Courage dat, wat Iech geschitt ass. 16 Well wann Dir d'Entschlossenheet vu Gott unerkennt fir gerecht ze sinn, da solls du souwuel Äre Jong an der Zäit kréien, a soll ënnert de Fraen gelueft ginn. 17 Gitt dann an d'Stad bei däi Mann. 18A si sot zu mir: Dat wäert ech net maachen: Ech wäert net an d'Stad goen, mä hei wäert ech stierwen. 19 Also hunn ech weider mat hatt geschwat a gesot: 20 Maach net esou, mee sief beroden. vu mir: fir wéi vill sinn d'Schwieregkeete vu Sion? getréischt am Bezuch op der Trauer vu Jerusalem. 21 Well Dir gesitt, datt eist Hellegtum zerstéiert ass, eisen Altor ofgerappt ass, eisen Tempel zerstéiert ass; 22 Eis Psalter ass op de Buedem geluecht, eist Gesang ass gestoppt, eis Freed ass um Enn, d'Liicht vun eisem Käerzestauch ass ausgaang, d'Ark vun eisem Bund ass verduerwen, eis helleg Saache sinn beschiedegt, an den Numm, deen gëtt op eis geruff ass bal profanéiert: eis Kanner gi geschummt, eis Priister gi verbrannt, eis Levite sinn a Gefaangeschaft gaang, eis Jongfraen sinn beschiedegt, an eis Frae verwonnert; eis Gerechte ginn ewech geholl, eis Kleng zerstéiert, eis jonk Männer ginn a Knechtschaft bruecht, an eis staark Männer si schwaach ginn; 23 An dat ass dee gréisste vun allem, de Siegel vu Sion huet elo hir Éier verluer; well si gëtt an d'Hänn vun deenen geliwwert, déi eis haassen. 24 An dofir rëselt deng grouss Schwieregkeet of, an setzt d'Villheet vu Leed ewech, fir datt de Mighty dech erëm barmhäerzlech ka sinn, an den Allerhéchste wäert Iech Rou a Liichtegkeet vun Ärer Aarbecht ginn.
25 An et ass geschitt, wéi ech mat hir geschwat hunn, kuck, hiert Gesiicht huet op eemol immens glänzend, an hiert Gesiicht blénkt, sou datt ech Angscht virun hatt hat, a gemierkt wat et kéint sinn. 26 A kuck, op eemol huet si e grousse Gejäiz ganz ängschtlech gemaach: sou datt d'Äerd vum Kaméidi vun der Fra gerëselt huet. 27 An ech hunn gekuckt, a kuck, d'Fra ass mir net méi erschéngen, awer et gouf eng Stad gebaut, an eng eng grouss Plaz huet sech vun de Fundamenter gewisen: dunn hunn ech Angscht, an hunn mat enger haarder Stëmm geruff a gesot: 28 Wou ass den Uriel den Engel, dee fir d'éischt bei mech komm ass? well hien huet mech a vill Trancen gefall, a mäi Enn gëtt a Korruptioun ëmgewandelt, a meng Gebied ze bestrofen. 29 A wéi ech dës Wierder geschwat hunn, kuck, ass hien bei mech komm an huet mech ugekuckt. 30 A kuck, ech louch wéi een, deen dout gewiescht wier, a mäi Verständnis gouf vu mir geholl: an hien huet mech bei der rietser Hand geholl, an huet mech getréischt, an huet mech op meng Féiss gesat, a sot zu mir: 31 Wat ass dech? a firwat bass du sou onroueg? a firwat ass däi Verstand beonrouegt, an d'Gedanken vun dengem Häerz? 32 An ech sot: Well Dir mech verlooss hutt, an awer hunn ech no Äre Wierder gemaach, an ech sinn an d'Feld gaang, a kuckt, ech hunn gesinn, an awer gesinn, datt ech net kënnen auszedrécken. 33 An hie sot zu mir: Stitt männlech op, an ech wäert dir beroden. 34 Du sot ech: Schwätzt weider, mäin Här, a mir; Verloos mech nëmmen net, fir datt ech net stierwen frustréierend vu menger Hoffnung. 35 Well ech hunn gesinn, datt ech net wosst, an héieren, datt ech net weess. 36 Oder ass mäi Sënn täuscht, oder meng Séil am Dram? 37 Elo, dofir bieden ech dech, datt Dir däi Knecht vun dëser Visioun ze weisen. 38 Hien huet mir dunn geäntwert a gesot: Héiert mech, an ech wäert dech matdeelen, an dir soen, firwat Dir Angscht hutt: well den Allerhéchste wäert Iech vill Geheimnisser verroden. 39 Hien huet gesinn, datt Äre Wee richteg ass: fir datt Dir dauernd traureg fir Äert Vollek, a mécht grouss Leed fir Sion. 40 Dëst ass also de Sënn vun der Visioun, déi Dir zënter kuerzem gesinn hutt: 41 Du hues eng Fra gesinn, déi trauert, an du hues ugefaang hatt ze tréischten: 42 Awer elo gesitt Dir d'Ähnlechkeet vun der Fra net méi, awer et ass Iech eng Stad gebaut. 43 A wa si dir vum Doud vun hirem Jong gesot huet, ass dëst d'Léisung: 44 Dës Fra, déi Dir gesinn hutt, ass Sion: a wéi si zu dir gesot huet, och si, déi Dir als eng Stad gebaut gesäit, 45 Wärend, ech soen, si sot zu dir, datt si drësseg Joer onfruchtbar war: dat sinn déi drësseg Joer, wou et keng Offer an hir gemaach gouf. 46 Awer no drësseg Joer huet de Salomo d'Stad gebaut an offréiert: an dunn huet den Onfruchtbare e Jong gebuer. 47 A wou si dir gesot huet, datt si him mat Aarbecht ernärt huet: dat war d'Wunneng zu Jerusalem. 48Awer wa si zu dir gesot huet: Datt mäi Jong a seng Hochzäitskammer koum, ass zoufälleg gescheitert a gestuerwen ass: dëst war d'Zerstéierung, déi op Jerusalem koum.
49 A kuck, du hues hir Ähnlechkeet gesinn, a well si ëm hire Jong gekrasch huet, hues du ugefaang hir ze tréischten: a vun dëse Saachen, déi zoufälleg sinn, sollen dës fir Iech opgemaach ginn. 50 Fir elo gesäit den Allerhéchsten datt Dir onfäerdeg traureg sidd, a vun Ärem ganzen Häerz fir hatt leiden, also huet hien Iech d'Hellegkeet vun hirer Herrlechkeet an d'Schéinheet vun hirer Schéinheet gewisen: 51 An dofir hunn ech dech gesot, am Feld ze bleiwen, wou keen Haus gebaut gouf: 52 Well ech wousst, datt den Allerhéchsten dir dat géif weisen. 53 Dofir hunn ech dech gebot, an d'Feld ze goen, wou kee Fundament vun engem Gebai war. 54 Well op där Plaz, wou den Allerhéchsten ufänkt seng Stad ze weisen, kann kee Mënsch säi Gebai stoe loossen. 55 An dofir fäert net, loosst däin Häerz net erschreckt ginn, mee gitt de Wee eran, a kuckt d'Schéinheet an d'Gréisst vum Gebai, sou vill wéi Är Ae kënne gesinn: 56 An da solls du esou vill héieren, wéi d'Ouere verstinn. 57 Well du bass geseent iwwer vill anerer, a sidd mam Allerhéchsten genannt; an esou sinn awer wéineg. 58 Awer muer an der Nuecht solls du hei bleiwen; 59 An esou soll den Allerhéchsten dir Visiounen vun den héije Saachen weisen, déi den Allerhéchsten un déi maachen, déi an de leschten Deeg op der Äerd wunnen. Also hunn ech déi Nuecht an eng aner geschlof, sou wéi hien mech commandéiert huet. KAPITEL 11 1 Dunn hunn ech en Dram gesinn, a kuck, do ass en Adler aus dem Mier eropgaang, deen zwielef gefiederte Flilleke an dräi Käpp hat. 2 An ech hunn gesinn, a kuck, si verbreet hir Flilleke iwwer d'ganz Äerd, an all de Wand vun der Loft huet op hatt geblosen, a goufen zesumme gesammelt. 3 An ech hunn ugekuckt, an aus hire Fiedere sinn aner contraire Fiedere gewuess; a si goufen kleng Fiederen a kleng. 4 Awer hir Käpp waren a Rou: de Kapp an der Mëtt war méi grouss wéi deen aneren, awer huet et mat dem Rescht ausgerout. 5 Ausserdeem hunn ech gesinn, a kuck, den Adler ass mat hire Fiedere geflunn, a regéiert op der Äerd, an iwwer déi, déi do wunnen. 6 An ech hunn gesinn, datt alles ënner dem Himmel hir ënnerworf war, a kee Mënsch huet géint hatt geschwat, nee, keng Kreatur op der Äerd. 7 An ech hunn gesinn, a kuck, den Adler ass op hir Talonen opgestan, an huet zu hire Fiedere geschwat a gesot: 8 Kuckt net alles op eemol: schlooft jidderengem op senger Plaz, a kuckt no Course: 9 Awer loosst d'Käpp fir d'lescht erhale bleiwen. 10 An ech hunn gesinn, a kuck, d'Stëmm ass net aus hire Käpp erausgaang, mee aus der Mëtt vun hirem Kierper. 11 An ech hunn hir Géigendeel Fieder gezielt, a kuck, et waren aacht vun hinnen. 12 An ech hunn gekuckt, a kuck, op der rietser Säit ass eng Fieder opgestan, a regéiert d iwwer d'ganz Äerd; 13 A sou war et, datt wéi et regéiert huet, ass d'Enn dovun komm, an d'Plaz dovun ass net méi erschéngt: sou datt de nächste folgend opgestallt ass. a regéiert, an hat eng flott Zäit; 14 An et ass geschitt, datt wann et regéiert, och d'Enn vun et koum, wéi déi éischt, sou datt et net méi erschéngt. 15 Du koum eng Stëmm derzou a sot:
16 Héiert du, deen esou laang iwwer d'Äerd regéiert hues: dat soen ech dir, ier s du ufänkt net méi ze erschéngen, 17 Keen no dir wäert op Är Zäit kommen, weder op d'Halschent dovun. 18 Du koum den Drëtte op, a regéiert wéi deen anere virdrun, an ass och net méi opgetaucht. 19 Also ass et mat all de Rescht een nom aneren gaangen, wéi jidderee regéiert huet, an dunn net méi erschéngt. 20 Dunn hunn ech gesinn, a kuck, am Laf vun der Zäit sinn d'Fiederen, déi duerno gefollegt sinn, op der rietser Säit opgestan, fir och ze regéieren; an e puer vun hinnen regéiert, awer bannent enger Zäit si si net méi opgetaucht: 21 Well e puer vun hinnen waren opgeriicht, awer hunn net regéiert. 22 Duerno hunn ech gekuckt, a kuck, déi zwielef Fiedere sinn net méi opgetaucht, an déi zwee kleng Fiederen: 23 An et war net méi um Kierper vum Adler, mee dräi Käpp, déi ausgerout hunn, a sechs kleng Flilleke. 24 Dunn hunn ech och gesinn, datt zwee kleng Fieder sech vun de sechs getrennt hunn, an ënner dem Kapp bliwwen sinn, deen op der rietser Säit war: well déi véier sinn op hirer Plaz fortgaang. 25 An ech hunn gesinn, a kuck, d'Fiederen, déi ënner dem Flillek waren, hu geduecht, sech selwer opzestellen an d'Regel ze hunn. 26 An ech hunn gesinn, a kuck, et war een opgeriicht, awer kuerz ass et net méi erschéngt. 27 An déi zweet war méi séier fort wéi déi éischt. 28 An ech hunn ugekuckt, a kuckt, déi zwee, déi bliwwe waren, hunn och geduecht fir ze regéieren: 29 A wéi se dat geduecht hunn, kuck, do ass ee vun de Käpp erwächt, déi a Rou waren, nämlech deen, deen an der Mëtt war; well dat war méi grouss wéi déi zwee aner Käpp. 30 An dunn hunn ech gesinn, datt déi zwee aner Käpp domat verbonne waren. 31 A kuck, de Kapp gouf ëmgedréint mat deenen, déi derbäi waren, an huet déi zwee Fiederen ënner dem Flillek opgefriess, dee regéiert hätt. 32 Awer dëse Kapp huet d'ganz Äerd an Angscht gemaach, an huet d'Herrschaft iwwer all déi, déi mat vill Ënnerdréckung op der Äerd wunnen; an et hat d'Gouvernance vun der Welt méi wéi all d'Flilleken déi gewiescht waren. 33 An duerno hunn ech gesinn, a kuck, de Kapp, deen an der Mëtt war, ass op eemol net méi erschéngt, wéi d'Flilleke. 34 Awer do sinn déi zwee Käpp bliwwen, déi och an der selwechter Aart op der Äerd regéiert hunn, an iwwer déi, déi do wunnen. 35 An ech hunn gesinn, a kuck, de Kapp op der rietser Säit huet et opgedeckt, deen op der lénker Säit war. 36 Dunn hunn ech eng Stëmm, déi zu mir gesot huet: Kuckt virun dech, a kuckt op dat, wat s du gesitt. 37 An ech hunn ugekuckt, a kuck, wéi et wier e brullende Léiw aus dem Bësch gejot: an ech hunn gesinn, datt hien dem Adler eng Mënschestëmm geschéckt huet a gesot: 38Héiert du, ech wäert mat dir schwätzen, an den Allerhéchste wäert zu dir soen: 39 Sidd Dir net et, dee vun de véier Béischt bleift, déi ech gemaach hunn a menger Welt ze regéieren, fir datt d'Enn vun hiren Zäiten duerch si kënnt? 40 An dee véierte koum, an huet all d'Déieren iwwerwonnen, déi vergaange waren, an hunn d'Muecht iwwer d'Welt mat grousser Angscht, an iwwer de ganze Kompass vun der Äerd mat vill béiser Ënnerdréckung; an esou laang huet hien op der Äerd mat Bedruch gewunnt.
41 Fir d'Äerd hues du net mat Wourecht beuerteelt. 42 Well du hues déi Mëlleg betraff, du hues déi friddlech verletzt, du hues Ligner gär, an d'Wunnenge vun deenen zerstéiert, déi Uebst bruecht hunn, an d'Mauere vun deenen, déi dir kee Schued gemaach hunn, erofgefall hunn. 43 Dofir ass Äre falschen Handel op den Héchsten eropgaang, an Äre Stolz op de Mighty. 44 Den Héchsten huet och déi stolz Zäiten ugekuckt, a kuck, si sinn eriwwer, a seng Abominations sinn erfëllt. 45 An dofir erschéngt net méi, Dir Adler, nach Är schrecklech Flilleken, nach Är béis Fiederen, nach Är béise Käpp, nach Är verletzte Klauen, nach Är ganz vergeblech Kierper: 46 Fir datt d'ganz Äerd ka erfrëscht ginn, a kann zréckkommen, befreit vun Ärer Gewalt, an datt si op d'Uerteel an d'Barmhäerzegkeet vun deem, deen hatt gemaach huet, hoffen. KAPITEL 12 1 An et ass geschitt, wéi de Léiw dës Wierder zum Adler gesot huet, hunn ech gesinn: 2 A kuck, de Kapp, dee bliwwen ass, an déi véier Flilleke sinn net méi erschéngen, an déi zwee sinn dorop gaang an hunn sech opgestallt fir ze regéieren, an hiert Räich war kleng a voller Opreegung. 3 An ech hunn gesinn, a kuck, si sinn net méi erschéngen, an de ganze Kierper vum Adler gouf verbrannt, sou datt d'Äerd a grousser Angscht war: du sinn ech erwächt aus dem Ierger an Trance vu mengem Geescht, a vu grousser Angscht, a sot zu mengem Geescht: 4Kuckt, dat hutt Dir mir gemaach, an datt Dir d'Weeër vum Allerhéchsten sicht. 5 Kuckt, awer sinn ech midd a mengem Geescht, a ganz schwaach a mengem Geescht; a wéineg Kraaft ass do a mir, fir déi grouss Angscht, mat där ech dës Nuecht betraff war. 6 Dofir wäert ech elo den Allerhéchsten bieden, datt hie mech bis zum Enn tréischte wäert. 7 An ech hunn gesot: Här, deen Herrschaft huet, wann ech Gnod fonnt hunn ier t a wann ech mat dir virun villen aneren gerechtfäerdegt sinn, a wann meng Gebied wierklech virun Ärem Gesiicht opkomm ass; 8 Tréischtert mech dann, a weis mir Däin Knecht d'Interpretatioun an d'einfach Ënnerscheed vun dëser ängschtlecher Visioun, fir datt Dir meng Séil perfekt tréischte kënnt. 9 Well du hues mech wiirdeg beurteelt, mir déi lescht mol ze weisen. 10 An hie sot zu mir: Dëst ass d'Interpretatioun vun der Visioun: 11 Den Adler, deen s du aus dem Mier gesinn hues, ass d'Kinnekräich, dat an der Visioun vun dengem Brudder Daniel gesi gouf. 12 Awer et gouf him net ausgeliwwert, dofir erklären ech Iech et elo. 13Kuckt, d'Deeg wäerte kommen, datt et e Räich op der Äerd wäert opstoen, an et wäert gefaart ginn iwwer all de Kinnekräicher, déi virdru waren. 14 An deemselwechte wäerten zwielef Kinneke regéieren, een nom aneren: 15 Vun deem zweete fänkt un ze regéieren, a wäert méi Zäit hunn wéi all vun deenen zwielef. 16 An dat bedeiten déi zwielef Flilleke, déi Dir gesinn hutt.
17 Wat d'Stëmm ugeet, déi Dir héieren hutt schwätzen, an datt Dir gesinn hutt net aus de Käpp erauszegoen, mee aus der Mëtt vum Kierper dovun, dat ass d'Interpretatioun: 18 Dass no der Zäit vun deem Räich wäerte grouss Striewe entstoen, an et wäert a Gefor vu Versoen stoen: trotzdem wäert et net falen, mee wäert erëm op säin Ufank restauréiert ginn. 19 A wou Dir déi aacht kleng Ënnerfieder gesinn hutt, déi un hire Flilleke festhalen, ass dëst d'Interpretatioun: 20 Datt an him aacht Kinneke wäerten opstoen, deenen hir Zäite nëmme kleng sinn, an hir Joer séier. 21 An zwee vun hinnen wäerte stierwen, d'Mëttelzäit kënnt no: véier solle gehale ginn bis hiren Enn unzefänken: awer zwee solle bis zum Enn gehale ginn. 22 A wou Dir dräi Käpp gesinn hues, déi raschten, ass dëst d'Interpretatioun: 23 A senge leschten Deeg wäert den Allerhéchsten dräi Kinnekräicher opriichten, a vill Saachen dran erneieren, a si wäerten d'Herrschaft vun der Äerd hunn, 24 A vun deenen, déi do wunnen, mat vill Ënnerdréckung, virun allem déi, déi virun hinnen waren: dofir gi se d'Käpp vum Adler genannt. 25 Fir dat sinn déi, déi seng Béisheet erfëllen, an déi säi leschten Enn fäerdeg bréngen. 26 A wou Dir gesinn hutt, datt de grousse Kapp net méi erschéngt, heescht et, datt ee vun hinnen op sengem Bett stierft, an awer mat Péng. 27 Fir déi zwee, déi bleiwen, solle mam Schwäert ëmbruecht ginn. 28 Fir d'Schwäert vun deem eent wäert deen aneren ophalen: awer um leschte wäert hien duerch d'Schwäert selwer falen. 29 A wou Dir zwou Fiederen ënner de Flilleken gesinn hutt, déi iwwer de Kapp passéieren, deen op der rietser Säit ass; 30 Et bedeit, datt dat si sinn, déi den Héchste bis zu hirem Enn behalen huet: dëst ass dat klengt Räich a voller Ierger, wéi Dir gesinn hutt. 31 An de Léiw, deen s du aus dem Bësch gesinn hues, a brullt, a schwätzt mam Adler, an huet si fir hir Ongerechtegkeet bestrooft mat all de Wierder, déi s du héieren hues; 32 Dëst ass de gesalfte, deen den Héchste fir si a fir hir Béisheet bis zum Enn behalen huet: hie wäert se bestrofen, a wäert se mat hirer Grausamkeet bekämpfen. 33 Well hien stellt se virun him lieweg am Uerteel, a wäert se bestrofen an se korrigéieren. 34 Fir de Rescht vu mengem Vollek wäert hien mat Barmhäerzegkeet befreien, déi op meng Grenze gedréckt sinn, an hie wäert se freeën bis de Komm vum Dag vum Uerteel, vun deem ech vun Ufank un Iech geschwat hunn. 35 Dëst ass den Dram, deen Dir gesinn hutt, an dat sinn d'Interpretatiounen. 36 Du bass nëmme begéint, fir dëst Geheimnis vum Allerhéchsten ze wëssen. 37 Dofir schreift all dës Saachen, déi Dir an engem Buch gesinn hutt, a verstoppt se: 38 A léiert hinnen déi weise vun de Leit, deenen hir Häerzer Dir kennt dës Geheimnisser begräifen an halen. 39 Awer waart du selwer nach nach siwe Deeg, fir datt et dir gewise gëtt, wat et dem Allerhéchste gefält, dir ze soen. An domat ass hie säi Wee gaangen. 40 An et ass geschitt, wéi all d'Leit gesinn hunn, datt déi siwe Deeg vergaange sinn, an ech net méi an d'Stad komm sinn, hunn se se all zesumme gesammelt, vum Klengste bis dee gréisste, a si bei mech komm a soten:
41 Wat hu mir dech beleidegt? a wat Béis hu mir géint dech gemaach, datt Dir eis verlooss hutt an hei op dëser Plaz sëtzt? 42 Well vun all de Prophéiten bass du eis nëmmen hannerlooss, als Cluster vum Vintage, an als Käerz an enger donkeler Plaz, an als Hafe oder e Schiff, dee vum Stuerm erhale bleift. 43 Sinn déi Béisen, déi bei eis komm sinn, net genuch? 44 Wann s du eis verloosse solls, wéi vill besser wier et fir eis gewiescht, wa mir och an der Mëtt vu Sion verbrannt wieren? 45 Well mir si net besser wéi déi, déi do gestuerwen sinn. A si hunn mat enger haarder Stëmm gekrasch. Dunn hunn ech hinnen geäntwert a gesot: 46 Sidd gutt Trouscht, O Israel; a sief net schwéier, du Haus vum Jakob: 47 Fir den Héchsten hutt Dir an Erënnerung, an de Mighty huet dech net an der Versuchung vergiess. 48 Wat mech ugeet, ech hunn dech net verlooss, an ech sinn net vun dir fortgaang: mee ech sinn op dës Plaz komm, fir fir d'Wüst vu Sion ze bieden, an datt ech Barmhäerzegkeet fir den nidderegen Eegentum vun Iech sichen. ur Hellegtum. 49 A gitt elo all Mënsch de Wee heem, an no dësen Deeg kommen ech bei dech. 50 Also sinn d'Leit an d'Stad gaangen, sou wéi ech hinne gesot hunn: 51 Awer ech sinn nach siwe Deeg um Feld bliwwen, wéi den Engel mir gesot huet; an hunn nëmmen an deenen Deeg vun de Blummen vum Feld giess, an hat mäi Fleesch vun de Kraider. KAPITEL 13 1 An et ass geschitt no siwe Deeg, ech hunn an der Nuecht en Dram gedreemt: 2 A kuck, do ass e Wand aus dem Mier opgestan, datt en all seng Wellen beweegt huet. 3 An ech hunn gesinn, a kuck, dee Mann gouf staark mat den Dausende vum Himmel: a wéi hien säi Gesiicht ëmgedréit huet fir ze kucken, hunn all d'Saachen geziddert, déi ënner him gesi goufen. 4 A wann och ëmmer d'Stëmm aus sengem Mond erausgaang ass, hunn se all verbrannt, déi seng Stëmm héieren hunn, wéi d'Äerd fällt wann se d'Feier fillt. 5 An no dësem hunn ech gesinn, a kuck, do ass eng Villzuel vu Männer versammelt, aus der Zuel, aus de véier Wand vum Himmel, fir de Mann z'ënnerwerfen, deen aus dem Mier koum. 6 Ech hunn awer gesinn, a kuck, hien hat sech e grousse Bierg gegraff, an ass dorop opgeflunn. 7 Awer ech hätt d'Regioun oder d'Plaz gesinn, wou den Hiwwel gegraff gouf, an ech konnt net. 8 An no dësem hunn ech gesinn, a kuckt, all déi, déi versammelt waren, fir hien z'ënnerwerfen, ware ganz Angscht, an hunn awer durst ze kämpfen. 9 A kuck, wéi hien d'Gewalt vun der Mass gesinn huet, déi komm ass, huet hien weder seng Hand opgehuewen, nach e Schwert gehal, nach kee Krichsinstrument: 10 Awer nëmmen ech hunn gesinn, datt hien aus sengem Mond geschéckt huet, wéi et e Feierblumm gewiescht wier, an aus senge Lippen e flamenden Otem, an aus senger Zong huet hien Sparken a Stuerm erausgehäit. 11 A si goufen all zesummen gemëscht; d'Feierexplosioun, de flamenden Otem an de grousse Stuerm; an ass mat Gewalt op d'Multialitéit gefall, déi bereet war ze kämpfen, an hunn se jidderee verbrannt, sou datt op eemol vun enger onzuelbarer
Mass näischt ze gesinn war, awer nëmmen Stëbs a Geroch vum Damp: wéi ech dat gesinn hunn, hunn ech Angscht . 12 Duerno hunn ech dee selwechte Mann vum Bierg gesinn, an ech ruffen him eng aner friddlech Mass un. 13 An et koumen vill Leit bei hien, vun deenen e puer frou waren, e puer entschëllegt, an e puer vun hinnen waren gebonnen, an aner e puer vun hinnen bruecht, déi offréiert goufen: du war ech krank duerch grouss Angscht, an ech sinn erwächt a gesot: 14 Du hues dengem Knecht dës Wonner vun Ufank u gewisen, an hues mech wiirdeg geschätzt, datt s du meng Gebied géift kréien: 15 Weis mir elo nach d'Interpretatioun vun dësem Dram. 16 Well wéi ech a mengem Verständnis begéinen, wee deenen, déi an deenen Deeg verlooss ginn, a vill méi wee fir déi, déi net hannerlooss sinn! 17 Fir déi, déi net verlooss waren, waren an der Schwieregkeet. 18 Elo verstinn ech d'Saachen, déi an de leschten Deeg opgelagert sinn, wat mat hinnen geschéie wäert an déi, déi hannerlooss sinn. 19 Dofir sinn si a grousse Geforen a vill Noutwendegkeete kommen, sou wéi dës Dreem soen. 20 Awer ass et méi einfach fir deen, deen a Gefor ass, an dës Saachen ze kommen, wéi als Wollek aus der Welt ze stierwen, an net d'Saachen ze gesinn, déi an de leschten Deeg geschéien. An hien huet mir geäntwert a gesot: 21 D'Interpretatioun vun der Visioun wäert ech Iech weisen, an ech wäert Iech dat opmaachen, wat Dir gefrot hutt. 22 Wou Dir vun deenen, déi hannerlooss sinn, geschwat hutt, ass dëst d'Interpretatioun: 23 Deen, deen d'Gefor an där Zäit erdroe wäert, huet sech selwer behalen: déi, déi a Gefor gefall sinn, sinn déi, déi Wierker hunn, a Glawen un den Allmächtegen. 24 Wësst dat also, datt déi, déi hannerlooss sinn, méi geseent sinn wéi déi, déi dout sinn. 25 Dëst ass d'Bedeitung vun der Visioun: Wou Dir e Mann gesinn hutt aus der Mëtt vum Mier opkommen: 26 Datselwecht ass deen, deen Gott den Allerhéchsten eng grouss Saison gehalen huet, déi vu sengem eegene Selbst seng Kreatur befreit: an hie wäert déi bestellen, déi hannerlooss sinn. 27 A wou Dir gesinn hutt, datt aus sengem Mond erauskoum wéi e Wandstéiss, a Feier a Stuerm; 28 An datt hien weder Schwert, nach e Krichsinstrument gehal huet, mee datt d'Rousen vun him déi ganz Mass zerstéiert hunn, déi komm ass fir hien z'ënnerwerfen; dat ass d'Interpretatioun: 29 Kuck, d'Deeg kommen, wann den Allerhéchsten fänkt un déi ze befreien, déi op der Äerd sinn. 30 An hie wäert kommen zu der Staunen vun deenen, déi op der Äerd wunnen. 31 An een soll verpflichte géint eng aner ze kämpfen, eng Stad géint eng aner, eng Plaz géint en anert, ee Vollek géint en anert, an ee Räich géint en anert. 32 An d'Zäit wäert sinn, wéi dës Saache geschéien, an d'Zeeche wäerte geschéien, déi ech Iech virdru gewisen hunn, an da wäert mäi Jong erkläert ginn, deen Dir als Mann gesinn huet, opsteigen. 33 A wann all d'Leit seng Stëmm héieren, jidderee soll an hirem eegene Land d'Schluecht verloossen, déi se een géint deen aneren hunn.
34 An eng onzueleg Villfalt wäert zesummegefaasst ginn, wéi Dir se gesinn hutt, gewëllt ze kommen an hien duerch de Kampf ze iwwerwannen. 35 Mee hie soll um Spëtzt vum Bierg Sion stoen. 36 An de Sion wäert kommen, a gëtt all Mënsch gewisen, preparéiert a gebaut, wéi wéi Dir den Hiwwel gesinn ouni Hänn gegraff. 37 An dëse mäi Jong wäert déi béis Erfindunge vun deenen Natiounen bestrofen, déi fir hiert béist Liewen an den Stuerm gefall sinn; 38 A wäert virun hinnen hir béis Gedanken leeën, an d'Péng, mat deenen se fänken un ze gefoltert ginn, déi wéi eng Flam sinn: an hie wäert se ouni Aarbecht zerstéieren duerch d'Gesetz, dat wéi mir ass. 39 A wou Dir gesinn hutt, datt hien eng aner friddlech Mass bei hie gesammelt huet; 40 Dat sinn déi zéng Stämme, déi an der Zäit vum Kinnek Osea, deen de Salmanasar, de Kinnek vun Assyrien, gefaange gefouert huet, aus hirem eegene Land Gefaangenen ewechgeholl goufen, an hien iwwer d'Waasser gedroen huet, a si koumen also an en anert Land. . 41 Awer si hunn dëse Rot ënner sech geholl, datt si d'Viel vun den Heiden verloossen an an e weidert Land goen, wou d'Mënschheet ni gewunnt huet, 42 Fir datt si do hir Statuten halen, déi si ni an hirem eegene Land gehalen hunn. 43 A si sinn an den Eufrat duerch déi schmuel Plazen vum Floss gaang. 44 Fir den Allerhéichsten huet hinnen dann Zeeche gewisen, an d’Iwwerschwemmung gehalen, bis si iwwergaange waren. 45 Fir duerch dat Land war et e grousse Wee ze goen, nämlech vun engem Joer an en halleft: an déi selwecht Regioun ass Arsareth genannt. 46 Dunn hunn si do gewunnt bis déi lescht Zäit; an elo, wann se ufänken ze kommen, 47 Den Héchste wäert d'Quelle vum Stroum erëm ophalen, fir datt se duerchgoe kënnen: dofir hues du d'Multialitéit mat Fridden gesinn. 48 Awer déi, déi vun dengem Vollek hannerlooss sinn, sinn déi, déi a menge Grenze fonnt ginn. 49 Elo, wann hien der Villfalt vun den Natiounen zerstéiert, déi versammelt sinn, hie wäert säi Vollek verdeedegen, déi bleiwen. 50 An dann soll hien hinnen grouss Wonner weisen. 51 Du soten ech: O Här, deen Herrschaft huet, weis mir dat: Firwat hunn ech de Mann aus der Mëtt vum Mier gesinn? 52 An hie sot zu mir: Wéi wéi Dir d'Saachen weder opsichen nach kennt, déi am Tief vum Mier sinn: esou kann och kee Mënsch op der Äerd mäi Jong gesinn, oder déi, déi mat him sinn, awer am Dag. . 53 Dëst ass d'Interpretatioun vum Dram, deen Dir gesinn hutt, a wou Dir nëmmen hei erliichtert sidd. 54 Well du hues dengem eegene Wee verlooss an deng Ustrengung op mäi Gesetz ugewannt an et gesicht. 55 Däi Liewen hues du a Wäisheet bestallt, an du hues deng Mamm Verständnis genannt. 56 An dofir hunn ech dir d'Schätz vum Allerhéchsten gewisen: no aneren dräi Deeg wäert ech aner Saachen zu dir schwätzen, a soen Iech mächteg a wonnerbar Saachen. 57 Du sinn ech op d'Feld gaang, an hunn dem Allerhéchsten vill gelueft a Merci gesot wéinst senge Wonner, déi hien an der Zäit gemaach huet; 58 A well hien déi selwecht regéiert, an esou Saachen, déi an hire Joreszäiten falen: an do souz ech dräi Deeg.
KAPITEL 14 1 An et ass geschitt um drëtten Dag, ech souz ënner enger Eech, a kuck, et koum eng Stëmm aus engem Busch géint mech, a sot: Esdras, Esdras. 2 An ech sot: Hei sinn ech, Här, an ech sinn op meng Féiss opgestan. 3 Du sot hien zu mir: Am Busch hunn ech mech dem Moses offensichtlech opgedeckt, a mat him geschwat, wéi mäi Vollek an Ägypten gedéngt huet: 4 An ech hunn hien geschéckt an hunn mäi Vollek aus Ägypten eraus gefouert, an hunn hien op de Bierg bruecht, wou ech hien eng laang Zäit bei mir gehalen hunn, 5 An huet him vill wonnerbar Saache gesot, an him d'Geheimnisser vun der Zäit an d'Enn gewisen; an huet him commandéiert a gesot: 6 Dës Wierder solls du erklären, an dës solls du verstoppen. 7 An elo soen ech dir: 8 Dass du an dengem Häerz d'Zeeche leet, déi ech gewisen hunn, an d'Dreem, déi Dir gesinn hutt, an d'Interpretatiounen, déi Dir héieren hutt: 9 Fir du wäerts vun allem ewechgeholl ginn, a vun elo un du solls bei mengem Jong bleiwen, a mat deenen, déi wéi Dir sinn, bis d'Zäiten eriwwer sinn. 10 Well d'Welt huet seng Jugend verluer, an d'Zäite fänken un ze al ginn. 11 Well d'Welt ass an zwielef Deeler opgedeelt, an déi zéng Deeler dovun sinn scho fort, an d'Halschent vun engem zéngten Deel: 12 An et bleift dat, wat no der Halschent vum zéngten Deel ass. 13 Also, stellt däin Haus an Uerdnung, a bestrooft däi Vollek, tréischt déi vun hinnen, déi an der Schwieregkeet sinn, a verzicht elo d'Korruptioun, 14 Loosst iech stierfleche Gedanken lassloossen, werfen d'Laaschte vum Mënsch ewech, setzt elo déi schwaach Natur of, 15 A setzt d'Gedanken of, déi Iech am meeschte schwéier sinn, a séier dech fir aus dësen Zäiten ze flüchten. 16 Well nach méi grouss Béisen wéi déi, déi Dir gesinn hutt geschéien, wäerten duerno gemaach ginn. 17 Well kuckt wéi vill d'Welt duerch Alter méi schwaach wäert sinn, sou vill méi wäerten d'Béiser eropgoen op déi, déi do wunnen. 18 Fir d'Zäit ass wäit ewech geflücht, an d'Locatioun ass schwéier op der Hand: fir elo séier d'Visioun ze kommen, déi Dir gesinn hutt. 19 Dunn hunn ech virun dir geäntwert a gesot: 20Kuckt, Här, ech wäert goen, wéi s du mir gesot hues, a bestrofen d'Leit, déi präsent sinn: awer déi, déi duerno gebuer ginn, wien wäert se veruerteelen? also ass d'Welt an der Däischtert gesat, an déi, déi do wunnen, sinn ouni Liicht. 21 Dofir ass däi Gesetz verbrannt Kee Mënsch weess d'Saachen, déi vun dir gemaach ginn, oder d'Aarbecht, déi ufänken soll. 22 Awer wann ech Gnod virun dir fonnt hunn, schéckt den Hellege Geescht a mech, an ech wäert alles schreiwen, wat vun Ufank un an der Welt gemaach gouf, wat an Ärem Gesetz geschriwwe gouf, fir datt d'Mënsche Äre Wee fannen, an datt si déi an de leschten Deeg liewen kann liewen. 23 An hien huet mir geäntwert a gesot: Gitt de Wee, sammelt d'Leit zesummen, a sot zu hinnen, datt si dech net fir véierzeg Deeg sichen.
24 Awer kuckt, du bereet Iech vill Këschte vir, an huel mat Iech Sarea, Dabria, Selemia, Ecanus an Asiel, dës fënnef, déi bereet sinn, séier ze schreiwen; 25 A komm heihinner, an ech wäert eng Käerz vum Verständnis an dengem Häerz leeën, déi net ausgeléist gëtt, bis d'Saache gemaach ginn, déi Dir ufänkt ze schreiwen. 26 A wann Dir gemaach hutt, e puer Saache solls du publizéieren, an e puer Saache solls du de Weisen geheim weisen: muer dës Stonn sollt Dir ufänken ze schreiwen. 27 Dunn sinn ech erausgaang, wéi hie gesot huet, an hunn all d'Leit versammelt a gesot: 28Héiert dës Wierder, Israel. 29 Eis Pappen waren am Ufank Friem an Ägypten, vu wou se ausgeliwwert goufen: 30 An hunn d'Gesetz vum Liewen kritt, dat si net gehalen hunn, wat Dir och no hinnen iwwerschratt hutt. 31 Dunn ass d'Land, och d'Land vu Sion, ënner Iech duerch Lot gedeelt: awer Är Pappen, an Dir selwer, hunn Ongerechtegkeet gemaach, an hunn d'Weeër net gehalen, déi den Allerhéchsten Iech bestallt hunn. 32 A well hien e gerechte Riichter ass, huet hien an der Zäit dat wat hien Iech ginn huet, vun dir geholl. 33 An elo sidd dir hei, an Är Bridder ënnert iech. 34 Dofir, wann et esou ass, datt Dir Äert eegent Verständnis ënnerdréckt, an Är Häerzer reforméiert, wäert Dir um Liewe gehale ginn an nom Doud wäert Dir Barmhäerzegkeet kréien. 35 Fir nom Doud wäert d'Uerteel kommen, wa mir erëm wäerte liewen: an da wäerten d'Nimm vun de Gerechte manifestéiert sinn, an d'Wierker vun den Ongotten sollen erkläert ginn. 36Loosst also kee Mënsch elo bei mech kommen, an net no mech dës véierzeg Deeg sichen. 37 Also hunn ech déi fënnef Männer geholl, wéi hie mir gesot huet, a mir sinn an d'Feld gaang, a sinn do bliwwen. 38 An den nächsten Dag, kuck, eng Stëmm huet mech geruff, a sot: Esdras, mécht Äre Mond op, an drénkt, datt ech dir ze drénken ginn. 39 Dunn hunn ech mäi Mond opgemaach, a kuck, hien huet mir eng voll Taass erreecht, déi voll war wéi mat Waasser, awer d'Faarf dovun war wéi Feier. 40 An ech hunn et geholl an hunn gedronk: a wéi ech drénke gedronk hunn, huet mäi Häerz Verständnis ausgedréckt, a Wäisheet ass a menger Broscht gewuess, well mäi Geescht huet meng Erënnerung gestäerkt: 41 A mäi Mond gouf opgemaach, an net méi zougemaach. 42 Den Allerhéchsten huet de fënnef Männer Verständnis ginn, a si hunn déi wonnerbar Visiounen vun der Nuecht geschriwwen, déi gesot goufen, déi se net woussten: a si souzen véierzeg Deeg, a si hunn am Dag geschriwwen, an an der Nuecht hunn si Brout giess. 43 Wat mech ugeet. Ech hunn am Dag geschwat, an ech hunn d'Nuecht net meng Zong gehalen. 44 A véierzeg Deeg hunn si zweehonnertvéier Bicher geschriwwen. 45 An et ass geschitt, wéi déi véierzeg Deeg gefëllt waren, datt den Allerhéchste geschwat huet a gesot huet: Déi éischt, déi s du geschriwwen hues, verëffentlechen offen, fir datt déi wiirdeg an onwäerteg et liesen kënnen: 46 Awer haalt déi siwwenzeg lescht, fir datt Dir se nëmme liwwere kënnt fir déi, déi weis ënner de Leit sinn: 47 Well an hinnen ass d'Fréijoer vum Verständnis, de Quell vu Wäisheet an de Stroum vum Wëssen. 48 An ech hunn dat gemaach.
KAPITEL 15 1Kuckt, schwätzt an den Ouere vu mengem Vollek d'Wierder vun der Profezeiung, déi ech an Ärem Mond leeën, seet den HÄR: 2 A maach se op Pabeier geschriwwe ginn: well se trei a wouer sinn. 3 Fäert net d'Imaginatioune géint dech, loosst d'Onglécklechkeet vun hinnen dech net stéieren, déi géint dech schwätzen. 4 Well all déi Ontrei stierwen an hirer Ontrouheet. 5Kuckt, seet den Här, Ech wäert Plagen op d'Welt bréngen; d'Schwäert, Hongersnout, Doud, an Zerstéierung. 6 Well d'Béisheet huet d'ganz Äerd extrem verschmotzt, an hir schiedlech Wierker sinn erfëllt. 7 Dofir seet den Här: 8 Ech wäert meng Zong net méi halen wéi se hir Béisheet beréieren, déi se profan maachen, an ech wäert se net leiden an deene Saachen, an deenen se sech béis ausüben: kuck, dat onschëlleg a gerecht Blutt rifft op mech, an d'Séilen vun der beschwéiert just kontinuéierlech. 9 An dofir, seet den HÄR, ech wäert si sécherlech rächen, a mir kréien all onschëlleg Blutt aus hinnen. 10Kuckt, mäi Vollek gëtt als Flock zum Schluechten gefouert: Ech wäert hinnen elo net erlaben am Land vun Ägypten ze wunnen: 11 Awer ech wäert se mat enger staarker Hand an engem ausgestreckten Aarm bréngen, an Ägypten mat Plagen schloen, wéi virdrun, a wäert dat ganzt Land zerstéieren. 12 Ägypten wäert traueren, an d'Fundament dovun wäert mat der Plo a Strof geschloe ginn, déi Gott op et bréngt. 13 Déi, déi de Buedem bebauen, wäerte traueren: well hir Somen falen duerch d'Sprengung an den Hagel, a mat engem ängschtleche Stärebild. 14 Wee der Welt an deenen, déi do wunnen! 15 Fir d'Schwäert an hir Zerstéierung ass no, an ee Vollek wäert opstoen a géint kämpfent aneren, a Schwäerter an hiren Hänn. 16 Well et wäert Oprueden ënnert de Mënschen ginn, an een aneren iwwerfalen; si sollen hir Kinneken nach Prënzen net betruecht, an de Laf vun hiren Aktiounen wäert an hirer Muecht stoen. 17 E Mann wäert Loscht an eng Stad ze goen, a wäert net kënnen. 18 Well wéinst hirem Stolz wäerten d'Stied beonrouegt ginn, d'Haiser ginn zerstéiert, an d'Mënsche wäerten Angscht hunn. 19 E Mann soll kee Erbaarmen mat sengem Noper hunn, mee wäert hir Haiser mam Schwert zerstéieren an hir Wueren verduerwen, wéinst dem Mangel u Brout, a fir grouss Tribulatioun. 20Kuckt, seet Gott, ech ruffen all d'Kinneke vun der Äerd zesummen, fir mech ze respektéieren, déi vum Opstieg vun der Sonn sinn, aus dem Süden, vum Osten, an dem Libanus; fir sech een géint deen aneren ze dréinen, an d'Saachen zréckzebezuelen, déi se hinnen gemaach hunn. 21 Wéi wéi se haut nach zu menge gewielte maachen, sou wäert ech och maachen, an an hirem Broscht kompenséieren. Sou seet den Här Gott; 22 Meng riets Hand wäert de Sënner net erspueren, a mäi Schwert wäert net ophalen iwwer déi, déi onschëlleg Blutt op d'Äerd vergëssen. 23 D'Feier ass aus senger Roserei erausgaang, an huet d'Fundamenter vun der Äerd verbraucht, an d'Sënner, wéi de Stréi, dee gebrannt ass.
24 Wee deenen, déi sënnegen, a meng Geboter net halen! seet den Här. 25 Ech wäert hinnen net erspueren: gitt op Äre Wee, Kanner, vun der Kraaft, beschiedegt mäi Hellegtum net. 26 Fir den Här weess all déi, déi géint hie sënnegen, an dofir geliwwert hien se zum Doud an Zerstéierung. 27 Fir elo sinn d'Plagen iwwer d'ganz Äerd kommen an Dir wäert an hinnen bleiwen: well Gott wäert Iech net befreien, well Dir géint hie gesënnegt hutt. 28Kuckt eng schrecklech Visioun, an d'Erscheinung dovun aus dem Osten: 29 Wou d'Natiounen vun den Draachen vun Arabien mat villen Wagonen erauskommen, an d'Multi vun hinnen wäerte wéi de Wand op d'Äerd gedroe ginn, fir datt all déi, déi se héieren, fäerten an zidderen. 30 Och d'Karmanier, déi a Roserei rëselen, wäerten erausgoen wéi d'Wëldschwäin vum Holz, a mat grousser Kraaft wäerte si kommen, a mat hinnen kämpfen, a wäerten en Deel vum Land vun den Assyrer verschwenden. 31 An da wäerten d'Draachen d'Iwwerhand hunn, an erënneren un hir Natur; a wa si sech dréinen, zesumme mat grousser Kraaft verschwéiere fir se ze verfolgen, 32Da wäerten dës beonrouegt ginn, geblutt, a bleiwen duerch hir Kraaft roueg a flüchten. 33 An aus dem Land vun den Assyrians wäert de Feind se belagert, an e puer vun hinnen konsuméieren, an an hirem Gaascht wäert Angscht an Angscht ginn, a Sträit ënnert hire Kinneken. 34Kuckt Wolleke vum Osten a vum Norden op de Süden, a si si ganz schrecklech ze gesinn, voller Roserei a Stuerm. 35 Si wäerten een op deen aneren schloen, a si wäerten eng grouss Villfalt vu Stären op der Äerd schloen, och hiren eegene Stär; a Blutt wäert vum Schwäert bis zum Bauch sinn, 36 An Dung vu Männer bis op d'Kamelen Hënn. 37 An et wäert grouss Angscht an Zidderen op der Äerd ginn: an déi, déi d'Roserei gesinn, wäerten Angscht hunn, an Zidderen wäert op si kommen. 38 An da wäerten et grouss Stuerm kommen aus dem Süden, a vum Norden, an en aneren Deel vum Westen. 39 A staarke Wand wäert aus dem Osten opkommen, a wäert et opmaachen; an d'Wollek, déi hien a Roserei opgeworf huet, an de Stär geréiert fir Angscht géint den Ost- a Westwand ze verursaachen, wäert zerstéiert ginn. 40 Déi grouss a mächteg Wolleke wäerte voller Roserei opgeblosen ginn, an de Stär, fir datt se d'ganz Äerd Angscht maachen, an déi, déi do wunnen; a si wäerten iwwer all héich an eminent Plaz e schreckleche Stär ausgoen, 41 Feier, an Hagel, a fléien Schwerter, a vill Waasser, fir datt all Felder voll kënne sinn, an all Flëss, mat dem Iwwerfloss vu grousse Waasser. 42 A si sollen d'Stied an d'Maueren, d'Bierger an d'Hiwwelen, d'Beem vum Holz, an d'Gras vun de Wisen, an hir Mais ofbriechen. 43 A si solle fest a Babylon goen, a si fäerten. 44 Si solle bei si kommen, a si belageren, de Stär an all Roserei sollen op hatt ausgoen: da wäert de Stëbs an de Rauch an den Himmel eropgoen, an all déi, déi ronderëm si sinn, wäerte si beschwéieren. 45 An déi, déi ënner hir bleiwen, sollen deenen Déngscht maachen, déi hir Angscht gemaach hunn. 46 An du, Asien, deen Deel vun der Hoffnung vu Babylon sidd, an d'Herrlechkeet vun hirer Persoun sidd: 47Wee dir, du ellen, well du hues dech wéi si gemaach; an hues deng Duechtere an Hoer gedeckt, fir datt se an denge
Liebhaber gefalen an herrlech sinn, déi ëmmer gewënscht hunn, mat dir Hoer ze maachen. 48 Du bass hir gefollegt, déi an all hire Wierker an Erfindungen haassen ass: dofir seet Gott: 49 Ech wäert Plagen op dech schécken; Witfra, Aarmut, Hongersnout, Schwäert a Pest, fir Är Haiser mat Zerstéierung an Doud ze verschwenden. 50 An d'Herrlechkeet vun Denger Kraaft wäert wéi eng Blumm getrocknegt ginn, d'Hëtzt wäert opstoen, déi iwwer dech geschéckt gëtt. 51 Du solls geschwächt ginn wéi eng aarm Fra mat Sträifen, a wéi een, déi mat Wounds gestrach gëtt, fir datt déi Mächteg an d'Liebhaber net fäeg sinn ze kréien hu dech. 52 Wär ech mat Jalousie esou géint dech virgaang, seet den Här: 53 Wann s du net ëmmer meng Wieler ëmbruecht hues, de Schlag vun dengen Hänn erhiewen an iwwer hir Doudeg soen, wann s du gedronk waart: 54 Gitt d'Schéinheet vun Dengem Gesiicht vir? 55 D'Belounung vun Denger Hoer ass an dengem Broscht, dofir solls du Erléisung kréien. 56 Wéi wéi s du menge gewielt hues, seet den HÄR, esou soll Gott dech maachen, a wäert dech a Mëssbrauch ausléisen. 57 Deng Kanner solle vum Honger stierwen, an du wäerts duerch d'Schwäert falen: Är Stied sollen ofgerappt ginn, an déng all wäerte mam Schwert am Feld ëmgoen. 58Déi, déi an de Bierger sinn, solle vum Honger stierwen, an hiert eegent Fleesch iessen an hiert eegent Blutt drénken, fir ganz Hunger no Brout an Duuscht u Waasser. 59 Du, als Onglécklech, wäert duerch d'Mier kommen, an erëm Plage kréien. 60 An am Passage wäerte si op déi inaktiv Stad rennen, a wäerten en Deel vun Ärem Land zerstéieren, an en Deel vun Ärer Herrlechkeet verbrauchen, a wäerten zréck op Babylon, dat zerstéiert gouf. 61 An du solls vun hinnen als Stëpp gegoss ginn, a si solle fir Iech wéi Feier sinn; 62 A wäert dech konsuméieren, an Är Stied, Äert Land an Är Bierger; all däi Bësch an deng fruchtbare Beem solle si mam Feier verbrennen. 63Deng Kanner solle si gefaange fortdroen, a kuckt, wat s du hues, si wäerten et verduerwen an d'Schéinheet vun dengem Gesiicht zerstéieren. KAPITEL 16 1Wee dir, Babylon, an Asien! wee dir, Ägypten a Syrien! 2 Gurt iech mat Säckkleeder an Hoer op, beklot är Kanner, a bedauert; fir Är Zerstéierung ass op der Hand. 3 E Schwäert ass op dech geschéckt, a wien kann et zréckdréien? 4 E Feier gëtt ënner iech geschéckt, a wien kann et ausléisen? 5 Plage ginn un Iech geschéckt, a wat ass deen, dee se fortfuere kann? 6 Kann iergendeen en hongerege Léiw am Bësch fortfueren? Oder kann iergendeen d'Feier am Stëpp ausléisen, wann et ugefaang huet ze brennen? 7 Kann een de Pfeil erëm dréinen, dee vun engem staarke Bëscher geschoss gëtt? 8 De mächtegen Här schéckt d'Plagen a wien ass deen, deen se fortdreie kann? 9 E Feier soll aus senger Roserei erausgoen, a wien ass deen, deen et ausléise kann?
10 Hie soll Blëtz werfen, a wien fäert net? hie soll donneren, a wien fäert net? 11 Den Här wäert menacéieren, a wien wäert net a senger Presenz ganz zu Pudder geschloe ginn? 12 D'Äerd quaket, an d'Fundamenter dovun; d'Mier entsteet mat Wellen aus dem Déif, an d'Wellen dovunner sinn beonrouegt, an d'Fësch dovun och, virum Här, a virun der Herrlechkeet vu senger Kraaft: 13 Well staark ass seng riets Hand, déi de Bogen béit, seng Pfeiler, déi hie schéisst, si scharf, a wäerten net verpassen, wann se ufänken an d'Enn vun der Welt ze schéissen. 14Kuckt, d'Plagen gi geschéckt, a wäerten net méi zréckkommen, bis se op d'Äerd kommen. 15 D'Feier ass gebrannt, a soll net geläscht ginn, bis et d'Grondlage vun der Äerd verbraucht. 16 Wéi e Pfeil, dee vun engem mächtege Bogenschützer erschoss gëtt, net zréckgeet: esou wéi d'Plagen, déi op d'Äerd geschéckt ginn, wäerten net méi zréckkommen. 17 Wee mech! wee sinn ech! wien wäert mech an deenen Deeg befreien? 18 Den Ufank vu Leed a grousse Trauer; den Ufank vun Hongersnout a groussen Doud; den Ufank vu Kricher, an d'Muecht wäerten an Angscht stoen; den Ufank vu Béisen! wat soll ech maachen wann dës Béiser kommen? 19Kuckt, Hongersnout a Plo, Verréngerung an Angscht, gi geschéckt als Plo fir Ännerung. 20 Awer fir all dës Saache solle si sech net vun hirer Béisheet ëmdréinen, an och net ëmmer op d'Ploen bewosst sinn. 21Kuckt, d'Vitalitéite wäerte sou gutt bëlleg op der Äerd sinn, datt si sech selwer an engem gudde Fall denken, a souguer dann wäerte Béisen op der Äerd wuessen, Schwäert, Hongersnout a grouss Duercherneen. 22 Fir vill vun deenen, déi op der Äerd wunnen, wäerte vun Hongersnout stierwen; an déi aner, déi dem Honger entkommen, wäert d'Schwäert zerstéieren. 23 An déi Doudeg sollen als Dung erausgehäit ginn, an et gëtt kee Mënsch fir si ze tréischten: well d'Äerd wäert verschwannen, an d'Stied ginn erofgefall. 24 Kee Mënsch wäert méi bleiwen fir d'Äerd ze bebauen an ze säen 25 D'Beem sollen Uebst ginn, a wien sammelen se? 26 D'Drauwe solle reifen, a wien wäert se trëppelen? fir all Plazen wäert desolate vu Männer sinn: 27 Also datt ee Mënsch wëll en aneren gesinn a seng Stëmm héieren. 28Well vun enger Stad wäerten et zéng verlooss ginn, an zwee vum Feld, déi sech an den décke Bëscher an an de Fielsspalten verstoppen. 29 Wéi an engem Olivenueleg sinn op all Bam dräi oder véier Oliven gelooss; 30 Oder wéi wann e Wéngert gesammelt ass, et sinn e puer Stärekéip vun deene gelooss, déi fläisseg duerch de Wéngert sichen: 31 Och esou wäerten an deenen Deeg dräi oder véier vun deenen bleiwen, déi hir Haiser mam Schwert sichen. 32 An d'Äerd wäert entlooss ginn, an hir Felder wäerten al ginn, an hir Weeër an all hir Weeër wäerte voller Dornen wuessen, well kee Mënsch wäert dohinner reesen. 33 D'Jongfraen sollen traueren, ouni Bräutinnen ze hunn; d'Frae sollen traueren, ouni Mann ze hunn; hirem Duechtere solle traueren, ouni Hëllef ze hunn. 34 An de Kricher sollen hir Bräutinnen zerstéiert ginn, an hir Männer solle vun Hongersnout ëmkommen. 35 Héiert elo dës Saachen a verstitt se, Dir Dénger vum Här.
36Kuckt, d'Wuert vum Här, kritt et: gleeft net de Gëtter, vun deenen den Här geschwat huet. 37 Kuck, d'Plagen kommen no, a si sinn net schwaach. 38 Wéi wann eng Fra mat engem Kand am néngte Mount hire Jong bréngt, mat zwou oder dräi Stonne vun hirer Gebuert, grouss Péng ëm hir Gebärmutter, déi Péng, wann d'Kand erauskënnt, si slacken net ee Moment: 39 Och esou wäerten d'Plagen net schwaach sinn fir op d'Äerd ze kommen, an d'Welt wäert traueren, a Leed wäerten op all Säit kommen. 40O mäi Vollek, héiert mäi Wuert: maach dech prett fir Är Schluecht, a sief an deene Béisen esou wéi Pilger op der Äerd. 41 Wien verkeeft, loosst hie sinn wéi dee fortflücht: an deen dee keeft, wéi een dee verléiert: 42 Deen, dee Wueren besetzt, wéi deen, dee kee Profit dovunner huet: an deen, dee baut, wéi deen, deen net dra wunnt: 43 Deen, dee sëtzt, wéi wann en net ernimme sollt: sou och deen, deen de Wéngert planzt, wéi deen, deen d'Drauwe net sammelt: 44 Déi, déi bestueden, wéi déi, déi keng Kanner kréien; an déi, déi net bestueden, wéi Wittmann. 45 An dofir schaffen déi, déi ëmsoss schaffen: 46 Fir Friemen sollen hir Friichten ernimmen, an hir Wueren verduerwe, hir Haiser ëmbréngen, an hir Kanner Gefaange huelen, well a Gefaangeschaft an Hongersnout si Kanner kréien. 47 An déi, déi hir Wueren mat Raub besetzen, wat se méi hir Stied, hir Haiser, hir Besëtzer an hir eege Persounen decken: 48 Wat méi wäert ech op si rosen fir hir Sënn, seet den Här. 49 Wéi wéi eng Hoer eng richteg éierlech an deugend Fra beneidt: 50 Also wäert Gerechtegkeet Ongerechtegkeet haassen, wann se sech selwer deckt, a wäert hatt op hir Gesiicht beschëllegen, wann hie kënnt, deen deen verteidegt, dee suergfälteg all Sënn op der Äerd sicht. 51 An dofir sief dir net wéi domat, nach mat de Wierker dovun. 52 Well nach e bëssen, an Ongerechtegkeet wäert aus der Äerd ewechgeholl ginn, a Gerechtegkeet wäert ënnert Iech regéieren. 53 Loosst de Sënner net soen, datt hien net gesënnegt huet: well Gott wäert Kuel vu Feier op sengem Kapp verbrennen, wat virum Här Gott a senger Herrlechkeet seet: Ech hunn net gesënnegt. 54 Kuck, den Här weess all d'Wierker vun de Mënschen, hir Phantasie, hir Gedanken an hir Häerzer: 55 Dat sot awer d'Wuert: Loosst d'Äerd gemaach ginn; an et gouf gemaach: Loosst den Himmel gemaach ginn; an et gouf geschaf. 56 A sengem Wuert goufen d'Stäre gemaach, an hie weess d'Zuel vun hinnen. 57 Hien sicht d'Déift an d'Schätz dovun; hien huet d'Mier gemooss, a wat et enthält. 58 Hien huet d'Mier an der Mëtt vum Waasser zougemaach, a mat sengem Wuert huet hien d'Äerd un d'Waasser opgehang. 59 Hien breet den Himmel wéi e Vault aus; op d'Waasser huet hien et gegrënnt. 60 An der Wüst huet hien Quelle vu Waasser gemaach, a Poole op de Spëtze vun de Bierger, fir datt d'Iwwerschwemmunge vun den héije Fielsen erofgoen fir d'Äerd ze Waasser.
61 Hien huet de Mënsch gemaach, an huet säin Häerz an der Mëtt vum Kierper geluecht an huet him Otem, Liewen a Verständnis ginn. 62 Jo an de Geescht vum Allmächtege Gott, deen alles gemaach huet, an all verstoppt Saachen an de Geheimnisser vun der Äerd sicht, 63 Wahrscheinlech weess hien Är Erfindungen, a wat Dir an Ären Häerzer mengt, och déi, déi sënnegen an hir Sënn verstoppen. 64 Dofir huet den Här genee all Är Wierker gesicht, an hie wäert Iech all ze schummen. 65 A wann Är Sënne bruecht ginn, wäert Dir virun de Männer geschummt ginn, an Är eege Sënne wäerten Är Uklo sinn an deem Dag. 66 Wat wäert Dir maachen? oder wéi wäert Dir Är Sënnen virun Gott a seng Engelen verstoppen? 67 Kuck, Gott selwer ass de Riichter, fäert hien: loosst deng Sënnen of, a vergiess deng Ongerechtegkeeten, fir net méi mat hinnen fir ëmmer ze vermëschen: also soll Gott dech féieren an dech vun all Ierger befreien. 68 Well kuck, de verbrenne Roserei vun enger grousser Villfalt ass iwwer dech gebrannt, a si sollen e puer vun iech ewechhuelen, an dech fidderen, wa se Idle sinn, mat Saachen, déi d'Gëtter ugebuede ginn. 69 An déi, déi hinnen zoustëmmen, solle verspott ginn an a Schrecken, an ënner Féiss getrëppelt ginn. 70 Well et wäert op all Plaz, an an de nächste Stied, eng grouss Opstand op déi ginn, déi den Här fäerten. 71 Si wäerte wéi verréckte Männer sinn, déi kee spueren, awer nach ëmmer déi, déi den Här fäerten, verduerwen an zerstéieren. 72 Well si sollen hir Wueren verschwenden an ewechhuelen an se aus hiren Haiser erauswerfen. 73 Da solle si bekannt ginn, wien meng gewielte sinn; a si solle probéiert ginn wéi d'Gold am Feier. 74 Héiert, O meng Léifsten, seet den HÄR: Kuck, d'Deeg vun der Ierger sinn op der Hand, awer ech wäert dech vun deemselwechte befreien. 75 Sidd dir keng Angscht an Zweiwel; well Gott ass Äre Guide, 76 An de Guide vun deenen, déi meng Geboter a Virschrëfte halen, seet den HÄR Gott: Loosst Är Sënnen dech net ophalen, a loosst Är Ongerechtegkeeten net selwer ophiewen. 77 Wee si deenen, déi mat hire Sënne gebonnen sinn, a mat hiren Ini bedeckt sinn Eegenheeten wéi wéi e Feld mat Bëscher bedeckt ass, an de Wee dovun mat Dornen bedeckt, datt kee Mënsch duerchgeet! 78 Et gëtt ongekleed gelooss a gëtt an d'Feier gegoss fir domat verbraucht ze ginn.